पुस्तकालयभाग ३

६ माघ २०१० बिक्रमी अमरजीत सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

लिखे लेख लेख लेखनी, गुरसिख कलम अपार। साचे हरि सभ दर देखणी, बन्न्हे साची धार। मिटाए पीर शेखणी, आप बणे सच्ची सरकार। सतिजुग लिखाए साची रेखनी, मातलोक दित्ता जन्म अपार। झूठ आप मिटाए भेखनी, सृष्ट सबाई पैज संवार। गुरसिख साचे नेत्र पेखणी, जो वरते वरतार। लाई मात सच्ची मेखणी, ना सके कोई जड़्ह उखाड़। जो जन रहे वेखा वेखणी, प्रभ सोहँ डण्डे देवे झाड़। हरि रक्खे लाज केसनी, चवर झुलावे चरन द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। सतिजुग साचा मात धराया। चिट्टा बाणा तन पहनाया। साचा राणा हरि अख्वाया। वड ज़रवाणा शब्द नाल ल्याया। सच सुच्च फ़रमाणा धीरज मति जति दे समझाया। गुरसिख मन्नो साचा भाणा, हरि जी हुक्म सुणाया। ऊँच नीच ज़ात पात डूंम डुंमाणा हरि एका रंग रंगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे एका बाणा तन पहनाया। चिट्टा बाणा सर्ब पछाण। धरे मात हरि भगवान। गुरमुखां आत्म उप्पर शब्द देणा ताण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा फेर करे फरमाण। सच सिँघासण उत्ते सच्चा शाह। हरि जी लाई बैठा आसण, दाग कोई दिसे ना। सतिजुग बन्न्हे साची रासण, कोई जीव भुल्ले ना। आप मिटाए मदिरा मासण, सतिजुग खाए कोई ना। जो कर कर जायण हासण, दरगाह साची मिले ना थां। धर्म राए दी फाँसी फासण, ना लए कोई छुडा। सोहँ शब्द चले अकाशण, तिन्ना लोक दए जणा। प्रगट होया घनकपुर वासण, साची जोत देवे मात जगा। गुरसिक्खां

होया दास दासण, नाम दात देवे झोली पा। आपे कट्टे जम की फासण, जगत जंजाले रिहा कटा। उत्ते देवे शब्द दुशालण, गुरसिक्खां पर्दा रिहा पा। साचे फूल देवे नाल अन्तिम बालण, साची देवे सीढ़ी बणा। उत्ते रक्खे चुक्क चुक्क सिक्ख बाल अंञानण, होए आप सहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जन सतिजुग बहाए साचे थां। सच्चा हुक्म सच्चा फ़रमाण। गुरमुख साचे सच पछाण। सतिजुग झुल्ले सच्चा इक्क निशान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणत बणाए, सत्त रंग आप चढ़ाए, उत्ते तिन्न लेख लिखान। सत्त रंग प्रभ दए चढ़ाए। सत्तां दीपां लोअ कराए। जोती जोत सरूप हरि, दीपक जोती लए जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दा सच्चा झण्डा आपणी हत्थीं आप बणाए। सति धर्म हरि का बाणा। प्रभ आपणी हत्थीं आप बणाना। घनकपुर वासी किरपा कर साचे हरि, नाम डोरी नाल बंधाणा। फिर उप्पर जाए चढ़, चारों तरफ वेखे खड़्ह, कोई ना दीसे किल्हा गढ़्ह, सारयां उप्पर इक्क निशान रखाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्तां दीपां एका झण्डा एका डण्डा सोहँ शब्द रखाणा। साचा झण्डा दए चढ़ाए। विच वरभण्डां होए रुशनाए। बेमुख पाउँदे झूठीआं वंडां, अन्त कोई रहण ना पाए। हरि वढ्ढी जाए सभ दीआं कंडां, धरत मात दे उत्ते सवाए। घर घर चारों तरफ दिसण नारां रंडां, सुहागी कन्त ना कोए हंढाए। हरि जी फड़या हत्थ सोहँ खण्डा, बेमुखां पार कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उत्भुज सेत्ज अंडज ज़ेरज सभनां विच समाए। दीप लोअ पताल अकाश। सभे होए हरि प्रकाश। कलिजुग अन्तिम सारे रोए, होणा पैणा नास। कौण पिछले पापां दाग धोए, हरि नाम ना किसे पास। गुरमुख साचे सन्त जन प्रभ सोहँ धागे लए परोए, करे बन्द खुलास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप जामा धारे, सतिजुग बणाए तेरी साची रास। साचा हरि बणत बणाए। सतिजुग साचा मात धराए। पंचम जेठ पहली आए। खुशीआं नाल हरि मनाए। कलिजुग तेरा काला सूसा गलों लाह परे हटाए। मिटदे जाण ईसा मूसा जो रहे डंक वजाए। ना कोई दिसे कुरान हदीसा, ना कोई मुला सबक पढ़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे आप जणाए। सतिजुग आए पहली पंचम जेठ। प्रभ फड़ फड़ भन्ने चारों तरफ वड वड सेठ। कूड़े जीव सर्ब कुड़यार, आपे भन्ने कौड़े रेठ। पूर्ब कर्म हरि विचार, सृष्ट सबाई पावे सार, उप्पर सिँघ सिँघासण बैठ। साचा हरि कर्म कमाए, साचा धर्म मात धराए। कलिजुग बाणा गलों लाहे। सतिजुग तेरा साचा बाणा हरि साचा राणा तन पहनाए। गुरमुख साचा सुघड़ स्याण कर ध्याना, आपणे नाल रलाए। सच्चा देवे शब्द बबाणा, सोहँ नाम पीणा खाणा, भुक्ख हरि सर्ब मिटाए। चारों तरफ ना होए हीणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेखे आपे लाए। साचे सिक्ख लए उपजाए। साचा

हुक्म पहली लिख्त गुरमुख साचे सन्त जनो सुणो सर्ब कन्न लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आपे आप रहाए। साचा हुक्म सच गुर मन्त्र। सर्ब जीआं हरि जाणे अन्तर। आप बणाए सतिजुग तेरी पंचम जेठ बणतर। साचा खण्डा कंडा हत्थ उठाए, सोहँ साचा शस्त्र। गुरमुखां हरि हुक्म सुणाए, चिट्टे बणाओ सारे बस्त्र। बेमुखां हरि बिन्न्ह वखाए, जिउँ फोड़ा नाई नस्तर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल रचाए, शब्द सरूपी जंग कराए, गुरसिख ना उठाए कोई शस्त्र। गुरसिख चिट्टे बाणे लैण बणा। नेत्र वेख दूरों हरि जी ख़ुशीआं लए मना। सतिजुग तेरा वक्त सुहाए पंचम जेठी जेठा पुत्त गुर संगत लए बणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा गीत सतिजुग तेरी साची रीत, सृष्ट सबाई दए सुणा। साचा बाणा पा के आउणा। प्रभ अबिनाशी दर्शन पाउणा। ख़ुशीआं नाल दिन मनाउणा। सौं के मूल ना वक्त लँघाउणा। साचा शब्द सच ज्ञान सच ध्यान इक्क रखाउँणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति धर्म दा साचा झण्डा, आपणा आप झुलाउणा। गुरसिख पायण चिट्टे बाणे। हरि साचा साचा शाहो वेख ख़ुशीआं माणे। सज्जे खब्बे अग्गे पिच्छे चारों तरफ हरि जी फिरदा, फिर खड़ा रहे सरहाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जन विच मात आप पछाण पवाए चिट्टे बाणे। चिट्टे बाणे दए पवा। साचा खेल लए वरता। देवे माण निथाव्यां थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा देवे आपणी ठंडी छाँ। पहला बाणा हरि जी पाए। दूजा फेर हुक्म सुणाए। सन्त मनी सिँघ तन छुहाए। तीजा नेत्र खोल्ह वखाए। गुरसिक्खां दी वारी आए। उठो सिक्खो नेत्र वेखो, दर घर साचे हरि जी आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीजा बाणा गुरमुख साचे सिँघ प्रीतम तन पहनाए। चौथा बाणा हरि उठाए। साचा हुक्म आप सुणाए। सिँघ बिशन हरि दए वड्याए। रक्खी लाज पग निशाना, किरपा फेर करे रघुराए। पंचम जेठ पंचम वारी गुरमुख साचे वेख, आपणी हत्थीं आप वड्याए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ तेजा सोया मोया आपे लए जगाए। छेवां बाणा हरि उठाया। साचा राणा दया कमाया। गरीब निमाणा गले लगाया। सिँघ इन्द्र दे तन पहनाया। करदा रहे आपणी छाया। आपणा भाणा आपे जाणे। सतवां देवे सति उपदेश। प्रगट होया माझे देस। जोत सरूपी किया वेस। ना कोई जाणे नर नरेश। गुरमुख साचे सन्त जन, सिँघ प्रेम तेरे तन पहनाणा। अट्ठवां बाणा हरि उठा। दूजा हुक्म दए सुणा। गुरमुख साचे लए मना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भोला भाला सिँघ आत्मा आपणी सरन लए लगा। नावां बाणा नावें दर। प्रभ अबिनाशी वेखे साचा घर। गुरमुख साचे सन्त जनां देवे किरपा कर। गुरमुख सिँघ तेरे तन पहनाना। करे चतुर सुजाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे रंग रंगाना। दसवां वेखे वेख विचारे। किथे बैठे सिक्ख प्यारे।

खिच ल्याए चरन दुआरे, पाल सिँघ हरि माण दवाणा। यारवां मिल्या सच्चा यार। निहकलंक नरायण नर अवतार। अग्गों मिलदा भुजा पसार। देवे शब्द साची धार। सिँघ दर्शन देवे तार। बणयां रहे लेख लिखार। बारां बारां मास गुरसिख ना होए कदे उदास। पूरी करदा रहे आस। होए दुखड़ा नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भुल्ला रुल्ला डुल्ला गुरसिख गले लए लगाया, सिँघ जीवण होया दास। तेरां तेरी हरि वड्याई। पंचम जेठ नेड़े आई। अचरज खेल हरि वरताई। गुरमुख बेमुखां दोवें नाम लए लिखाई। सच दर दुआरे अग्गे खड़्ह, दोवें राह लए बणाई। गुरमुख अंदर जाण वड़, बेमुख पिछे जाण धक्के खाई। सिँघ ठाकर खड़े पहरेदार, अग्गे खड़ बाहों लए फड़, मदिरा मासी कोई अग्गे लँघ ना जाई। अग्गे सिँघ सिँघासण हरि जी बैठे, उप्पर चिट्टी चादर विछाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ चारों तरफ देवे लकीर लगाई। इक्को राह हरि रखाउणा। गुरसिक्खां सिध्धा अग्गे आउणा। साचा हुक्म हरि सुनाउणा। चरनां उप्पर हत्थ सीस दोवें झुकाउणा। उप्पर किसे हत्थ ना लाउणा। दस्स मतीं हरि साचे आप समझाउणा। कलिजुग वेला खतम होया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रोल घचोल सर्ब मुकाउणा। चौदां वेखे चौदां लोक। अट्ठे पहर आवे जावे, ना सके कोई रोक। गुरमुख साचे सन्त जन नेत्र लैणा पेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुणाए पंचम सलोक। जो किछ वरताए सिँघ लछमण तेरे गुर संगत नाल लिखाए लेख। पंचम जेठ तख्त बणाउणा। चिट्टा बाणा सभ ने पाउणा। चार कुन्ट गुरमुख साचे आपणी हत्थीं छत्र झुलाउणा। सतिजुग साचा धरया मात, पंचम जेठ तिलक लगाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ख़ुशी मनाए वक्त सुहाउणा। मिटया कलिजुग झूठा भेख, पंदरां सोलां सतारां, गुरमुख चुणे विच्चों लक्खां ते हज़ारां। आप लिखाए लेख बण लिखारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे साची नाम भिख, जो मंगण सच दुआरा। पंदरां सोलां सतारां प्रभ जाणे सभ दीआं अंदरा। विच वड़या बैठा डूंघी कंदरा। तोड़ी बैठा गुरमुखां आत्म जंदरा। भेख मिटउँदा जाए, सृष्ट सबाई सोहँ गीत सुणाउँदा जाए, उचे टिल्ले निवाउँदा जाए, दर आए गोरख ते मच्छन्दरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाकी सिक्खां फेर नां लिखाए, पंचम जेठ हरि बैठ साचे मन्दिरा। लिखा लेखा लेख उन्नीं। गुरमुख उप्पर प्रभ देवे सोहँ चुन्नी। बेमुखां दी चोटी मुन्नी। कलिजुग जीव अन्तिम कलिजुग होई काया कच्ची भुन्नी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जना सृष्ट सबाई विच्चों आपे छाणे छाण कराए आपे रिहा पुणी। बीस इकीस इकीस बीस। दोहां दी ना करे कोई रीस। इक्क गुर संगत इक्क जगदीश। दोहां छत्र झुल्ले सीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सच्चा शाहो ना कोई करे रीस। साचे हरि तख्त बराजणा। आपे साजे सृष्ट सबाई तेरी साजणा।

दूरों नेड़िउँ खिच ल्याए, शब्द सरूपी हुक्म सुणाए वड राज राजाना। आपे बैठा मुख छुपाए, जो किसे दिस ना आए, आपे वेख वेख वखाए, सर्ब जीआं दी आपे जाणे क्या कोई जीव भेव छुपाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ चिट्टे बाणे तन पहनाना। गुरसिख साचे जाणा जाग। प्रभ पकड़े आपणी हत्थीं मात तेरी वाग। हरि सर्ब कला समरथी, ना रहण देवे कोई दाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे इक्क सुणाए राग। सच सिँघासण कर त्यार। गुरमुख होणा खबरदार। खड़े रहण चारों तरफ चार चुफार। अट्ठे पहर आत्म बज्झी रहे सोहँ धार। बेमुख कोई हत्थ ना लाए, प्रभ रिहा रसन उचार। साचा सच्चा दर द्वार आप बणाए, दोवें लेख गुरमुख बेमुख राह विच लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप सुणाए। गुरमुख आओ अंदर वड़। बेमुख वेखो दूर खड़। साचा डण्डा एथे लग्गा, मदिरा मासी कोई ना जावे चढ़। साचा झण्डा एथे लग्गा, दूर दुराडे उप्पर वेखो रिहा चढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां आपणी हत्थीं लए फड़। गुरमुख साचे हो हुशिआर। प्रभ शब्द लिखाए अपर अपार। आपे जाणे आपणी सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप वरतावे आप भुगतावे आपणी कार। अष्टम जेठ उठ कर जाणा। विच खेतां डेरा लाणा। साचा लेख फेर लिखाणा। हीरा घाट चरन छुहाणा। साचा बंध आप बंधाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होर किसे थां ना चरन छुहाणा। सिध्धा जाए साचे थां। जिथ्थे मनी सिँघ वस्सया सच्चा शाह। साचे फुल्ल हरि मंगंवाए, पिण्ड भंडाल रहण ना पाए खेतीं रक्खे टिका । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, केलयां थल्ले रक्खे छुपा । सन्त मनी सिँघ तेरा पाउण जाणा मुल्ल। सृष्ट सबाई तपाउण जाणा काया चुल्ल्ह। हरि रघुराई एका एक सदा आप अतुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन कवण जाणे सारे गए भुल्ल। साची बन्न्हे धार हुक्म सुणांयदा। आपे बणे सच्ची सरकार, साचा राह वखांयदा। सिँघ आसण बैठ हरि दातार, गुरमुखां एह समझांयदा। गुरमुख साचे सन्त जनो, हरि दे पिच्छे हो ना सीस छत्र कोए झुलांयदा। सज्जे खब्बे खब्बे सज्जे चारों कुन्ट गुरसिख फब्बे, फेर हत्थ हिलांयदा। आपे बैठे अद्धविचकार। जिस दा दिसे ना कोई किनार। अग्गा पिच्छा सज्जा खब्बा, चारे तरफ पाउँदा रहे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरी साची बन्न्हे धार। गुरसिख चवर झुलावे। इक्क हत्थ कदी ना लावे। दोवें हत्थीं फड़ उठावे। हउमे ममता माण गंवावे। लम्मी बांह ना कोए करावे। गुरसिख प्रभ पूरे तेरे सिर उत्ते ना कोई हत्थ फैलावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची धारा विच संसारा, अपर अपारा आपणी आप बंधावे। दोवों हत्थ करना चवर। सीस उप्पर आप उडाणा, जिउँ भौंदे रहण भवर। चारों तरफ सज्जण गुरमुख साचे सन्त जन विच बैठा गहर गवर। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाए, जन पूरी सेव कमाए, मानस जन्म जाए संवर। चार कुन्ट चारों तरफ गुरसिख चार चुफेरे। प्रभ अबिनाशी आपे जाए गुरसिक्खां दे घेरे। राह कोई नज़र ना आवे, ना कोई करे हेरे फेरे। अट्ठे पहर संञ सवेरे करे हक्क नबेड़े। आवे जावे वारो वारे। विच मात मारे फेरे, मुकाए जगत झेड़े। सारे उठ उठ बेमुख वेखण, हरि वसे केहड़े खेड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरी आत्म वसे जिस दे खुल्ले वेहड़े। आपे वेखे वखाणे, सर्ब घट वास रखांयदा। सर्ब जीआं हरि गति मितक जाणे, ना कोई भेव रखांयदा। ना जाणे बुढ्ढे बाल अञ्याणे, अंदर बैठा लेख लिखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वेखे होर किसे दिस ना आंयदा। आपे वेखे वेख वखाणे। तणदा रहे सारे ताणे। बणाउँदा रहे जीआं बाणे। लक्ख चुरासी खेल भगवाने। एका जोती मेल मिलाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवाने। वड बली बलवान, बल हरि धारया। बणदा जाए नौजवान, साल दसवां ख़ुशीआं नाल लँघा रिहा। पंचम जेठ आवे विच संसार, ग्यारवें साल हरि पहला चरन टिका रिहा। सृष्ट सबाई होए कंगाल, गुरसिख लभ्भे साचे लाल, आपे बणया विच दलाल, विचोला होर ना कोई रखा रिहा। सोहँ शब्द देवे धन मल, आपे लए सुरत संभाल, गुरमुख दिसे बाल अञ्याण, पर्दा उहला आप हटा रिहा। फल लगाए साचे डाल, गुरमुख साचे सन्त जन लग्गी प्रीत निभ गई नाल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जंजाल आप तुड़ा रिहा। जगत जंजाला गया तुट। प्रभ अबिनाशी इक्क प्याया अमृत साचा घुट्ट। गुरमुख साचे सन्त साचा लाहा लैण लुट्ट। रसना कहण धन्न धन्न, शब्द सुण साचा कन्न, आत्म सभ दा जाए मन्न, मिले भण्डारा अतुट। बेमुखां प्रभ दए डन्न, आत्म कढ्ढे झूठा जन, काया ठूठा देवे भन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा कर्म आप कमाया अबिनाशी अचुत। सोहँ शब्द तिखी धार। सोहँ शब्द हरि हत्थ कटार। सोहँ शब्द हरि म्यान विच्चों कीनी बाहर। सोहँ शब्द कर ध्यान, सतिजुग होए जाहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खपाए सर्ब कायर। सोहँ शब्द साची ढाल। कलिजुग तेरा वार अन्तिम ल्या संभाल। प्रभ अबिनाशी किरपा कर सतिजुग सोया ल्या उठाल। सतिजुग उठया, हत्थ पाए सोहँ मुठया, खिची शब्द सच्ची तलवार। कलिजुग वेख अग्गों रुट्ठया, मैं लुका केहड़ी गुट्ठया, प्रभ टंगे कर कर पुट्ठया, लक्ख चुरासी जो रक्खी मात संभाल। सोहँ शब्द तीर साचा छुट्टया, बेमुखां सीनां फुट्टयां, जगत जहान नाता तुट्टया, प्रभ रसना खिच्ची तीर कमान। कलिजुग चोग निखुट्टयां, दोहीं हत्थीं हरि साचे गल घुट्टया, खाली हत्थीं जगत जहानों गया पुट्टया, ना कराया अन्तिम किसे इशनान। सोहँ शब्द लगाए साचे बूटयां, आपे दए हुलारा सच्चा झूटयां, किरपा करे हरि मेहरवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ

सतिजुग दित्ता सच्चा दान। सोहँ शब्द आदि अन्त। जपदे आए साध सन्त। मेल मिलावा साचे कन्त। साचा दाअवा गुरमुख साचे संग हरि भगवन्त। अन्तिम अन्त एका जोती होए, बण गई साची बणत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलावा साचे कन्त। साचा कन्त हरि संसारा। गुरमुख साचे कर विचारा। घर घर वेखे लिखाए लेखे, जो जन आए चल दुआरा। गुरमुख विरला नेत्र पेखे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन देवे सोहँ नाम अधारा। सोहँ नाम निधान गुरमुखां दात है। देवे हरि भगवान, ल्याया धुर दरगाहों सच्ची इक्क सुगात है। किरपा कीती आप मेहरवान, कलिजुग अन्तिम गुरसिक्खां नाल कराई मुलाकात है। आप बणाए चतुर सुजान, सतिजुग साचे रसना हरि चेत है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त एका साचा कन्त है। सोहँ शब्द वड सरदार। गुरमुख साचे सन्त जनां सदा करदा रहे प्यार। देवे साचा नाम धना, रसना कराए सच्चा वणज वपार। बन्न्हे नाल छड्डदा जाए बन्न्हा, गुरमुख बेमुख दोवें खड़े होण जे इक्क द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अंदर बैठ सभ कुछ वेखे, ना करे किसे हुदार। आत्म वेखे गुण निधान। वाहवा साची करे पछाण। इक्को वड्डा दिसे विच हरि बली बलवान। पंजे चोर जिस कोल वड्डे वड शैतान। शब्द तीर हरि साचा कसे, मारे खिच बेमुखां आत्म बाण। गुरसिक्खां हरि हिरदे वसे, देवे जोत महान। बेमुख जीव कलिजुग तेरी झूठी चक्की पीसे, हरि रस ना रसना गाण। गुरमुखां हरि आया हिस्से, पहली माघी पहली वंड कराण। बेमुखां प्रभ किते ना दिसे, मन्दिर मस्जिद सारे वेखण बगल फड़ कुरान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माझे देस रुत्त सुहाई, गुरमुख साचे सुत्त बणाई, जामा धारे श्री भगवान। माझे देस जोत जगाई। गुरमुख साचे आप उठाई। कलिजुग जीव खाली बुत्त, अन्तिम खाक मिलाई। चारों कुन्ट पए मुख थुक्क, ना होए कोई सहाई। गुरमुख साचे सन्त जन ना जायण किते रुक, प्रभ देवे पन्ध चढ़ाई। अन्तिम वेला कलिजुग आया, दूई द्वैती पर्दा गया चुक्क। सतिजुग साचा मात धराया, कलिजुग हो गया गुट। पी पी लहू गरीब निमाणयां, वड्डा भार रक्खया चुक्क। जामा धारे हरि भगवानयां, बेमुखां अन्त खपाए आपणी हत्थीं कुट्ट कुट्ट कुट्ट। आपणे हत्थ फड़ खण्डा दो धार। सिर धड़ धड़ सिर दोवे दए उतार। दर दुआरे दोवें वेखण, इक्क दूजे नूं नेत्र पेखण, एका चले लहू धार। मिहणे मारन करन स्यापे, क्यों ना हरि जी पाई सार। अन्तिम सहाई कोई ना जापे, मदिरा मासी होए ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए सदा सहार। सदा सहाई आपे हरि। गुरमुखां देवे साचा वर। सोहँ साचा रसना गाओ, चुकाओ जम का डर। अमरापद घर साचे पाओ, ना जाओ कदे मर। आप बिठाए साचे थाउँ, जिथ्थे वसे साचा हरि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप

निरँजण नर नरायण अट्ठे पहर खुल्ले रहण दर। खुल्हा रहे दुआरा, हरि निरँकार दा। दूरों वेखे मारे वाज़ां, गुरसिक्खां सदा पुकारदा। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे, आप गगन दीआं छत्ता पाड़े, उत्तों हेठां झाती मारदा। थल्ले खड़े सिक्ख विचारे, दोए जोड़ करन निमस्कारे, प्रभ अबिनाशी वेख विचारे, जामा मातलोक विच धारदा। दर घर आए पाए सारे, सोहँ देवे नाम अधारे, गुरमुख साचे आपे तारे, भरम भुलेखे सर्ब निवारदा। जामा धार करे विचार, गुरमुखां पाए आपे सार, बेमुखां करे ख्वार, दे दरस मिटावे भुक्खां, सुफल कराए मात कुक्खां, जो जन चरन निमस्कारदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा आपे चुक्की फिरदा भार, जगत जहान पार उतारदा। गुर संगत तेरा चुक्के भार। अट्ठे पहर दर द्वार। खलोता होया पहरेदार। बेमुख जीव कलिजुग रोता, ना कोई पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे गुरसिक्खां रिहा कर्म विचार। ज्ञान गुरू के हत्थ है। करे ध्यान सर्ब समरथ है। वड दाता मेहरवान महिंमा अकथ्थना अकथ्थ है। मूर्ख मुग्ध गंवार करे चतुर सुजान जिस सिर धरे प्रभ हत्थ है। टुट्टे माण ताण, साचा शब्द करे परवान, प्रभ आप चढ़ाए साचे रथ है। मिले सच्चा इक्क निशान, सतिजुग लग्गा विच जहान, कलिजुग भज्जा बेईमान, प्रभ पाए अन्तिम नत्थ है। गुर पूरे सद कुरबान, जिस दित्ता पीण खाण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भुल्ल कदे ना जाई है। मिटी धुंद गुबार जगत अन्धेर है। फिटी बुद्धि ना पाए सुधी, अन्त होए ख्वार है। उछली कुदी बेमुखां नाल करदी रही युद्धी, गुरसिक्खां दित्ती दर दुरकार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ खण्डा हत्थ फड़ाए, नाम डण्डा सच चढ़ाए गुरसिख रहणा खबरदार है। जगत अन्धेरा कूड़ तुफान है। बेमुख मूढ़ होया सर्ब जहान है। गुरमुख विरले मिले चरन धूढ़, करे सच्चा इशनान है। चढ़ाए रंग गूढ़, हरि साचा वाली दो जहान है। सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़, ना सके कोई वखान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां करे आप पछाण है। आप पछाणे कर्म विचारया। दित्ता निमाणयां माण जन्म संवारया। सोहँ शब्द साचा रसन वखान, आत्म भरया गुरसिख भण्डारया। धरे जोत हरि भगवान, मिटाए अन्ध अन्धेर होए फेर उज्जयारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक कलि जामा धारया। पुरी घनक हरि पूरी देवे मति। सति सन्तोख तेरी झोली पाए, सोहँ बीज बिजाए तेरी आत्म सति। शब्द डोली इक्क बणाए, सतिजुग साचे लए उठाए, गुरमुखां दुआरे दए रक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग वेला अन्तिम आए, गुरमुख साचे लए उठाए, सच वस्त विच रक्ख। कूड़ी क्रिया कूड़ी नार है। ना मिल्या हरि सच्चा भतार है। कूड़ी कूड़ा कीता कम्म, संग रखया काम क्रोध मोह लोभ हँकार है। अन्तिम थोथा होया चम्म, ना मिले कोई दम, ना कोई करे वणज वपार है। नेत्र रोवे छम्म

छम्म, मैं केहड़े कीते कम्म, मैं काहनूं पई जम्म, दित्ता हरि विसार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया ना कीती आप विचार है। भोग लगाया हरि बनवारी। किरपा करी, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण मोहण माधव कृष्न मुरारी। गुरसिक्खां आस पूरी करी, जो आए चल द्वारी। हउमे चिन्ता रोग सोग हरि दूर करी पावे आत्म सारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा घर इक्क वखाए जगे जोत अगम्म अपारी। लगाया भोग रसना चक्ख। सतिजुग तेरा हिस्सा, प्रभ आपणे अंदर रिहा रक्ख। मातलोक जन्म दवाया, कलिजुग लाउँदा झूठे भक्ख। सोहँ शब्द नाल ल्याया, गुरमुख विरला पाए गुर दर आए लक्खां विच्चों होए वक्ख। बेमुख सारे होए हलकाए, साचा जाम ना कोई प्याए, मदिरा मासी पी पी थक्के, अन्तिम गए अक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जन सोहँ साचा शब्द ख़वाए, अमृत आत्म सीर वहाए, दूर दुराडे जो बैठे रहे तक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे अन्तिम अन्त विच मात लए रक्ख। सरन गुरदेव होए परवान, चरन ध्यान कर। पूर कराए, सोहँ शब्द खवाए मेव, आत्म ब्रह्म ज्ञान कर। हरि जोत जगाए वड देवी देव, गुरसिख साचे चरन धूढ़ इशनान कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर, साचा हरि जो जन आए दर, साचा मेल हरि भगवान कर। दूर नेड़ा हरि ना जाणे। सर्ब जीआं हरि वेख वखाणे। आसण बैठा ताड़ी लाए, निज घर निज दर वास रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जन करे सुघड़ स्याणे, एका करे गुर संगत चरन ध्यान। आप चुकाए जम की कान। सच नाम हरि झोली पाए, मिटावे आवण जाण। आत्म पड़दे लाहुंदा जाए, गुणवन्त गुण निधान। गुर मति दे गुरसिख समझाउँदा जाए, मदिरा मास ना कोई खाए, साची दरगाह मिलदा माण। अमृत आत्म प्याउँदा जाए, जुगां जुगां दे विछड़े गुर संगत नाल मिलाउँदा जाए। गुरमुख सोए सन्त जन बाहों पकड़ उठाए गले लगाउँदा जाए। देवे साचा चरन ध्यान, बाहों फड़ के राहे पाउँदा जाए। जल थल पहाड़ जंगल जूह उजाड़ फड़ उंगली पार कराउँदा जाए। चौगिर्द रक्खे शब्द वाड़, शब्द धाड़ पर्हे हटाउँदा जाए। आप लगाया सच अखाड़, गुर संगत अंक सहेलड़ीआं आपणीआं आप बणाउँदा जाए। हरि वसे इक्क इकल्ला अकेलड़ीआ, आत्म सेजा आसण लाउँदा जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचा तेरा घर चाईं चाईं गाउँदा जाए। चाईं चाईं गाउँदे जाण। मिल के आए साचे भगवान। जिस ने दित्ता नाम निधान। सोहँ प्याया साचा जाम। जूठ झूठ मिटे सर्ब निशान। पूरन होया काम, प्रगट होया वाली दो जहान। आप सुहाए, गुरसिख तेरी आत्म साचा धाम। अट्ठे पहर जोत सरूपी डगमगाया, एका शब्द सुणाए कान। अनहद धुन शब्द उपजाणा, नाम दात देवे वड्डी खान। एथे ओथे दोए जहानी बहि के खाण।

साचा देवे नाम शब्द बबाण। अन्तिम अन्त गुरमुख साचे सन्त विच उहदे बहि के जाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत मेल मिलाए, गुरसिख गुर इक्क जोत बण जाए, मिले जोत हरि भगवान। इक्क दुआरा सच्चा राह। दूजा दुआरा जम का फाह। इक्क दुआरा मिले सच्चा थां। इक्क दुआरा वात कोई पुच्छे ना। इक्क दुआरा अमृत मिले साचा सीर, जिउँ दुध्ध प्याए मां। इक्क दुआरा सार कोई ना पाए, सच्चे घर फिरदे कलिजुग जीव झूठे कां। इक्क दुआरा अट्ठे पहर रहन्दी ठंडी छाँ। इक्क दुआरा अट्ठे पहर रिहा अग्न तपा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख बेमुख दोवें चलाए बहाए आपो आपणे थां। गुरमुख आयण गुर दरबार। बेमुख दूर तक्कण खड़े बाहर। गुरमुख आए करे चरन निमस्कार। बेमुख वेखण हस्सण प्रभ बणाए गुआर। गुरमुख आए प्रभ देवे शब्द अधार। बेमुख जूठे झूठे दर देवे दुरकार। गुरमुख आयण प्रभ भरे शब्द भण्डार। कलिजुग जीव चारे पल्लू खाली गए झाड़। गुरमुख आए प्रभ शब्द कराए साची वाड़। बेमुख जीव कच्चे बेर, प्रभ अबिनाशी देवे झाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख बेमुख दोवें आपणे आपणे घर दोहां देवे वाड़। सच तख्त सुल्तान हरि बराज्जया। कलिजुग तेरा जूठा झूठा वाजा वाज्जया। खेल करे आप करतार, जिस तेरा साजन साज्जया। शब्द देवे कर्म विचार, अतुल अडुल गरीब निवाज्जया। लेख लिखे सच्ची सरकार, जोत धारे विच देस माज्झया। मारे शब्द डाहढी मार, बेमुख तेरा किसे ना पर्दा काज्जया। गुरमुखां वेले अन्त रक्खे लाज्जया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोक मृत्यु आया भाज्जया। मिरतू लोक मिरतक लोथा। कलिजुग जीव झूठी काया भाण्डा थोथा। पंडत पढ़न ज्ञान, ज्ञानी कर ध्यान, जूठा झूठा बोलण बोल साचा राह किसे हत्थ ना आया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे विच समाया, आप कराए काया मित्रक लोथा। जुगत जगत प्रभ हथ कर्म विचारदा। जुगत जगत शब्द रथ हरि निरँकार दा। जुगत जगत गुरमुखां देवे नाम वत्थ, वड किरपा हरि तारदा । जुगत जगत बेमुखां पावे नत्थ, भाण्डा भन्ने हँकार दा । जुगत जगत करे आप समरथ, आदि अन्त जुगा जुगन्त पूर्ब कर्म सर्ब विचारदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारदा। जुगत जगत हरि जणाए। जुगत जगत हरि आप बणाए। जुगत जगत हरि लिखाए। लिख्या लेख जाए भुगत, ना कोए मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो रिहा लिखाए। घनकपुर वासी तेरी बेपरवाहिया। चारों कुन्ट उठ उठ वेखण, करदा जाए सर्ब सफाईआ। गुरसिख लैणा वेख, पुत्तरां छड्डणा माईआं। प्रभ जोत सरूपी धारे भेख, आप भुलाए जांदिआ राहीआं। ना कोई जाणे औल्या पीर शेख़, उची कूकण देण दुहाईआ। धुरदरगाही साचा माही माझे देस लाए मेख ना सके कोए हिलाईआ। साचा लेख सच लिखाए, बेमुखां पाए फाहिया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं

भगवान, वड दाता बेपरवाहिया। सूरबीर सुल्तान हरि निरँकार, जोत सरूपी धारे भेख हरि भगवान। करे आपणी साची कार, सृष्ट सबाई होई निधान। ना पावे कोई सार, गुरमुख साचे होए नौजवान। प्रभ उत्तों देवे शब्द हुलारा, आप बिठाए विच बबान। देवे हरि सच्ची उडान। सच्चा नाम पीण खाण। तृष्ना भुक्ख सर्ब मिटान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे साचा हरि, वाली दो जहान। वाली दो जहान सर्ब विचारदा। वक्त सुहाया आण, कलिजुग जूठे झूठे बेईमान दा। शब्द लगाया बाण तोड़े सर्ब माण, बेड़ा डोबे बेमुखां वक्त चुकाए पीण खाण दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार, सृष्ट सबाई पुण छाण दा। धारे भेख हरि दातार। साची करे आपे कार। एका शब्द रक्खे दो धार। सृष्ट सबाई आप करे आर पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाई करे रुशनाई विच सर्ब संसार। सर्ब संसार हरि दातार आप भुलाया। वेखे विगसे करे विचार, जोत सरूपी खेल रचाया। ना फड़े हत्थ कटार, सृष्ट सबाई मारे डाहढी मार, शब्द खण्डा एका हत्थ उठाया। पाउँदा जाए सभ दीआं वंडां विच नवखण्डां, पहली माघी पहला हिस्सा अड्ड कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां लाड लडाया। पहली माघी वंड करा के। साचा हुक्म धुर दरगाही आपणा आप सुणा के। गल विच पाउँदा जाए फाही, शब्द सरूपी साचा शब्द लिखा के। गुरसिक्खां पकड़े बाहीं, घर आए चाईं चाईं, जोत सरूपी जामा पा के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आपणा आप लिखाए पंचम जेठ साची जोत जगा के। पंचम जेठ सच विहारा। करे आपणा आप करतारा। जगे जोत अगम्म अपारा। साधां सन्तां पावे सारा। खिच ल्याए चरन दुआरा। एका नाम जोत लाए बत्ती, गुरसिख तैनूं वा ना लग्गे तत्ती, साचा हरि दर बुलाए देवे साची मत्ती, करे खेल अपर अपारा। आप बन्न्हाए चरन नती, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक दिसाए, दूई द्वैती पर्दा लाहे, आत्म खोल्ह वखाए इक्क दुआरा। हरि हरि हरि वेख विचारदा। किरपा कर कर गुरमुख साचे तारदा। खिच ल्याए दर, आत्म देवे रंग सच प्यार दा। हरि घर हरि समावंदा। हरि घर हरि दर आपणा आप खुल्हावंदा। हरि घर वसे नर, जोती जोत जगावंदा। हरि घर चुक्के डर, भाण्डा भओ भन्नावंदा। हरि घर अमृत सर सच तीर्थ इशनान करावंदा। हरि घर गुरमुख साचे लैणा वर, लक्ख चुरासी गेड़ चुकावंदा। हरि घर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी आत्म आप बणावंदा। हरि घर आत्म वास। हरि घर गुरसिख साचे तेरे घट घट वास। हरि घर गुरसिख साचे वेख प्रभ अबिनशी जोत सरूप अट्ठे पहर पाउँदा रास। हरि घर साचा दर करे बन्द खुलास। हरि घर ना आवे डर, पंजां चोरां करे नास। हरि घर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दर सद रक्ख मिलण दी आस।

हरि घर आत्म ताकी। कलिजुग अन्तिम गुरसिख साचे निहकलंक चुकाए तेरी बाकी। पंज चोर कढ्ढे बाहर, कोई ना रहे आकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि घर जोत सरूपी जामा पाया, कोई ना जाणे बन्दा ख़ाकी। हरि घर सच्चा अस्थान। हरि घर गुरमुख साचे जाण। हरि घर हरि जोत सरूपी पवण मसाण। हरि घर प्रभ एका एक रखाए शब्द बबाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खुल्हाए दर श्री भगवान। आत्म दर डूंघी कंदर। गुरसिख तेरी काया अंदर बणया साचा मन्दिर। चुप चुपीता अंदर वड़या बैठा मारे जंदर। बेमुख जीव चारों कुन्ट भौंदे बन्दर। साचा राह कितों हत्थ ना आए मूंड मुंडाए उच्चे टिल्ले बैठे गोरख ते मच्छन्दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे साचा हरि, गुरमुख तेरा खोल्हे आत्म दर, बैठा रहे तेरी काया साचे मन्दिर। हरि घर गुरसिख तेरा तन। प्रभ बन्न्ह ल्याए आपणे चरन कढ्ढे झूठा जन। शब्द सरूपी बाण लगाए, भाण्डा भरम देवे भन्न। एका आपणी आण रखाए, नौ खण्ड पृथ्मी कोई ना सके तैनूं डन्न। उप्पर आपणा हत्थ टिकाए, चौदां लोक थल्ले रक्खे बन्न्ह। ब्रह्मा विष्न महेष खड़े गुरसिख तैनूं वेख कहण धन्न धन्न। प्रभ अबिनाशी तेरी बाहों फड़े, सचखण्ड दर दुआरे अग्गे खड़्हे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ खण्डा डण्डा हत्थ उठाया, बेमुखां मारे आत्म अन्न्ह। शब्द डण्डा हत्थ हथौड़ा। बेमुख कोई ना चढ़े साचा पौड़ा। गुरमुख साचा आवे चरन दौड़ा। पहली माघ विष्नूं भगवान, तंग कसाया , पंचम जेठ प्रभ अबिनाशी चढ़े चिट्टे अस्व साचे घोड़ा। साचे अस्व हो अस्वार। तिन्नां लोकां पावे सार। कदे अंदर कदे बाहर। चारों तरफ एका धार। जोत सरूपी हरि निरँकार। मारी जावे डाहढी मार। सुटदा जाए मूंह दे भार। नौ खण्ड पृथ्मी होए ख्वार। कलिजुग जीव भुल्ले हरि निरँकार। मदिरा मासी आत्म डुल्ले रुल्ले भुल्ले, लग्गी अग्ग इक्क काया कुल्ले, बलदा रहे इक्क अन्गयार। किसे अग्ग ना दिसे चुल्ल्हे, प्रभ शब्द डण्डा हत्थ फड़या सिर तों लाहुंदा फिरदा वड वड बद्धे कुले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, केहड़ा जाणे तेरी धार हरि विहार। मुल्लां मुलाणे लैणे ढाह। शब्द सरूपी पाए फाह। पंचम जेठ शब्द ल्याए पहली हाढ़ लैणे उठा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख फड़ाए आपणी बांह। आपणी बांह आप फड़ाए। कलिजुग वेला नेड़े आए। दूसर कोई नाही थांए। शब्द सरूपी साचा शब्द लिखाए। अठसठ तीर्थ ना होए कोई सहाए। पहला चरन आप उठाया, मदीने मक्के वेखो किवें ढाहे। धर्म राए अद्ध विच बैठा राह साचा तक्के, केहड़े राह हरि जी जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाह वाह साचा बाणा आपणे तन पहनाए। गुरसिक्खां संग रलाए। नौ खण्ड देवे वंड। सत्त दीप सच विचार आप कराए बेमुखां आत्म रंड। होए दुहागण नार, जोत धर हरि भेव छुपाया, इक्क रखाई बेमुखां वल कंड। रंग रूप शाह भूप किसे

दिसे ना आया, गुरसिक्खां हिस्से आई साची वंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उठाए गुरमुख साचे सन्त जनो तुहाढ्ढी दुक्खां वाली सिर आपणे पंड। मातलोक ना दु:ख विचारो। लक्ख चुरासी विच्चों देह मनुक्ख वड संसारो। बेमुखां आत्म काया रहे दुःख, ना मिले हरि भतारो। गुरसिख साचे तेरी आत्म साचा सुक्ख, जगाए जोत हरि किरपा कर अगम्म अपारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरे आत्म दर द्वार खलोता साचे घर हरि विचारो। साचा हरि गुर संगत सेवादार। मातलोक अन्तिम कलि आया जामा धार। पंचम जेठ कर प्रकाश, करे सच विहार। जन भगतां बण जाए आपे दास, देवे नाम सच्चा अधार। अट्ठे पहर हरि हिरदे वसे, गुरसिख ना होए तेरी काया विच्चों कदे बाहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ नेड़े आई होण वाला चिट्टे अस्व दा अस्वार। चिट्टा अस्व हरि मंगवाया। दक्खण दिशा आपणे दर बहाया। गुरसिक्खां उतारे तृखा भुक्खां, वेला अन्तिम नेड़े आया। साचा लेख प्रभ साचे लिखा, जुगां जुगां दे विछड़े कलिजुग अन्तिम मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे साचे सीस दोहीं हत्थीं रिहा छत्र झुलाया। दोहीं हत्थीं हरि छत्र झुलावे। गुरसिक्खां रिहा बणत बणाए, इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक तज गुरमुख साचे सच घर हरि लै जाए। आओ दर पंचम जेठ नेड़े आई, साचा रंग हरि वखाए। गुरमुखां लए पर्दे कज्ज, बेमुखां सिर छार दोहीं हत्थीं पाए। गुरसिक्खां प्याए अमृत गुरमुख पीण रज्ज, बेमुख जूठे झूठे साचे दर दुरकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राणा साचा बाणा आपणे तन छुहाए, गुर संगत नाल रलाए। कलिजुग मिटदा जाए निशान। सतिजुग हुंदा जाए जवान। कलिजुग चुक्कदी जाए कान। सतिजुग वधदी जाए शान। कलिजुग मुकदा जाए माण तान। सतिजुग बणदा जाए चतुर सुजान। कलिजुग रुलदा जाए विच जहान। सतिजुग फलदा फुलदा आए विच शब्द बबाण। कलिजुग झूठे तोल तुलदा, ना पूरी होई खाण। सतिजुग सच भण्डारा खुल्लदा, निहकलंक धरे जोत बली बलवान। कलिजुग खाधा पीता छुट्टदा, वज्जे शब्द सच्चा बाण। सतिजुग साचे साची दिशा हरि साचे दिसदा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। कलिजुग भया अन्ध अन्धयारा। सतिजुग लग्गा पहली माघी विच मात करे उज्जयारा। कलिजुग जूठा झूठा ढाहया दो हत्थीं, आप बणया झूठा महल्ल मुनारा। सतिजुग साचा मात धराया, खोल्हया सच्चा इक्क दुआरा। कलिजुग झूठा बाहों पकड़ प्रभ अबिनाशी विच्चों मात किया बाहरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे विच मात जन्म दुआरा। कलिजुग तेरा भरया पूर। सतिजुग उत्तों रिहा घूर। कलिजुग घर साचे विच्चों हो जा दूर। सतिजुग साचे मिली साची दात, सोहँ शब्द डण्डा करे चूरो चूर। कलिजुग बेमुख जीवां आत्म कीनी रंड, लक्ख चुरासी भरया इक्क गरूर। सतिजुग साचा आया धराया विच

नौ खण्ड, कर किरपा हरि दाते वड सूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जूठे झूठे माया लूठे, बेमुख जीव प्रभ साचे तों रूठे, बेड़ा डोबे पहले पूर। कलिजुग कूड़ा कूड़ कुड़यारी। सतिजुग आया विच मात वटाए चार यारी। कलिजुग अन्तिम अन्त होए मात ख्वारी। सतिजुग साचा इक्क वस्त साची नाल लै आया शब्द कटारी। कलिजुग वेला वक्त हरि चुकाया ना सके कोए खल्हारी। सतिजुग साचे हरि मात जन्म दवाया, किरपा कर वडे बलकारी। कलिजुग सतिजुग दोहां करे नबेड़ा। साचा कर्म हरि कमाए इक्क वसाए गुरसिख आत्म लगा खेड़ा। चार कुन्ट सृष्ट सबाई आप हिलाए, कर कर हेरा फेरा। कलिजुग वेला अन्तिम नेड़े आए, ना लग्गे देरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम जेठ दया कमाए, गुरमुखां आत्म अन्धेर मिटाए इक्क कराए संञ सवेरा। संञ सवेरा सुहंञणी रात। गुरसिख साचे सन्त जन बणन इक्क सच्ची बरात। जोत सरूपी जामा धर, सोहँ शब्द चार चुफेरे तनणी इक्क कनात। साचा देणा पहला वर, विच मात बणाउणी गुर संगत सच्ची इक्क जमात। आपणा हत्थ सिर रखाउणा, लेखे लाउणा मानस जन्म जो पाया विच लक्ख चुरासी मात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुगात ल्याए गुर संगत आप वरताए सोहँ शब्द साची दात। सोहँ शब्द वड भण्डारा। देवणहार हरि निरँकारा। कलिजुग अन्तिम करे खेल अपर अपारा। सतिजुग तेरी बन्न्हे साची धारा। गुरमुख साचे सन्त जनां हरि झोली पाए जो मंगण आयण सच्चा इक्क दुआरा। एका रंगण नाम सच चढ़ाए, ना उतरे ना फेर कोई चढ़ाए दूजी वारा। सोहँ शब्द कंगण तन पहनाए, ना घड़े कोई सुन्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई इक्को जाणो सच भतारा। सच्चा नाम दए वरता। पंचम जेठ चिट्टे अस्व उत्ते आसण ला। साचा कर्म हरि कराउणा गुरसिख मस्तक तिलक लगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मति आप समझाउणा, साचे मार्ग लाउणा साचे बाणे लउ बणा। पहलों बाणा इक्क बणाउणा। साढे तिन्न हत्थ नाप रखाउणा। सोलां तणीआं नाल गुंदाउणा। प्रभ अबिनाशी गल विच पाउणा। मिटावे भेव हरि साचा, तिन्नां लोकां आप खुल्हाउणा। चोंदां लोक जो हट्ट खुल्हाए गुरसिक्खां विच बहाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां दिवस रैण अट्ठे पहर उडाए जोत सरूपी शब्द पवणा। साचा शब्द साचा बाणा। गुरमुख साचे सन्त जनां प्रभ अबिनाशी तन पहनाणा। साचा देवे नाम धन्ना, बणाए सुघड़ स्याणा। आत्म कढ्ढे सभ जनां, देवे शब्द ज्ञाना। भाण्डा भरम भउ सभ भन्ना, करे प्रकाश कोटन भाना। सोहँ शब्द राग सुणाए सच कन्नां, तोड़े आत्म सर्ब अभिमाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं हरि जाणी जाना। जाणी जाण हरि निरँकार। अंदर बाहर दूर दुराडा रिहा कर्म विचार। काया तन मास हाडी हाडे सर्ब घटां हरि वसे निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आपणा आप दस्से,

गुरमुख करना सच विहार। सच विहार गुर संगत करे। प्रभ अबिनाशी जोत माझे देस धरे। पंचम जेठ चारे वेस जोत सरूपी हरि दस्मेश नर नरेश सिँघआसण बैठ करे। जगे जोत आदि अन्त जुगा जुगन्तरे। लोकमात हमेश वसे इक्क साचे घरे। प्रभ अबिनाशी साचा सच अवल्लड़ा इक्क इकल्लड़ा साचा देस खुल्ले रहण सद दरे। जो जन प्रभ चरन पाए गल पलड़ा, प्रभ अबिनाशी किरपा कर पंचम जेठ गुरसिख साची नारी आपे आण वरे। आत्म दर दर साचा खलड़ा, गुरसिख इक्क वार पुकार आ जा कन्त घरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सेजा आसण लाए गुरसिख तेरी आत्म सेजा नर हरि नर हरे। आत्म सेजा करे वसेरा। आप चुकाए हेरा फेरा मेरा तेरा। गुरसिख आपे तारे कर के आपणी मेहरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौथे जुग अन्तिम जोत प्रगटाए, तिन्न जुग ना मारे फेरा। तिन्न जुग जाण बीत। त्रैलोकी करे भय भीत । निहकलंक जामा धार, फेर चलाए उलटी रीत । चारों कुन्ट ढाहुंदा फिरे गुरदुआरे मन्दिर नाल मसीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनो लक्ख चुरासी जाणी जीत। लक्ख चुरासी लैणी जित्त। निहकलंक जग वेख एका करना साचा हित्त। मातलोक हरि जोत प्रगटाए, जन भगतां विच मात कुरलाए, आउँदा रहे नित नवित्त। जोत सरूपी जामा धारे, कलिजुग जीव अन्ध काणे ना कोई जाणे वार थित। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त गए बीत जुग कित। केते जुग गए बीत। ना कोई जाणे प्रभ साचा केहड़ी चलाए आपणी रीत। वेद पुरान अंज़ील कुरान खाणी बाणी ब्रह्म ज्ञानी ना कोई जाणे ना कोई परखे नीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग वेला अन्तिम ल्याया, गुर संगत साचा संग बणाया, एका नाम रंग चढ़ाया, शब्द घोड़ा चिट्टा अस्व तंग कसाया, सोहँ शब्द सुणाए साचा गीत। तंग कस करे त्यारी। जोत सरूपी हरि निरँकारी। तिन्न लोक नेत्र वेखे गुरसिख साचे सन्त जनो आए चल तुहाढ्ढे आत्म दर द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राणा साचा बाणा पहन कर सच्ची अस्वारी। होए सच अस्वार, हरि निरँकार। शब्द घोड़ा ल्या शिंगार। दर साचे फड़ कीना बाहर। सिध्धा राह इक्क वखाया, सन्त मनी सिँघ तेरा इक्क द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल कराए आपणी अपर अपार। साचा हरि हुक्म सुणांयदा। गुरमुख साचे सन्त जनां फड़ बाहों राहे पांयदा। आप कढाए मन तन जनां, एका धार बन्न्हांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली सेवा सन्त मनी सिँघ आपे आप लगांयदा। सन्त मनी सिँघ हुक्म सुणाया। हरि जी साचे साचा मार्ग जगत चलाया। पंचम जेठ तिलक लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राग सोहँ शब्द नाथ त्रैलोकी रसना गाया। सन्त मनी सिँघ एका बाणा लए बणा। चिट्टा रंग साध संगत साचा संग, प्रभ गल आपणे लए पहना। प्रभ अबिनाशी चाढ़्हे रंग कट्टे

भुक्ख नंग, साचा देवे रंग नाम चढ़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे तन लगाए, चिट्टे बाणे तेरी देवे लिख्त लिखा। दूजा बाणा होर बणाउणा। लाल रंग इक्क रंगाउणा। दूजा ना कोई संग रलाउणा। प्रभ अबिनाशी गल विच पाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सिँघ प्रीतम साध संगत जेठूवाल रल मिल बणाउणा। तीजा बाणा करना त्यार। सूहा रंग लैणा विचार। गुरमुख साचे सन्त जनां दुरमति मैल प्रभ सचे दए उतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचा हरि एका देवे शब्द नाम अधार। चौथा करना काला वेस। खेल वखाउणा माझे देस। नाल रखणे खुल्लड़े केस। सतिजुग तेरा वटाउणा भेस। कलिजुग वटाउणा साचा नर नरेश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत एका गोत साची धरे हरि हमेश। काला बाणा आए काल। सृष्ट सबाई वज्जे ताल। ना कोई सके सुरत संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारों कुन्ट माया रूपी सति सरूपी, वजाउंदा जाए ताल। काला बाणा लैणा रंग। सिँघ गुरमुख पाल सिँघ मिल के सारे संग। आपणी हत्थीं हरि जी साचा खिच खिच बन्न्हे तंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत गुर भाई देवे वड्याई साची मंगी इक्को मंग। चारे बाणे दर दरबार। साचा करे हरि विहार। ना कोई जाणे जीव गंवार। गुरमुखां साचे लेख लिखाए, हरि हरि नर निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा माण ताण बिरध बाल जवान एका वार कराए एका वार दए वखाल। गुर संगत तेरी सुरत संभाल। अकाल मूर्त देवे नाम ना होए कंगाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोती देवे बाल। चारे वेस करे रघुराता। गुरमुखां बन्न्हे चरन साचा नाता। एका एक मिले काया कोट अंदर किल्हे देवे नाम डूंघी कंदर साची इक्क सुगाता। आप सुहाए गुरसिख साचे तेरा साचा तन मन्दिर, पंचम शब्द तेरी आत्म बैठे रहण बण बराता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा काहन हिरदे वसे जोत सरूपी इक्क इकांता। इक्क इकांता वसे हरि। चारों तरफ करे बन्द दर। बेमुखां घर आवे साचा डर। गुरसिक्खां देवे दरस मिटाए हरस आपणी किरपा कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त लिखाए देवे साचा वर। देवे वर हरि वरयाम। तारे आए दर घर जिउँ अर्जन घनईआ शाम। आत्म नुहाए ठांडे साचे सर, जिउँ त्रेता भीलनी राम। भण्डारे साचे देवे भर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। बण हँस जगत समझांयदा। हँसा बंसा हरि अवतार सृष्ट सबाई हँकार विकार सर्ब मिटांयदा। कर अवल्लड़ा भेस खेल वरतांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम किया भेख, ना कोई रूप ना कोई रेख, गुरसिख साचे विच समांयदा। तृष्ना आस सर्ब रखाईआ। दर दर आयण कर कर धाईआ। घर साचे बणत बणाईआ। गुरमुख गुरसिख नाउँ रखाईआ। प्रभ दर आए साचे मंगत, हरि आत्म झोली आप भराईआ। आपे कट्टे भुक्ख नंगत, दर

साचे गुरमुख गोली आप बणाईआ। आपे अंग लगाए गुरसिख साचे जिउँ नानक अंगद, शब्द होली इक्क खिडाईआ। मानस जन्म ना होवे भंगत, गुरसिख साची सखी नाम गुलाल आप चढ़ाए हरि जिउँ राधा कृष्न ख़ुशी मनाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगां जुगां दे विछड़े गुर संगत मेल मिलाईआ। बणाए भैणां भाईआ। गुरसिख गोली हरि बणाए। साची ल्याए शब्द डोली, पंचम जेठ विच बहाए। माझे देस चारों कुन्ट वज्जे बोली, गुरसिख तेरे मस्तक लग्गा कलंक प्रभ साचा सारा लाहे। सृष्ट सबाई भाली भोली, ना भेव कोई पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क चले हरि आपणी रजाए। आत्म होली रंग मजीठ। साचा हरि जी लैणा डीठ। सृष्ट सबाई रिहा पीठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नांउँ झोली पाए, बेमुख कोई दर साचे रहण ना पाए कौड़ा रीठ। कौड़ा रीठा कूड़ कुड़यारा। मदिरा मासी पंचम जेठ ना बैठे दर दुआरा। कलिजुग अन्तिम जो करन हासी, प्रभ सुट्टे मूंह दे भारा। जोत प्रकाशी घनकपुर वासी, फड़े शब्द कटारा। जन भगतां होया दासन दासी, हिरदे वस्सया हरि निरँकारा। जूठे झूठे पंडत लभ्भदे कांशी, प्रगट होया माझे देस करे सच विहारा। लक्ख चुरासी आपणी हत्थीं पाउँदा जाए फाँसी, घल्ले धर्म राए दे दर द्वार। गुरसिक्खां लाहे जूठी झूठी सर्ब उदासी, देवे शब्द नाम अधारा। रसना गायण स्वास स्वासी, प्रगट होए दरस दिखाए खोल्हे दस्म दुआरा। गुर पूरे सद बलि बलि जासी, गुरसिख साचा पार उतारा। हरि सच्चा शाहो भूप शाहो शाबाशी, जोत सरूपी इक्क निरँकारा। एका जोत जगाए मात पताल विच अकाशी, आपे वसे सभ तों बाहरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां आत्म घर साचा हरि खड़ रहे दर दुआरा। साची होली इक्क खलाए। अमृत जाम इक्क पिलाए। कलिजुग दाम ना कोई लगाए। हरया सुक्का चाम आप कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां आत्म घर साचे हरि खड़ा रहे दर दुआरा, माझे देस जोत जगाई वज्जी वधाई पूरन काम आपणा आप कराए। साचा हरि जगत मलाह। दूजे नाल ना करे सलाह। तीजे कोलों लए पल्ला छुडा। चौथे घर गुरसिख तेरा देवे दास करा। पंजां चोरां यारां ठग्गां तेरे दर ना देवे कोई थां। छेवां छेवें घर हरि देवे जोत जगा। सत्तां सति सरूप निज घर वासी निज आत्म हरि साचा दए वखा। अठवां उठ उठ वेख हरि जी धरया वेस, वेला जाए सर्ब रहण पछता। नावें निज घर नर हरि आए, दूर दुराडा लम्मा पन्ध छिन्न भंगर आप मुकाए। बेमुख जीव चारों कुन्ट भौंदे बन्दर, हरि जी हिरदे विच समाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव देवी देव कोई ना पाए।