पुस्तकालयभाग ३

५ चेत २०११ बिक्रमी नसीब सिँघ दे गृह मेरठ छाउणी

शब्द गुर जगत उपदेश। देवे हरि किरपा कर, धर अवल्लड़ा भेस। आत्म नुहाए साचे सर, आप रखाए खुल्लड़े केस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माझे देस जोत जगाए बेमुख जीव लभ्भदे फिरन श्री दस्मेश। गुर शब्द पवण अस्वार। पवण मसाणी जीआं जन्तां अधार। साचा नाम सोहँ शब्द सतिजुग तेरी सच्ची बाणी, उपजाए आप निरँकार। चहुं जुगां बणाए साची राणी, बन्न्हे साची धार। दिनो दिन हुंदी जाए जवानी, कलिजुग चढ़दा जाए बुखार। बेमुख जीव बेमुहाणे झूठी काया अन्धी काणी, ना जानण हरि सच्चा भतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे सन्त जनां आपे मेल मिलाए कर कर आत्म डूंघी सच्ची कार। गुर शब्द गुरसिख विचार। प्रभ अबिनाशी देवे आए दर घर किरपा कर, ना करे कोई अधार। अन्तिम वेला आया कलिजुग, ना पाई किसे कोई सार। गुरमुखां हरि जी आया हिस्से, सृष्ट सबाई होई अन्ध अंध्यार। आत्म लाहे ना कोई झूठी विसे, अमृत देवे ना कोई गुरसिख साचे साची धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत जगाई, दयो वधाई, तिन्नां लोकां गुरमुखां पावे सार। गुर शब्द गुर ज्ञान। गुर शब्द जन भगतां देवे दरगाह साची साचा माण। एका एक आप हरि राए, दूजा कोई दिसे नाहे, ओथे जाए एका जोत जगाए सर्ब भगवान । श्री भगवान हरि गुणवन्त। साचा शब्द कन्न सुणाए, गुरमुख साचे सन्त। एथे ओथे बणत बणाए, मेल मिलावा साचे कन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई छाण पुण, गुरमुख साचे लाल अनमुल्लड़े लेवे चुण, कलिजुग बणाए साची बणत। लक्ख चुरासी वेख विचारी। चारों तरफ दिसण ठग्ग चोर यारी। लक्खां विच्चों गुरमुख विरला कोई हत्थ आए, वेले अन्त होए ख्वारी। आत्म भाण्डे होए शब्द सक्खणे, अमृत दिसे ना किसे धारी। फड़ फड़ बाहों हरि जी गुरमुखां देवे शब्द उडारी। वेले अन्त हरि जी साचा लए रक्ख, आप बहाए चरन द्वारी। कलिजुग चारों तरफ सृष्ट सबाई लाउँदे भक्ख, निहकलंक लाड़ी मौत मगर लगाई, चारों तरफ दए बहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप खपाए वेख चारे तरफ चार यारी। गुर संगत गुर एक थाउँ, माण दवाए थांएँ थाउँ। साची सेवा लेखे लाए, प्रभ अबिनाशी अगम्म अथाहो। साचे मार्ग गुरमुखां लाए, देवे साचा नाउँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे माण दवाए, कलिजुग अन्तिम पार कराए फड़ फड़ गुरमुख साचे बांहो। गुर संगत मन वज्जी वधाई। मिल्या हरि जी जोत सरूपी चाईं चाईं। फूलणहार तन शिंगार, आत्म तन पहनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कन्त कन्तूहल देवे साचा नाउँ, आत्म साची जोत जगाई। आत्म सेजा तन शिंगार। जगाए जोत अगम्म अपार। दुरमति मैल धोत करे रुशनाई, आपे आप करनहार। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां मिलाए साचा गुर, दरगाह साची दर बहाए करतार। गुर दर शब्द सच प्रकाशया। आवे दर मिले हरि, दुखड़ा जाए नास्सया। सुख वखाए साचे घर, प्रभ अबिनाशी पुरख अबिनाशया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार, रक्खे घट घट वास्सया। घट घट वसे हरि निरँकारी। वेखे विगसे जीआं जन्तां साधां सन्तां पावे सारी। आत्म सुख उपजावे मेल मिलावा साचे कन्ता सच देवे शब्द उडारी। साचा मेल हरि मिलाया, मानस जन्म लेखे लाया, गुरसिख साचे माण दवाया ना आए दूजी वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली माघी तंग कसाया, पंचम जेठ करन वाला अस्वारी। पंचम जेठ साची करनी कार। सचखण्ड निवासी करे त्यारी, आपणा चरन कढ्ढे बाहर। चिट्टा अस्व पावे शोर। कलिजुग विच होया अन्ध घोर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वड्याई गुरमुखां मारे पंजे चोर। गुरसिख तेरी आत्म जोत जगी, जगाए हरि निरँकार। ओअं गुरमुख आत्म वेख, जोत सरूपी हरि जोत जगाए तेरी आत्म काया सच समग्री वेख। अट्ठे पहर आपणा आप कर्म कमाए, लिखाए तेरे साचे लेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां साचा लेख चुकाए दिस ना आए किसे औलीए पीर शेख़। सोहँ नाद सदा वज्जे वेद साम। रिग वेद राम हरि का नाम। युजर होया द्वापर पूरा काम। अथर्बण अल्ला आई हिस्से, अन्तिम कलिजुग पल्ले रहे कोई ना दाम। निहकलंक कलि जामा पाया, गुरमुखां प्याए एका एक सोहँ सच्चा जाम। आपणा आप हरि उपाया, जोत सरूपी किसे दिस ना आया, लभ्भदे फिरदे मन्दिर घनईआ शाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राग इक्क सुणाए, बुझाए आग, पूर कराए गुरसिक्खां काम। गुरमुख साचा राग गाउँदे। प्रभ अबिनाशी रिदे ध्याउँदे। छत्ती राग सर्ब शरमाउँदे। नारद मुन बुज्झी धुन मात सुरसती जो उपजाउँदे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि वेला होया पूरा मता सर्ब पकाउँदे। राग रागणी गुरसिख विचार। एका रक्ख गुर चरन प्यार। साची धुन टुट्टे मुन्न खुल्ले सुन्न, उपजे शब्द अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई भेव ना पाए रिख मुन, राग रंग अमृत रस। प्रभ अबिनाशी गुरसिख तेरे होया वस। पंजे चोर हरामखोर तन काया विच्चों जाण नस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि एका शब्द तीर चलाए सोहँ बाण रसना कस। राग रागनी मन सर्ब विचारदे। साची धार किसे हत्थ ना आई मानस जन्म लक्ख चुरासी सच्चो सच आपणा आपे वेखो खेल करतार दे। गुरमुख साचे साचा राग, कलिजुग वेला अन्तिम जाणा जाग, पूरन होए भाग, गुरचरन सरन निमस्कारदे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलिजुग पाया, बाहों पकड़ पार उतार दे। शब्द राग वसे साचे घर। बेमुख फिरन दर दर। आत्म ना खुल्हाया किसे साचे घर। जोत सरूपी हरि डगमगाया, एका रूप एका वसे

घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा नाम इक्को इक्क रखाया, सतिजुग साचा नाम धराया, सृष्ट सबाई विच्चों वक्ख कराया, एका कम्म हरि निरँकार दा। दूजा नाहीं कोए थाउँ। कलिजुग जीव दर दर भौंदे जिउँ सुंञे घर काउँ। तीजा खोल्हे तीजा नैण, बेमुख वहाए वैहन्दे वहिण। चौथे चारे जुग वेख, प्रभ अबिनाशी धारे मात भेख। पंचम होए साचा मेल, जोत जगाए बिन बाती बिन तेल। दूई द्वैती पर्दा गुरसिक्खां आपे पाड़दा। गुर दर मन्दिर हरि का द्वार है। लहंदा एथे तृष्ना अग्न बुखार है। देवे सच्चा माण ताण ना करे कोई उधार है। नाम शब्द सच्ची खाटी कराए सच्चो सच्चा प्यार है। धुरदरगाही नाम निधान हरि साचा देवे, गुरसिख बाल निधान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप कटाए जम की कान है। घर मन्दिर हरि घर वेख। घर मन्दिर काया अंदर चित्र गुप्त लिखे साचा लेख। खुल्हा मन्दिर डूंघी कंदर, ना जाणे कोई शेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां मेल मिलावा जिन्हां लिख्या धुरों लेख। मिल्या मेल मस्तक लाली। देवे साचा नाम रंग, करे लाल गुलाली। आपे वसे अंग संग, साचा दाता देवे सच्ची नाम दलाली। शब्द सरूपी हरि हरि रंग, ना दिसे कोई पासा खाली। कलिजुग माया झूठी काया वज्जे मृदंग, फल रहे ना किसे डाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बणया रहे आप सच्चा पाली। घर मन्दिर शब्द घनघोरा। बाहर कढ्ढे साचा हरि फड़ के पंजां चोरां। आप फड़ाए आपणा लड़, खिच्ची रक्खे विच अकाशी शब्द सरूपी डोरा। साचे अंदर गुरसिख साचा जाए वड़। रहण ना देवे बेमुख जीवां, ना कोई दीसे किल्हा गढ़्ह। ना कोई अटकाए, गुरसिख ना जाए राह विच अड़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टे अस्व होए अस्वार, पहलां मारे बेमुखां सिर विच पौड़। बेमुखां मारे सिर विच पौड़्ह। अन्तिम कलिजुग होए चौड़। गुरमुख साचे सन्त जनां हरि साचा घर आए दौड़। बेमुख वेद वखानण सार ना जानण, रसना कहण प्रगट होणा घर ब्रह्मण गौड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम गुरमुखां आत्म तृखा बुझाई, मानस देही लग्गी औड़। वेद व्यास लेख लिखारा। कलिजुग अन्तिम जिस विचारा। साचा हरि दर घर दिया जोत अधारा। जोत सरूपी जोत हरि, आपे बणे जुगो जुग भगत जगत लिखारा। साचा लेख आप लिखाया। पुरान अठारां दे मति समझाया। अन्तिम अन्त कलिजुग निहकलंक सृष्ट सबाई होए तेरी सरनाया। कलिजुग जीव भुल्ले रुल्ले माया डुल्ले, भेव किसे ना पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत साचा दीपक जोती दए जगाया। गुरमुख गुरसिख जन भगत सोए लए जगा। आत्म साची रंगत बण के साचे मंगत दर घर साचे लए चढ़ा। दूजे दर ना होए मंगत, ना लभ्भे कोई दूजा थां। बेमुख कलिजुग जीव होए बैठे नंगत, सिर छाही लई पा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे नाम निशान, जिस दा

दाग कदे लथ्थे ना। शब्द वागी हरि देवे ला। जगत जंजाले तोड़े गलों कट्टी जांदा फाह। एका रंग मिले गुर दर साचे हट्टे, ना मिले किसे होर थां। दुरमति मैल सारी कट्टे, सदा रक्खे ठंडी छाँ। लाल गुलाल गुरसिख साचा रसना चट्टे, प्रभ देवे माण ताण जिउँ सीर पिलाए पुत्तां मां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई पार कराए गुरसिक्खां फड़ के बांह। मन तन रत्ता रंग चलूल। प्रभ अबिनाशी देवे साची मत्ता, ना जाणा भूल। सोहँ बीज तन साचे वता, हरि बिजाए कन्त कन्तूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक वसे धाम अस्थूल। शब्द डोर हत्थ रखाईआ। गुरसिक्खां आत्म तन नाल बंधाईआ। खिच्ची आए वारो वार, प्रभ अबिनाशी साची रीत आपणी आप चलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां गल पाउँदा जाए आपणी हत्थीं फाहिया। गुरमुख गुरसिख हरि आप उपजावे। आप बहावे फड़ फड़ चरन दुआरे। कलिजुग अन्तिम नेड़े आए साचा नाम हरि सुणाए कन्न, एका मारे जोत सरूपी शब्द फुंकारे। गुरसिख हरि घर घर वखाणयां। कलिजुग अन्ध अन्धेर ना संञ ना सवेर, हरि साचे आप पछाणयां। चुकाए मेर तेर, ना होए जन्म फेर, देवे माण निमाण निमाणयां। चरन ल्याए घेर घेर, पंचम जेठ सिँघ शेर शेर दलेर जोत सरूपी पहरे बाणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साची जोत जगाए, सोए उठाए राजे राणयां। साची जोत लई जगा। राजे राणे लए उठा। राणे संगरूर दरस दिखाए, तरस कमाए स्वच्छ सरूपी दरस दिखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाहों फड़ लाए गले, रक्खे ठंडी छाँ। राणा संगरूर उठ उठ प्या जाग। साचा शब्द हरि कन्न सुणाए सोहँ राग। आत्म तृष्ना अग्न बुझाए, तन लग्गी रही जो आग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा साबण लाए, काया धोए झूठे दाग। राणे संगरूर सुरत संभाल। कलिजुग अन्तिम अन्त ना बण कंगाल। सन्त मनी सिँघ साचा लेख लिखाया, तेरे मस्तक जोती देवे बाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माझे देस भाग लगाया, जोत जगाई वज्जी वधाई, आओ सरनाई मार इक्को लम्मी छाल। आया हरि इक्क इकल्लड़ा। जोत सरूपी जामा पाए, दस्से राह इक्क अवल्लड़ा। गुरमुखां उत्ते दया कमाए, आप फड़ाए आपणा पलड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर गुरमुख विरले विच मात दे मलड़ा। कलिजुग आए हरि द्वार। दोए जोड़ करे निमस्कार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। अन्तिम वेला बेड़ा कर पार। मातलोक विच्चों कढ्ढी बाहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाई फड़ बाहों देवे तार। कलिजुग रोवे रो रो पुकारे। दर घर साचे धाहां मारे। फड़ के बाहों कढ्ढया बाहरे। कलिजुग जूठा झूठा भरया पूर, ना कोई दिसे वंञ मुहाणे। ना जानण हरि बैठे दूर, भुलाए वड वड सुघड़ स्याणे। फड़ फड़ कीने चूरो चूर, बणाए कलि निधाने। जोती जोत सरूप हरि, सर्ब जीआं दी आपे जाणे। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां तुटा जत्त अन्तिम मिले साढे तिन्न हत्थ सीआं वड्डे वड राजे राणे। कलिजुग साची करे विचार। वेले अन्तिम आई हार। गया हरि दुआरे विच अन्ध अंध्यार। मैं हां छोटा बाला, प्रभ अबिनाशी किरपा धार। मैं हां काल काल लक्ख चुरासी जिस पाई उलटे राह, बणया रिहा पाली पाला, धर्म राए दे घलां इक्क द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत जगाई, गुरसिक्खां पाए सार। कलिजुग काल रूप कुलवन्त, दर घर साचे आया होए निमाणा मैं भुलाया जीव जन्त। ना कोई छड्डया सुघड़ स्याणा, ना मेल मिलाया किसे साचे कन्त। फड़ बाहों दए हिलाया, राजे राणयां कलिजुग माया पाई बेअन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप लिखाया, शब्द लिखाए सिँघ मनी सिँघ साचे सन्त। कलिजुग अन्तिम हो त्यार। आवे दर सच्चे दरबार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर दे दे वर, मातलोक आया जामा धार। गुरमुखां नुहा साचे सर, अमृत भण्डारे दे भर, बाहों फड़ देणा तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा माण ताण चरन ध्यान भगत भगवान दे मैं करां पुकार। सतिजुग देवे हरि वधाई। मातलोक जाणा चाईं चाईं। गुरसिक्खां मिलणा हरि मिलाउणा फड़ के बाहीं। बेमुख दर दुरकारीं दूजे करन ध्यान सुट्टी डूंघी खाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दित्ता माण ताण सोहँ दात चाईं चाईं। सोहँ दात हरि दर पा। सतिजुग साचे चढ़या चाअ। देवां माण सारे थां। निहकलंक कलि जोत जगाई साचे हरि, जिस दा ना कोई पिता ना कोई मां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दोहां धिरां पहली माघी दित्ता मेल मिला। सतिजुग साचा करे सच सलाह। हरि जी साचे गुरसिक्खां दईं मिला। तेरा मेरा इक्को राह गुरसिक्खां दईं वखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर मेरे ते रक्खीं हत्थ कर के लम्मी बांह। अट्ठ सठ रोवे दर द्वार। मैं जावां गुरसिक्खां दे आत्म घर। बेमुख पंजे चोर अंदरों कढ्ढां बाहर फड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा तेरा सोहँ शब्द गुरमुखां आत्म झोली देवां भर। साची दात भिच्छया मंग। सतिजुग साचे चाढ़्हे रंग। मातलोक ना होए भंग। गुरमुख साचे सन्त जन आप रलाए आपणे संग। बेमुख कलिजुग जीव धर्म राए दर देवे टंग। ना कोई ओथे होए सहाए, अड्डो अड्ड करन अंग अंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा लेख आप लिखाया, पहली माघी मंगी इक्को मंग। गुर पूरा भाग लगांयदा। आत्म भुक्खां सर्ब गवांयदा। साचा सुक्खा इक्क दवांयदा। उज्जल मुक्खा जगत करांयदा। गुरमुख साची सेवा लांयदा। मानस जन्म लेखे पांयदा। लक्ख चुरासी कट्ट वखांयदा। घनकपुर वासी प्रगट जोत दरस दिखांयदा। करे बन्द खलासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आप चलांयदा। भोग लगाए हरि दातार। चिन्ता रोग सोग मिटाए, मिटाए अन्ध अँध्यार। साची जोत इक्क जगाए, गुरमुखां आत्म करे उज्जयार।

ऊँच नीच ना कोई पछाणे, विच मात किरपा कर हरि अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म सिंच गुरसिक्खां करे ठंडा ठार। लग्गे भोग दर परवान। गुरसिख साचे सन्त जन होए चतुर सुजान। बुझाए अग्न लग्गी तन देवे नाम दान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा आप चुकाए जम की कान। भोग भगवान भगत वड्याई। साची सेवा लेखे लाई। आउणा जाणा जम का फाह, विच मात रिहा फंद कटाई। एका शब्द धरे सोहँ वड करामात, भरम भुलेखा दिसे नाही। गुर संगत बणाए इक्क जमात, गुरसिख भैण भ्रात विच विचोला ना कोई रखाई। ना कोई जाणे हरि जात पात, एका रंग लक्ख चुरासी रिहा चढ़ाई। गुरसिख साचे अंदर वेख मार झात, जोत सरूपी डगमगाई। विच बैठा रहे इक्क इकांत, बेमुखां हरि दीसे नाही। गुरमुखां देवे अमृत बूंद स्वांत, जो आए चल हरि सरन सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप हरि रघुराई। लाए भोग भगत भगवानयां। वेला गया हत्थ ना आवे, किसे राजे राणयां। वड वड भुल्ले शाह सुल्तान बेईमान प्रभ डन्ने हँकारी शैतानयां। गुरमुख साचा चतुर सुजान होवे दर परवान, देवे नाम कर कर वड मेहरबानीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धारे, गुरमुख विरले कलि पछाणयां । कलिजुग की करे विचारा। कलिजुग अन्तिम आई हारा। सतिजुग साचा लग्गा प्यारा। कलिजुग जूठा झूठा मात विच्चों होया बाहरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत प्रगटाई, नर हरि सच्चा अवतारा। नर हरि सच्चा अवतारा। भोग लगाए पाए सार। चिन्ता सोग हउमे रोग गंवाए, मिल्या सच भतार। दरस अमोघ आप दिखाए, दीपक जोती सति जगाए, सोहँ साचा जाप जपाए आत्म तन देवे शंगार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सन्त जनां आदि अन्त पाउँदा रहे सार।