पुस्तकालयभाग ४

८ चेत २०११ बिक्रमी मेरठ छाउणी हरिसंगत दे नवित्त

वड बली बलवान हरि निरँकार, एका बख्शे गुरसिक्खां चरन ध्यान, देवे शब्द आप महान है। आप मिटाए आत्म तृखा, जो जन मंगण आए साची भिखा, देवे नाम गुणवन्त गुण निधान है। साचे लेख हरि जी लिखे, आत्म लाहे झूठी विखे, सोहँ शब्द तीर तिक्खा रसना खिच्च चलाए इक्क तीर कमान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ वजाए डंक सच्चा हरि शाह सुल्तान है। सच्चा हरि गुरमुख जाण लै। मात जोत सच धराई, माझे देस करे रुशनाई, लै के आया साची कान। बेमुखां रिहा भुलाई, आत्म पर्दा झूठा पाई, होए अन्ध अंध्यान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए अन्तिम वेले इक्क मुकान। कलिजुग वेला अन्तिम अन्त। भुले फिरन जीव जन्त। ना कोई बणाए किसे बणत। मेल मिलावा किसे ना होया गुरमुख विरला विच मात आप जगाया। हरि जी सोया दुबिधा होई नासे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्का दात वड करामात सच सुगात गुरसिक्खां झोली पाया। आप पढ़ाए इक्क सच्ची जमात, गुरसिक्खां पढ़या इक्को अक्खर। लक्ख चुरासी विच्चों कीना वक्खर। बेमुखां अन्त कलिजुग माया पाई तन कीना पत्थर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत गुरमुखां फड़दा आपे बाहीं। गुरमुखां भरम निवारे। सर्ब जीआं आपे पावे सारे। आप जगाए जोत अपर अपारे। कलिजुग वेला अन्तिम आया, निहकलंक कलि जामा धारे। गुरमुख साचे संत जनां अन्तिम बेड़ा पार उतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी इक्का बैठा गुरसिक्खां अवाजां मारे। आत्म बैठा तट्ट ज्ञानी। साची देवे शब्द निशानी। इक्को मारे साचा तीर, वज्जे गुरमुख तेरे हिरदे कानी। आप प्याए अमृत साचा नीर, दूई द्वैत देवे चीर, वेला अन्त कलि अखीर, मिटदे जाण पीर फकीर, चारों तरफ पए वहीर, गुरसिक्खां बणे आपे बानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, गुर संगत तेरी गांदी। गुर संगत हरि देवे माण। देवे साचा शब्द दान। गुरमुख साचे संत

जनां मेल मिलाए हरि मेहरवान। आपे बैठा हरि जी वेखे कलिजुग जीव भाण्डे काचे विच जहान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल रचाए विच मात महान। गुरमुख साचे लए रक्ख, हरि मेहरवान है। बेमुखां पाए नत्थ फड़े हथ्थ, गुरमुखां देवे माण है। गुरमुख साचे नेत्र पेख आत्म उतारे तृख, अमृत प्याए बूंद महान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, चरन रखाए माण ताण है। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। लक्ख चुरासी होई मात ख्वारी। तट्ट तीर्थां बैठे ठग चोर यारी। मिटाए कलि साचे सीरथा, धीआं भैणां करन ख्वारी। ना रहे कोई साचा नीरथा, कलिजुग होए दुराचारी। जोती जोत सरूप हरि, धरत मात साचे दर बहाए, अन्तिम कलि जामा धारी। धरत मात दर पुकारे। कलिजुग जीव सर्ब हँकारे। आत्म अन्धे पापी गन्दे, भुल्लया हरि दातारे। माया लग्गे झूठे धन्दे, ना कढ्ढे कोई बाहरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी किरपा कर साचे हरि, मेरे उत्तों लाह पापां भारे। धरत मात हरि दर साचे वैण पावे। मेल मिलावा प्रभ अबिनाशी, तेरे बिनां केहड़ा दुरमति मैल बेमुखां दी मात धोवे। आप प्याए अमृत साचा सीर, साचा दीपक हरि आप जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी लग्गी छाही वेले अन्त आपे सृष्ट सबाई मल मल धोवे। धरत मात आई दर अग्गे। हरि जी साचे विच मात लग्गी बड़ी अग्गे। बेमुख जीव चारों कुन्ट उठ उठ वेखण, सारे बद्धे एका धग्गे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे हरि, लाड़ी मौत मात धर, इक्को मार मारे लावे सारे अग्गे। धरत मात सुण पुकार। निहकलंक कलि ल्या अवतार। पुरी घनक आया वारो वारी जामा धार। चिट्टे अस्व हो अस्वार। साचा डंक जिस वजाया, सृष्ट सबाई दए सुणाया, पड़दा उहला ना कोई रखाया, जोत सरूपी जामा पाया, गुरसिक्खां आत्म डेरा लाया, साची जोत जगाए अपर अपार। गुरसिक्खां हरि घेरा पाया, शब्द सरूपी मेल मिलाया, आप आपणी किरपा धार। एका गेड़ा दए दवाया, पहली कूट दे सजाया। कलिजुग अन्तिम बेमुखां पैंदी मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरे दु:ख मिटाए, पूर्ब कर्म विचार। धरत मात तेरी वंड वख कराए। गुरसिख साचे लैणे रक्ख, तेरी गोद बहाए। तेरी आत्म उपजाए सुख, बेमुख हरि धर्म राए दे दर बहाए। बचया कोई ना रहे विच मात कुक्ख, साचा हरि जी गए भुलाए। उल्टे दस मास रखाए। बेमुख जूठे झूठे कलिजुग अन्तिम गए थक्क, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया। अमाम मैहन्दी बण के आया। पल्ले दाम ना कोई ल्याया। करे कराए जो मन भाया। भेव ना रक्खे कोई राया। सतिजुग साचे साधां संतां लए बुलाया। शब्द गंढ्ढ देवे वंड, झोली दए भराया। आपे पाए सीने ठंड, लग्गी प्रीत जाए निभाया। गुर पूरा देवे ना कदे कंड, बाहों पकड़ पार कराया। बेमुखां करे खण्ड खण्ड। आप कराए विच

नौ खण्डां वंड। कलिजुग जीव देण दुहाई, रोवे घर घर नार रंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे आप वरताया। कलिजुग तेरी पाई चाल। बेमुख ना सके मात संभाल। सभ दे भन्ने हरि जी डाल। लक्ख चुरासी देवे गाल। एका दीपक लए बाल। आप तनाया लक्ख चुरासी जाल। विच बन्न के लयावां शब्द डोर नाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका तणया माया जाल। माया जाल हरि तणाया। लक्ख चुरासी विच फसाया। शब्द डोर नाल बंधाया। कलिजुग रो रो पावे वैण, वेला अन्तिम गया किसे हथ्थ ना आया। आपणे दर दए दुरकाया। एका धक्का दए लगाए, हरि जी आपणा खेल रचाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई खाए जिउँ मौत डैण, बेमुखां मानस जन्म गंवाया। गुरमुखां हरि ल्या वर, बेमुख सुत्ते पैर पसार। अन्तिम कलिजुग पैणी मार। हरि जी आया जामा धार। बेमुख डोबे अद्धविचकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्ना लोकां पावे सार, तिन्न लोक चौदां हट्ट। हरि जी वसे घट घट। दुरमति मैल रिहा कट। आप लपेटे साचे पट्ट। दूई द्वैती गए फट। साचा लाहा गुरमुख साचे, प्रभ दर लैण खट्ट। प्रभ अबिनाशी आत्म जोत जगाए लट लट। आप बणे बणाए साक सज्जण सैण, सोहँ शब्द साचा रसना लैणा चट्ट,। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख कलिजुग जीआं अन्तिम वेले आपे भन्ने काया झूठा मट। झूठा मट देवे भन्न। कलिजुग अन्तिम आया बेमुखां लाए डन्न। गुरसिक्खां साचा शब्द विच सुणाए कन्न। सोहँ शब्द जिस रसना गाया, बेड़ा देवे बन्न। सतिजुग साचा मात धराया, बेड़ा उठाया कन्न्ह। धरत मात दी गोद बिठाया, साचा बचन रिहा मन्न। गुरमुख साचे संग रलाया, बेमुखां देवे डन्न। आत्म मेवा इक्क लगाया, भाण्डा भरम प्रभ दित्ता भन्न। करोड़ तेतीस सुरपति राजा इन्द चरन टिकाया। निक्का बाला अग्गे लाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टा दोषाला एका एक गुरमुख साचे तेरी काया चोली उत्ते पाया। सुरपति राजा इन्द चरन द्वारया। हरि आप उठाए बन्न्हे बेड़ा, दरस दिखाए कृष्न मुरारया। आप चढ़ाए साचे चन्दे, जगे जोत अगम्म अपारया। गुरसिख जगाए बण जाए प्रभ साचे दी साची बिन्दे, भरम भुलेखा दूर करा रिहा। बेमुख जीव कलिजुग अन्तिम हँकारे करन निन्दे, पर्दा उहला इक्क रखा रिहा। प्रगटी जोत हरि मृगिन्दे, भाणा आपणे हथ्थ रखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेखे अन्तिम कलि गुरमुखां आप लिखा रिहा। इक्क इक्क इक्क अकार है। दूजे बंधे शब्द साची धार है। तीजे तीजा नेत्र खोल्हे, बूझ बुझाए दस्म दुआर है। चौथे घर साचे विच बोले, गुरमुख तेरी आत्म बैठा सुत्ता पैर पसार है। पंचम् गुरमुख मुखों कोई ना बोले, प्रभ सोहँ शब्द तन पहनाई सच्ची इक्क कटार है। छेवें घर पड़दे देवे खोल्हे, ना करे कोई उधार है। सतवें सत्तां दीपां आपे करे चोल्हे,

जोत हरि निरँकार है। अठवें अट्ठे पहर रहाए विच काया चोले, ना जाणे जीव गंवार है। नावां नावें दर ना वसे किसे घर, चार कुन्ट आवे डर, ना मिले हरि मेहरवान है। दसवां दस्से साचा राह। आत्म देवे खोटा भरम मिटा। प्रभ अबिनाशी किरपा करे देवे वरे, साचा शब्द झोली पा। दस चेत दिवस विचार। प्रभ अबिनाशी करे सच्चा एह विहार। जगत साची बणत बणा, देवे चेत महीने सच धार। गुरबाणी दी नींह रखा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। दस चेत जाणा जाग। प्रभ अबिनाशी लाए भाग। इक्क सुणाए शब्द राग। किरपा करे गुरमुखां लाहे पिछला धो पापां दाग। अमृत साचा जाम प्याए, आप बणाए हँस काग। आत्म तृखा हरि बुझाए लग्गी ना रहे तन विच आग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त साध संत जीव जन्त लाहुंदा आया पापां दाग। साध संत सच सुहेले। जुगां जुगां दे विछड़े दस्म चेत करे मेले। अचरज खेल पारब्रह्म प्रभ अबिनाशी विच मात दे खेले। लेखे लाए मानस जन्म जोत जगाए बिन बाती बिन तेले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी काया फल लगाए इक्को बार। सच्चा फल जाए लग्ग। आत्म जोती जाए जग। शब्द सरूपी गुरमुखां बन्न्हे तग। बेमुख जीव कलिजुग मारे, आप लगाए धर्म राए दे अग्गे वग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलिजुग आपे पकड़े बेमुखां दी शाह रग। शाह रग पाए हथ्थ। बेमुखां हरि सोहँ पाए नत्थ। गुरमुख चढ़ाए साचे रथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत प्रगटाई जिउँ रामा घर दसरथ। राम, राम रूप अवतार। त्रेता जिस ने किया पार। रावण किया जिस ख्वार। निमाणयां पाई सार। जाए भीलणी दित्ती तार। चरन छुहाया साची सिला, अहल्लया उडी मार छाल। बैठा रहे इक्क इकल्ला, जोत सरूपी हरि निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, मातलोक कलि आवे जावे वारो वार। द्वापर आया हरि मुरारी। मातलोक खेल न्यारी। साची कीती आपे कारी। हथ्थ ना फड़े कोए कटारी। एका करे रथ सवारी। फड़ हथ्थ वाग प्यारी। जन भगतां होया चोबदारी। जोत सरूपी जोत हरि, आपे करे आपणी कारी। कलिजुग अन्तिम ल्या विचार। हरि जी किया खेल अपार। जोत सरूपी जामा धार। बेमुख सुट्टे मूंह दे भार। आपे पावे दो हथ्थां दा भार। गुरसिक्खां देवे इक्क प्यार। आप बहाए सच दरबार। जिथ्थे वसे हरि निरँकार। जोत सरूपी हरि वडा वड शाहो भूपी, खड़े रहण दर दरबार। एका दिसे हरि सच्चा सति सरूपी, जन भगतां रिहा तार। ना कोई जगाए ना कोई वखाए किसे रंग रूपी, जोत सरूपी हरि हिरदे रिहा विचार। सृष्ट सबाई होई अन्ध कूपी, ना कोई पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे एका एक सच्चा नाम अधार। इक्क सच्चा हरि सुहाना। ना कोई जाणे बिरध बाल जवाना। सर्ब

जीआं दी आपे जाणे आपे देवे माणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख बणाए विच मात सिख स्याणा। चरन कँवल जिस जन सेव कमाई। मानस जन्म लेखे लाई। चरन कँवल मिले वड्याई। लक्ख चुरासी हरि दए टिकाई। चरन कँवल गुरमुखां हिरदे रिहा मवल, आत्म जोत करे रुशनाई। देवे माण उप्पर धवल, विच मात सच्ची वड्याई। आप उलटाए नाभ कँवल, अमृत बूंद उत्तों इक्क चुआई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोती दे जगाई। आत्म जोती निकले लाट। पूरा करे गुरमुख तेरा पिछला घाट । अग्गे कर गुर चरन वसेरा, तेरे आप जगाए एका सच्ची जोत ललाट। अन्तिम वेला आया नेड़ा, कलिजुग चोला गया पाट। सतिजुग साचे विच मात लाया डेरा, सोहँ शब्द रसना रस गुरमुख साचे चाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म साची जोत जगाए, दूसर होर ना दिसे कोए, भाग लगाया काया माट। अमृत तेरी धार, रंग अपारया। गुरमुखां देवे कर प्यार, ठंडी ठारया। मानस जन्म जाए संवार, ना आए दूजी वार विच वरभण्डया। आप बहाए सच दरबार, ना होवे कदी रंडीआ। गुरमुखां ल्या वक्त विचार, सोहँ फड़ी हथ्थ विच डण्डीआं। सोहँ शब्द देवे तार, प्रभ पाई साची वंडीआ। गुरमुख साचे संत जनों, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़ के राहे पाए धुरदरगाहे ना देवे कंडीआ। सोहँ कंडा उठाया। जिस दा दिसे इक्को डण्डा, विंग ना कोई विच रखाया। गुरमुख तेरा अन्तिम वेखे पिण्डा, जोत सरूपी विच समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा जगत अमोला गुरमुखां बणे गोला विच मात दे आया। साचा तोल हरि जी तोले। गुरमुखां दे आत्म बोले। बेमुखां दे पर्दे खोल्हे। गुरमुखां देवे शब्द झकोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका माया पर्दा पाया, आत्म अन्धेर जगत रखाया, आपे वसे उहदे ओहले। माया पड़दा पा, आपणा आप ल्या छुपा। किसे ना दिसे सच्चा थां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी हिरदे वसे दिसे किसे ना लग्गे भोग साचे सीर। आपे कढ्ढे विच्चों पीड़। गुरमुख साचे संत जनां, अमृत आत्म देवे सच्चा सीर। साचा नाम देवे हरि सोहँ शब्द धन धना, ना मिले कोलों किसे अमीर वज़ीर। साचा शब्द सुणाए हरि कन्ना, बज़र कपाटी देवे चीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रसना नाम जपाए, सोहँ शब्द देवे साची धीर। सच्ची धीर सच निशाना। आप चलाए वाली दो जहाना। ना सके कोई अटकाए, बेमुखां लग्गे बाना। चारों कुन्ट करन हाए हाए, ना छुडाए अन्तिम मेरी माए, जूठा झूठा हथ्थीं बद्धा गाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचा देवे नाम निधाना।