११ चेत २०११ बिक्रमी मेरठ छाउणी
हरि निरँकार भेख अपार जोत अधार। लक्ख चुरासी पसर पसार। लोकमात आवे जावे वारो वार। साचा खेल आप रचाए, सृष्ट सबाई पावे सार। बेमुख जीव अन्त खपावे, जुगा जुगन्तर जामा धार। जन भगतां साचे राहे पावे, देवे शब्द अपार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक लै मात अवतार। जन भगतां राह वखांयदा। सोहँ शब्द तन वसांयदा। आत्म जाए मन, भाण्डा भरम देवे भन्न, पंजां चोरां देवे डन्न, फड़ बाहों बाहर कढांयदा। गुरमुख साचे संत जन रसना कहण धन्न धन्न, प्रगट होए जोत सरूपी वडा शाहो भूपी, सति सरूपी दरस दिखांयदा। सृष्ट सबाई अन्ध कूपी, दिस ना आए हरि जी साचा सति सरूपी, बेमुख जीव होए हलकाए, जोत सरूपी जोत हरि मातलोक आया जोत धर, निहकलंक नरायण अवतार नर, बेमुखां दिस ना आंयदा। हरि करे प्यार, साची देवे शब्द धार। एका सच्ची देवे नाम उडार। कलिजुग जीव काया झूठी माटी, साचा प्रभ भन्ने अन्तिम वार। एका जोत हिरदे वसे तेरे सच्चो सच्च, मिटाए अन्ध अंध्यार। चार कुन्ट अग्न माया विच फसी, ना कोई काया करे ठंडी ठार। कलिजुग जीव जूठे झूठे अट्ठे पहर करन पुकार, ना देवे कोई शब्द अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत जगाए, जोत सरूपी जामा धार। जन भगतां हरि माण दवईआ। आप चढ़ाए साची नईआ। साचा शब्द बबान उडाए दरगहि साची माण दवईआ। जोती जोत सरूप हरि, किरपा आपणी जाए कर, चरन लाग जाए तर, आपे चुक्के जम का डर, एका जाए साचे घर, जिथ्थे वसे हरि निरँकार। जन भगतां जगत उपाना। डूंघी भवर संसार सागर, ना कोई जाणे वञ्झ मुहाणा। झूठी माया काया माटी गागर, विच अमृत भरया हरि बेमुहाना। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां फड़ के बांह अन्तिम कलि साचे राहे पाना। अन्तिम कलि होए अख़ीर। बेमुखां लथ्थण अन्तिम चीर। चारों कुन्ट होए वहीर। आप मिटाए शाह गौंस औलीए पीर दस्तगीर। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भाणा आप वरताए, किसे हथ्थ ना आए नीर जन भगत सहज सुख दाती। देवे दरस हरि सुत्तयां राती। मिल्या साचा हरि शब्द मिली सच्ची सुगाती। अमृत भण्डारा गया भर, गुरमुख आत्म साची बाती। आप वखाया साचा घर, जिथ्थे बैठा सच्चा हरि, जोत सरूपी इक्क इकांती। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां अमृत बूंद प्याए स्वांती। जन भगतां हरि जगत गुर दाता। गुरमुखां मिल्या पुरख बिधाता। सोहँ देवे साचा शब्द धुरदरगाही सच सुगाता। कलिजुग अन्तिम मिल्या साचा माही, आप मिटाए अन्धेरी राता। आपणी हथ्थीं लाहे छाही, जन भगतां पुच्छे वाता। जोती जोत सरूप हरि, भगत जन जन भगत आपे होए पित माता। जन भगत हरि मात पित। मात जोत प्रगटाए
करे साचा हित्त। जोत सरूपी दरस दिखाए आए नित नवित्त। बेमुखां हरि दिस ना आए, केते भौंदे चार कुन्ट लभदे फिरदे वार थित्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को सच्चा हरि इक्को सच्चा वर एका देवे दर, गुरमुख साचे संत जनां इक्को सच्चा मित। जन भगतां मिल्या हरि सच्चा मीतला। जन भगतां एका देवे सच्चे मेवे, सोहँ शब्द साचा सीतला। गुरमक्ख विरला प्रभ दर आवे नेड़े, जगत चलाई साची रीतला। अट्ठे पहर सोहँ शब्द जो जन रसना सेवे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, वड देवी देवे लक्ख चुरासी परखे सभ दी नीतला। लक्ख चुरासी वेख वखाणे। जन भगतां हरि आप पछाणे। आत्म साची जोत जगाए, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाने। एका नाम रिदे वसाए, मिल्या मेल भगत भगवाने। जोती जोत सरूप हरि, देवे सच्चा वर सोहँ शब्द सच्चा दाने। सोहँ दान शब्द भगत भण्डारा। देवे भगवान हरि निरँकारा। बणाए चतुर सुजाण बण मेहरबान, आत्म दीप करे उज्जयारा। साचा लाए शब्द बाण, चुकाए जम की कान, लक्ख चुरासी गेड़ निवारा। सच्चा देवे पीण खाण चरन धूढ़ी सच्चा इशनान, निहकलंक साचा हरि जुग द्वापर कृष्न मुरारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को जोत इक्को गोत, आदि अन्त जुगा जुगन्त, जिउँ त्रेता राम अवतारा। राम अवतारी हरि निरँकारी। इक्को जोत आवे वारो वारी। दुरमति मैल गुरमुखां जाऐ धोत, साची देवे शब्द दात, बीजे अमृत आत्म इक्क क्यारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, मातलोक एका जोत धर, गुरमुखां चुकाए झूठा जम का डर, अट्ठे पहर हिरदे विच रिहा समाई। जन भगतां शब्द चोट हरि लगाई। आपे कढ्ढे हउमे खोट, देवे नाम सच्ची रुशनाई। एका रक्ख गुर चरन ओट, शब्द बबाण लए चढ़ाई। दर घर सच्चा ना आवे कदे तोट, अतुट भण्डारा आप रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, माझे देस जोत जगाई। निहकलंक कलि जामा धारया। माया रूपी पसर पसारया। बेमुखां वहाए वहन्दी धारया। गुरमुखां चुक्क ल्याए चरन द्वारया। वरन बरन हरि सच्चा सर्ब मिटा रिहा। एका निहकलंक तेरी साची सरन, सृष्ट सबाई आप रखा रिहा। आप चुकाए मरन डरन सरनी सरन, किरपा कर साचे राहे पा रिहा। गुरमुखां खुल्हाए हरन फरन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत विच टिका रिहा। साची जोत काया मन्दिर। करे प्रकाश डूंघी अन्धेर कन्दर। हरि करे वास, गुरसिख तेरा आत्म वज्जा तोड़े जन्दर। अट्ठे पहर होया रहे दास, बैठा रहे तेरे अन्दर। जोती जोत सरूप हरि, बेमुख जीवां दिस ना आए, चारों कुन्ट भौंदे फिरदे बन्दर। कलिजुग जीव बेमुहाना। दिस ना आए हरि भगवाना। उल्टे राहे पाए, ना कोई बूझे राणा। गुरमुख साचे आप उठाए, देवे दरस महाना। जोत सरूपी दया कमाए, जोती जोत हरि भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे
सोहँ शब्द सच्चा दाना। मिले दान हरि दुआरे। सर्ब जीआं हरि पावे सारे। देवे शब्द ज्ञान चरन ध्यान हरि मेहरवान, जो जन सरन चरन निमस्कारे। साचा रंग इक्क रंगान, बणे सच्चा इक्क ललारे। देवे नाम गुण निधान वड बली बलवान, झुलाए निशान विच मात अपर अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी कर पछाण, गुरमुख साचे तारे। बेमुखां दर दुरकारे, गुरमुखां देवे ठंडी छाँ। बेमुखां कोई ना फड़े बांह। बेमुखां होए सहाई ना। बेमुख एका धाम वसाए, पाए आपणे आप राह। धन्न धन्न धन्न गुरसिख प्यारा। धन्न धन्न धन्न गुरमुख जिस मिल्या सच दुआरा। धन्न धन्न धन्न गुरसिख जिस देवे शब्द अपर अपारा। धन्न धन्न धन्न गुरमुख जिस मिल्या अमृत भण्डारा। धन्न धन्न धन्न गुरसिख एका मंगया सच्चा हरि दुआरा। धन्न धन्न धन्न गुरमुख मेल मिलावा साचे कन्त हरि भगवन्त जोत सरूपी निहकलंक नरायण नर अवतारा । धन्न धन्न धन्न गुरसिख, मिली साची भिक्ख, मिटे आत्म तृख, सच लेख प्रभ जाए लिख, तन चाढ़्हे रंग अपर अपारा। धन्न धन्न धन्न गुरसिख, आप उतारे कलिजुग माया लाहे विख। कलिजुग जीवां हथ्थ ना आए साचा राह, लभ्भदे फिरदे मुन रिख। गुरमुख साचे संत जनां देवे सच्चा धन शब्द बोध अगाधा, साची सिख्या लैणी सिख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे संतां, आदि अन्त साचा कन्त हरि भगवन्त देवे निथाविआं थां। फड़ फड़ साची बांह, आपणी हथ्थीं सीर पिलाए। हउमे विच्चों पीड़ कढाए। साची धीर शब्द बन्न्हाए। अमृत साचा सीर पिलाए। बज़र कपाटी चीर वखाए। औखी घाटी आप चढ़ाए। जोत ललाटी विच जगाए। काया माटी होए रुशनाए। नेड़े आई वाटी कलिजुग तेरा पन्ध मुकाए। गुरमुख साचे साचा रस रसना चाटी, दुरमति मैल गंवाए। गुरमुखां तन झूठी माटी, कोए ना अन्त रहाए। साचा लाहा गुरसिख साचे घर गुर चरन अन्तिम खाटी, धर्म राए दे फंद कटाए। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम जोती मेल मिलाए। जाणो भगत वक्त सुहेला। प्रभ अबिनाशी आप कराया आपणा मेला। सर्ब घट वासी, घनकपुर वासी साचा राह वखाए। सोहँ जपणा स्वास स्वासी, लाहे उदासी, गुरमुख कोए ना होए मदिरा मासी, मानस जन्म होए रहिरासी, अन्तिम करे बन्द ख़लासी, शब्द बबाण लए चढ़ाए। बेमुख जीव करन हासी, अन्तिम पावे गल विच फाँसी, सृष्ट सबाई होए अन्धी कोई ना किसे छुडाए। गुरसिख हरि अंग संग सदा सुहेला, प्रभ अबिनाशी इक्क इकेला, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत अन्तिम कलिजुग बाहर कराए। जन भगतां जगत विछोड़ा। हरि जी देवे फिर शब्द घोड़ा। घर साचे सच राह वखाए, आप चढ़ाए साचे पौड़ा। प्रगट होए दरस दिखाए, गुर पूरे गुर पूरा बौहड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लग्गी प्रीत तेरी आप निभाए गुरसिख तोड़ा। तोड़ निभाए दीना नाथ दयानिध। गुरमुख साचे संत जनां हरि कारज
करे सिद्ध। साचा नाम वसाए तन, देवे इक्क सच्चा धन, वस कराए नौ निध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द तीर चलाए, गुरसिख तेरी आत्म जाए विध। चले तीर शब्द निराला। गुरमुख आत्म मालो माला। कलिजुग जीव होए कंगाला। अन्तिम वेला ना किसे संभाला। फल ना लग्गे काया किसे डाला। गुरमुख साचे संत जनां, आत्म जोती दीपक बाला। गुरमुख साचे संत जनां, सतिजुग बणे आप रखवाला। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा अन्तिम अन्त लाहे सूसा काला। सूसा काला देवे लाह। चिट्टा बाणा पंचम् जेठ आपणे तन लेवे पा। सृष्ट सबाई हरि रघुराई, गल विच शब्द सरूपी पाउँदा जाए फाह। वेले अन्त ना कोई छुडाई, राउ उमराउ सृष्ट सबाई शहनशाह। प्रभ अबिनाशी इक्क रघुराई, सभ नूं रक्खे थाउँ थां। गुरमुख साचे संत जनां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे दर द्वार गुर चरन देवे सच्चा थां जगत निमाणयां। फड़े अन्तिम बांह, गुरमुख जगत निमाणयां। करे ठंडी छाँ, बेमुख भुन्ने जिउँ भठयाले दाणयां। ना कोई पुत्त संभाले मां, सुध रहे ना किसे राजे राणयां। सभ दे लेखे रिहा लिखा, जोती जोत सरूप हरि, सिँघ आसण बैठा हरि भगवानयां। लेखा लिखे हरि निरँकारा। जोत सरूपी भेख अपारा। वेख वेख भुले जीव गंवारा। झूठी माया अन्दर रुले, अन्तिम पाए ना कोई मुले, ना जानण इक्क जोत आदि अन्त हरि गिरधारा । इक्को कन्त मेल मिलावा करे साचे संत, बेमुख जीव रहे झक्ख मारा। हरि जी पाए आप माया बेअन्त, आप भुलाए सर्ब संसारा। गुरमुखां सुणाए एका शब्द सलोक, जन संतां देवे नाम जगत अपारा। जोती जोत सरूप हरि, दीपक जोती करे गुरसिख उज्जयारा। दीपक जोती दए जगा। सोहँ फुंकारा इक्को ला। सच दुआरा दए दिखा। अमृत भण्डारा हरि वरता। जोत निरँकारा करे रुशना। अन्ध अन्धयारा काया महल्ल मुनारा, किते दिसे ना। आपे बणे भगत वणजारा, आए चल हरि दुआरा , एका सच करे सच प्यारा, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साची दरगहि लाए नां। अमृत ताल सुहञ्जणा, हरि काया विच रखाए। कराए साचा मजना, गुरमुखां दए दिखाए। बणे साक सैण साचा सज्जणा, इक्को तारी आप लवाए। साचे तीर्थ गुरसिख कराए साचा मजना, अन्तिम प्रभ साचे पर्दा कज्जणा, बन्द कवाड़ आप खुल्हाए। झूठी धाड़ पर्हे हटाए। शब्द वाड़ इक्क कराए। बहत्तर नाड़ जोत जगाए। घर साचे देवे वाड़, बज़र कपाटी दो हथ्थी पाड़, साचा सीर मुख चुआए। बज़र कपाटी औखी घाटी। बिन गुर पूरे गुरमुख साचे संत जनो, कोई ना विच मात दिसे घाटी। साध संत जीव जन्त रिख मुन सुन, इक्क धुन साचा मंगण नाम दान, चरन धूढ़ इशनान गुर पूरे घर इक्को सच्चो हाटी। किरपा कर देवे हरि भगवान वाली दो जहान हरि मेहरवान गुण निधान, पंजे मारे फड़ शैतान
बेईमान, इक्के देवे नाम निधान शब्द उडान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे अमृत साचा सीर पिलाए, दुरमति मैल जाए काटी। कटे मैल लग्गी तन। धर्म राए ना दए सजाए, ना लग्गे कोई डन्न। साचा अमृत मुख चुआए, दु:ख मिटाए सुख उपजाए, भाण्डा भरम हरि देवे भन्न। मात कुक्ख सुफ़ल कराए, आत्म तृष्ना अग्न बुझाए, एका लग्न चरन रखाए, सोहँ शब्द सुणाए कन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दे मति समझाए, फड़ फड़ बाहों राहे पाए, जोत सरूपी दरस दिखाए, बेमुख गूढ़ी नींद सवाए, दर आयण पर्दा हरि जी पाए, आत्म करे अन्न्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां कढ्ढे भरम भुलेखा दूई द्वैती जन। आए दर आत्म हँकारी। गुर संग बैठे रहे ख्वारी। जीव कुलखणी नार, ना मिले हरि भतार देवे दुरकारी। ना पावे हरि जी सार, मारे शब्द डाहढी मार, अट्ठे पहर रहे दुख्यारी। आत्म वेखे गुर सर्ब नर नार, हरि सच्ची करे विचार, ना बहावे दर द्वार, होए जीव जो विभचारी। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां सद वसे दर द्वारी। आत्म घर सच खेड़ा। हरि जी रक्खे खुल्हा वेहड़ा। शब्द सरूपी देवे इक्को गेड़ा। बेमुखां करे अन्तिम अन्त, कलि आप नबेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि जोत प्रगटाई, आप मिटाए कलिजुग सतिजुग दोहां धिरां दा झेड़ा। फूलनहार तन कलीरे। गुरसिख साचे प्रभ देवे दात, विच्चों मात लभ्भे साचे हीरे। देवे नाम शब्द दात सच्ची धीरे। मिटाए अन्धेरी रात, पाए सार अख़ीरे। प्याए बूंद स्वांत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा सीरे। साचा हार हरि भुजा संवार। सतिजुग तेरी बध्धी धार। कर विचार पाई सार हरि निरँकार। तेरे तन वसाए, गुर संगत संग रलाए, पंचम् जेठ दिवस विचार। धरत मात तैनूं गोद उठाए, गुरमुख साचे संत जन तेरी झोली पाए, किरपा कर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पाए आपे सार। साचा हार तन शृंगारे। आप बुझाए आत्म तत्ती हँकार अन्गयारे। हथ्थी बन्न्हे शब्द साचा गाना, अन्तिम कलि ना कोई खुल्हारे। सतिजुग साचे हरि साचा चुण पंचम् जेठ, हरि मेले गुरसिख दुलारे। गुर संगत बैठ बेड़ा देवे बन्न, सिरों लाहे आपणे भारे। आपणा भाणा साचा राणा आपणे हथ्थ रखाए, होए शब्द घोड़ असवारे। गुरमुखां कराए साचा जोड़, बेमुखां दए विछोड़, पंचम् जेठ कलिजुग तेरी अन्तिम वारे। जो जन आए चरन दौड़, प्रभ अबिनाशी अन्तिम वेले पए बौहड़, बेमुख जीव कलि अन्तिम होए ख्वारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गोबिन्द गुर गुर गोबिन्द करे खेल अपर अपारे । गुर गोबिन्द एका धारा । गुर गोबिन्द करे खेल अपर अपारा। गुर गोबिन्द गुरमुख विरला पावे सारा। गुर गोबिन्द गोबिन्द गुर दोहां मेल शब्द अपारा। गोबिन्द गोबिन्द हरि निरँकारा। गुर गुर गुर मात आए जामा धारा। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द जोत सरूपी खेल अपर अपारा।
गुर गुर गुर आत्म वत्त हरि बीजे शब्द अपर अपारा। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द रूप रंग रेख भेख ना कोई विचारा। गुर गुर गुर एका रहे हरि शब्द अधारा। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द आदि अन्त जुगा जगंत जोत सरूपी निराधारा। गुर गुर गुर विच मात मंगे हरि जी कोलों इक्क शब्द वस्त करामात, आत्म भरे हरि भण्डारा। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द चतुर्भुज शब्द अस्व रहे अस्वारा। गुर गुर गुर राह साचा तक्के, अट्ठे पहर विच मात ना थक्के, मंगे दरस हरि गिरधारा। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द तिन्नां लोकां वसे बाहरा। गुर गुर गुर मातलोक जामा पाए हरि जन्म दवाए विच वस्त टिकाए अपर अपारा। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द एका जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, ना कोई मन्दिर ना कोई अन्दर ना कोई पारावारा। गुर गुर गुर विच मात बैठा रहे, हरि नर तेरे दर मंगे अट्ठे पहर, बण भिखारा। गोबिन्द हरि निरँकार गुर रहे सद भिखार देवणहार हरि निरँकारा। गुर मंगदा रहे दोवें भुजा पसारा। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे साचे घर, मातलोक आवे जोत धर, सृष्ट सबाई दस्से राह अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत निहकलंक नरायण नर अवतारा। लग्गे भोग हरि निरँकार दा। गुरमुख दर घर आए अन्तिम कलिजुग तारदा। आप पछाणे थाउँ थाँईं, ऊँच नीच जात पात वरन गोत ना कोई पछाणदा। आप वसाए साचे थांएँ जिथ्थे कोई जाए नाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त पार लँघाए, दरगहि साची माण दवाए, विख पाप सर्ब उतारदा। लाया भोग साचे हरि। जोत सरूपी किरपा कर। दर घर आयां साचा देवे वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द भण्डारा, जगत न्यारा गुरमुखां देवे वारो वारा, जावे तर पावे सारा, हरि नर भतार विच दरबारा, पावे सारा हरि निरँकारा, पूरी आस गुरमुख कर। पूरी होई आस सेव कमाईआ। शब्द सरूपी वज्जे ताल, सोहँ चोट हरि लगाईआ। आपे कढ्ढे आत्म काला खोट जगत जंज़ाल, सच वस्त हरि झोली पाईआ। गुरमुख होया मालो माल, साचा दित्ता माल धन, ना भेव कोई रखाईआ। मातलोक विच्चों लभ्भा इक्क गुरमुख सच्चा लाल, प्रभ अबिनाशी ल्या भाल। सतिजुग साचे तेरे बूटे साचा माली आपणी हथ्थीं आप लगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुण निधान चतुर सुजान, गुरसिख साचे संत जनां फड़ फड़ तारे बाहींआ। निर्मल धाम अटल्ल हरि निरँकार दा। निहचल धाम अटल्ल, जोत सरूपी हरि मेहरवान दा। निहचल धाम अटल्ल, बिन रंग रूपी हरि गिरधार दा। निहचल धाम अटल्ल, मानस जन्म संवारदा। निहचल धाम अटल्ल, ना करे कोई वल छल एका साचा रंग निराधार दा। निहचल धाम अटल्ल, जन काया साचा फल सोहँ शब्द पैज संवारदा। निहचल धाम अटल्ल, निहकलंक नरायण नर जोत सरूप हरि सच्ची सरकार दा। निहचल धाम अटल्ल, सच अस्थान। निहचल धाम अटल्ल, दिसे इक्को इक्क भगवान। निहचल धाम अटल्ल, गुरमुख
विरला करे पछाण। निहचल धाम अटल्ल, जोत जगे इक्क महान। निहचल धाम अटल्ल, बेमुख जीव कलिजुग भुले बण नादान। निहचल धाम अटल्ल, सिँघ सिँघासण बैठा मल, सृष्ट सबाई शब्द बान। निहचल धाम अटल्ल, प्रभ जाओ बलि बलि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलंकनिह कलि कुलवन्त गुणवन्त गुण निधान दा। निहचल धाम अटल्ल, गुर चरन कोल। निहचल धाम अटल्ल, पूरे तोल रिहा तोल। निहचल धाम अटल्ल, जोत जगाए अन्धेरी डल, दीपक साचा बाला। निहचल धाम अटल्ल, शब्द सरूपी इक्को चलाए हल्ल, सोहँ बीज साचा डाला। निहचल धाम अटल्ल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान निहकलंक नरायण नर अवतारा। निहचल धाम अटल्ल, सच अस्थूल। निहचल धाम अटल्ल, कलिजुग जीव ना जाणा भूल। निहचल धाम अटल्ल, हरि जी बैठा मल्ल, ना कोई पावा ना कोई चूल। निहचल धाम अटल्ल, पावे सार जल थल, हरि सच्चा कन्त कन्तूहल। निहचल धाम अटल्ल, गुरसिख विरला दर आए चल, प्रभ आप चुकाए पिछला मूल। निहचल धाम अटल्ल, बेमुख वेखण अज्ज ते कल, पैंदे रहण काया सूल। निहचल धाम अटल्ल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर देवे वर, हरि वड दूल्हो दूल। निहचल धाम अटल्ल, सर्ब सिक्खाणदा। निहचल धाम अटल्ल, वड प्रबल, जीआं जन्तां सर्ब पछाणदा। निहचल धाम अटल्ल, सोहँ शब्द रसना हरि वखाणदा। निहचल धाम अटल्ल, कलिजुग अन्तिम सतिजुग साचे हरि पछाणदा। निहचल धाम अटल्ल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरला रंग साचा दर घर साचे माणदा। निहचल धाम अटल्ल, जगत रुशनाई। निहचल धाम अटल्ल, गुरमुखां मिले वड्याई। निहचल धाम अटल्ल, जन भगतां रिहा बणत बणाई। निहचल धाम अटल्ल, हरि मिलदा अग्गे हो के फड़दा दोवें बाहीं। निहचल धाम अटल्ल, बेमुखां जाए दल, शब्द सरूपी खेल रचाई। निहचल धाम अटल्ल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी निहकलंक नरायण नर हरि साचा रघुराई। निहचल धाम अटल्ल, जोती डगमगांयदा। निहचल धाम अटल्ल, गुरमुख साचे माणक मोती आपणी हथ्थीं आप चुगांयदा। निहचल धाम अटल्ल, दुरमति मैल जाए धोती, सोहँ साबण हरि जी लांयदा। निहचल धाम अटल्ल, ना कोई वरन ना कोई गोती, राउ रंक इक्क थां रखांयदा। निहचल धाम अटल्ल, सृष्ट सबाई रही सोती निहकलंक कलि जामा पांयदा। निहचल धाम अटल्ल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माझे देस भाग लगांयदा। निहचल धाम अटल्ल, इक्क अकार है। निहचल धाम अटल्ल, इक्क शब्द जैकार है। निहचल धाम अटल्ल, गुरमुख साचे संत जनां हरि करे सद प्यार है। निहचल धाम अटल्ल, दो जहानी सच्चा करे इक्क विहार है। निहचल धाम अटल्ल, जोती जगे अपर अपार है। निहचल धाम अटल्ल, कलिजुग सतिजुग दोवें खड़े रहण दर दरबार है। निहचल
धाम अटल्ल, चारे जुग वारो वार, प्रभ दर करदे रहण पुकार है। निहचल धाम अटल्ल, ब्रह्मा वेखे चारे मुख अट्ठे नेत्र लए उग्घाड़ है। निहचल धाम अटल्ल, ब्रह्मा रक्खे आपणी कुक्ख, पाटी नाभी होए उज्जयार है। निहचल धाम अटल्ल, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव कोई ना पावे सार है। निहचल धाम अटल्ल, इक्क रखांयदा। निहचल धाम अटल्ल, जोती जोत सरूप हरि सृष्ट सबाई बणत बणांयदा। निहचल धाम अटल्ल, हरि आपणा आप उपांयदा। निहचल धाम अटल्ल, जोती जोत सरूप हरि, ब्रह्मा प्रगट दित्ता कर, चारे वेद चहुं युगा साचा भेद आपणा आप खुल्हांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उपजे धुन खुल्हे सुन्न मुन्न, साची धार बन्न्हांयदा। हरि साचे बद्धी साची धार, सुरसती आई नक्कों बाहर, सच्ची बीना हथ्थ शृंगार, राग छत्ती गाउँदी। प्रभ कन्न सुणाउँदी। साचा आपणा ताल वजाउँदी। चरनी सीस निवाउँदी। प्रभ तेरे दर घर साचे वेख, साचा राग सुणाउँदी। जोत सरूपी सच्चा हरि किरपा कर देवे वर। ब्रह्मा लाड़ा विच मात बणाउँदी। ब्रह्मा सुरसती होए लेख। नारद सुत पैदा होया, हरि जी रंगे, आपणे रंग रूपी। जोती जोत सरूप हरि, किरपा दित्ती मात कर, आपे बणे सज्जण सुहेल। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, जीव नादान है। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, सिर रक्खे हथ्थ समरथ, जिस होए मेहरबान है। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, दर देवे साची वथ, सोहँ शब्द चढ़ाए साचे रथ बबाण है। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, सगल वसूरे जायण लथ्थ, हउमे अग्न देवे मथ्थ, पूरन करे चरन ध्यान है। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, शब्द सरूपी पाए नत्थ, महिंमा जगत दिसाए अकथ्थ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब घटां घट जाणी जाण है। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, जोत अधारया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, साचा देवे नाम इक्क अपारया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, मानस जन्म दए संवारया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, लक्ख चुरासी जम की फाँसी देवे हरि उतारया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, अन्तिम करे बन्द ख़लासी, कर किरपा पार उतारया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, कलिजुग अन्तिम वेख बेमुख करन हासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जोत जगाई जन भगत बणाए दासी, जन्म मरन संवारया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, कलि बणत बणाए। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, गुरमुख साचे संत उपजाए। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, भगत भगवन्त मेल मिलाए। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, बेमुखां माया पर्दा पाए। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां विच्चों, गुरमुख साचे सोए लए आप जगाए। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, दया कमांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, जोत सरूपी जामा पांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, कलिजुग जीव, अलख अभेव वड देवी देव, क्यों भुल कलिजुग माया रुल वक्त गवांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, प्रभ साचा पाए मुल्ल, पूरे तोल जाणा तुल, अमृत आत्म ना जाए डुल्ल,
अन्तिम साचे लेखे लांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, सोहँ चढ़ाए साचे रथ, जन भगतां झोली पाए साची वथ, विच काया मन्दिर आप टिकांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्बकला समरथ, रक्खे सिर दे के हथ्थ, लग्गी प्रीत चरन तोड़ निभांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, जिस मानस जन्म दवाया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, सर्बकला समरथ, क्यों कलिजुग जीव मनों भुलाया। इक्क चढ़ाए सोहँ साचे रथ, साची दरगहि दए बहाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा अन्तिम लेखा धार भेखा पंचम् जेठ लए लिखाया। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, लेख लिखांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, वेख वेख नेत्र पेख भरम गवांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, वड वड औलीए पीर शेख़ आप मिटांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, लिखे लेख ना कोई अन्त मिटांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, कलिजुग जीव रहे वेखी वेख, प्रभ जोत सरूपी धारे भेख, वेला गया किसे हथ्थ ना आंयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस सच्चा राह गुण निधान हरि मेहरबान, जो जन आए सीस झुकांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, देवे सच्चा दान। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, दरगहि साची देवे माण। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, गुरमुख विरला जाणे चतुर सुघड़ सुजान। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, बेमुख जीव भुले कलिजुग बणे अन्त नादान। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, भाग लगाए तेरी आत्म, कलि देवे साचा नाम धन पीण खाण। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए जम की कान। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, सर्ब सुखदाईआ। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, गुरमुखां देवे अन्त वधाईआ। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, साची रिहा बणत बणाईआ। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साची सेवा लाईआ। साची देवे दया कमा। शब्द मेवा दए खुआ। वड देवी देवा दया कमा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत सति सरूपी, वडा शाहो भुपी दरस दए दिखा। देवे दरस हरि अपारा। गुरमुख तेरे आत्म दर दुआरा। इक्को मंगो नाम रंगो, सच्चा बण भिखारा। दर घर साचे कोए ना संगो, मानस जन्म ना होवे भंगो। देवे दान अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ खण्डा साचा डण्डा शब्द उठाए दया कमाए दोवें रक्खे तिक्खीआं धारा। दोवें तिक्खी धार हरि रखाईआ। साचे लेख जाए लिखी, साचा शब्द आप चलाईआ। ना कोई घाटी दस्से औखी मदिरा मास जन दए तजाईआ। आपे लाहे आत्म दुखी, सोहँ शब्द लै धार तिक्खी, दुरमति मैल पर्हे हटाईआ। फेर पाए साची भिक्खी, गुरमुख साचे संत आत्म रंग मजीठी इक्क चढ़ाईआ। जोती जोत सरूप हरि, दर घर साचे आयां दए वड्डयाईआ। मिले वड्याई हरि द्वार। जो जन आए चरन द्वार। बेमुखां जीवां देवे दर दुरकार। गुरमुखां देवे तार। आत्म रक्खे जो हँकार, दर घर साचे कोई ना पावे सार। जो जन हिरदे हरि साचा
वाचे, देवे दरस हरि निरँकार। कलिजुग जीव भाण्डे काचे, गुरमुख मानो साचो साचे, कलिजुग अन्तिम आप विचार। भगत जनां हिरदे वाचे, बेमुखां शब्द मारे डण्डा भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सच घर सच्चा हरि बैठा सच दरबार। सच दरबारा हरि आप लगाया, सच घर बाहरा। निहकलंक नर अवतारा। सृष्ट सबाई पावे सारा। शब्द उठाए खण्डा दो धारा। चारों कुन्ट अस्व भजाए, शब्द घोड़े हो अस्वारा। पैंरी जोड़ा किसे पाउण ना देवे कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण डेरा लाए, त्रैलोकी नाथ सगला साथ तिन्नां लोकां पाए सारा। शब्द खण्डा हरि हथ्थ कटारी। बेमुखां मारे, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। गुरमुखां पार उतारे, तन पहनाए सोहँ करे शृंगारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर इक्को सच्चा दरबारी। सच दरबार विच मात लगाया। कलिजुग तेरी अन्धेरी रात, अन्तिम हरि दए मिटाया। उत्ते वेखे मार झात, लक्ख चुरासी हरि रक्खे वास, जन भगतां होया रहे दास, पहरेदार आप अख्वाया। अन्तिम कलि करे बन्द ख़लास, सच घर कराए वास, एका जोत मात प्रकाश, आवण जावण दए कटाया। गुरमुख विच मात उपजाए जिउँ इन्द्र दर पारजात, बारां मास फल लगाया। आपे पुच्छे अन्तिम वात, जिस जन इक्को आस निहकलंक रखाया। मिल्या अन्तिम पुरख अबिनाशी, सोहँ शब्द जपाए स्वास स्वासी, गुरमुखां मानस जन्म कराए रासी, साचे धाम दए बिठाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, हरि जोत धर, किरपा कर, साचा मार्ग सतिजुग तेरा आपणीं हथ्थीं दए लगाया। सतिजुग तेरी बन्न्ही धार। विच मात हरि निरँकार। राजा राणा तख्तों उतार। सुघड़ स्याणा ना जाणे सार। वेद पुराना पावे सार। कुरान अञ्जीलां करे ख्वार। खाणी बाणी डिग्गी मूंह दे भार। माया राणी बेमुहानी शब्द तान उत्ते होई अस्वार। उत्ते चिट्टी चादर बैठी ताणी, कलिजुग आत्म होई अन्धी काणी, ना कोई करे सच विचार। कलिजुग तेरा अन्तिम होया, कोई ना तैनूं देवे हथ्थीं पाणी, प्रभ अबिनाशी मारे डाहढी मार। सतिजुग साचे तेरी इक्को सोहँ सच्ची बाणी, प्रभ अबिनाशी रसना रिहा उचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर जामा पाए कलिजुग सतिजुग दोहां करे विचार। माया राणी कलिजुग जीव करे हँकारन। घर घर बैठे जूठे झूठे, प्रभ अबिनाशी ना विचारन। आत्म मूधे होए ठूठे, लक्ख चुरासी माया राणी भरे इक्क भण्डारन। जोती जोत सरूप हरि, दित्ता वर गई तर, कलिजुग अन्तिम आपणा करे पूरा कामन। माया राणी होए जवान। बेमुखां दे लाहे घाण। फड़ फड़ मारे बेईमान। कलिजुग जीव जो शैतान। आप उठाए वड बली बलवान। साचा शब्द हुक्म आप सुणाए, दहि दिश विच फिराए, छुपे कोई रहि ना जाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, कलिजुग माया तेरे उत्ते पड़दा
पाया, आप चुकाए तेरी कान। माया राणी बली बलवान। बेमुखां दे गई द्वार। आत्म हो गई आप अस्वार। इक्क भुलाया सच्चा सच दरबार। कलिजुग माया विच रलाया, डिग्गा मूंह दे भार। इक्क हँकार नाल रखाया, जूठा झूठा दर बहाया, कोई ना देवे सच्ची धार। निहकलंक कलि जामा पाया, सोहँ शब्द संग ल्याया, देवे शब्द सच्ची धुन्कार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम सर्ब करे ख्वार। कलिजुग अन्तिम होया ख्वार। धरत मात ना चुक्के तेरा भार। आत्म होई अन्धेरी रात ना कोई पुच्छे बात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग झूठा दए मिटाए। सतिजुग साचा मात धराए, सोहँ दात झोली पाए, गुरमुखां देवे शब्द दात। सहिँसा सागर डूंघी धार। जीव काया गागर अमृत विच अपार। निर्मल कर्म होए उजागर, आया चल सच दरबार। दरस दिखाए करता कादर, देवे नाम अपर अपार। साचे घर बण सच सुदागर रत्न अमोलक हीरा नाम जोती देवे डार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम बेड़ा कर जाए पार। हीरा नाम रत्न अमोल, प्रभ अबिनाशी इक्क उपजाया। सृष्ट सबाई रिहा मौल, बेमुख किसे हथ्थ ना आया। झूठी ख़ाक रहे फोल, गुरमुख साचे आत्म तीर्थ चुभ्भी लाया। विच्चों मिले लाल अनमोल, प्रभ साचा दए दिखाया। तेरे वसे सदा कोल, आत्म कुण्डा आपे दए खोल्ह, दीपक जोती दए आप जगाया। शब्द सरूपी विच्चों पए बोल, सुन समाधी जो रखाया। इक्क वजाए सोहँ साचा ढोल, लग्गी सुन्न दए तुड़ाया। साचा लाहा गुरसिख रोल, प्रभ अबिनाशी रिहा दया कमाया। दस्म दुआरी दए खोल्ह, साची नाम हाटी प्रभ साचे खोल्ह, छिन्न भंगर दया कमाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनो, साचा रिहा शब्द सुणाया। आत्म कुण्डा हरि जी खोल्हे। गुरसिख वसे तेरे तन काया चोले। बेमुख रक्खे प्रभ पड़दे ओहले। गुरमुख साचे संत जनां सच घर शब्द सरूपी बोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख आप उपजाए कलिजुग जीव जन भाले भोले। आत्म सर सच्ची तारी। आत्म दर अग्गे दिसे हरि दरबारी। आत्म घर जगे जोत अगम्म अपारी। देखे निहकलंक नरायण नर अवतारी। चरन लाग तर मानस जन्म जाओ संवारी। एका एक प्रभ अन्तिम दए कर, ऊँच नीच भेव निवारी। आप वसाए एका घर, लगाए इक्क सच्चा दरबारी। आप वसाए एका घर, गुरमुख साचे नर नारी। नौ खण्ड पृथ्मी बन्द कराए सभ दे दर, निहकलंक करे खेल अपर अपारी। एका शब्द वजाए डंक, देवे पवण अस्वारी। ना कोई दिसे राउ रंक, एका रंग सृष्टी सारी। गुरमुख उधारे जिउँ भगत जनक, बख्शे चरन प्यारी। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरे लेख मुकाए जो लिखे लेख सच दरबारी। सच दरबार आप लगाउणा। वेला वक्त आप सुहाउणा। जिउँ भगत जनक सिर हथ्थ रखाउणा। जोती जोत सरूप हरि, आपणा खेल अन्तिम कलि आपे
आप रचाउणा। आपणा खेल आप रचाए। करोड़ तेतीस देवी देव, साचा हुक्म कलि आप सुणाए। प्रभ अबिनाशी लाए साची सेव, निक्का बाला तोड़ जगत जंजाला, साचे घर दए बहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इन्दलोक शिवलोक देंदा आए सभ नूं माणा। कलिजुग अन्तिम हरि विचारे। ब्रह्मा तेरी पाए सारे। जेहड़ा वसे इक्क चुबारे। अन्तिम कलिजुग आई हारे। निहकलंक कलि जामा धारे। गुरमुख साचे संत जनां वसाए, तेरे घर सच्चे दुआरे। साचा माण ताण रखाए, सतिजुग लग्गे विच संसारे। ब्रह्मे वक्त हरि आप चुकाया। साचा भाणा अन्त वरताया। किसे साध संत ना रिहा जणाया। जोती जोत सरूप हरि, अचरज खेल अन्तिम कल, आपणा आप रिहा वरताया। साध संत ना जाणे प्राणी। ना कोई जाणे ब्रह्म ज्ञानी। ना कोई जाणे वेद पुरानी। ना कोई जाणे अंज़ील कुरानी। जोती जोत सरूप हरि, सतिजुग साचे तेरी दस्से, सोहँ सच्ची कलिजुग अन्तिम इक्क निशानी। कलिजुग अन्तिम दित्ता इक्क निशान। गुरमुख साचे संत जन आत्म सुख साचा पाण। बेमुख अन्तिम सहणा पए दुःख, आत्म लग्गे शब्द बाण। कलिजुग जीव उल्टे होण रुक्ख, प्रभ भन्ने जवानी डाहण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम वेख सच्चा वेस, जोत धरे नर हरि श्री भगवान। खुल्हे रक्खे केस, गुरमुखां मिल्या सच्चा हरि, बणया रहे दर दरवेश। सभ नूं जोती देवे लावे आपणी सेव, शिव शंकर दर गणेश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आदि जुगादि जुगा जुगन्त एका नर नरेश। वेद पुरानां आया घाटा। कलिजुग तेरी मुक्की वाटा। ना कोई तीर्थ ना कोई ताटा। एका शब्द सोहँ चार वरन रखाए हरि जी इक्को बाटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा सभ दा काटा । खाणी बाणी रही पुकार। गुरमुख वेखो कर विचार। नानक किया सच विहार। गुर गोबिन्द बणया लिखार। शब्द आवे इक्को सच्ची धार। दस जामे देवे इक्को जोत हरि निरँकार। साचा लेख आप लिखाए, गुर गोबिन्द कलि अन्तिम वार। निहकलंक कलि जामा पाया, जीव जन्त ना पावे कोई सार। एका डोर आपणे हथ्थ रखाए, वखाणे सर्ब नर नार। बेमुख चारों तरफ शोर पायण, वड़न ना देवे दर सच्चे दरबार। अग्गे अन्धघोर दिखाए, शब्द फड़े हथ्थ कटार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी आया जामा धार। नानक गुर निरंकारया। मंगण गया इक्क द्वारया। दर दुआरे जाए खलोता, दोए जोड़ करे निमस्कारया। जोत सरूपी नर नरायण सिँघ सिँघासण साचे सोता, उठे दोवें भुजा पसारया। आ नानक मैं तेरे जोगा, तेरी सुणा इक्क पुकारया। तेरे दर दा कुण्डा खोल्हां, मातलोक करीं सच विहारया। साचा मेल हरि गुर नानक जोती, सतिनाम मन्त्र साचा जन्तर, साचा बीज विच जगत बिजा रिहा। गुरमुखां बणाई साची बणतर, पहली करे खेल निरंतर, इक्क सुरंगा सच सितार गुर दर साची
पाई सार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खिच तार आप वजा रिहा। इक्क पुकारे निरँकार निरँकार, बेमुखां भुला रिहा। कलिजुग जीव ना पायण सार, बेमुखां नाम भुला रिहा। गुर नानक कर विचार, मारी इक्क उडार, मक्के मदीने करे मुलां काजीआं ख़बरदार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए साचा डंक इक्क वजाए साचा बचन लिखा लया। एक उपजाए सच्चा रंग ना कोई जाणे राउ रंक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन एका थां बहा लया। जिस किया अकार सोई जाणदा। कलिजुग जीव क्यों भरया मन हँकार, ना आपणा आप पछाणदा। आए सच दरबार, प्रभ सर्ब जीआं दी पाउँदा सार, सतिजुग साचे लै अवतार, निहकलंक गुण अवगुण सृष्ट सबाई विचारदा। बावन भेख धर बण भिखार, ना झोली अग्गे डारदा। कदे बणे नर नरायण, बालक ध्रू पैज संवारदा। कदे बणे कपल मुन, जगन्नाथ तेरी सार पांवदा। कदे बणे बराह, धरत मात विच्चों जल बाहर निकालदा। कदे बणे हाव गरीव, कैंटब दैंत पार उतारदा। कदे लै पृथु अवतार, राणे परलो इक्क वखाणदा। कदे कच्छप रूप धार मन्दिराचल, चुक्क आपणी पिट्ठ चौंदां रत्न मथ सागर विच्चों आप निकालदा। प्रभ दी महिंमा जगत अकथ्थ, जुगा जुगन्त सर्ब संवारदा। कदे बणे धनंतर वैद, दु:ख रोग सर्ब निवारदा । कदे लए नर अवतार, गुरमुखां पार उतारदा। सतिजुग साचे तेरे अन्दर साचे मन्दिर, दस नौ उन्नी इक्को रक्खी हरि जी चिट्टी चुन्नी, वार अठारां जामा धारदा। सतिजुग साचा गया बीत। गौतम रिख चलाई रीत। अहिल्या कीती ठंडी सीत। आपणा बचन गया जीत। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां जाणे आपे नीत। साचा जुग मात उल्टाया। प्रभ अबिनाशी अन्तिम कलि जामा पाया। राम रूप सति सरूप बण के आया। परस राम दित्ता तार, एका जोती दए जगाया। अन्तिम पूरन करे काम, रामा राम रावण दुष्ट नष्ट कराया। त्रेते तेरे त्रै गुण, रिग वेद पुकार सुण, सच्चा खेल आप करा लया। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भाणा करदा आया। त्रेता दित्ता मात मुका। द्वापर दित्ता मात धरा। युजर वेद संग रला। अन्तिम अन्त कान्हा कृष्ना आया जोत जगा। जोती जोत सरूप हरि, आपे बहे सच्चे थां। द्वापर अन्तिम अन्त जोत गिरधारी। बण के आया कृष्न मुरारी। सृष्ट सबाई जिस करी ख्वारी। आपणी हथ्थीं आप मिटाया, दुर्योध्न हँकारी। जन भगतां माण दवाया, इक्क अर्जन हरि समझाया, अठारां ध्याए गीता रसन उचारी। जोती जोत सरूप हरि, विच मात आवे जावे वारो वारी। वेद व्यास किया अभ्यास। अठारां पुरान कर ध्यान, बणया लेख लिखास। जोती जोत सरूप हरि, गगन मण्डल विच पाउँदा रहे रास। द्वापर हरि वक्त चुकाया। कलिजुग विच मात धराया। हथ्थ फड़ाए जूठा झूठा ठूठा, मदिरा मास दए हथ्थ फड़ाया। दर घर साचे रिहा बैठा रूठा, प्रभ अबिनाशी मुख छुपाया। महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, साचा भेख जुगा जुगन्त विच मात आए जाए रघुराया। कलिजुग अथर्बण इक्क अकार। कलिजुग रूप कलि लए धार। ऐड़ा अक्खर जिन इक्को इक्क अल्ला नाल ल्याया। ऐड़ा अल्ला दर साचा मल्ला। किरपा कर साचे हरि, इक्क मुहम्मद मात घल्ला। साचा हुक्म हरि सुणाया, बेमुखां फड़ाईं आपणा पल्ला। इक्का लड़ तेरे हथ्थ फड़ाया, इक्क मचाईं जा के हल्ला। अचरज खेल हरि वरताया। कलिजुग की करे विचारा, इक्क इकल्ला। इक्क मूसा इक्क ईसा। हरि जी पढ़ाए आप सुणाए, दस्से उलटी रीता। साचा शब्द कन्न सुणाए, कलिजुग जीव दए भुलाए नूरी कीता। कुँवारी कन्यां कुक्खों जन्म दवाए, करे कराए हरि जगदीशा। जोती जोत सरूप हरि, सभ नूं देवे आपे वर, कोई ना देवे बेड़ा भर, कलिजुग आपणी करे कार। बेमुखां आत्म रिहा विचार। ईसा मूसा हरि जी नाल दए उत्तों मात उतार। जोती जोत सरूप हरि, देंदा आए सभ नूं वर, संग मुहम्मद घल्ले चार यार। मुहम्मद लै के आया वर। प्रभ अबिनाशी आत्म भण्डारा दित्ता भर। इक्क अल्ला नूर सच्चा तूर खुल्हावे आत्म दर। आप कराया सर्बकला भरपूरा, चाली बरस हरि जिस ध्याया, इक्क ल्याया नाल नाम अल्ला। दूजा फड़या हथ्थ मसल्ला। तीजा करया वल छला। एका मारे सभ नूं भल्ला। सुट्टी जाए डूंघी डला, कलिजुग की करे इक्क इकल्ला। प्रभ अबिनाशी साचे हरी। संग मुहम्मद चार यार कर ख्वारी। जीआं जन्तां आई हारी। साधां संतां करे मारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। मातलोक जन्म दवाया नानक निरँकारी। साची वस्त झोली पाया, सतिनाम बण वपारी। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी वेखे खेल कर कर न्यारी। कलिजुग तेरा खेल अपारा, इक्क हँकार नाल ल्याया। सच्चा यार एह बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आपणी कारे रिहा लाया। नानक करी अन्त पुकार। कलिजुग जीव ना जानण सर्ब गंवार। अन्तिम गया नानक हार। तजाई देह होई खेह, जोत जगाई अंगद दे विचकार। अंगद लाया आपणे अंग। एका चाढ़्हे नाम रंग। साचा दर ल्या मंग। जोती जोत सरूप हरि, वड दाता सूरा सरबंग। गुर अंगद करी त्यारी। अमरदास पावे सारी। साची जोत विच पसारी। अन्तिम गया मात हारी। रामदास आई वारी। सति सरोवर अमृत सर करे उसारी। कलिजुग जीव भुले रुले धीआं भैणां करन ख्वारी। पंचम् गुर आया धुर, एका शब्द एका सुर, चरन प्रीती गई जुड़, लग्गी प्रीत निभी तोड़, बाणी बोध आप अख्वाया। अगाध बोध शब्द रखाया। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग जीआं माया पड़दा इक्क रखाया। अर्जन अन्तिम आई हार। बेमुखां सिर पाई छार। हरि गोबिन्द हो त्यार। मीरी पीरी पहन कटार, बेमुखां मारे डाहढी मार। जन भगतां हरि जी रिहा तार। एका जोत एका गोत, आवे जावे वारो वार। छेवें गुर, लेख लिख्या धुर, सुलक्खणी दित्ता तार। सतवें सति सत्त हरि राए। आपणी जोती आप जगाए।
सत्त दीपां करे रुशनाए। कलिजुग जीव सुध कोई ना पाए। इक्क घर इक्क दर दरवाजा इक्क खुल्हा, इक्क बन्द हो जाए। अचरज खेल विच मात कर, राम राए उल्टे राहे पाए। अष्टम् गुर अष्टम् वारी। बाल अवस्था करे खेल अपारी। दिल्ली जाए चरन छुहाए, हुक्मे अन्दर जोत समाए। तेग बहादर साची चादर करदा आदर, साचा हुक्म हरि सुणाया। आपणा सीस आप कटाया। दिल्ली जाए चरन छुहाया। बेमुखां अन्त भुलाया। कलिजुग वेला वक्त सुहेला किसे हथ्थ ना आया। जोती जोत सरूप हरि, अपणा खेल आपे खेला, भेव आपणे हथ्थ रखाया। गुर गोबिन्द वड बलकारी। बणया सच्चा लेख लिखारी। निहकलंक कलि जामा धार, सम्बल देस करे वेस उल्टे भेस, कलिजुग जीव होण मुग्ध गंवारी। खुल्हे रक्खे केस, गुरसिख साचे विच प्रवेश, माया पड़दा पाया भारी। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल पावे साची सारी। साचा लेख लिखांयदा। आप आपणा भेख वटांयदा। आपे जोती आप जगांयदा। साचा कर्म आप करांयदा। आया कलिजुग अन्तिम जोत सरूपी भेख धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म धुरदरगाही इक्को इक्क सुणांयदा। निहकलंक ल्या अवतार। पंच जेठ दिवस विचार। बेमुख सुत्ते पैर पसार। इक्क उठाया गुर पूरे सच्चा संत सरदार। मेल मिलाया साचे कन्त, कीता ख़बरदार। आप बणाई साची बणत, ल्या खिच चरन द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई ना पावे तेरी सार। संत मनी सिँघ आप उठाया। जोत सरूपी दरस दिखाया। कान्हा कृष्ना बाल अवस्था नज़री आया। ब्रह्मा विष्ना जिस नूं रहे ध्याया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोया पूत कलिजुग आपणा आप जगाया। उठ सुत हरि दुलार निहकलंक कलि आया जामा धार। साचा राह आप वखाए देवे शब्द अपार। साचे मार्ग आपे लाए, देवे इक्क धुन सच्ची धुन्कार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव आप छुपाया, दिस ना आया किसे विच संसार। विच संसार आपणा आप छुपांयदा। बेमुख जीव गंवार, हरि साचा आप भुलांयदा। साचे संतां पावे सार हो शब्द अस्वार, आत्म सोया आप उठांयदा। दरस दिखाए जोत नर अवतार, इक्क अकार, एका एक डगमगांयदा। लक्ख चुरासी पसर पसार, बेमुख सुत्ते पैर पसार, हरि किसे दिस ना आंयदा। कलिजुग अन्तिम करे ख्वार, शब्द मारे डाहढी मार, सच्चा राह किसे हथ्थ ना आंयदा। कलिजुग भुले जीव गंवार नर नार, बिरध बाल जवाना ना कोई अन्त छुडांयदा। ख़ाक रुलाए शाह सुल्तानां राज राजानां, अमीर वजीर फ़कीर एका थां बहांयदा। एका दर घर साचा देंदा साचा माणा, गुरमुख साचे संत जनां साचे धाम बहांयदा। हथ्थीं बन्न्हे सोहँ शब्द गाना, साची जोत करे प्रकाश कोटन भाना, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां दे मती आप समझांयदा। इक्क शब्द सच्चा सुल्तान। दरगहि साची देवे माण। लक्ख
चुरासी गेड़ कटान। कलिजुग जीव भाग मन्द, दर आए जो शरमाण। गुरमुख साचे अन्तिम चढ़ना साचा चन्द, जोती जगे महान। प्रभ अबिनाशी ख़ुशी करे बन्द बन्द, आप उपजाए परमानंद बण के आया कान्हा। जो जन रसना तजायण मदिरा मास गन्द, सोहँ शब्द समाए बत्ती दन्द, आपे ढाहे पापां कंध, दूई द्वैती पड़दा लाहन। सोहँ शब्द रंदे देवे रंद, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मदिरा मास जो जन तजाए। मानस जन्म रहिरास हरि आप कराए। सोहँ शब्द स्वास स्वास रसना गाए। हउमे ममता रोग दुखड़ा नास गुर दर कराए। जन होया रहे दास, सिर हथ्थ हरि आप टिकाए। सदा वसे आस पास, अन्तिम वेले होए सहाए। फेर ना होए गर्भवास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन चरनी सीस झुकाए। गर्भवास ना होए फेरा। लक्ख चुरासी करे नबेड़ा। आप कटाए जम का जेड़ा। गुरमुखां बन्न्हे आप बेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचा देवे नाम धना, वसदा रहे तेरा काया नगर खेड़ा। सच्चा नाम जगत निशाना। गुरमुखां देवे गुण निधाना। गुरमुख बणाए चतुर सुजाना। हिरदे हरि जी सदा वसाना। आत्म दु:ख सदा कटाना। देवे मति कर साचा हित्त, साचे राहे पाना। रसना चरखा लैणा कत्त, सोहँ शब्द सदा गाना। आप निभाए चरन नत्त, लग्गी तोड़ आप निभाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दान वड मेहरबान गुरमुखां सच सुगाता। हरि का नाम अन्तिम मोख। गुरमुखां कटे आत्म दोख। साची धार विच संसार कर विचार देवे तार होए सहाई वेले औख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द जन झोली पाए देवे अन्तिम मोख। अप तेज वाए पृथ्मी अकाश। पंजां तत्तां अन्दर हरि जी रक्खे वास। पंजे चोर विच बहाए, बेमुख कराए उहदे दास। गुरमुखां हरि जी दया कमाए, सोहँ शब्द कन्न सुणाए, करे दुखड़े नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए आत्म रक्खे वास। नेत्र खोल्ह ना शब्द उचारना। उच्चा बोल ना कदे पुकारना। जे कोई दूजा दिसे कोल, ना उस दे कन्न सुणावणा। हरि हिरदे वसे, साचा तीर एका कसे, खोल्हे दस्म दुआरना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक अवतार नर, सोहँ शब्द जाप जपावणा। गुरमुख साचे संत जन हरि हरि हिरदे विचारना। कर नेत्र बन्द। कलिजुग जीव होए अन्ध, खिच्ची जाए परमानंद। साची जोती इक्क आप उपजाए, दए जगाए करे रुशनाए, काया गगन पताल विच चढ़ाए साचा चन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां सदा सदा सद बख्शंद। एका राखो हरि की सरना। झूठा दु:ख ना कदे भरना। साचा सुख देवे सरना। सोहँ शब्द रसना उचरना। बन्द ख़लासी आपे करना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म आपणा आपे करना साचा हुक्म शब्द फ़रमाण। देवे हरि नर श्री भगवान। दर आए लैण वर, प्रभ किरपा देवे कर, पंचम् जेठ वेख वखान। चरन लाग
जाए तर, कुक्ख हरी देवे कर, जन चरनी डिग्गे आण। उज्जल मुख साचा सुख देवे साचा हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सुरत शब्द बन्न्हे डोर, गुरसिख बैठा विच अन्धघोर। दूसर किसे ना वेखे ना कोई दिसे होर। इक्को हरि आत्म घर पेखे, नेड़ ना आयण पंजे चोर। प्रभ अबिनाशी मुकाए लेखे, कढ्ढे भरम भुलेखे, तोले पूरे तोल। हरि जी सच्चा इक्क स्याणा। सोहँ देवे नाम निधाना। पाए सार बिरध बाल अञ्याणा। एका देवे गल दा हार, दुक्खां दर्दां चुक्के काना। सच शब्द सच घनघोर। निज घर वास जोत प्रकाश, ना दिसे कोई होर। कलिजुग माया करे नास, शब्द बन्न्हे साची डोर। एका जोत बलोए मात पताल अकाश, गुरमुख हिरदे रसना जप स्वास स्वास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए मोर तोर। एका देवे नाम निधान। आप मिटाए जम की कान। दए ना दुखड़ा कोई आण। उज्जल मुख विच जहान। सोहँ शब्द जो जन रसना गान। होए सहाई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। शब्द भण्डारा हरि दए वंड। गुर घर ना देणी फेर कंड। लग्गे शब्द सच्ची चण्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को सच्चा राह वखाए लग्गी तोड़ जाए हंढ। किशना शुक्ला पक्ख। जीव वेख ना कोई मेट सके दुःख। दु:ख रोग जगत विजोग रहे भोग, ना रहे कोई सुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए, रोगां सोगां दए मिटाए, सोहँ शब्द साचा जाम प्याए, गेड़ चुकाए उलटा रुक्ख। एका होए खट्टा पीड़ा। दुखी होया जीव जीअड़ा। सदा दु:ख हड्डी रीड़ा। एका दु:ख डाहढा लग्गा, जूठा झूठा एका दिसे काया खेड़ा। प्रभ सरनाई आए मिले वड्याई, आप मिटाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया लग्गी पीड़ा। काया लग्गी पीड़ जीव दुख्यारड़ा। कोई ना बन्न्हे बीड़ ना होए कोई सहारड़ा। अट्ठे पहर रहे पीड़, ना आवे किसे विचारड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द सच्चा जाम आप प्याए, अमृत साचा सीरड़ा। नाम निधान तीर गुरमुख विरले वजदा। कलिजुग अन्त अख़ीर दर साचे कोई सजदा। हउमे अग्न रहे पीड़, बेमुख उठ उठ दर तों भज्जदा। गुरमुखां प्रभ आपे कटे भीड़, सभ दे पर्दे कज्जदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आप रचाए, सृष्ट सबाई दए मिटाए, अन्तिम अन्त जो घड़या सो भज्जदा। गुरमुखां प्रभ आपे कटे भीड़, पी अमृत गुरमुख रज्जदा। जो घड़या सो भज्जणा। ना कोई लाए अज्जना पज्जना। गुर दर गुर संगत मल, गुरमुख साचे मजना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म मुख चुआए, रसना पी पी रज्जणा। गुर दर आए होए निमानणा। आत्म देवे प्रभ साचा चानणा। करे जोत प्रकाश, हरि हिरदे रक्खे वास कोटन भानणा। हउमे दुखड़ा करे नास, घनकपुर वासी देवे सच्चा ब्रह्म ज्ञानणा। अन्तिम करे बन्द ख़लास, सोहँ शब्द चलाए स्वास स्वास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानणा। जोत सरूपी इक्क समाए। तिन्नां
लोकां एका रथ बणाए। माया रूपी तणया जाल, तिन्ने लए बंधाए। आप बणाए साची रास, गुरमुख साचे संत जनां हरि साचा हुक्म सुणाए। रसन ना लाउणा मदिरा मास, वेला गया हथ्थ ना आए, अन्तिम कलि सर्ब पछताए। वेले अन्त होणा सभ ने नास, निहकलंक कलि जोत जगाए, करे रुशनाए भुल कोई ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होए दास। दर आए जन होए निमाणा। प्रभ अबिनाशी रक्ख साचे थांएँ, सर्ब जीआं दा जाणी जाणा। रोग सोग सर्ब मिटाए, चुकाए जम की काना। सोहँ शब्द सच्चा जाम इक्क प्याए, बख्शे चरन ध्याना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव सुक्का रुक्खड़ा तन हरया फेर कराए। आए सच्चे घर, आत्म विकार है। ना मिले कोई वर, ना पाए कोई सार है। ना खुल्हे आत्म दर, चारों तरफ आए डर, फिरे घर घर, रिहा झक्ख मार है। ना कोई नुहाए साचे सर, किरपा कर काया होए ना ठंडी ठार है। आत्म रिहा हँकार भर, झूठे दिसण सारे घर, बेमुख भव सागर डुब्बा डूंघी चुभ्भी मार है। कराए करे करनी कर, आत्म जोत बैठा धर, वसे साचे घर पूर्ब रिहा कर्म विचार है। ना कोई ठग चोर यार हरि, सच्चो सच इक्क दरबार है। निहकलंक हरि अवतार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा साचा लेखा साचे घर रिहा निवार है। सरगुण जो जाणदा। पूरा हरि विच मात पछाणदा। निरगुण हरि जोत सरूप रंग रेख भेख ना कोई वखाणदा। सरगुण सति सरूप मात आवे जावे जामा पावे ना धरावे, एका शब्द गावे गुण निधान दा। जोती जोत सरूप हरि, दोहां रंगां एका सुख, आपणा आप माणदा। साची मालण जोत निरँकार है। इक्क अकालण सच्ची पालण, सिर बद्धी सच्ची दस्तार है। गुरमुखां अन्तिम अन्त साचे फूल बणाए हड्डां बालण, आप लै के आए सोहँ सच्चा हार है। गुरमुख साचे संत जन सच दात विच मात संभालन, प्रभ देवे तन शृंगार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे सच्चा प्यार है। साची जोत हरि जगाई है। गुरसिख तेरा सच्चा पालण कलिजुग अन्तिम, प्रभ रिहा सिर उठाई है। गुंद ल्याया सोहणा हार, प्रभ अबिनाशी गल विच दित्ता डार, रोग सोग सर्ब गंवाई है। आपे बन्न्हे साची धार, किरपा करे निरँकार, अमृत मेघ साची बूंद रिहा बरसाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को सच्चा नाम देवे सच्ची सर्ब दवाई है। सच्ची दवा देवे हरि देवा। रसना गाए गुरसिख, वसे साची जिह्वा। आत्म फल इक्क लगाए, हरि नाम सच्चा मेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां रिहा भार वंडाए, फूलन खारी सिर उठाए अलख अभेवा। गुरमुखां रिहा हरि भार वंडाए, फूलन खारी सिर उठाए, वेले अन्त ना देवे कंड। सृष्ट सबाई होए खण्ड खण्ड, चारों कुन्ट पैणी डण्ड, बेमुखां तोड़े घुमंड, कच्चे भन्ने हरि अंड। गुरमुख साचे आप उठाए गले लगाए विच नवखण्ड वरभण्ड। बेमुख जूठे झूठे दर दुरकाए,
जो पाउण झूठी डण्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त कलिजुग बेमुखां देवे कंड। शब्द कटार हथ्थ उठाईआ। जिस दी तिक्खी धार दो हथ्थीं रिहा हुलार, सृष्ट सबाई दो फाड़ कराईआ। परखे चंगे माढ़ गुरमुख बणाए साचे लाड़, दरगहि साची वेले अन्तिम देवे वाड़, होए आप सहाईआ। बेमुखां होए भाग माढ़, दर घर साचे लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़, साचा शब्द ना कोई रसना गावे बेमुहाना चले काड़ काड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम देवे सख्त सजाईआ। सच वस्त वड भण्डार है। विच मात धराए हरि निरँकार है। बेमुखां आप डन्ने, जोत सरूपी जामा धार है। कलिजुग जीव आत्म नार होई रंड, ना मिल्या सच्चा कोई भतार है। चारों कुन्ट नेत्र खोल्ह वेखो ना दिसे कोई धार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द दात गुरमुख तेरी आत्म झोली पाए, मिटाए अन्ध अंध्यार है। काया लग्गे रुक्खड़ा। ना मिटे कदे दुखड़ा। ना लग्गे तन भुक्खड़ा। ना दिसे उत्ते मुखड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना साचा सीर प्याए, गुरमुख साचा रसना गाए, किरपा करे भिन्नड़ी रैण आप रघुराए, कटया जाए लग्गा तन काया तेरा दुखड़ा। गुर संगत ख़ुशी मनाई। रैण सबाई भिन्नड़ी संग रलाई। प्रभ साचे आत्म बिधी, शब्द तीर रिहा चलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आयां देवे सच्ची आप वड्याई। गुरमुख तेरा माण ताण इक्क भगवान, दूसर ना कोई विच जहान। अन्तिम अन्त मात पित भैण भाई, साक सज्जण सैण सर्ब छड्ड जाण। इक्को हरि जी रहे मीत, भगत बिठाए विच शब्द बबाण। गुरमुख साचे सद राखो चीत, साचा मित अन्तिम जोती मेल मिलान। निहकलंक कलि जामा पाया। भेव छुपाया दिस ना आया। सृष्ट सबाई रिहा भुलाया। गुरमुख साचे लए जगाया। आत्म जोती दीप जगाया। तेल बाती ना कोए रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राह दए दिखाया। गुर संगत सर्ब सुखदाईआ। देवे हरि किरपा कर आप वधाईआ। आए साचे दर साचे घर, रैण खुशीआं नाल लँघाईआ। जूठे चुक्के डर साची आए सरना, मिल्या काया साचा घर सर्ब दु:ख गंवाईआ। गुरमुख साचे जाण तर, जिन्हां रक्खया एका डर, दोए जोड़ चरन सरन हरि रखाईआ। जो जन रहे बचन मोड़, प्रभ लग्गी देवे तोड़, लक्ख चुरासी दए भुआईआ। आत्म काया चले कोढ़, दर साचे तों देवे रोड़्ह, लग्गे मथ्थो कालख छाहीआ। एका परखे मिट्ठे कौड़, चढ़या फिरदा शब्द घोड़, माण हँकार सभ दा रिहा तोड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखे विच ना कोई आईआ। अछल अछेदा, कोई जीव ना पावे तेरा भेदा। गा गा थक्के चारे वेदा। दस अट्ठ पुरान करन ध्यान गुण निधान, ना दिसे किसे राह सिध्धा। खाणी बाणी हरि शब्द मधाणी। गगन पतालां विच्चों छाणी। फेर बणाई कलिजुग राणी। बेमुख ना जानण सुघड़ स्याणी। जूठा झूठा होया घर लग्गा दुःख, रसन
ना गायण गुर अर्जन तेरी बाणी। झूठे ज्ञानी आत्म ध्यानी बण गए ब्रह्म ज्ञानी। कोई ना देवे नाम इक्क निशानी। इक्को भरया आत्म हँकार दूजी रली बेईमानी। तीजी प्रभ दित्ती माया राणी, दर घर साचे सच बीज शैतानी। जो जन करे ना अन्त कलि विचार, दु:ख लग्गे काया फानी। सच्चा दर द्वार एथे क्या कोई मारे भानी। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मारे शब्द साची कानी। भुला फिरे सर्ब संसार। कलिजुग जीव झूठा चम्म अन्तिम होणा काग, ना पाउणी किसे सार। क्यों गंवाया मानस जन्म, पासा आया हार। झूठे रक्खे मन विच भरम, जोत सरूपी बैठा भेख धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। गुर संगत गुर दर आईआ। हरि साचा माण दवाईआ। धन्न धन्न धन्न जणेंदी माई जिस जम्मे लाल दुलार, आए गुर सरनाईआ। अग्गों मिल्या सच्चा इक्क प्यार, किरपा करे आप रघुराईआ। आपे तारे नर निरँकार कर विचार पावे सार, जोत सरूपी सभ दे विच समाईआ। आत्म झाती वेखो मार, एका जोत हरि निरँकार, काया महल वसे अटल्ल करे इक्क अकार, तन बुत कोई नज़र ना आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचे फूल आपणी हथ्थीं भेंट चढ़ाईआ। ज्ञान गुरू के हथ्थ, जीव नादान है। ज्ञान गुरू के हथ्थ, जीव तेरी काया सुंञ मसाण है। ज्ञान गुरू के हथ्थ, कलिजुग जीव उडदे फिरदे जिउँ भूत प्रेत पवण मसाण है। ज्ञान गुरू के हथ्थ, जन संतां देवे चरन सरन ध्यान है। ज्ञान गुरू के हथ्थ, गुरमुख प्रभ पूर कराए चरन सेव, उडदे शब्द सच्ची उडान है। ज्ञान गुरू के हथ्थ, समरथ जन भगतां रहे अट्ठे पहर निगाहबान है। ज्ञान गुरू के हथ्थ, आपे देवे माण ताण है। ज्ञान गुरू के हथ्थ, बेमुखां पाई बैठा नत्थ, गुरमुखां सगल वसूरे जायण लथ्थ, दर्शन दर घर साचे पान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर साचा हरि वड बली बलवान है। वड बली हरि बलवाना। अट्ठे पहर नौजवाना। जोत सरूपी इक्को पहरे सच्चा बाना। जीव जन्त ना कोई पछाणे ना कोई जाणे, हरि जी वसे किस टिकाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दया कमाए, सिर आपणा हथ्थ टिकाए, दस्म दुआर बूझ बुझाए, बज़र कपाटी खोल्ह वखाए, जगाए जोत इक्क महाना । सोहँ साचा हरि लयावे । सतिजुग साचा राह दिखावे। चार वरन कन्न सुणावे। सोहँ साचा जाप जपावे। चार कुन्ट डंक वजावे। सोहँ साचा सीर पिलावे। एका साचा रंग चढ़ावे। जोत सरूपी मस्तक लावे। सोहँ साचा शब्द, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान कन्न सुणावे। सोहँ शब्द विच संसार। आप जपाए पहली वार। आप बंधाए साची धार। गुरमुखां करे इक्क प्यार। दूजा देवे नाल चरन सरन हरि दातार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द जाप जपाई, गुरमुखां अन्तिम दए वड्याई, रसना रहे जीव उचार। सोहँ शब्द साचा
जापा। गुरमुखां मारे तीनो तापा। प्रगट होए आपे आपा। कलिजुग अन्तिम अन्त दर घर वर दे रिहा बिधाता। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, लग्गी मैल लाहे गुरमुखां पापा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक हरि रघुराई सृष्ट सबाई माई बापा। माई बाप आप करतार। सतिजुग साचा लग्गा मात, किरपा करे हरि दातार । गुरमुखां देवे शब्द सुगात, आप मिटाए अन्धेरी रात, दीपक जगाए करे उज्जयार। चरन बंधाए नात, सर्ब उठाए आप, पूर्ब कर विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ सो पुरख निरँजण गुरमुखां पाए शब्द साचा अंजन, पूर्ब कर्म कर विचार। सोहँ शब्द अपर अपारा। चार वरन ऊँच नीच करे इक्क विचारा। मसीत मन्दिर किते ना मिले ना मिले किसे गुरदुआरा। अजपा जाप स्वास नासी, त्रिकुटी करे आप वासी, सरगुण रूप दिखाए। निरगुण करे विच वास, दीपक जोती आप जगाए। सोहँ शब्द रसना गाए। प्रभ अबिनाशी आपे आप, गुरमुखां सार संभालदा। काया सच्ची पालदा रक्खे ठंडी छाया, जो जन रसन उचारदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार उतारदा। सोहँ सदा सहाई सच्चा सीर है। दित्ती हरि वड्याई, सतिजुग दात झोली पाई, धरत मात ख़ुशी मनाई, देवे सच्ची धीर है। पाणी आई बाहर लछमी, चरन झस्से हरि रघुराईआ। सागर मथन कर बाहर बहाई, प्रभ आपणे दर सुहाई, करे खेल रघुराईआ। गुर दर मिले ना किसे वड्याई धी जवाई, उतरे पार जिस चरन सेव कमाईआ। निहकलंक नरायण नर अवतार, चौहां वरनां करे प्यार, ना कोई जाणे सिख सरदार, ना कोई जाणे चूहड़ा चम्यार, ना कोई पिछली सार, सर्ब जीआं इक्को यार, देवे सर्ब वड्डयाईआ। बेमुख जीवां पाई वंड, विच मात प्रभ वढ्ढी बैठा कंड, घर घर पई लड़ाईआ। कलिजुग जीव होए खण्ड खण्ड, अन्तिम दित्ती हरि जुदाईआ। होई आत्म सभ दी रंड, इक्को भरया विच घुमंड, धीरज धर्म वाली टुट्टी गंढ्ढ, होए फिरदे जगत शुदाईआ। थां ना मिले किते विच नव खण्ड ब्रह्मण्ड, धर्म राए अद्ध विच अटकाईआ। ओथे मारे डाहढी फंड, ना हरि विचारया विच वरभण्ड, देवे अन्तिम सख्त सज़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां फड़ बांह, दर घर साचे आप बहाईआ। सोहँ शब्द चढ़या चाअ। प्रभ अबिनाशी दित्ता लेख लिखा। सतिजुग साचे पूरा दित्ता साथ रला। विच मात सति सुगात, धरत मात तेरी झोली पा। गुरमुखां पुच्छणी वात, बेमुखां करनी अन्धेरी रात, ना मिले कोई थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां दो हथ्थीं फड़ीं सभनां बांह। सोहँ शब्द संत प्यारया। गुरमुखां दर दरबार जाह, आत्म करे इक्क विचारया। ना कोई जाणे पिता मां, गुरमुखां आपणे आप बणा रिहा। दरगहि साची लावे नां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम सिँघ सिँघासण बैठा साचा समां सुहा रिहा। सोहँ शब्द सतिजुग उठया प्रभात। कलिजुग झूठी
गई रैण, नाल आई सुहञ्जणी रात। तीजे रले संत जन तिन्नां मिल बाणी इक्क बरात। प्रभ अबिनाशी तिन्नां लोकां विच्चों लए चुण, देवी देवत सुरपति राजा इन्द उप्पर बैठे, थल्ले रहे मार झात। निहकलंक कलि जोत प्रगटाई, पुरीआं लोआं होए रुशनाई, बैठा मिले इक्क इकांत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, ना कोई जात ना कोई पात। ना कोई जात ना कोई पाती। ना कोई पिता ना कोई माती। ना कोई भैण ना कोई भ्राती। ना कोई दिवस ना कोई राती। ना सोए ना कोई जगाती। ना रोए ना कोए हसाती। गुरमुखां मैल पापां धोए, देवे बूंद स्वांती। आप उठाए कलिजुग सोए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को इक्क सच्चा हरि सच्चा घर, जिथ्थे वसे जोत सरूपी उत्तम जाती। उत्तम जात जोत सरूपा। ना कोई रंग ना कोई रूपा। क्या कोई जाणे वडा शाह भूपा। हरि जी सच्चा इक्को सति सरूपा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाई, सृष्ट भुलाई अचरज खेल रचाई, करे खेल जगत अनूपा । मिटे जगत अन्धेर जोत जगाईआ। ना कोई जाणे सन्झ सवेरा, अट्ठे पहर रहे रुशनाईआ। चुकाए अन्धेर मिले मेल पहली वेर, गुरमुख साचे संत जनां चरन बहाए ना लाए देर, बेमुखां दिस ना आईआ। प्रगट होए सिँघ शेर शेर दलेर, गुरमक्खां वसे आत्म नेरन नेर, बेमुखां दूर दिसाईआ। सृष्ट सबाई आप भुलाई कर कर हेर फेर, राह वक्खो वक्ख दिखाईआ। सतिजुग साचे उठ हो दलेर, बण साचा शेर, चार वरन एका सरन निहकलंक रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दान सर्ब जीआं एका एक रघुराईआ। हरि तोड़ जगत जंज़ाला। गल पा शब्द माला। धो कलिजुग दाग काला। अग्गे दस्स राह सुखाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचा फल लगाए आत्म साचे डाला।