पुस्तकालयभाग ४

७ चेत २०११ बिक्रमी बिशन सिँघ दे गृह गुड़गाउँ

चरन लगण औखी घाटी। एथे खुल्हदी बज़र कपाटी। साचा मुल पैंदा काया झूठी माटी। दर घर साचे सच्ची लग्गी रहे हाटी। गुरमुख विरला चारों कुन्ट उठ उठ वेखे, खोल्हे केहड़ा सच्ची ताकी। सृष्ट सबाई लक्ख चुरासी वेखे खेल जिउँ बाजीगर नाटी। गुरमुख साचे संत जन साचा लाहा गुर दर लैण, अमृत रस रसना रहे चाटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ धागा हथ्थ विच फड़या आपणी हथ्थीं सीवें गुरमुखां काया चोली पाटी। सोहँ धागा हथ्थ विच फड़या। गुरमुखां दिसे अन्दर वड़या। चुप्प चुपीता रहे दड़या। आपे जाणे जाण पछाणे, जिस गुरसिख तेरा घाड़न घड़या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप बन्न्हे आपणे साचे लड़या। सच्चा लड़ सच्चा दामन। दरगहि साची बणे जामन। गुरसिख तेरे पूर कराए, विच मात सारे कामन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी धारे भेख। गुरसिक्खां अट्ठे पहर लिखदा रहे लेख। आपणा भेव ना किसे जणाए ना जाणे कोई रूप रेख। गुरमुख साचे विच समाए, गुरसिख नेत्र लैणा पेख। नेत्र तीजा देवे खोल्ह। पंजां नाल ना करना पए घोल। सोहँ शब्द अट्ठे पहर वज्जदा रहे ढोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साची रीत बणाई, चरन प्रीत इक्क रखाई, गुरसिक्खां विच रिहा मौल। गुरसिख गुर दर सच्चा राह। गुरसिख भुल्ले, गल विच पाए फाह। मदिरा मास मुख लगाए, दरगहि साची दए दुरकाए, ना मिले कोई थां। प्रभ अबिनाशी ना चरन बहाए, ना देवे कोई ठंडी छाँ। गुरसिख साचे संत जनां आपणी हथ्थीं सीर पिलाए, जिउँ बालक पिता मां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क जपाए सच्चा नां। गुरमुखां दे मति आप समझांयदा। एका शब्द हरि हरि दिसांयदा। आप निभावे चरन नत, ना मात कोई तुड़ांयदा। गुरसिख तेरी आत्म साचा वत्त, सोहँ बीज हरि बिजांयदा। रसना चरखा लैणा कत्त, साचे राहे हरि जी पांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बाल अञ्याणयां, दे मति आप समझांयदा। गुरसिख आत्म वेख विचार। आउणा फेर सच्चे दरबार। एथे पैंदी शब्द मार। अट्ठे पहर हरि जी साचा मगर लग्गा, आप बंधावे साची धार। दीपक जोती गुरसिख जगे, जोत अपर अपार। आप बंधावे सोहँ शब्द साचे धागे, ना तुटे विच संसार। गुरमुख भुल्ले प्रभ पकड़े शाह रगे, ल्याए खिच चरन द्वार। ना दिसे किसे पिच्छा अग्गे, सृष्ट सबाई

रही झक्ख मार। जो जन गुर चरन सरन साची लग्गे, बाहों पकड़ कलि जाए तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीआ जन्त आपे पाए सार। नाम निधान नर निरवैर है। गुर दर साचे घर, वरते कदे ना कहर है। मिलदा साचा वर, प्रभ अबिनाशी देवे कर कर आपणी मेहर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोती आप जगाए, अट्ठे पहर करे रुशनाए, चुकाए मेर तेर है। मेर तेर जाए चुक्क। वेला नेड़े आया ढुक्क। कलिजुग जूठे झूठे जीव अन्तिम जाण सुक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आपणी सरन बहाए, बेमुखां मुख पाए थुक्क। सुरत शब्द गुर ध्यान। सुरत शब्द नाम बबाण। सुरत शब्द देवे हरि भगवान। सुरत शब्द गुरमुखां मेल मिलान। सुरत शब्द आत्म जोती जगाए महान। सुरत शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सुरत शब्द सहिज धुन। सुरत शब्द खुल्हे सुन्न। सुरत शब्द गुरसिक्खां देवे हरि साचा चुण। सुरत शब्द विच मात, गुरसिख साचा गुण। सुरत शब्द देवे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख विचार गुण अवगुण। सुरत शब्द सच सच्यारी। सुरत शब्द देवे नाम ख़मारी। सुरत शब्द हउमे कटे तन बिमारी। सुरत शब्द हरि देवे सच्ची उडारी। सुरत शब्द गुरसिक्खां उडाए, लै जाए तिन्नां लोआं बाहरी। सुरत शब्द आप दवाए, हरि नर सच्चा निरँकारी। सुरत शब्द साचे धाम मेल मिलाए, साचे कन्त हरि संत बनवारी। सुरत शब्द गुरमुखां हरि साचा देवे, जो जन आए चरन सरन निमस्कारी। सुरत शब्द, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे किरपा कर अपर अपारी। सुरत शब्द सहिज सुख। सुरत शब्द उतरे भुक्ख। सुरत शब्द मात गर्भ ना होए उलटा रुख। सुरत शब्द लक्ख चुरासी लेखे लाए मिटाए तृष्ना भुक्ख। सुरत शब्द देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुफल कराए माता कुक्ख। सुरत शब्द भगत निशाना। सुरत शब्द आत्म देवे हरि, नाम सच्चा ब्रह्म ज्ञाना। सुरत शब्द देवे हरि किरपा कर, गुरसिख बणाए चतुर सुजाना। सुरत शब्द चुकाए जम का डर, वसाए साचे घर, मेल मिलाए हरि भगवाना। सुरत शब्द देवे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चढ़ाए एका शब्द सच्चे बबाणा। हरि खुल्हड़े केस भेख निराला। कलिजुग अन्तिम वेस हरि गोपाला। भाग लग्गा माझे देस, गुरसिक्खां नेत्र लैणा पेख, ना लैणा विच कोई दलाला। आप मिटाए औलीए पीर शेख़, बेमुखां मुख करे काला। गुरसिक्खां मिटाए बिधना लिखी रेख, देवे शब्द नाम धन करे माल माला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार देवे वर, ना गुरसिख होए कदे कंगाला। गुरसिक्खां देवे आत्म सच्चा नाम धन। आप मिटाए दुक्खां भुक्खां, आत्म तृखा मिटाए कढाए झूठा जन। कलिजुग उतारे माया रूपी झूठी विखा, सृष्ट सबाई छाण पुण। साचा लेख हरि जी लिखा, गुरसिक्खां विचार गुण अवगुण। सोहँ शब्द तीर तिखा, ना

जाणे कोई रिख मुन। दर आयां पाए साची भिच्छा, आत्म खुल्हाए मुन सुन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत इक्क जगाए, गुरसिख तेरी आत्म इक्क उपजाए शब्द धुन। शब्द धुन उपजाए धुन्कार। आप खुल्हाए दस्म दुआर। जगे जोत अगम्म अपार। एका जोती गुरसिख जगाई तेरी आत्म सोती, सोहँ फुंकारा मार। ना कोई वरन ना कोई गोती। हरि जी सच्चा माणक मोती, दुरमति मैल जिस दर धोती, सृष्ट सबाई घर घर बैठी रोती, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पाए सर्ब सार। सृष्ट सबाई रही रो। कलिजुग जीवां साचा नाता तुट्टा मोह। अन्तिम वेला कलिजुग आया, मौत डैण सभ वाल देवे खोह। गुरसिक्खां अग्गे हरि सोहँ शब्द रखाया। तत्ती वा ना लग्गे को। फड़ फड़ बाहों राहे पाया, सतिजुग साचा राह दिखाया, साधां संतां संग रलाया, एका नाता चरन रखाया, दूसर सके ना कोई छोह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, साचा बीज गुर आत्म रिहा बो। साचा बीज सच बिजारा। गुरसिख तेरी आत्म कीनी वक्ख, बणाया इक्क सच्चा क्यारा। बेमुख जीवां लाउँदे भक्ख, कोई ना पावे सारा। प्रभ अबिनाशी फड़ फड़ कीने वख, दर बहिण ना देवे मदिरा मासी दुष्ट दुराचारा। जिन्हां पल्ले बन्न्हे लक्ख, अन्तिम वेला नेड़े आया वेखो किवें पैंदी मारा। चारों तरफ खाली दिसण सक्ख, किसे कुछ ना आए हथ्थ, भैणां छड्डण भाई नारां छड्डण भतारां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सिँघासण बैठा एका शब्द तीर चलाए, चार कुन्ट वहीर कराए, साचा सीर किसे हथ्थ ना आए, ना कोई पावे किसे सारा। तीर निराला गया छुट। सतिजुग पोह गई फुट्ट। कलिजुग नाता गया तुट्ट। जूठा झूठा इक्क प्याया हरि जी माया रूपी घुट्ट। अट्ठे पहर खेल रचाए, गुरसिक्खां दी बणत बणाए, बेमुखां जड़्ह रिहा पुट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी रचना आप रचाई, नौ खण्ड पृथ्मी आप भवाए दोहीं पासीं घुट्ट। नौ खण्ड पृथ्मी तणया ताण। सत्तां दीपां करे पछाण। जोत सरूपी मार उडान। ना कोई छड्डे राज राजान। मूंह दे भार डिग्गे, वडे वडे शाह सुल्तान। आप गिराए रण भूमी सुत्ते नौजवान। लक्ख चुरासी आप बणाई जूठे झूठे ढग्गे, लाए धर्म राए दे अग्गे, बन्दीखाने सर्ब खपाण। गुरसिख तेरी आत्म साची जोत जगे, देवे हरि सच्चा भगवान, सृष्ट सबाई एका अग्न लग्गे, ना कोई सके हरि पछाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनकपुर वासी सृष्ट सबाई करे दासी, जन भगतां करे बन्द खलासी, दर घर साचे आप कराए जाण पछाण। हड्ड हड्ड जोड़ जोड़, अट्ठे पहर रहे तोड़। प्रभ अबिनाशी वागां मोड़। तेरी पै गई लोड़। काया लग्गा झूठा कोढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे हरि इक्क रिहा तोड़ विछोड़। काया दु:ख अग्न पाया, कोई ना लए सौखा साह। गलों कट हरि जी फाह। आपणी दया दे कमा। तन मन बद्धा दे छुडा। आत्म जोती

दीपक जगा। चिन्ता सोग हरि गंवा। दरस अमोघ दे दिखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची नईआ दे चढ़ा। अमृत धार सहिज सुखदाई है। काया रोग दए सर्ब गंवाई है। चिन्ता सोग ना रहे राई है। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, अमृत बूंद मुख चुआई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीआं जन्तां तेरे हथ्थ वड्याई है। रोग सोग देवे कट। आप मेटे लग्गे फट्ट। शब्द सरूपी उत्ते बन्न्हे साचा पट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साची जोत जगाए, वसे घट घट। घट घट हरि वसेरा। दुक्खां दर्दां ढाहे डेरा। सोहँ शब्द रसना गाए, रोग सोग ना आए नेड़ा। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, करे सच नबेड़ा। काया अन्दर साचे मन्दिर तोड़े जन्दर, मुकाए झूठा झेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करी साचे हरी, आप वसाए काया नगर खेड़ा। बहत्तर नाड़ी दया कमाई। तिन्न सौ सट्ठ हड्डीआं काया विच टिकाई। आपे करे वखो वक्ख, आपे देवे जोड़ जुड़ाई। ना कोई लैंदा हरि जी वढ्ढी, सोहँ देवे नाम सच्ची वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे एका देवे माण सच्ची सरनाई। आप मिटाए आत्म घेर। फेर ना होए दूजी वेर। दुक्खां ढाहे झूठा ढेर। आप भुलाए कर कर हेर फेर । जोती जोत सरूप हरि, अमृत साचा सीर पिलाए करे आपणी मेहर। करे मेहर हरि भगवान। देवे जीआ साचा दान। अमृत घुट्ट साचा पीआ। दु:ख दर्द सभ मिट जाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे वाली दो जहान। गुरसिक्खां करे हरि प्यार, रिहा तार है। साचा मिल्या हरि भतार, सुखी होई गुरसिख नार है। दर घर साचे पावे सार, मानस जन्म रिहा संवार है। कलिजुग अन्त ना आए हार, लक्ख चुरासी गेड़ निवार है। कलिजुग तन लग्गी लाहे छार, अमृत प्याए सच्ची धार है। गुरसिक्खां अमृत मुख चुआए प्याए वारो वार, खोल्हे दस्म दुआर है। साची जोत करे रुशनाए, मिटाए अन्ध अंध्यार है। बेमुख जीव करन हाए हाए, ना मिले कोए थांएँ, भुल्ले फिरन सभे गंवार है। दर घर साचे मिले नथावयाँ थांएँ, बहाए ठंडी छाँए। पूर्ब कर्म रिहा विचार है। धन्न धन्न जणेंदी माए, गुरमुख साचे संत जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा रंग रंगाए, देवे नाम शब्द सच्ची ख़ुमार है। नाम ख़ुमारी सच अटारी, ना कोई दिसे चार द्वारी। एका एक हरि जी वसे, जगाए जोत अपर अपारी। बेमुखां आत्म अन्धेर होई जिउँ चन्द मस्से, काया होई रैण अंध्यारी। गुरमुख साचा दर घर साचे सदा सद वसे, मिल्या हरि सच्चा भतारी। फड़ फड़ बाहों वसाए घर, हरि नर निरँकारी। हरि घर सच्चा टिकाणा। लै जाए चढ़ाए शब्द बबाणा। ओथे कोए ना जाए, गुरमुख साचे संत जनां प्रभ अबिनाशी साचे धाम बहाए, अमृत साचा जाम प्याए, देवे नाम निधाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब गुणवन्त हरि भगवन्त, जीव जन्त साध संत, आदि अन्त देंदा आया माणा। माण ताण हरि रखांयदा।

शब्द बबाण हरि चढ़ांयदा। इक्क उडान हरि करांयदा। सच अस्थान गुरमुख साचे आप वखांयदा। ओथे छुट्टे पीण खाण, अमृत जाम इक्क प्यांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क इकल्लड़ा वसे धाम अवल्लड़ा, गुरमुख साचे हिरदे वाचे, हरि जी तेरे दर घर आत्म नाचे, ना भेव कोई रखांयदा। ना भेव कोई रखाया। माया पर्दा हरि जी लाहया। जोत सरूपी प्रगट जोत, दरस अमोघ दिखाया। ना होए कदे विजोग, सच संजोग धुरदरगाही साचा लेख आप लिखाया। साचा रस लैणा भोग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत धार गुरसिक्खां पा सार देवे मुख चुआया। अमृत धार जगत निराली। गुरसिक्खां आत्म दीपक बाली। चढ़दी जाए दिनों दिन गुरसिख तेरे मस्तक लाली। आउँंदी जाए दर घर साचे, शरमाउँदे जगे जोत भवानी। निहकलंक नरायण नर धरनी धर, साचा हरि देवे वर, किरपा कर चुक्के डर, नुहाए अमृत साचे सर, देवे सच्ची नाम निशानी। दीआ नाम हरि धन्नवन्त। गुरसिख आए चल सरनाई, हरि घर साचे संत। बेमुखां हरि दए दुरकाई, माया पाए बेअन्त। आपणा भेव रिहा छुपाई, ना मेल मिलावा किसे साचे कन्त। गुरमुखां बद्धा साचा दाअवा, प्रभ अबिनाशी अग्गों मिलदा कर के लम्मीआं बावां, आण बाण जुगा जुगन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हरि जोत सरूपी समाए विच जीव जन्त। जीअ जन्त जोत अधारी। साधां संतां पाए सारी। आप बिठाए आपणे चरन द्वारी। गुरमुख साचे संत जनां अमृत साचा सीर प्याए, बज़र कपाटी चीर वखाए, एका नाम तीर लगाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि आप मिटाए, संग मुहम्मद चार यारी। संग मुहम्मद चार यार। अन्तिम कलिजुग होण ख्वार। डुब्बदे जाण वहन्दी धार। कुरान अञ्जील कोए ना सुणे पुकार। खाणी बाणी कलिजुग अन्तिम पछताउणी, वेले अन्त आई हार। पुरान अठारां वेद चार पावे सार, होए ख्वार ना कोए बंधे धार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द मात चलाए, तिन्नां लोकां हरि दए जणाए, आप रखाए आपणी सच्ची धार। एका धार सच्ची रखांयदा। चार वरन साची सरन खोल्हे हरन फरन किरपा करे धरनी धर, जो जन चरनी सीस निवांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत सीर कढ्ढे हउमे पीड़, गुरसिक्खां आत्म शांत करांयदा। आत्म शांत कराए सीना। हरि जी वडा दाना बीना। अमृत घुट्ट साचा पीणा। सदा सद विच मात जग जीणा। सच दात हरि झोली पाए, गुरसिख तेरी डोली आपणी कंधीं आप उठाए, बिठाए विच शब्द सच्चे बबाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां अमृत धार कर प्यार पाई सार, हो त्यार धुरदरगाही आया दर दरबार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म तृष्ना भुक्ख दए गंवाए। सच धाम सच द्वार, मातलोक आया नर हरि हरि नर पहली वार। अचरज़ खेल आप कराया। जोत सरूपी भेख वटाया। किसे हिस्से ना हरि जी आया। एका आत्म

गुरसिख तेरी दिसे, दूसर नाही कोए थाँया। आप उतारे आत्म झूठी विसे, अमृत देवे जाम प्याया। गुरमुख साचे दर घर साचे नवायण सीसे, प्रभ साचा देवे सीस छत्र झुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत देवे साचा सीर काया धीर, गुरमुखां मुख चवाया। गुर पूरा पूरी वड्याई है। गुर पूरा रसना भोग रिहा लगाई है। गुर पूरा सच्चा सूरा हाज़र हज़ूरा, ना रक्खे भेव राई है। बेमुखां दिसे दूरा, रिहा मुख छुपाई है। सर्बकला नर हरि हरि नर भरपूरा, देवे शब्द सच्ची वड्याई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रैण सबाई गुर संगत रिहा बणत बणाई है। भागां भरी भिन्नड़ी रैण। गुर संगत संग एका धाम वसे, वेखो सारे नैण। प्रगट जोत राह साचा दस्से, गुर संगत बणाए भाई भैण। बेमुख दर तों जायण नस्से, खाए माया डैण। माया राणी दर घर साचे खिड़ खिड़ हस्से, बेमुखां वहाए वहन्दे वहिण। झूठी फाही बेमुख जीव फसे, धर्म राए चुकाए लैण देण। आत्म तीर हरि जी कसे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां बणे मात पित भैण भाई साक सज्जण सैण। साक सज्जण सैण साचा मीत। अट्ठे पहर राखो चीत। गुरसिख साचे संत जना, ना डोले कदे नीत। साचा देवे नाम धना, काया करे ठंडी सीत। साचा शब्द सुणाए हरि कन्ना, इक्क सुहागी गीत। भाण्डा भरम हरि भन्ना, मानस जन्म जाणा जीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत जगाए, सतिजुग साचा मात धराए, कलिजुग झूठा बाहर कढाए, आप चलाए साची रीत। साची रीत जगत चलाउणी। गुरमुखां लग्गी प्रीत तोड़ निभाउणी। आप कराए काया ठंडी सीत, शब्द वस्त विच टिकाउणी। ना किसे मन्दिर ना मसीत, उलटी हरि जी एका रक्खी रीत, गुरमुख आत्म एका धाम, एका शाम, हरया करे सुक्का चाम, सोहँ शब्द धार बंधाउणी। सोहँ शब्द तिक्खी धार। गुर पूरा गुरसिक्खी आपे लए विचार। दर मंगण साचे भिखी, साची रेख हरि जी लिखी, देवे सच भण्डार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां उठाए डोली, बण जाए गोली, साचा बण आप कहार। गुरमुखां डोली आप उठांयदा। बेमुखां बोली हरि व्याहिंदा। तोरी जाए हौली हौली, शब्द डोरी हथ्थ फड़ांयदा। ना कोई सर सरोवर ना कोई कूंआं बौली, आत्म तीर्थ इशनान करांयदा। गुरसिख तेरी काया आत्म भोली, प्रभ हउमै पीड़ गवांयदा। बज़र कपाटी आपे खोल्ही, पूरे तोल गुरसिख तेरी आत्म तोली, ना घाट कोई रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच्चा नाम एका हट्ट विकांयदा। पुरख अबिनाशी दया कमाया। साचा हट्ट हरि खुल्हाया। ना कोई तीर्थ ना कोई तट्ट, ना कोई ताल जल भराया। ना कोई बन्न्हा ना कोई वट्ट, वसे घट घट अमृत साचा आत्म रखाया। बेमुख जीव झूठा खेल जिउँ बाज़ीगर नट, ना भेव जाणे जाण पछाणे रिहा हरि छुपाया। गुरसिख तेरी आत्म लाए सोहँ शब्द साची सट्ट, पर्दा उहला दए चुकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख

मस्तक धूढ़ लगाए, रसना रस साचा ल्या चट्ट,, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाया। मिटे अज्ञान अन्धेर जोत जगाईआ। ना कोई सन्झ सवेर, एका वेर कर कर हेर फेर, दीपक जोती सच्ची आप टिकाईआ। प्रगट हो शेर दलेर, बेमुखां मारे घेर घेर। लाड़ी मौत मगर लाईआ। आपे छेड़े छेड़, धरत मात तेरा खुल्हा करे वेहड़, दरगहि साची खेल रचाईआ। दोहां धिरां दा झगढ़ा करया नबेड़। दोहीं हथ्थीं लाए दोहां उखेड़। मारे इक्क लफेड़, आपणा भाणा ना किसे जणाए, मारे भेड़ भेड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्ची चक्की आप बणाई। कलिजुग सतिजुग दोवें पुड़, सोहँ किली विच रखाई। पंचम् जेठ देवे गेड़ा, बेमुखां रिहा पिसाई। देवे गेड़ा करे नबेड़ा, कोए जीव रहण ना पाई। वेखो आपे छेड़े छेड़ां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप रिहा छुपाई। साची खेल हरि कर। कलिजुग सतिजुग इक्क दूजे दे उप्पर लए धर। आपे भन्ने भन्न वखाए, लक्ख चुरासी लई घड़। आपे डन्ने डन्न लगाए, कोए ना सके अग्गे अड़। गुरसिख चढ़ाए साचे चन्ने, दर दुआरे अग्गे खड़्ह। इक्क दूजे नाल मिलाए बन्ने नाल बन्ने, घनकपुर वासी हीरा घाट उप्पर खड़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे पाणी पीण ना देवे विच थाली छन्ने, कलिजुग जीव झूठे जूठे देवे छड़। आउँदी जाए पहली हाढ़। एका उठे रूसा धाड़। चारों तरफ हो जाए वाड़। धर्म राए दी सच दुलारी मौत लाड़ी, व्याहवण आऐ बेमुख जीव सारे लाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई दोहीं हथ्थीं रिहा साड़ पाड़। लाड़ी मौत आई दर। प्रभ अबिनाशी साचे घर। इक्को दे दे साचा वर। लक्ख चुरासी पुरख अबिनाशी मैं लवां वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलिजुग नेड़े आया, सिर मेरे उप्पर हथ्थ धर। प्रभ अबिनाशी दया कमाई। लाड़ी मौत भज्जी आई चांईं चांईं। फड़ के बाहों लाड़ी मौत विच मात पाए राहीं। पहली कूट इक्क वखाणी, मक्का मदीना पहले ढाहीं। उच्च मुनारा कोई छड्डी ना। दूजा हुक्म देवां फेर सुणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूर दुराडा हरि जी वसे, आपणे भाणे शब्द तूर रिहा वजा। लाड़ी मौत चढ़या चाअ। हरि जी साचे किरपा कर, मैं पहलां मारां केहड़ा थां। मुलां मसीत मार मैं ढाहवां। पीर फ़कीर औलीए गौंस ना कोई मारे धौंस, पाणी पीण किसे देवे ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी औध मुकाई, वेला गया किसे हथ्थ ना आई, ना कोई फड़े किसे बांह। लाड़ी मौत हो त्यार। प्रभ अबिनाशी जांदी वारी देवे दो हथ्थां दा इक्क प्यार। साचा वर झोली पाईं, ना सिर मेरे तों हथ्थ उठाईं, मैं घर घर रवावां नर नार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे हरी बेमुख जीवां साढे तिन्न हथ्थ देवां सीआं। साची फेरां जगत बहारी। चार कुन्टां वारो वारी। पहलां मुकावां संग मुहम्मद चार यारी। दूजी कूटे जावां, मारां बूरे कक्के। जिन्हां कोलों सारे अक्के। चारों तरफ पैण धक्के।

प्रभ अबिनाशी धर्म राए दे दुआरे धक्के। ना कोई मिले किसे मदीने मक्के। घर घर रहि जाण खाणे पक्के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची खेल आप वखाए, ना भेव किसे जणाए, ना दिस किसे आए, गुरमुख साचे विच समाए। फड़यां हथ्थ किसे ना आए। मार उडार सचखण्ड निवासी सचखण्ड निवास रखाए। कलिजुग जीआं आया पासा हारी, ना होए कोई सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची वंडी विच वरभण्डी। मौत लाड़ी पाई एका सिध्धी डण्डी। ना फेर वखाए कंडी। पहलां जा खड़काई चण्डी। ना कोई दिसे सुहागण नार, घर घर दिसे नार रंडी। कलिजुग जीव होए ख्वार, आप मिटावे सर्ब पखण्डी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डण्डा हथ्थ रखाया, सभ दी लाहुंदा जाए झण्डी। फड़या शब्द हथ्थ हथौड़ा। दूजा अस्व मारे पौड़ा। धुरदरगाही आया दौड़ा। चिट्टा अस्व सत्त सफेदी घोड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां अमृत साचा जाम प्याए ना मिट्ठा ना कौड़ा। लाड़ी मौत मात आई, उठ उठ वेखे सारे थाँईं। प्रभ अबिनाशी किरपा कर वखाल दर, फड़ के दोवीं बाहीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ साचे लेख सर्ब लिखाए, भरम भुलेखा नाही। भरम भुलेखा ना कोई रखाउणा। जो लिखाउणा सो वरताउणा। राजा राणा सर्ब पछताउणा। निहकलंक किसे दिस ना आउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दया कमाए, दे मति आप समझाउणा। हरि देवे सच्ची मति, नाम तत्त आत्म जत, सच्ची धीर रक्खे पति, जाणे मित गत, मानस जन्म ना आए हार। आपे मात पित, आत्म काया देवे सित, अमृत झिरना झिराए अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जगाए नित नवित्त, कर कर हित्त, गुरमुखां बणे साचा मित, करदा रहे सदा प्यार। गुरमुख जीओ कर कर हीआ। निर्मल करो साचा जीआ। साचा बीज हरि जी बीआ। जिस दा ना कोई पुत्तर ना कोई धीआ। एका वेस हरि दरवेश माझे देस कीआ। रक्खे खुल्हड़े केस नर नरेश, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग रखाए आपणी हथ्थीं साची नीआ। दिल्ली हरि जी दए दिलासा। आपे वेखे खड़्ह तमाशा। चरन कराए पार ब्यासा। साचा करे आपणा वासा। सोहँ शब्द चलाए स्वास स्वासा। गुरमुख साचे संत जन, आप बणाए जिउँ कंचन पासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे घर आपणा करे आपे वासा। दिल्ली वेखे वेख विचारे। करे खेल हरि निरँकारे। अस्सू तिन्न नेड़े आए, गुरसिक्खां वाजां मारे। बेमुखां आत्म होई हँकारे, सीने पाड़े। लेखा लए गिण गिण, आपे परखे चंगे माढ़े। जोत प्रगटाए घड़ी घड़ी छिन्न छिन्न, भरम भुलेखे सारे लाहे। गुरसिख साचे दर बहाए दिन दिहाड़े। कलिजुग वेला नेड़े आए, बेमुख जीव धर्म राए तेरे बणाए टट्टू भाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा कुण्डा आपे लाहया, साचा दर इक्क खुल्हाया। बेमुख सारे इक्को वार एथे वाड़े। साचा कुण्डा आप खड़का।

दोहीं हथ्थीं दर दित्ता खुल्हा। ना कोई वार ना कोई थित्त, सुत्या जीआं प्रभ आप सवाए, ना बच्चे उठाए सुत्ते मां। वेला अन्तिम नेड़े आया, गुरसिख तेरा नगर खेड़ा हरि जी इक्क वसाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई सुंञ मसाण कराई, घर घर उडदे दिसण कां। सृष्ट सबाई होए उदासी। वेखो किवें फिरदे मदिरा मासी। करे खेल प्रभ अबिनाशी। जूठे झूठे दर घर साचे आयण, कर कर जाण हासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाए मात पताल अकाशी। मात पताल अकाश हरि प्रकाश। गुरसिक्खां देवे शब्द स्वास। किरपा कर अपर अपार। आत्म बैठा पाउँदा रहे रास। जोत जगाए अगम्म अपार, जोत जगाए शाह शाबाश, आपणा भेव आप खुल्हा रिहा। गुर संगत हिरदे रक्खे वास, भरम भुलेखे दूर करा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई लहणा देणा आप चुका रिहा। लहणा देणा जाए जगत चुक्क। बेमुखां हरे डाल जायण सुक्क। अन्तिम कलि मुख पाए थुक्क। भाणा साचा हरि वरताए, ना सके किसे कोलों रुक। बेमुखां हरि आप मिटाए, दूई द्वैती कोई रहण ना पाए, धरत मात तेरी गोद सवाए, जो मूंह नाल पींदे हुक्क। हुक्का पींदे रसना गन्द। बेमुख लायण बत्ती दन्द। इक्क गंवाया परमानंद। गुरसिख उपजाए, सोहँ दात झोली पाए, मात उपजाए सतिजुग साचे चन्द। आप आपणी दया कमाए, आत्म साची जोत जगाए, साचा नर हरि जन भगतां सदा बख्शंद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई छाण पुण, पंचम् जेठ वक्खो वक्ख कराए गन्द। दिल्ली दिल कर विचार। प्रभ अबिनाशी आया जामा धार। तेरे दर तेरे घर चरन छुहाए, बेमुख सुत्ते गूढ़ी नींद पैर पसार। अन्तिम वेला नेड़े आया, वज्जे शब्द मार। साचा हुक्म हरि सुणाया, चुक्कणा मिले ना किसे बद्धा भार। आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया, राजे राणे किसे भेव ना पाया, झूठे बणे जगत सिक्दार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आपे आया, तीजा फेर चरन छुहाया, सिँघ आसण बैठे जोत जगाया, वाली हिन्द सीस निवाए, आप बणे सच्ची सरकार। बणे हरि सच्ची सरकारा। राउ रंकां सच्चा दरबारा। वाली हिन्द दोए जोड़ करे निमस्कारा। हरि जी आसण सच बैठा, प्रभ मारे शब्द डाहढी मारा। आपे भन्ने कौड़ा रीठा, कलिजुग अन्तिम आई हारा। गुरसिक्खां आत्म रंग चढ़ाए मजीठा, सोहँ शब्द इक्क अपारा। गुरसिक्खां गुर साचा डीठा, दिल्ली आए पहली वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भेव आप खुल्हाउणा, पंचम् जेठ ना करना कोई उधारा। दिल्ली बैठी दूर दुराडी। प्रभ अबिनाशी सभ दा गाडी। धर्म राए दे दर बहाए इक्क चढ़ाए गाडी। गुरसिक्खां प्रभ दया कमाए, अट्ठे पहर लडाए लाडी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करी साचे हरी, भरम भुलेखे सारे काढी। देणा शब्द जगत ढंडोरा। करना नहीं कोई चोरी चोरा। गुरसिख पल्लू तेरे हथ्थ फड़ाए, अग्गे अग्गे जाए

तोरा। पिछे हरि जी आपे आए, शब्द चढ़या घोड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वक्त आप ल्याए, पैरीं पाउण ना देवे किसे आपणा जोड़ा। दिल्ली तेरे दिल दी आस। पूरी करे प्रभ अबिनाश। घट घट रक्खे हरि जी वास। वेखो बेमुख जीव हुन्दे किवें उदास। गुरमुख साचे संत जनां सोहँ शब्द जपाए स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए दासन दास। दासन दास आप रघुराई। देवे नाम धन सच्ची वड्याई। बेमुखां लेखा आप चुकाए, रहण ना देवे किसे वड्याई। साचा हुक्म आप सुणाए, भुल्ल ना जाए गुरसिख भाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे चरन सरनाई। वडी वड्याई हरि का नाउँ है। गुरमुखां आपणी गोद आप उठाए, जिउँ बालक प्यारी माउँ है। गुर संगत सारी संग रलाए, विच फेरा पाए गुड़गाउँ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ बिशन तेरे साचे लेख लिखाए, फड़ के साची बाहों है। मनी सिँघ तेरी वजदी रहे वधाई। प्रभ आप मिटाए कलिजुग लग्गी झूठी छाही। दरस दिखायण घर घर जायण, गुरसिख सोया आप जगाई। प्रभ अबिनाशी जोत प्रगटाए, वेखी वेखा कोई गुरसिख भुल्ल ना जाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रक्खे आपणी सरनाई। संत मनी सिँघ आत्म सच वसेरा। चारों तरफ हरि जी वसे, आत्म पाया साचा घेरा। साचा लेखा आप लिखाया, किया अन्त नबेड़ा। जोत सरूपी धार भेखा, दूर दुराडा गुरसिख बैठा आत्म जोती वेखा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लेख लिखाया, साचा बण लिखारा। साचा लेखा आप लिखाया। सोया पूत आप उठाया। साचे धागे नाल बंधाया। पहली माघे शब्द सुणाया। फड़ी वागे तुनक लगाया। पुरी घनक दा राह वखाया। साचे राहे आपे पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन कँवल कँवल चरन आपे खिच बहाया। चरन कँवल नैण मुँधारी। खिची आवे वारो वारी। पूर्ब कर्म रिहा विचारी। बेमुख मानस जन्म गए जूए हारी। ना कोई दिसे मुलां काज़ी, ना कोई दिसे शाह ताज़ी, वेखी हुन्दी किवें ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ एका सच्चा सुत बणया हाज़ी, आया घनकपुर चल सच्चे घर बाहरी। देवे नाम शब्द ज्ञानया। एका देवे चरन ध्यानया। किरपा कर नर हरि, दर सच्चे करे परवानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया, साचा वर शब्द भण्डारा। वंडी जाए वारो वारा। चल के आए हरि दुआरा। गुरसिक्खां पाए आत्म सारा। बेमुखां तन रक्खे सदा अफारा। गुरसिक्खां कढ्ढे जन, आप बन्न्हाए एका मन, बेड़ा देवे बन्न, आप लगाए सच्चे इक्क किनारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आया, गुरसिक्खां मिल मंगल गाया, आपे बणाए साची नारा। घर सच बसंत खिड़ी गुलज़ार। गुरमुख साचे संत दुलार। प्रभ अबिनाशी साचा माली, बण के मालण आया, मातलोक ल्या अवतार। गुरसिख हिरदा दिसे कोई ना खाली,

प्रभ आप लगाए साचे फल साची डाल। साचे फुल्ल ल्याए तोड़, आप बणाए आपणा इक्क शृंगार सोहणा हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा करे एका इक्क प्यार। सतिजुग तेरा चिट्टा दुध्ध। गुरसिख उत्तम होई बुध। आप दवाए अगली पिछली सुध्ध। पंज जेठ नेड़े आई, चिट्टे अस्व तंग कसाई, मार छाल उत्ते बहे कुद्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज़ खेल रचाई, वेखो पहली कूट किवें होवे युद्ध। गुरसिख निर्मल दुध्ध सच दलासा। सृष्ट सबाई अन्त कलि होए विनासा। गुरसिक्खां कलिजुग मिल्या शाह शाबाशा। गुरमुखां सद दर दुआरे रक्खे, बेमुखां दा वेखे तमाशा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाड़ी मौत मगर लगाई, नाल कालका भैण रलाई, इक्को खप्पर इक्को कासा। एका कासा हथ्थ फड़ाए। बेमुखां दे मगर लगाए। शब्द तीर इक्क चलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आप रचाए, पहलों पीर फ़कीर दस्तगीर शाह हकीर विच मात टिकाए। गुरसिख तेरे दुध्ध दी धार। सतिजुग बन्न्हे एका साची धार। गुरमुख साचे संत जनां आप देवे नाम धन, कर कर प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा आप पिलाए, आपणे घर सच्चे दरबार। पीणा अमृत रस आत्म साचा जानणा। अट्ठे पहर देवे तेरी आत्म सच्चा चानणा रसना तेरी सदा सदा हरि गाए, एका देवे ब्रह्म ज्ञानणा। तेरे लग्गे फल साचे मेवे, सच्चा बणे इक्क निशानणा। करोड़ तेतीस तेरी सरन लगाए देवी देवे, साची जोत करे प्रकाश कोटन भानणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हरि, ना जाणो कोई बाल अंञान्णा। ना हरि बाल ना बिरध ना जवान। इक्को रंग इक्को संग इक्को कस्सया साचा तंग, फड़या हथ्थ तीर कमान। किसे दर ना जाए मंगे कोई मंग, देवणहार सर्ब जहान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां कटे भुक्ख नंग, आपे वसे अंग संग, देवे दरस हरि घर साचे आण। अमृत पीणा एका एक घुट्ट। लक्ख चुरासी जाए छुट्ट। साचा भण्डारा हरि जी दीआ, ना जाए कदे निखुट्ट। आत्म जोत जगाया, अज्ञान अन्धेर दीआ पुट्ट। साचा शब्द मगर लगाए, पंजां चोरां बाहर कढ्ढे कुट्ट। गुरसिख साचे तेरा चन्द मात चढ़ाया, पंचम् जेठ पहु जाणी फुट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा घोड़ा आपणे पास मंगाया, दूजा जोड़ा नाल रलाया, कल्गी तोड़ा हथ्थ रखाया, वेखो सृष्ट सबाई किवें पैंदी फुट्ट। अमृत पी प्याला। किरपा करे दीन दयाला। गुरसिख आत्म होई मालो माला। विच मात ना होए कदे कंगाला। वेला अन्त अखीर नेड़े आया, गुरसिख उठो मारो छाला। पीर फ़कीर सर्ब मिटाया, गल विच तोड़े पाईआं माला। साचा नीर किसे हथ्थ ना आया, गुरसिख साचे दया कमाया, गुरसिक्खां प्याया इक्को सच प्याला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख जोती माणक मोती, आप जगाए करे रुशनाए, जिउँ खिच ल्याए विच्चों पहाड़ां जोत ज्वाला। सृष्ट सबाई

जाए हल। बेमुखां हरि लाहुणी खल्ल। झूठी कुठाली गए गल। वांग सिक्के जायण ढल्ल। गुरसिक्खां हरि आया हिस्से, इक्को लगाए साचा फल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे आसण डेरा लाया वसे धाम अचल। गुरसिख तेरा सच्चा सच प्रसादि। कराउँदा आए संत मनी सिँघ पिछली तेरी याद। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, साची सुरत आप रखाए, हरन फरन खुल्हाए, एका धार चलाए शब्द जणाए बोध अगाध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे चल के आए, आत्म जाए साध। पूरे गुर कीनी सेवा। मिल्या फल साचा मेवा। घर आया वड देवी देवा। आत्म साचा भेव चुकाए, हरि जी सच्ची दात झोली पाए, गाओ रसना जिह्वा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा मात जन्म दवाया, तेरे मथ्थो तिलक लगाया, साचा मुख विच रखाया थेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची घाल पूर कराए, आप कराए सेवा। पूरी सेवा पई घाल। आत्म सर सरोवर प्रभ भर के जाए तेरा ताल। साचे तीर्थ आप नुहाए, पहली मार उठाए छाल। अमृत सीर आप प्याए, चढ़ाए रंग गुलाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को तेरा मुल पवाया ना कोई रक्खे विच दलाल। गुरसिख इक्को लाल अनमुल्ला। कोई ना पाए सार, ना किसे तोल होर कोई तुल्ला। साचे घर भाग लगाए, चल के साचा हरि जी आया, वसाया साचा कुला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया, वेखो किवें मेट मिटाए वड मुलाणे नाल मुल्ला। परम पुरख हरि कृपाल है। किरपा करे दीन दयाल है। गुरमुखां रिहा सुरत संभाल है। साची देवे दात, करदा मालो माल है। एका शब्द सच्ची करामात, देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निभे चरन प्रीती नाल है। गुरसिख तेरी आत्म गांदी। शब्द डोरी हरि एका बांधी। गुर पूरा विच फसाया बण गया सच्चा फांदी। हिरदे विच वसाया, ढाही भरमां कांधी। फेर आपणा दर बन्द कराया, ना छुट्टे भगतां बांधी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे घर सुहञ्जणी रैण अज्ज आंदी। सुहञ्जणी रैण आई मात। गुरसिख बणाए नाल बरात। साची झोली पाई, इक्क शब्द सच्ची दात। गुरसिख साचे तेरे घर साची डोली आई बंधाए चरन सचा नात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक प्याए अमृत बूंद स्वांत। साचा सिहरा कर कर मेहरा हरि जी आप गुंदाया। आप मिटाए तेरा मेरा, हेरा फेरा कर तेरे सीस बंधाया। आपे ढाहे भरमां डेरा, पहली वेरां सच्चा पल्ला आप फड़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शेर दलेरा, चारों तरफ पाए शब्द घेरा, वेला वक्त कलि चुकाए, अन्तिम आया नेड़ा। दरगहि साची आप रखवाला, गुरसिख मस्तक चढ़दी जाए लाली। दीपक जोती आप बिलोए, बेमुखां पाए आपे चाली। चारों तरफ धर्म राए दए सजाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आपणे घर सुरत संभाली। भिन्नड़ी रैण संत वणजारीए। गुरसिक्खां करे प्यार,

देवे धार इक्क अपारीए। मिल्या हरि सच्चा भतार, गुरसिख नार सुघड़ स्याणीए। आपे पाए साची सार, लेखा कोए ना मंगे ना करे कोई उधारीए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे इक्क सच्ची वड्याई, गुरसिक्खां आत्म जोत जगाई, मिटाई अन्ध अन्ध्यारीए। भिन्नड़ी रैण उठ नेत्र खोल्ह। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई, गुरसिख सिख गुर बैठे कोल कोल। सारे रल मिल दयो वधाई। साचा शब्द वज्जे चार कुन्ट ढोल। गुरसिख गाओ चांईं चांईं, मिल्या नाम जगत अनमोल। फड़ के तारे आपे बाहीं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कंडा सोहँ डण्डा हथ्थ उठाया तोले पूरे तोल। भिन्नड़ी रैण उठ मार झाती। प्रभ अबिनाशी आप चुकाए गुरसिक्खां बाकी। गुरसिख आत्म दर द्वार खुल्हाए, दोवें हथ्थीं खोल्हे ताकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हरि देवे वर, गुरसिक्खां रिहा पर्दे ढाकी। भिन्नड़ी रैण हरि दर आ। गुरसिख साचे गुर चरन बहाए, बणाए भैण भ्रा। एका पल्लू हरि जी फड़, साचा नाम लईं ध्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जोत जगाई, संत मनी सिँघ देवे वड्याई, गुरसिक्खां गुर पूरा रिहा मिला। साचे संत, साची सेव कमाईआ। बण गई साची बणत, मिली सच्ची वड्याईआ। महिंमा जगत अगणत, ना सके कोई गिणाईआ। मेल मिलदा आया आदि अन्त, जुगा जुगन्त साध संत हरि रघुराईआ। एका साचा मिल्या साचा कन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ चारों कुन्ट सट्ठ अट्ठ दए दुहाईआ। साचा संत आया सच दुआरे। अग्गों मिल्या इक्का नाम सच्चे घर बाहरे। आत्म मिटाई इक्को अन्धेरी शाम, ना कोई लग्गा एथे दाम कारज होए पूरे। सच्चे धाम हरि जी वसे सद हजूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त लेख कराए, आप कराए अन्त पूरे। साचे संत तेरी वड्याई। सच दात हरि झोली पाई। काया चोली तेरी आपणी हथ्थीं आप रंगाई। एका दित्ती शब्द डोली, उप्पर दित्ता बिठाई। आप बणाई वाह वाह साची गोली, सृष्ट सबाई मारे तैनूं इक्को बोली, तेरी काया आली भोली प्रभ अबिनाशी पूरे तोल तुलाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे फोलण रिहा फोली, दिल्ली दित्ती आप सच्ची वड्डयाईआ। गुर पूरे दा चिट्टा बाणा। पंचम् जेठ हरि जी पाणा। संत मनी सिँघ तेरा लिख्या लेख, पूरा फिर विच मात कराना। गुरमुख साचे संत जनां नेत्र लैणा पेख, हरि जी धारे केहड़ा भेख, आप लिखाए साचे लेख, ना जाणे कोई सुघड़ स्याणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तेरी सच कुआए। हरि जी आपणे तन छुहाए। कलिजुग काला सूसा मिटाए। ईसा मूसा संग मुहम्मद पहलों हरि रुढ़्हाए। आप कराए रूसा चीना संग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मुहम्मदी दीना वक्ख कीना धक्का दोहीं हथ्थीं आपे लाए। संत मनी सिँघ तेरा चिट्टा ताज। प्रभ अबिनाशी शब्द उडाया इक्को बाज। चारों कुन्ट उठ उठ वेखो किवें छुटदे राज। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप सुणाए, राजे राणयां सिर तों लथ्थे ताज। तख्त ताज देणा छड्ड। आप डुबाए डूंघी खड्ड। बेमुखां हथ्थ पैर दोवें देवे वढ्ढ। दर घर साचे विच्चों बाहर कढ्ढ। गुरमुख साचे संत जनां, आप लडाए साचे लड। गुरमुख साचे संत तेरी सच निशानीआं। गुरमुख साचे संत रंगण नाम हरि चढ़ानीआं। गुरमुख साचे संत, साचे कंगण तन पहनानयां। गुरमुख साचे संत दर घर साचे मंगण, देवे वर भगवानयां। गुरमुख साचे संत मेल मिलावा साचे कन्त, देवे नाम हरि निधानयां। गुरमुख साचे संत, मिले वड्याई विच जीव जन्त, लक्ख चुरासी गेड़ चुकानया। गुरमुख साचे संत बण गई साची बणत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाई शब्द तीर साची कानीआं। गुरमुख साचे संत तेरा सचा चोला। गुरमुख साचे संत गुरमुखां बणे विच आप विचोला। गुरमुख साचे संत आपणी हथ्थीं चुक्कया गुरसिक्खां काया वाला डोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दात तेरी झोली पाई दित्ता नाम अमोला। गुरमुख साचे संत सच्ची तेरी दात। गुरमुख साचे संत गुरमुखां पुच्छे अन्तिम वात। गुरमुख साचे संत गुरमुखां अमृत बूंद प्याए स्वांत। गुरमुख साचे संत साचे घर मिली वड्याई, बैठा रहे इक्क इकांत। गुरमुख साचे संत तेरी चिट्टी चादर। गुरमुख साचे संत आदि अन्त प्रभ साचा करदा आया आदर। गुरमुख साचे संत कलिजुग साचा मेल मिलाया, मिल्या करता कादर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे चरन बन्न ल्याए, जिस फड़ाया तैनूं नादर। सच संत तेरी साची बाणी। प्रभ अबिनाशी रसना बोले सुणे रात हाणी। आत्म हिरदे सभ दे खोल्हे, साची काया तणे इक्का ताणी। अन्दर बैठा हरि जी बोले, गुरसिख साचे संत साची बाणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुण निधान चतुर सुजान, हरि मेहरवान देवे दान कर ध्यान गुरसिक्खां कर पछाण, बेमुख भुल्ले जीव अञ्याणी। गुरमुख साचे संत हरि देवे सति संतोखी दात। सति संतोखी गुरसिख साचे संत सोहँ नाम निधानी। अन्तिम दित्ता साचा मोख, गुरमुख साचे संत आप गंवाए तृष्ना रोग, काया जूठे झूठे सोग, आप चुगाए सोहँ शब्द सच्ची चोग, तृष्ना भुक्ख रहण ना पाए। गुरसिख साचे संत आप दिखाए दरस अमोघ, आत्म तृष्ना सर्ब गंवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम शब्द देवे जोग, कौडी मुल्ल कोई ना लए। साचे संत सच दीबाण। गुरसिक्खां कराए जाण पछाण। संत मनी सिँघ तेरा लेखा हरि चुकाए, सृष्ट सबाई शब्द सरूपी लाया बाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणया जाणी जाण। संत मनी सिँघ कलम चलाई। प्रभ अबिनाशी देह तजाई। साची जोत मात प्रगटाई। निहकलंक नाउँ धराई। सृष्ट सबाई तनक लगाई। द्वार बंक आण सुहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साधां संतां पाउँदा जांदा फाही। हरि सच्चा सच दरबारया। सिँघ आसण डेरा लाए, नर हरि हरि मुरारया। लोकमात फेरा पाए, कलंक

नेह नाउँ रखा लया। गुरसिख आत्म डेरा लाए, बेमुखां भेव छुपा रिहा। शब्द घेरा इक्क रखाए, ठग चोर यार दर दुरकारया। आत्म दर नेरन नेरा आप वखाए, औखी घाटी आप चढ़ा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे नेड़े आई वाटी, साचा लेखा आप लिखा रिहा। अग्गे नेड़े आई वाट। गुरमुखां पूरी होवे घाट। साची जोत मस्तक जगाए, जगे जोत विच ललाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे संत जनां दुरमति मैल रिहा काट। दुरमति मैल देवे कट। दूई द्वैती मिटे फट्ट। प्रगट जोत वसे घट घट। बेमुख जीव झूठे बन्दर, खेल जानण बाज़ीगर नट। साचा नाम हथ्थ ना आए, मातलोक जूठयां झूठयां खोल्हे हट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर गुरसिक्खां सिर बन्न्हाए शब्द साचा पट। साचा पट सच्ची पट्टी। गुरमुख लाहा जाण खट्टी। एका रस नाम पूरन करे काम, घर बहि के चट्ट,ीं। ना होए अन्धेरी शाम, ना लग्गे कोई दाम, मिलण आया सच्चा राम, नुहाए अट्ठ सट्ठ तीर्थ तट्टी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया वसे घट घटी। अट्ठ सट्ठ तीर्थ होए ख्वारी। चारों तरफ जीव गंवारी। बेमुखां काला सूसा तन पहनाए, लाड़ी मौत मगर लगाए, देंदी जाए बहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खेल कराए वारो वारी। चार यारी आप मुकाए। अहमद मुहम्मद तेरा वेला अन्त ल्याए। साचा लेख हरि जी लिख्या, ना सके कोई मिटाए। गुरसिक्खां रक्खे साया हेठ, अग्न जोत जगत लगाए। साचा हुक्म सुणाउँदा जाए। झूठा भेख मिटाउँदा जाए। संत मनी सिँघ तेरा लिख्या लेख, पूर कराउँदा जाए। प्रभ अबिनाशी धारे भेख, माझे देस भुल्ले नर नरेश, माया पर्दा पाउँदा जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां साचे संत जना, फड़ फड़ बाहों दर घर ल्याए, दया कमाए दरस दिखाए राहे पाउँदा जाए। फड़ के बाहों पाए डण्डी। आप मिटाए सर्ब पखण्डी। बेमुखां आत्म होई रंडी। घर घर बैठे जीव घमंडी। चारों तरफ चमके चण्डी। गुरसिख साचे संत जनां, सोहँ नाम घर घर जाए वंडी। साचा हुक्म आप सुणाए, तन विच देवे घुट्ट घुट्ट गंढ्ढी। वेखो वेला अन्तिम आए, नौ खण्डी हुन्दी भंडी वरभण्डी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाया साची चण्डी। साची चण्डी चमके विच मैदान। आप उठाए वड बली बलवान। एका हिरदे वास रखाए, उठण नौजवान। शब्द सरूपी हुक्म सुणाए, बिठाए विच बबान। एका उप्पर दए गेड़ा, धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा। रणभूमी सुत्ते बेईमान। आप मिटाए जूठा झूठा जगत झेड़ा, मातलोक झुलाए सोहँ सच्चा जगत निशान। कोई ना दीसे नगर खेड़ा, गुरसिक्खां बन्न्हे आपे बेड़ा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे बल वड बलकारया। उठे दल वड हंकारया। अन्तिम फल गया पक्क, सदी चौधवीं आई भारया। अहमद मुहम्मद गया थक्क, अन्तिम पासा आया हारया। प्रभ अबिनाशी पुरी

घनक जोत जगा रिहा। लग्गी पतालीं जड़्ह दोहीं हथ्थीं देवे चुक्क, ना कोई अटका रिहा। फिर मारे बूरे कक्के, शब्द कुहाड़ा सिर लगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए आपो आपणी वारया। आए दर मुहम्मद करे पुकार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। सदी चौधवीं अन्तिम होई, चढ़या इक्क हँकारी ताप। आत्म मेरी शांत कराई, अन्तिम कलिजुग पाई सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप सुणाए दया कमाए, दर आया मुहम्मद संग लै के चार यार। संग मुहम्मद चार यारी। दोए चरन जोड़ करन निमस्कारी। अग्गों उठे हरि जी सच्चा पुच्छे पहली वारी। की कर्म विच मात कमाया, की कीती कारी। अग्गों मुहम्मद फेर शरमाया, मैं भुल्लया जीव गंवारी। मुहम्मदी दीना मैं दित्ता तेरी झोली डारी। लाड़ी मौत सभनां पिच्छे देवीं ला, इक्को पाईं शब्द फाह, धर्म राए दे दर दईं बहा, बाहरों कुण्डा दईं ला, मेरा वक्त अन्त अखीर होया, हुण आई तेरी वारी। करे मुहम्मद दर सच पुकारे। निहकलंक कलि जामा धारे। कोए ना सुणे किसे पुकारे। अल्ला हू तेरे मुक्क गए नाअरे। आपणी हथ्थीं पुट्टे खूह, इक्को धक्का मारे। ना कोई बचे विच पहाड़ जंगल जूह, सिँघ शेर शेर जामा धारे। शब्द सरूपी चार कुन्ट लभ्भदा फिरदा जूह, किथे बैठे वड हँकारे। सोहँ शब्द खण्डा ल्या म्यानो धू, मारे विच मैदाना हरि ललकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे भेव आप लिखाए पंचम् जेठ पहली वारे। अल्ला नूर इक्क अलाहीआ। अथर्बण वेद तेरे हिस्से एहो आईआ। दर घर साचे आई सुखदाते पर्दा पाईं, निहकलंक तेरी सरनाईआ। बणी रही जगत कसाई, ना मिल्या किसे साचा माही, कलिजुग देवे अन्त दुहाईआ। निहकलंक हरि जोत जगाई, माझे देस वज्जी वधाई, पुरी घनक भाग लगाई, शब्द कटार हथ्थ उठाईआ। आपे मारे शब्द मार, चार यार होए ख्वार, आई अल्ला राणी सच दरबार, गल पल्ला पा रही पुकार, प्रभ अबिनाशी बख्शीं किरपा धार, तेरे चरन सीस झुकाईआ। कलिजुग अन्तिम वेला नेड़े आया। साचा राह ना किसे वखाया। मक्का मदीना फोल वखाया। झूठी एह जगत माया, अन्तिम वेले हरि जी साचे कीना वक्ख, आपणा रंग आप कराया। बेमुखां घर लाउँदा भक्ख, जोत सरूपी अग्न लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म अल्ला राणी आपणा आप सुणाया। आई अल्ला राणी हरि द्वार। अग्गे बैठा भेखाधारी हरि निरँकार। गल विच पल्ला पा, चरन उप्पर सिर टिका, कर रही पुकार। प्रभ अबिनाशी वेले अन्त कदे ना फड़ाए आपणा पल्ला, देवे दर दुरकार। सिँघ बिशन तेरा लेख, सिर उहदे विच देवे मार। वेखो हरि का भाणा सच्चा, वेखो केहड़ी करे कार। आप बणे ग़रीब निमाणयां सच्ची सरकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट उठ उठ वेखे, केहड़ी बन्न्हे आपणी धार। अल्ला राणी इक्को वेखे थां। सौखा कोई ना निकले साह। प्रभ अबिनाशी पाया फाह।

घनकपुर वासी पिच्छों फड़ लए दो हथ्थां नाल बांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची खेल हरि वरताए, पहली कूटे खेल रचाए, घर घर उडदे काँ। अल्ला राणी तेरा सच्चा नूर। घर साचे विच होया पूर। तेरा भर गया वाहवा पूर। बेमुखां कलिजुग जीवां तूं अन्दर बैठी रही घूर। वेखो कलिजुग अन्तिम नेड़े आया, प्रभ अबिनाशी करे तेरे अंग चूर चूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वक्त नेड़ ल्याया, जिस नूं सिख जानण दूर। अल्ला राणी रक्ख ओट। प्रभ अबिनाशी अग्गों कढ्ढे हउमे खोट। दीन मुहम्मदी कोई ना चुक्के, आल्हणउँ डिग्गे बोट। दाणा पाणी सभ दा मुक्के, गई फुट्ट पोट। किसे ना दिसे पाणी हुक्के, ना मिले किसे रोट। चारों तरफ मूंह विच पैण थुक्के, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द लगाई एका चोट। आई अल्ला राणी कर ध्यान। अग्गों वज्जे शब्द बाण। साचा घर वसे हरि, होर दिसे सुंञ मसाण। अन्तिम कलिजुग आवे डर, आपणा आप गई हर, लक्ख चुरासी कीने जिस वैरान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्त मिटाए लेखे लाए मिटदी जाए कुरान। अल्ला तेरी मिटे कुरानी। नाले मुकण शाह दुरानी। अन्तिम वेला आया फानी। इक्को वज्जे शब्द कानी। बेमुखां हरि जी दिस ना आए, गुरसिक्खां बणया आपे बानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं आपे जानी। अल्ला नूर इक्क अकार। अन्तिम कलिजुग हरि साचा पावे सार। बेमुख जीव होए गंवार। शब्द खण्डा हथ्थ उठाया, रक्खी तिक्खी धार। पहली वंड आप कराया, ना किया कोई अधार। साचा डण्डा आप लगाया, ना सिर रखाया किसे भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ आसण सेजा बैठा सभ दी सुणदा रहे पुकार। अल्ला राणी आई दर प्यासी। गुरसिख करो रज्ज के हासी। दोए जोड़ मंगदी प्रभ अबिनाशी। मेरी झोली पा मदिरा मासी। मैं नाल खून हथ्थ रंगदी, बण जावां तेरी चरन दासी। दर घर साचे मूल ना संगदी, मैं मुकावां लक्ख चुरासी। मैं गुरसिक्खां दा बूहा अगांह ना लँघदी, अग्गे दिसे घनकपुर वासी। दूर खलोती दरस दान गुरसिख तेरा मंगदी, गायण स्वास स्वासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वसे दूर दुराडा, गुरसिक्खां घर आए मंगे वर मेरी कराओ बन्द ख़लासी। गुरसिक्खां अल्ला राणी रही सुणा। मेरी बणत दयो बणा। औखा होया आपणा लेखा साची गणत दयो गिणा। औखा होया भाणा सहिणा, निहकलंक कलि आया जामा पा। ना चुकाया जाए लैहणा देणा, रिहा गल विच फाहीआं पा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत जगाई, मैं गुरसिक्खां दे दर ते आई, मेरी दयो बांह फड़ा। गुरसिक्खां दे दर रही झक्ख मार। देणी नाम दात, मैं जावां घर सच्चे, जिथ्थे वसे हरि निरँकार। गुरसिख साचे संत जन नहीं भाण्डे काचे, एह घड़े हरि सच्चे घुमिआर। सर्ब जीआं दी आपे वाचे, बहत्तर नाड़ी विच राचे, गुरसिक्खां रिहा तार, शब्द लिखाए साचो साचे, जो वरताए

विच संसार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे सर्ब ख्वार। अल्ला राणी गाए झूठा गीत। हरि जी ढाहे सर्ब मसीत। कलिजुग तेरी अन्त जूठी झूठी मिट जाए रीत। गुरसिख साचे साध संत प्रभ आप निभाए चरन प्रीत। बेमुखां माया पाए बेअन्त, साचा कन्त उलटी तेरी नीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म शांत कराए, अमृत साचा मुख चुआए, गुरसिख साचे मानस जन्म ल्या जग जीत। प्रभ अबिनाशी मेहरवान है। गुरसिख तेरी आत्म अन्दर सदा वसे हरि सच्चा निगाहबान है। इक्को हरि जी गुरसिक्खां आया हिस्से, लक्ख चुरासी खाए धक्के, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान है। कलिजुग वेला अन्त ल्याए, गुरसिक्खां छत्र झुलाए तेरे सीस। किरपा करे हरि जगदीश। तेरी कोई ना करे रीस। शब्द मारे विच तीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे तेरा माण ताण रखाए, एका दान तेरी झोली पाए, ना कोई चढ़ाए ना कोई शरअ पढ़ाए हदीस। शरअ हदीस ना कोई पढ़ाए। गुरसिख तेरी आत्म खुल्हाया दर काया डोली, ना कोई मुल चुकाए लाखे। आपे बण जाए तेरे दर दी गोली, करे तेरी राखे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा फल तेरे आत्म डाल लगाया, पंचम् जेठ नेड़े आया, वेखो किवें फुटदी शाख़े। भाग लगाए तेरी कुल। रसना जपया नाम तेरा पाए मुल। बेमुख जीव सुत्ते पैर पसार, प्रभ अबिनाशी गए भुल्ल। आया कलि जामा धार। पाए सार नर नार। ना कोई जाणे बुढा नर नार। पूरे तोल गुरसिख तुला, वेखो हुन्दा जगत ख्वार। वहन्दे जाण वहन्दी धार, गुरसिक्खां करदा जाए खबरदार। होए सहाए पहरेदार। शब्द हलूणा इक्क देवे, गुरसिख ना सोया पैर पसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे साचा हरे, दर घर आए रिहा तार। गुरसिख सच्चे वणजारया। प्रभ अबिनाशी तेरे उत्तों लाहे भारया। आप उठाया घर बाहरया। रक्खे लाज, वटी तेरी मेरी इक्क दस्तारया। तेरा साजन रिहा साज, तेरे सिर ते धरया ताज, मारे शब्द इक्क अवाज, तिन्नां लोकां बूझ बुझारया। चार कुन्ट पए दुहाए, तेरा पर्दा हरि जी लाहे, बेमुखां घर घर लग्गी आग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दाग आपणी हथ्थीं आप धवा रिहा। गुरसिख तेरा शब्द घोड़ा। आप बणाए गुरसिक्खां गुर दोहां इक्का जोड़ा। संत मनी सिँघ संग रलाया, शेर सिँघ सिर हथ्थ टिकाया, फड़ के बाहों आप चढ़ाया उच्चा पौड़ा। धुरदरगाही साचा माहीआ, घर तेरे आया दौड़ा दौड़ा। उच्ची पौड़ी जाणा चढ़, राह विच ना जाणा अड़। बेमुख जीव आप वहाए वहन्दे हड़्ह। गुरमुख साचे नेत्र वेखण, बेमुख जीव जायण झड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़ फड़ बाहों पार कराए ब्यासा कन्ढ्ढे आपे खड़्ह। डूंघा सागर डूंघी धार। डूंघी चुभ्भी मार। हरि जी करे विचार। आत्म डूंघी काया डूंघी ना कोई पावे सार। कँवल मुख होई रहे मूंधी, ना खिड़े सच्ची गुलज़ार। ना पाए कोई अमृत बूंदी, ना आए आत्म

घर सच्ची बहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दर आयां जाए तार। साचा घर तेरा वसे गुरसिख। वेला हथ्थ ना आए, वड वड बैठे मुन रिक्ख। साचा घर मंगण कोई विरला आए, एथे पए नाम भिक्ख। गुरमुखां घाल पाए थांएँ, मिटाए आत्म तृष्ख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द ज्ञान दवाए, गुरसिक्खां लैणा सिख। आए दर होए अधीन। किरपा करे हरि प्रबीन। तीनो ताप लए छीन। इक्क मनाए शब्द ईन। रसना लैणा हरि जी चीन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द समझाए, गुरसिक्खां कन्न सुणाए, इक्क अवल्लड़ी बीन। वज्जे बीन राग सति। गुरसिक्खां देवे हरि जी मति। सोहँ शब्द धीरज आत्म साचा यति। अन्तिम वेले रक्खे पति। साचे धाम आप बहाए, गुरसिक्खां साचे संत जनां, जिस उप्पर ना रक्खे कोई छत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म साचा बीज बिजाए, गुरसिख तेरी आत्म आया साचा वत्त। आत्म साचा वत्त बीज बिजाईआ। किरपा कर देवे तत्त, नाम दात झोली पाईआ। रसना चरखा लैणा कत, सोहँ शब्द वड वड्डयाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई अन्तिम कलि आपे आप भुलाईआ। सेवा सुरत सर्ब सुखदाईआ। प्रभ साचे लेखे लाईआ। घर साचे मिली वधाईआ। गुरसिख गायण गीत, हरि साचे रंग रंगाईआ। हरि मिल्या साचा मीत, आत्म सच्चा हरि आप बुझाईआ। करनी इक्क सच्ची प्रीत, गुरसिख नार हरि एका थां वसाईआ। मानस जन्म लीआ जीत, होई काया ठंडी सीत, घर आया हरि रघुराईआ। औखा हो गया पंचा मीत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची रुत्त आप सुहाईआ। इक्क गुर इक्क गोबिन्द। चरन लगाए वाली हिन्द। संत मनी सिँघ साची बिन्द। कर दरस उतरी चिन्द। सृष्ट सबाई करे निन्द। साची कलम हथ्थ फड़ाई। अट्ठे पहर रिहा चलाई। शब्द आए वाहो दाही, ना थक्कण बाहीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आस रखाई मेरी आत्म तृखा बुझाईं। साचा लेख लिखाए बण लिखारा। सृष्ट सबाई होई अन्ध अन्धयारा। आप लाही आत्म विसे, जोत जगाई अगंम अपारा। किसे ना आया हरि जी हिस्से, गुरसिक्खां दर दुआरे आए, आपणा पल्लू अग्गे डाहे, मंगे इक्क सच्चा प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे आया मंगण, तेरा सच्चा इक्क दुआरा। सच प्यार भिच्छया पाउणी। पूरे हरि दी एह पक्की हाढ़ी साउणी। तेरे आत्म अमृत साचा ताल रखाया, एह कीती इक्को रौणी। अमृत जल विच भराया, सोहँ लगाई साची भौणी। आपणा आप विच छुपाया डूंघी चुभ्भी इक्क लगाउणी। अग्गों नेत्र हरि जी खोल्हे, एका मुख तां रखाया। गुरसिख फड़ के बांहों आपणे गले लगाया। एका देवे सच सरनाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मंगण दान बण अञ्याण दर तेरे ते आया। साचा दान भिच्छया पा, पूरन इच्छया आपणी अज्ज करा। प्रभ करन आया रच्छया, सिर देवे हथ्थ

टिका। साचा नाम पूरी दात ना पाए कोई भिच्छया, बैठे मूंह छुपा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जोत जगाई, तिन्नां लोकां वज्जे वधाई, साध संत ध्याउँदे थाँईं थाँईं, हरि जी दिसे किसे ना थां। बैठे विच उजाड़ां कन्दरां। हरि जी वसे गुरसिख नेरा, आपे तोड़े तेरा वज्जा जन्दरा। उचे टिल्ले वडे किले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भौंदे फिरन गोरख ते मच्छन्दरा। मंगण आए हरि दुआरा। एथे मिलदा प्रेम भण्डारा। सिँघ शेर की करे बेचारा। सच धाम छड्ड के आया, निहकलंक बण के आया, गुरसिक्खां करे प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी आत्म सोया, सिँघ शेर आत्म सेजा सच भतारा। ना कोई मंगदा होर द्वार। साची सेजा डेरा लाया, रिहा पैर पसार। सिध्धा मुख तेरे वल रखाया, चरनां उप्पर कर निमस्कार। तेरा नाभ कँवल उल्टाया, अमृत देवे बूंदार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया आप कमाए, गुरसिख देवे सिर तेरे उत्ते इक्क प्यार। दित्ता इक्क सच्चा प्यारा। कीता जगत सच्चा विहारा। रसना गायण नारी नारा। बणया गुर पूरे दा सच्चा इक्क दुआरा। सिर तों लथ्था अगला पिछला भारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दात मंगण आया तेरे चल दुआरा। साची दात तेरी नाम ताड़ी। लाज रक्खे हरि जी तेरी चिट्टी दाढ़ी। इक्क निगाह गुरसिख रखाईं छत्त गगन पाड़ी। प्रभ अबिनाशी आया चांईं चांईं, सृष्ट सबाई होई किस्मत माढ़ी। गुरसिख साचा गले लगाया, फड़ के आपे बाहीं। बेमुखां मगर लगाई मौत लाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी लाज रखाए, जेहड़ी चरन छुहाई दाढ़ी। बाल जवानी गई बीत। अजे ना होई काया सीत। अन्तिम वेले हरि जी आया चीत। साचा घर नज़री आया, जिथ्थे एका साची रीत। मानस जन्म जिस दवाया, मिल्या साचा मीत। आउणा जाणा लेखे लाया। साध संगत विच बहाया। साध संगत तेरी धूढ़, एहदे मथ्थे लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे हरि, सहिँसा रोग चिन्ता सोग आत्म दु:ख मिटाया। संगत संग मिल्या मेल। आप छुडाए धर्म राए दी विच्चों जेल्ह। साचे मार्ग पाया गुरसिक्खां दे संग रला के, बण जाए सज्जण सुहेल। कौड़ी वेल फल लगाए, दर घर साचे आए मुल्ल पवाए, अचरज खेल रिहा खेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म लेखे लाए, आत्म साची जोत जगाए, ना कोई बत्ती ना कोई तेल। होए निमाणी आए दर। अग्गे मिल्या साचा हरि। साचा देवे इक्को वर। जा वसे साचे घर। साचा घर सच सरोवर सिँघ बिशन तेरा थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आउणा जाणा लेखे लाया, फड़े नाल आपे तेरी बांह। गुरसिख तेरे वडे भाग। सोग जाए घर तेरे विच्चों भाग। अमृत साची बूंद प्याए, आप बुझाए लग्गी आग। तेरा माण ताण रखाए, आप फड़ाए हथ्थीं वाग। गुरसिख तेरी शान वधाए, अमृत साचा सीर छिड़काए, लाहे पिछले दाग।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरे दर बहाए दया कमाए, बेमुख हँस काग। साचा बंस आप बणाया। गुरसिख साध संगत बण , एका बंस गुर बणाया। गुरसिख साचा मात चुण, साचा राग कन्न सुणाया। इक्क उपजाए शब्द धुन, किली सितार ना कोए रखाया। दूर दुराडा रिहा पुकारां सुण, पर्दे ओहले काया डोले जिस ने डेरा लाया। आपे करे छाण पुण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। सच घर गया आ। आपणी बणत जाए बणा। दरगाह साची हरि जी साचा देवे नाल रला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे देवे ठंडीआं छावां, फड़ के बाहों जिउँ पुत्तां देवे लोरीआं मां। आत्म चिरी विछुन्नी। सिरों लथ्थी चिट्टी चुन्नी। मैं मिलां हरि जी केहड़े गुणी। मेरे गुण अवगुण ना छाणी ना पुणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं आई सच तेरे दुआरे इक्क पुकार सुणीं। मेरी पुकार एका सुण, आत्म आई दर निमाणी। अमृत प्या हरि जी इक्को सच्चा पाणी। सोहँ शब्द दात झोली पा, गावां सच्ची बाणी। कलिजुग अन्धेरी रात मिटा, गुरसिख सारे रंग रला, इक्ट्ठे होईए हाणी हाणी। एका रक्खीं ठंडी छाँ। आपे बण जाईं पिता मेरी मां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे चरनां देवीं सच्चा थां। आई आत्म साचे दर। लै के जाए साचा वर। खुल्हा रक्खे हरि जी घर। गुरसिख ना आवे तैनूं डर। मातलोक ना जावे अन्तिम मर। किरपा करे हरि धरनी धर। आप नुहाए अमृत साचे सर। डूंघा ताल इक्क सुहाया काया अन्दर, साचे मन्दिर अमृत साचा रिहा भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी किरपा रिहा कर। आत्म आई नाल लयाई भिन्नड़ी रैण। दोहां इक्क सलाह बणाई, साचा हरि बण जाए साक सज्जण सैण। सृष्ट सबाई आप तजाईए, अन्तिम फेर ना पाईए वैण। मातलोक आउणा जाणा लेखे लाईए, दर्शन पाईए हरि जी साचे नैण। पिछला लेखा सर्ब चुकाईए, भरम भुलेखा सारा ढाहीए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए लैण देण। पिछला लेखा हरि चुकाए। अग्गे साचे मार्ग पाए। सारंगधर भगवान बीठला, काया विच्चों भन्ने कौड़ा रीठला, उत्ते अमृत छिड़के सीतला, इक्क रखाए चरन प्रीतला, ना लग्गी कोई तोड़ तुड़ाए। मानस जन्म गुरसिख साचे विच जगत दे जीतला, लक्ख चुरासी आप कटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जम की फाँसी घनकपुर वासी आपणी हथ्थीं गलों लाहे। जम की फाँसी तुटा फाह। कलिजुग भुल्लया रुल्लया प्रभ फड़ के बाहों साचे राह दित्ता पा। अमृत आत्म अजे ना डुल्लया, पिछली भुल्ल लई बख्शा। गुरमुख साचा विच मात दे फलया फुल्लया, गुर दर आए चरनी सीस ल्या झुका। विच मात पाए हरि जी मुल्लया, भाग लगाए काया कुलया, साची देवे जोत जगा। कलिजुग जीव बेमुख झूठा जूठा अन्तिम हुल्लया, फल किसे डाले दिसे ना। गुरसिख साचा पूरे तोल तुल्या, होए निमाणा चरनी डिग्गा मूंह विच रक्खया घाह। महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान, साचे लेखे आपे लए ला। जो जन रहे भुल्ल भुलेखे। घर साचे आए वेखी वेखे। प्रभ लिखदा रहे लेखे। साची जोत हरि जगाई, सिँघ सिँघासण डेरा लाई, गुरसिख साचा नेत्र पेखे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर आयां दए वड्याई, पिछली भुल्ल दए बख्शाई, आपे कढ्ढे भरम भुलेखे। हरि रक्खे शब्द डोर। गुरसिक्खां आत्म बैठा बन्न्हदा रहे पंज चोर। दर घर साचे एह ना पायण जूठा झूठा शोर। आत्म साची जोत जगाए, आप मिटाए अन्धघोर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत दया कमाए, गुर संगत नाल रलाए, हौली हौली लए तोर। आपणी उंगल लए फड़ा। पहली पौड़ी लए चढ़ा। सच वखाया इक्क थां। जिथ्थे ना हुन्दी कदे नाह। ना कोई धी ना कोई मां। एका हरि जी साचा दिसे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सदा ठंडी छाँ। ठंडी छाँ गुरसिख जानणी। हरि शब्द ताणे उत्ते चानणी। आत्म साची जोत जगाए, करे प्रकाश कोट भानणी। आत्म दुक्खां नास कराए, देवे शब्द वड ब्रह्म ज्ञाननी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आया पूर कराए गुरसिक्खां भावनी। बख्शे चरन ध्यान नाम निधान शब्द उडान हरि मेहरवान। गुरसिख बणाए चतुर सुजान। आप मिटाए जम की कान। सोहँ शब्द लाए सच्ची पान। साचा नाम माल धन दोए जहानी बहि के खान। साची डोली आप बहाए, होर कुहार ना कोई रखाए, गुरसिख साचे लए उठाए, आपणे नाल तोरी जाए हौली हौली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे सर इशनान कराए, आपणा घर आप वखाए, आपणी हथ्थीं बूहा लाहे, ना कोई नुहावण जाए अठसठ तीर्थ बौली। अट्ठ सट्ठ तीर्थ होए वैरान। मिटदी जाए नाल कुरान। एका वज्जा शब्द बाण। चुक्कदी जाए सभ दी काण। गंगा आए चरन भगवान। जटा जूट रिषी हरि जी लए पछाण। शिव शंकर वज्जी कंकर गंगा चली बेमुहाण। कलिजुग अन्तिम नेड़े आया, सारे मेटे मेट मिटाण। हथ्थ ना आए साचा सीरथ, मुखीं पायण झूठा नीरथ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे ना छड्डया माण तान। गंगा गोदावरी गई लुट्टी। निहकलंक जड़्ह पुट्टी। अमृत मिले ना किसे घुट्टी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची चोग आप चुगावे, वेले अन्त सभ दी चोग निखुट्टी। सभ दी चोग गई निखुट्ट विच जहान। बेमुख होए मदिरा मास पीण खाण। फेर करन विच सरोवर इशनान। आत्म अन्धे पापी गन्दे झूठे बन्दे दुरमति मैल मल मल विच तारीआं लाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, कोई ना सके जीव पछाण। झूठीआं तारीआं रहे ला। पापां मैल रहे चढ़ा। कोई ना जपया साचा जापा, जेहड़ा मारे तीनो तापा दुरमति मैल दए गुआ। वेले अन्तिम कलिजुग कांपा, एका एक मिली सज़ा। माझे देस घर घर वेस, पंचम् जेठ चिट्टीआं पहने आप पुशाकां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचा हरि, गुरमुखां खोल्हे आपणी हथ्थीं

आत्म वज्जीआं ताकां। आत्म ताकी पड़दा खोल्हे। आप हटाए माया ओहले। विच्चों हरि जी सच्चा बोले। एका वसे काया साचे चोले। साची चोली तन रंगाईआ। गुर चरन धूढ़ उत्ते आण छुहाईआ। वाह वाह दुरमति मैल गंवाईआ। साची सुरत हरि दवाईआ। करे मेहर रक्खे रुशनाईआ। भज्जा आवे वाहो दाहीआ। गुर संगत संग रलाए, इक्ट्ठे कराए भैणां भाईआं। चिट्टे घोड़े तंग कसाया, चढ़ के आवे साचा माहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वडा दाता सूरबीर, मारे शब्द तीर, सभ दे सीने रिहा चीर, गुरसिक्खां दर आए दया कमाए, ठंडां देवे पाए सभनां दिसे विच प्रभास, मेरा तेरा तेरा मेरा हेरा फेरा फेरा हेरा पहली वारां आपणा आप चुकाईआ। आपे बणया साचा दास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरे आत्म मण्डल जोत सरूपी अट्ठे पहर पाउँदा रहे रास। हरि गोबिन्द एका एक है। गुर रक्खे गोबिन्द टेक है। विच मात तन ना लग्गे सेक है। आप लिखाए शब्द जणाए सृष्ट सबाई लेख है। हरि गोबिन्द हरि भगवान है। बणया साचा गुर संत मनी सिँघ चतुर सुजान है। मिल्या लिख्या धुर, चढ़या शब्द सच्चे बबाण है। चल आया घनकपुर, अग्गों मिले श्री भगवान है। दोहां मिल के बण गई इक्को सुर, ना घर जाए तुर, हीरे लभ्भणे बाल निधान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ हुक्म सुणाया आपे बणया जाणी जाण है ,। संत मनी सिँघ कहणा मन्न, अग्गों किहा धन्न धन्न। मैं जावां सच्चे सिक्खां दे दरबार, फड़ी बाहां विच अकाशां, मातलोक चढ़ावां चन्न। निहकलंक तेरी वड्याई, मेरी जोत मात जगाई, एका शब्द कन्न सुणाई, मेरा आत्म गया मन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरे सिर ते हथ्थ रखाईं, बेड़ा मेरा दईं बन्न। अग्गों हरि जी आख सुणाया। संत मनी सिँघ क्यों घबराया। प्रभ अबिनाशी आपणा पल्लू तेरे हथ्थ फड़ाया। कलिजुग वेला अन्तिम आया। मिटदा जाए कलिू, शब्द ढंडोरा घर घर दए सुणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त चढ़ के आए शब्द घोड़, पहला मारे सिर विच पौड़, कलिजुग ना दिसे भारत आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा सोया पूत फेर उठाया। शब्द मारे इक्क उडार। तिन्नां लोकां होवे बाहर। आवे जावे वारो वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वसे साचे घर। हरि निरँकार निर आहारया। सच्ची सरकार जोत अधारया। गुरसिख कर निमस्कार पीवे सारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे सच्चा नाम, पूरन होवण जगत काम, मेल मिलावा सच्चे राम, आप चढ़ाए साची नईआ। साची नईआ इक्क चलाई। चार वरन लए बहाई। ऊँच नीच ना भेव कोई रखाई। राउ रंक शाह सुल्तान वड बलवान एका बेड़ा हरि रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जात पात वड कमजात झेड़ा आप चुकाई। जात पात होवे दूर। सतिजुग तेरा इक्को बणे सच्चा पूर। ना कोई खाए गऊ निमाणी, ना कोई वढ्ढे

हथ्थीं सूर। ना कोई वेखे किसे धी ध्याणी, गुरमुखां आत्म होए सुघड़ स्याणी, विच वसे साचा नूर। दर घर साचे भरदे रहण पाणी, सोहँ पढ़दे रहण बाणी, सतिजुग तेरी सच निशानी, कलिजुग तपया इक्क तन्दूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपे बानी, अल्ला राणी कीती काणी, झूठी ताणी जिस ने ताणी, अन्त वेले पुणी छाणी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा हरि वरताया, हाणीआं छड्डणे हाणी । अल्ला तेरी उखड़ी जड़्ह। केहड़े चुबारे जाए चढ़। बेमुख डिग्गे मूंह दे भार, हरि जी वेखे खड़्ह। एका शब्द मगर लगाया, वज्जे कड़ कड़। एका धाड़ दए उठाया, रूसा चीना संग रलाया बाहों फड़ फड़ । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे सोहँ डण्डा लाया, केहड़ा अन्दर जाए वड़। अग्गे हरि जी रक्खे डण्डा। तेरा एहो अगला कंडा। दाणा पाणी आप मुकाया, रहण ना पाया कोई विच वरभण्डा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे ढाहुन्दा जाए, साची बणत बणाउँदा जाए, गुरसिख सोए जगाउँदा जाए, अमृत बूंद स्वांत पिलाउँदा जाए, अन्धेरी रात मार झात आप हटाउँदा जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, सोहँ सुहागी गीत परखे नीत आपणी रसना आप सुणाउँदा जाए। ना कोई मन्दिर ना कोई मसीत। जिथ्थे परखे गुरसिक्खां नीत। दूर दुराडा नैण मुँधारी, लाई रक्खे इक्का ताड़ी, आपे जाणे सच्ची रीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे पार उतारे, जिन्हां लाई चरन सच्ची प्रीत। ना कोई मसीत मुलां ना मुलाणा। सर्ब जीआं हरि आपे जाणा। आप पहनाए गुरसिक्खां सोहँ शब्द चिट्टा बाणा। साचे तख्त आप बराजे सच्चा शाह सुल्ताना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त जूठे झूठे माया लूठे, संगत सारी संग रलाई, तेरी आपे लाहे मुकाणा तेरी लाहे अन्त मुकाण। सतिजुग साचे देवे माण। जन्म दवाए हरि भगवान। मात धराए गुरसिक्खां संग रलाए, साचा नाता आप बंधान। भिन्नड़ी रैण रंग रंगाए, साचा संग निभाए, तिन्न्हां मिल इक्क बणाए शब्द बबाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, त्रैलोकी नाथ साची गाथ गुरसिख तेरा आपे वेखे लिख्या लेख साचे माथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेख रिहा लिखाए। शब्द डण्डा रिहा उठ। हरि जी फड़या आपणी मुट्ठ। अल्ला राणी घेरी पहली गुट्ठ। खाली करे सभ दे ठुठ। आप लटकाए धर्म राए दे घर पुठ्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे फेर मनाए, संत मनी सिँघ जो बणाए, घर साचे विच्चों जेहड़े बैठे रुठ। शब्द डण्डा लए बलधार। सभनां करे खबरदार। निहकलंक कलि जामा पाया, एका हरि सच्चा सरदार। आपणा भेव रिहा छुपाया, बेमुखां मारे डाहढी मार। वेला गया हथ्थ ना आया, किवें सुत्ते पैर पसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे सभ दी सार। आप सुहाई हरि जी साची रुत्त। अल्ला तेरी पंचम् जेठ वढ्ढे नक्क गुत्त।

जोत सरूपी जामा पाया, पारब्रह्म प्रभ अबिनाशी अचुत। आपणे दर लए बहाया, बणाए साचे सुत। बेमुखां दर बन्द कराया, साचे घर वड़न ना पाया, अग्गों पैंदे गुरसिक्खां वाले सिर ते जुत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दुरकाया, पंचम् जेठ कोई नेड़ ना आया, मूंह विच पाए सभ दे थुक्क। नेत्र नीर नीर निराला। धोया कलिजुग दाग काला। पूरन होई गुरसिख घाला। आपे लाहे जूठा झूठा नेत्र लग्गा जाला। शब्द ठूठा हथ्थ फड़ाए, दस्से राह सुखाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे सच्चा आप दलाला। नेत्र नीर अमृत जल। सर कराए वड वड थल। साचा धाम आप वखाए दया कमाए, गुरसिख ओथे जाणा चल। हेरा फेरा दा राह ना कोई वखाए, आपणा बेड़ा आप उठाए, एका देवे नाम उछल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म क्यारी आप चलाए शब्द सरूपी साचा हल। गुरसिख तेरा नेत्र नीर। बण जाए मात साचा सीर। सतिजुग साचे संत जनां, मेला अन्त अखीर। साचे शब्द सुणाए हरि कन्ना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क चलाए शब्द साचा तीर। नेत्र नीर वहन्दी धार। गुरसिख तेरा मेरा सांझा दिसे इक्क प्यार। गुरसिक्खां गुरमुखां मिले हरि जिउँ हीर रांझा यार। संत मनी सिँघ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा पती साची नार। कलिजुग होणा अन्त ख्वार। आप व्याहे आपणा बोला, तेरे तन पहनाए चिट्टा चोला उत्ते केसर छिटकार। महाराज शेर सिँघ साचा जाणो जगत पछाणो, बेड़ा कर जाए पार। नेत्र नीर माणक मोती। वेखो किवें जगदी जोती। गुरसिख गुर बण गए इक्को गोती। दुरमति मैल हरि नर पूरे आपणी हथ्थीं धोती। उपजे शब्द अनहद अनाहद तूरे, घर साचे गुरसिख सवाणी, साची राणी, गुर चरन बैठी सुहाणी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे तन शृंगार पहनाए, शब्द सोहणा कंगण तन पहनाए, शब्द कंगण गल आपणे हरि लटकाए, गुरमुख साचे माणक मोती। आप बणाए गल दा हार। फेर बंधाए तेरी धार। कलिजुग वेखो किवें पैंदी मार। सतिजुग आया विच दरबार। गुरमुख साचे संत जनां, करे चरन निमस्कार। साचा वर हरि जी पाया, किथ्थे वसे किथ्थे हस्से सच्चा नर भतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां संग रलाए सतिजुग तेरी बणत बणाए, आप बन्न्हाए तेरी साची धार। नेत्र नीर अमृत धार। गुरसिख तेरे नेत्र डुल्ल्ही, सतिजुग पावे साची सार। आप रखाए चरन तेरी आत्म निघी, देवे एका अमृत साची धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति संतोखी अन्तिम मोखी गए दोखी, सच होया पहरेदार। नेत्र नीर मारे उछल। प्रभ अबिनाशी साची जोती फिर दर घर साडे विच घल। पर्दा उहला बड़ा रखाया ना कर वल छल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लड़ हथ्थ फड़ाया, दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल। नेत्र नीर वगे सवण। चारों कुन्ट गुरसिख तैनूं आवे ठंडी पवण। अट्ठे पहर दिवस रैण, ना देवे तैनूं सवण।

सच घर सच अवतार नर, ना वरते कदे कहर, गुरसिख साचे संत जनां चरन लगाए दया कमाए बेमुख खपाए जिउँ रामा रावन। नेत्र नीर चरन छुहाया। प्रभ अबिनाशी लेखे लाया। जेहड़े रहे भुल भुलेखे, उहदा फल एह खवाया। पंज जेठ लिखे साचे लेखे, नेत्र पर्दा देवे लाहया। दूर दुराडा हरि जी वेखे, करदा रहे ठंडी छाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे दान रक्खे माण ताण जगत जहान, करे कराए चले चलाए जो मन भाया। नेत्र नीर ठंडा ठार गुर पूरा तेरे चरन द्वार। बैठा हरि हाज़र हजूरे। जिहनूं जानण जीव दूरे, इक्क वजाए शब्द तूरे, सुणे हरि पुकार। लक्ख चुरासी आपे घूरे, गुरसिख बणाए साचे सूरे, शब्द कुठाली लए गाल। कारज करे हरि जी पूरे, आप नुहाए अमृत सुहाए साचे ताल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे तोड़े माया राणी तेरा तणया जाल। बलिहार बलिहार बलिहारया। बलिहार बलिहार गुरसिक्खां खड़ा हरि द्वारया। बलिहार बलिहार पावे सार विच संसारया। बलिहार बलिहार आए द्वार जिउँ बावन बल द्वारया। बलिहार बलिहार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां जिन्हां मिल्या हरि निरंकारया। बलिहार बलिहार संत सुहेलया। बलिहार बलिहार गुर मनी सिँघ, सिख संगत कन्त साचे मेल मिला लया। बलिहार बलिहार होया धनवन्त, नाल तेरे तरी तेरी कौर बलवन्त, ना होए वक्त दुहेलया। बलिहार बलिहार प्रभ अबिनाशी आप बणाए बणत, अचरज खेल विच मात दे खेलया। बलिहार बलिहार दोहां लग्गे इक्का सच्चा फल, लिख्या धुर दरबारया। बलिहार बलिहार मिल्या मेल हरि सच्ची सरकार, कलिजुग अन्तिम वेलया। बलिहार बलिहार जोत सरूपी हरि निराधार, गुरसिख तेरी आत्म करे सच अकार, गुर सूरा हाज़र हज़ूरा आपे बणे गुर गुर चेलया। बलिहार बलिहार महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खाधा लेखे लाया जो खवाया अचार डेलया। तेरे डेले रोडे भोडे। वेखो सृष्ट सबाई किवें भज्जदे गोडे। गुरमुख चुक्के हरि जी आपणे सज्जे मोढे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सारी सृष्टी आप खपाए, कलिजुग तेरी अन्धेरी रात मिटाए, बेमुख कोई रहण ना पाए, लाड़ी मौत फिरे हलकाई, एका दर घर गुरसिक्खां दे छोडे। बलिहार बलिहार बलिहार हरि सच्ची घोल घुमाईआ। बलिहार बलिहार बलिहार गुरसिख साचे तोल तुलाईआ। बलिहार बलिहार बलिहार प्रभ अबिनाशी साची बंधे धार करे जगत विहार, सतिजुग साचा मात धराईआ। बलिहार बलिहार बलिहार करे आपणा इक्क अकार, कलिजुग मूंह दे भार सुटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभनां रक्खे थांउँ थाँईंआ। बलिहार बलिहार बलिहार गुर चरन द्वारया। बलिहार बलिहार बलिहार गुरसिख तेरी आत्म सुत्ता पैर पसारया। बलिहार बलिहार बलिहार आप बणाए लहिजा फहिजा, कलिजुग जीव भक्ख रहे तेरे भोजन भोग लगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिथ्थे खपाया हँकारी दर्योध्न ओथे चरन फेर छुहा रिहा।

आपे जाणे अगाध बोधा, गुरमुख हिरदा जिस ने सोधा, धरी जोत कृष्न मुरारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे दर द्वार आए छड्ड के पुरी सच्ची हरि निरंकारया। द्वापर तेरा अन्त विचारया। एह बणाया साचा घर, जिथ्थे पए वेखण शाह शाहकारया। कौरों पांडो होए जवान, तीर खिचण इक्क दूजे नूं मारन वारो वारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जाणो हरि एह कृष्न मुरारया। कृष्न मुरारी बण के आया हरि जी शाम। पल्ले ना रक्खे कोई दाम। पूरे कर जाए आपणे काम। हरया कराए गुरसिक्खां दा आपे चाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगाई वज्जी वधाई सुणे लोकाई जिउँ त्रेता राम रमईआ नर नरायण। गुरसिख नेत्र पेख आत्म वेख, ना रसना सके कहण। बेमुख कलिजुग जीव धारी फिरदे भेख, ना लिखे कोई लेख, घर घर पैंदे वेखो वैण। गुरसिक्खां मिल्या महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साक सज्जण सैण। ना कोई तीर ना कोई कमान। ना कोई योधा ना कोई बलवान। ना किसे कोलों मंगण जाए कोई दान। ना जाए किसे दर, ना सर करे इशनान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका चिला शब्द चढ़ाया, त्रैलोकी किला देवे ढाहया, रसना छोडे तीर कमान। तिन्नां लोकां बणी इक्क त्रैलोकी। प्रभ अबिनाशी माया जाल इक्को पाया, बैठा सभ नूं रोकी। कलिजुग जीव अन्तिम हरि जी साचे वेखे, अन्दरों होई सभ दी फोकी। एका साचा खेल रचाया, छोटा बाला अग्गे लाया, उहदे पिच्छे सभ नूं देवे झोकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द तीर तिखा आपणी हथ्थीं आप कराया, तिखी रक्खी एहदी नोकी। ना कोई फड़ाए हथ्थ कटार। ना कोई सद्दे नाल वडा सरदार। एका एक हरि जी सच्चा, चारों कुन्ट करदा जाए खबरदार। जिथ्थे वेखे भाण्डे काचे, बेमुखां शब्द हथौड़ा देवे मार। जिथ्थे वेखे गुरसिख सच्चा, एका पौड़ा देवे चाढ़्ह। ना एह लम्मा ना एह चौड़ा, गुरसिक्खां वखाए पहली हाढ़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि सृष्ट सबाई चबाई बैठा आपणी दाढ़। ना रो रौला पाईं, एह बणाई सतिजुग तेरी सच्ची भैण। साक सज्जण सभ तजाईं, बेमुखां नूं ना संग रलाईं, मन्नीं साचा कहण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत जगत जगाई फेर वखाए खोल्ह सच्चे नैण। सच्चे नैणा देवे चानण। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञानण। होए तेज कोटन भानण। साचा दर हरि साचे मानण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा काज आप रचाया, कलिजुग सतिजुग दोवें कुड़म कुड़ाम जानण। विच विचोला हरि जी, ना कोई रखाया पर्दा उहला, इक्क ल्या डोला कलिजुग नारी लए व्याहया। मातलोक विच्चों बाहर कढाए, शब्द साचा धरत मात तेरी गोद बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा बाणा सच्चा राणा आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। चले तीर सच्चा तुफंग। चारे कुन्ट वेखो रंग। किवें वहन्दी खून गंग। अष्टभुजा प्रभ दर मंगे एहो मंग। हथ्थीं मेरे मैहन्दी लावीं,

एका देवीं सच्चा संग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा हुक्म आप सुणाया, सच्चे राहे आपे पाया पहली माघी रहे बैठा चिट्टे अस्व कस तंग। चिट्टे अस्व तंग कसाया। साचा रंग हरि कराया। साध संगत संग रखाया। आप वसे अंग संग, बेमुखां करे भंग, पहली कूट जंग कराया। बेमुख सारे होवण नंग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग वेला अन्तिम नेड़े आया। गुरसिक्खां शब्द सरूपी देवे दोषाला। गुरमुख साचा विच लपेटयां इक्को साचा लाला। आपे बणे खेवट खेटयां, प्रभ अबिनाशी दीन दयाला। एका मन गुर चरन भेंटयां, पूरन होई घाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे गुरसिक्खां प्रितपाला। साचा रंग हरि मजीठी रंगया, करनी इक्क विचार। बन्न्ही शब्द धार दर घर साचे ना सन्गया, मानस जन्म ना आवे वारो वारया, लक्ख चुरासी जाए हार। ना कोई पहनाए तन शब्द शृंगार। सच्चा कंगण ना कोई देवे अमृत धार, ना खुल्हे बन्द कवाड़, ना कढ्ढे विच्चों मार ठग चोर यार। ना तोड़े कोई फन्दया, सृष्ट सबाई भरया आत्म इक्क हँकार। दर घर घर रहे झक्ख मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे आपणी कार। गुर प्रसादि हरि वरतांयदा। गुरसिक्खां झोली पांयदा। वारो वारी हरि पिलांयदा। जगत ख्वारी आप मिटांयदा। कलिजुग अन्तिम भारी, प्रभ साचा राह चलांयदा गुरमुखां देवे चरन प्यारी, सच प्रीती आप वखांयदा। ना कोई रहे दर जीव हँकारी, भरम भुलेखे सारे लाहिंदा। जो जन आए चल सच्चे दरबारी, प्रभ तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। साची जोत जगे निरँकारी, निहकलंक नाउँ रखांयदा। चारों कुन्ट दए बहारी, बेमुखां सिर खेह आपे आप पांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम इक्ट्ठी वढ्ढे हाढ़ी, धर्म राए तेरे दर बहांयदा। राजे राणे आवण पिच्छे अगाड़ी, ना कोई किसे अटकांयदा। अन्तिम किस्मत होई माढ़ी, कलिजुग झूठी चोली पाड़ी, ना कोई जगत सवांयदा। मगर लग्गी मौत लाड़ी, बेमुखां नाल हरि प्रनांयदा। गुरसिक्खां शब्द घोड़ी रिहा चाढ़्ही, वाग आपणे हथ्थ रखांयदा। आपे रक्खे लाज गुरसिख सच्ची तेरी वाड़ी, काला दाग़ कोई तन रहण ना पांयदा। बेमुखां हरि जी पाए झाड़ी, धर्म राए दर जाए वाड़ी, ना कोई किसे छुडांयदा। गुरसिक्खां आत्म जोत जगाए विच बहत्तर नाड़ी, दीपक एका सच्चा विच टिकांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर गुर प्रसादी, गुर प्रसाद आपणी हथ्थीं वरतांयदा। साचे हार गल लटकाए। अग्गे पिच्छे सज्जे खब्बे गुरसिक्खां नाल बंधाए, विच खलोता हरि जी फब्बे, चारों तरफ गुर संगत संग रलाए, कलिजुग मिल्या अन्तिम झभ्भे, हौली हौली धुरदरगाही आए बाहर विच्चों पड़दे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सारी सृष्ट जूह जंगल विच पहाड़, गुरसिख तेरी आत्म अन्दर आसण डेरा लाया, सुहणा लाड़ा आसण फब्बे। साचे हार तन शृंगारे, गुरसिख व्याही सुलक्खणी नार। फड़ फड़ बाहों रिहा तार। वेखो कलिजुग अन्तिम केहड़ी वरते कार। शब्द

झोली दात भराए सोहँ अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे तेरी धन्न कमाई, तिन्नां लोकां मिले वड्याई, धरत मात तेरी चरनी रही सीस झुकाई, निहकलंक तेरे आया दर देण सच्चा वर, सृष्ट सबाई जिस भुलाई। सृष्ट सबाई वज्जा ताअना। गुरसिख तेरी हथ्थीं बद्धा गाना। दरगहि साची माण दवाए, किरपा कर वाली दो जहाना। ओथे कोई होर ना जाए, जिथ्थे वसे नैण मुधाना। एका राह गुरसिक्खा दस्से, सिध्धा रक्खे इक्क निशाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सद हिरदे वसे, आपे बणे जाणी जाणा। हरि साचे तन शृंगारया। कलिजुग अन्तिम जिस ने मारया। मुहम्मद दीना करे ख्वारया। दाना बीना आप निरंकारया। गुरसिक्खां करे ठंडा सीना, अमृत मेघ आप बरसा रिहा। साचा अमृत नाम सरोवर पीणा, हरि साचा, वेख हरि आपे आप उपजा रिहा। सोहँ देवे सच्चा जाप, मारे तीनो ताप, गुरसिख लग्गे ना कोई पाप, चरन प्रीत निभा रिहा। प्रगट होया आपे आप, कलिजुग पापी जाए कांप, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत ना कोई दिसे वरन गोत, सृष्ट सबाई एका एक बणा रिहा। एका एक इक्क होए। गुरसिख तेरा खोल्हे तीजा लोए। हरि बिन अवर ना दिसे कोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रखाए चरन सीसे, दुरमति मैल धोए। साची मालण तेरे घर आई, सिर ते चुक्की फूल्लां खारी। तेरी रिहा बणत बणाई, गुरसिक्खां लग्गे एह प्यारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, अन्तिम ढेरी ढाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरँकारी तन शृंगारी किरपा धारी पहली वारी दर दरबारी, निहकलंक नरायण नर अवतारी। गुरमति हरि समझांयदा। मनमति दूर करांयदा। दुरमति मैल सर्ब गवांयदा। धीरज यति इक्क रखांयदा। एका देवे सच्चा तत्त, सोहँ शब्द नाम दवांयदा। आपे रक्खे वेले अन्तिम पति, धर्म राए फंद कटांयदा। साचा बीज बीजे आत्म साचे वत, साची दरगहि साचा फल खवांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, घर साचे बण के आया साचा कान्हा। साचा कान्हा आप घनईया। जिस चलाई सभ दी नईआ। चार वरन कराए भैणां भईआ। सृष्ट सबाई लेख लिखईआ। ना कोई कलम दवात, ना कोई रक्खे कोल वहीआ। गुरमुख साचे संत जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी बणत आप बणईआ। गुर संगत तेरी सुण पुकार। प्रभ अबिनाशी आया किरपा धार। होण वाला हरि सच्चा, सच्चे शब्द अस्वार। आपे वेखे चारों कुन्ट बेमुख जीव कच्चा, गुरसिक्खां बाहों फड़ फड़ विच्चों कढ्ढे बाहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे खेल आपणा रचा, बचया रहे ना कोई बच्चा, घर घर रंडी होवे नार। कलिजुग रंडी होई दुहागण। मिल्या हरि सच्चा ना कोई जगत सुहागण। साचा लेख हरि लिखाया, प्रगट जोत पहली माघन। साचा शब्द इक्क उपाया, सोहँ जिस दा नाम रखाया, गुरसिक्खां तन बन्न्हे तागण। एका नाद

आप वजाया, चार कुन्ट दए सुणाया, सुत्ता कोई रहण ना पाया, हरि जी सच्चा जामा पाया, पुरी घनक भाग लगाया, गुरमुखां धोवे आत्म दागन। भरम भुलेखा दूर कराया। साचा लेखा आप लिखाया, वेखा वेखी जगत भुलाया, गुरसिक्खां पकड़ी बैठा दो हथ्थीं आपे वागन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन नेत्र पेखा लक्ख चुरासी गेड़ कटाया। आत्म वज्जी सच वधाईआ। नौ निधां अठारां सिद्धां तेरे वस कराईआ। आप कराई साची बिधा, लक्ख चुरासी जिस ने रिद्धा, आपणा भत्ता आप पकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां साचे सिक्खां सच्चा राह इक्क वखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे मार्ग पाईआ। एका राह लैणा वेख। जगत छड्डणा झूठा भेख। मिटदे जाण औलीए पीर शेख़। गुरसिक्खां तन ना लग्गे सेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को नर नरायण निराहार, निराधार तिन्नां लोकां करे अकार, लक्ख चुरासी पावे सार, जोत सरूपी एका एक रक्ख टेक, करे बुध विबेक, आत्म दिसे बजर कपाटी, सोहँ शब्द नाल करे छेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आपणी हथ्थीं लिखे लेख। आपे बणे लेख लिखारा। गुरसिक्खां कर आप प्यारा। साचा देवे नाम अधारा। जो जन मंगण आए पहली वारा। फेर ना भुले विच संसारा। आत्म सर साचा खुल्हे, भरया रहे भण्डारा। ना कोई लैंदा हरि जी मुल्ले, देवे नाम अपर अपारा। आप वसाए काया कुले, सच्चा इक्क मुनारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल आप रचाए, साची जोत आप टिकाए, जोत जगाए अपर अपारा। ना कोई लवे हरि जी मुल। चरनी सीस गुरसिख निवाए बख्शे पिछली भुल। सिध्धा राह फेर वखाए भाग लगाए साची कुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां अमृत साचा सीर प्याए आपणे भर भर चुल। अमृत सीर पींदे जाणा। तन सोहँ धागे नाल सींदे जाणा। दहि दिश भौंदा फिरे मन, गुरमुख साचे गुरचरन बहिंदे जाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा जाम आप पिलाए, साचा दान झोली पाए, दरगहि साची पींदे खांदे जाणा। अमृत साची धार ठंडी ठार। गुरसिक्खां रोग गंवाए तृष्ना लाहे अग्न बुख़ार। साचा जोग नाम दवाए, रोग सोग फंद कटाए, मानस जन्म लेखे लाए, मात कुक्ख सुफल कराए, गर्भवास फेर ना होए दूजी वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां मुख चुआए, किरपा कर अपर अपार। साचा मेघ हरि बरसांयदा। गुरमुखां तृखा मिटांयदा। दर घर साचे मंगण साची भिक्खा, हरि जी साची झोली आप भरांयदा। साची सिख्या सोहँ शब्द लैणी सिक्खा, दुरमति दूई मैल प्रभ सारी आपे लाहिंदा। साचा लेख हरि जी लिखा, ना कोई फेर मिटांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आया गुरसिक्खां माण दवांयदा। गुरसिक्खां मिल्या साचा माण। घर चल आया हरि भगवान। सोहँ दित्ता शब्द धुरदरगाही आप बबाण। साचा

दान कर इशनान, चरन धूढ़ लाण। बेमुख जीव अन्तिम होए मूढ़्ह, चारों तरफ पैणे जूड़, आप शब्द वेलणे पीड़े साचे बूड़, गुरसिख बणाए चतुर सुजान। अमृत चले सच फुहारा। गुरमुखां देवे साची धारा। गुरसिख साचे संत जनां तेरे हथ्थ फड़ाया सोहँ आरा। दोहीं हथ्थीं खिची जाईं, सृष्ट सबाई आरा पारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हिरदे हरि वास रखाए, तेरा दास आप बण जाए, साचा देवे इक्को बल प्यारा। देवे बल वडा बलकारी। मारे विच मैदाना शब्द कटारी। वेखो हुन्दी जगत ख्वारी। निहकलंक कलि जामा पाया, होण वाला चिट्टे अस्व अस्वारी। साचा शब्द संग रलाया, गुर संगत तेरा पल्लू आपणे नाल बंधाया, ना छुट्टे अन्तिम वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां देवे जीआ दान हो मेहरवान, दोए जोड़ गुर चरन सरन करो निमस्कारी। अमृत रस साचा चट्ट, काया चोली झूठी माटी। कलिजुग जीवां अन्तिम पाटी। गुरमुख साचे संत जन दर घर साचे साचा लाहा लैण सच्ची खट्टी। घर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साचा हट्ट खुल्हाया, तकड़ वट्टा ना कोई रखाया। सोहँ शब्द उपजाए गुरसिक्खां दे हथ्थ फड़ाए बहाए साची हट्टी। साची हट्टी साचा नत। ना कोई खेल बाज़ीगर नट। गुरसिक्खां तन शृंगार कराए, आत्म साची जोत जगाए, वसे घट घट। अमृत मेघ आप वरसाए, जोत जगाए लट लट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरला विच मात तेरे घर साचे दर लाहा लए खट। गुरमुख विरले दर साचे लाहा खट्टणा। सोहँ साचा शब्द इक्क लगाए वट्टणा। साचा शब्द स्वास चलाए, एका रस साचा चट्ट,णा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माझे देस जोत जगाई, भुली रही सर्ब लोकाई, इक्को देस इक्को वेस, करे कर आवे भेस, जिस नूं लभ्भदे फिरन प्रगट होया विच पटना। आप संवारे आपणा काजा। जोत प्रगटाए प्रभ देस माझा। बेमुखां हरि जी दिस ना आए, गुरसिक्खां रक्खे प्रभ आपे लाजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत जगाए, शब्द रक्खे इक्को ताजा, निहकलंक जोत जगाई, मात करया चानणा। गुरसिक्खां हरि दए वधाई, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञानणा। आपे तारे फड़के बाहीं, दरगहि साची होवे जामना। कलिजुग लग्गी झूठी छाही, आपणी हथ्थीं आप पूर कराया कामना। बेमुखां गूढ़ी नींद सवाई, उत्ते माया चादर पाए गुरसिक्खां पूरन बूझ बुझाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर साचा हरि, आपणा भेव वड देवी देव आपे रिहा छुपाई। निहकलंक निराहार। जोत सरूपी इक्क अकार। शब्द रक्खे खण्डा दो धार। पाउँदा जाए वंड नौ खण्डां पृथ्मी देंदा जाए सभ नूं दंडां, मिटाए भेख नंगीआं होईआं सभ कंडां, ना कोए देवे किसे सहार। बेमुखां आत्म होया रंडा, घर घर जीव फिरन घमंडा, प्रभ अबिनाशी हथ्थ हथौड़ा आप उठाया। सोहँ जिस दा नाम रखाया। कलिजुग तेरे सिर विच लाया। घर साचे विच्चों बाहर

कढाया। कलिजुग वेला अन्तिम आया। तेरा ना कोई दिसे नगर खेड़ा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ सारा भेव दए खुल्हाया। सारा भेव आप खुल्हाए। नौ खण्ड पृथ्मी जो वरताए। सत्त दीप वड महीप, खाली कोई रहण ना पाए। कलिजुग अन्तिम चलाए इक्क साची रीत, सोहँ शब्द सुणाए सुहागी गीत, गुरसिक्खां बन्न्हाए चरन प्रीत ना कोई छुडाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली दो जहान, सच्चा झुलाए इक्क निशान, उत्ते लिखे लेख महान, साची धारा आप बन्न्हाए। साची धार बन्न्हे सृष्ट सबाई कर्म विचार। कलिजुग अन्तिम आई हार। विच मात डिग्गा मूंह दे भार। उत्तों वज्जे शब्द मार। लक्ख चुरासी कीती मात जिस ख्वार। गुरमुखां आत्म हरि जी रक्खे भीन्नी, अमृत बख्शे साची धार। एका दात वड करामात सच सुगात हरि जी साचे दीनी, आप मिटाए आत्म अन्धेरी रात। गुरसिख साचे संत जनां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म साची जोत जगाए, प्रगट होए स्वच्छ सरूपी दरस दिखाए, बैठा इक्क इकांत। इक्क इकल्लड़ा वसे साचे थां, ना फड़े बेमुखां बांह, गुरमुख साचे संत जनां आत्म दर दुआरे अग्गे हरि जी साचा खलड़ा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दानी दान, गुरसिक्खां देवे चरन ध्यान सच्चा इशनान, आत्म जोत जगाए तेज रखाए कोटन भानना। होए जोत सच्ची प्रकाश। बाकी रहि गए दो मास। गुरसिक्खां करे बन्द खलास। आत्म बैठ साचे घर, हरि जी पावे साची रास। कलिजुग अन्तिम नेड़े आया, गुरसिक्खां करे बन्द खलास। बेमुखां हरि धक्का लाया, दर घर साचे बेमुख कोई रहण ना पाया, गुरसिक्खां होया आपे दास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल आप रचाया। जोत सरूपी जामा पाया। पड़दा उहला आप रखाया। रेख रूप ना कोई रखाया। बेमुखां हरि दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। नरायण नर धरनी धर। आपणी करनी रिहा कर। गुरसिक्खां देवे साचा वर आप खुल्हाए आत्म दर। सर्ब भण्डारे देवे भर। सच नुहावे अमृत साचे सर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप सुणाए, गुरसिक्खां रिहा बणत बणाए, साचा भाणा सिर ते जर। भाणा मन्नणा हरि भगवान। तिन्नां लोकां झुल्ले इक्क निशान। जोत धराए श्री भगवान। मारे फड़ फड़ हँकारे बेमुख जीव बेईमान। गुरसिक्खां पैज संवारे, बणया रहे दर दरबान। जोत सरूपी जामा पाया, आपणा भेव ना किसे वखाया, गुरमुख साचे तेरी आत्म सेजा हरि जी डेरा लाया। बेमुख लभ्भदे फिरन चार कुन्ट ना मिले वाली दो जहान। ना हरि नीला ना हरि काला ना हरि पीला ना हरि लाल गुलाला। जोत सरूपी इक्को जगे जोत गुरसिख करो हीला, हरि बणया आप दलाला। ना कोई वरन ना कोई गोत, दुरमति मैल रिहा धोत, विच मात धर जोत, साचा हरि दीन दयाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरी आत्म वास रखाए, ना वसे किसे

मन्दिर ना धर्मसाला। गुरसिख तेरी काया सच्ची धर्मसाल। जिथ्थे बैठा हरि जी आत्म जोती रिहा बाल। गुरसिख साचे संत जन विच मात लक्ख चुरासी विच्चों लभ्भे आप अनमुल्लड़े लाल। एका मुल आप पवाए, दूजा कोई ना परखण आए, आपे बणया विच दलाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द इक्क चलाए, सतिजुग तेरी बणत बणाए, महिंमा अगणत गणी ना जाए, चार वरन दे वसे कोल। खलो के खिड़ खिड़ हस्से। शब्द तीर एका कसे। झूठे बाणे झूठे ताणे आप मिटाए, कोई रहण ना पाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़ा चिट्टा अस्व आया कसे। हरि जी साचे तंग कसाया। शब्द घोड़ा दर बहाया। देण वर साचे घर गुरसिख तेरी आत्म डेरा लाया। जिस दा खुल्हा रहे दर, देंदा रहे सच्चा वर, चरन लाग जाणा तर, पूरन भाग, धोया दाग चुक्कया डर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर साचा घर जिस इक्क वखाया। साचा घर इक्क वसेरा। गुरसिक्खां वसे नेरन नेरा। चारों तरफ शब्द घेरा। अन्तिम वेला कलिजुग आया आपे करे नबेड़ा। गुरसिक्खां माण ताण रखाया, आपे बन्न्हे सेहरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप लिखाया, सृष्ट सबाई लग्गे इक्क उखेड़ा। इक्क उखेड़ा आपे लाया। मक्का मदीना पहले ढाहया । मक्का मदीना जाणा ढठ्ठ। आप झुकाए वडा भट्ठ। सृष्ट सबाई गिड़ाए उलटी लट्ठ। माझा देस पार ब्यासों आवे नठ्ठ। निहकलंक अग्गे मिले जोत सरूपी पिण्ड भंडाली करे इक्ट्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई साचा हाली साचा पाली, गुरमुखां करे आप रखवाली, ना वसे किसे तीर्थ ना वसे किसे तट। ना कोई तीर्थ ना कोई तट। हरि जी वसे घट घट। गुरमुख एका झाती मार, आपणी काया मट। प्रभ अबिनाशी खोल्ही बैठा ताकी, अग्गे जोत जगे लट लट। लेखा आप चुकाए, गुर गोबिन्द जो होए तैथों आकी। निहकलंक कलि जामा पाया, बेमुखां चोली सारी पाटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा डंक शब्द सुणाया। चार कुन्ट डंक वजाया। उठो सिक्खो बल धारो, निहकलंक जोत जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। रक्खे भाणा आपणे हथ्थ। सृष्ट सबाई पकड़ी नत्थ। चारों कुन्ट रिहा मथ्थ। गुरमुख साचे संत जनां, बाहों पकड़ आप चढ़ाए सोहँ साचे रथ। कलिजुग अन्तिम बेमुखां हरि जी पाए नत्थ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जोत जगाई रसना कोई रहे ना खाली, महिंमा जगत अकथ्थ। सच दरबार सच सुल्तान। सच घर बाहर सच निशान। सच शब्द सच अस्वार सच मेहरवान। साची देवे नाम धार विच संसार, किरपा कर महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगवान देवे दान, गुरसिख बाल अञ्याण, बणाए चतुर सुजान वाली दो जहान। निहकलंक वड बली बलवान। कलिजुग वेला अन्तिम अन्त आप उठाए सत्तर लक्ख पठान। फड़ फड़

बाहों वक्ख कराए, माझे देस सिध्धे आण। माझे देस भक्ख कराए, गुरसिख साचे रक्ख वखाए। आप रखाए आपणी आण। जोत सरूपी जामा पाया, धारे भेख श्री भगवान। माझे देस जोत जगाई। बेमुखां सार कोई ना पाई। गुरमुख साचे संत जनां हरि आप मिटाए आत्म तृखा, अमृत सीर बूंद स्वांत रिहा प्याई। साची देवे हरि जी सिक्खा, नाल रखाए सोहँ शब्द तीर तिक्खा, दुरमति मैल रिहा लाही। कलिजुग तेरी झूठी विखा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दुआरे बहाई गुरसिक्खां रिहा गंवाई।