६ चेत २०११ बिक्रमी लछमण सिँघ दे गृह दिल्ली
हउमे रोग जगत दुखदाई। सृष्ट सबाई एका ताल काल दुहाई। कोई ना पावे आपणी सार, दर दर पाउँदे फिरन दुहाई। ना कोई जाणे नर नार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उलटी मति सृष्ट रखाई। उलटी मति जगत जहान। छुटया तीर रसन कमान। ना कोई झल्ले जीव कलिजुग नादान। ना कोई फले फुल्ले, बेमुख जीव फल ना लग्गे काया डाहण। दरगहि साची ना पाए कोई मुल्ले, धर्म राए देवे अन्त सजान। अग्न लग्गी रहे काया झूठे कुले, ना कोई सके पछाण। अन्तिम अन्त बेमुख जूठे झूठे भुल्ले, आई हार सर्ब जहान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां करे आप पछाण। बेमुख मूर्ख मुग्ध अञ्याणयां। भुल्लया इक्क सच्चा हरि भगवानया। ना खुल्हया दर चुक्कया डर, ना मिल्या नाम निधानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां मिटाए आवण जाणया। आवण जावण दए मिटा। साचे रहे अन्तिम कलि गुरमुख साची भाल, ना कराए कोई वल छल, जाओ बलि बलि, देवे सच्चा नाम होए सहाए बेमुखां लाहे खल्ल, वेला अन्त ना जाए टल देवे हरि सज़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारों कुन्ट वारो वार दए मिटा। चार कुन्ट चार दिवार। वारो वारी होण ख्वार। प्रभ अबिनाशी मारे डाहढी मार। कलिजुग जीवां दोहीं हथ्थीं दईं हुलार। साची वंडा आपे करदा आया ना किया कोई उधार। विच नव खण्डां जोत हरि जी धरदा आया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई जाणे सार। नौ खण्ड नौ दर। हरि जी दिसे ना किसे घर। चारों कुन्ट आवे डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आप नुहाए आत्म साचे सर। गुरमुख साचे हरि पछाण। प्रगट होए जोत सरूपी हरि भगवान। सृष्ट सबाई अन्ध कूपी ना भुल्ल नादान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख आप लिखाए, भरम भुलेखा दूर
कराए, गुरमुख साचे बलि बलि जान। कलिजुग कूड़ी रैण बेमुखां खाए वेले अन्त, बण गई भैण डैण। गुरमुख विरला बचे साचा संत, जिस तन शब्द पहनाए साचा गहिण। साचा दर हरि खुल्हाया, गुरमुख विरले लाहा लैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत मात जगाए गुरमुखां वखाए तीजे नैण। तीजा नैण नेत्र खोल्हे। प्रभ अबिनाशी आत्म बोले। बेमुखां रक्खे माया पड़दे ओहले। गुरमुखां उठाए बिठाए विच शब्द साचे डोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची किरपा कर। देवे वर साचा हरि, आप रखाए आपणी चरन सरन, दर घर साचे साचे गोले। साचा गोला, तन पहनाए शब्द चोला। रंगे नाम रंगण हरि जगत अमोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कंडा हथ्थ उठाया पूरे तोल तोला। साचा कंडा हथ्थ उठाया। शब्द डण्डा इक्क रखाया। नौ खण्डां पाए वंडां ना सके कोई बचाए, चार कुन्ट दए हिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चण्डी चमकाए दए खपाया। चण्डी चमके चार कुन्ट, करे भेख हरि बनवारया। कलिजुग खेल करे अपर अपारया। सिँघ आसण डेरा लाए, मिटाए ठग चोर यारया। खुल्हड़े आपणे केस रखाए, धरत लिटाए सर्ब संसारया। कर कर वेस माझे देस जगत भुलाए, आउण देवे ना किसे विचारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारया। साचा भेख सिरजणहार दा। करे वेस गुरसिख प्रवेश, साधां संतां आप विचारदा। इक्को सच्चा नर नरेश, फड़ बाहों हरि जी तारदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बेड़ा पार कराए, मेल मिलावा हरि साचे कन्त प्यार दा। सतिजुग तेरी सच विचार। सिँघ आसण बैठा करे निरँकार। बेमुख डुब्बे वहन्दी धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, करे अवल्लड़ा भेस माझे देस ना कोई पाए सार नर नार । नर नारी होए अन्धे। मायाधारी पापी गन्दे। प्रभ अबिनाशी गल पाए सभ दे फंदे। सोहँ शब्द धुरदरगाही इक्क साची दात ल्याया, गुरमुखां आत्म तोड़े जंदे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ जोत जगाउणी, गुरमुख साचे संत जनां आप उठाए धुरदरगाही आपणे कंधे। आपणे कंधे लए उठा। साचा हरि जिथ्थे वसे, तीजे नेत्र दए दिखा। चुकाए जम का डर, नुहाए साचे सर, अमृत झिरना दए झिरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग सतिजुग पंचम् जेठ मेल मिलावा दए करा। कलिजुग सतिजुग दोवें भाई। करे खेल प्रभ अबिनाशी धुरदरगाही। साचा लेखा आप लिखाए, दोहां अड्डो अड्डी राहे पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग एका लगाए तेरे मस्तक छाही। झूठी छाही लग्गे दाग। चोरी यारी कलिजुग विच चली तेरी तृष्ना आग। साचा राह किसे हथ्थ ना आया, ना सोया गया कोई जाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, सतिजुग साचे माण दवाया पहली माघ। सतिजुग साची बणत बणाई। साची दात प्रभ झोली पाई। चरन
प्रीती साचा नात, ना तुटे ना कोई तुड़ाई। मिटाए गुरमुखां अन्धेरी रात, एका जोत हरि जगाई। प्याए अमृत आत्म बूंद स्वांत, साची भिच्छया प्रभ झोली पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर अवल्लड़ा भेस, सृष्ट सबाई आप भुलाई। सच भूमिका सच अस्थान है। जिथ्थे वसे हरि भगवान है। जोत जगाए आपणी आप महान है। गुरमुख साचे संत जना, देवे आप ब्रह्म ज्ञान है, बेमुख जूठे झूठे जीवां, आत्म रखाए झूठा माण ताण है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई चलाया सोहँ तीर, रसना खिच कमान है। रसन तीर गया चल। सृष्ट सबाई जाए हल। कलिजुग वेला अन्तिम होया मिटदा जाए अज कल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द तीर चलाए गुरसिख बहाए धाम अटल्ल। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। चारों कुन्ट होए ख्वारी। लाड़ी मौत मगर लगाई, देंदी जाए घर घर बहारी। पहली कूट हरि वखाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रक्खे सिक्दारी। शब्द सवार हरि सुल्तान। प्रभ अबिनाशी वाली दो जहान। मात जोत प्रगटाए शब्द रक्खे तीर कमान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे नाम निधान। नाम निधान नौ निध पान। गुरसिख साचे आत्म रस माण। शब्द तीर आत्म जाए विध, आप बणाए चतुर सुजान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड बली बलवान। वड बली बलवान विच संसार है। धरी जोत हरि निरँकार, पहली वार है। बेमुख मारे कर ख्वार, ना पावे कोई सार है। गुरमुखां देवे शब्द अधार, बहाए चरन सच्चे द्वार है। खोल्हे आत्म दर, देवे दरस अपार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई निगाहबान है। सृष्ट सबाई वेख विचारे, आत्म बैठ झाती मारे, तिन्नां लोआं पावे सारे, चौदां लोक प्रभ अबिनाशी रहे पुकारे, बेमुख जीव झूठे पढ़न शब्द सलोक। हरि जी साचा ना कोई विचारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धारे, सृष्ट सबाई छोटे बाले तेरे पिछे देवे झोक। छोटा बाला अग्गे लाया। सतिजुग साचा राह चलाया। एका पड़दा उप्पर पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी अनन्द साचा धाम आप सुहाया। हरि जोत इक्क अकार है। हरि जोत सृष्ट सबाई पसर पसार है। हरि जोत तिन्नां लोकां पावे सार है। हरि जोत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात आई जामा धार है। हरि जोत हरि गुण जाण। हरि जोत हरि रंग पछाण। हरि जोत विच मात सच निशान। हरि जोत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि मात प्रगटाए वड बली बलवान। हरि जोत हरि निरँकार। हरि जोत विच मात जोत सरूपी ल्या अवतार। हरि जोत घर साचे वसे, करे सच अकार। हरि जोत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरला कलिजुग पावे सार। हरि जोत हरि निराली। हरि जोत चारों कुन्ट दिसे, कोई दर घर सर ना खाली। हरि जोत नर नरायण, सृष्ट सबाई साचा माली। हरि जोत,
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात प्रगटाई कलिजुग तेरी अन्त कराए चाली। हरि जोत हरि का वास। हरि जोत सरूपी विच मात पावे रास। हरि जोत अन्तिम अन्त कलि बेमुखां करे नास। हरि जोत गुरमुख संत जनां होई रहे दासन दास। हरि जोत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग वेला अन्तिम आया, सृष्ट सबाई आप कराए नास। हरि जोत हरि की धार। हरि जोत गुरमुख साचे कर विचार। हरि जोत बेमुखां रोड़े्ह वहन्दी धार। हरि जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात जगाए करे रुशनाए, कलिजुग भुल्ले जीव गंवार। हरि जोत खेल अवल्लड़ा। हरि जोत हरि एका एक वसे धाम इकल्लड़ा। हरि जोत गुरमुख साचे संत जनां, आप फड़ाए साचा पलड़ा। हरि जोत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरे आत्म दर द्वार अग्गे खलड़ा। हरि जोत हरि निराधार। हरि जोत करे कराए साची कार। हरि जोत मात आए जाए वारो वार। हरि जोत जोत सरूपी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए नाम रखाए कल्गीधर अवतार। कल्गीधर हरि जगदीश। सृष्ट सबाई जाए पीस। कलिजुग वेला अन्त चुकाए, पंचम् जेठ नेड़े आए, भेव खुल्हाए बीस इकीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द तीर चलाए, मन्दिर मसीतां सारे ढाहे, ना कोई देवे बांग विच मसीत। मन्दिर मसीतां जाणे ढैह। सृष्ट सबाई मरना खैह खैह। प्रभ अबिनाशी साचे संत जन सिर तेरे हथ्थ रक्खै। कोई ना दीसे राजा राणा, तख्तों लाहे उचे दर ना कोई बहै। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जोत प्रगटाई, माझे देस वज्जी वधाई, , आप चलाए साची नै। साची नईआ आप चलाए। चार कुन्ट चार वरन इक्क गोत बणाए। सृष्ट सबाई भैणां भईआ, आपणे दर बहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची नींह रखाई, कलिजुग जूठी झूठी दोहीं हथ्थीं दए पुटाए। चार वरन हरि दए जणाई। जात पात ऊँच नीच लेखा कोई नाही। राजा राणा शाह सुल्ताना ग़रीब निमाणा एका थान बहाई। गुरमुख साचे संत जनां शब्द पड़दा उप्पर पावे, देवे ठंडी छाँई। रसना कहण धन्न धन्न , गावण चांईं चांईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी अन्दर बैठा गुरमुख साचे संत जना पार करावे फड़ के दोवें बाहीं। आओ सरन सच्ची सरकार। बाहों पकड़ फड़ फड़ प्रभ देवे तार। बेमुखां डोबे वहन्दी धार। कलिजुग सतिजुग दोवें दर खलोते पाए आपणी सार। कलिजुग झूठा दए दुहाया, सतिजुग साचा मात लगाया, पहली माघी जन्म दवाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी भुल्ली फिरदी ना कोई पावे सार। मायाधारी होए बेहाले। जूठे झूठे फल लग्गे डाले। गुरमुख एका शब्द तन पहनाए, देवे शब्द दोषाले। आत्म झूठा जन कढाए, साचा नाम विच मन वसाए, तोड़े जगत जंज़ाले। एका राग कन्न सुणाए, साची धुन इक्क उपजाए, दीपक जोती आपे बाले।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत आप जगाई करे रुशनाई, गुरमुख साचे संत जनां अन्तिम अन्त कलि आपे भाले। कलिजुग सतिजुग आए सच दरबार। साचे आसण हरि जी बैठा, दोहां सुणे पुकार। कलिजुग रोवे धाहां मारे, लक्ख चुरासी होई ख्वारी कोई ना पावे सार। औखी होई पंड चुक्कणी भारी। लाह सिर मेरे तों भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत जगाए धरत मात सुणे तेरी पुकार। कलिजुग साचे साचा कर्म कमाया। वड वड ज्ञानीआं फड़ फड़ बाहों झूठे धन्दे लाया। करन गुर घर सच्चे बेईमानीआं, झूठा टिक्का मस्तक लाया। कलिजुग तेरीआं आईआं अन्त निशानीआं, ना सके किसे कोई छुडाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी विच मात जामा पाया। सतिजुग सोया उठया जाग। प्रभ अबिनाशी किरपा कर दोहीं हथ्थीं फड़ मेरी वाग। मातलोक जन्म धर, गुरसिक्खां धोवां अन्तिम दाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द डोर बंधाए, ना तुट्टे ना छुट्टे साचा ताग। शब्द डोरी देवे बन्न। गुरसिक्खां उठाए आपणे कंध। आत्म साची शब्द जोत तनक लगाए, भाण्डा भरम देवे भन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दात झोली पाए, कलिजुग बेमुख कोई ना लाए संन्ह। कलिजुग झूठा जीव गंवारी। मानस जन्म गया हारी। फिर ना आवे दूजी वारी। गुरसिख साचे सदा सदा बलिहारी। चरन सरन गुर जो आए करे निमस्कारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दर दोए बहाए, लेख कराए वारो वारी। गुरमुखां हरि देवे माण। सोहँ शब्द सच्चा निशान। साचे तन आप वसाए, टिकाए नाम निधान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखाए आपणी आन। करन करावणहार आप दातारया। आवण जाण जाण आवण खेल अपर अपारया। अग्न मेघ बरसे सवण, सृष्ट सबाई करे ख्वारया। जोत सरूपी धारे भेख जिउँ बल दुआरे बावन, आपणे भाणे हरि आप समा रिहा। कलिजुग अन्त मिटाए जिउँ रामा रावण, तोड़े सर्ब हंकारया। गुरमुखां होवे साचा ज़ामन, देवे नाम अपर अपारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक वजाए डंक, चार कुन्ट आप सुणा रिहा। शब्द डंक आप वजाए। राउ रंक रिहा सुणाए। एका अंक शब्द जणाए। द्वार बंक गुरसिख तेरी आत्म आप सुहाए। आप तराए जिउँ भगत जनक, आपणे लड़ बंधाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत झेड़ा, दए उलटा गेड़ा, आपे आप मिटाए। आप मिटाए जगत झेड़ा। ना कोई दिसे नगर खेड़ा। धरत मात तेरा खुल्ल्हा कराए प्रभ अबिनाशी साचा वेहड़ा। एका साची तनक लगाए, शब्द सरूपी देवे गेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाई, कलिजुग अन्तिम आ गया नेड़ा। कलिजुग अन्तिम रिहा बीत। बेमुख जीआं झूठी होई नीत। एका बख्शी हरि साचे, साची चरन प्रीत। गुरमुख विरला संत जन, मानस जन्म जाए जग जीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चलाए सतिजुग
साचे तेरी साची रीत। सतिजुग साचे तेरी साची रीत। अन्तिम कलिजुग आप मिटाए, मन्दिर अन्दर ना कोई दिसे मसीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच भूमिका बैठ अस्थान, परखे सभ दी नीत। आप मिटाए झूठा भेख। सृष्ट सबाई हरि जी वेख। दिस कोई ना पाए औलीआ पीर शेख़। ना हदीस कोई किसे पढ़ाए, ना दिसे कोई मुसायक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई एका साचा नायक। शेख़ मुसायक मिटाए पीर। पहली कुन्ट आप कराए अन्त वहीर। दस्तगीर शाह हकीर, ना कोई होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बणत रिहा बणाए। साची बणत हरि बणाए। पंचम् जेठ लिख्त लिखाए। साची छेड़ आप छिड़ाए। दस्से सच धाम नगर खेड़ा, जिथ्थे पहलों अग्न लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत नबेड़ा आपे आप कराए। आप मिटाए दीन इस्लाम। पूर कराए आपणा काम। सृष्ट सबाई एका नाम जपाए प्याए साचा जाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे सोहँ सच्चा नाम। सोहँ नाम जगत वपार। आप कराए हरि दातार। सृष्ट सबाई रिहा कर्म विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर हरि हरि नर सच्चा अवतार। सुरत शब्द शब्द ज्ञान। आत्म घर ना करे कोई ध्यान। जिथ्थे वसे साचा हरि, ना आयण दर पंज शैतान। नुहाउँदा रहे साचे सर, अमृत झिरना झिराए आप महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि सच्चा मेहरवान। आत्म सर साचा सीर। गुरसिख पी कढ्ढे हउमे पीड़। सदा सदा सदा जग जी, दूई द्वैती पड़दा चीर। आत्म बीज साचा बी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत देवे साचा नीर। अमृत नीर नीर निराला। गुरमुखां आत्म जोती दीपक जगाए, किरपा करे आप गोपाला। साचा मन्दिर तन सुहाए, जिउँ दीपक गगन थाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द गुरसिख तेरे तन पहनाए साची माला। साची माला तन शृंगार। गुरमुख साचे कर विचार। माझा देस होए ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डण्डा मगर लगाए मारे वारो वार। माझा देस होए वैराना। प्रभ अबिनाशी आप बन्न्हाए हथ्थीं गाना। अमृतसर साचा घर, रामदास सच्चा वास, अन्तिम कलि थेह कराना। कोए ना पाए झूठी रास, ना कोई खाए मदिरा मास, साचा हरि बेमुखां ना कलि पछाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी हरि निरँकार, आप मिटाए जूठा झूठा जगत निशाना। जूठा झूठा मिटे निशान। ना कोई दिसे बेईमान। मदिरा मासी पाए गल जम की फाँसी, देवे सज़ा आप वाली दो जहान। ना करे कोई बन्द खलासी, दर घर साचे सच सरोवर धीआं भैणा करन हासी, जूठे झूठे पंडत पांधे काशी वेद विचारन, भेख धारे माझे देस श्री भगवान। माझे देस उडे धूढ़। बेमुखां हरि पाए जूड़। गुरसिक्खां आत्म रंग चढ़ाए गूढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म आप कराए, शब्द वेलणे पीड़े साचे बूड़। माझे देस
किस्मत माढ़ी। वढ्ढणी मिले ना किसे हाढ़ी। हरि जी साचा दर खलोता आपे वेखे, चारों तरफ दिसे उजाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप सुणाया, फड़ के बाहों राहे पाया, मगर लगाई मौत लाड़ी। मौत लाड़ी राहे पाया। सत्तर लक्ख दए चढ़ाया। बेमुख जीव सुंञे तन मल्ली बैठे, गुरदुआरे आत्म सर्ब हंकारया। रामदास तेरा साचा सर साचा घर, जिथ्थे बेमुख जीव खांदे जो मदिरा मास विकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पार उतार करे ब्यासों पारे। गुरदुआरे आयण छड्ड। घर घर दिसण पए हड्ड। दोहीं हथ्थीं रिहा वढ्ढ। आप डुबाए ब्यासा डूंघी खड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लडाए गुरमुखां साचे लड। ब्यासा वगे साची धार। बेमुख वहन्दे जाण कोई ना पावे सार। गुरमुख साचे संत जन दर घर साचे बहिंदे जाण, निहकलंक दरस दिखाए प्रगट जोत कल्गीधर अवतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा चरन आप उठाए, पिण्ड भंडाल आण टिकाए, संत मनी सिँघ तेरी आपे पाए सार। पार ब्यासा चरन छुहाए। गुरमुख साचे संग रलाए। एका चपू नाम लगाए। शब्द नईआ लए चढ़ाए। भैणां भईआ गुर संगत दए बणाए। जात पात ना कोई रक्खे, पिता पूत आप बण जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पार ब्यासों आपणा डेरा आप लाए। पार ब्यासों डेरा ला। राजे राणे लए जगा। जोत सरूपी दरस दिखा। बाहों पकड़ आपणी सरन लए लगा। माण ताण आन शान, सभ दए गंवा। वडा इक्क हरि सच्चा शाह सुल्तान, आपणी चरनी लए बहा। शब्द सरूपी गल विच पाउँदा जाए फाह। कोई ना करे अग्गों नाह। प्रभ अबिनाशी गुरमुख साचे संत जनां, देवे आपणी ठंडी छाँ। राजे राणे लए जगाए। जोत सरूपी दरस दिखाए। पहरेदार ना कोई उठाए। सुत्या फड़ हरि अग्गे खड़ भरम चुकाए। जे कोई मंगे सच्चा सुखआसण, नाम चोली तन पहनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर गुरसिक्खां इच्छया पूर कराए। राजा राणा आप उठाए। शब्द बबाणा इक्क रखाए। वञ्झ मुहाणा आपणे हथ्थ रखाए। शब्द निशाना आत्म दर साचे घर झुलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जोत प्रगटाई आओ चल सरनाई, आत्म तृखा बुझाओ दरस पाए। उठो उठ बल धारो। प्रभ अबिनाशी सच विचारो। क्यों सुत्ते पैर पसारो। मानस जन्म आई हारो। कोई ना पावे साची सारो। घर घर वेखो पैंदी किवें मारो। मात पित ना कोई संभाले, नारीआं छड्डण सच भतारो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची खेल आप वरताए, आपणा रंग करे आप वरतारो। राजे राणे सुरत संभाल। प्रभ अबिनाशी लैणा भाल। मानस जन्म ना लैणा गाल। मौत राणी पाउँदी जाए गल विच जाल। कोई ना छुट्टे जीव प्राणी, आपणा तणदी जाए ताण। हाणीआं छड्डणे पैणे हाणी, ना मिले किसे पाणी ना रहे किसे शान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका
शब्द तीर चलाए, चारों कुन्ट वहीर कराए, सुत्ता कोए ना रहे बिरध बाल जवान। बिरध बाल जवाना शब्द तीर सच्चा इक्क निशाना। अन्तिम कलि आप चलाए, सिध्धा रखाए आप निशाना। साध संत जीव जन्त पीर फकीर ना सके कोई उठाए, तोड़े माण सर्ब अभिमाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे, सृष्ट सबाई जाणी जाणा। राजे राणे चरन लगाए। आपणा चरन हरि उठाए। मस्तूआणे जा छुहाए। साची जोत दर घर साचे डगमगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन साची सरन एका थान बहाए। चार वरन एका थां। एका पित एका मां। चार वरन एका देवे शब्द सरूपी ठंडी छाँ। चार वरन एका राह आप दिखाए फड़ के बांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणा साचा धाम सुहाए। राणा संगरूर सेव कमाए। साचे लेखे देवे लाए। राणा संगरूर आए सरनाई। आपणी भुल्ल लए बख्शाई। जोती जोत सरूप हरि, साचे तोल रिहा तुलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे संग रलाए गुर संगत मेल मिलाए फड़ के दोवें बाहीं। गुर संगत हरि संग रला। साचा हुक्म दए सुणा। अग्गे हरि जी लए ला। जमन किनारे डेरा ला। वाली हिन्द लए जगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दरस दिखा। वाली हिन्द हरि उठाए। जोत सरूपी दरस दिखाए। आत्म तृष्ना सर्ब मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कान्हा कृष्ना आत्म दर दुआरे नज़री आए। वाली हिन्द शब्द जणाई। उठे उठ उठ रोवे, ना दिसे साचा माही। आत्म बीज कवण बोवे, कोई हाली दिसे नाहीं । झूठी नींद जो जन सोवे, अन्त पछोताई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव आप जणाए, जोत सरूपी दरस दिखाए, भरम भुलेखा कोई रक्खे नाहीं। आपणा दरस दए दिखाल। आत्म करे मालो माल। माया रूपी तोड़े जगत जंज़ाल। गुरमुख साचा प्रभ साचा लोड़े, लाए फल सच्चे डाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख साचे संत जन लए सुरत संभाल। आप संभाले सभनीं थाँईं। मिलण आउँदा चांईं चांईं। गुरमुख साचा प्रभ दर साचे माणे ठंडी छाईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत मात जगाई , दूसर कोई दिसे नाहीं। दूसर कोई ना दिसे होर। घर घर बैठे चारों तरफ ठग चोर। आत्म अन्धी आपणे धन्दे रही तोर। गुरमुख साचे संत जनां प्रभ सोहँ शब्द आत्म देवे बानी, नेड़े कोई ना आए हराम खोर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए मोर तोर। जिस किया अकार जन्म दवाया। आपे पाए सार हरि रघुराया। पूर्ब कर्म लए विचार, मात कुक्ख सुफल कराया। आप बंधाए साची धार, दु:ख रोग सर्ब मिटाया। फले फुल्ले विच संसार, चिन्ता रोग हरि गंवाया। हरि दर कोए ना लग्गे मुल्ले, मानस जन्म लेखे लए लाया। कलिजुग जीव सारे भुल्ले, हरि जी हथ्थ किसे ना आया। जूठे झूठे फले फुल्ले अन्तिम हुल्ले, फल किसे
डाहण नज़र ना आया। गुरसिख तेरे भाग लगाया कुले, साचा देवे वर हरि रघुराया। पी पी अमृत आत्म तृष्ना भुक्ख गवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बीबी अमरजीत नाम रखाया, छोटा बाला एहदे पिच्छे लाया।