९ चेत २०११ बिक्रमी मेरठ छाउणी हरिसंगत नवित्त
हरि चरन हरि ही जाण। हरि चरन गुरसिख साचा माण। हरि चरन गुरसिख लग्ग, दु:ख दर्द सभ मिट जाण। हरि चरन चुक्के मरन डरन, मेल मिलावा हरि भगवान। हरि चरन साची सरन, बन्द ख़लासी हरि करान। हरि चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणवन्त गुण निधान। हरि चरन अमृत धारे। हरि चरन गुरमुखां आत्म करे उज्जयारे। हरि चरन गुरमुखां मिटाए आत्म लग्गी अग्न, काया करे ठंडी ठारे। हरि चरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना होए जगत ख्वारे। हरि चरन जोड़ जुड़ईआ। हरि चरन चाढ़्हे गुरमुख साची नईआ। हरि चरन घर साचे पड़, बन्द कवाड़ प्रभ आप खुलईआ। हरि चरन अग्गे शब्द करे वाड़, जगे जोत बहत्तर नाड़, जोती दीपक आप जगईआ। हरि चरन परे्ह हटाए झूठी धाड़, पंजां चोरां चब्बे दाढ़, शब्द मारे काड़ काड़, साचा मार्ग आप दिसईआ। हरि चरन दुरमति मैल देवे झाड़, हरि चरन बज़र कपाटी देवे पाड़, हरि चरन आत्म अग्न बुझाए तत्ती हाढ़्ह, देवे अमृत ठंडी ठार, जोत प्रकाश करे कोट रवि ससि आत्म जाए वस, गुरमुख गुर चरन आए नस्स, आपे बणे पिता मईआ। गुर चरन सरन निराली। गुर चरन मिले हरि धरनी धरन, करे मात रखवाली। हरि चरन चुक्के मरन डरन, हरि बणे सच्चा पाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत गुरमुख तेरी आत्म बलोए, आप मिटाए कलिजुग रैण काली। गुर चरन साचा चन्द। गुर चरन अमृत बूंद मुख चुआए, ख़ुशी कराए बन्द बन्द। गुर चरन साचा सुख आप दवाए, इक्क वखाए परमानंद। गुर चरन गुरसिख तेरी आप भराए, आत्म झोली हरि बख्शंद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा सीर पिलाए, गुरमुखां लगाए बत्ती दन्द। अमृत लग्गे बत्ती दन्दीं। विच्चों वासना कढ्ढे गन्दी। साचा हरि किरपा कर विस लाहे, सोहँ रण्दे नाल जाए रण्दी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां अमृत साचा मुख चुआए, काया तृष्ना भुक्ख गंवाए, आप कटाए धर्म राए दी फंदी। शब्द सच्चा बाण निरगुणहार दा। गुरमुख विरले पायण विच जहान, भेव सच्ची सरकार दा। चारों कुन्ट दिसण बेईमान, ना कोई सुणे शब्द कान, झूठे करन सारे काम, आत्म जोती गुण निधान, सच्चा राह ना कोई वखाणदा। एका जोत हरि भगवान, देवे सच्चा शब्द ज्ञान, आप चुकाए धर्म राए दी कान, दरगहि साची सच घर आप वखांयदा। मेल मिलावा हरि भगवान, मदिरा मास जो तज जाण, पी अमृत प्रभ दर रहि जाण, प्रभ आत्म तृखा बुझांयदा। गुर चरन आयण भज्ज, गुरमुख साचे साचे थान जाण सज, प्रभ अबिनाशी रिहा गज्ज, अन्तिम वेले पड़दे लए कज, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। ना कोई करे अज पज, जगत ख्वारी देणी तज, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़े आप चढ़ांयदा।
शब्द डोर हथ्थ करतार। चरन जो आयण कर प्यार। पाए सार हरि निरँकार। प्रभ चरन लगाए पहले फेरे, गुरमुख उधरे दूजी वार। जो जन आयण दौड़े, प्रभ अबिनाशी ना जाणे मिट्ठे कौड़े, जो जन करन चरन सरन निमस्कार। गुरमुख तेरी आत्म एका प्रेम धार, अमृत बरखे किरपा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका चरन ध्यान हरि भगवान, गुरमुख करन विचार। मदिरा मास रसन तजाउणा हउमै दुखड़ा नास कराउणा। हरि जी साचा पिण्ड काचा, आपणा आप निवास रखाउणा। बेमुख जीव दर दर जाए नाचा, घर घर कोए ना मिले शब्द साचो साचा, अन्तिम मात हलकाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे नाम निधान, उपजे एका ब्रह्म ज्ञान, सोहँ शब्द जो जन रसना खाणा। सोहँ शब्द साचा जप। आपे मारे तीनो तप। नेड़ ना आए कोई पप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दात झोली पाए, गुरमुख साचे सोहँ शब्द दिवस रैण अट्ठे पहर रसना जप। रसना जप उत्तम जाती। आत्म लाए शब्द बाती। दरस देवे सुत्यां रातीं। आप प्याए दया कमाए, गुरमुख उठाए बूंद स्वांती। गुरमुख साचे संत जनां आत्म डेरा हरि जी लाए, अन्दर वेखो मार झाती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला लेखा आप चुकाया, अग्गे फड़ के राहे पाया, कोई ना मंगे अन्तिम बाकी। गुरमुख तेरी धन्न कमाई। गुर पूरे लेखे लाई। घर आए भाग लगाए। पिछली मैल दूर कराए। जो लग्गी जन्म जन्म दी छाही, अन्तिम दूर कराए। आत्म लग्गी प्यास, तृष्ना अग्न बुझाए। एका शब्द डोर रखाए, आप उठाए फड़ के बाहों। सोहँ शब्द रुण झुण लगाए, एका सच्चा राग सुणाए, गुरमुख हँस काग बणाए, ल्याए सच्चे थांएँ। आपणे हथ्थ वाग रखाए, जोत सरूपी जोत जगाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रक्खे ठंडी छाँए। भगत द्वार लग्गा भोग। सोहँ बख्शे प्रभ साचा जोग। सच्चा माण ताण विच जहान, आप रखाए ना होए कदे विजोग। साची दात वड करामात बंधाए नात पुच्छे वात आत्म कटे रोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरी आत्म सीर पिलाईआ, मिटाए अन्ध अन्धेरी रात एका साची जोत। जगे जोत होए प्रकाश। अज्ञान अन्धेर जाए विनास। गुरमुख तेरी साची रास। अठां तत्तां करे नास। साचे वतां देवे मतां, सोहँ शब्द गाओ स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति मेहरवान गुण निधान, सर्ब जीआं दा जाणी जाण, गुरमुखां होया दास। आपे होए दासन दासी। जोत सरूप घनकपुर वासी। आप कटाए जम की फाँसी। बेमुख जीव ना दर बहाए, जो होए मदिरा मासी। गुरमुखां अन्तिम सच्ची सरनाए, एका शब्द ज्ञान दवाए, ना पंडत जानण जो बैठे विच काशी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सुरत नाम शब्द ज्ञान, जगत ज्ञान शब्द उडान, विच मात पताल अकाशी। गुरसिख तेरी सच्ची वड्याई। मात उडारी होवे तिन्नां लोकां बाहरी। जिथ्थे जगे जोत अपारी।
निहकलंक नरायण नर अवतारी। सिँघ सिँघासण हरि जी बैठे, अग्गे दोवें भुजां पसारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आपणे चरन लगाए, अन्तिम कलिजुग बेड़ा पार कराए, गुरसिख गुर बल बलिहारी। बलि बलि बलिहारे गुर चरन, जिथ्थे मिली सच्ची सरन। चुक्के मरन डरन, खुल्हे हरन फरन। किरपा करे साचा हरे, घर आया करनी करन। गुरमुख साचे संत जनां साचा मेल मिलाया पड़दा लाहया, ना जाणे कोई गोत वरन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्मा विष्न महेष गणेश सीस तेरे चवर करन। कलिजुग अन्तिम वार रक्खी अवल्लड़ी चाल। गुरमुख साचे संत जनां, प्रभ आपे लए भाल। मेल मिलावा साचे कन्त, विच रक्खया शब्द दलाल। आप बणाए साची बणत, देवे नाम सच्चा हरि शब्द धन माल। महिंमा अगाध बोध बोध अगाध अगणत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां रिहा सुरत संभाल। सुरत संभाले पावे सार। साचा फल लगाए गुरसिख तेरी काया डार। ना कोई झाड़े अद्धविचकार। शब्द कुठाली हरि दए अंचन, सोहँ इक्क फुंकारा मार। आप बणाए तेरी काया कंचन, गगन मण्डल थाली, तेरे तन पहनाए शब्द शृंगार। सच वस्त हरि जोत, गुरमुख साचे विच मात भाली, हरि देवे इक्क सच्चा प्यार। बेमुख जीव चारों तरफ कढ्ढण गालीं, ना करे कोई विचार। गुरमुखां हरि बण जाए आपे पाली, साचा माली करे रखवाली, घर साचे खिड़ी गुलज़ार। कलिजुग सतिजुग दोवें बैल बणाए, आप बणया सच्चा हाली, गुरमुखां आत्म बीज रिहा डार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर आप बंधाए गुरमुख तेरी आत्म सच्ची धार। आपे बन्ने्हे धार राह वखांयदा। आपे पावे सार, फड़ बाहों मगर लगांयदा। ना करे हरि विचार, जो जन चरनी सीस झुकांयदा। डुब्बदा बेड़ा जाए तार, विच मँझधार ना किसे गुरसिख डुबांयदा। आपे आप मेल मिलाए सति करतार, गुरसिख नार साची सेजा हरि आपे आप सवांयदा। एका रक्खे शब्द धार ना विचार, साची धुन आप उपजांयदा। करदा रहे सच्ची कार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लग्गी प्रीत चरन तोड़ निभांयदा। ना कोई दिसे उच्च मुनारा। जिथ्थे वसे हरि निरँकारा। किसे दिसे ना मीत मुरारा। किसे दिसे ना मन्दिर मसीत, ना मिले गुरदुआरा। गुरमुख तेरी वसे आत्म अन्दर, जेहड़ा इक्को इक्क चुबारा। एह काया डूंघी कन्दर, कलिजुग जीव भौंदे बाहर बन्दर, ना कोई तोड़े आत्म जन्दर, ना पाए कोई सार गोरख मच्छन्दर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां किरपा कर, साचा हरि आपे खोल्हे दस्म दुआरा। खुल्हे दस्म दुआर करे लोअ। प्रभ अबिनाशी अमृत साची धार, गुरसिख तेरी कँवल नाभ रिहा चो। एका कर चरन प्यार सच वपार, हरि जी जाए पैज संवार, अन्तिम कलि होर ना दिसे को। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, देवे वर किरपा कर, दुरमति मैल पापां लग्गी देवे धो। दुरमति
मैल लाहे दाग। आप बुझाए तृष्ना आग। काया कुले लग्गे भाग। ना कोई लग्गे मुल्ले, प्रभ आप सुणाए सोहँ शब्द सच्चा राग। कलिजुग जीव रहे भुले, केहड़ा पकड़े अन्तिम वाग। जगत अन्धेर सारे रुले, पाणी प्या काया चुल्ल्हे, गुरमुख विरला विच मात अन्तिम कलि गया जाग। प्रभ अबिनाशी दर दुआरे वड भण्डारे सदा खुल्हे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दात गुरमुख झोली पाए, आप बंधाए चरन नात। चरन नाता लैणा बन्न। भाण्डा भरम लैणा भंन। साचा देवे हरि नाम धन। कोई ना लावे मात संन्ह। गुरमुख आत्म जाए मन्न। बेमुख जीव होए अन्न्ह। गुरसिख तेरी आत्म धार, सच्ची दिसे जगत प्यार, नेत्र नीर वगे छम्म छम्म। प्रभ अबिनाशी पाए सार, किरपा धार वेख विचार सर्ब नर नार, लग्गी प्रीत तोड़ निभाए तेरी गुरमुख तन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलिजुग दए मिटाए, बेमुखां दए आप सजाए, कोई ना लए किसे छुडाया, चारों कुन्ट होए दुहाया, आपे लाहे सभ दा चम्म। कलिजुग जीव वड गंवार। अन्तिम बद्धा पापां भार। कलिजुग जूठे झूठे माया लूठे, मूधे होए ठूठे आत्म भरया इक्क हँकार। बेमुख सारे प्रभ दर ते रूठे, ना करे कोई विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका खण्डा शब्द डण्डा, मारे विच वरभण्डां कर कर वंडां, सत्त दीपां कर विचार। नौ खण्ड देवे वंड। आप चलाए चण्ड प्रचण्ड। बेमुखां अन्तिम देवे कंड। प्रभ आप मिटाए करे खण्ड खण्ड। शब्द कटारी इक्को लाए, सभ दीआं गंढ्ढां देवे वढ्ढ। सिर ते जूठा झूठा पाप चुकाए, बेमुखां देवे कंड। धर्म राए दे दर बहाए, आपे लाए डाहढा दंड। उठाए कंधा कवाड़ खुल्हाए, प्रभ अबिनाशी गुरमुखां दया कमाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीव रहण ना देवे विच ब्रह्मण्ड। धर्म राए हो त्यार। प्रभ अबिनाशी मातलोक आया जामा धार। तेरा अन्तिम फल कलिजुग पक्का, लक्ख चुरासी होई त्यार। अन्तिम वंड हरि जी पाई, अन्तिम वेले करे ख्वार। आपे पाउँदा जाए फाही, बेमुखां फड़ के दोवें बाहीं, घर तेरे विच दित्ता वाड़। तूं अग्गों करे नाही, दस्सी बैठा इक्क घर बाहर। जमदूतां नूं हुक्म सुणाई, बैठा वेखीं थाउँ थाँईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया सति सरूपी खेल रचाया, बेमुखां जाणे कोई नाहीं। बेमुख की जाणे हरि दी सार। पापां नदी एका वगे , बैठे डूंघी चुभ्भी मार। एका शब्द चोट लग्गे, चार कुन्ट होण ख्वार। कलिजुग अन्तिम तत्ती वा वगे, बेमुखां हरि देवे साड़। पहली कूट करे सफाई, दूजी कूटे मारे चिट्टे बग्गे, अन्तिम देवे बाहर झाड़। गुरसिख तेरी आत्म जोत साची जगे, प्रभ अबिनाशी दूई द्वैती देवे पड़दे पाड़। जोत सरूपी साचा हरि, देण आया सच्चा वर, प्रगट जोत बैठा अग्गे, बेमुख जीव रहे झक्ख मार। एका तन लग्गे अग्गे, बेमुखां कोए ना करे काया ठंडी ठार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, देवे सच्ची
नाम दात विच मात पुच्छे वात पूर्ब कर्म विचार। पूर्ब लहणा जिस जन लैणा। गुर संगत रल के साची बहिणा। प्रभ दरस दिखाए तीजे नैणा। दूई द्वैती पर्दे लाहे, गुर संगत बणाए भाई भैणां। एका रंग हरि रंगाए, दूजा आपणा संग निभाए, जो चले हरि के कहणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप बणे मात पित, करे साचा हित्त नित नवित्त, राखो चित वडा साक सज्जण सैणा। रक्खणा चित चितारना। प्रभ अबिनाशी साचा मित, ना कदे विसारना। ना कोई वेला वार थित्त, सोहँ शब्द सद रसन विचारना। आपे बणे साचा मित, करे साचा हित्त, मानस जन्म जाणा जित्त, लक्ख चुरासी गेड़ निवारना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेला कलिजुग नेड़े आया, बेमुखां दर दुरकारना। प्रभ साचे लाज रक्खणी। भाग लगाए कुक्ख सुलक्खणी। कृष्ना शुक्ला पख दोवें, वेखे मार झाती दिशा दखणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए रिदे वसाए, कोई रहे ना विच मात भुलखणी। दोए जोड़ अर्ज़ गुजारे, प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। देवे दान हरि भगवान, ना होए मात ख्वारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दात हरि झोली पाए, देवे शब्द नाम इक्क अधारे। नाम शब्द जगत अधार। गुरमुखां बेड़ा कर जाए पार। आप मिटाए दुक्खां भुक्खां, इक्क वखाए साचा सुखा, डूंघी भवर गुरसिख गहर गवर कर रिहा विचार। मानस जन्म जाए सवर, प्रभ अबिनाशी अन्तिम वेले गुरसिक्खा सिर करे चवर, धर्म राए ना करे ख्वार। गुरमुख ना जाए मढ़ी मसाण ना बैठे विच कबर, आप लै जाए हरि सच्चे दरबार। सर्ब जीआं हरि जाणी जाण, करे आत्म इक्क ध्यान, साची देवे नाम निशानी आप बहाए चरन द्वार। सोहँ कानी साची बानी, साचा राग साचा रस प्रभ दर मानी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर आपे पाए सार। सच दात हरि दर मंगी। गुरमुखां आत्म साची रंगी। आपे कटे गुरसिक्खां घर घर जाए तंगी। साची वस्त कितों हथ्थ ना आए, सृष्ट सबाई भुक्खी नंगी। अठसठ तीर्थ नुहाए गंगी। ना मैल कोई गंवाए, प्रभ अबिनाशी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचे दात इक्को मंगी। साचा नाम रंग चढ़ाए, गुरमुखां काया चोली। सोहँ शब्द सच्चा बोल, पूरे तोल हरि जी तोली। गुरमुख गुरसिख साचा बणया रहे दर साचे दी साची गोली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत प्यारया, एका लड़ हथ्थ फड़ाए, नाल तोरी जाए हौली हौली। आपणा लड़ हथ्थ फड़ाया। फड़ के बाहों सिध्धा राह इक्क वखाया। निहकलंक कलि जामा पाया। माझे देस भाग लगाया। जगी जोत करे रुशनाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आपणा भेव वड देवी देव शब्द सर्ब खुल्हाया। देवी देव करनी सेवा। गुरमुख रसना जपणा जिह्वा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा जाप जपाए, हउमे विच्चों पाप गंवाए, तीनो ताप मार
मुकाए, इक्क अकार आप रखाए, बिरथा ना जाए गुरसिख तेरी सेवा। सेवा तेरी सच्चा दान। आदि अन्त जुगा जुगन्त मंगे हरि भगवान। करे कोई साध संत, बणदी रही जगत बणत, मेल होए भगत भगवन्त, प्रगट होए वाली दो जहान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, हरि जी साचा कन्त, देवे साचा दान हरि मेहरवान। हीरा रत्न अमोल नाम अपार है। पूरे रिहा तोल तोल, हरि विच संसार है। सच वस्त गुरमुखां देवे प्रभ आपणी गंढ्ढ खोल्ह, बेमुखां देवे दर दुरकार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द ढोल वजाए गुरमुखां सद वसे कोल, जोत सरूपी आत्म पसर पसार है। चरन प्रीती साची नीती मानस जन्म जाओ जग जीती, दस्से एका सच्ची धार है। चरन कँवल हरि सरनाई। गुरमुख साचे कलिजुग चरन लाग अन्तिम तरन, आप कटाए जम की फाही। ना पछाणे ना जाणे हरि गोत वरन, नीच ऊँच ऊँच नीच ना भेव रखाई। ना जाणे राजे राणे वड जरवाणे, ग़रीब निमाणे गले लगाई। जो जन चले हरि के भाणे, आत्म देवे हरि जोत सवाई। कलिजुग जीव अन्धे काणे बेमुहाणे, दिस ना आवे हरि रघुराई। गुरमुख साचे चतुर सुघड़ स्याणे, वेख वखाणे जन साची सेव कमाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम लेखे लाई। गुरमुख साचा चतुर स्याणा। आत्म दीआ शब्द बाना। इक्को तीर हरि चलाए, बज़र कपाटी चीर वखाए, लग्गा सच निशाना। गुरमुखां आत्म पीड़ कढाए, आत्म साचा सीर पिलाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। विष्नूं भगवान आत्म बाती। गुरमुखां देवे दरस हरि विच माती। अन्तिम कलिजुग कर रिहा तरस, प्याए बूंद स्वांती। अमृत मेघ हरि जी रिहा बरस, बैठा इक्क इकांती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दान गुरमुखां बंधाए चरन नाती। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। गुर संगत तेरी फूलां खारी। हरि चुक्कदा जाए वारो वारी। कलिजुग तेरी तत्ती वा, वगदी चार चुफेरे। बेमुखां मिले ना कोई थां, पाए माया घेरे। ना कोई पछाणे पुत्तां मां, हरि वसे केहड़े खेड़े। अग्गे होए कोए ना मिलदा , कलिजुग जीव अन्तिम वेले नेड़े। बिन गुर पूरे कोई ना पकड़े तेरी बांह, ना बहाए सच्चे थां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत जगाए होए सहाई देवे ठंडी छाँ। ठंडी छाँ गुरसिख माण। गुरमुखां दया कमाए आप बिठाए विच शब्द बबाण। निहकलंक कलि जोत जगाई वज्जी वधाई सुणे लोकाई, बेमुख जीव सर्ब पछताण। गुरमुखां हरि फड़दा बाहीं चांईं चांईं, देवे नाम अमृत धार। अन्तिम कलिजुग नेड़े आया। प्रभ अबिनाशी दया कमाया। पुरी घनक हरि जामा पाया। अचरज खेल कर वखाया। रंग रूप ना कोई रखाया। गुरमुख तेरे विच समाया। आत्म जोती इक्क जगाया। तिन्नां लोकां बूझ बुझाया। चौदां लोक हट्ट खुल्हाया। दुरमति मैल देवे कट, साचा राह इक्क वखाया। वसे हरि जी घट घट, कलिजुग वेखे तीर्थ तट्ट दूई द्वैत
देवे कट, सोहँ शब्द तन वसाया। आत्म जोत जगे लट लट, काया जीव झूठे मट, करे खेल हरि रघुराया। बेमुख जीव भौंदे फिरदे अट्ठ सट्ठ तीर्थ तट्ट, हरि जी साचा किसे हथ्थ ना आया। गुरमुख साचे संत जन प्रभ दर लाहा लैण खट्ट, सतिजुग साचे दया कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, ना कोई रक्खे पड़दा, उहला दए चुकाया। पड़दा उहला देवे वढ्ढ, भरम भुलेखा देवे कढ्ढ। साचा शब्द गुरमुख तेरे हिरदे देवे गड्ड। अट्ठे पहर तेरे विच समाए, जोत जगाए हरि रघुराए वास रखाए, सोहँ शब्द प्रगट होए, दूई द्वैती महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे सच्चा वर किरपा कर, वसे साचे घर, बेमुखां दर आवे डर। गुरमुख साचे संत जनां प्रभ अबिनाशी देवे वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप नुहाए गुरमुख साचे आत्म सर। आत्म साचा सर। जोत सरूपी प्रभ अबिनाशी किरपा कर। गुरमुख तेरे आत्म वड़, साची जोत देवे धर, ना कोई वेखे अमीर फ़कीर है। आप चुकाए जम का डर, लक्ख चुरासी कटे भीड़ है। दर घर साचे देवे सच्चा वर, ना मिल्या किसे वज़ीर हकीर है। गुरमुख साचा सरन जाए पढ़, प्रभ करे शांत सरीर है। जोत सरूपी गुरमुख तेरे आत्म दर दुआरे अग्गे खड़्ह, शब्द मारे तीर है। आपे जाए तेरे अन्दर वड़, कढ्ढे विच्चों हउमे पीड़ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत एका गोत, हरि रघुराए करे रुशनाई, ना कोई जाणे हस्त कीड़ है। इक्क जोत हरि निरंकारया। ना कोई वरन ना कोई गोत, लक्ख चुरासी विच पसारया। दुरमति मैल देवे धोत, आत्म जोती दीप जगा रिहा। बेमुख अन्तिम कलिजुग, ना मिले जोत हरि बनवारया। एक अन्धेरे रहे सोत, ना जपया हरि मुरारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई गूढ़ी नींद आप सवा रिहा। एका जोत जगत जगदीस। सृष्ट सबाई जाए पीस। भेव चुकाए वड देवी देव, गुरमुख साचे संत जन आपणी सेवा लगाए ना कोई लए फीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गुरसिक्खां अन्तिम वड्याई साची देवे, जोत जगाई करे रुशनाई ना कोई पढ़ाए शरअ हदीस। शरअ हदीस ना कोई पढ़ाए । शब्द दात झोली पाए। मिटाए अन्धेरी रात, साची जोत आप जगाए। बैठा दिसे विच इकांत, जोत सरूपी डगमगाए। गुरसिक्खां प्याए अमृत बूंद स्वांत, आत्म ठंडी ठार कराए। बेमुखां आत्म होई अन्धेरी रात, अन्तिम कलि माया रूपी छाही लाहे। ना पुच्छे कोई वात, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत धराई, कलिजुग अन्तिम देवे जगाई, सतिजुग साचा मात धराई, सोहँ दात झोली पाई, वड करामात विच मात चार वरन हरि दवाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी आत्म सेजा अट्ठे पहर, ना कोई सन्झ सवेर रखाए, बैठा ताड़ी लाए। आत्म ताड़ी हरि जी लाए। अट्ठे पहर डगमगाए। जोत सरूपी दिस ना आए। बेमुख जीव चारों कुन्ट भौंदे फिरदे कोई ना भिच्छया
पाए। गुरमुख गूढ़ी नींद सौंदे, प्रभ अबिनाशी अमृत जाम प्याए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दर साचे घर वसे हरि, दूई द्वैती पड़दा आपे लाहे। दूई द्वैती देवे चीर। एका मारे शब्द तीर। गुरमुखां देवे साची धीर। बेमुखां हथ्थ ना आवे नीर। कलिजुग तेरा अन्तिम आया, भेव किसे ना पाया, सृष्ट सबाई रिहा चीर। निहकलंक कलि जामा पाया, छोटा बाला अग्गे लाया, गुरसिख साचा सोया लए जगाया, आप प्याए अमृत साचा सीर। बेमुख गूढ़ी नींद सवाया, उत्ते पड़दा डाहढा पाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए पीर फ़कीर। पीर फ़कीर मारन धाह। अन्त वेले कलिजुग, ना होवे कोई सहा। लक्ख चुरासी अन्तिम फाँसी मदिरा मासी, धर्म राए गल पाए फाह। जेहड़े करदे जगत हासी, प्रगट जोत घनकपुर वासी, दूसर कोई ना। गुरसिक्खां हरि आत्म वासी जोत प्रकाशी, एका घर वखाए सच्चा थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाण वाली दो जहान, इक्क झुलाए सच निशान। चार वरन साची सरन आप रखाए, वड बलवान देवे माण जगत ताण विच जहान, सभनां फड़े बांह। फड़ बांह राह वखांयदा। उच्चा सुच्चा शब्द हरि जी सृष्ट सबाई आप सुणांयदा। ना कोई पिता ना कोई मां, ना कोई रखाए भैण भ्रा, जोत सरूपी हरि जामा पांयदा। बेमुखां हरि दिसे ना, गुरमुख साचे संत जनां आत्म सेजा सुत्ता अट्ठे पहर दरस दिखांयदा। जुगा जुगन्त जन भगतां रक्खे ठंडी छाँ, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम बाणा, साचा राणा शाह सुल्ताना, वड बली बलवाना, गुण निधाना विच जहानां आपे आप रंगांयदा। कलिजुग तेरा काला सूसा। मेट मिटाए हरि ईसा मूसा। साची धार इक्क बंधाए, इक्क दूजे दे संग रलाए, आप उठाए चीना रूसा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत प्रगटाई, वज्जे वधाई जीव रिहा भुलाई, गुरमुख साचे संत जनां हरि देवे जोत सवाई करे रुशनाई, प्रभ अबिनाशी आत्म पड़दा दूर करांयदा। गुर संगत दया कमाए थाउँ थांएँ, साचा नाम इक्क जपांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ गुरमुख साचे संत जनां, चार जुगां दा भेव खुल्हांयदा। भेव खुल्हाए चार जुग। भाग लगाए पिण्ड बुग्घ। गुरसिख तेरा नाम विच मात रहि जाए उग्घ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट बेमुख मारे चुग चुग। बेमुखां अन्तिम आया काल। आत्म होई सभ दी बेहाल। आपणी हथ्थीं आप गंवाया, आत्म अनमुल्लड़ा हरि जी लाल। वेला गया किसे हथ्थ ना आया, कलिजुग जीव आत्म होया कंगाल। गुरमुखां हरि दे मति रिहा समझाया, वेला अन्त लैणा संभाल। सोहँ दान शब्द ज्ञान, देवे हरि भगवान विच जहान, साची दात धुरदरगाही सच करामात, विच मात गुरसिक्खां पुछे वात, कमलापात चरन बंनाए नात, साची रीत जगत चलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत प्रगटाई
विच मात, गुरमुखां देवे शब्द वड्याई। मिटे अन्धेरी रैण अन्तिम वारया। गुरमुखां मिल्या हरि सच्चा साक सज्जण सैण, किरपा करे अपर अपारया। आप चुकाए लहिण देण, पूर्ब कर्म जिस विचारया। आप खुल्हाए तीजा नैण, बज़र कपाटी चीर वखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां चरन प्रीती साची रीती, मानस जन्म जाण विच जहान जीती, एका राह सच्चा आप वखालया। सच्चा राह हरि दिखाए। औझड़ राह ना किसे पाए। कलिजुग अन्तिम नेड़े आए। कल्गीधर हरि जगदीश, जोत सरूपी खेल रचाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक डंक वजाया। आप उठाए राउ रंक, इक्क सुहाए द्वार बंक, जोत सरूपी दर्शन पाया। दरस दिखाए हरि भगवान। करे तरस जीव निधान। अमृत मेघ देवे बरस, गुरमुख बणाए चतुर सुजान। आप मिटाए जगत हिरस, देवे नाम शब्द ज्ञान चरन ध्यान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा गुरमुखां करे आप पछाण। गुरमुखां हरि आप पछाणे। सर्ब जीआं दा जाणी जाणे। आप आपणा भेव छुपाणे। दिस ना आए किसे राजे राणे। गुरमुख साचे संत जनां, आत्म जोत जगाए महाने। साचा देवे नाम निधान। गुरमुख वड्याई विच जहान। साचा शब्द सुणाए कान। उपजे ब्रह्म ज्ञान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए जम की कान। देवे एका नाम गुरमुखां साची शब्द उडान। साचा शब्द हरि उडारी। गुरमुखां देवे कर प्यार, आप बहाए चरन द्वारी। गुरमुख आउँदे जाण वारो वारी। निहकलंक नरायण नर अवतारी। कलिजुग अन्तिम वेख वखाणे जीव जन्त साध संत भेव कोई ना जाणे जीव जन्त। आपणा भेव आप छुपाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे हिरदे वसे, भाण्डे काचे जोत सरूपी अन्दर नाचे, मेल मिलावा साचे कन्त। हरि भगवन्त जोत जगाए सच महान जगे जोत अगम्म अपार। गुरमुख साचा जाए तार। जोत सरूपी जामा धार। हरि जीअ किया इक्क प्यार। गुरमुख तेरी आत्म शब्द टिकाया इक्क ध्याना, शब्द बबाणा आप चढ़ाए सच्चा अस्वार। तख्तों लाहे राजा राणा, ना कोई सुघड़ ना स्याणा, बेमुखां जीवां कुछ हथ्थ ना आए भुला सर्ब संसारा। गुरमुख साचा चरन लगाणा। फड़ के बाहों राहे पाणा। आपणा भेव हरि खुल्हाणा। जोत सरूपी दरस दिखाणा। कान्हा कृष्ना बण के आया महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली हिन्द सरन लगाणा। वाली हिन्द उठ कर ध्यान। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई जगत महान। माझे देस वज्जी वधाई प्रगटे हरि बली बलवान। बेमुखां तन अग्ग लगाई, चारों कुन्ट कुरलाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक राखो टेक, करे बुध बबेक, देवे सच सची सरनाई। सच सरनाई जोत निरंकारया। देवे शब्द हरि अपारया। आत्म दीपक जोत आप जगाए मिटाए अन्ध अंध्यारया। वरन गोती ना कोई रखाए, दिस ना आए, जगे जोत मुरारया। वेख वखाणे दस अट्ठ अठारां प्रभ पाए सारा, दिवस रैण
अट्ठे पहर साचे लेख लिखा रिहा। मेट मिटाए चार यारां करे ख्वारा, वेला अन्तिम नेड़े आ रिहा। गुरमुख तेरी आत्म लग्गी रहे बहारा, खिड़ी रहे सची गुलज़ारा, प्रभ फूलन सेजा आप सुहा रिहा। आपे सुत्ता हरि जी पैर पसारा, जोत सरूपी हरि निरंकारया। अचरज भेव हरि न्यारा, विच संसारा गिरवर गिरधारा, गुरमुख साचे संत जनां जोत सरूपी दरस दिखा रिहा। साचा हट्ट हरि खुल्हांयदा। शब्द दात विच रखांयदा। बैठा विच इकांत, जोत सरूपी जोत जगांयदा। गुरमुखां कलिजुग अन्तिम पुच्छे वात, फड़ बाहों चरन लगांयदा। आप बंधाए चरन नात सोहँ दात आत्म झोली पांयदा। प्याए बूंद स्वांत, गुरमुख अन्दर वेख मार झात, प्रभ साचा डगमगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सच्चा दान चरन प्रीती तोड़ निभांयदा। लग्गी प्रीत चढ़ जाए तोड़। गुरसिख कोई ना देवे तैनूं अद्ध विच्चों तोड़। अट्ठे पहर हरि जी चढ़या रहे शब्द घोड़। धुरदरगाही साचा माही अन्तिम कलि कर वल छल, जंगल जूह पहाड़ उजाड़ां, घर तेरे विच आए दौड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दरगाह लाए एका पौड़। साचा घोड़ा जोड़ा दर मंगाया। आपणी हथ्थीं तंग कसाया। सोहणा आसण उत्ते लाया। पंचम् जेठ कलिजुग तेरे सिर विच मारे पौड़। शब्द घोड़ा हरि संसारा। आया दौड़ अपर अपारा। इक्को लगाया तिन्नां लोकां पौड़, ना कोई चरन लगाया अद्धविचकारा। ना एह लम्मा ना एह चौड़ा, ना कोई पावे सारा। ना हरि मिट्ठा ना हरि कौड़ा, सर्ब जीआं दा इक्क सहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच चलाए इक्क शब्द निशान चार वरन विच संसारा। सच्चा हरि द्वार निरगुणहार दा। सच्चा हरि द्वार सरगुण रूप अपार दा। सच्चा हरि द्वार लक्ख चुरासी पसर पसार दा। सच्चा हरि द्वार तिन्नां लोकां जोत अकार दा। सच्चा हरि द्वार महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान सच्ची सरकार दा। सच्चा हरि द्वार सभनी थाईआं। सच्चा हरि द्वार बेमुखां दिसे नाहीआ। सच्चा हरि द्वार गगन जगन रिहा विचार, सृष्ट सबाई सुण पुकार, धरत मात होई ख्वार, हरि आप जोत जगाईआ। कलिजुग अन्तिम लए विचार पावे सार, आप डुबाए वहन्दी धार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ साचे लेख लिखाईआ। कलिजुग अन्तिम मारे धाह। कोई ना दिसे मात राह। प्रभ अबिनाशी अग्न जोत लगाए थाउँ थाँईं, खाली छड्डे ना कोई थां। एका शब्द बाण लगाए, रसना खिच कमान चलाए, किसे ना मिले ठंडी छाँ। माण ताण सर्ब मिटाए, मुगल पठाण सर्ब उठाए मेट मिटाए वड शैतान। एका आण हरि रखाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नूर सच्चा तूर, शब्द सरूर हरि भरपूर, वड दाता वडा सूर एका धाम रहाए। इक्को इक्क हरि अलाह। सृष्ट सबाई इक्क मलाह। बेमुख भौंदे गूढ़ी नींद सौंदे ना मिले सच्चा राह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां अन्तिम कलि बाहों फड़, आप बंधाए साचे लड़ साचे थां। वडा दाता साचे घर। खुल्हा
दर धाम अचल एका राह। गुरमुख आत्म दर खलोता, गुरसिख उठाया कलिजुग सोता, जोत सरूपी अग्गे रिहा खड़्ह। कलिजुग तेरी अन्तिम रुत्त। पंचम् जेठ प्रभ एका जोत जगाए करे रुशनाए वज्जे वधाए चार कुन्ट। जीव जन्त साध संत पूरन भगवन्त आदि अन्त जुगा जुगन्त बणाए बणत, गुरमुखां मिले साचा कन्त। इक्क सुणाए शब्द छंत, सोहँ पट्टी रिहा पढ़ाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी मेरी अन्तिम वेरी पाए फेरी, निहकलंक वजा डंक राउ राजान रंक मिटे शंक। साची देवे नाम इक्क वड्याई। वज्जे डंक चार कुन्ट हरि दे वजाया। सुणे राउ रंक निहकलंक पुरी घनक जोत जगाया। आप सुहाया थान बंक एका शब्द रखाया अंक, कुरान अञ्जील सर्ब मिटा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेद पुरान खाणी बाणी, कर ध्यानी चतुर सुजानी, ब्रह्म ज्ञानी अठारां ध्याए साची गीता साचा मीता वक्ख कीता, परखे नीता अन्तिम दए मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग बेमुख तेरी झोली साची डोली, अन्तिम वेले बेमुख जीव धर्म राए दे बणे गोले, आपणी हथ्थीं दए बहाए। धर्म राए आया चल द्वार। निहकलंक ल्या मात अवतार। दित्ता हरि इक्क प्यार। लक्ख चुरासी घले तेरे घर साचे दर, खोल्हीं आपणा इक्क कवाड़। प्रभ अबिनाशी किरपा रिहा कर, धरत मात मंगे वर, बेमुख जीव अन्तिम अन्त कल आपणा आप गए हर। ना कोई तीर्थ ना कोई सर, ना कोई मन्दिर ठाकर द्वार, ना कोई गुरद्वार, जूठे झूठे बैठे सारे माया लूठे अन्दर वड़। निहकलंक जामा पाई, धरत मात पाए दुहाई, उत्ते आए चांईं चांईं, पंचम् जेठ नेड़े आई, सृष्ट सबाई दए सुणाई, चिट्टे अस्व साचे घोड़े हरि जी बैठा आसण लाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, अन्तिम कलि विच दे मति रिहा समझाई। देवे मति हरि किरपा कर, मानस जन्म लक्ख चुरासी विच्चों मिलणा, गुर चरन लाग जाणा तर। गगन पताली पाए सार ढूंडे जाए मन्दिर, जो जाए विच उजाड़ डूंघी कन्दर, ना कोई गढ़्ह किलया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक सच शब्द तीर चलाए, आप मिटाए बूरे कक्के बिलया। बूरे कक्के बिल्ले। पंचम् जेठ सारे हिल्ले। आप खोल्हे विच पतालां बद्धे किल्ले। सभ दे गाने होए ढिल्ले। शब्द तीर इक्क चलाया खिच्चे सोहँ रसना चिल्ले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सिँघासण डेरा लाए, चारों तरफ डगमगाए, नौ खण्ड पृथ्मी सत्त दीप वड महीप इक्क निशान रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वडा शाहो भूपी जोत सरूपी, सृष्ट सबाई अन्ध कूपी, अन्तिम कलि देवे फल, हरि का भाणा ना जाए टल, कलिजुग सतिजुग कर इक्ट्ठे, दोवें बैल होयण मट्ठे, हौली हौली हरि जी चलाए हल। हरि जी साचा हल चलाए। पहली कूट पहला फेरा पाए। हेरा फेरा जगत अन्धेरा, एका एक कराए। आप पाए चारो तरफ घेरा, शब्द सरूपी लाए डेरा, दिस किसे ना
आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्नी जोत चार चुफेरे आपे आप लगाए। अग्न जोत जाए लग्ग। पहली कूट जाए दग। गुरमुख विरला संत जन, निहकलंक तेरे चरन साची सरन जाए लग। बेमुख जीव अन्तिम अन्त माया पाई कल बेअन्त, देवे आत्म धीरज तग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी जोत जगाई, आपे पकड़े शाह रग। शाह रग पावे हथ्थ। बेमुखां हरि पावे सथ। गुरमुखां देवे सोहँ शब्द साची वथ। आप चढ़ाए साचे रथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि मातलोक आया जामा धर, देवे वर किरपा कर, आप वखाए सच्चा घर। जिथ्थे वसे साचा हरि, जोत सरूप सर्ब समरथ। सर्ब समरथ सर्ब घट जाणे। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला हरि जी आण पछाणे। जुगा जुगन्त लिखदे आए वेद पुराने। कलिजुग जीव होए बेमुहाणे। माया रूपी पाया जाल, आपणा तणया झूठा ताण, बेमुख होए अन्ध अंध्यान, ना सके हरि पछाण। ना मिले हरि मदीने मक्के, आत्म बैठा साचे घर, गुरसिख साचे साचा कर ध्यान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हिरदे वाचा बेमुख जीव देह भाण्डा काचा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे ना जाना। आत्म भुक्ख उतरे दु:ख मिले गुण निधानया। गुरमुख साचे संत अट्ठे पहर सुक्खणा सुक्ख, देवे दरस कर तरस हरि मेहरबानया। सुफल कराए मात कुक्ख, वड मनुक्ख करे चरन निधानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मात जोत जगाए चारों तरफ धूंएं रहे धुक्ख, पंचम् जेठ फूक लगाया। धूंआं धुक्खे विच संसार। चारों कुन्ट होए विचार। साचा भाणा कोई ना जाणे, सारे वेखण राजे राणे, ना पावे कोई सार। कलिजुग अन्तिम हरि जी साचा लाहुण आया मकाणे, गुरमुख साचे संत जन नाल लए सच दुलार। आपे चले आपणे भाणे, तणदा रहे ताणे, जीव जन्त सुणे हरि पुकार। ना कोई वेखे अन्ने्ह काणे। ना कोई जाणे सुघड़ स्याणे। उतरे पार जो जन करे चरन ध्याने। अन्तिम करे पार, एका मारे शब्द बाणे गुण निधाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कल्गी धर, साचा हरि नरायण नर, हरि हरि हरि हरा करतारे। चारों तरफ हरि जी वेखे। पहली कूट, शब्द तीर जाणा छूट, सृष्ट सबाई नेत्र पेखे। गुरमुख साचे संत जन शब्द पंघूड़ा रहे झूट, आप मिटाए औलीए पीर वड वड शेखे। आप लगाए गुरमुख मात साचे बूटे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी मात लगाई साची मेखे। सतिजुग साचा मात धराया। पहली माघी जन्म दवाया। सति सरूपी विच समाया। बेमुखां आत्म रही सोती, अन्तिम वेले देण दुहाया। गुरमुख लग्गा सच्चा नेंह, अमृत बरसे साचा मेंह, आत्म देवे धीर धराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त ना कोई होए होर सहाया। तेरा होए ना कोई सहाई। चारों कुन्ट दए दुहाई। भैणां छड्डण आपणे भाई। मावां पुत्तां सुध ना राई। हरि जी वढ्ढे नक्क गुत्ता, बेमुखां मुख लाए
छाही। पाउण ना देवे किसे जुत्ता, चारों तरफ रिहा शब्द चलाई। कलिजुग तेरी आप सुहाई रुत्ता, देवे तेरी अलख मुकाई। दर घर साचे होया बेमुखा, जूठा झूठा कुत्ता ना मिले किते वड्डयाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग उठाया सुत्ता, देवे मात जन्म दवाई। सतिजुग उठ उठ बलधार। धरत मात करे पुकार। कलिजुग जूठा झूठा अन्तिम होया वड ख्वार। मूधा होया पापां ठूठा, ना कोई पावे सार। गुरमुखां मिले नाम रस अनूठा, देवे आप हरि करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे फड़ के बाहों गले लगाए, करे ठंडे ठार। सतिजुग उठ कर त्यारी। लक्ख चुरासी विच मात होई बड़ी ख्वारी। दिवस रैण अट्ठे पहर, दोए जोड़ धरत मात करे पुकारी। कोई ना बणदा मेरा साक सज्जण सैण, अट्ठ सट्ठ तीर्थ बेमुख जीव रहे झक्ख मारी। ना कोई वेखण भाई भैण, धीआं पुत्तां होए ख्वारी। निहकलंक जामा धार कर विचार विच संसार, अन्तिम कलि आई हार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे सभ दी सारी। सतिजुग साचे सुरत संभाली। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, कर मेरी रखवाली। मैं जावां मात गुरसिक्खां दर साचे घर बणां जा सवाली। मंगां सच्चा वर विच मात जावां तर, निहकलंक जिस तेरी सेव कमा ली। इक्क बणावां सच्चा सर, चार वरन आए दर, दूजा रक्खे ना कोई घर, मस्तूआणा साची जोत जगा ली। अट्ठ सट्ठ तीर्थ गए हर, आपणा कीता लैणा भर, चारों कुन्ट आउणा डर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त लेख लिखाए, मेख सतिजुग तेरी आपणी हथ्थीं आप लगा ली। लिखाया लेख सतिजुग तेरा, प्रभ अबिनाशी जोत सरूपी जामा धार निहकलंक पहली वेरां, साचा हरि महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी डंक वजाए, सिँघासण बैठा डेरा लाए, आपणी खेल आप रचा ली। रसना खिच्चे इक्क कमान, सोहँ तीर चलाए। बेमुख जो जीव वड शैतान हरि उठाए। जो जन होए बेईमान, रण भूमी हरि विच ल्याए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे विच हरि आप समाए। आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। ना कोई जाणे राजा राणा ना किसे भेव चुकाया। ना कोई जाणे सुघड़ स्याणा, ना कोई जाणे वेद पुराना, खाणी बाणी रहे सभ गाया। ना कोई जाणे अञ्जील कुराना, ना कोई जाणे शाह सुल्ताना, ना कोई जाणे बाल अञ्याणा, साचा हरि एका घर इक्को इक्क स्याणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड मेहरबान निगाहबान करे ध्यान चार कुन्ट एका शब्द उडान वाली दो जहान रिहा आप लगाया। शब्द उडारी आप लगांयदा। बेमुखां होए ख्वारी, कलिजुग वेला अन्तिम आंयदा। मुकदी जाए चार यारी, संग मुहम्मद आप रलांयदा। पहली कूट आई भारी, उत्ते फेरे सोहँ तिक्खी आरी, दो धड़ आप करांयदा। लेखा देणा पैणा सभ नूं वारो वारी, उहला पड़दा ना कोई रखांयदा। लाड़ी मौत घर घर दए बहारी, खोल्ह बन्द कवाड़ सभ दे अन्दर,
जीव जन्त नर नार ना कोई बचांयदा। पंचम् जेठ नेड़े आंयदा। ना किसे दिसे पिछा अगाड़, पिच्छे लग्गी वडी धाड़ जूठे झूठे मार मुकांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका लाए शब्द वाढी, लक्ख चुरासी वढ्ढे पहली हाढ़ी, भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। लक्ख चुरासी पक्की हाढ़ी। कलिजुग जीव किस्मत माढ़ी। प्रभ अबिनाशी जामा पाया दिस ना आया, लभ्भदे फिरने विच जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी। माझे देस लग्गा भाग, घनकपुर हरि वास रखाया। साची जोत दए जगाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे शब्द ज्ञान सच निशान सिध्धा तीर इक्क चलाया। इक्क चल्ले सिध्धा तीर। चार कुन्ट होए वहीर। किसे हथ्थ ना आवे नीर। आप मिटाए शेख़ औलीए पीर दस्तगीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा राणा पहने चिट्टा बाणा, पंचम् जेठ वक्त अख़ीर। पंचम् जेठ जोत जगाए। जोत सरूप डगमगाए। बेमुखां हरि दिस ना आए। अन्तिम वेले गुरसिक्खां होए सहाए। फड़ के बाहों राहे पाए। कटे गलों जम की फाहे। धर्म राज हरि दर साचे घर रिहा शरमाए। गुरमुख साचे संत जनां सच घर वास, प्रभ होए आप सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जाणी जाण इक्क ल्याए शब्द बबाण, गुरमुख साचे अन्तिम कलि मातलोक उप्पर आप चढ़ाए। इक्को इक्क सिध्धा तीर बेमुखां रिहा चीर, आपणीं हथ्थीं आप चलाए। तीर निशाना जाए छुट्ट। काया माटी भाण्डा काचा, अन्तिम जाणा फुट्ट। गुरमुख साचे चरन लगाए, अमृत साचा सीर प्याए, गुरसिख पीण प्रभ दर रज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघासण डेरा लाए, गुरमुखां विच रिहा सज्ज। सच सिँघासण सच अस्थान। जोत सरूपी बैठा हरि भगवान। सृष्ट सबाई आत्म वेखे, करे कराए जो मन भाए, सर्ब जीआं हरि जाणी जाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, साचा देवे शब्द निशान। गुर संगत सद सद बलिहारया। चल आए हरि चरन द्वारया। मिले सच्ची सरनाई मिटाए कलिजुग छाही, सोहँ साबण नाल धवा लया। आप कटाए जम की फाही, लक्ख चुरासी दए छुडाई, साचा अमृत जाम प्याई, जो जन चरन ध्यान रखाई। गुरमुख बेमुख दोहां रक्खे थाउँ थाँईं। करे पहचान हरि भगवान सर्ब जीआं दा जाणी जाण, भेव रक्खे नाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत दर आई देवे वर बैठा सच्चे घर, अमृत फुल्ल साचे घर रिहा बरसाई। अमृत मेघ वसे धार। गुरसिख झिरना झिरे तेरी आत्म सच सच्चे घर बाहर। प्रभ अबिनाशी घर आए तेरे कारज सरे भण्डारे भरे, निखुट्ट ना जाए विच संसार। चुकाए जम का डरे, नुहाए अमृत सुहाए साचे घरे, गुरमुख साचा ना जन्मे ना मरे, जोत सरूपी जोत हरि चरन प्रीती निभाए नाल। पूरे कारज घर घर करे। जोत सरूप नर हरि हरि नरे। गुरमुख विरला विच मात संत दर घर साचे लैण वरे। हरि का भाणा अन्तिम अन्त साचा संत जरे। साचा हुक्म हरि सुनाणा, मदिरा मासी दंड अन्तिम
भरे। धर्म राए विच अद्ध दे फड़े, डूंघी कन्दर रहे अन्दर वड़े, लेखा काढे ना देवे किसे छड्ड, हड्ड हड्ड करे अड्ड अड्ड, वढ्ढ वढ्ढ चित्रगुप्त अग्गे धरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लै जाए सचखण्ड आपणे दरे। गुर संगत संगत गुर, मेल मिलावा लिख्या धुर। निहकलंक कलि जोत प्रगटाई, पिण्ड लिखाए घनकपुर। तीन लोक वज्जे वधाई, चरन आए करोड़ तेतीसा सुर। ब्रह्मा विष्न महेष होए दर दरवेश, विष्नूं इक्क अकार जोत कराई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे नाम साध संगत जो जन आए दर साचे मंगत, दरगहि साची मिले वड वड्याई। दरगहि साची मिलदा माण। जो जन करे चरन ध्यान। आप लगाए इक्क बाण। इन्दलोक ब्रह्मलोक शिवलोक तजाए, आप टपाए चौदां लोक, लोक परलोक जोती मेल मिलान। गुरमुख तैनूं कोई ना सके रोक, जमदूत दोए जोड़ तेरे चरन सीस झुकाण। इक्क सुणाया शब्द सलोक, सोहँ शब्द जो जन रसना गाण। अन्तिम मिलणा साची जोत, लक्ख चुरासी फंद कटाण। ना होणा कदे कोई विच मात दोख, देवे दरस हरि भगवान। सुफल कराई मात कुक्ख, झुलाए इक्क सच्चा निशान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, आप मिटाए जम की कान। गुर संगत गुर दर वेख। जोत सरूपी एका भेख। सृष्ट सबाई लिखाए साचे लेख। साचे मार्ग आपे पाए, शब्द घोड़े दए चढ़ाए, विच आत्म लाए साची मेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे हथ्थ ना आए, पढ़ पढ़ थक्के पंडत ब्रह्म ज्ञानी वड ध्यानी उच्च इशनानी, किसे ना मिले सच्चा हरि इक्क निशानी, गलीं पाई फिरन गानी, वड वड औलीए पीर शेख़। औलीआ पीर शेख़ वड मुलाना। किसे हथ्थ ना हरि जी आणा। पढ़ पढ़ थक्के चारे वेद कोई ना पाए भेद, विचारे दस अट्ठ अट्ठ दस पुराना। प्रभ अबिनाशी अछल अछेद, किसे दिस ना आए वडा शाह सुल्ताना। सृष्ट सबाई होए खेद, बेमुखां आत्म सुंञ मसाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां खोल्हे साचा भेद, देवे शब्द सच्चा इक्क ज्ञाना। शब्द ज्ञान धुर फ़रमाण, हरि भगवान देवे विच जहान। जीवां जन्तां साधां संतां देवे दान। जो जन चरन सीस निवाए कर ध्यान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, हिरदे वाचा देवे नाम गुणवन्त गुणी निधान। पुरख अबिनाशी सर्ब घट वासी, सृष्ट सबाई करे दासी। चार वरन आए सरन, चुकाए मरन डरन हरि निरँकारी। बेमुख जीव जूठा झूठा पाणी भरन, अन्तिम वेले सारे मरन, धर्म राए दी जायण सरन, दु:ख लग्गे भारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गुरसिक्खां आत्म साची जोत बलोए, अज्ञान अन्धेर रहे ना कोए, करे इक्क उज्जयारी। आत्म होए इक्क उज्जयार। दीपक जगे जगे जोती, गुरमुख बण गया माणक मोती, आप उठाए आत्म सोती, दुरमति मैल जाए धोती, सोहँ शब्द रसन उचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, नर हरि साचा देवे शब्द अपार। शब्द अपार अगम्म अथाह। ना
कोई पावे सार, ना जाणे धार कर विचार, विच संसार डुब्बे मँझधार, ना दिसे सच्चा राह। गुरमुखां हरि साचा जाए तार, कर कर प्यार, देवे शब्द अपर अपार, जोत जगाए हरि अपार, इक्क दिखाए सच्चा थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीव दर दर फिराए, फिरन हलकाए, साची वस्त कितों हथ्थ ना आए, घर घर भौंदे फिरन दर दर उडदे दिसण कां। ना कोई सुणाए साचा राग। बेमुखां लग्गा आत्म जूठा झूठा दाग। कलिजुग जीव अन्तिम वेला नेड़े आया, बाहों पकड़ ना किसे जगाया, साचे राह ना किसे पाया, होए माढ़े भाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा जामा आपे पाया। जोत सरूपी खेल रचाया। मात पिता ना कोई बणाया। भैणां भईआ नात चुकाया। नित नवित्त जोत जगाया। गुरमुख साचे राखो सदा चित, वेले अन्त होए सहाया। मानस जन्म लैणा जित्त, एथों चले गए कित, साची वस्त किसे हथ्थ ना आया। ना कोई वार ना कोई थित्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर गुरमुख साचे विच समाया। वार थित्त हरि ना जाणे। नित नवित्त आप चलाए जोत जगाए, सर्ब रखाए आपणे भाणे। सृष्ट सबाई राजे राणे सुघड़ स्याणे गुरमुख साचे पार लँघाए बेमुख जीव अन्तिम कलि आप भुन्नाए जिउँ भठयाले दाणे, ना कोई दए छुडाए। गुरमुख साचा रंग प्रभ दर माणे, आत्म तृखा दए बुझाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका नाम मात धराए। धरया मात नाम निधान। बद्धा नात विच जहान। सतिजुग साचे मिली दात देवे हरि भगवान। चार वरन एका सरन, बणाए धीआं पूत धरनी धरन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी इक्क इकांत। इक्क इकांत सदा इकेला। गुरमुख सुहाए तेरा अन्तिम वेला। पंचम् जेठ नर नरायण, भिन्नड़ी रैण गुरमुक्खां लाए साचा मेला। साध संगत गुर चरन रल मिल बहिण, दरस दिखाए तीजे नैण, रसना सके ना किसे कहण, अचरज़ खेल पारब्रह्म कल खेला। गुरमुखां सोहँ शब्द तन पहनाए गहिण, बेमुख जीव चार कुन्ट भौंदे फिरन पौंदे वैण, हरि जी किते दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत इक्को रंग दिसे संग, नेड़ा दूर दूर नेड़ा इक्को थां रहाए। ना दूर ना नेड़े। अन्दर बैठा करे नबेड़े। जिस दे खुल्हे सदा वेहड़े। बेमुख जीव करदे झेड़े। ना धीर धराए साचे वेहड़े। ना कोई वेखे ना पछाणे, हरि जी वसे आत्म नगर साचे खेड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरे सच्चो सच हको हक्क करे नबेड़े । सच नबेड़ा देणा कर। कलिजुग तेरा होया बन्द दर। बेमुखां आत्म होई अन्ध, ना दिसे साचा हरि वस्सया साचे घर। विच होई आत्म पापां कंध, ना कोई प्याए अमृत आत्म साचा सीर। बेमुखां दुखी होया बन्द बन्द, इक्क हँकार प्रभ दित्ता वड। गुरमुख साचा हरि चढ़ाए साचा चन्द, देवे साचा वर। आप उपजाए परमानंद, ना आवे किसे डर। मदिरा मास जो जन लाउँदा रहे बत्ती दन्द, प्रभ
भन्ने फड़ फड़। सभ दे अन्दर बैठा वड़, देवे भन्न जो लए घड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां फड़ाए आपणा लड़। आपणा लड़ गुरसिख तेरी चोली दित्ता बन्न। तेरे आत्म दर दुआरे, जाए हरि जी खड़। साचा शब्द सुणाए कन्न, तेरी काया मन्दिर डूंघे अन्दर हरि जी वड़। पंजे चोर बाहर कढ्ढे बाहों फड़। आत्म जाए तीर लग, बेमुखां नाल अट्ठे पहर रिहा लड़। किसे ना दिसे छप्परी छन्न, अन्तिम कलिजुग देवे डन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वस्त तेरी झोली पाए कोई ना लाए संन्ह। चोर यार ना कोई लुट्टे माल शब्द धन ना कोई करे ख्वार। गुरमुख विरले बेड़ा लैणा बन्न, बेमुख जीव रहे झक्ख मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर हरि अवतार। नर हरे निराधार। किरपा करे विच संसार। आसा वरे गुरसिख साचा होया पार। आत्म जोती साची धरे, जगाए अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच शब्द जगत चलाए वरताए, सृष्ट सबाई भरे रहण भण्डार। भरया रहे हरि भण्डारा। सृष्ट सबाई लक्ख चुरासी बणया रहे वरतारा। ना मुक्के ना सुक्के ना रुके सद भण्डार अतुट्टे, खुल्हे रहण दुआरा। बेमुखां जड़्ह आपे पुट्टे, शब्द तीर दोवें रक्खीआं तिक्खीआं धारां। कलिजुग तेरी चोग निखुट्टे, जूठा झूठा फड़ फड़ हरि कुट्टे, फड़ फड़ कढ्ढे बाहर चरन दुआरा। सतिजुग तेरी पहु फुट्टे, गुरसिख साचा लाहा लुट्टे, अमृत पीए पहली घुट्टे, दिसे दस्म दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप वखाए आपणा इक्को इक्क दरबारा। इक्को इक्क सच्चा दरबार। जिथ्थे वसे हरि निरँकार। होए प्रकाश कोट रवि सस्से अगम्म अपार। शब्द घोड़े तंग कसे, पंचम् जेठ होए अस्वार, बेमुखां आत्म रहे दुःखे, रैण अन्ध अंध्यार। गुरमुखां राह सचा दस्से, बन्न्हे साची धार। कलिजुग जूठा झूठा मातलोक विच्चों नस्से, शब्द डण्डा लग्गे भार। सतिजुग साचा धरत मात तेरी झोली वसे, गुरमुखां कलि वेख वेख हस्से, बेमुख दर तों जायण नस्से, जो रहे झक्ख मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग सतिजुग दोवें इक्ट्ठे कराए, इक्क दूजे नूं रहे हथ्थ मिला। कलिजुग सतिजुग दोवें द्वार। प्रभ अबिनाशी करे विचार। कलिजुग झूठा जूठा, प्रभ चरन डिग्गा मूंह दे भार। चौथा जुग रिहा रूठा, लक्ख चुरासी बणया मुट्ठा, धर्म राए दर करे पुकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा धरत मात तेरी गोद दए बिठाल। कलिजुग सतिजुग दर दरबान। अग्गे खड़े हरि मेहरवान। दोवें करन चरन ध्यान। अन्तिम वेला कलिजुग होया वेद अथर्बण अल्ला अलाही भरया पूर, जोत धरे प्रभ पूरा वड सूरा निहकलंक वज्जा डंक हरि रघुराया। सतिजुग साचा ख़ुशी मनाए। प्रभ अबिनाशी दया कमाए। साची वस्त झोली पाए, सोहँ नाम प्याए जाम, अट्ठे पहर सन्झ सवेर, कर कर मेहर, एका धार रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग कलिजुग दोहां धिरां दा तोड़ विछोड़ा,
अन्तिम अन्त विच मात आपे आप कराए। कलिजुग तेरे कढ्ढे खोट। गुरमुख साचे संत जन, लभ्भे विच्चों कोट। लक्ख चुरासी पाई फाँसी, धर्म राए दी होए दासी, सोहँ शब्द नगारे लग्गे चोट। वेख वखाणे मदिरा मासी, जोत जगाए घनकपुर वासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को इक्क ब्रह्मण गौड़। सतिजुग साचा चिट्टा दुध्ध, निर्मल नीर है। गुरमुखां करे उत्तम बुध, हउमे कढ्ढे विच्चों पीड़ है। आप दवाए साची सुध्ध, चिट्टे अस्व उत्ते मार छाल बहे कुद्द, चलाए एका शब्द तीर है। दूर दुराडे पहली कुन्ट हुन्दा वेख युद्ध, ना देवे कोई किसे धीर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहीं हथ्थीं कलिजुग तेरा काला चोला रिहा चीर है। कलिजुग तेरा काला चोला। सृष्ट सबाई होए दुःखदाई, एका वज्जे शब्द गोला। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई, शब्द सरूपी खेल रचाई, सृष्ट सबाई गूढ़ी नींद सवाई, बेमुख जीवां दिस ना आए वसे कोल कोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे शब्द जणाई, आत्म साची मिले वधाई, आप सुणाए इक्को साचा ढोला। सच्चा ढोला सुहागी गीत। निहकलंक तेरी साची रीत। चार वरन तेरी सरन पाणी भरन, परखे सभ दी नीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे हथ्थ ना आए ना दिसे मन्दिर विच मसीत। मन्दिर मसीत ना दिसे हरि, बेमुख जीव भौंदे दर दर, ना कोई सहाए। काया कन्दर साचा मन्दिर जगे जोत महाने, बेमुख जीव भौंदे फिरदे बन्दर, मायाधारी हथ्थ फड़ी नकेल, आप नचाए जिउँ रिछ कलन्दर, ना कोई भेव किसे पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, सभ दे अन्दर रिहा समाए। चिट्टी चादर हरि जी करदा सभ दा आदर। प्रगट होया जोत सरूप सिँघ शेर शेर बहादर। निहकलंक कलि जोत जगाए करता कादर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बणत बिहा बणाई, गुरमुख साचे संत जनो देवे सच्चा आदर। देवे माण विच जगत जहान। भगत वछल भगवान गुण निधान चतुर सुजान, एका देवे शब्द बबाण। गुरमुख साचे संत जन पहली वंड विच ब्रह्मण्ड नाथ त्रैलोकी कोल कराण। बेमुख जीवां तोड़े घमंड, घर घर भन्ने कच्चे अंड, विच जहान ना फड़े तीर कमान। बेमुख जीव देवे वंड, कलिजुग अन्तिम आई कंड, चारों कुन्ट चले चण्ड प्रचण्ड, सृष्ट सबाई होई बेईमान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाई होई रुशनाई, सर्ब गुणा हरि जाणी जाण। सतिजुग तेरा चिट्टा रंग। प्रभ दर सच्ची इक्क मंग लई मंग। एका रंग मजीठ चढ़ाए ना होए कदे कच्चा, साची वस्त लई मंग। मानस जन्म ना होए भंग। गुरमुख साचे लेखे लाए। लक्ख चुरासी विच्चों कढ्ढ आपणी हरि जी सरन बहाए। आपे जाणे गुण अवगुण, सभ दे लेखे रिहा लिखाए। विच्चों मात छाण पुण, इक्क बाला सच्चा लाला सिँघ मनजीत सभ दे अग्गे लाए। इक्क बणाया शब्द दलाला रंग गुलाला, दरगहि साची दए बहाए। साचा रंग चढ़ाए
होए सर्ब रखवाला। फड़ के उंगली चले नाल सिँघ पाला। प्रभ अबिनाशी सुरत संभाला। जोत जगाए जिउँ जगे जोत ज्वाला। किरपा करे प्रभ गोपाला। इन्द्रपुरी राह वखाणे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलिजुग सुरपति राजे इन्द करोड़ तेतीस जोती लए मिलाए। कलिजुग अन्तिम गया ढुक्क। सुरपति राजे इन्द करोड़ तेतीस तेरा दाणा पाणी गया मुक्क। सच सरोवर सति धार, तेरे दर तों जाए सुक्क। प्रभ अबिनाशी निहकलंक कलि जामा धार कर विचार, छोटा बाल दो हथ्थीं ल्या चुक्क । पंचम् जेठ बन्न्हे धार विच संसार, सतिजुग साचे तेरा कर विचार, कलिजुग बेमुख डिग्गे मूंह दे भार, चारों कुन्ट पए थुक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे साचा माण ताण रखाए, मदिरा मासी कोई रहण ना पाए, आप मिटाए जो बत्ती दन्द रहे चुक्क। सतिजुग साचे तेरा साचा बाणा। मदिरा मासी कोई रहण ना पाणा। घनकपुर वासी सर्ब मिटाणा। गुरमुख साचे संत जनां, चिट्टा दुध्ध अमृत रस रसन चुआणा। आप मिटाए तृष्ना दुःख, धीरज यति सति संतोख सच मोख इक्क दवाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी हथ्थीं पंचम् जेठ आपे बन्न्हे गाना। चिट्टा दुध्ध चिट्ट चिटाण। धुरदरगाही सच सुगाती, विच माती आप ल्याया हरि नुराती, जन भगतां पुच्छे बाती, सुत्या राती देवे दाती, दरस दिखाए हरि भगवान। अमृत बूंद प्याए स्वांती, इक्क वरताए ठंडी शाती, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाण। रसन गायण गुण गहर गम्भीर। अमृत मिले साचा सीर। आत्म देवे साची धीर। बज़र कपाटी काया माटी, प्रभ अबिनाशी रिहा चीर। साचा शब्द लगाए साची हाटी, लग्गी विच सरीर। बेमुखां काया चोली पाटी, कलिजुग अन्तिम होई लीर लीर। ना कोई तीर्थ ना कोई ताटी, सभ दी तुट्टी धीर। एका रस गुरमुख लैण प्रभ चरन चाटी, कढ्ढे हउमे पीड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे जीआ दान चरन धूढ़ इशनान, मूर्ख मुग्ध अञ्याण बणाए चतुर सुजान, देवे साची दाती देवे दात अपार भण्डार अतुल्ल है। आपे पाए सार विच संसार, सच भण्डारा गया खुल्ह है। गुरसिक्खां रिहा तार कर विचार, किरपा धार हरि निरँकार, देवे शब्द धार ना लाए कोई मुल्ल है। बेमुख जीव रहे झक्ख मार, चारों कुन्ट होए ख्वार आप डुबाए विच मँझधार, कलिजुग अन्तिम वेला नेड़े आया गुरमुख साचे हरि चरन चुभ्भी मार, अमृत धार कर प्यार, झिरना झिरे अपर अपार, तेरी काया महल मुनार जोत जगाए हरि निरँकार, गुरमुख साचे अन्तिम वेले तेरी काया आप उठाए चुक्क लै जाए सच्चे दरबार, दरगहि साची जाए वाड़ी। गुरमुख लाए अग्गे पिच्छे आप सज्जे खब्बे अग्गे चारों तरफ होए वहीरा वारो वारी। चोरां ठग्गां देवे दर दुरकारी। रक्खे लाज जिन्हां छुहाईआ गुर चरन चिट्टी दाढ़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत तन बलोए करे लोए, गुरमुख उठाए सोए जोत जगाए
बहत्तर नाड़ी। बहत्तर नाड़ी उब्बल रत। जोत जगाए हरि कमलापत। गुरमुक्ख साचे साचा बीज तेरी आत्म इक्क बिजाए, कलिजुग अन्तिम वेखे वत। साची दात सोहँ शब्द विच टिकाए, आपे जाणे गति मितक। साची जोत इक्क टिकाए देवे साची मति। कलिजुग अन्तिम वेला टल ना जाए, बेमुख सुट्टे धर्म राए दे डूंघे खात। वल छल कर आपणा आप रिहा छुपाए, गुरमुख तेरे हिरदे आसण लाए, जिस उत्ते ना कोई छप्परी ना कोई छत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बंधाए एका साचा नत्त। साचा नात चरन गुर। गुरमुख गुरसिख दोहां बण जाए इक्को सुर। आप मिटाए आत्म अग्न लग्गी तृख, मेल मिलाए लिख्या धुर। किसे हथ्थ ना आए मुन रिख, दर दर मंगदे फिरदे भिक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे संतां साचे लेख लिखाई, जन भगत आत्म तन वजदी रहे वधाई, सोहँ शब्द गाउँदे रहण चांईं चांईं, सतिजुग साची खिड़ी गुलज़ार, साचे संत साची वेल कल विच मात दे लाई, फूलन हार तन शृंगार, हरि निरँकार सोहणा हार इक्क गुंदाई। गुरमुख साचे संत जनां चरन धूढ़ मातलोक लग्गी इक्क क्यारी, साचे फुल्ल ल्याया तोड़। सोहँ धागे शब्द रागे रिहा जोड़ जोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ गुरमुखां रक्खे साया हेठ, घनकपुरवासी लाहे उदासी, मिटे जम का डर घर सच्चे रहण ना देवे मदिरा मासी, कल्गीधर साचा हरि आवे वागां मोड़। वागां मोड़े चढ़े घोड़े। गुरमुख प्रीती चरन जोड़े। साचा फल विच मात, हरि जी इक्को लोड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नात पुरख बिधाता आपणे चरन जोड़े। गुर गुर गुर दरवेश। जन भगतां दर रहे हमेश। सतिजुग तेरा साचा बाणा खुल्हड़े रहण केस। कोई ना रहे राजा राणा, इक्को सच नर नरेश। सर्ब जीआं आपे माणा ताणा, आपे करे सर्ब प्रवेश। आपे चले चलाए आपणे भाणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि नर, आवे जावे वारो वारा। आवे जावे वारो वारी। खेल करे हरि निरँकारी। सतिजुग साचे जोत प्रगटाई पहली, सनक सनंदन सनातन संत कुमार नाउँ रखाई। दूजी वार लए अवतार, बराह रूप हरि जी धार, धरत मात पतालों कढ्ढी बाहर, एका कीती हरि आपणी कार। कोई ना पावे प्रभ दी सार। निहकलंक नरायण नर आवे जावे वारो वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि कराए जल थल। सृष्ट सबाई भुलाए कर वल छल। जोत प्रगटाए घड़ी घड़ी पल पल। बेमुख वेखण नेत्र पेखण, दिस ना आए हरि रघुराए, कोई ना जाणे अज्ज कल्ल। महाराज शेर सिँघ देवे साचा दान, चरन धूढ़ सच्चा इशनान, जाए बलि बलि। बलि बलि बलि बलिहारी। गुर संगत प्रभ जाए तारी। रैण सबाई हरि जस गाए आए चरन द्वारी। आत्म झोली हरि भराई। जिन्हां आस इक्क रखाई। साची वस्त विच टिकाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भुल रहे ना
राई। करे आस कर अरदास। प्रभ अबिनाशी होए दास, हिरदे सभ दे रक्खे वास। प्रभ अबिनाशी पुरीआं तिन्नां लोआं करे नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे सच्चा दान सर्ब गुणवन्त हरि गुणतास। हरि गुणतासा, वेखे जगत तमाशा। कलिजुग अन्तिम वेला मौत डैण चबाए, खाए कर कर हासा। लक्ख चुरासी छुट्टे नाता, भाई भैण साक सज्जण सैण खाली फड़े हथ्थ विच कासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अष्टभुज मारे धुज, शब्द लिखाए पंचम् जेठ गुझ, आप उठाए मात पताल अकासा। अष्टभुज उठ हो खबरदार। शस्त्र बस्त्र आपणे पहन कर तन शृंगार। धरत मात करे पुकार। लक्ख चुरासी पापां भरी, पाए आए भार। प्रभ अबिनाशी देवे साची वरी, जोत रखावे विच संसार। निहकलंक कलि जामा पाया, पंचम् जेठ लोकमात लाए इक्क सच्चा दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग सतिजुग मौत लाड़ी खिच ल्याए चरन द्वार। लाड़ी मौत आउणा दर। लै के जाणा सच्चा वर। प्रभ अबिनाशी आपे देवे नर नरायण बल बल धार। चारों कुन्ट आवे डर, प्रगट होया नर हरि, पैण स्यापे घर घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन लाग जागण भाग, उपजे राग धोए दाग, पहली माघ देवे सच्चा वर। लाड़ी मौत उठ विचारे। हरि जी केहड़ा करे तन शृंगारे। लक्ख चुरासी करां दासी, इक्को वार बेमुख सारे बणा मेरे लाड़े। धर्म राए तेरी सुण पुकार, हरि दातार, माझे देस करे वेस। जोत सरूपी आपे लाए सच सच्चे अखाड़े, इक्को सच नर नरेश। खुल्हे रक्खे आपणे केस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क घर साचे वसे जोत सरूपी गुरमुख साचे विच प्रवेश। लाड़ी मौत चढ़या चाअ। प्रभ अबिनाशी मेरे बख्शीं सभ गुनाह। फड़ के बांह साचा खेल करीं विच ब्रह्मण्डी, जिथ्थे होए वड पखण्डी, इक्क दिखावीं सच्चा राह। आपणी हथ्थीं फड़ चण्डी, वढ्ढी जाईं वक्खो वक्ख करीं थाउँ थां। आप उठाईं धरत मात दी गोद सवाईं, बेमुख कलिजुग जीवां ना देवे कोई ठंडी छाँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वर तेरी झोली पाया, पर्दा उहला ना कोई रखाया, शब्द डोला तेरे नाल धराया, गुरमुख साचे संत जनां लैणा विच बहा। लाड़ी मौत करे पुकार। हरि जी साचे किरपा धार। मेरी पैज देणी संवार। मैं जावां विच मात, अन्तिम कलि बेमुखां करां ख्वार। सिर मेरे हथ्थ रक्खीं हरि समरथ, मैं जावां तेरे सिक्खां चरन द्वार। मेरे आवण नाल, फड़ावां तेरे हथ्थ, मेरा उतरे सिर तों भार। तेरे सिक्खां तन शब्द पहनावां साचा हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप सुणाए लाड़ी मौत राहे पाए, बेमुख जीव दिस ना आए, त्रैलोकी नाथ सगला साथ तेरा आप निभाए विच संसार। लाड़ी मौत हो त्यार। आई हरि दर सच्चे दरबार। प्रभ अबिनाशी दित्ता दोहीं हथ्थीं सच्चा प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ करे अकार। लाड़ी मौत तेरा सीस गुंदाए। शब्द
टिक्का मस्तक लाए। बेमुखां दे नाल व्याहे। फड़ के बाहों डोली पाए। धर्म राए दी बण गई गोली, अठाई कुण्डा दे भराए। बेमुख जीव मारन बोली, जोत सरूपी कोई सार ना पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच विहारा हरि करतारा, निहकलंक नरायण नर साध संगत तेरे विच कराए। लाड़ी मौत तेरे सिर पाउणी सग्गी। एका जोत निहकलंक विच मात दे जगी। चारों कुन्ट उठ उठ वेखो तत्ती वा वगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल आप रचाए, मंगण दर ना किसे जाए, ना कोई रूप रंग रेख रखाए, एका बणे संगी अंगी। ना कोई संग सुहेला। जोत सरूपी इक्क इकेला। तीन लोक आप रचाया। माया रूपी सति सरूपी, वडा शाहो भूपी ना कोई रंग ना कोई रूपी, एका एक हरि अनूपी, आप कराया सच्चा मेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्त कराया, साचा वेला मात ल्याया, होया सतिजुग वेला। चरन कँवल सदा सुहेले। चरन कँवल गुरसिक्खां मेले। चरन कँवल कँवल चरन जगे जोत बिन बाती बिन तेले। चरन कँवल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाग बणे सज्जण सुहेले। चरन कँवल चरन धूढ़। चरन कँवल तराए गुरमुख आत्म मूढ़्ह। चरन कँवल आप कटाए जम का जूड़। चरन कँवल एका रंग चढ़ाए आत्म साचा गूढ़। चरन कँवल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई अन्तिम अन्त दिसे कूड़ो कूड़। चरन कँवल चरनार बिन्द। चरन कँवल अन्तिम वेले आए वाली हिन्द। चरन कँवल कँवल चरन शाह मृगिन्द। चरन कँवल उप्पर धवल रहे मवल, रिहा तरस सुरपति राजा इन्द। चरन कँवल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा सीर गुरसिक्खां आप पिलाए, बेमुख जीव करदे फिरदे निन्द। चरन कँवल गुरमुक्खां मिले मात। चरन कँवल मिटे आत्म अन्धेरी रात। चरन कँवल गुरमुखां मिले मात सच सुगात। चरन कँवल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए साचा नात। चरन कँवल हरि अवतारी। चरन कँवल गुरसिख साचा, जाए बल बलिहारी। चरन कँवल एका रीत, सच प्रीत मात सच्ची धारी। चरन कँवल पतित पुनीत, साचा मीत हरि बनवारी। चरन कँवल लाग गुरसिख साचे मीत, मातलोक आउण ना देवे हारी। चरन कँवल काया होई ठंडी सीत, अमृत बरखा लग्गे भारी। चरन कँवल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम लाग धो दाग खुल्हे दस्म दुआरी। चरन कँवल गुरमुख लग्गे। आत्म साची जोत जगे। नर हरि साचा सदा रहे पिच्छे अग्गे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द उपजाया, गुरसिख बन्न्हाया साचा धग्गे। चरन कँवल पेख नैण। प्रभ अबिनाशी वेख, सज्जण सुहेल तीजे नैण। जोत सरूपी धारे भेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बणे साक सैण। चरन प्रीती जगत निराली। आत्म मिटे घटा काली। करदा रहे सदा रखवाली। बणया रहे गुरसिक्खां पाली। प्रभ अबिनाशी साचा माली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान, सर्ब जीआं पुत्तर धीआं करे सदा सदा रखवाली। चरन प्रीती जाए जुड़। खाली हथ्थ हरि समरथ, कोई ना जाए मुड़। प्रभ अबिनाशी सच ल्याया शब्द रथ साची वथ, धुर दरगाहों आया तुर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द मुख लगाए, कलिजुग साचा जोग दवाए, हउमै विच्चों रोग गंवाए, कलिजुग धार विच संसार, गुरसिख ना जाए रुढ़्ह। सच्चा नाम शब्द अपार। रसना देवे जीव अधार। मानस जन्म जाए सुधार। पूर्ब कर्म रिहा विच विचार। आउणा जाणा लेखे लाए, साचे राहे आपे पाए, मेल मिलाया विछड़यां करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जम का फाहा गलों लाहे, सोहँ कंगण तन पहनाया, विच मात देवे वस्त तन सच्चा शृंगार, नार भतार इक्क सच प्यार, होए दुख्यार, ना पाई सार, विच डिग्गा आत्म डूंघी धार। निहकलंक राह दिखाए। शब्द सच ज्ञान दवाए। सोया जीव आण जगाए। गुरमुख साचा संत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरी आस देवे धरवास दया कमाए। पूरी आस हरि भरवासा। रसना गाओ स्वास स्वासा। गुरमुख रसन ना लाए मदिरा मासा। प्रभ अबिनाशी फेरा पाए, जोत सरूपी चारों तरफ सृष्ट सबाई वेखे आप तमाशा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे वर आए घर जाए तर जूठा झूठा भन्ने हँकारी कासा। चरन लाग जाणा जाग। आत्म धोणा दाग। गुरमुख बणाए हँस काग। आप बुझाए तृष्ना आग। दो हथ्थीं हरि समरथी पकड़े गुरसिख तेरी वाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ दात झोली पाए, आत्म लाए साची जाग। साचा नाम झोली भर। किरपा कर साचे हरि। आत्म खुल्हे साचा दर। मिल्या धुर दरबार साचे घर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म भण्डारे सच भराए, अमृत साचा सीर देवे भर। साचा देवे नाम हरि, गुरसिख आत्म सीने विच्चों देवे कढ्ढ इक्को पीड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग चलाए साचा तीर, बज़र कपाटी देवे चीर। साचा शब्द रसना गाना। मदिरा मास दयो तजा, आपणी बणत लए बणा। साचा कन्त जीव जन्त, आपणी सरन लए लगा। आदि अन्त जुगा जुगन्त, होए सहाई सभनी थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दान हरि भगवान, आपे पकड़े गुरमुखां बांह। पकड़े बांह होए सहारा। लक्ख चुरासी गेड़ निवारा। आत्म दीपक साची जोत करे उज्जयारा। गुरमुख बणाए साची गोती, दुरमति मैल हरि दर धोती, काया सच्चा महल्ल मुनारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे लाया सच्चा इक्क दरबारा। सच दरबार मातलोक हरि साचे लाया किरपा धार। सच वस्त हरि झोली दए पाया, मंगण आया बणया लेख लिखार। नगर खेड़े देवे थेह कराया, शब्द चलाया अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां अमृत मुख दे बरसाया, काया करे ठंडी ठार। गुर पूरा हरि निरँकार है। वड सूरा विच संसार है। सर्बकला भरपूरा देवे तार है। आत्म देवे जोती नूरो नूरा, मिटाए
अन्ध अंध्यार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आपे पाए सार है। साचे दर होए सुहाना। करे चरन हरि ध्याना। सोहँ शब्द रसना गाना। आप मिटाए चुकाए जम की काना। एथे ओथे साची थांएँ, दरगहि साची बहि के खाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा देवे नाम गुण निधान नाम निधान निरहार। आप बणाए बणत गुणवन्त गुण निधान, किरपा कर विच संसार। हरि मेहरवान पावे सार कर प्यार। एका साची दस्से तिक्खी धार। सोहँ शब्द रसन विचार। आत्म पर्दा देवे पाड़, दिसे हरि सच्चा निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सरन आप रखाए ल्याए चरन द्वार। हरि दस्से राह सुखाला। छड्डणा पए जगत जंज़ाला। आत्म होणा पए कंगाला। तन मन्दिर बणे सच्ची धर्मसाला। प्रभ अबिनाशी वसे अन्दर, देवे नाम सच्चा धन माला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं आपे प्रितपाला। औखा राह औखी घाटी। जिथ्थे खुल्हे बज़र कपाटी। मातलोक इक्को इक्क सच्ची हाटी। साचा राह गुरमुख साचे खुल्हा साची घाटी। बेमुखां अन्तिम वेले गल प्या फाह, ना दिसे कोई सच्चा राह, कलिजुग रैण अन्धेरी घाटी। गुरमुखां हरि फड़े बांह, रसना रस सोहँ शब्द साचा चाटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोत जगाए तेरी काया झूठी माटी। सच द्वार सच्चा थाउँ। एथे ओथे हुन्दा सच न्याउँ। दरगहि साची पावे सार, गुरमुखां देवे ठंडीआं छाउँ। आप बिठाए शब्द बबाण, आपणी गोद उठाए जिउँ बालक मांओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भुल रहे ना राओ। ना भुलणा जगत ना रुलणा, दरगहि साची पैंदा मुलणा। मानस जन्म मात फलना फुलना। पाया नाम दर निधाना। गुरमुख ना बणना फेर अञ्याणा। प्रभ अबिनाशी दूर दुराडा वेखे, मारे शब्द निशाना। इक्क इक्क फड़े बणया साचा गाडी, ना कोई भेव छुपाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बाडी, काया महल सदा अटल्ल जिस रखाना। महाराज शेर सिँघ गुरसिख ना मनो भुलाना। अगला पिछला मिलदा लेखा। बिधना लिखे जेहड़ी लेखा। विच मात ना मिले दात सच सुगात, किसे धारी भेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए सरनाई मिले वड्याई करे बेनन्ती आप लिखाए साचे लेखा। करे बेनन्ती दर दरबार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर देवे वर फल लगाए साचे डार। भुल्ल ना जाणा रुल ना जाणा साची वस्त कितों हथ्थ ना आए विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी विच समाए, जोत सरूपी डगमगाए, सभ नूं देवणहार दातार। देवे दान वड वड दानी। जो जन करे चरन ध्यानी। अन्तिम कढ्ढे सर्ब माणी। करे चरन धूढ़ इशनानी। इक्को वज्जे तीर शब्द कानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दया कमाए, तेरे डाले फल लगाए करे मेहरबानी। साचा लग्गे डाल फल। सच दुआरे आउणा चल। ना करे कोई वल छल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप प्याए अमृत घुट्ट अमृत
सीर साचा जल। शब्द जैकारा लैणा बोल। हरि जी चुकाउँदा अगला पिछला मूल। कलिजुग माया वडी छाया, अन्तिम ना जाणा भूल। जिस ने अन्धा जगत बणाया। उल्टे धन्दे फड़ के लाया। आत्म अन्धे पापी गन्दे साचा राह ना किसे वखाया। गुरमुखां अन्तिम प्रभ सोहँ रंदे आपे रंदे, दूई द्वैती पड़दा लाहया। आप चढ़ाए साचे चन्दे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी धारे भेख लिखाए लेख, गुरमुख गुरसिख एका धाम बहाया। शब्द नाम सच्चा गहणा। गुरमुख साचे दर घर साचे इक्को बहिणा। साचा तन शृंगार आप कराए हरि रघुराए, आपे चुकाए लहणा देणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां साची धार बन्न्हाए, शब्द कटार हथ्थ फड़ाए, दरस दिखाए तीजे नैणां। शब्द नाम जगत अनमुल्लड़ा। सुक्का करे हरया चाम, वसे काया कुलड़ा। ना लग्गे कोई दाम, जो दर आए गुरमुख भुल्लड़ा। प्रभ प्याए अमृत साचा जाम, आप लगाए साचा बुल्ल्हड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर कराए काम देवे नाम गुरमुख साचा विरला कोई विच पूरे तोल तुलड़ा। दयावान दए दिलासा। जो जन तजाए मदिरा मासा। हिरदे हरि जी रक्खे वासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंजां चोरां करे नासा। करे नास पंजे चोर। साचे घरों कढ्ढे बाहर हरामखोर। अट्ठे पहर भौंदे रहण पाउँदे शोर। साचा शब्द ज्ञान चरन ध्यान, देवे दात वड करामात, आप चुकाए मोर तोर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया डूंघी कन्दर साचे मन्दिर वसे अन्दर, आप मिटाए अन्ध घोर। अन्ध घोर मिटाए सच्चा जोगी। सोहँ शब्द साची दात ल्याया, कटे हउमे रोगी। गुरमुखां साचा मेल मिलाया, मिल्या हरि सच्चा धुरदरगाही सच संजोगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा माण ताण रखाए सच्चा रस प्रभ अबिनाशी होया वस, राह साचा जाए दस्स, साचा सुख विच मात भोगी। देवे सुख सहज सुभाए। गुरमुख साचे आस रखाए। होए दास चरन सरन हरि सभ रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बीस इकीस इकीस बीस भेव चुकाए। साचे घर दिसे ख्वारी। दुखी होई नर नारी। बिरध बाल जवान होए, ना कोई पावे किसे सारी। आत्म होई सर्ब बेईमान, विच्चों गया सच निशान मार उडारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर ध्यान सुण सच्ची पुकारी। ना कोई ताणा ना कोई पेटा। ना कोई मित मात पित, ना कोई भैण भाई ना कोई बेटा। कलिजुग जीव, हरि इक्क सच्चा खेवट खेटा। बाहों फड़ के पार लगाए, साचे राहे आपे पाए, रंग रंगाए इक्क रंगेटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची धारी सच्चा सूत्र, काया तन बद्धा मन जिस दे विच लपेटा। ना कोई तन्द ना कोई ताणा, ना कोई सुघड़ स्याणा। ना दर सीस किसे झुकाणा। गुरमुख विरले जाणा, प्रभ अबिनाशी तेरा भाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए साची अंस। आप बन्न्हाए पंज दुष्ट दुराचार, हँकार विकार मार मुकाए, जिउँ कान्हा कंस दए
खपाए। जोत सरूपी जोत हरि, सभ दे हिरदे रिहा समाए। आत्म देवे साची मति। साची रसना गुरसिख, चरखा लैणा कत्त। एका गेड़ा आप दवाए, घर दा झेड़ा आप चुकाए, साचा बीज सभ दी आत्म देवे घत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेड़ा देवे बन्न, जन रसना कहे धन्न, आत्म जाए साची मन बीजे बीज साचे वत। साचे संत हरि उपजांयदा। विच मात जन्म दवांयदा। साची वस्त झोली पांयदा। शब्द डोली विच पांयदा। दर आपणे दी सच्ची गंढ्ढ, संत हरि बन्न्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, साचा हुक्म धुरदरगाही, बैठ विच मात शब्द सरूपी आप सुणांयदा। साचे संत हरि ध्यान। अट्ठे पहर रसना गान। दूर दुराडा हरि जी वसे सदा सदा मेहरबान। उत्ते बैठा हरि जी हस्से, थल्ले वेखे संत जन किवें पाउँदे वैण। जोत सरूपी जोत हरि सुण पुकार किरपा धार साचे संतां आप खुल्हाए तीजा नैण। साचा हरि साचे संतां विच मात देंदा शब्द धार है। सचखण्ड निवासी सच धाम वसे वड अतुल्ल अडुल्ल सर्ब गुण भरपूर है। जन संत विच मात झूठी ख़ाक रुले प्रभ देवे कर तरस अन्तिम हरि हज़ूर है। हरि संतां पावे आपे मुल्ल, विच मात लगाए साचे फुल्ल, बेमुख दुरकारे दूर दूर है। जोती जोत सरूप हरि, एका एक संत अनेक देवे नाम रस सच सरूर है। संतां देवे नाम अधार। आप बैठा इकल्ला अचल निरँकार। संत जनां हिरदे हरि विचार। दोए जोड़ दिवस रैण करन निमस्कार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, अमृत बूंद झिरना झिरे अपर अपार। डिग्गे बूंद खुल्हे कँवल, संत जनां दी आत्म जाए मवल, खुल्हे दस्म दुआर। मिले माण उप्पर धवल, जोती जोत सरूप हरि, एका देवे शब्द धार। शब्द धारी कलि विच आए। संत जनां दे कन्न सुणाए। साचा दर खोल्ह वखाए। बज़र कपाटी चीर वखाए। अमृत साचा सीर प्याए। नाभ कँवल हरि उलटाए। संत जनां दी तृखा बुझाए। जोती जोत सरूप हरि, सिँघ सिँघासण बैठ सभ दी रिहा आस पुजाए। काया अग्न दिवस रैण। सौखा साह ना देवे लैण। औखा होया चलण फिरन, ना देवे किते बहिण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे हरि दुखी होई आत्म निमाणी रो रो पावे वैण। अंग अंग लग्गा दुःख। ना कोई तेह ना कोई भुक्ख। सुकदा जाए काया रुक्ख। बाहर आया होया सुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा सीर प्याए, आप उपजाए साचा सुख। दु:ख दर्द जीव होए दूरा। हाकन डाकन प्रभ करे चूरा चूरा। साचा नाम गुण निधान रसना गाओ, होए काया नूर नूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बेड़ा बन्न वखाए, आप लँघाए पहले पूरा। अमृत तेरी ठंडी धार। दु:ख रोग चिन्ता सोग जगत वियोग दए निवार। दरस अमोघ किरपा कर देवे नर निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीव निमाणा होए निताणा आए सच दरबार। हड्ड हड्ड नाड़ी नाड़ी। अग्न जोती रही साड़ी। जगत दिसे किस्मत माढ़ी। प्रभ अबिनाशी
दया कमा, अमृत देवे मुख चुआ, दु:ख मिटाए बहत्तर नाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुक्खां रोगां आपे देवे झाड़ी। दुक्खां रोगां छुटे तन। प्रभ अबिनाशी लए फड़ अन्दर वड़, जूठे झूठे देवे भन्न। शब्द तीर चले कड़ कड़, पवण मसाणी रिहा लड़, अमृत देवे साचा सीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म बख्शे साचा नीर। लग्गी रहे पीड़ तन। प्रभ अबिनाशी देवे बन्न। दुक्खां रोगां देवे डन्न। झूठा भाण्डा देवे भन्न। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राग सुणाए कन्न। लग्गे रोग तन खिट्टा। प्रभ साचा शब्द देवे दात, पड़दा पाए चिट्टा। साचा लेख हरि फेर लिखाए, बिधना लेख मिटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दु:ख रोग सोग सर्ब मिटाए जो लग्गा रहे तन हट्टा। गुर सरन जगत वड्याई। गुर संगत रल मिल बहिणा साचे थाँईं। आत्म जाए ना किसे हिल्ल, ना जाए कोई शरमाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख पीड़े जिउँ कोहलू तिल, वेले अन्त कलिजुग आई। लिखे लिख्त लेख हरि मेहरवान। देवे वर हरि भगवान। गुरमुख साचा सच विहाजे, देस माझे जगे जोत महान। चरन कँवल वड राजन राजे, नीच ऊँच ऊँच नीच भेव सर्ब मिट जाण। चार वरन हरि साजण साजे, आप चढ़ाए शब्द ताजे, गुरमुखां संवारे मात काजे, नर हरि श्री भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, गुरमुखां देवे सोहँ शब्द ब्रह्म ज्ञान। शब्द बाण तिखा तीर। दुरमति मैल रिहा चीर। विच्चों कढ्ढे हउमे पीड़। आत्म पड़दा झूठा वढ्ढे दिसे गहर गम्भीर। आप लडाए साचे लड्डे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे शांत सरीर। आप प्याए बूंद स्वांती। कोई ना जाणे जाती पाती। दरस दिखाए हरस मिटाए, गुरमुख सोया आप जगाए सुत्तयां राती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साची जोत बिलोए तिन्नां लोए, ना कोई तेल ना बाती। आत्म तीर्थ कर इशनान। सोहँ मिले साचा दान। रसना गाउणा हरि भगवान। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। गुरमुखां तारे हरि समरथ। बेमुखां विच्चों कीने वक्ख। सृष्ट सबाई अन्तिम कलि लाउँदे दिसण भक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां अन्तिम कलि लए रक्ख। देवे नाम वड बलकारी। फड़ फड़ बाहों जाए तारी। काया तन रिहा शृंगारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म करे साची कारी। नाम निरवैर वड हरि दीना। गुरमुखां देवे दाना बीना। गुरमुख साचे विरले रसना चीना। आप नुहाए सच सरोवर जिउँ जल मीना हरि जी भीन्ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त गुरमुख साचा साचे राहे पाया, बाहों फड़ के वक्ख कीना। छोटे बाले जन्म दवाया। जन्म कर्म धर्म, हरि जी आपणे हथ्थ रखाया। आप मिटाए चिन्ता रोग, साचा राग दए सुणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोए जोड़ चरन सरन जिस जन सीस झुकाया।
दसवें मास होया वास। पूरी कीनी हरि जी आस। गुरमुख साचा होया उदास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे नाम रसना जपया स्वास स्वास। नाम स्वासा एका कर गुर चरन भरवासा देवे धर। आत्म होए गुरमुख तेरी रहिरासा, प्रभ अबिनाशी देवे किरपा कर। रसना तजणा मदिरा मासा, शब्द भण्डारे देवे भर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नर हरि जन्म दवाया। मात घर भाग लगाया। साची शब्द लग्गे जाग, साचा वक्त हरि सुहाया। बुझे तृष्ना आग, अमृत साचा सीर पिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ बलबीर नाम धराया। दोए जोड़ करे चरन निमस्कारी। प्रभ अबिनाशी तुटी जोड़, आए दर द्वारी। कलिजुग बेड़ा रिहा रोड़, ला पार किनारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार चुफेर करे शब्द वाड़ी। गुरमुख करे दर पुकार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। बिरध बाल जवान अञ्याणे, सारे देवे तार। मदिरा मास जो रसन लगाए, मारे डाहढी मार। शब्द हथौड़ा हथ्थ रखाए, ना कोई सके सहार। मिट्ठा कौड़ा वेख वखाए, आत्म करे विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सरन चुक्के मरन डरन, साचा देवे नाम अधार। आत्म शब्द लग्गे डंग। वास होए अंग अंग। मानस जन्म होए भंग। सदा सहाई अंग संग। गुरमुखां कटे भुक्ख नंग। साचा शब्द तन पहनाए, गुरमुख ना जाणो कच्ची वंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड मेहरवान चिट्टे अस्व कसी बैठा तंग। हाकन डाकन सिर मुंडवाए। शब्द डण्डा सिर लगाए। वढ्ढी जाए कंडां, जोत सरूपी शब्द खण्डा हथ्थ उठाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म होए जिस दी रंडा, विच नव खण्डां बीर बेताले मगरों लाहे। आपे लाहे बीर बेताल। फेर ना वज्जे किसे ताल। आपे तोड़े जगत जंज़ाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाम रसना गाए आत्म साची जोत जगाए, जिउँ दीपक विच थाल। गुर पूरा दया कमांयदा। गुर संगत साची बणत बणांयदा। दर घर साचे आए। रसना हरि जी ल्या ध्याए। नेत्र नैण रहे तृखा बुझाए। चरन धूढ़ मस्तक लाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर संगत दित्ता साचा वर, साचे फूल कन्त कन्तूहल आपे आप बरसाए। संगत आई सच दुलारी। दूजी रली नाल भिन्नड़ी रैण प्यारी। तीजे इक्ट्ठे होए भाई भैण, बद्धी सच्ची धारी। चौथे कोए ना रहे खाली गुर दर बहिण, देवणहार सर्ब वरतारी। पंजवें इक्ट्ठे होए बहिण, ना कोई वेखे उल्टे नैण, गुर दर सर्ब नर नारी। छेवें शरअ ना कोई हदीस, सच्चा शब्द इक्क अतीत, देवे हरि नर निरँकारी। सतवें सति संतोख ज्ञान, एका जोड़े चरन ध्यान, हरि मेहरवान गुरसिक्खां किरपा धारी। अठवां अट्ठे तत्त, गुरमुखां देवे मति, सच शब्द बीज सोहँ साचे वत, गुरमुख तेरी काया कलि क्यारी। नावें नौ निध, गुरमुखां कारज करे सिद्ध, आत्म तीर इक्क चलाया, जोती जोत सरूप हरि, खेल अपर अपारी। दसवें दहि
दिश धावे, शब्द डोरी प्रभ अबिनाशी गुरमुख तेरा मन बंधावे, पंज चोर तेरे आत्म घर ना करन ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दसवें घर साचे दर साचे सर, अट्ठे पहर वास रखाए। इक्क दस दस इक्क ग्यारां। मिल्या हरि सच्चा भतारा। देवे वर किरपा कर मातलोक जाणा तर। दस दो दो दस बारां। लग्गीआं गुर दर बहारां। गुरमुखां खिच्चीआं प्रभ आत्म तारां। देवे आत्म जोत हरि, पावे सभ दीआं सारां। दस तिन्न तेरां। प्रभ अबिनाशी गुर संगत तारे कर कर आपणीआं मेहरां। चार दस दस चार चौदां, जोती जोत सरूप हरि, अट्ठे पहर ना होए कहर, गुरमुख साचा सदा गाउँदा । दस पंज पन्दरां । हरि जी वसे तेरी काया कन्दरां। ना भुल रुल बेमुख बण बन्दरा। जोती जोत सरूप हरि, आपे तोड़े तेरा आत्म वज्जा जन्दरा। छे दस दस छे सोलां। गुरसिख तेरी आत्म सेजा सुत्ता रहे कोल कोला। सत्त दस दस सत्त सतारां। प्रभ अबिनाशी विच मात सोहँ शब्द तेरीआं दोवें रक्खीआं तिक्खीआं धारां। गुरसिक्खां बेड़ा पार कराए, बेमुख डोबे विच मँझधारा। अट्ठ दस दस अट्ठ अठारां। गुरमुख लभ्भे विच्चों लक्खां ते हज़ारां। साचे हरि विच मात बाग़ लगाया, गुर संगत मन्दिर साची धारा। जोती जोत सरूप हरि, उत्ते अमृत आत्म बरसे साची धारा। नौ दस दस नौ उन्नी। गुरमुख साचे संत जनां, प्रभ सोहँ शब्द सिर धरी सच्ची चुन्नी। बेमुख अन्तिम अन्त कल, चोटी उत्तों मुन्नी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे लाले बाले आपे पाले, सृष्ट सबाई छाणी पुंनी। दस दस बीस, सृष्ट सबाई जाए पीस, गुरसिख साचे संत जनों तेरी कोई ना करे रीस। सच वर हरि दर मंगदे फिरन कोटन कोट अपारा, देवणहार सच्ची सरकार इक्क दातार, ना लाउँदा कोई फीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण भेव चुकाए बीस इकीस। पहली चेत हरि विचारी। मातलोक जोत धारी। साध संगत साची तारी। चेत दो आई वारी। प्रभ अबिनाशी गुरमुख साचे संत जनां आत्म पाए साची सारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा दर इक्क खुल्हाया, सिध्धा राह इक्क वखाया, गुरमुक्खां बाहों फड़ फड़ जाए वाड़ी। तीजे चेत तिन्न दिन। प्रभ अबिनाशी करे खेल भिन्न। गुरमुख साचे मात गिण गिण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत जगाए करे रुशनाए छिन्न छिन्न। चार चेत चार रंग। पंचम् जेठ बणे संग। चिट्टा काला सूहा लाल, प्रभ बणाए शब्द दलाल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप रंगाए इक्क रंग। पंचम् चेत पंचम् राणी। प्रभ अबिनाशी तेरे दर साचे घर, अट्ठे पहर भरे पाणी। गुरमुखां दित्ता सच्चा वर, जगत तृष्ना चुक्के जम की कानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुगात वडी दात कलिजुग मिटे माया राणी। छे चेत गुरमुख तेरी आत्म खेत। प्रभ अबिनाशी नेतन नेत आप खुल्हाए करे छेक। इन्दलोक ना पायण देवी देव। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जंगल जूह
उजाड़ पहाड़ वेंहदे फिरदे कलिजुग वेत। सत्त चेत सच्ची सरकार। खेल करे अपर अपार। गुरमुखां तार देवे विच मँझधार। शब्द देवे हरि निरँकारे, खोल्हे बन्द कवाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप चबाए आपणी दाढ़। अट्ठ चेत अट्ठे तत्त। प्रभ अबिनाशी देवे मति। रसना चरखा लैणा कत्त। सोहँ बीज साचा लैणा आत्म घत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे डाल फल लगाए मातलोक ना झड़न पत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां दे समझावे मति। नौ चेत निरगुण रूप। जोत सरूपी हरि वड भूप। गुरमुखां मिटाए आत्म अन्धेर अन्ध कूप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत विच जगाए करे रुशनाए, एका दिसे सति सरूप। दस चेत हरि दरस दिखाया। कर तरस अमृत मेघ आप बरसाया। गुरमुखां मिटाए हरस, बेमुखां तन अग्न लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जूठे झूठे जीव अन्तिम कलि नग्न रखाया। दस चेत दस्म दुआरी। गुरमुखां खुल्हाए हरि निरँकारी। रसना गाए भरम चुकाए, नर हरि हरि नर सिरजण हारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां करे सद प्यारी। साध संगत सच वखानयां। प्रभ अबिनाशी दर आयां देवे माणयां। हउमे रोग जगत विजोग दए चुकाई, देवे नाम वड महानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आयां देवे माण दो जहानयां। मंगणी भिक्ख सच दुआरे। उतरे तृख पीओ अमृत धारे। लथ्थे विस कलिजुग लग्गी भारे। साची सिख्या लैणी सिख, सोहँ शब्द रसन उचारे। सच लेख प्रभ देवे लिख, मानस जन्म संवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची वस्त हरि झोली पाए, गुरमुख ना मंगण जाए दूजे किसे होर दुआरे। शब्द नाम सच पंघूड़ा। रंग चढ़ाए तन गूढ़ां। चतुर सुजान बणाए बेमुख मूढ़्हा। आत्म ब्रह्म ज्ञान दवाए जो जन मस्तक लाए चरन धूढ़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए कलिजुग कटाए जो पाई बैठा जूड़ा। हरि साचा तन वसाणा। मन झूठा आप समझाणा। हथ्थीं फड़ी फिरदा ठूठा, साची वस्त खैर किसे ना पाणा। साचे दर तों फिरदा रूठा, ना फेर किसे मनाणा। धर्म राए टंगाए कर कर पुठ्ठा, देवे दु:ख महाना। गुर पूरा गुरमुखां तुठा, देवे नाम निधाना। बेमुख रहण ना देवे लुकया किसे गुट्ठा, शब्द डण्डा मगर लगाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे नाम निधाना। आप चुकाए पिछली बाकी। आत्म खोल्हे गुरमुखां ताकी। अन्दर बैठा मारे झाकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टा बाणा इक्क रखाया, कोई ना अग्गे रहे आकी। अन्दर वड़या सच्चा शाह। लेखा लवे पंजां चोरां, बाहीं फड़ के पावे फाह। कलिजुग जीव किसे दिस ना आए, अन्दर अन्ध अन्धेरा डूंघा थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां बेड़ा बन्न्हे देवे ला। मन पंखी लाए उडारी। दहि दिश भरमे जाए वारो वारी। गुरमुख गूढ़ी नींद
सौंदा जाए, प्रभ अबिनाशी करे रखवाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाहों फड़ फड़ तोड़े किल्हे हँकारी। गढ़्ह अन्दर वड़ साचे राहे पाउँदा जाए। तन मन मन चैंचलहारा। पंचां नाल करे प्यारा। प्रभ अबिनाशी शब्द डण्डा साचा कंडा इक्को देवे मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गुरसिक्खां आप बन्न्हाए आत्म साची धार। सुरत शब्द मेल मिलावा। गुरमुख रक्ख साचा दाअवा। कलिजुग ना पाउणा झूठा हावा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे गले लगाए दया कमाए गुरमुखां फड़ के बाहां। सुरत शब्द मेल मिलाए। सुरत शब्द सुन्न मुन्न खुल्हाए। सुरत शब्द धुन इक्क उपजाए। सुरत शब्द गुण अवगुण जन कढाए। सुरत शब्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुरदरगाही सुरत शब्द सच्ची उडारी। सुरत शब्द खोल्हे बन्द कवाड़ी। सुरत शब्द दिखाए वारो वारी। सुरत शब्द महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान गुरमुख साचे संत जनां आप खुल्हाए दया कमाए, जो जन करे चरन प्यारी। तीजा नैण नेत्र अपर अपारा। अट्ठे पहर अमृत रूपी जल रहे धारा। साचा दिसे हरि सच सरूपी, जोत सरूपी निहकलंक निराहारा निराधारा। ना कोई रंग ना कोई रेख, एका जोत जगे अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दस्म दुआरी खोल्हे, देवे अमृत धारा। दस्म दुआर हरि जी खोल्हे। अन्दर बैठा हरि जी बोले। गुरमुख गुर दोवें दिसण कोल कोले। ना कोई पड़दा ना कोई ओहले। आपे वसे गुरसिख तेरे काया चोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म पड़दे सारे खोल्हे। खुल्हे दस्म दुआर जोत अकारया। दीपक जोत कर उज्जयार, चलदी दिसे इक्को धार, जगे विच ललाट अपर अपार है। आप कराए पूरा घाट, विच्चों पर्दा रिहा काट है। जगे जोत काया माट, खुल्हे इक्को साचा हाट, देवे सुरत हरि नर निरँकार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राह वडा शहनशाह आपणा आप वखाल है। वेखो राह हरि बलवान दा। दस्से केहड़ा थां, रंग गुरसिख केहड़ा माणदा। जिथ्थे रहन्दी ठंडी छाँ, लेखा चुक्के पीण खाण दा। आप उठाए गुरसिक्खां आपणी उत्ते बांह, साचे पालन हरि जी पालदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, इक्को हरि इक्को नर धारया भेख श्री भगवान दा। दस्म दुआर निकले लाट। काया बज़री जाए पाट। जन भगतां गुरमुखां नेड़े आई वाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दया कमाए, नेत्र तीजे वास रखाए, झूठा पर्दा जाए पाट। देंदा जाए नाम भण्डारा। मंगण आए गुरसिख दुआरा। आप मिटाए तृष्ना भुक्ख, इक्क उपजाए साचा सुख, भुल ना जाए जीव गंवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वस्त हरि झोली पाए, गुरमुख आत्म सुन खुल्हाए, रसना गाए सोहँ शब्द अपर अपारा। कलिजुग डूंघी दिसे भवर। अक्खीं वेख्या गहर गवर। चरन लाग धोणा दाग, मानस जन्म जाए सवर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को
इक्क गुण निधान, ना दिसे कोई अवर। भिन्नी रैनड़ीए तेरी रुत्त सुहञ्जणी। भिन्नी रैनड़ीए गुर संगत गुर चरन मजनी। भिन्नी रैनड़ीए पी अमृत रस गुरमुखां राह साचा दस्सणी। भिन्नी रैनड़ीए जगी जोत कलि इक्क निरँजणी। सभ दे हिरदे वसी, बणी दु:ख दर्द भंजनी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन धूढ़ साची देवे नेत्र साचा अंजनी। भिन्नी रैण गुर चरन दुआरे। भिन्नड़ी रैण दोए इक्ट्ठे साचे संत आप बणाए साचे दुलारे। भिन्नी रैण गुर संगत तेरी बणे साची भैण, आप बहाए सच दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे जीआ सच्चा दान, जगाए जोत महल मुनारे। भिन्नड़ी रैण वक्त सुहेला। भिन्नड़ी रैण हरि दुलारी, गुर संगत साचा मेला। भिन्नड़ी रैण जोत सरूपी जोत सरूप, साचा खेल हरि जी खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आप चुकाया वक्त दुहेला। भिन्नड़ी रैण हरि दुलारी। विच मात आई करन बेचारी चरन निमस्कारी। गुर संगत साचे सच द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरे सीस छत्र झुलारी। भिन्नड़ी रैण राज राणी। भिन्नड़ी रैण गुरसिख साचे साची माणी। भिन्नड़ी रैण वड चतुर सुघड़ स्याणी। बेमुख गूढ़ी नींद सवाए, गुरमुखां प्याए अमृत जल सुच्चा पाणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी धार इक्क बन्न्हाए इक्क चलाए सोहँ शब्द सच्ची बाणी। अमृत अमृत अमृत धारा। सचखण्ड निवासी तेरा अपर अपारा। सच जोत मात प्रकाशी, मिटाए अन्ध अन्धयारा। सृष्ट सबाई होई चरन दासी, देवे नाम शब्द अपर अपारा। सोहँ शब्द जप स्वास स्वासी, लाहे जूठा झूठा तन अफारा। जो जन तजाए मदिरा मासी, प्रभ देवे सच्चा इक्क दुआरा। बेमुखां गल पाए अन्तिम फाँसी, देवे दर दुरकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा सीर प्याए काया करे ठंडी ठारा। अमृत नीर नीर वरोल्लया। प्रभ अबिनाशी साचा सागर, वड गागर आपणी हथ्थीं भर लया। बाशक नाग दित्ता गेड़ा, आपे खिच्चे लाए गेड़ा, चौदां रत्न कढ्ढे देवे आप अमोल्लया। चिट्टा घोड़ा ऐराप्त हाथी कामधेन अमृत विख शराब मद बिरख पारजात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप खुल्हाए ताक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ सोलां कलां चौदां लोक रसना आपणी बोले। अमृत पी अमर पद पाए निर्मल होए जी गुरमुख साचे सद हरि जी आपणे घर बहाए, प्रभ चरन बलि बलि थीं। आप बणाए पुत्तर धी, साची दया कमाए, सतिजुग बंधाए साची नींह। गुरमुखां मुख चुआए, अमृत बरखे साचा मींह। तृखा अग्न बुझाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दीपक जोती जगण, विच गगन करे रुशनाई।