१२ चेत २०११ बिक्रमी मेरठ छाउणी विहार होया
जगत भेखा अन्ध अंध्यान है। साचा लेखा मुकाए श्री भगवान है। जो जन रहे वेखी वेखा, ना मिले कोई थान है। धन्न धन्न गुरमुख साचे नेत्र पेखा, मिले जगत वड्याई है। मिटदी जाए झूठी रेखा, साचा लेखा दए लिखाई है। जोत सरूपी धारे भेखा, अचरज खेल खेले आप रघुराई है। गुरमुख तेरी आत्म मारे सोहँ शब्द साची मेखा, दूई द्वैती चीर वखाई है। ना कोई जाणे पीर शेखा, भुली सर्ब लोकाई है। जोती जोत सरूप हरि, साची जोत मात जगाई है। जगत भुलेखा अन्ध अंध्यार है। बेमुखां लग्गी अग्न, तन होई झूठी छार है। गुरमुख आत्म जोती जगण, देवे जोत अपर अपार है। बेमुख माया दे विच मग्न, ना पावे कोई सार है। गुरमुख गुर चरन साचे लगण, देवे नाम अपार है। बेमुख वहन्दी धार वगण,
हरि देवे धक्का मार है। गुरमुखां मुख लगाए सोहँ साचा सगन, देवे दात अपर अपार है। बेमुख जीव कलिजुग फिरन नग्न, शब्द पड़दा ना देवे कोई डार है। गुरमुख साचे संत जनां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे कराए इक्क प्यार है। जगत भुलेखा अन्ध अंध्यानी। ना कोई जाणे जीव निधानी। आत्म रक्खे अन्ध अज्ञानी। मारे शब्द हरि सच्चा इक्को कानी। प्रगट होए हरि दो जहानां वाली। गुरमुख साचे संत जनां करे आप रखवाली। देवे सच्चा नाम जिन्हां गुरमुखां, तिन्हां आत्म झोली भरा ली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गुरसिक्खां फूल लगाए डाली डाली। जगत भुलेखा जगत भुलाए आप मुकाए कलिजुग तेरा अन्तिम लेखा। सृष्ट सबाई ख़ाक मिलाए चारों कुन्ट जो जन धारी फिरदे भेखा। प्रभ अन्तिम नष्ट कराए, सच्चा हरि जिस जन ना आत्म नेत्र पेखा। हउमे रोग दए गंवाए प्रभ आप चुकाए पिछला लेखा। साचे राहे पाए, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग दित्ती वधाई, माया राणी संग रलाई, बेमुखां आत्म रही छाही, ना कोई चुकावे अन्तिम लेखा। कलिजुग तेरे अन्तिम नाल। बेमुख जीव कलिजुग रक्खे संभाल। सतिजुग रखाए हरि साची नीव, बेमुखां आत्म होई कंगाल। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख काया गगन मण्डल साची जोत जगाए, जिउँ दीपक विच थाल। जगत भुलेखा अन्ध घोर। बेमुखां लुट्टी जांदे दिन दिहाड़े पंजे चोर। जड़्ह पुट्टी जांदे, अट्ठे पहर चढ़दे रहण काया घोड़। शौह दरयाए सुट्टी जांदे, चारों कुन्ट दौड़ दौड़। साचा माल खज़ाना लुट्टी जांदे, बेमुखां आत्म हुन्दी जाए कौड़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम वेख विचारे बेमुखां उत्ते कीता गौर। भरम भुलेखा झूठी चिन्दा। कलिजुग जीव करदे निन्दा। एका जोत एका गोत एका पूत एका बिन्दा। बेमुख दर दर बहे रोत, ना मिले गुणी गहिंदा। झूठी माया जगत बिन्दा। पूत होया आत्म अन्धा। दुरमति मैल गुरमुख विरले धोत, आत्म गंवाए दया कमाए हँकारी निन्दा। आप वखाए गुरमुखां जोत जगाए साचा चन्दा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जन भगतां सद बख्शिंदा। जगत भुलेखा डूंघी गार। मनमुख डुब्बे जीव अंध्यार। डूंघे वहिण कलिजुग खुभे, कोई ना कढ्ढे बाहर। इक्को कुण्डा हँकारी वज्जा, आत्म दु:ख लग्गा भार। गुरमुख साचे संत जन आत्म सति सरोवर मारन चुभ्भे, प्रभ करे ठंडया ठार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरी इक्को बन्न्हे साची धार। जगत भुलेखा अन्ध अन्धेर है। ना कोई जाणे सन्झ सवेर है। कलिजुग जीव भुले रुले माया डुल्ले, ना लथ्थे मैल तन है। अग्न लग्गी रहे काया कुले, ना वसे नगर खेड़ है। आत्म प्याले बेमुखां डुल्ले, प्रभ आप पुआए चुरासी गेड़ है। सच दुआरा एका खुल्ल्हे, निहकलंक सच्चा शायर है। जो जन आए हरि दर भुल्ले, प्रभ लहणा देणा दए नबेड़ है। सद भण्डारे रहण खुल्हे, प्रभ
रक्खे खुल्हे वेहड़ है। ना कोई लैंदा हरि जी मुल्ले, देवे शब्द रसना हरि हरि सच लबेड़ है। जोती जोत सरूप हरि, बेमुखां लाए इक्को इक्क उखेड़ है। जगत भुलेखा दूरन दूर। मुक्के लेखा हरि हज़ूर। एथे टुट्टे माण गरूर। अग्गों मिले शब्द तूर। जगे जोत सच्चा नूर। बेमुखां लाए शब्द डण्डा, करे चूरो चूर। रहण ना देवे मन किसे घमंडा, सर्बकला हरि भरपूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा सभ दी रिहा पूर। जगत भुलेखा अंध्यारी रैण। कलिजुग तेरे नाल रली विच मात रैण काली भैण। दोहां चाल साची चली, बेमुखां फड़ लैण। आत्म खुल्हे ना किसे कली, घर घर दर दर पैंदे वैण। गुरमुखां मिलदा हरि गली गली, बणे साक सज्जण सैण। आत्म कोठी हरि साचे इक्को मल्ली, दरस दिखाए तीजे नैण। क्या कोई करे वल छली, भरम भुलेखे सर्ब मिटेण। क्या कोई करे हिली जुली, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर नर नरायण जगत भुलेखा धुर विछोड़ा। दो जहानी ना होए चरन जोड़ा। मुल ना पाए बेमुखां इक्क दवानी, ना मिले शब्द घोड़ा। गुरमुखां आत्म हरि पछानी, धुर दरगाहों आए दौड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच शब्द विच मात धराया, इक्क रखाया पौड़ा। जगत भुलेखा हरि हरि रखणा। गुरमुख विरोले, जिउँ दुध्ध विच्चों मक्खणा। बेमुख होए अन्तिम कलिजुग गोले, तन भाण्डा दिसे सक्खणा। पंज तत्त हँकारी विच्चों बोले, ना पड़दा किसे रखणा। सच वस्त ना किसे कोले, मुल ना पैणा कक्खणा। जोत सरूपी सृष्ट सबाई आपणे तोल साचे तोले, गुरमुख लभ्भे विच्चों इक्क लाल लक्खना। बेमुखां अन्तिम कलिजुग आत्म डोले, चारों तरफ लाउँदे भक्खना। गुरमुखां हरि वसे कोले, अमृत रस रसना साचा चक्खणा। जोत सरूपी हरि वसे सदा कोले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रक्खणा। जगत भुलेखा जीव गंवारी। चरन धूढ़ ना मिले जीव हँकारी। शब्द सरूपी पाए जूड़, कलिजुग जीव अन्तिम वारी। गुरमुखां रंग चढ़ाए गूढ़, देवे शब्द घोड़ अस्वारी। सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़, एका अटल जोत निरँकारी। आपे पीड़े जिउँ वेलने बूड़, ना किसे होया कोई सहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत भुलेखा एका पाया सृष्ट सबाई होई ख्वारी। नेत्र पेख सुरत संभाले। नेत्र पेख करे प्रितपाले। नेत्र पेख ना बण कंगाले। नेत्र पेख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तोड़े जगत जंज़ाले। नेत्र पेख नर निरँकार। नेत्र पेख जोत सरूपी हरि निराधार। नेत्र पेख नर हरि हरि नर करे खेल अपर अपार। नेत्र पेख लिखाओ लेख, ना मानस जन्म आवे दूजी वार। नेत्र पेख प्रभ अबिनाशी साचा ना भुल जीव गंवार, नेत्र पेख महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे दरस अगम्म अपार। नेत्र पेख नर निर्मोह। नेत्र पेख दुरमति मैल लैणी धो। नेत्र पेख एका हरि दूजा नाही को। नेत्र पेख गुर चरन जाण छोह। नेत्र पेख प्रभ अबिनाशी राह चलाए दो। नेत्र
पेख बेमुखां प्रभ रिहा कोह। नेत्र पेख गुरमुखां सुणे हरि साची सो। नेत्र पेख सृष्ट सबाई वेख, शब्द सरूपी हल रिहा जो। नेत्र पेख लिखे लेख मिटाए भेख, साचा बीज गुरमुखां आत्म रिहा बो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां सद सद मेहरवान, गल्लों कटे जगत जंज़ाला बेमुखां पुच्छे नाही को। नेत्र पेख नैण मुँधार। नेत्र पेख विच संसार। नेत्र पेख जोत अकार। नेत्र पेख सर्ब जीआं हरि पावे सार । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगा जुगन्ता साधन संता आदिन अन्ता बन्न्हे साची धार। नेत्र पेख जिथ्थे धार। देवे शब्द इक्क अपार। गुरमुख साचे संत जन इक्क सोहँ करन अहार। आप चुकाए भेव दोअँ, इक्को जोत हरि निरँकार । नेत्र खोल्ह वखाए तरै लोअँ, मिटाए अन्ध अंध्यार। चौथे घर गुरमुख साचे इक्को जाणे सोहँ, ना कोई होर अकार। जोती जोत सरूप हरि, सच बैठा उत्ते हो अस्वार। पंचम् होया आप अस्वार। चारे घर थल्ले लग्गा दरबार। संत जनां दी सुण पुकार। घर साचे वाड़ी जाए वारो वार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, अग्गे करे शब्द सच्ची वाड़। साची जोती आत्म धर हरि नर, काम क्रोध लोभ मोह हँकार पंजां देवे साड़। सच्ची जोत इक्क अकालन ना कोई सके नाल छोह, परे्ह हटाए पंजां धाड़। बेमुखां वधाया झूठा मोह, अन्तिम भाग आए माढ़। सर्ब थां प्रभ लए खोह, बाहर कढ्ढे झाड़ झाड़। चौबलद सुहागा हरि लैणा जो, बेमुख खपाए ना वेखे चंगे माढ़। अन्तिम कलिजुग लए ढाह, चबाए आपणी हेठां दाढ़। आब ना किसे हथ्थ आंयदा, बेमुख तपाए जिउँ अग्न हाढ़। गुरमुखां रक्खे ठंडी छाँ, मात उपजाए साचे लाड़। लाड लडाए जिउँ पुत्तां मां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई जंगल जूह विच पहाड़। नेत्र पेख रंग करतार दा। गुरमुखां पैज संवारदा। बेमुखां भाण्डा भन्ने हँकार दा। दर साचे डन्ने वेला रिहा ना कलिजुग तेरे अन्त हुदार दा। लक्ख चुरासी घड़े वेले अन्तिम प्रभ जी भन्ने, मारे शब्द डाढी मारदा। घरों चुक्कणा ना मिले थाली छन्ने, शब्द फुंकारा इक्को मारदा। झूठा छुट्टे पीण खाण अन्न्हे, आया वक्त निहकलंक सच्चे अवतार दा। गुरमुख विरले तेरी आत्म मन्ने, कलिजुग भरया पापी हँकार दा। वेले अन्तिम कलि गुरमुखां बेड़े बन्न्हे, बेमुखां दर दुरकारदा। आप चढ़ाए साचे चिल्हे, रसना तीर इक्को मारदा। कलिजुग जीव आत्म अन्न्हे ना हिरदा मन्ने, ना जाणे भाणा सच्ची सरकार दा। जोत सरूपी गुरमुखां तारे जिउँ माल चराए धन्ने, आदि अन्त जन भगतां पैज संवारदा। गुरमुखां भार उठाए आपणे कन्न्हे, फड़ फड़ बाहों कलिजुग अन्तिम विच्चों तारदा। बेमुखां जड़्ह उखड़े जिउँ उखड़े जड़्ह गन्ने, प्रभ एका शब्द हुलारा मारदा । खड़्ही रहे ना किसे दी फन्न्हे, शब्द कुहाड़ा इक्को मारदा। सृष्ट सबाई हंने बन्ने, निहकलंक विच मात जामा धारदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरला जाणे खेल अपर अपार दा। नेत्र पेख भगत
भगवानया। टुट्टे माण ताण मिले थाउँ ना विच जहानयां। बणाए चतुर सुघड़ स्याण, देवे नाम शब्द निधानया। आप रखाए आपणी आण, दरगहि साची देवे माण, होए सहाई हरि भगवानया। सृष्ट सबाई पुण छाण, विच्चों लभ्भे गुरमुख लाल बाल निधान, मारे शब्द तीर निशानया। साचा शब्द नाम गुरमुख पीण खाण चुक्के कान, देवे दान वड वड मेहरबानया। चरन धूढ़ करन इशनान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया, वाली दो जहानया। नेत्र पेख सच द्वार गया खुल्ह, सच्चा विच संसार। नेत्र पेख मिले नाम इक्क अनमुल्ल, जिस दे कोई ना दिसे तुल्ल, कर साचा जीव वणज वपार। कलिजुग अन्तिम गया हुल, किसे डाल ना दिसे फुल्ल, गुरमुख तेरी आत्म लग्गे सच बहार। भाग लगाउणा आपणी कुल, कलिजुग माया विच ना जाणा रुल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच शब्द दात जगत करामात झोली पाए वड वड अनमुल्ल। सच दर दरवाज़ा। जिथ्थे वसे ग़रीब निवाजा। अट्ठे पहर अन्दर बैठा वसे, जिउँ जन रक्खे लाजा। पंजे चोर दर तों जायण नस्से, एका जागे हरि साचा शाहो शाबाशा। गुरमुखां हरि हिरदे वसे, अन्तिम कलिजुग रक्खे लाजा। बेमुखां पैरां हेठ झस्से, चारों कुन्ट पैण भाजा। गुरमुखां राह इक्को साचा दस्से, अन्तिम आप संवारे काजा। आप बंधाए शब्द डोर वडे रस्से, जोत सरूपी शब्द मारे साची अवाज़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत जगाई, प्रगट होए देस विच माझा। माझे देस प्रगट होणा। सृष्ट सबाई बहि बहि रोणा। राती मिले ना किसे सौणा। वांग बक्करे बेमुखां कोहणा। काया तन झूठा कप्पड़ फेर किसे ना मिले धोणा। कलिजुग डुब्बे माया डूंघे छप्पड़, साचा बीज ना किसे बोणा। गुरमुखां हरि जाए अप्पड़, शब्द सरूपी विच ताउणा। सोहँ शब्द तन शृंगार पहनाए साचा कप्पड़, कलिजुग अन्त गुरमुख तेरे गलों ना किसे लाहुणा। ना कोई माई ना कोई बप्पड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां फड़ फड़ मारे दो हथ्थीं धौणा। माझे देस जोत जगाए। गुरमुख विरला हरि आप उठाए। बेमुख सोए ना कोई जगाए। गुर गोबिन्द वाली हिन्द जो बचन लिखाए। निहकलंक पूर कराए। गुर पूरा हरि साचे दी साची बिन्द, इक्क जोत इक्क गोत भेव ना कोई राए। प्रगट होए गुणी गहिंद, किसे दिस ना आए। सुरपति राजे इन्द, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म आपणा आप कराए। कलिजुग अन्तिम प्रभ करे विचार। दुखी होए साध संत, ना कोई पावे सार। कलिजुग माया वधी बेअन्त, सृष्ट सबाई आत्म कढ्ढे हँकार। चारों तरफ रोवण जीव जन्त, दुखी होए नर नार। किसे ना मिले साचा कन्त, सच्चा हरि भतार। इक्को जोत आदि अन्त, जुगा जुगन्त गुरमुख विरले जानण संत, कलिजुग जीव होए ख्वार। इक्को इक हरि भगवन्त, महिंमा गणे जगत अगणत, सृष्ट सबाई बणाए बणत, आपणी करे आप विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि
जोत प्रगटाई, गुर गोबिन्द तेरे बचन पूर कराई, आया अन्तिम वार। गुर गोबिन्द एह बचन लिखाया। सम्बल देस वास रखाया। ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी भाल थक्के, तेरा किसे भेव ना पाया। सम्बल देस केहड़ा वेस केहड़ा भेस, ना भेव किसे खुल्हाया। जोती जोत सरूप हरि, पंचम् जेठ माझे देस, गुर गोबिन्द तेरा पिछला लेखा दए चुकाया। सभना पाए सार, निहकलंक लै अवतार, गौड़ ब्रह्मण जो अख्वाया। वेद व्यास, सर अमृत तेरे वसे आस पास, पंचम् जेठ गुर नानक तेरा लग्गा खेत, गुरसिक्खां पूरी करे आस, सम्बल देस सूरबीर। उठे जोधा इक्क चलाए शब्द तीर। सृष्ट सबाई अगाध बोधा, आप मिटाए पीर फ़कीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे संतां देवे शब्द धीर। सम्बल देस सार संभाले। गलों लाहे सूसे काले। पहलों पहने चिट्टे बाणे। गुरमुख बणाए साचे राणे। शब्द फड़ाए तीर कमाने। खिच्चे रसना वाली दो जहाने। गुर गोबिन्द तेरे लिखे बचन, हरि पूरे पूर कराने। जोत सरूपी जामा धार, अचरज खेल मात करे, बेमुखां मारे बेमुहाने। सम्बल देस सिध्धा राह। राहे देवे पा। अग्गे हरि जी नरायण नर खलोता, नेत्र खोल्ह दए दिखा। कलिजुग जीव जो गूढ़ी नींद रिहा सोता, ना मिले कोई थां। आदि अन्त जुगा जुगन्त एका जोत हरि पुरख निरँजण होता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाल अनमुल्लड़े संसार सागर डूंघर विच्चों लभ्भे, मारया एको गोता। संसार सागर डूंघी गार। निहकलंक जोत सरूपी चुभ्भी मार। दोहीं हथ्थीं धरत मात तेरा पेट फिरोले, विच्चों लभ्भे सिख दुलार। आप मिटाए काया माया पड़दे ओहले, जगाए जोत अपर अपार। गुरमुखां देवे शब्द, ना मात डोबे, किरपा करे हरि निरँकार। बेमुखां हरि वसे कोले, ना दिसे सच्चा यार। अन्दर बैठा हरि हौली हौली बोले, देवे शब्द सच्ची धुन्कार। पहलों मारो झाती काया चोले, जिथ्थे वसे नर निरहार। बण गए जीव भोले भाले, मानस मिल्या जन्म अपार। पूरे तोल हरि साचा तोले, ना करे कोई उधार। एका शब्द रसना सच्चा बोले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। निहकलंक उठे सूरबीर। सोहँ शब्द चलाए सच्चा तीर। इन्द्रपुरी होए वहीर। सुरपति राजा इन्द, सिँघ सिँघासण उत्ते बैठा कढ्ढी जाए लकीर। सोलां मग्घर खेल रचाए। छोटे बाले उत्ते हरि चिट्टा पड़दा पाए। फड़ के बाहों साचे राहे आप रखाए। सिँघ सिँघासण दए तजाए, उत्ते बैठा सिँघ मनजीत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ नीह रखाऐ, पहली हाढ़ उसारी लाए, पूर कराए सतारां हाढ़ साची बणत आप बणाए, आप चलाए सच्ची इक्को रीत। पंचम् जेठ नींह रखावणी। गुर संगत सेवा सच कमावणी। सतिजुग तेरी सच्ची नींह, आपणी हथ्थीं आप बन्न्हावणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले जगत दलाले दित्ती इक्क सुनावणी। छोटा बाला गया भज्ज। मातलोक नूं गया तज। सिँघ सिँघासण बैठा सज।
करोड़ तेतीस तेरे पर्दे लए कज्ज। निहकलंक जामा पाया, प्रगट होए कल कि अज्ज। गुरसिख साचे संत जनां विच मात जन्म दवाया, सच दुआरे रहे सज्ज। साचा हुक्म एका इक्क सुणाया, मैं रक्खण आया तुहाढ्ढी लज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जोत जगाई, अमृत पीओ विच जा के मात रज्ज। करोड़ तेतीस चढ़े चाअ। सिँघ मनजीत तेरे अग्गे देवण सीस झुका। दस्सीं साची रीत असीं जाईए केहड़े थां। केहड़ा गाईए सुहागी गीत, केहड़ी बणाईए जा के मां। केहड़ा परखे नीत, केहड़ा देवे ठंडी छाँ। असीं आपणा आप लईए जीत, दस्सी सच्ची थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, पुरी घनक भाग लगाया, सम्बल देस नाम रखाया, अग्गों पकड़े तुहाढ्ढी बांह। करोड़ तेतीस करन विचार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। जन्म दवा विच संसार। साचे संत आप बणा खिच ल्या सच दरबार। आपणी सेव आप लगा, कर सच्चा इक्क प्यार। अमृत मुख इक्क चुआ, होईए ठंडे ठार। दरगहि साची दा दर आपणीं हथ्थीं आप खुल्हा, करीए एथे सच बहार। अन्तिम जोती जोत मिला, तिन्नां लोकां होईए बाहर। इक्को गोती गुरसिख माणक मोती सभनां मिलदा सच्चा थां, करोड़ तेतीस करन पुकार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर पंचम् जेठ शिव शंकर पुरी शिव हरि भेव खुल्हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धार। ब्रह्मा तैनूं वेखे जेहड़े वसे इक्क चुबारे, चन्द सूरज हरि पावे सार। सति शब्दी जो अस्वार। सत्त वारां बन्न्हे लेखा, ऐत सोम मंगल क्यों बणाए विच संसार। बेमुखां अन्तिम पाए संगल, गुरमुखां करे आत्म सुध्ध, चले शब्द तीर, बेमुख हथ्थ ना आवे, ना कोई पावे सार। लुकया कोई ना रहे दक्खण पच्छिम पूर्ब उतर, प्रभ मारे शब्द मार। बुध वीर शुक्कर हरि करे विचार। छन्न छनिच्चरवार बेमुखां लग्गी तन अग्न, होए जीव गंवार। प्रभ अन्तिम करे सच्चा लेख लिखार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां होए सेवादार। सच्ची सेवा आप कमाए। देवी देव हरि रघुराए। कलिजुग अन्धेरी रात कुलक्खणी नार वड कमजात, ना कोई सार पाए। ना कोई जाणे भैण भ्रा पित मात, प्रभ चरन ना नाता कोई बंधाए। गुरमुख दिसे इक्क इकांत, अमृत बूंद प्याए स्वांत, आप खुल्हाए आत्म ताक, जोत सरूपी दरस दिखाए। साचा नाता जोड़ जुड़ांयदा। पुरख बिधाता दया कमांयदा। कलिजुग अन्धेरी राता, साचा दीपक शब्द जगांयदा। आपे बणे पिता माता, गुरसिख गोदी बाल उठांयदा। देवे शब्द सच्ची सुगाता, आत्म झोली हरि भरांयदा। आप मिटाए अन्धेरी राता, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, दयानिध कर जाए कारज सिध्ध, साचे राहे पांयदा। प्रभ कारज करे पूरे। प्रभ अबिनाशी हाज़र हज़ूरे। सभना चिन्ता करे दूरे। होया सच संजोग, देवे नाम रस सच्चा भोग, कटे हउमे रोग, उतरे सगल वसूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां
सद वसे नेड़े, बेमुखां दिसे दूर दूरे। दूर दुराडा दिसे शाह। बेमुख बैठे हिस्से पा। अन्तिम वेला कोई ना जाणे, अन्तिम मिलणा किसे थां। जगे जोत इक्क भगवाने, चार वरन पकड़े बांह। सोहँ शब्द देवे दाने, सतिजुग लगाया तेरे नां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ऊँच नीच नीच ऊँच, चार वरन एका सरन माणे ठंडी छाँ। चार वरन इक्क द्वार। चार वरन इक्क घर बाहर। चार वरन इक्क निरँकार। चार वरन जोत अधार। चार वरन महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क देवे चरन प्यार। चार वरन इक्को जाती। इक्को पिता इक्को माती। इक्को करे साचा हित्ता, नित नवित्ता, देवे सच्ची दाती। मानस जन्म गुरसिक्खां जित्ता, प्रभ मिल्या साचा मिता, ऊँच नीच नीच ऊँच अन्तिम कलि प्रभ साचे इक्को कीता, मिटाए कलिजुग अन्धेरी राती। राउ रंक शाह सुल्तान एका सच्चे कीता, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे शब्द दाती। हरि सच्चा कर्म कमांयदा। सच्चा धर्म जगत चलांयदा। पंचम् जेठ नींह रखांयदा। अमृत साचा सीर आप बणांयदा। गुरमुखां देवे धीर मुख चुआंयदा। कलिजुग वेला अन्त अख़ीर, दे मती हरि समझांयदा। सृष्ट सबाई अन्तिम होई भीड़, ना कोई किसे छुडांयदा। प्रभ शब्द सरूपी रिहा पीड़, हरि भाण्डा भन्न वखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पांयदा। पहली देवे अमृत धार। दूजा दस्से चरन प्यार। तीजा वसे आत्म घर नर निरँकार। चौथे चोरां यारां ठग्गां, करदा रहे ख्वार। पंचां साचीआं देवे मतां, रक्खे पतां, जता सता धीरज धरे विच संसार। छेवें आया पाड़ गगन दीआं छत्तां, आपे जाणे मितां गतां, सर्ब रिहा कर्म विचार। सोहँ शब्द नाम जपाए दीपां सत्तां, एका इक्क रखाए साचा तत्ता, आप बन्न्हे साची धार। अठवां अट्ठ सट्ठ तीर्थ वेख, झूठा दिसे कलिजुग भेख, लग्गी रहे ना किते मेख, कलिजुग दित्ती जड़्ह उखाड़। नौवां निरगुण रूप पछाण। धरे जोत बली बलवान। जोत सरूपी दिस ना आए, पवण सरूपी देह मसाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दहि दिश आप विचारे, गुरमुखां लभ्भे लाल प्यारे, खिच्च ल्याए चरन दुआरे। गुर गोबिन्द वाली हिन्द, प्रगट होया विच संसारे। जोत सरूपी जामा पाया, आपणा भेव आप छुपाया, गुरमुखां लए आप जगाया, देवे अन्त सच्ची धारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, वसे दस्म दुआरे। दस्म दुआर वेख जोती। गुरमुख पछाणे विच्चों कलिजुग, अन्तिम बेमुख जीवां आत्म खोटी। अन्तिम वेला कलिजुग आया, प्रभ आप कटाए बोटी बोटी। बेमुख दए खपाया, किसे हथ्थ ना आवे दाणा अन्न रोटी। साचा हरि, गुरमुखां देण आया वर, साचा शब्द तन पहनाए, साध संत अठसठ तीर्थ लभ्भदे उत्ते, कोटन बैठे मूंड मुंडाए, तन ख़ाक लगाए, कोई बन्न्ही फिरन लंगोटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को सच्चा राह वखाए, पूरा हरि, रखो उहदी ओटी। एका रक्खो ओट। हरि शब्द
लाए चोट। घर कदे ना आवे तोट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा मुख चुआए, गुरमुखां देवे भर पोट। अमृत तेरी धार निराली। कलिजुग चलाई हिन्द दे वाली। गुरमुखां बणत बणाई जगाई जोत अकाली। महिंमा अगणत गणी ना जाए, चारों तरफ रहे भाली। साध संत भेव ना आए, जो मंगदे झूठी माया विच दलाली। गुरमुख विरला साचा कन्त घर साचे पाए, दर आए दोए जोड़ बणे सवाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे गुरमुखां करे रखवाली। इक्क इकल्ला हरि वसदा। दूजा राह सतिजुग साचा दस्सदा। तीजा गुरसिख कोलों कदे ना नस्सदा। चौथे हिरदे अन्दर आपे वसदा। पंजवें तीर शब्द साचा कसदा। छेवें छेवें घर वेख, गुरमुख तेरी काया दे विच वसदा। सत्तवें देवे सति उपदेश नर नरेश, गुर संगत दुआरे आए हासे हस्सदा। अठवां उठ उठ नेत्र लए पेख, चारों तरफ हरि जी लए वेख, गुरमुख साचा केहड़े पासे वसदा। नावें नौ निध गुर दर परवाना। आउणा बण हो निधान निमाणा। प्रभ अबिनाशी किरपा करे गुरमुखां झोली भराना। दसवें दिवस रात रात दिवस हरि विचारे। दस मास गर्भ वास, उलटा स्वास नर नरायण रसन पुकारे। होया रहे दास, ना मिले सुख गर्भवास, एका अमृत बुझाए सच्ची रास। करे जीव पुकारे। बाहर आया रसना लाए मदिरा मास, मानस जन्म गंवाया। कलिजुग झूठे कीना वास, पूरा हरि भुलाया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे बन्द खलास, अमृत साचा देवे मुख चवाया। सिर रक्खे दे कर हाथ, चरन लिआंयदा। सिर रक्खे दे कर हाथ, मातलोक दया कमांयदा। सिर रक्खे दे कर हाथ, साचा शब्द जाम हरि एका आप पिलांयदा। सिर रक्खे दे कर हाथ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन काम आप करांयदा। सिर रक्खे दे कर हाथ, जिस कराया साचा मेलड़ा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, बणे सज्जण सुहेलड़ा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, आप सुहाए अन्तिम वेलड़ा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, गुरमुखां धाम बहाए जिथ्थे वसे इक्क इकेलड़ा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, आत्म चानणा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, देवे शब्द सच्चा ज्ञानणा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, करे प्रकाश कोटन भानना। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, गुरमुख साचा विच मात हरि आप पछानणा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, लाए नाम सच्चा बानणा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, गुणवन्त गुणी निधानणा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, झोली पाए सोहँ साची वथ शब्द महानणा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, सगल वसूरे जायण लथ्थ, कलिजुग दुखड़े जायण लथ्थ, आप चढ़ाए शब्द बबानणा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, सोहँ शब्द चलाए सच्ची गत्थ, गुरमुख चढ़ाए सच्चे रथ, आप चलाए वड बली बलवानणा। बेमुखां पाए नत्थ, अन्तिम कलिजुग नठ्ठ, सृष्ट सबाई होई भट्ठ, मारे शब्द बाण श्री हरि भगवानणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां
साचे जानणा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, बणत बणांयदा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, मानस जन्म लेखे लांयदा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, भरम भुलेखे सर्ब गवांयदा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, गुरमुख अन्तिम चढ़या रथ, साचे राहे आपे पांयदा। सिर रक्खे दे कर हथ्थ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां सतिजुग साचे तेरे नाल रखांयदा। सतिजुग साचे उठ ललकार। कलिजुग हो जाए घर तेरे विच्चों बाहर। गुरमुखां देवे साचा वर, सोहँ शब्द अपार। सतिजुग साचा उठे, प्रभ गुरमुख करे इक्ट्ठे मुट्ठ, पावे साची सार। बेमुख गए दर तों रुट्ठ, प्रभ आप टिकाए धर्म राए घर पुठ्ठ, ना होए कोई सहार। सतिजुग साचे प्रभ अबिनाशी गया तुठ, जन भगत उपजाए कलिजुग अन्तिम वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क खुल्हाए सच्चा सच दरबार। सच दरबारा आप खुल्हांयदा। नीच ऊँच एका घर बहांयदा। एका रक्खे पल्ला भारा, सदा सदा सदा रखांयदा। दूजा चलाए शब्द अपारा, गोरख टिल्ला आप हिलांयदा। चौथे मारे बूरा कक्का बिल्ला, हरि आपणी खेल उपांयदा। पंजवें वेखे कच्चा पिल्ला, फड़ फड़ आपणी हथ्थीं ढाहिंदा। छेवें कर पुण छाण, गुरमुख साचे फड़ फड़ बाहों विच्चों आपे बाहर लिआंयदा। गुरमुख साचे वेख सतिगुर फड़ाए लड़, बेमुख जूठे झूठे मरन लड़ लड़ ना कोई छुडांयदा। अठवें अट्ठ दस अठारां, गया वेला चार यारां, ना रहीआं कलि बहारां, सतिजुग तेरी खिड़ी सच्ची गुलज़ारा, प्रभ साचे मात लगाईआ। नावें निव निव झातीआं मारे। ब्रह्मा बैठा उत्ते चुबारे। निहकलंक कलि जामा धारे। मेरी पावे अन्तिम सारे। इक्क उपजावे आपणा सच्चा लाल दुलारे। कलिजुग अन्तिम अन्त खिच्च बहाए चरन दुआरे। सच्चा देवे माण ताण, मैनूं कढ्ढे बाहरे। चुक्के कलिजुग अन्तिम काण प्रभ, ब्रह्मा हरि जी रिहा पछाणे। चारे मुख जिस चारे वेद विचारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्नां लोकां आप उलटाए, निहकलंकी जामा पाए। गुरमुख साचे मात पुकारदे। बेड़ा अन्तिम पार उतारदे। प्रगट जोत देवे दरस कल्गीधर, अट्ठे पहर दिवस रहण गुरमुख चितारदे। कलिजुग डुबदा जाए चलदे वहिण, गुरमुखां खुल्हे रहण नैण, विछड़ जाण भाई भैण, कर किरपा शब्द अधार दे। गुरमुख साचे संत जन भाणा साचा सैहन्दे, रसना कहन्दे प्रगट हो गुर गोबिन्द गोबिन्द गुर गोपाल दर भगत उधार दे। जोती जोत सरूप हरि, सुणीए एका बैठा साचे घर, निहकलंक विच मात जोत अकार दे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच शब्द सच्ची दात, धुरदरगाही इक्क सुगात, जन भगतां विच संसार दे। गुरमुख साचा संत पुकारया। कलिजुग वेला अन्त नेड़े आ रिहा। लिख्या लेख सतिगुर, गुरमुख तेरे हिरदे विच समा रिहा। जपया नाम इक्को शब्द, जोती दीपक एका आप जगा रिहा। मिल्या मेल लिख्या धुर, साचा लेख आप लिखा रिहा। प्रभ अबिनाशी चरन प्रीती जाए जुड़, मानस जन्म लेखे ला रिहा। सच घर
सच्चा दरबार, निहकलंक नर अवतार कोई खाली ना जाए मुड़, प्रभ आत्म भण्डारे सर्ब भरा रिहा। एका चढ़या फिरदा शब्द घोड़ पंचम् जेठ वागां मोड़, विच मात आ रिहा। आप मिटाए वड वड सेठ, ग़रीब निमाणयां गले लगा रिहा। कलिजुग जीव कौड़े रेठ, प्रभ पैरां नाल भन्ना रिहा। गुर रंगे आपणी काया फड़, लड़ आपणे नाल बन्न्हा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टे अस्व तेरा तंग आपणी हथ्थीं कसा रिहा। चिट्टे अस्व कस्सया तंग। गुरमुखां कर पुकार, हरि द्वार मंगी सच्ची मग। प्रभ आपणा कर तन शृंगार, हथ्थ फड़ शब्द कटार, उत्ते होण लग्गा अस्वार, चार कुन्ट लगाए जंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी उलटी वहाए गंगा। कसे तंग हरि साचे घोड़ा। पैंरी पौण ना देवे किसे जोड़ा। पंचम् जेठ धुरदरगाही साचा माही, सिर लगाउण वाला तोड़ा। गुर गोबिन्द भाग लगाए विच मात हिन्द, सचखण्ड निवासी पंचम् जेठ आए दौड़ा। पहला कर्म हरि आप कमाए, अस्व हो अस्वार दिखाए, शब्द हथ्थ कटार उठाए, तिक्खीआं धारां दो रखाए, सच्चे घोड़े वाग उठाए, अगले सुंम उप्पर उठाए, कलिजुग तेरे अन्तिम लेख लिखाए, मारे सिर विच पौड़ा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्तिम गुर गोबिन्द गोबिन्द गुर गुरमुखां आए बौहड़ा। कच्चा तन्द शब्द डोरी। बन्न्हे बन्द बन्द, वस करे सच जोरी। दिखाए निजानंद, नाल जाए हौली हौली तोरी। जो जन मदिरा मास लायण बत्ती दन्द, प्रभ पाए नर्क घोरी। गुरमुख आत्म होए ना अन्ध, ढह जाए भरमां कंध, ना पायण पंज कोल शोरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनो, आपणे हथ्थ रखाए डोरी। देवे हार तन शृंगार। किरपा कर अपर अपार। एका फल एहदा कोई ना पाए मुल्ल, ना तुल सके किसे तुल, गुरमुखां दर सच रहे प्यार। गुरमुख किया सच्चा इक्क प्यार। इक्का हार किया त्यार। गुर पूरे गल विच दित्ता डार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। आपणे गलों लए उतार। प्रभ अबिनाशी देवे तार। गुरसिक्खां तन पहनाए, कराए सति शृंगार। कलिजुग लग्गे ना तत्ती वा, करे काया ठंडी ठार। वेले अन्तिम फड़े बांह, ना डोबे अद्धविचकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उच्चा सुच्चा इक्को इक्क दरबार। गुरमुख तेरी प्यारी याद सोहणा हार। सच्चे दरबार करे निरँकार। जन भगतां पाई सार, हरि निरँकार। पावे सार विच संसार। देवे माण आदि जुगादि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क सोहणा सच्चा हार, गुरमुख हिरदा धोणा गल सच्चे विच देवे डार। होवे तन सुक्का हरया। जो चल आए साचे टिलया। प्रभ देवे साचा भर सच भण्डारा, इक्को वरतारा हरि निरँकारा गुरमुखां दिसे अग्गे खड़या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे साचा दान हरि मेहरवान अमृत भण्डार साचा भरया । साचे फूल गुरसिख ना जाणा भूल । चुकाउणा पिछला मूल। मिलाउणा
कन्त कन्तूहल। शब्द पंघूड़ा लैणा झूल। प्रभ अबिनाशी आप बहाए। गुरसिख उठाए फूलां थल्ले सेज विछाए। करोड़ तेतीस गण गंधर्ब, उत्तों रिहा आप वरखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम आप बहाए जिस दी ना कोई पावा ना कोई चूल। तन शृंगार भरम गंवासी, जिस तन लग्गा सच्चा हार। दुखड़ा नासे, प्रभ देवे शब्द अधार। किरपा कर घट घट वासी, दर आए जो नर नार गुर चरन करे प्यार। मानस जन्म होए रहिरासे, मानस जन्म ना पावे दूजी वार। लक्ख चुरासी देवे गेड़ निवार। खिच्च लयावे सच्चे सच दरबार। खुल्हे रक्खे सद किवाड़। गुरमुख साचे संत, प्रभ अन्दर देवे वाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचे धाम आप बहाए, छत्त गगन दी पाड़। गुरसिख तेरा धाम न्यारा। जिथ्थे वसे हरि निरँकारा। जोत सरूपी इक्क अकारा। शब्द सरूपी सच्ची धुन्कारा। बिन रंग रूपी वडा शाह भूपी, अट्ठे पहर एका जोत जगे अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हथ्थ आपणे रक्खे डोर, जिध्धर चाहे लए तोर, कलिजुग होया अन्धघोर, ना दिसे कोई किनारा। वड भण्डार हरि निरँकार देवणहार। बेमुखां पाए माया बेअन्त, कलिजुग अन्तिम रहे झक्ख मार। जोत सरूपी हरि आपे जाणे आपणी सार। जगत धार हरि निराली। जगदी रहे इक्को जोत, नर नरायण इक्क अकाली। कलिजुग जीव चारों कुन्ट, भाण्डे दिसण काया ख़ाली। गुरमुख साचे संत जनां, प्रभ साचा फल लगाए आत्म सच्ची डाली, साचा माण आप दवाए, गुरमुख सच्चा आप उठाए देवे मस्तक सच्ची लाली। दर घर साचे माण दवाए, शब्द बबाण आप बिठाए ना मंगे कोई दलाली। ना कोई मंगे विच दलाल। गुरमुख साचे आपे लभ्भे अनमुल्ले लाल। प्रगट होए विच मात झब्बे, शब्द घोड़े उत्ते मार छाल। गुर संगत विच गुर साचा बोले, गुरमुखां हरि आत्म जोती देवे बाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा कटण आया अन्त जंज़ाल। कलिजुग तेरा कट जंज़ाल। सतिजुग साचा होए हट्ट, गुरमुख रक्खे विच साचे लाल। तन पहनाए सोहँ साचा पट्ट, उत्ते देवे शब्द दोषाल। जगे जोत काया मट, वसे हरि जी घट घट, आप निवारे अमृत सुहाए साचा ताल। मस्तक जोती लट लट, मेटी जाए काया फट्ट, ढाहुन्दा जाए आत्म हट्ट, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच्ची जोत जगाए, देवे नाम सच्चा धन माल। जगे जोत अपर अपारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। निहकलंक नर अवतार, वज्जे डंक शब्द अपारी। राउ रंक आयण चरन द्वारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां घर दए बहारी। आए दर राजा राणा। बण जाए ग़रीब निमाणा। देवे माण गुण निधाना। रक्खे आण विच जहान, देवे चरन ध्याना। सर्ब जीआं हरि जाणी जाणा। बिरध बाल हरि जवाना। सृष्ट सबाई करे पछाण, तीर चलाए सच्चा बाणा। सच्चा राणा हरि सुल्तान। दूसर ना कोई होर जहान। निहकलंक वड
बली बलवान। एका अंक राउ रंक, चरन डिग्गण आण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे हथ्थ ना आए, वडे वड राज राजान। हथ्थ ना आए राजे राणे। कलिजुग लभ्भण बेमुहाने। गुरमुख साचे गुर दर सज्जण, जो होए चरन निमाणे। आप कराए साचा मजन, चरन धूढ़ इशनाने। साचे ताल दो हथ्थीं वज्जण, गुरसिख सिख गुर एका रंग रंगाने। बेमुख दर तों भज्जण, पर्दे आपणे कज्जण होए रहे बेईमाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे सोहँ शब्द नाम निधाने। नाम दात झोली भराईआ। गुरमुखां मिले सच सुगात, ल्याया धुरदरगाहीआ। ना कोई पुच्छे जात पात, चरन प्रीती इक्क रखाईआ। आपे पुच्छे सभ दी वात, जिस गुरमुख तेरी बणत बणाईआ। इक बन्न्हाए चरन नात, तोड़ विछोड़ ना कोए कराईआ। सतिजुग चलाए साची गाथ, सोहँ शब्द चार वरन जपाईआ। साचे लेख लिखावे विच मात, प्रभ अबिनाशी त्रैलोकी नाथ, गुरमुखां दे वड्डयाईआ। आप निभाए सगला साथ, सोहँ शब्द चढ़ाए साचे राथ, दरगहि साची दए बहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को नूर सच्चो सच हरि अलाहीआ। इक्को नूर हरि निरँकार है। इक्को नूर गहर गम्भीर है। इक्को नूर तेरा कलिजुग अन्त अख़ीर है। प्रगट होया सर्बकला भरपूर, बेमुखां करे चूर है। कलिजुग जीवां दिसे दूर, गुरमुखां हाज़र हज़ूर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को सच्ची जोती इक्को सच्चा नूर है। सज्जण संत प्यारे ख़ुशी मनाउँदे। बण सच दुलारे विच संसारे, प्रभ अबिनाशी रसन ध्याउँदे। जगे जोत काया महल मुनारे, लाहे तन अफारे रोग सोग सर्ब मिटाउँदे। जो जन सच्चा नाम धन मंगण आए दुआरे, वर घर सच्चा हरि जी पाउँदे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन रसना चांईं चांईं गाउँदे। रसना गायण हरि नरायण। दुक्खां डेरा आपणा ढाहिण। होए अन्त नबेड़ा चुकाए लहिण देण। चुक्के जगत झेड़ा, दरस पेखे साचे नैण। कलिजुग अन्तिम आउण वाला गेड़ा, घर घर पैणे वैण। झूठा ढहिण वाला नगर खेड़ा, ना सुरत संभाले कोई भाई भैण। कलिजुग जीवां करे नबेड़ा, मौत लाड़ी दर खलोती वेखे डैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन तेरा भाणा सिर आपणे ते सहिण। लाड़ी मौत नैण उग्घाड़े। चारों तरफ उठ उठ वेखे परखे चंगे माढ़े। जो जन रहे भरम भुलेखे, करी जाए कलिजुग अन्तिम दो फाड़े। आप मिटाए अन्तिम वेखे इक्को वार, कटे कलिजुग तेरी फ़सल हाढ़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलिजुग तेरे कच्चे फल शब्द डण्डे नाल झाड़े। शब्द डण्डा हरि रिहा हुलार। पंचम् जेठ देवे मार। कलिजुग जीव डिग्गण मूंह दे भार। उप्पर पाए हरि जी भार। खण्डा वज्जे सोहँ सच्ची धार। बेमुख थल्ले रो रो पुकारन, ना सुणे कोई पुकार। कलिजुग जीव होए हँकारन, डुब्बे मञ्झधार। सतिजुग पाए साची सारन, मात जन्म दवाया हरि निरँकार। सतिजुग
साचा वड बली बलकारन, कलिजुग उत्ते हो बैठा अस्वार। सतिजुग साचा धक्के मारे, कलिजुग हो जा लोकमात विच्चों बाहर। जूठे झूठे तेरे कच्चे फल प्रभ अबिनाशी हथ्थीं झाड़े, रहण ना देवे डाल। धर्म राए दे फड़ बाहों घर विच बहावे, ना लए कोई सुरत संभाल। इक्क उठाए अगम्मी धाड़े, जोत सरूपी तिन्नां लोकां मारे इक्को छाल। चारों कुन्ट होए काड़ काड़े, ना झल्ले कोई झाल। सृष्ट सबाई प्रभ आप चबाए आपणी दाढ़े, गुरमुखां रिहा आपणी हथ्थीं पाल। सृष्ट चबाए, बेमुख खपाए, गुरमुख बचाए आपणी गोद उठाए, हिरदा देवे सोध साची जोत जगाए, शब्द लिखाए अगाध बोध, कुरान अञ्जील खाणी बाणी वेद पुरानी कितों हथ्थ ना आए। प्रभ अबिनाशी वड जोधन जोधा तीर कमान ना कोई हथ्थ रखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी उलटी लठ गिढ़ाए।