३ माघ २०१० बिक्रमी बुग्घीं घर तों बाहर खेत विच
मंगल गाया साचे घर। गुर संगत विदा देवे कर। ख़ुशी जाणा आपणे दर। नाल लै जाणा साचा वर। सोहँ शब्द झोली भर। आत्म नुहाउणा साचे सर। रसना गाउणा करनी कर। चरन सीस धरावणा, आत्म हँकार दूर कर। आपणा
आप भेट चढ़ावना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म सहिँसा देवे कढ्ढ, जोती साचा नूर धर। गुर संगत हरि विदा कराई। सिद्धा राह इक्क रखाई। दूजे राह कोई ना जाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभनां मिले थाउँ थांईं। दूर दुराडा हरि ना जानो। पहले आपणा आप पछाणो। प्रभ अबिनाशी हिरदे वसे, आत्म रंग साचा माणो। बेमुखां ना हरि जी दिसे विच बैठा नैण मुधानो। साची वस्त हत्थ ना आई किसे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, नहीं बाल अंञानो। संगत गुर गुर संगत चढ़ जाए चाअ दोहां डिठा सच्चा थां। हरि जी साचे आसण लाया, फड़ के बैठा दोहां बांह। आपणा बाणा गुरसिक्खां अक्खीं आप वखाया, ना छड्डया खाली कोई थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीवां दर दर फिराए जिउँ सुंञे घर कां। गुरमुख विरला गुर हरि धारदा। दर आए चरन निमस्कारदा। भाण्डा भरम भौ भन्ने तोड़े कुफल हँकार दा। आत्म फेर मन्ने, अग्गे ना लग्गे तने, किसे थां ना जाए डन्ने, करे दरस हरि निरँकार दा। वांग धन्ने आपे भन्ने गन्ने, आप क्यारे बन्न्हे आत्म क्यारी आपे वेख वखांयदा। ना छप्परी ना छन्ने, जोत सरूपी जोत हरि, आपणा धाम आपे आप सुहावंदा। गुर संगत गुर संगत एका रंग। दोहां बण जाए साचा संग। दूजा दर ना कोई लए मंग। कट्टण आया हरि साचा भुक्ख नंग। पिछला वक्त जो लँघाया गुरसिक्खां होए तंग। साचा वक्त आण सुहाया, शब्द सरूपी नाद वजाया, कलिजुग सुणाया साचा मृदंग। एका आपणा नाम चढ़ाया, भट्ठी डाहढी साचा बाढी आपे लए बणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख मूल तेरा रंग चलूल ना जाणा भूल, हरि असूल हरि अस्थूल सोहँ शब्द साचा चोला तेरे तन पहनाया। तन पहनाए साचा चोला। प्रभ अबिनाशी पूरा कला सोलां। साचा शब्द हरि सुणाए, ना कोई पर्दा ना कोई उहला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए आपणे दर गुरसिख साचा गोला। प्रभ अबिनाशी शाह मस्ताना, ना कोई जगत अमीर है। बण के आए जगत दीवाना, गुरसिक्खां कट्टण आया भीड़ है। हरि का भेव ना किसे पछाणा, ना शाह ना हकीर है। गुरमुख साचे हरि साचे दा सच निशाना, तेरी आत्म वज्जे तीर है। आप चलाए वाली दो जहानां, बज़र कपाटी जाए चीर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सिँघासण उप्पर बैठा वड दाता पीर है। अमृत तेरी साची धार। गुर संगत हिरदा देवे ठार। इक्क दूजे दा सांझा करे प्यार। गुरसिक्खां गुरमुखां चुक्के आपे सच्चा भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत बख्शे किरपा धार। अमृत साची तृखा मिटावीं। सिद्वे रस्ते गुर संगत पावीं। गुरसिख जे कोई भुल्लण लग्गे, बाहों फड़ के हलूण जगावीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा माण ताण तेरी झोली पाए सभ दे मुख लगावीं। नर नरायण तेरी साची धार। धरत मात सुण पुकार। मात आया जामा धार। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग बणाए सच्ची सरकार। साची बणत हरि बणाए। सतिजुग कलिजुग इक्ट्ठे कर वखाए। साचा हाली साचा पाली, आपणा हल आपे आण जवाए। धरत मात तेरे चार चुफेरे पहला फेरा लाए। कलिजुग जीव नौ खण्ड पृथ्मी बाहर कोई रहि ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सेजा आसण लाए। साचा हाली हल चलावे। पहली कूट इक्का रहिल मल्ल वखावे। मुहम्मदी दीनां कीना वख आपे मार वखावे। घर घर लाउँदे वेखो भक्ख, कोई रहण ना पाए। जिन्हां पल्ले बन्न्हे लक्ख, दाणा हत्थ ना आए। कलिजुग अन्तिम साचे हाली साचा हल चलाया। पाड़ा कोई रहण ना पाया। ज़िमी अस्मान पाड़ा, चाढ़्ही इक्को धाड़ा, सभ नूं गूढ़ी नींद सवाया। चारों तरफ दिसण तपीआं उजाड़ां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड किरसाना। बेमुहाणा कीती जाए वाहो दाही, कलिजुग सतिजुग दोवें जायण थक्क। पिच्छों प्रभ अबिनाशी मारे इक्को धक्क। आपणी हत्थीं आपे लए हक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली कूट लाए झकोले, दए हलूणे मार मुकावे झट्ट। साचा हाली हल चलाए। उत्तों रिहा खूब दबाए। जड़्ह किसे दी रहि ना जाए। अंदर वड़ मार दड़ कोई छुप ना जाए। आपे भन्ने जो लए घड़, शब्द हथौड़ा उप्पर लाए। कलिजुग अग्न विच गए सड़, दोष ना किसे राए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे जो करे कराए। पहली कूट वण्ड कराई बेमुख जीवां ठुड्डे नाल छण्ड वखाई। अग्गे जे कोई दिसे अड़या, पिच्छों धक्का देवे लाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अक्खीं वेखो किवें करे सफाई। साचा हल हरि बणाया। सोहँ फाला अग्गे लाया। सभ दी जड़्ह वढ्ढदा जाए, ना घिसे किसे घसाया। पत्थर जूह उजाड़ पहाड़ां अंदर वड़दा जाए, ना अटके ना किसे अटकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उत्तों दो हत्थीं रिहा दबाया। ख़ुशीआं नाल हरि हल चलाए। सिध्धी राहल इक्क रखाए। दोवें बैल कलिजुग सतिजुग रहे तकाए। प्रभ अबिनाशी मार अवाज़, सन्त मनी सिँघ सद्द ल्याए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग सतिजुग बाहर कढ्ढे, अग्गे उहनूं आप जुआए। उठ सन्त तेरी बणदी जाए बणत, सतिजुग वेला नेड़े आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग लेखा रिहा मुकाए। सन्त मनी सिँघ ख़ुशी मनाई। पूरे हरि किरपा कर मेरी सेवा वाह वाह लेखे लाई। मैनूं चुकया सारा डर, इक्को लाउणा धकाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान किरपा करी, दे के वर ना सिर तों हत्थ उठाईं। साचा कर्म कमाउँदा जाए। गुरसिख सोया आप उठाउँदा जाए। साचा बीज आपणी हत्थीं प्रभ अबिनाशी विच मात बिजाउँदा जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची नींह रखाई, गुरसिक्खां साचा अमृत फल आप खवाउँदा जाए। पहला जोतरा लए लगाए। दूजे दी फेर वारी आए। शब्द सरूपी सन्त मनी सिँघ हरि जी हुक्म सुणाए। सिध्धा हो के बन्न्हे लग,
दूजी गुट्ठे फेरा पाए। प्रभ अबिनाशी सूरा सरबग्ग, बूरे कक्के वाहुंदा ढाहुंदा आप जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात गूढ़ी नींद संवाए। ना फेर कोई उठावंदा, आपणा भाणा साचा राणा आपे करदा जाए। अगली गुट्ठों सन्त मनी सिँघ तेरा मोड़ मुड़ाए। मुड़ अंदर आ, सन्तां वल फेरा पा। जेहड़े रहे प्रभ पूरे नूं ध्या। अग्गों आई सरन लगाईं फड़ लईं सच्ची बांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हाली साचा पाली, जगत सारा कढ्ढे गाली, गुरमुख साचे बलि बलि जां। सन्त मनी सिँघ खिची जावीं। सिद्धा राह इक्क दिखावीं। बाहवां थक्कण हरि जी ध्यावीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोवें पासे रक्खे तेरी पंजाली सांवीं। सांवां लग्गे तेरा ज़ोर। सिँघ मोता प्रभ तेरे नाल लए तोर। कलिजुग जीव सारे खिच्चणे, अन्तिम मर गए ढोर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मेट मिटाए करे सफाए, रहण कोई ना पाए, बेमुख झूठे पाउँदे फिरन शोर। साचा हाली कदे ना थक्के। पहली मार मुहम्मदी दीनां ढाहे मदीने मक्के। दूजा फेरा फेर चलाया, हेरा फेरा सर्ब मुकाया, अग्गे लाए बूरे कक्के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ईसा मूसा तेरी जड़्ह उखाड़े, विच्चों पतालां उप्पर चुक्के। दूजी कूट हरि विचारी। साचे बैल रिहा शिंगारी। दोवें सन्त हरि दुलारी। पासा एधर होवे भारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखो की वरते खेल नरायण नर अवतारी। दोहां लए अग्गे जोअ आपे बणे साचा हाली, जिस दे चिट्टे बस्त्र तन पहनाए, सोहँ साबण नाल लए धो। आप कराए चिट्टयां चाली, राज मुल्क तेरा साचा तिलक, प्रभ साचा लए खो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म रिहा कमाई, अंदर बैठयां सारयां पै जाए खोह। साचा हल चलदा जाए। बेमुख जीव गलदा जाए। ख़ाक नाल ख़ाक हो रलदा जाए। गुरमुख साचा प्रभ साचे तेरी छत्र छाया हेठ पलदा जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाए कलिजुग अन्तिम अन्त वेखो परछावां एहदा ढलदा जाए। दोहां कूटां होए ख्वारी। आपे वरते आपणी कारी। प्रभ अबिनाशी लाड़ी मौत अग्गे लाए, पिछे पिछे हल चलाए, फेरी जावे बहारी। उचे टिब्बे वाहुंदा जाए, थलां विच चलाउँदा जाए, जलां विच तराउँदा जाए करे खेल न्यारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार आपणा भाणा साचा राणा आपे आप वरताउँदा जाए। पहला जोतरा होया पूरा। चुकया हल प्रभ साचा आपणे मोढे बणया साचा सूरा। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत नेड़े वसे जिस नूं जाणो दूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बचन लिखाए फेर वरताए कर वखाए पूरा। पूरा करे कर वखाए। गुरसिख वेखे नेत्र पेखे प्रभ अबिनाशी दए दिखाए। जो रहे भुल्ल भुलेखे, प्रभ गूढ़ी नींद संवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा आउणा लाया लेखे, तेरी सेवा दोहीं हत्थीं आप कमाए। दोहीं हत्थीं हल चलांयदा।
अग्गों खिच्चे पिच्छों सोहँ साचा बीज गुर संगत तेरे लई बिजांयदा। तेरी आत्म काया जाए सिंच, अमृत मेघ बरसांयदा। आप कराए गुरसिक्खां पूरी रीझ, सतिजुग साचा वक्त लिआंयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका फल एका डाल, गुर संगत तेरी काया तन लगांयदा। साचा बीज हरि बिजाया। अमृत फल नाउँ रखाया। ना मुक्के ना तुट्टे, तोट कदे ना आया। ना हरया ना कदे सुक्के, एका रंग रंगाया। दाणा पाणी सभ दा चुक्के, गुरमुख विरला सरन बहाया। किसे अग्ग ना दिसे हुक्के, पाणी सभ दा आप रुढ़्हाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार विच मैदाना बुक्के, आपे बणया सच लिखार। उची कूके बोल बुलावे, सोहँ शब्द लगावे साचे नाअरे। साचा कर्म करे, साचा धर्म धरे विच संसारे। गुरमुख साचे सन्त जनो साचा देवे नाम धन्न, सुणना कन्न बेड़ा लैणा बन्न्ह, जाओ दर सच्चे दरबारे। साचा हाली हल चलाए। धरत मात आपणी हत्थीं जल प्याए। लछमी पुच्छे वात, जेहड़ी चरन झसाए। दोहां बणी इक्क जमात, इक्ट्ठीआं हो करन सलाहीं। प्रभ अबिनाशी हाली गया उठ प्रभात, खाणा कोई दित्ता नाहीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गों खिच्चे पिच्छों दब्बे थक्कीआं अजे ना बाहीं। दोहां भैणां करी सलाह। आपणी बणत लई बणा। भुक्खा ना मरे साडा शहनशाह। साचा भत्ता लईए बणा। सृष्ट सबाई एका भट्ठा, दोवें भैणां लईए चढ़ा। लक्ख चुरासी कर इक्ट्ठा, सारा दईए पका। उत्तों सोहँ शब्द पा लईए थोड़ा मिट्ठा, प्रभ अबिनाशी अग्गे दईए टिका। उत्ते पर्दा चिट्टा पाईए चिट्टा लट्ठा, ना लग्गे तत्ती वा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी बैठा लक्ख चुरासी आपे जाए खा। लक्ख चुरासी बणया तोसा। हुण पाणी मंगदा हरि जी कोसा। जलां थलां आप तपाए, बताली लक्ख दजन कराए एका जोत अग्न लगाए झोसा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्त मिटाए दए जलाए जो पहनयां काला सूसा। लक्ख चुरासी हरि जी खा। दोहां भैणां नूं दए सुणा। मेरी भुक्ख लथ्थी ना। उप्पर चढ़ चढ़ वेखो कोई बचया रहे ना। किसे घर किसे दर ना धूंआं जाए धुख, देवां बड़ी सज़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खाणा अन्तिम खाणा, कलिजुग दोहीं हत्थीं रिहा खा। खाणा खाए दाढ़ां हेठ चबाए। पहलों अग्नी नाल तपाए। जीव जन्त सर्ब कुरलाए। वेले अन्त ना कोई छुडाए। प्रभ अबिनाशी कलिजुग माया पाए बेअन्त, सर्ब भुलाए एका वड्डा शाह इक्का नर नरायण नरायण नर हरि राए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि देवे सर्ब सजाए। लक्ख चुरासी कीती पाई। गुरसिख साचे लेखे लाई। मातलोक हरि मेख लगाई। नेत्र पेखो गुरसिक्खो, की हरि जी खेल रचाई। आप मिटाए पीर गौंस, शेखो उत्ते चढ़ चढ़ सभ दीआं इट्टां रिहा गिराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां दे हरि वड्याई। अमृत साचा सीर
हरि पिलांयदा। वेखो वक्त अखीर, साचे नीर इशनान करांयदा। एका धार वगाए नीर, दोवें मुख ठंडे ठार रखांयदा। प्रभ अबिनाशी करे साची कार, साचा भेव आप खुल्लांयदा। जोत सरूपी जोत हरि, द्वार दसवें बूझ बुझांयदा। थल्ले रक्खे हरि जी मुट्ठी। एह बद्वी पई त्रैकुटी। सरगण निरगुण दोवें राह तीजी आप जाए छुट्टी। गुरमुखां मिल्या साचा थां, बेमुखां जड़्ह जाए पुट्टी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा सीर पिलाए गुरसिख पीओ हस्स हस्स घुट्टी। सोहँ डण्डा कर इशनान। पहली माघ होया सवाधान। प्रभ अबिनाशी सिर हत्थ रखा, किरपा कर श्री भगवान। कई बरस जो रख्या लुका, इस दा चढ़ा सच निशान। साचा शब्द जो पहले दित्ता लिखा, तिन्न लेख उत्ते बण जाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दा झण्डा आपे रिहा झुलान। साचा डण्डा, गुरमुखो एह वखाउँदा, कलिजुग अन्तिम कन्ढ्ढा। भन्नी मरोड़ी जावे रहण ना देवे एह किसे दी कंडा। गुरसिक्खां नाल गुरसिख मिलाउँदा, प्याए अमृत साचा जाम मुख चुआउँदा पाई जाए ठंडां। विच ब्रह्मण्डां साचा हुक्म सुणाउँदा जाए, पाउँदा जाए वंडां। मात खेल रचाए वेख सर्ब लुकाए आपे खड़काए इक्क दूजे नाल चण्ड प्रचण्डां। वाह वाह डण्डे तेरी धार। फड़या हत्थ सच्ची सरकार। मारी जावीं सभ नूं मार। पहली माघी प्रभ उत्तों रिहा हुलार। बेमुखां जीवां हो हो नीवां, देवीं सिर नूं पाड़। तेरे उत्तों बलि बलि थीवां, करनी सच कार। गुर संगत हरि दे वड्याई वेखो की वरते वरतार। डण्डा फड़या हत्थ हथौड़ा। भन्न वखाउणा कलिजुग जीव कौड़ा। गुरसिख साचा सन्त प्यारा, प्रभ चरनी आए दौड़ा। सोहँ शब्द नज़री आए पहला दिसे चढ़े जो पौड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राह दिसाए, ना भेव कोई छुपाए, ना लम्बा ना चौड़ा। सोहँ डण्डा सिरों भारा। बेमुखां सिर लग्गे करारा। पाड़ी जाए वारो वारा। झाड़ी जाए कच्चे फल उच्चे लग्गे डाला। लुकया कोई रहण ना पाए। मगर लगाए अगम्मी धाड़ा। फड़ फड़ दोहीं हत्थीं पाड़ी जाए साड़ी जाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरीआं सन्त सहेलीआं तेरे अंदर लाया खाड़ा। हरि डण्डा हत्थ उठाया। उप्पर कंधे लए टिकाया। आत्म अन्धे लए जगाया। पापी गन्दे लए ढाहया । मदिरा मास लाउँदे बत्ती दन्दे, प्रभ भन्न भन्न दए वखाया। गुरसिख चढ़ाए साचे चन्दे, साचा माण हरि दवाया। सोहँ शब्द रंदे साचे रंदे, कलिजुग माया पर्दा लाहया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनो साचा मेल मिलाया। सोहँ डण्डा बल बलकार। सतिजुग बणयां तेरा सच सरदार। गुरसिख अनभोल सुत्या, करदा जाए ख़बरदार। बेमुख जूठयां झूठयां कुत्तयां, मार मार धरत मात विच्चों कढ्ढे बाहर। अज सुहाई रुत्त, गुर संगत संग हरि किया प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सार। लिख लिख थक्के वेद पुरान। पढ़ पढ़ थक्के जीव जहान। नाल रल गई अंज़ील
कुरान। चारे करन हक्क ब्यान। सच खुदाई हरि रघुराई वाली दो जहान। नूर इल्लाही साचा माही जगे जोत जगत महान। खाणी बाणी फेर रलाई। सच सुनेहड़ा देवण आई। जम का जेवड़ा कटावण आई, गलों कट्टे फाही। बेमुख जीवां कलिजुग अंदर किसे ना मिल्या साचा माही। चारे वेद लए उचार। चहुं जुगां दा कर विसथार। बंधी गया साची धार। किरपा करी फेर प्रगट किया, वेद व्यास हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, पुरान अठारां दए रसन उचार। पुरान अठारां सर्ब पुकारे। प्रभ अबिनाशी दे दस्सण कारे। इक्ट्ठे हो हो सारे हस्सण, इक्क दूजे नूं बहि बहि दस्सण, कितों ना लभ्भा हरि निरँकारे। जोती जोत सरूप इक्क इकल्लड़ा सदा सुखल्लड़ा दिसे हरि दुआरे। कुरान अंज़ील जिस बणाई। इक्का ओट हरि रखाई। साची चोट शब्द जिस लगाई। बाहर कढ्ढे सारे खोट, जोती विच टिकाई। कलिजुग अन्तिम आलणिउँ डिग्गे बोट, ना फेर कोई उठाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर विच मात जामा पाई। वेद पुरान करन सलाह। कलिजुग अन्तिम लभ्भे केहड़ा मलाह। केहड़ी कूटे केहड़ी दिशा असीं वेखीए जा। गुर संगत तेरे आया हिस्से, माझे देस सच्चा थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई नाही दीसे, गुर संगत तेरे विच रिहा समा। वेद पुरान लैण अंगड़ाई। उठ उठ वेखण साचा माही। किसे दिस ना आवे गुर संगत तेरे अग्गे बैठा चिट्टी सेज विछाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर हरि उत्ते बैठा आसण लाई। वेद पुराना मारी धाह। किते ना मिलदा सानूं थां। बणे बणाए सारे थां, प्रभ अबिनाशी देवे ढाह। सच उसारी एका लाए, आपणा कर्म आप कमाए, मनजीत तेरी भस्म लई बणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मन्दिर रिहा बणा। कुरान अंज़ील करे पुकार। अन्तिम आ गई सानूं हार। उठया इक्क माझे सच्चा सरदार। जिस ने फड़या सोहँ डण्डा दोहां हत्थां नाल रिहा हुलार। आपे पाउँदा जाए वंडां, चिट्टीआं उत्ते मारे काली लकार। वेखो की वरते वरतावे विच नौ खण्डां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, केहड़ी करदा कार। कुरान अंज़ील होए गम। गगन पताल हिले थम्म। केहड़ा पया मात जम्म। जिस ने लाहुणा साडा चम्म। नेत्र नीर वहायण रोवण छम्म छम्म। प्रभ अबिनाशी सोहँ डण्डा हत्थ उठाए आपे करे फोकट खाली झम झम झम्ब। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए आपणा कम्म। कुरान अंज़ील उठे रो। केहड़ा देवे मुक्खड़ा धो। कलिजुग वेले रहे सो। वेला अन्त ना होए सहाई को। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाए, आपणे कर्म पीणे धो धो। अल्ला नूर इक्क अलाही। जिस नूं लग्गी पापां छाही। अन्त वेले ना कोए लाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जूठयां झूठयां आपे पाए अन्तिम फाही। कुरान अंज़ील रहे पुकार। अन्तिम क्यों आई सानूं हार। आपणा कर्म ना ल्या विचार। अन्तिम
पैंदी दिसे मार। माझे देस प्रगट होया निहकलंक नरायण नर अवतार। जिस ने हल साचा जोया, उत्ते पाई जांदा भार। शब्द डण्डा हत्थ विच फड़या, मारे डाहढी मार। आपे तोड़े विच्चों गंढ्ढां, सुट्टे मूंह दे भार। उत्तों करदा जाए झण्डां, बेमुख जीव रण भूमी सुत्ते पैर पसार। वढाई बैठा कंडां घर रोवण नारां रंडां, प्रभ अबिनाशी तूं किहीआं पाईआं वंडां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी कार। कुरान अंज़ील उठ उठ वेखे। केहड़ा लिखदा रिहा साडे लेखे। अन्तिम अन्त वेला नेड़े आया, ना निकले भरम भुलेखे। चारों तरफ दिस ना आया, जोत सरूपी धारे भेखे। माझे देस भाग लगाया, गुरसिख साचे विच प्रवेशे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को जोत सिक्खो जाणो, दूजी नहीं होर कोई दस्मेशे। कुरान अञ्जील मारे धाई। गल विच पैंदीआं जांदीआं फाही। अन्तिम छुडाउणा किसे नाही। सारे रोवण थाउँ थांईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख गुरमुख प्यारयो, अग्गों मिलदा कर के लम्मीआं बाहीं। कुरान अञ्जील नाता तुट्टा। इक्को तीर शब्द छुट्टा। दिन दिहाड़े कलिजुग झूठा पापी मचाउँदा रिहा लुटां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी एका जाम बणाया प्याए पहली घुट्टा। कुरान अञ्जील चढ़ मुनारे। उच्ची कूकण रो रो पुकारन प्रभ साचे नूं वाजां मारे। उत्तों बैठा हरि जी वेखे देवे झूठे लारे। बेमुख जीव निमाणयां ना वक्त पछाणयां घनकपुरी विच जामा धारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द चलाए बाणयां, ढहि जायण उचे महले मुनारे। कुरान अंज़ील आया यादा। लेखा लैण आया हरि जी, वढ्ढ वढ्ढ मास जो ढोरां खाधा। वेले अन्त ना लए कोई छुडाया, धर्म राए घर जाए बाधा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, शब्द लिखाए बोध अगाधा। मिटदी जाए जगत कुरान। आपणा भेख वेख बेईमान। ना कोई दीन ना ईमान, मिटदी जाए मुस्लमान। कोई ना दिसे बिरध बाल जवान। प्रभ अबिनाशी मारे छाण छाण। घर घर लाहुंदा जाए सभना आप मकान। साचा हुक्म सुणाउँदा जाए, मुक्क गया पीण खाण। उच्चे मन्दिर ढाहुंदा जाए, ना सौणा किसे विच मकान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़ फड़ मिटाए सर्ब शैतान। अन्त मिटाई जाए कुरान। उडे गौंस निशानी एह शैतान। झूठी मारन धौंस बगले फड़ी फिरन कुरान। कलिजुग चलाई झूठी रौंस, हत्थ मस्सला सर्ब उठान। अग्गों प्रगट्या शाह गौंस, माझे देस बली बलवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे फड़ फड़ मारे वड्डे वड शैतान। अन्त काल मिटदी जाए कुरान। करे रंग हरि भगवान। आप निभाए आपणा संग, शब्द लगाए साचा बाण। जोत सरूपी जोत हरि चल्लया विच मैदान। दूजे वेखो होर मजौर। जिन्हां बदले अट्ठे पहर तौर। प्रभ अबिनाशी जोत धर, पहलां कीता ओथे गौर। बाहों पकड़ हलुणयां, होश कर तेरा पासा होया चौड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द मगर
लगाया दूजा घोड़ा संग रलाया, पहलों मारी सिर विच पौड़। कुरान कुरलाई दए दुहाई। निहकलंक वज्जा डंक, ना कोई लए छुडाई। गुरसिख साचे जिउँ भगत जनक, गुर साचा लए बचाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख लिखाए चारों तरफ पए दुहाई। कुरान अन्धी होई कुड़यारी। पहली कूटे आई भारी। हुंदी दिसे सर्ब ख्वारी। उत्ते शब्द डण्डा लग्गे भारी। दीन मुहम्मदी अग्गे भज्जे, पिच्छे लशकर लग्गे भारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां साचा हुक्म सुणाए जो वरते वरतारी । सन्त मनी सिँघ तेरी धन्न कमाई। पूरन बुध सच्ची सुध, प्रभ तैनूं इक्क दवाई। आपणी हत्थीं सीर पिलाया, मुख चवाया चिट्टा दुध्ध। साचा शब्द हरि जणाया, आपणा आप विच टिकाया, निर्मल होई बुध। निरँकार एह खेल बणाया। सिँघ सिँघासण आप सजाया। चिट्टी चादर उत्ते पाया। उत्ते बैठा डेरा लाया। कलिजुग अन्तिम जिस व्याहया। साचा सन्त अगल वांढी डोली चाढ़्हन आया। गुर संगत प्रभ आप बणाए जोड़ी। हरि मारे छाल बण जाए सन्त घोड़ी। साचा मेल होया वाह वाह, गुर संगत जो प्रभ दर आई दौड़ी। सतिजुग कलिजुग दोवें कुड़म, कर कुड़माई हरि जी आपणा खेल कराया। कुड़म कुड़माया दोहां जोड़ किसे बद्धा किसे दित्ता तोड़। सतिजुग साचा मात धराया, कलिजुग दित्ता रोढ़। गुरसिख साचा आण जगाया, बेमुखां पुट्टे बूटा बोहड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जिहनूं कहण प्रगट होणा घर ब्रह्मण गौड़। दोहां धिरां कारज कराए। विच विचोला सन्त बणाए। जांञी लाड़े गुरसिख रलाए। साचे पसारे हरि जी लाए। कलिजुग झूठे जुग, चारे फेरे आप दवाए। आपे पाए साची डोली, तोरी जाए हौली हौली, कलिजुग चीख चिहाड़ा पाए। अमृत वेले आ छुडाईं मेरी माए, मैं धी निमाणी भोली भाली महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग झूठी नारी घर व्याह लै चल्लया बणाए झूठी गोली। कलिजुग रोवे चीखां मारे। घर विच्चों जाए कढ्ढया बाहरे। जमदूत कुहार चुक्कण आए, चुकया ना जाए भारे। उठ उठ पिछांह नूं भज्जे, धर्म राए दे दर पुकारे। सुण बेनन्ती धर्म राए कलिजुग पाप कीते भारे। चारे जणे रहे उठाए, चुकया ना जाए कोई किनारे। चंगी लाड़ी हरि जी व्याही, बहाए केहड़े चुबारे। प्रभ अबिनाशी साचा माही, जिस दे अस्थल सोहण चुबारे। जोती जोत सरूप हरि, अचरज खेल रचाया सन्त मनी सिँघ शब्द सुणाया कर ला सच विहारे। धर्म राए आख सुणाए। पहले जाओ हरि सरनाए। दोए जोड़ करो निमस्कार, मंगो वर देवे हरि, पिछली भुल्ल लए बख्शाए। साचा हरि किरपा कर पहली माघी दया दए कमाए। चुको डोली कलिजुग गोली, सृष्ट सबाई अंदर लक्ख चुरासी जिस ने रोली, लै जाओ मेरे थांए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आपा काज रचाया। साज बाज ताज जोड़ा घोड़ा कल्गी तोड़ा आपणे सिर लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग
नारी तेरा साचा लाड़ा फड़ के डण्डा हत्थ विच आया। साचा लाड़ा डण्डा फड़। मातलोक विच गया खड़। कलिजुग नारी कर त्यारी, जाईं अंदर वड़। बेमुखां मैं पावां सारी, मारां फड़ फड़। शब्द खण्डा साचा डण्डा फड़ इक्क दो धारी, जीव जन्त सर्ब मिटावां, इक्क अपुठ्ठी मति पावां मरन लड़ लड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई दयो वधाई देवे माण ताण निथांविआं थां अग्गे खड़। मातलोक वरते वरतार। करे करावे सिरजणहार। अग्गे पिच्छे बन्न्हे भार। सृष्ट सबाई करे खुमार। घर घर रोवे नर नार। शब्द डण्डा रिहा मार। कलिजुग जीव अन्धा झूठा बन्दा, अन्तिम चढ़या बुखार। मदिरा मासी गन्दा जो लाउँदा रिहा, प्रभ इक्क इक्क दए उखाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी कार। साचे डण्डे सेवा लाई। कच्चे अंडे भन्न वखाईं। विच नव खण्डे आपणा तेज वखाईं। विच वरभण्डे चार कुन्ट रंड कराईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तैनूं देवे फेर वड्याई। सोहँ डण्डा अग्गों पुकारे। सुण मेरे सच भतारे। दोए जोड़ करे निमस्कारे। किरपा कर साचे हरि मंगां वर, दे मैनूं इक्क निरँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे हरि दे दे इक्क अधारे। शब्द मंगे वर अग्गे साचे हरि। इक्क दईं भैण प्यारी, मैं नाल उहदे जावां तर। चारों कुन्ट करां सर। खुल्हा कोई ना दिसे घर। जिस दा नां रक्खया कटारी। जोती जोत सरूप हरि, सिँघ सिँघासण उप्पर चढ़ भैण भ्रावा बध्धी धारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दित्ता वर, पहली माघी पहली वारी। भैण भ्रावां ल्या बल धार। दोए जोड़ करन निमस्कार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर जांदी वारी, इक्का दे दोहां हत्थां दा प्यार। फेर आईए तेरे दर साचे घर पहलों कारज तेरा इक्क सवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बैठा सृष्ट सबाई वेखे जिउँ रंग करे करतार। भैण भ्रा उठ पए दोवें गए तुर। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी दोहां बणाई इक्को सुर। इक्क दूजे दा ना होए विछोड़ा, इक्ट्ठे हो गए दोवें जुड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचे विच्चों तोरन आया उप्पर चढ़ाए साचे घोड़। सच कटार करी विचार। भैण भ्रावां बड़ा प्यार। तूं सुट्टी जाईं मूंह दे भार। मैं कट्टी जावां वढ्ढी जावां जिउँ झाड़ी झाड़े झाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां हुक्म सुणाए मगर लगाए मौत लाड़। इक्क हत्थ खण्डा इक्क हत्थ डण्डा। भज्जा फिरे विच नव खण्डा। फिरदा जाए विच ब्रह्मण्डा। भन्नी जाए कच्चे अंडा। तोड़ी जाए सर्ब घमंडा। रोड़्ही जाए तोड़ी जाए कंडा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भैण भ्रावां मेल मिलाया, राहे साचे पाया, पहली पाई एका वंडां। पहली वंड दित्ती कर। उहनूं करना पहलों सर। फेर आउणा मेरे दर। दूजा देखां फेर वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भैण भ्रावां देवे साचा वर। कलिजुग तेरा सीस गुंदाया, उत्ते पाई सग्गी। प्रभ अबिनाशी साचे नर जोत
माझे देस जगी। तत्ती वा चारों तरफ पहली माघी वगी। किते ना मिलणी ठंडी छाँ, चुक्कणी मिले ना बध्धी डग्गी। घर घर भौंदे दिसण कां, अंदर अग्ग सभ दे लग्गी। पीणा दुध्ध ना मिले किसे मां, गाँ मझ किले रहि जाण बध्धी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी तेरी वेल वध्धी। कलिजुग तेरा सीस गुंदाया उत्ते दित्ता दुपट्टा। बेमुखां सौं के वक्त लँघाया, प्रभ अबिनाशी आपणी हत्थीं सिर विच पाया घट्टा। गुरसिक्खां साचा हल चलाया, सोहँ बीज दित्ता छट्टा। आपणी कार आप कमाया। जुगो जुग जन भगतां सेवा करदा आया। पैज रखदा आया, जोत धरदा आया, साचा फल दए ख्वाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा राह साचा थां आपे आण बुझाया। कलिजुग नारी तेरी खुल्ली गुत्त। मावां छड्डण घर सुत्ते पुत्त। वेला नेड़े आ गया छेती बौहड़े रुत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां दर दुरका गया, वड़न ना देवे विच गुर संगत दे घुत। कुत्ते कूकर कुड़यार बाहर खलोते दूरों वेखण रहे झक्ख मार। अग्गे आवण आवे डर, सच तख्त बैठा आप सच्चा सरदार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ खण्डा हत्थ विच फड़या, पंजां चोरां नाल लड़या करदा जाए खबरदार। सतिजुग साचे प्रभ तैनूं दित्ती चिट्टी चादर। तेरा माण ताण रखाया, किया पहला आदर। फेर आपणा उप्पर चरन छुहाया, उत्ते बैठा शेर सिँघ बहादर। सृष्ट सबाई भुल्ली फिरदी, सभ मुसली रुली फिरदी, जोत सरूप निहकलंक करता कादर। कलिजुग नारी हत्थीं ला मैहन्दी। बेमुख जीव भुल्ले फिरदे प्रगट होणा अमाम मैहन्दी। भेव ना पावण हरि अबिनाशी, प्रगट होया पुरी घनक हीरा घाट दिशा लहिंदी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची कार आप कराई सिँघ मनजीत भेट चढ़ाई जिस दी धार लहंदे नूं वहन्दी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची रीत चलाई वेखो सृष्ट सबाई इक्क दूजे नाल किवें खहंदी। प्रभ अबिनाशी चार कुन्ट भाखी, उठ उठ वेखे सारा थां, सतिजुग साचा मात धराया। आपणा भेख हरि वटाया। साचा सांग कलि वरताया। सन्त मनी सिँघ साचा गुर विच मात प्रगटाया। आपे आया वेस धर, सिँघ सिँघासण डेरा लाया। नीवें होए दोवें इक्ट्ठे गए जुड़, इक्क दूजे नाल करन सलाहया। प्रभ अबिनाशी चढ़ना घोड़, चार कुन्ट लए दुड़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघ सन्त मनी सिँघ तेरे हत्थ वाग फड़ाया। फड़नी वाग संगत सारी। उत्ते सृष्टी आउणी भारी। चुकणा भार कर त्यारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी गुर संगत तारी। निहकलंक नरायण नर, तेरा सच्चा हरि भतारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्ची देवे इक्क शब्द उडारी। गुर गोबिन्द मता पकाया। साध संगत मात पित भैण भाई सका बणाया। झूठी माया दर तों भागी पहली माघी सोहँ शब्द सवरन टिक्का हरि उपजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरी झोली पाया। खट्टणा खाणा रक्खणा संभाल। एथे ओथे चलणा नाल।
इक्क अनमुल्लड़ा दित्ता लाल। होर किसे कोल ना जाणा भाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान तेरी जै। सृष्ट सबाई करदी जाए खै। गुरमुख विरला विच मात दे रहै। अट्ठे पहर दिवस रैण जो नाउँ तेरा साचा लए। अन्तिम अन्त कलिजुग मन्दिर मसीतां जाणे ढैह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत आखो तेरी सदा जै। गुर गोबिन्द करी सलाह। पहला मता ल्या पका। साचा हुक्म पहली माघी दित्ता सुणा। सारी संगत गले लगाउणी ना सौणा धर हेठ सरहाने बांह। गुर गद्दी बड़ी औखी निभाउणी, पिछली टुट्टी फेर गंढ्ढाउणी, कलिजुग अंदर दिसे इक्क अड़ाउणी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे सिर उत्तों हत्थ चुक्के ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करी साचे हरी अग्गे दर द्वार खड़ी, दोहां भाईआं इक्क दूजे दी फड़ाए बांह। अग्गा पिच्छा इक्को इक। इक्क दूजे नूं ना मारो खिच। जिन्हां दा माही सच्चा पित। झूठयां नाल क्यों करना हित्त। सच्चा हरि सच्चा दर सृष्ट सबाई लैणी जित्त। साची जोत विच टिकाई, पूरन लिख्त आप कराई, पहली माघी वार थित। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संगत तेरी तोड़ निभाया, तेरा पहला किया हित्त। सन्त मनी सिँघ सोझी पा। गुरसिख वेखी थां थां। दरस दिखावीं पकड़ उठावीं घर घर जावे बांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि पहरया जामा, जिस दी ना कोई पित ते ना कोई मां। शेर सिँघ तूं होया सड़ के सुआह। जिस दी माता ताबो जवंद सिँघ रखाया नां। गया कोई फेर ना आया, किसे लभ्भे विच कतेबां ना। घनकपुर वासी जामा पाया, मढ़ी मसाणी जोत जगाया, प्रगट होया विच्चों सुआह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ भाग लगा। सड़या तन होया ढेर। चारों तरफ होया अन्धेर। पंचम जेठ नेड़े आई, प्रभ अबिनाशी प्रगट होया फेर। विच्चों समाधी निकल आया वेखे चार चुफेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली नींह रखाई, लम्मे पै के हद्द रखाई नेत्र वेखो ना कीना हेर फेर। सन्त मनी सिँघ तेरी कलम चलाई, हरि जी आपे पूर कराई। अक्खीं गुरसिख घविंड ना वेखण दूर खलोते वड शेर दलेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी जोत आप जगाई, घनकपुर दए वसाए दूजी वेर। हरि हरि हरि भगवान। हरि हरि हरि सच निशान। हरि हरि हरि गुण निधान। हरि हरि हरि चतुर सुजान। हरि हरि हरि वड बली बलवान। हरि हरि हरि अट्ठे पहर नौजवान। हरि हरि हरि बुढ्ढा बिरध ना बाल जवान। हरि हरि हरि कारज करे सिध्ध, आपे आपणे आण। हरि हरि हरि लक्ख चुरासी लई रिद्ध, बणया पकवान। हरि हरि हरि आप बणाई आपणी सिध्ध, जोत अग्नी दित्ती बाल। हरि हरि हरि जोत सरूपी जामा धर मातलोक विच आया बण के सच्चा काहन। हरि हरि हरि सच्ची हरि निशानी। हरि हरि हरि अमृत बोले हरि रसना बाणी। हरि हरि हरि चार कुन्ट जिस वखाणी। हरि हरि
हरि आपणी करनी रिहा कर, रसना चलाए तीर कमानी। हरि हरि हरि चारों तरफ आवे डर, हरि हरि हरि सतिजुग दिन गया चढ़, आउँदी जावे झट्ट जवानी। हरि हरि हरि कलिजुग अग्गे गया हढ़, मिटदी जाए मात निशानी। हरि हरि हरि खुल्ले रक्खीं दर, गुरसिख लैणी झोली भर, ना होवे कदे खाली। हरि हरि हरि गुरमुखां भाणा लैणा जर, चुकाउणा सभ दा डर, सिर हत्थ देवे धर, दो जहानां वाली। हरि हरि हरि ना जन्मे ना जाए मर, गुरमुखां देवे साचा वर, दोहीं हत्थीं रिहा झोली भर, कोई हत्थ ना दिसे खाली। हरि हरि हरि गुर संगत आई दर चुक्के डर, चढ़दी जाए दूण सवाई लाली। हरि हरि हरि आपणा आप बणाया घर, आपे करे आपे रक्खे अट्ठे पहर रखवाली। हरि हरि हरि गुरमुख साचे दूर दुराडे अंदर बहि के लए फड़, साचे घोड़ चढ़ाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान आपणा बेड़ा आपे बन्न्ह वखाया। हरि हरि हरि सुखदाई। हरि हरि हरि बणत रिहा बणाई। हरि हरि हरि वसे साचे घर, जिस दा किसे ना लभ्भे दर, बैठा जोत जगाई। हरि हरि हरि ना कोई दिसे शरायत ना शरअ, एका सोहँ शब्द रिहा जपाई। हरि हरि हरि सृष्ट सबाई साचा नायक, गुरसिख साचे सन्त जनो रसना लैणा गाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरी साची बणत बणाई। हरि हरि हरि राम रहीम है। हरि हरि हरि कादर करता धरनी धरता वड वड हकीम है। हरि हरि हरि वड दाता गुणी गनीम है। हरि हरि हरि गुरसिख साचे आपे बणाए जिउँ सूरा विच द्वापर भीम है। हरि हरि हरि आप खुल्हाया साचा दर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान है। हरि हरि हरि साची वेख वखाणी। अमृत वेला साचा होया सतिजुग तेरी सुहाई रात राणी। कलिजुग जीव बेमुख सोए गुरसिक्खां प्याए अमृत साची बाणी। रसना गाए साची बाणी। वक्त दुहेलड़ा आए, हाणीआं छड्डणे हाणी। इक्क इकल्लड़ा हरि जी बैठा, चारों कुन्ट खेल वरताए। दिस किसे ना आए ना किसे फड़ाए पलड़ा, राजे राणे वड जरवाणे सूरबीर रहे सर्ब कुरलाए। गुरमुख साचे सन्त जनो तुहाढ्ढे दर दुआरे खलड़ा, ना कोई दलाल विच रखाए। एका दित्ता नाम अनमुल्लड़ा, ना किसे तोल तोलड़ा, सोहँ साचा गुरसिख साचा रसना गाए। वसदा रहे काया कुलड़ा, जिथ्थे हरि जी डेरा लाए। जगत भुलेखा कलिजुग जीव लाल अनमुल्लड़ा, कौडी मुल्ल कोई ना पाए। गुरमुख साचे सन्त जनां अमृत आत्म अजे ना डुल्ल्हड़ा, सिद्धी नाभी आप रखाए। सोहँ शब्द लगाओ बुल्ल्हड़ा, अट्ठे पहर एका रंग रंगाए। प्रभ साचे दा साचा दर अट्ठे पहर खुल्ल्हड़ा, ना बन्द कदे कराए। ना लैंदा कोई मुल्लड़ा, प्रेम वढ्ढी विच रखाए। साचा छत्र प्रभ साचे दा झुल्लड़ा, जो आपणे हत्थ रिहा उठाए। कलिजुग झूठा अन्तिम हुलड़ा, किसे डाले फल नज़र ना आए। सतिजुग साचा फुलड़ा, गुर संगत फल लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाम रंगत उत्ते आप चढ़ाए। सतिजुग साचे
तेरा खिड़या फुल्ल। गुरमुख साचे सन्त जनां पहली माघी पाया मुल्ल। मन तन नाम रसना भिन्नया, साचा शब्द ल्या सुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा हरि साचे दे गायण गुण। हरि हरि हरि अनमोल। आपे तोले पूरा तोल। दूई द्वैती पर्दे खोल्ह। सोहँ शब्द वजावे साचा ढोल। बेमुखां हरि दिस ना आए, गुरमुखां सद वसे कोल। जूह जंगल पहाड़ उजाड़ां काहनूं वेखो, आत्म गंढ्ढी लउ खोल्ह। जगे जोत विच बहत्तर नाड़ां, प्रभ अबिनाशी गुरसिख साचे अट्ठे पहर तेरे नाल करदा रहे चोल्ह। सिक्ख नारी हरि जी कन्ता, एका सेजा इक्क दूजे दे नाल रहे बोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा मुल पवाया, पहला तोल आप तुलाया, साचा कंडा हत्थ रखाया, सोहँ जिस दा नाम रखाया, सृष्ट सबाई रही अनभोल। हरि हरि हरि रंग करतार। आपणा करे आप विहार। पहली माघी ल्या विचार। गुर संगत आई हरि ल्या खिच चरन द्वार। फेर सतिजुग तेरी बणत बणाई, शब्द लिखाई रसन उचार। दूजा ना कोई होया सहाई, आपणी रीत आप चलाई, आपे करन करावणहार। दूजी दित्ती हरि वड्याई। सोहँ दात झोली पाई। सतिजुग तेरी बणत बणाई, दोहां बणाया इक्का साथ। तीजी हरि जी रीत चलाई। गुर संगत चरन प्रीत बणाई। काया ठंडी सीत कराई। साचा पित रक्खणा चित्त परखे नीत अट्ठे पहर ना देणा मनो भुलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे रिहा आप समाई। हरि हरि हरि गुर संगत मीता। पहली माघी तन काया पाटा दोहीं हत्थीं आपे सीता। अग्गे फेर ना आवे घाटा, जगे जोत विच ललाटा, प्रभ अन्तिम किया ठंडा सीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुनेहड़ा गुर संगत देवे सोहँ सुणया सुहागी गीता। हरि हरि हरि भगवान। बण के आया मातलोक दर साचा काहन। झुलदे चारों तरफ गुर संगत वेखे हरि साचे दे सच निशान। दूसर कोई रहण ना पाए, वेला अन्तिम ढुकया आण। सारे मिट जाण थाउँ थांईं, सोहँ शब्द वज्जे बाण। इक्क दूजे ना होए कोई सहाई, मल मल हत्थ सर्ब पछताण। दूरों करन लम्मीआं बाहीं, रो रो मारन उच्चीआं धाहीं। वेद पुरान कुरान अञ्जील खाणी बाणी ना मिलदा साचा माही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा साचा कर्म कमावे, जोत सरूपी जामा पावे, शब्द सरूपी साची वथ, गुर संगत तेरे अग्गे आण रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे दर ना गया मंगत, ना भुक्खा ना नंगत, अट्ठे पहर एका जोत एका गोत एका रंगत चढ़े दूण सवाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम वसे हस्से रसे। गुरसिख मात कुरलाए उत्तों आया नस्से। फड़ फड़ बाहों पकड़ उठाए, राह साचा घनकपुरी दा दस्से। आओ सिँघो सन्त जनो प्रभ अबिनाशी दर्शन पाउ, हरि घर साचे विच वसे। करे नबेड़ा हक्क सच। सुल्तान वाली दो जहान आप अखवांयदा ना सके कोई डक्क। उडे ख़ाक मदीने मक्क।
ना हड्डीआं सके कोई चक्क। दूरों सारे रहे तक्क। वेखो खेल हरि वरतांयदा फल गया पक्क। बीर बेताले थल्ले बैठे उप्पर रहे तक्क। प्रभ अबिनाशी दे हलूणा, साडा आत्म होया ऊणा, तेरे दर करी पुकार इक्क वार लईए रज्ज। चिट्टे अस्व हो अस्वार, चारों तरफ घेरा डार, गुरसिक्खां बण जा पहरेदार, आपणी गोद विच लईं रक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अकथ्थना अकथ्थ ना सके कोई लक्ख, सभ तों रहे सदा वक्ख, गुर संगत साची लए रक्ख। मोर मुकट सच निशान। खड़ा दिसे हरि भगवान। पाउँदा जाए हिस्से, लाउँदा जाए आपणी हत्थीं आप निशान। भेव ना लग्गे किसे वड राजे राजान। चारों कुन्ट हरि जी वसे ना दिसे जोती जोत सरूप हरि आपे जाणी जाण। आपणी आण आपे जाणे, करे हरि पछाण। पहला भेख हरि मिटाए, वेख वेख सर्ब उठाए, जो बगले रक्खण कुरान। गानीआं मणके गल विच रहे लटकाए, हत्थीं तसबीआं रहे वखाए, ना जानण हरि भगवान। कूड़ मुसल्ला रहे उठाए, सच्चा अल्ला हत्थ ना आए, इक्क इकल्ला साचे थां रहाए, रोज़ा बांग निमाज़ तिन्ने रक्खण। प्रभ मिले ना उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण। लहिंदे कर कर मुख सारे रहे सीस झुकाए, अन्त वेले ना कोई सहाए ना कोई रक्ख सकण। प्रभ अबिनाशी माझे देस जामा पाए, ना कोई हाज़ी ना कोई मक्कन। सारे अद्ध विच ढाहे, झूठे प्याले कुत्ते लकण। जो हँकारी भराए, गौंस मजौर सारे धक्कण। हाकन डाकन मगर लगाए, पिच्छा भौं भौं फेर ना तक्कण। मक्का मदीना वेख ना सकण, पीर फकीर दस्तगीर औल्या शेख ना कोई मारे धौंस, प्रभ उलटी चलाई रौंस, ना कोई होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर माझे देस कर वेस, गुरसिख साचे विच प्रवेश, चिट्टी चादर आप विछाई, पहलां किया आदर, आप लिखाए सभ दे लेख। उत्ते बैठा रिहा वेख, नेत्र किसे नज़र ना आवे, सारे कहण अन्न्हा शेख़। प्रभ अबिनाशी सर्ब जीआं दा आपे जाणे, लक्ख चुरासी विच प्रवेस। क्या कोई जाणे हरि साचे दे साचे भाणे, भुल्ले सर्ब नरेश । कलिजुग जीव अन्धे काणे, ज्ञानी ध्यानी वड स्याणे । मिल्या हरि ना चुकया डर ना वस्सया घर, जिथ्थे जाण अन्त वड़, सारयां पहने चिट्टे बाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप चलाए आपणे भाणे। देवे बांग कूक पुकारे। बेमुखां नूं अवाज़ां मारे। आत्म भुक्खा हत्थ विच हुक्का, उत्ते अग्ग धरी अन्गयारे। थल्ले पाणी विच पवण मसाणी, थल्ले प्राणी पहले साड़े। प्रभ अबिनाशी किरपा कर उम्मत नबी रसूल तेरी आप कटाए फसल हाढ़े। जगत पित जगदीश नर हरि। आप चढ़ाई सदी बीस किरपा कर। विच जोत धरी आपणा भाणा रिहा कर। धड़ अड्ड सीस वक्ख करी, ना रक्खे कोई डर। आपणी करनी रिहा कर। गुरसिक्खां देवे साचा वर। चरन लाग पूरे भाग, पहली माघ गुर संगत तेरा सुणया राग, धोया दाग, बुझी आग, गए जाग, कलिजुग
माया ना डस्से नाग, किरपा पूरे हरि करी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे लैण वर। वर वरयाम हरि सुल्तान। पूरन करे काम, जोत सरूपी हुंदा जाए दिनो दिन जवान। दस बरस अवस्था होई खिचया तीर कमान। जोती जोत सरूप हरि, आप बणया वड बलवान। दस साल हरि होया जामा धारे। जोत सरूपी करे खेल अपर अपारे। कदे थल्ले कदे उप्पर कदे अंदर कदे बाहरे। कदे लेटे मिटी नाल तन लपेटे, कदे पिता कदे बेटे करे रंग अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच लिखाए लेख जो वरते विच मात वरतारे। दस बीस इकीस इकीस बीस सृष्ट सबाई जाए पीस। साचा दर इक्को रहणा जिथ्थे लग्गे ना कोई फीस। ना कोई मुल्लां शेख़ काज़ी दिसे ना कोई दिसे होर हदीस। ना कोई पंडत वेद पुरानी दिसे, दूजे थां ना निवाए सीस। ना कोई खाणी बाणी ब्रह्म ज्ञानी दिसे, सोहँ शब्द गुरसिक्खां एका आया हिस्से, दित्ता हरि जगदीश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी क्या कोई करे रीस। ग्यारवां साल पंचम जेठ चढ़णा आण। पूरा कर वखाए वेद व्यास जो लिखाए, विच गरुढ़ पुरान। गरुढ़ पुरान ग्यारां हज़ार सलोक प्रभ साची लिख्त लिखाए, इक्क दूजे नूं रहे टोक। धर्म राए रिहा बिल्लाए, प्रभ अबिनाशी तेरे घर विच आवण ना देवे तोट। लक्ख चुरासी बड़ी वधाई सिँघ मनजीत तेरे पिच्छे देवे झोक। आपणी हत्थीं मगर लाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साल ग्यारवें आपणी सुरत संभाल आपे कहर वरताए ना सके कोई रोक। गरुढ़ पुरान लेख लिखाया। अठाई कुण्डां भेव खुल्हाया। धर्म राए जो हट्ट लगाया। अग्गे हरि जी वट्ट लगाया। सोहँ अग्गे डण्डा डाहया। बेमुख जीव कोई लँघ ना जाए दोवीं पासीं पहरेदार, सन्त मनी सिँघ दूजा संग रलाया। धर्म राए दे प्यार, हरि निरँकार खबरदार कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अजे छोटा बाल निक्का मुंडा आपणी हत्थीं कुण्डा धर्म राए तेरे दर दा आण खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई फड़ फड़ तेरे अंदर दए बहाया। तेरे घर विच लग्गे भाग। निहकलंक पया जाग। सतिजुग आ गया पहली माघ। गुरसिक्खां सुणया साचा राग। सोहँ वज्जा साचा नाद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वरते आपणा सांग। धर्म राए ख़ुशी मनाई। प्रभ दर अग्गे सीस निवाई। धन्न भाग मेरे तूं करीं सच नबेड़े, कोई भगत मेरे दर ना घल्लीं, राजे जनक वांगूं ना लए मैथों सारे छुडाई। करे पुकार घड़ी घड़ी पल पल एह भुल्ल मेरी बख्शाईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सति सुणाए धर्म राए तूं जाईं चाईं चाईं। धर्म राए वेख विचार। प्रभ अबिनाशी देवे तैनूं इक्क प्यार। इक्क सिक्ख एथे आउणा लँघ जाए घर तेरे तों बाहर बाहर। तेरा फेर अठाई कुण्डां ता इक्क कवाड़। पहलां पाया हरि जी मुल्ले, गुरसिख साचे पूरे तोल तुले, सिँघ मनजीत अग्गे लाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई उहदे
पिच्छे सारी देवे झाड़। धर्म राए चढ़या चाअ। मेरी ख़ुशी तूं मना। दूजी माघी किस्मत जागी कलिजुग अन्तिम वेला शाम होया। कलिजुग दुखड़े सारे भुन्न कड़ाही, गुर दर बहि के लओ खा। गुर पूरे नूं दयो वधाई, लक्ख चुरासी जिस कटाई, आपणी सरन ल्या लगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धर्म राए तेरा होए सहाई, लक्ख चुरासी तेरे घर बहाए तूं रक्खी थां थां। थां थां लईं बहाए। कोई लटकण पुठ्ठे कोई सीखां नाल परोए। कोई भुक्खे नंगे तरसण, दाणा हत्थ ना आए। कोई दूर दुराडे तरसण, पाणी कोई ना किसे प्याए। कोई वांग कबूतर तड़फन, खम्ब चारों तरफ हिलाए। अग्गे पै गई औखी अटकण, ना कोई आए छुडाए। सारे दर तों झिड़कण, इक्क दूजे नूं अक्खीं वेखण मां प्यो भैण भ्राए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत आपणे लड़ लई लगाए। धर्म राए दा खुल्हा वेहड़ा। आपे फड़ बहाए, गिण गिण थां थां रखाए जा छुडाए केहड़ा। भट्ठे वांग अग्न तपाए, नंगे कर कर उप्पर बहाए मुकाए झूठा झेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माझे देस जोत धर, निहकलंक अवतार नर, आप इक्क दवाए गेड़ा। इक्क जैकारा नाम बुलाया। तिन्न लोकां दे विच सुणाया। गुर संगत हरि आप सुणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दिहाड़ा खुशीआं नाल मनाया। नेड़े दूर सारे बैठे, दोए जोड़ करो प्रनाम। प्रभ अबिनाशी घर साचे चल्लया, गुर संगत तेरे पूर कराए काम। गुरसिख साचा फलया फुलया, हरि मिल्या साचा नाम। जो जन दर आया भुल्लया रुल्लया, प्रभ लेखे लाया चाम। जो जन चरन प्रीती घोल घुलया, प्रभ होण ना देवे रैण अंध्यारी वेला शाम। साचा दर हरि साचे दा खुल्लया, ना कोई लग्गे दाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सारे रल मिल दयो वधाई, जिस प्याया सोहँ शब्द जाम। एका जाम नाम खुमारी। देवे हरि आत्म सेजा बैठा करे साची कारी। जोती जोत सरूप हरि, किरपा कर साचे घर, गुर संगत आण तारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारों कुन्ट लाड़ी मौत भजाई देंदी फिरे घर घर बहारी। माया राणी होई प्रधान, कलिजुग मिटया सच निशान। वड हँकारन मारे फुंकारन खावे सेठ ते सिठान। नौजवान बली बलवान हत्थीं बन्न्हदी गाने मारे हँकार जैकारे। माया राणी आपणा जाल बैठी ताणी, सृष्ट सबाई भरदी पाणी, ना होए अन्त छुटकारे। खाणी बाणी सर्ब पुकारे। सारे हो जाओ खबरदारे। निहकलंक कलि जामा धारे। काया आसण सभ दे वसे, उलटे राह अट्ठे पहर दस्से। राजयां राणयां आपणयां पैरां हेठ झस्से। उत्ते खड़ी हो के चैंचलहारी खिड़ खिड़ हस्से। कलिजुग जावे वहन्दी धारी। रो रो प्रभ अग्गे करी पुकारी। मैं केहड़े घर जावां कलिजुग जीव मेरी उजड़ी वाड़ी। मैं किहदे नाल वसां मैं रंडी होई दुहागण, फेर होणा मैं सुहागण, सतिजुग आया पहली माघण,। गुरमुख साचे प्रभ दर जागण, माया नारी होवे ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाह वाह तेरी
सच्ची सिक्दारी। माया ममता माया मोह। करदी रही सर्ब धरो। इक्क दूजे दे नाल ना सकण छोह। कोई बैठा बण शाह सुल्तान कोई लम्मे पै पै रहे रो। सभनां विच इक्को भगवान, बेमुख जीव होए शैतान, सभ दे पर्दे लैंदे खो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे मार्ग लाए, दुखियां दु:ख मिटाए पिछले दाग सोहँ बबान ला रिहा धो। साचा बीज आप बिजाए दूसर नाही को। माया माण होया हँकार। घर घर बैठे सरदार। गरीब निमाणयां कढ्ढण बाहर धक्के मार। कोई ना सुणे किसे पुकार। वढ्ढी खोर सरकार। चारों तरफ होए इक्ट्ठे बेईमान वड शैतान ना दिसे कोई धार। जीवां जन्तां साधां सन्तां जामा धार, निहकलंक मात ल्या अवतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को इक्क रहाए। बाकी सारे मेट मिटाए। जोत आपणी सच जगाए। कल्गी तोड़ा सीस लगाए। उप्पर चवर आप झुलाए। सिँघासण बैठ डेरा लाए। नौ खण्ड पृथ्मी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म गुरमुख साचे सन्त जनां ख़ुशीआं नाल सुणाए। उठो उठ उठ जाओ, वंडो वंडी हिस्से पाए। नौ खण्ड पृथ्मी गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ बणाए दूत उचे थां बहाए। पिच्छे रक्खे शब्द धार, अग्गे मारी जाए मार, सर्ब तांईं आप समझाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माया राणी सतिजुग तेरे सच्चे दरबार अंदर रहण ना पाए। माया डस्सणी वड्डा नाग। घर घर अन्तिम उडदे वेखो काग। किसे रिद्धी दाल किसे पक्की रोटी किसे दा चुल्हे चढ़या रहि जाए साग। कोई सवाणी सुत्ती ना उठे, किसे दे दुध्ध नूं लग्गी रहि जाए जाग। किसे विच ना काड़ने दुध्ध पाया, उत्तों ना बुझी झाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टे अस्व होया अस्वार, आपणे हत्थ रखाए, एका तनक लगाए चिट्टे घोड़े तेरी वाग। माया डुब्बी विच मंझधारा। इक्क पासे कलिजुग दूजे पासे सतिजुग आ गई दोहां दे विचकारा। सतिजुग होया निमाणा, किया प्रभ चरन ध्यान, हरि साचा रसन वखान, लीता हरि सच्चे दा इक्क सहारा, कलिजुग पापी होया ख्वारा। वेखो पैंदी डाहढी मार ना होए कोई रख्वारा। कलिजुग प्या थल्ले दड़। सतिजुग उत्ते गया चढ़। एह माया राणी दोहां दे अंदर बैठी वड़। प्रभ अबिनाशी आपणी हिकमत आपे कीती, दोहां बन्न्हाया इक्का लड़। दोहां मिल के बन्न्हया बेड़ा। सोहँ शब्द दोहां धिरां करे नखेड़ा। शब्द सरूपी विच रखाए आपणी हत्थीं देवे गेड़ा। धर्म राए तूं खुल्ल्हा रक्ख वेहड़ा। गुरमुख साचे सन्त जनो, प्रभ साचा करे नबेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा सदा वसाए नगर खेड़ा। सज्जे हत्थ नाल चलाई चक्की। खब्बे हत्थ नाल जाए धक्की। वाह वाह पीहण सोहणा पाया, दाणा सोहँ शब्द वाला ना किसे सुकाया, आपे पीहवे जिउँ गिल्ली मक्की। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा कर्म कमाए, आपे आपणा लेखा चुकाए ना अक्के ना थक्के। माया राणी तेरा बणया आटा। पूरा कराया सिक्खां घाटा।
आप चढ़ाया तेरा माटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी लंगर लवाया, सोहँ रखाया इक्को बाटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी संगत खाण आई, भोरा कोई डिग ना जाई, रसना नाल फड़ फड़ चाटा। साची चक्की आप चलाई। माया राणी दाल बणाई। कलिजुग सतिजुग दोवें पुड़ विच लए पिसाई। सतिजुग पुड़ उत्ते रख्या, उत्तों भार डाहढा पाई। बेमुख जीव कोई कौड़ रहण ना पाई। गुरमुख साचे कलिजुग सोहँ शब्द विच डण्डा किली रक्ख चारों तरफ लए भजाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माया राणी पहली माघी वड्डी देग बणाई। साची देग लई उबाल। गुरसिक्खां नूं दित्ती खुल्ल माल। लंगर लाया हुक्म सुणाया, गुर संगत सेवा लई कमाया, आपणा आप लउ संभाल। एथे ओथे ना होए कोए कंगाल। कलिजुग टुट्टा गलों ज़ंजाल। उठो मारो इक्को छाल। निहकलंक कलि जामा पाया महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बली बलवान, माया राणी होई नितानी गुरसिक्खां पेट भराया। दर आए सतिजुग डिठा। सोहँ शब्द पाया मिट्ठा। कलिजुग जीव भन्न वखाया, पहली माघी कौड़ा रीठा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूर दुराडे किसे ना जाणे, एथे बैठा मार मुकाए सोहँ डण्डा, छोटीआं मोटीआं मिण मिण गिठां। सच समग्री आप बणाई। पंजां सिक्खां हुक्म सुणाई। उठो सेवा हरि जी लाई। बेमुखां हड्डीआं बालण हरि दए बणाई। छेती डाहो अग्न लगाउ उत्ते तेल सोहँ देवे पाई। साचा हुक्म किया वड शाहो, शब्द फुंकारी इक्क लगाई। निकली लाट होया घाट अग्गे नेड़ा आई वाट, प्रभ सारे दए मिटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा वाहवा जोड़ जुड़ाई। साचा लंगर आपणी हत्थीं रिहा आप चलाई, लूण मिरच पाया मसाला। आपे तोड़या जगत जंजाला। अग्गे लाया छोटा बाला। घर सच्ची मिली सरदारी, गुरसिख जो कलि होए रहे कंगाली, सोहँ माल धन्न झोली पाया, किया माल माला। पहली वारी पहली माघी सच कर्म कमाया, पहलों अग्गे लाया सिँघ मनजीत निक्का बाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मेल मिलाया, आपणे संग रलाया, सृष्ट सबाई हत्थ फड़ाया, नाम रखाया सिँघ पाला। सिँघ पाल बड़ा हुशिआर। मातलोक विच्चों होया बाहर। पूर्ब करी विचार। एका मिल्या शब्द सच्ची धार। वेख्या जा हरी द्वार। मिल्या सच सच्चे निरँकार। दोहां जोत इक्को धार। पिउ पुत्तां जिउँ होए प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर पाउँदा रहे सार। आत्म जोती खिच वखाई। आपणे नाल ल्या मिलाई। चवी चेत उन्नीं सौ अठंनवें बिक्रमी शब्द सरूपी बबाण ल्याई। शब्द सरूपी हुक्म सुणाई। उठ सिँघ पाल हो त्यार, प्रभ आया कर के धाई। दोए जोड़ करे अरदास, इक्क वार बख्श मेरे रघुराई। अग्गों किहा हरि पुकार, साची दरगाह तेरी वारी आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाह वाह तेरे जोगी सोहणी थां बणाई। अग्गों सिक्ख करी पुकार। दस्सीं
मैनूं सच विहार। केहड़ी करनी ओथे कार। जिथ्थे ना तुट्टे तेरा मेरा लग्गा चरनां नाल प्यार। पा जफ्फी हरि साचा प्रभ घुट्टे, अग्गों बुल्ह खिड़े जिउँ खिड़ी गुलज़ार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को शब्द बबाण ल्याया, लै गया सच दरबार। सच तख्त उत्ते बैठा मेहरवान। शब्द सरूपी अट्ठे पहर करदा रहे विख्यान। आवे जावे वारो वारी जोत जगाए महान। गुरमुख साचे फड़ उठावे, फड़ फड़ बाहों राहे पावे, भुल्ल कोई रहण ना पावे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी आण। साचे घर धाम बहाया। फेर हरि जी हुक्म सुणाया। उठ सिक्ख हो त्यार, तेरा थां दयां वखाया। जिहड़ा लग्गा तेरे नां, उह तेरे नां दिआं चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़या बांह, सिँघ पाल आपणे नाल ब्रह्मलोक विच लै के आया। ब्रह्मलोक विच दोवें आए। दूजा तीजा कोई ओथे दिसे नाहे। आपस विच होए इक्ट्ठे जिउँ पिता पूत माए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ पाल हत्थ फड़ चारों तरफ वखाए साची थाए। सच्चा थां इक्क अस्थूल। एथे बहि के चुका, सृष्ट सबाई दा साचा मूल। शब्द पंघूड़ा हरि जी दित्ता अट्ठे पहर झूल। ब्रह्म ब्रह्म सरूप हो रहणा, साची सेजा उत्ते बहिणा, ना कोई पावा ना कोई चूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उप्पर तेरे हत्थ रखाए, ना जाणा कदी भूल। सिँघ पाल अग्गे खड़ा करे निमस्कार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। मैं इक्क इकल्ला तेरा सिक्ख तूं रहीं पहरेदार। चारों तरफ ना दिसे कोई होर, मैं करदा इक्क विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटा राह इक्क रखाईं, मेरी निगाह उतांह उठाईं, मैं वेंहदा रहां तेरे सच्चे दरबार। साचे हरि किया परवान। दित्ता गुरमुख नूं पूरा दान। किरपा कर आप महान। अट्ठे पहर रक्खूं ध्यान। उत्ते बैठ करूँ इशनान। अमृत धारा डिग्गू, तेरी चोटी लग्गू आण। सच फुहारा तेरे आत्म वगू, अमृत सर साचे दर अट्ठे पहर देवे नुहाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी होया आप मेहरवान। गुरमुख पूरा करे निमस्कार। मैं ना जाणा तेरी धार। मैनूं दस्स सच्चा विहार। प्रभ अबिनाशी किरपा करे साचे हरे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कारज दए सवार। साचा करूँ सच विहारा। फेर बणू मैं निरँकारा। झूठा जूठा खेल जे दिसे छड जाईं दरबारा। इक्को लोक आया तेरे हिस्से, ला चौंकड़ा भारा। चार मुख ना किसे दिसे, झूठा बोल बुलारा। इक्को शब्द इक्को धुंन दहि दिश बोलणहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप निरँजण नर अवतारा। चार मुख ब्रह्मा लिखाए। चार सिर ना हरि जी लाए। चौहां जुगां दी सुरत दवाए। एका धुन शब्द उपजाए। एका सुरत शब्द दवाए। जोती जोत सरूप हरि, चारे वेद जिस लिखाए। गुर पूरे दया कमाई। गुर संगत भिच्छया पाई। आपणी हत्थीं दोहां रल मिल गुर गोबिन्द सेव कमाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरा विछोड़ा सारा दए
मिटाई। हरि नर गुर दी झोली भरांयदा। गुर पूरा किरपा कर गुरसिक्खां झोली पांयदा। हरि नर पिछला घाटा पूर करांयदा। साचा गुर अग्गे वाधा फेर करांयदा। गुरमुख गुरमुख जन भगत इक्क इक्ट्ठा मेल मिलांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुखियां भुक्खीआं सारे दु:ख मिटांयदा। झोली भर भर लैंदे जाओ। ख़ुशीआं नाल बैठे खाओ। एथे वक्त सुहेला होया, साध संगत दा मेला होया, अग्गे फल साचा खाओ। आपे गुर आपे चेला होया, दोवें रल मिल इक्क थां बहि जाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सारे रल मिल रसना गाओ। हरि वड साचा दातार है। गुर पूरा बख्शणहार है। हरि आपणी जोत अधार है। गुर पूरा शब्द अपर अपार है। कलिजुग मिटदा जाए भेख, जामा धारे नर अवतार है। सतिजुग लिखदा जाए लेख, गुरसिक्खां करदा आप प्यार है। दर साचे नेत्र लैणा पेख, प्रभ साचे दा सच विहार है। दरगाह साची लाउँदा जाए मेख, शब्द हथौड़ा उत्ते मार है। जोत सरूपी धारे हरि जी भेख, शब्द सरूपी आप अस्वार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत रिहा तार है। गुर संगत गुर दर वेखणा। ना कोई जाए भुल्ल रुल, प्रभ ना जाणो झूठा भेखणा। एथे साचा पैणा मुल, खोटा ख़रा जिस सारा वेखणा। भट्ठी काया तपदी रहे चुल्ल्ह, अमृत जिस ने उप्पर डालणा। अन्तिम मीटे रहि जाण बुल्ल्ह, विच्चों फेर ना किसे बोलणा। हरि का दर बड़ा अनमुल्ल, चरन प्रीती घोल घुलणा। गुरसिख विच मात दे फल फुल्ल, सोहँ शब्द रसना बोलणा। हरि साचा सदा है अडुल, गुरसिख कदे ना डोलणा। हरि साचा सदा अनमुल्ल, जिस सच दा बूहा खोल्हणा। भाग लगाउणा आपणी कुल, दर गुर झूठ कदे ना बोलना। जो दर साचे आयण रल, प्रभ पूरे तोल तोलणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद रसना बोलणा।