पुस्तकालयभाग ३

४ माघ २०१० बिक्रमी ज्ञानी गुरमुख सिँघ अते डा० पाल सिँघ दे पिछले जन्म नवित्त

इक्क चूहड़ा ते इक्क चम्यार। दोवें बण गए साचे यार। एह बाल्मीक मारे डाके ते धाड़। राह जांदे लुट्टे फड़ फड़ कुटे विसरया करतार। एह पाणा गंढ्ढे बहि के वाट डण्डे थल्ले गंगा माता दा सिणकार। ना उह सोना ना उह रुप्पा ना कोई परख करे सुन्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला लेखा आण मिलाया, दोहां भाईआं मेल मिलाया। नीचों ऊँच करदा आया। माण निमाणयां देंदा आया। इक्को धक्का लाउँदा आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां दा वाहवा मेल मिलाया। चूहड़ा ते चम्यार होए इक्ट्ठे, बण गए चिट्टे लट्ठे, प्रभ अबिनाशी बन्न्हे धार। बाकी उचे हो हो जो फिरन नठ्ठे, प्रभ अबिनाशी तोड़े सर्ब हँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सारे करे दर इक्ट्ठे, देवे नाम अधार। सारा

हाल फेर लिखावणा। जिथ्थे गुरसिख सच्ची सेव कीती, विच कताब लिखावणा। एका जोत सदा सुरजीती, बुझ कदे ना जावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला जामा स्पष्ट वखावणा। साचा हुक्म सच्ची सरकार। दोवें उठो हो त्यार। गुरसिख नाल करो प्यार। इक्क दूजे नाल अग्गे हो हो देंदे जाओ, जो सच्ची वस्त रक्खी संभाल। प्रभ अबिनाशी आप ना खावे। इक्क भोरा मुख लगावे। गुरमुख भुक्खे हरि साचा आप रजावे। आपणे आप दी सुध्ध ना रक्ख पहलों बालां नूं प्रचावे। बाल अञ्याणे गुरसिख जो चलाए आपणे भाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे माण निमाणयां माणे। भुक्खां कट्टे रक्खे तेह। गुरसिक्खां मन बरसे आत्म मेंह। करे तरस देवे वर ना तुटे नेंह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लहणा गुर संगत लै। सीत प्रसाद दीना वंड। गुरमुखां आत्म पाउँदे जाणा ठंड। साचा कर्म इक्क कराउणा, घुट्ट घुट्ट देंदे जाणा गंढ्ढ। इक्क इक्क भोरा मुख लगाउणा, बाकी घर दयां तांईं देणा वंड। प्रभ अबिनाशी वड रथवाही आप अख्वाउणा, सारयां भार लए वंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा गुर मिल्या लेख लिख्या धुर, अन्तिम देवे कदे ना कंड। ना अन्तिम देवे पिच्छा। बणे औखी करे रिच्छा। साची देवे दात नाम हरि जी भिच्छा। बेमुख जीवां चारों कुन्ट नचाए जिउँ कलंदर हत्थ रिछा। खिच्चे नत्थ दए हुलारा, दर दर नचाए ना करे हुदारा, किते ना मिलदी साची भिच्छा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनो जे जाओ पासा मोड़ फेर वी ना छोडे पिच्छा। इक्क वार सिक्ख मूंह मोड़े, फड़ के शब्द डण्डा मोड़ ल्याए। अगल वांढी जोत सरूप अग्गे खड़ा नज़री आए। फड़ के नत्थ खिच दुआरे आपणे ल्याए। सिर ते रक्खे हत्थ प्रभ अबिनाशी सोलां कला समरथ, आत्म देवे साची वथ, जुड़या जोड़ हरि रघुराए। ना कोई सके फेर तोड़, ना कोई सके झट्ट मरोड़, दूजे दी ना पए लोड़, इक्को इक्क विच समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बख्शे किरपा कर आपणी चरन सरनाए। गुर प्रसादि परमगति जाण। मिलदी नहीं किसे विच जहान। दर दर घर घर बैठे बैठे विच मन्दिर गुरदुआरे बैठे रहे ख़ाक छाण। मन्दिरां उत्ते फिरदे बन्दर, कदे भज्जण बाहर कदे वड़दे अंदर। आपे बणे ठग्ग चोर यार, घर साचे दा तोड़े जंदर। प्रभ अबिनाशी जामा धारे, बण जाए बेमुखां दा आप कलंदर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नक्कीं नत्थ कन्न पड़वाए आप नचाए जिउँ गोरख नचाया आपणा गुर मच्छन्दर। कामी क्रोधी कूड़ कुड़यारे। मल्ली बैठे गुरूदुआरे। आपणी आप ना पायण सारे। काया सच महल खाली होया क्यों मल्ले झूठे चुबारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलिजुग जामा धर आपणी हत्थीं सर्ब सँघारे। अट्ठे पहर रहण सच दरबार। करदे रहण झूठी माया वाली विचार। झूठी करन सेवा, झूठा लग्गे मेवा, अक्खीं चुक्क चुक्क वेखण किधरों आउँदी धी भैण मुटयांर

। लज्ज पत्त ना रक्खी सांझी, ना जानण एह कोई सुहागण नार । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि जामा धार सभ दा सिर देवे पाड़। लग्गी जड़्ह दए उखाड़। गुरसिक्खां निभे नाल। आपणे ताणे तणे लए सुरत संभाल। गुरू घर जिस ने खाधा, दूणा सूद लगाया वध गया वाधा। जोत सरूपी प्रभ अबिनाशी जामा पाया, आपे कढ्ढे फड़ बकाया, जो ल्या प्यो दादा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा पार कराया, जिस ने रसन अराधा। पंडत पढ़न पुरान, आत्म होए ना फेर ज्ञान, आत्म होए बेईमान, झूठे तिलक विच ललाट लगाउँदे। भुल्लया हरि भगवान, जिस ने दित्ता पीण खाण, उहनूं वढ्ढी खोर बणाउँदे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा धार लवे सार, जो नर नार प्रभ नूं हराम खोर सदाउँदे।

५ माघ २०१० बिक्रमी बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

मनमति हरि बुलाई है। लक्ख चुरासी विच्चों खिच आपणे चरन बहाई है। वढ्ढी नक्क गुत्त, देवे पई दुहाई है। जिस ने तोड़या सभ दा जत्त, दर साचे आण शरमाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मनमति शब्द डोर नाल बंधाई है। मनमत्त आई दुआरे। खड़ हरि जी अग्गे दोए जोड़ करे निमस्कारे। कलिजुग जीव मैं वहुंदी रही जूठे झूठे ढ्ढगे, ना वेखे चंगे माढ़े। अग्ग लगाई रखी अंगे, ना विच कलिजुग संगे, ना कोई विचारे। वेला अन्तिम कलिजुग होए नंगे। लक्ख चुरासी चारों तरफ दिसण हरि संगे। केहड़ा दर किथे जावां किहदे कोल नाम दात साची मंगे। प्रभ अबिनाशी ल्या फड़, शब्द सरूपी घोड़ी चढ़ तोड़े सर्ब हँकारी। मनमति दए दुहाई। केहड़ी फाही मैनूं पाई। निहकलंक देवे अन्त बड़ी सजाई। गुरमुख विरले साध सन्त आपे लए बचाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त सभ दा रिहा फंद कटाई। मनमति लई होश संभाल। लक्ख चुरासी जिस ने कीती मात कंगाल। पाउँदी रही गल विच जम की फाँसी, ना कोई सक्कया सुरत संभाल। जन भगतां होई रही दासी, ना चले एहदी चाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलिजुग एहदे भन्ने जवानी डाहण। मनमति करे पुकार। आई हरि सच्चे द्वार। किरपा मेरे उत्ते धार। मैं जावां तेरे सिक्खां दे द्वार। दोए जोड़ करां चरन निमस्कार। कलिजुग अन्तिम ल्या विचार। अग्गे पिच्छे आई हार। दोहीं हत्थीं पैणी मार। सतिजुग आया मात धराया, निहकलंक नरायण नर हरि अवतार। सोहँ साचा शब्द चलाया, बेमुखां दे मगर लाया, सिँघ सिँघासण हरि जी बैठा दूरों तक्के रिहा विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करदा जाए सर्ब ख्वार। मनमति मूर्ख अञ्याण

है। जिस भुल्लया सर्ब जहान है। इक्क भुलाया हरि भगवान है। अन्तिम अन्त कलि धर्म राए देस जान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दा लेखा आपे आप चुकान है। मनमति मूर्ख मुग्ध गंवार। वड्डे सुघड़ स्याणयां देंदी आई हार। वड्डे राणे राजे महांराणयां सुट्टदी आई मूंह दे भार। ना कोई जाणे जाण पछाणयां, झूठे रही महल्ल उसार। ना कोई जाणे वंञ मुहाणयां, डूंघे डूगर बेमुख जीवां रही उतार। ना जाणे हरि के भाणयां, अन्तिम कलिजुग निहकलंक लए अवतार। प्रभ पूरन कर्म आप विचारया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होया कल्गीधर साचा हरि सच्ची सरकार। मनमति सृष्ट सबाई बेमुख जीवां मूंह दे विच पाउँदी फिरे थुक्क। गुरमुख साचे सन्त जनां, दर घर आए बाहर जाए रुक। अग्गे खड़ा हरि जी दिसे, ना पैर सके चुक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ नूं रिहा सुणाए कलिजुग वेला गया हत्थ ना आए, अन्तिम रहे सर्ब पछताए, ना कोई रोके ना सके रुक। मनमति झूठी वणजारीए। बेमुखां दी प्यारीए। कीते बेमुख वड वड मनुक्ख, उलटी फेरी इक्को आरीए। सभ नूं अन्तिम सहिणा प्या दुःख, कलिजुग अन्तिम आया भारीए। घर घर धूंए रहे धुख, हरि शब्द फुंकारा एका मारीए। देवी देवते नीवें हो के वेखण झुक, निहकलंक विच केहड़ी कूट विचारीए। कलिजुग जीवां बूटे गए सुक्क, आए बाडी शब्द कुहाड़ा जड़्ह उत्ते मारीए। भरम भुलेखा देवे कढ्ढ, अड्ड अड्ड कराए इक्क इक्क हड्ड, सोहँ आरे नाल चिरारीए। आपे बण जाए साचा गाडी, लै जाए धर्म राए द्वारीए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी अन्तिम अन्त कलिजुग आपणा आप गई हारीए। दुरमति सर्ब दुःखदाई है। सृष्ट सबाई जिस भुलाई है। रैण सबाई, बेमुखां जीवां गूढ़ी नींद सवाई है। गुरमुख विरला राती उठे हो के नीवां गुर चरन ध्याई है। ठग्ग चोर यार चारों तरफ रातीं सुत्तयां लाउणा सीवां, प्रभ अन्तिम देवे सख्त सज़ाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुरमति बेमुखां झोली पाई है। मनमति दुरमति दोवें भस्म कराई। कलिजुग अन्तिम अन्त वहन्दी धार वहाई। गुरमति साची जगत धर, सतिजुग झोली पाई। साचा नाम साचा तत्त साचा जत्त विच मात नाल कर साचा हुक्म सुणाए, विच मात रक्खणी पत्त, आपणी मति प्रभ साचा दए समझाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी बणत रिहा बणाई। गुरमति आई चरन निरँकार। आपे पुच्छे आपणी कार। प्रभ गुरमुख साचे सन्त जन विच मात उठाए चन्दोआ चन्दन गुछे, जाए करीं घण छणकार। बेमुख रहे रुस्से, ना पावीं किसे सार। गुरमुखां तूं आई हिस्से, भज्ज जाईं सच्चे घर बाहर। होर किसे नूं मूल ना दिसे, सारे रहे झक्ख मार। कलिजुग जूठी झूठी चक्की सारे पीसे, कोई ना रिहा विच दो फाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत आप समझाई, सोहँ शब्द डण्डे नाल रिहा ताड़। गुरमति गुरसिक्खां दे घर जा। जिथ्थे

होवे सिक्ख लाडला, उहनूं लईं गा। प्रभ अबिनाशी किरपा करे साचे राहे दए पा। निहकलंक कलि जोत धराया कन्न दए सुणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारों तरफ गुरमुख वेख सोहँ जैकारा देणा बुला। गुरमति हरि समझाई। साची डण्डी आपे पाई। वरभण्डी आवे कर के धाई। उत्ते बैठा वेखे हरि रघुराई। पिछा आया नस्सा, मातलोक विच जोत जगाई। पहला राह एका दस्सा, गुरमुखां दे दुआरे जाई। साची दात पावां सोहँ नाम तेरी झोली भिच्छा, गुरसिक्खां दी आत्म जाए टिकाई। पूरी कर दईं जा के इच्छा। जो महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रहे ध्याई। गुरमति उठ उठ वड्डी बलकारन। चारों कुन्ट उठ के वेखीं कलिजुग जीव हँकारन। नेत्र पुट्ट के हरि जी वेख्या, दोए जोड़ करे निमस्कारन। साचा लेख जो प्रभ साचे लिख्या, मेरी बन्न्ही साची धारन। मैं गुरसिख विरला विच मात चारों तरफ मार नज़र देख्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैनूं साचे राहे पाईं, सिर मेरे ते हत्थ रखाईं, मेरी करदा ना रहीं प्रीख्या। मैं अजे अञ्याणी बाली। मेरी सुरत हरि संभाली। बेमुख सारे तैनूं कढ्ढण गाल्ही। गुरमुखां नूं नेत्र वेख मस्तक चढ़ जाए लाली। जोत सरूपी धारे भेख, जन भगतां बणया आप वाली। लिखाउँदा जाए साचे लेख, मिटाउँदा जाए बिधना रेख, गुरमुख साचे नेत्र पेख, अग्गे खड़ा दो जहानां वाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा बाग लगाया पहली माघी। गुरमुख साचे साचा बूटा विच मात धराया। आपणी किरपा कर साचे हरि उत्ते अमृत मेघ बरसाया। गुरमुख विरले गए तर, जेहड़े गए रंगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग पहली माघी आपणी हत्थीं हरि समरथी विच मात दे लाया। गुरमुखां करनी साची कार, बेमुख देवीं दर दुरकार। गुरसिक्खां पावीं साची सार। आत्म वसीं राह साचा दस्सीं, बेमुखां वल खिड़ खिड़ वेख हस्सी, गुरमुख साचे जावीं तार। मदिरा मासी जूठा झूठा जे कोई दिसे छड्ड जावीं घर बुाहर। गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ पहली वंड कराई पाए तेरे हिस्से देंदी जाईं प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूर दुराडा तैनूं वेखे करदी जाईं सच विहार। दुरमति मनमति मातलोक विच्चों टुट्टा नाता गुरमति मात आई। हरि जन्म दवाई रक्खे धीरज जत्त, मनमत्त दुरमति लथ्थी पत्त ना रिहा सति, प्रभ देवे अन्त मिटाई। गुरमति सोहँ देवे प्रभ साचा तत्त, रसना चरखा लैणा कत्त, दिवस रैण रिहा चलाई। प्रभ अबिनाशी अंदर बाहर पर्दे ओहले किते ना दिसे, ना वड़े किसे भित , आत्म अंदर रिहा टिकाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे दिसे आत्म सेजा बैठा जोत सरूपी जोत जगाई। आत्म सेजा करना ध्यान। उप्पर बैठा हरि भगवान। जोत सरूपी इक्क निशान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया अंदर वसे ना कोई किल्हा कोट ना दूजा होर मकान। किल्हा काया कोट गढ़्ह। प्रभ अबिनाशी अंदर बैठा वड़। बेमुखां हरि दिस ना आए, मारी बैठा दड़।

गुरमुखां आत्म विस लुहाए, पंचां चोरां नाल रिहा लड़। गुरमुख साचे सन्त तराए, आप फड़ाया आपणा लड़। प्रगट होए दरस दिखाए, जोत सरूपी शब्द घोड़ी चढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मात धराए, सोहँ साचा जाप जपाए, नौ खण्ड पृथ्मी सरन ल्याए, ना कोई सके अग्गे अड़। अग्गे अड़े ना कोए राजान। साचा इक्क वड्डा शाह सुल्तान। जोत सरूपी जामा धारे, मातलोक विच साचा काहन। सोहँ शब्द लगाए साचा नाअरा, किरपा कर हरि भगवान। अन्तिम होए ख्वारे, वेद चारे जेहड़े रहे सर्ब वखान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे जाणी जाण। जन्म कर्म हरि हत्थ, जीव गंवार है । जन्म कर्म हरि हत्थ, लहणा देणा लहणा आपे रिहा विचार है । जन्म कर्म हरि हत्थ, भाणा मन्नणा रिहा पुकार है। जन्म कर्म प्रभ हत्थ, तन देवे साचा गहणा, सोहँ शब्द अपार है। जन्म कर्म प्रभ हत्थ, इक्ट्ठे हो हो बहिणा, दर दर ना होणा ख्वार है। जन्म कर्म प्रभ हत्थ आप चुकाए लहणा देणा सच्ची सरकार है। जन्म कर्म प्रभ हत्थ गुरसिख वेखे नैणा, सृष्ट सबाई बद्वी बैठा भार है। जन्म कर्म प्रभ हत्थ लक्ख चुरासी जोत प्रकाश, अग्गे पिच्छे खुल्ले दर द्वार है। जन्म कर्म प्रभ हत्थ, सृष्ट सबाई करे दास, करन करावणहार है। जन्म कर्म धर्म प्रभ हत्थ, करे कराए घनकपुर वासी गुरसिक्खां बख्शणहार है। कर्म धर्म प्रभ हत्थ, कलिजुग अन्त विनासी सतिजुग आया मात जामा धार है। जन्म कर्म प्रभ हत्थ, सृष्ट सबाई करे दासन दासी, सोहँ शब्द कराए जै जै जैकार है। कर्म धर्म प्रभ हत्थ, सच्ची जोत मात प्रगटाई जगे जोत अगम्म अपार है। कर्म धर्म प्रभ हत्थ, मानस जन्म कराए रहिरासी, करे करावे सिरजणहार है। जन्म कर्म प्रभ हत्थ, अन्तिम करे बन्द खलासी, गुरमुखां बेड़ा बन्न्हणहार है। कर्म जन्म प्रभ हत्थ, धरे जोत मात वड शाहो शाबाशी, राउ रंक बहाए इक्क द्वार है। जन्म कर्म हरि हत्थ, अन्त मिटाए मदिरा मासी, ना कोई खेडण जाए शिकार है। जन्म कर्म हरि हत्थ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी विच रिहा पसर पसार है। हरि जोत हरि अकार। हरि जोत हरि पसार है। हरि जोत सृष्ट सबाई हरि रिहा पसर पसार है। हरि जोत इक्क दिसे अनेक है। हरि जोत एका इक्को टेक है। हरि जोत इक्क बुध करे बबेक है। हरि जोत इक्क गुरमुख काया लगण ना देवे सेक, रक्खे ठंडी छाउँ है। हरि जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सृष्ट सबाई वेखे, लिखे साचे लेख है। हरि जोत हरि लेख लिखारी। हरि जोत हरि सर्ब पसारी। हरि जोत वेखे विगसे करे विचारी। हरि जोत लक्ख चुरासी जीवां जन्तां साधां सन्तां पावे सारी। हरि जोत हरि मात धर, करे खेल अपर अपारी। हरि जोत दिसे साचे घर आत्म दर, बाहर लभ्भण जीव गंवारी। हरि जोत इक्क नर हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर अंदर वसे गुरसिख तेरी काया महल्ल अटारी।

काया महल्ल मुनारा। ना कोई लभ्भदा गुरूदुआरा। प्रभ अबिनाशी दिसे अंदर ना कोई पावे सारा। बेमुखां आत्म वज्जा रहे जंदर, ना कोई तोड़े दु:ख लग्गा भारा। घर घर भौंदे फिरन बन्दर, कदे बाहर कदे अंदर, ना मिले कोई दुआरा। प्रभ अबिनाशी वसे काया डूंघी कंदर, गुरमुख विरला पावे सारा। हरि जी वस्सया रहे हरि आत्म मन्दिर, गुरमुख जोती दे उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर अवतार लोकमात विच जामा धारा। लोकमात ल्या अवतारा। जोत सरूपी खेल अपारा। एका जोत एका गोत रूप रंग अपर अपारा । बेमुख जीव कलिजुग रहे रोत, अन्त दु:ख लग्गा भारा। पैर पसार जो रहे सोत, अन्तिम होए ना कोई सहारा। गुरमुख तेरी आत्म जगदी दिसे जोत, सोहँ शब्द बोल जैकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे माण दवाए आपणी सरन लए रखाए, बाहों पकड़ गले लगाए, कलिजुग मिटाए दु:ख माया ममता मोह जो लग्गा भारा। माया ममता मोह जगत धरो है। बिन गुर पूरे बात ना पुच्छे को है। अन्तिम वेले बेमुख सारे चारों तरफ रहे रो है। नेत्र नैण विचारे वहायण नीर, नूरी मुखड़ा रहे धो है। अट्ठे पहर हउमे पीड़, सोहँ डण्डे तोड़ी हड्डी रीड़ है। साचा शब्द मगर लगाया, एका गेड़ा आप दवाया, बेमुखां रिहा पीड़ है। गुरमुख सोया आप उठाया, बाहों पकड़ गले लगाया, अमृत साचा मुख चवाया। दूई द्वैती पर्दा लाहया। लक्ख चुरासी गेड़ कटाया। जम का डर पर्हे हटाया। सोहँ शब्द इक्क सुणाया। ज्ञानी ध्यानी पढ़ पढ़ थक्के, हरि जी किसे हत्थ ना आया। कोई हाजी हज्ज करन नूं जावे मक्के, खाली हत्थ दोवें मुड़ घरां नूं आया। कांशी प्राग अयुध्या अट्ठ सठ तीर्थ पैण धक्के, ना होए कोई सहाया। गंगा गोदावरी नहा नहा कलिजुग थक्के, आत्म मैल कोई ना लाहया। प्रभ अबिनाशी करे नबेड़ा हक्को हक्के, जूठयां झूठयां दोहीं हत्थीं आपे घुंड चुकाया। बेमुख खांदे रहे गरीब निमाणयां मार मार फक्के, निहकलंक नरायण नर सिर सोहँ डण्डा लाया। अग्गों हत्थ कोई ना चक्के, अन्त फल कलिजुग पक्के, प्रभ सारे झाड़ वखाया। बाहों फड़ अग्गे खड़ धर्म राए दे घर विच डक्के, ना लए कोई छुडाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगो जुग जन भगतां पैज रखदा आया। चारों तरफ हरि विचारे। जूठे झूठे माया लूठे, अन्तिम कलिजुग कढ्ढे बाहरे। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ चरन लूठे, हरि प्रगट होए दरस दिखाए जोत जगाए सच दरबारे। दरगाह साची सच लिखाए लेखे, ना करे कोई हुदारे। बेमुखां मूधे होए ठूठे, ना पावे कोई भिखारे। प्रभ दर तों गए रूठे, दु:ख लग्गा भारे। निहकलंक कलि जामा पाया सारे हो गए झूठे, चारों कुन्ट रहे झक्ख मारे। गुरमुख साचे सन्त जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे चरन बहाए करे सुत्त प्यारे। चरन बहाए गुरसिख दुलारा। करदा जाए हरि प्यारा। राह दस्सदा जाए, हिरदे वसदा

जाए, देवे दरस अगम्म अपारा। नाल नाल नस्सदा जाए, घोड़े दा तंग कसदा जाए, सृष्ट सबाई झस्सदा जाए, करे खेल अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सारा। आपणी सार हरि आप समालदा। गुरमुख साचे सन्त जनां अंतरमत सीर प्याए आपणी हत्थीं मुख चवाए, बच्चे सोहणे आपे पालदा। बेमुखां दे सजाए, दर तों दए दुरकाए, सारे करन हाए हाए, प्रभ अन्तिम सभ नूं गालदा। गुरमुख सोए लए जगाए, साची दात झोली पाए, भिच्छया मंगे जो दर आए, साचे तोल हरि जी तोलदा। बेमुखां मुख भवाए, अन्तिम देवे डाहढी विच मात सज़ाए, आंढी गवांढी भैण भाई आण ना कोए छुडांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, जामा मातलोक विच धारदा। जामा धारे हरि हरि। करे विचार घर घर। वेखे जा दर दर। गुरमुख साचे सन्त जन आप नुहाए बाहों फड़ साचे सर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म दए भण्डारे भर। हरि योग सच दवाया। रस भोग अमृत फल ख्वाया। होया सच संजोग, गुरसिख पूरा मेल मिलाया। कट्टे हउमे रोग, झूठा दाग धो वखाया। साची शब्द चुगाए चोग, तृष्ना भुक्ख मिटाया। ना होवे कदे वियोग, निज आसण डेरा लाया। दरस देवे हरि अमोघ, जोत सरूपी जामा पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आप रहाया। भाणा हरि गुरसिख जानणा। वेला जाए बीत, पिछे सर्ब पछतानणा। मात जोत धर काया करे सीत, देवे नाम चरन धूढ़ इशनानणा। मानस जन्म जाणा जीत, सोहँ बन्न्हे हत्थीं गानणा। लग्गी तोड़ निभ जाए प्रीत, आत्म होवे ब्रह्म ज्ञानणा। गुरसिख कदे ना होए खोटी नीत, धीआं भैणां सर्ब पछानणा। इक्को जाणो हरि साचा मीत, होर कूड़ो कूड़ वखानणा। कलिजुग चलाई साची रीत, हरि साचा राह वखालणा। गुरसिख साचे सन्त जनों गाओ सुहागी गीत, हरि सोहँ शब्द जपानणा। कलिजुग अन्तिम गया बीत, सतिजुग करदा आया चानणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म जोत जगाए, अज्ञान अन्धेर मिटाए, करे प्रकाश कोटन भानणा। मिटे अन्धेर जोत प्रकाशया। ना होई देर, प्रभ आया घर पुरख अबिनाशया। आपणा खेल किया पहली वेर, गुर संगत बणाए आपणी दास दास्सया। चरन लगाए घेर, कमलापत हरि बलि जास्सया। चुकाए मेर तेर, ना करे हेर फेर, एका राह चलास्सया। सृष्ट सबाई मारे भेड़ भेड़, ना कोई अन्त छुडास्सया। आपे छेड़ां रिहा छेड़, ना कोई जाणे शाह सुल्तान, करे कराए हरि घट घट वास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार मात पताल अकाश एका जोत करे प्रकाशया। साची जोत हरि टिकाए। साचा राह सतिजुग दिसाए। सोहँ शब्द रसन जपाए। सच सुच्च संग रलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म एका एक आपणा आप सुणाए। सच सुच्च रल गई नाल। सतिजुग साचे उठी सुत्ती मार छाल।

पहलां घर साचा वेखां, जिथ्थे गुरमुख होए अनमुल्लड़ा लाल। उहदी उतारां जाए तृखा, ना होए फेर बेहाल। अंदर वड़ के लाहूं झूठी विखा, लवां सुरत संभाल। सोहँ शब्द लवां तिक्खा, जेहड़ा जड़्ह पुट्टे वाल। प्रभ दित्ती साची भिक्खा, मैं होई बड़ी ख़ुशहाल। मेरा लेख साचा लिखा, सतिजुग लै चल्लया मैनूं नाल। मैं जा के मिलां साचे गुरसिक्खां, मैनूं लैणां तुसां संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना जाणो बाल निधान अञ्याणा बाल। साचा नाउँ रसना गावना। प्रभ पूर कराए भावना। शब्द बणाए सच विचोला, आप बण जाए साचा ज़ामना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जाणो जाण पछाणो श्री भगवानना। नाम जप रसन ध्याउणा। पूरन भाग हरि लगाउणा। कलिजुग माया भुल्ल ना आपणा आप गंवाउणा। जूठा झूठा खत्म होया जुग, सच सुच्च रहि राह चलाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मति आप समझाउणा।