पुस्तकालयभाग ४

१३ चेत २०११ बिक्रमी मेरठ छाउणी रेशम सिँघ दे गृह

सतिगुर पूरा सर्ब सुखदाईआ। सतिगुर पूरा, गुरमुखां देवे विच मात वड्डयाईआ। सतिगुर पूरा मिटाए आत्म सगल वसूरा, साची देवे जोत जगाईआ। सतिगुर पूरा एका शब्द देवे अनहद साची तूरा, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। जोत सरूपी जामा धारे वड दाता वड सूरा, ना कोई भेव रखाईआ। सतिगुर पूरा जोत सरूपी इक्को नूरा, लोकमात जोत जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक एका शब्द वजाए डंक, फड़ फड़ उठाए राउ रंक, सृष्ट सबाई दए हिलाईआ। राउ रंक हरि उठाउणा। शब्द तीर इक्क चलाउणा। चार कुन्ट होए वहीर, ना धीर किसे धराउणा। आपे लाहे कलिजुग तेरे अन्तिम चीर, ना पर्दा उत्ते किसे पावणा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां साचे संत जनां, अन्तिम कलि आपे होए जामना। कलिजुग तेरा झूठ विहारा। दर साचे गया रूठ, ना मिल्या हरि निरँकारा। एका फड़या ठूठा झूठ, मंगदा फिरे दर दर दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम कलि निहकलंक नरायण नर हरि लए मात अवतारा। निहकलंक कलि जामा धार। लक्ख चुरासी पावे सार। गुरमुखां करे बन्द ख़लासी, देवे शब्द अपर अपार। मानस जन्म कराए रहिरासी, लेखा लिखे विच संसार। आत्म लाहे जगत उदासी, प्याए अमृत साची धार। प्रगट होए घनकपुर वासी, निहकलंक नरायण नर अवतार। सोहँ शब्द जपाए स्वास स्वासी, तन काया लाहे आत्म अफार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नर हरि सच्चा अवतार। हरि सच्चा अवतार चरन बलहारया। मात आया जामा धार, ना किसे विचारया। जन भगतां पाए सार, आए चल द्वारया। आप लुहाए कलिजुग झूठा सिर तों भार, सोहँ शब्द तन शृंगार पहना

रिहा। वेला वक्त मुक्क जाए चार यार, पंचम् पंचाइन हरि बणावे, सृष्ट सबाई होए ख्वार दर दर रोवे नर नार, बिरधां बालां ना कोई धीर धरांयदा। इक्क उठाए हरि शब्द कटार, मारी जाए वारो वार, बेमुखां सुट्टी जाए मूंह दे भार, गुरमुखां सोहँ शब्द डण्डे नाल रिहा ताड़, साचे लेखे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम अन्त गुरमुख विरले साचे संत, फड़ बाहों राहे पांयदा। साचे राह जाणा लग्ग, आत्म जोती जाए जग। दुरमति मैल जाए धोती, ना तुट्टे काया तग। आप उठाए गुरमुख तेरी आत्म सोती, काया मिटाए तृष्ना अग्ग। एका देवे नूर जोती, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि बेमुख पछाड़े आपे परखे चंगे माढ़े, अग्न जोत हरि साचा साड़े। लाड़ी मौत लक्ख चुरासी मंगे लाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि बेमुखां शब्द सरूपी चक्की दल, धर्म राए घर जाईं वाड़े। कलिजुग अन्तिम घर घर वेख हासा, निहकलंक कलि जोत जगाई, चारों कुन्ट तेरा वेखे आप तमाशा। जीव जन्त किसे दिस ना आई, साची जोत रिहा जगाए मात पताल अकाश, वरन गोत ना कोई रखाए, गुरमुख हिरदे रक्खे सद वासा। दुरमति मैल रिहा धो, जन जपे स्वास स्वासा । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे संत जनां मानस जन्म कराए रासा । मानस जन्म होए रास। सोहँ शब्द सच्चा जीव, काया भाण्डा कच्चा, जपणा स्वास स्वास। अन्तिम कलिजुग रहे ना कोई बचा, धर्म राए घर कलिजुग झूठा पापी कच्चा ना पावे सार। लोकमात चारों कुन्ट अग्न जोती भांबड़ मच्चा, रसना करे बचन सच्चा निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात आए जामा धार। ल्या अवतार पुरख अबिनाशी, सृष्ट सबाई आया कर्म विचार। जोत सरूपी भेख ना जाणे कोई जीव गंवार। करे विचार पावे सार नर नार। प्रगट होए घनकपुर, वस्सया डूंघी भवर डुब्बा संसार। मानस जन्म ना जाए सवर, घर घर रोंदे धाहां मार। ना कोई अन्तिम लाए पार। बेड़ा डुब्बे विच मँझधार। कलिजुग पापी वड प्रतापी फलया फुलया विच संसार। कलिजुग जीवां अमृत आत्म डुल्लया, प्रभ अबिनाशी एका घर सभ नूं भुल्लया, दर दर होए भिखार। इक्क भण्डारा निहकलंक सच्चा खुल्हया, फल लगाए साचे डाल। कलिजुग बूटा जेहड़ा फुलया, आपे लए सुरत संभाल। ना लावे कोई मुल्लया, अमीर वज़ीर कंगाल। एका रंग साचे ढलया, ना कोई जाणे ऊँच नीच वड सरदार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं पावे सार। पावे सार सुरत संभालदा। देवे सच्चा नाम अधार, मानस जन्म संवारदा। लक्ख चुरासी बेड़ा कर जाए पार, जगत बन्न्हे साची धार, डुब्बदा जाए सर्ब संसार, गुरमुख साचे फड़ फड़ बाहों तारदा। करे सच्चा इक्क प्यार, जोत सरूपी हरि निरँकार, ऊँच नीच भेव निवारदा। राउ रंक इक्को इक्क हरि सच्चा करतार, साचे लेख वखाणदा। जोती जोत सरूप हरि, देंदा

रहे सदा वर, वसदा रहे साचा घर, जिथ्थे चुक्के जम का डर, अमृत नुहावे साचे सर, गुर चरन लाग गुरमुख साचे जाण तर, कलिजुग बेड़ा पार करांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा शब्द ज्ञान चरन ध्यान धूढ़ इशनान जोत महान दीपक आप जगांयदा। जगाए जोत हरि निरँकारा। गुरमुख साचे संत जन संग करे सच्चा इक्क प्यारा। देवे सच्चा नाम धन कराए वणज वपारा। भाण्डा भरम हरि भन्न, रक्खे वस्त तन, इक्क हरि थारा। आप चढ़ाए साचा चन्न, जगाए जोत अपर अपारा। सोहँ शब्द सुणाए गुरमुखां कन्न, आप खुल्हाए दस्म दुआरा। गुरमुख विरले कलिजुग अन्तिम इक्को हरि दित्ता वर, बेमुख फिरदे दर दर गंवारा। कलिजुग अन्तिम प्रभ देवे डन्न, सुट्टे डूंघी गारा। गुरमुखां बेड़ा हरि जी बन्न, फड़ बाहों लाए पारा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर अवतार सच्ची सरकारा। गुरमुख विरला पावे सार हरि करतार। दो जहानां करे सच विहार। भरम भुलेखे दए निवार। साचे लेखे आप लिखाए, गुरमुखां विच संसार। सोहँ शब्द पहनाए तन शृंगार। हउमे रोग हरि दए आप निवार। चिन्ता सोग सर्ब गंवाए, जो जन आए सच दरबार। आत्म जोती आप जगाए, देवे शब्द अधार। जोती जोत सरूप हरि, आप बंधाए एका धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ प्रगट होणा माझे देस, करना वेस धारे भेख, कल्गीधर निहकलंक नर अवतार। माझे देस वज्जणी वधाई। पंचम् जेठ हरि जोत प्रगटाई। सृष्ट सबाई प्रभ साचा दए हिलाई। चारों कुन्ट उठ उठ वेखे, बेमुख बहिण केहड़ी थांई। सृष्ट सबाई नेत्र पेखे, ना पुच्छे किसे कोलों कोई सलाही। आप मुकाए वड वड औलीए पीर गौंस शेखे, जो जन आत्म हँकार रखाई। मदिरा मासी लाए लेखे, कोई संसार रहण ना पाई। कलिजुग अन्तिम सृष्ट सबाई रही भरम भुलेखे, निहकलंक सच्ची तेरी इक्क वड्याई। आप मिटाए कलिजुग तेरी काली रेखे, सोहँ शब्द तीर तिक्खा हरि मात संग लयाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे संतां साची देवे धीर धराई। देवे धीर धर्म ज्ञान। गुरमुखां वेख पूर्ब कर्म आप संवारे, मानस जन्म करे मात पछाण। कढ्ढे आत्म झूठा भरम, सुक्का करे हरया हरि काया चर्म, देवे नाम शब्द बबाण। इक्को करे अन्तिम वरन, चार कुन्ट दिसाए इक्को सच ब्रह्म, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन इक्क द्वार, कलिजुग अन्तिम सर्ब होण ख्वार, सतिजुग साचा मात आए, निहकलंक कलि जोत जगाए, आपे बणाए सच्ची सरकार। सच्चा शब्द डंक वजाए, चार कुन्ट हरि आप सुणाए आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग जूठे झूठे माया लूठे, अन्तिम अन्त डोबे डूंघर मँझधार। कलिजुग झूठे तणया जाल, बेमुखां आत्म होई कंगाल, ना देवे कोई साचा लेखा, हरि हथ्थ ना आया अनमुल्लड़ा लाल। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जन विच मात रक्खे अन्तिम आपणी सरन बहाल।

लाए सरन सर्ब गुणवन्ता। चुकाए मरन डरन हरि आदिन अन्ता, चार वरन लाग चरन कराए मेल मिलावा साचे कन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को जोत जगत निराली, इक्क अकाली आवे जावे आदिन अन्ता। आदि अन्त हरि आणा जाणा। ना कोई भेव पाए राजा राणा। कलिजुग गूढ़ी नींद सवाए, साचा हरि ना किसे पछाणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पहने आपणा बाणा। धरे बाणा भेख धारी। राजा राणा क्या कोई करे विचारी। सुघड़ स्याणा सभ दी आत्म देंदा जाए बहारी। अन्तिम कलि होया अन्धा काणा बेमुहाणा, ना कोई पावे सारी। गुरमुख विरला हरि आप बचाणा। देवे नाम शब्द बबाना। आप उडाए इक्क उडाना। गुणवन्त हरि गुण निधाना। जोती जोती सरूप हरि, सच्चा देवे नाम दाना। नाम दान हरि भण्डार है। प्याए सच्चा जाम, आत्म तृखा दए निवार है। पूर कराए काम, जोत सरूपी हरि दातार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को इक्क आदि अन्त, जुगा जुगन्त पूरन भगवन्त, सच्चा इक्क अकार है। इक्क अकार हरि निरंकारया। इक्क द्वार हरि सिरजणहारया। इक्क भण्डारा सृष्ट सबाई आप वरता रिहा। इक्क घर बाहरा चार वरन एका धाम बहा रिहा। इक्क संसारा वरन गोत भेव मिटा रिहा। इक्को इक्क हरि सिरजणहार पावे सारा, जो जन आए चरन दुआरा, साचे रंग रंगा रिहा। इक्को इक्क पुरख अपारा, देवे नाम शब्द कर कर प्यारा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हउमे चिन्ता रोग सोग जगत विजोग विच मात आप गंवा रिहा। चिन्ता रोग वडा दुःख। प्रभ अबिनाशी आत्म कढ्ढे गुरमुखां भुक्ख। एका नाम दात शब्द, आत्म झोली पाए, उज्जल कराए विच मात मुख। जोती जोत सरूप हरि, आपणी करनी रिहा कर, गुरमुखां देवे साचा हरि, प्रगट जोत नर हरि, साचे लेख लिखांयदा। लेखा लिखे लिखणहार। लक्ख चुरासी पावे सार। करे बन्द ख़लासी, जो जन मंगण आए सच द्वार। प्रगट होए घनकपुर वासी, साची जोत मात प्रकाशी, जगे जोत अगम्म अपार। जो जन दर घर साचे आए करन हासी, कलिजुग अन्तिम होए गंवार। गुरमुख साचे संत प्रभ होए रहे दासी, देवे वड्याई विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत हरि अमुल्ल अतुल्ल अडुल्ल एका वडा वड भण्डार। वडा वड भण्डार हरि निरँकार दा। इक्को सच्चा सच द्वार, हरि परवरदिगार दा। इक्को जोत अकार, तिन्नां लोकां पावे सार, चौदां लोक हरि पसर पसार, ना कोई सके रोक, ना कोई सके टोक, आउणा जाणा मात पताल अकाश, खेल अपर अपार दा। साचा शब्द सुणाए इक्क सलोक, अन्तिम देवे सच्ची मोख, मिटाए कलिजुग अग्न तृष्ना भुक्ख, जोत सरूपी दरस दिखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरगुण निरगुण रूप एका जोती आपे आप जाणदा। निरगुण रूप निर निरवैर है। सरगुण सरूप सतिगुर पूरा विच मात हाज़र हज़ूर है। निरगुण रूप साचा नूर,

इक्को शब्द तूर है। सरगुण रूप जगत अनूप, सतिगुर पूरा सर्बकला भरपूर है। दोवें खेल करे हरि वडा शाहो भूप एका एक सति सरूप है। जगत बन्न्हे साची धार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत जगाई, सृष्ट सबाई आप भुलाई, गूढ़ी नींद सवाई। गुरमुख सोए लए उठाई। आत्म जोती दए जगाई। काया सोती लए उठाई। बन्द कवाड़ पंजे चोर बन्द कराए, अग्गे करे शब्द वाड़ होए आप सहाई। जगे जोत बहत्तर नाड़। अट्ठे पहर एका रंग रंगाई, घर साचे विच देवे वाड़। इक्का ठंडी छाँ, ना तत्ती लग्गे हाढ़। साचे धाम बहाई, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पार उतारे विच संसारे, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे साचे राहे पाए। साचा शब्द जगत संदेश। कलिजुग अन्तिम प्रगट होणा कल्गीधर हरि दशमेश। बेमुखां वेले अन्तिम रोणा, ना जानण हरि का भेस। गूढ़ी नींद ना किसे सौणा, छड्डणा पए झूठा देस। गुरमुख विरले साचा बीज आत्म बोणा, खांदा रहे हमेश। बेमुखां हरि वांग बक्करे कोहणा, प्रगट होए नर नरेश। कलिजुग दाग ना किसे धोणा, घर घर बैठे दर दरवेश। एका हल प्रभ साचे जोणा, धरत मात तेरा इक्क बणाउणा खेत। कलिजुग सतिजुग दोवें फड़ के अग्गे जोणा, सोहँ शब्द मारे सिर विच बैंत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि जोत धर बेमुख दए खपाए दया कमाए जिउँ कान्हा मारे कंसा दैंत। मारे मार करे ख्वार। शब्द डण्डा प्रभ रिहा उलार। तिक्खीआं रक्खे दोवें धार। सृष्ट सबाई आप कराउणी दो फाड़। गुरमुख साचे आप तराए चार तरफ कराए शब्द वाड़। बेमुख जीव फिरन हलकाए, नीर हथ्थ ना आया महीने हाढ़। गुरमुखां देवे ठंडी छाँए, जिउँ बालक माए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए साचे लाड़। गुरमुख साचा लाड़ घोड़ चढ़ाया। चरन प्रीती लई जोड़, तोड़ निभाया। धुरदरगाही आया दौड़, गुरमुखां रिहा बौहड़, बेमुखां आत्म होई कौड़। कलिजुग वेला अन्तिम हरि साचा मनो भुलाया। पहला मारे सिर विच पौड़, प्रगट होए ब्रह्मण गौड़, कलिजुग जीव भुले बैठे रीठे कौड़, भाणा आपणे हथ्थ रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नर अवतार, बन्न्हे साची धार विच संसार, कर विचार सर्ब निरँकार, नर नार लक्ख चुरासी विच समाया। लक्ख चुरासी हरि जी वसे, अन्तिम कलिजुग जोत धर, गुरमुखां राह साचा दस्से, लाड़ी मौत कोल खड़, बेमुखां वल्ल वेख वेख खिड़ खिड़ हस्से, जोती जोत सरूप हरि, शब्द तीर अन्त अख़ीर एका कसे। शब्द तीर इक्क चलावणा। निहकलंक बली बलवान, कल्गीधर हरि जगदीश आप अख्वावणा। वाली हिन्द गुर गोबिन्द बण के आए साचा कान्हा सृष्ट सबाई मिटाए चिन्द, देवे नाम शब्द निधाना, गुरमुख बणाए साची बिन्द, उडाए विच शब्द बबाणा। जो जन करन दर निन्द, अन्तिम अन्त प्रभ साचे ख़ाक मिलाणा। दूर दुराडा रिहा तरस

सुरपति राजा इन्द, प्रभ अबिनाशी मुख छुपाणा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम किरपा कर, प्रगट होणा निहकलंक अवतार नर, इक्क खुल्हाए साचा दर, अमृत आत्म सति सरोवर, आप वखाए साचा सर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां विच मात लैणा वर, आपणे चरन लगाणा। हरि हरि जगत रघुराईआ। हरि हरि हरि चार कुन्ट बन्द होए दर, भुली सर्ब लोकाईआ। हरि हरि हरि ना वसे किसे घर, ना दिस किसे आईआ। हरि हरि हरि मात जोत आया धर, इक्क खुल्हाया साचा दर, आप चुकाए जम का डर, गुरमुखां दए वड्डयाईआ। चरन लाग जायण तर, विच मात नारी नर, रक्खे पत पुरख बिधाता बन्न्हे नाता, जोती जोत सरूप हरि, सभ थाँईं होए सहाईआ। होए सहाई आप रखवाल, गुरमुखां मन वधाईआ। प्रगट होए दीन दयाल, रसना गायण चांईं चांईंआ। आत्म देवे अनमुल्लड़े लाल, आप बहाए थाउँ थाँईंआ। चरन प्रीती एका जोड़े, साचे दर तों हरि जी होड़े, चारों तरफ फिरन दौड़े, ना सकण सुरत संभाल। गुरमुख प्रभ साचे दी साची लोड़े, वेले अन्तिम कलिजुग बौहड़े, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक बली बलवान। वड बली बलवान नौजवान विच जहान है। जोत सरूपी हरि भगवान, वड मेहरवान भगत जनां करे पछाण, देवे नाम निधान है। आप बहाए विच बबाण, जगाए जोत इक्क महान, झुल्ले सच्चा इक्क निशान, आत्म जोती दए जगाई है। गुरमुख तेरी वधदी जाए शान, बेमुख वहन्दे जाण विच संसार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक करे जोत रुशनाई है। साची जोत होए रुशनाईआ। गुरमुखां मन वधाईआ। अन्तिम वेले फड़ फड़ तारे, दोवीं हथ्थीं हरि जी बाहींआ। गुरमुख बेमुख आप पछाणे, वड दाता बेपरवाहीआ। सृष्ट सबाई पावे सारे, जोत सरूपी विच बैठा आसण लाईआ। ना करे किसे अधारे, वसे काया महल्ल अटल्ल अपारे, बैठा साची जोत जगाईआ। आत्म खुल्हाए दस्म दुआरे, मिटाए अन्ध अंध्यारे, आत्म जोत आप जगाईआ। झिरना झिरे अपर अपारे, उल्टे कँवल खेल अपर अपारे, स्वांती बूंद विच टिकाईआ। जोती जोत सरूप हरि, काया अन्दर डूघी कन्दर साचे मन्दिर, साची जोत करे रुशनाईआ। करे जोत आत्म प्रकाश , अज्ञान अन्धेर जाए विनास। एका शब्द चले स्वास स्वास। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां साचे संत जनां, मानस जन्म करे रहिरास। मानस जन्म हरि संवारदा। मिटाए आत्म भरम वेखे साचे कर्म, तोड़े किला गढ़्ह हँकार दा। भगत वछल गिरधार, जुगा जुगन्त है। वल छल विच संसार, कर कर जाए साचा कन्त है। वल छल कर के जगत भुलाए, माया पड़दा पाए बेअन्त है। गुरमुख विरला चल सरनाई आए, अमृत फल साचा खाए, बणाए साची बणत है। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां माण दवाए, वेले अन्तिम होए सहाए, लए छुडाए दया कमाए, देवे वड्याई विच जीव जन्त है। देवे हरि सच्चा वड्डयाईआ।

गुरमुख साचे सद हिरदे रिहा भाग लगाए, तन भाण्डा कच्चा, सच वस्त हरि विच टिकाईआ। बेमुख अग्न जोत मच्चा, अठसठ दए दुहाईआ। गुरमुख जानण इक्क हरि साचो साचा, साची जोत करे रुशनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होए जोत बलोए ना जाणे कोए, गुरमुख उठाए सोए, साचा शब्द कन्न सुणाईआ। देवे तन सच्ची धुन्कार। कलिजुग तेरी अन्तिम सुण पुकार। आप चुकाए तेरी मेरी मेरी तेरी, तोड़े माण सर्ब हँकार। निहकलंक पाए फेरी ना लाए देरी, प्रगट होए विच संसार। गुरमुखां हरि पाई जाए घेरी, मारे शब्द डाहढी मार। अन्तिम कलि होणा ढह ढह ढेरी, झूठे महल मन्दिर दए उसार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक कलि आया जामा धार। निहकलंक जोत जगईआ। कलिजुग डोबे तेरी नईआ। अन्तिम अन्त नेड़े आया, भैणा छड्डण भईआ। जगत झेड़ा दए मुकाया। आपे बणया लेख लिखारा, बैठ सच दरबारा, चित्रगुप्त लेख लिखईआ। लक्ख चुरासी पावे सार, जोत अधार हरि निरँकार, कलिजुग तेरी रेख मिटईआ। करे करावे विच संसार, आवे जावे वारो वार, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखईआ। गुरमुख विरले खिच्च ल्याया ,आपणे चरन दुआरा, देवे नाम शब्द अपारा, साचे बेड़े आप बन्न्हईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख बणाए चतुर सुजान, एका देवे नाम दान कर ध्यान, साचा बख्शे चरन धूढ़ इशनान, ब्रह्म ज्ञान साचे राहे आपे पाईआ। साचे राहे पाए शब्द जणांयदा। गलों लाहे जम के फाहे, शब्द डोरी नाल बंधांयदा। दरस दिखाए थाउँ थांएँ, गुरसिक्खां हरस मिटांयदा। सदा रक्खे ठंडी छाँए, कलिजुग अग्न पर्हे हटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां सोहँ शब्द मुख लगांयदा। कलिजुग खेल निराली, महिंमा अपार है। प्रगट होए दो जहानां वाली, जगाए जोत अपर अपार है। कलिजुग रैण घटा काली, होए अन्ध अंध्यार है। ना कोई करे किसे रखवाली, कलिजुग जीव भुले माया ममता डुल्ले रुले ना दिसे सन्झ सवेर है। प्रगट होए प्रभ अबिनाशी सच्चा माली, गुरमुख साचे सच्चे बूटे रिहा पाली, सतिजुग साचे मात धर, आपे नाल रलांयदा। अन्तिम वेला कलिजुग, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक विच मात जामा धार जोत जगांयदा। कलिजुग तेरा अन्तिम वेख। प्रभ प्रगट होया जोत सरूपी धार भेख। दर घर साचे आए कलिजुग दस्सया, निहकलंक मेरी आप लिखा मिटी अगली लिखी रेख। कलिजुग जीवां पाप जो विच मात दे बोया, नैण मुँधारी करे विचारी। नेत्र खोल्ह आपे वेखे, गुरमुख उठाया विच मात सोया, निहकलंक कलि प्रगट होया, करे इक्क शब्द अस्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारे कुन्टां आपे पावे सारी। शब्द उडारी इक्क उडान। इक्क शब्द सच्चा बबाण। बैठा रहे विच हरि सच्चा गुण निधान। चार कुन्ट हरि साचा वेखे, नौ खण्ड सत्त दीप वड महीप करे इक्क ध्यान। जोती जोत सरूप हरि, भेव कोई ना पाए, नेत्र दिस किसे

ना आए, भुल्लया आत्म सर्ब जहान। आत्म प्या भरम भुलेखा। घर घर दर दर आपणा बहि के लिखदे लेखा। जोती जोत सरूप हरि, कर ध्यान अञ्जील कुरान, वेद पुरान गीता ज्ञान, खाणी बाणी कलिजुग राणी करे सर्ब पछाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए वड बली बलवान। वड बली बलवान विच संसार है। गुणवन्त गुण निधान, कलिजुग अन्तिम अन्त निहकलंक ल्या अवतार है। गुरसिख बणाए चतुर सुजान, देवे माण विच जहान, आत्म जोती लए जगाई है। आप बिठाए शब्द बबाण, दरगहि साची देवे माण, आवण जावण गेड़ कटाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी साची बणत रिहा बणाई है। सतिजुग साचे तेरी साची बणत बणाए। गुरमुख साचे संत जन, प्रभ अबिनाशी आपणे संग रलाए। मेल मिलाए साचे घर, भरम भुलेखे दूर कराए। भुले फिरन जीव जन्त साध संत, जोत सरूपी वड वड भूपी बिन रंग रूपी सति सरूपी दिस किसे ना आए। अन्तिम कलि रैण अन्धेरी, माया पड़दे पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर आपणा भेव पंचम् जेठ आपे आण खुल्हाए। पंचम् जेठ हरि निरंकारया। गुर पूरे मारी झात, विच मात बख्शी दात, वड करामात सोहँ शब्द अपर अपारया। आत्म मिटी अन्धेरी रात, मिली साची इक्क सुगात, ना कोई पुछे ज़ात पात, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आपणे तन शृंगार कराए, दोहीं हथ्थीं गुरमुखां तन पहनाए, कलिजुग अन्तिम वारया। गुरमुखां रंगे चोली। कलिजुग तेरी अन्तिम व्याहे बोली। धर्म राए दे दर दी बण जाए झूठी गोली। गुरमुख साचे संत जनां, प्रभ अबिनाशी चरन प्रीती तेरे तन मन घोल घोली। साचा शब्द बबाण ल्याया, गुरमुख साचा लए चढ़ाया, आप बणाए साची डोली। निहकलंक कलि जामा पाया। जोत सरूपी खेल रचाया। दूर दुराडा किसे दिस ना आया, आपे वसे तिन्न सौ सट्ठ हाडा, अंग अंग संग संग रहाया। गुरमुखां उपजे अनन्द, जिस ने रसना गाया। बत्ती दन्द मुख ना लाया मदिरा मास गन्द, साचा चढ़ाए चन्द, निहकलंक कलि जामा पाया। गुरमुख तेरा धाम अवल्लड़ा। दस्से राह इक्क सुखल्लड़ा। फड़ के बांह आप बहाए, जिथ्थे वसे इक्क इकल्लड़ा। निहकलंक जोत प्रगटाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ रक्खे साया हेठ, गुरसिक्खां भारा कराए पलड़ा। गुरमुख आत्म गुण ज्ञान, गुर बलहारया। प्रभ बणाए चतुर सुजान हरि भगवान, दोए जोड़ करे निमस्कारया। प्रभ अबिनाशी होए मेहरवान, विच जहान देवे माण वड संसारया। आप चुकाए जम की कान, धर्म राए यमराज तेरे सारे साज बाज, गुर दर आए जाण शरमाए। गुरमुखां संवारे काज रक्खे लाज मारे अवाज़, सिर पहनाए सच्चा ताज, ना दए कोई लाहे। सृष्ट सबाई होई मुहताज, वेला दिसे कल कि आज, कलिजुग तेरा डुब्बण वाला जहाज़, प्रभ इक्को धक्का लाए। सृष्ट सबाई रिहा साजन

साज, एका शब्द उडाए बाज़, जोती जोत सरूप हरि, आपणा भाणा आपे आण वरताए। आपणा भाणा आपे जानया। जोत सरूपी हरि भगवानया। अन्तिम अन्त कलि आप भुलानया। माया विच रुलाया, साचा राह किसे हथ्थ ना आया, कलिजुग जीव होए बेमुहानया। प्रभ पूरे भेव छुपाया। कलिजुग जीवां दु:ख उठाया। साचा सुख आत्म किसे हथ्थ ना आया। चारों कुन्ट रोए सर्ब मनमुख, अठसठ दए दुहाया। भाग लग्गा ना किसे मात कुक्ख, साचा शब्द ना रसना किसे गाया। अन्तिम सहिणा पए दुःख, कलिजुग होण वाला हलकाया। कलिजुग बूटे जाणे सुक्क, प्रभ पाउण वाला सभ दे गल विच फाहया। ना भाणा सके रुक, कलिजुग वेला अन्तिम आया ढुक्क, जूठे झूठे जाण मुक्क, अन्तिम पैणा मूंह विच थुक्क, ना होए कोई सहाया। दूर दुराडा साचा माही पैंडा जाए मुक्क, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। कलिजुग तेरी वध्ध गई वेल। पंचम् जेठ तेरा अन्तिम इशनान प्रभ आप कराए, चोवे सच्चा तेल। बेमुखां नाम निशान मिटाए, एका बाण शब्द चलाए, तीर कमान ना कोई हथ्थ उठाए, आप घलाए धर्म राए दी जेल्ह। जोती जोत सरूप हरि, देण आया साचा वर, गुरमुख साचे तेरे साचे घर, बण साचा सज्जण सुहेल। साचा सज्जण सुहेल गुरमुखां मिलाए मेल। सोहँ शब्द दस्से साचा राह, आत्म जोती जगाए बिन बाती तेल। बेपरवाह अगम्म अथाह, अचरज पारब्रह्म कलि खेल। वडा शहनशाह, वेले अन्त किसे ना होणा मेल। मूंह दे भार डिग्गण आ, प्रगट होणा सिँघ शेर शेर दलेर। निहकलंक रखाउणा नां, पंचम् जेठ पहली वेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए मेर तेर। पंचम् जेठ उठणा जाग। माझे देस लग्गणा भाग। जिस फड़नी गुरमुखां दी वाग। फड़ फड़ गुरमुख साचे संत जनां धोए जूठे झूठे दाग। सोहँ साचा शब्द इक्क सुणाए राग। झूठा जन कढाए झूठे तन एका लाए शब्द सच्ची जाग। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन, चरन बहाए दया कमाए हँस बणाए काग। बणाए हँस कागा। इक्क सुणाए शब्द रागा। गुरमुखां होया वड वड भागा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार सोया मात जागा। प्रभ अबिनाशी देवे दोंह हथ्थां दा इक्क प्यार, जो जन आए सरनी लागा। एथे ओथे ना करे कोई उधार, फड़ाए लड़ दर गुरसिक्खां फड़े अग्गों वागां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत बूंद मुख चुआए, आप मिटाए तन लग्गी तृष्ना आगा। जगत तृष्ना अग्ग जगत जलनयां। अट्ठे पहर कलिजुग जीव रहे दग, आत्म होई अन्न्हया। तुट्टा आत्म धीरज तग, झूठा रहि गया तग, ना बेड़ा किसे बन्न्हया। सभ दे सिर तों लथ्थी पग्ग, बण गए गुरमुख साचे अन्तिम कलिजुग कग, मदिरा मास घर घर दिसे थाली छन्नया। निहकलंक जोत जगाई कलिजुग तत्ती वा चार कुन्ट जाणी वग, बेमुखां पकड़े शाह रग, अन्तिम अन्त कलिजुग देवे डन्नया। गुरमुख साचे संत जन गुर

चरनी जायण लग्ग, दीपक जोती जाण जग, आप पाए साचे तग, ना कोई रक्खे उहला बन्न्हया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक वड सुल्तान, वसे साचे घर सच्चा हरि जिस दी कोई ना छप्पर छन्नया। निहकलंक घर घर वेखे, लिखदा जाए सभ दे लेखे, कलिजुग जीव रहे भरम भुलेखे, आप रखाए दया कमाए, सतिजुग तेरी साची नींह, मारी साची मेख। जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी आत्म बैठ सृष्ट सबाई आपे परखे वेखे। वेख वखाणे सभ किछ जाणदा। ना कोई भुलाए कलिजुग जीव होए निधाने, एका रसन हलकाए वधीआ पीण खाणे, आत्म भुल्लया इक्क भगवाने, ना मिले घर साचे दर साचा माने, वेला अन्तिम आया कलिजुग पछोताणदा। गुर गोबिन्द जो बचन लिखाया, निहकलंक पूरा दए कराया, पंचम् जेठ सारा भेव दए खुल्हाया, आप चुकाया वक्त कलिजुग तेरा वड बलवाल दा। निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी खेल रचाया, पुरी घनक भाग लगाया, माझे देस दयो वधाया, पूरी आस हरि आप कराया, लक्ख चुरासी वेख वखाणदा। जगे जोत इक्क रघुराया, तिन्नां लोकां होए रुशनाया, ब्रह्मा ब्रह्मलोक दोए जोड़ करे निमस्कारदा। सुरपति राजा इन्द करोड़ तेतीस दर दुआरे रिहा पुकारे, शिव शंकर जटा जूट धार एका जोत ओट रखांयदा। निहकलंक कलि आया जामा धार, सारे निउँ निउँ रहे झातीआं मार, केहड़ी कूटे करे विचार, जिथ्थे जगे जोत अगम्म अपार, सृष्ट सबाई आप लगाए एका अग्न। घर घर होए जीव दुखिआर, गुरमुखां साचा मुख लगाए सगन। साचा करे तन शृंगार, जो जन साचा नाम दान मंगण। लक्ख चुरासी दए निवार, संसार सागर पार लँघण। पूर्ब कर्म रिहा विचार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख रहे मग्न। निहकलंक जोत जगाईआ। चारों कुन्ट करे रुशनाईआ। साचा भेव वड देवी देव, पंचम् जेठ दए खुल्हाए, गुरमुख साचे संत जन आप लगाए आपणी चरन सेव, बेमुखां देवे दर दुरकार, सोहँ शब्द देवे साचा फल, अमृत रस्स साचा भोग रसन लगाईआ। प्रगट होए अलख अभेव, साची जोत जिस जगाईआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां दए वधाईआ। जगे जोत जगत अकालण। आपे बणे हरि जगत मालण। गुरमुखां अन्तिम अन्त तन शृंगार कराए साचा फूल फूलण। सोहँ शब्द तन पहनाए, दरगहि साची माण दवाए। बेड़ा लए बंध, कन्न्ह उठांयदा। गुरमुख आत्म जाए मन्न, लक्ख चुरासी गेड़ कटांयदा। कढ्ढे जूठा झूठा जन, धर्म राए ना लाए डन्न, राह साचे आपे पांयदा। एका शब्द वसाए तन, सच्चा मिले नाम धन, दो जहानां माण दवांयदा। जो जन होए कलिजुग अन्तिम अन्ध, भाण्डा काया हरि जी देवे भन्न, ना कोए अन्त छुडांयदा। धर्म राए दए डन्न, करे खंन खंन अठाई कुण्डां विच फिरांयदा। गुरमुख साचे संत जनां बेड़ा देवे बन्न, दरगहि साची साचे धाम बहांयदा। दरगहि साची देवे चाढ़्ह, घर साचे विच देवे वाड़, सृष्ट

सबाई आप चबाए प्रभ अबिनाशी आपणी दाढ़, साचा लेख हरि लिखाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वेख रेख पंचम् जेठ नेड़े आए, जगत मिटदा जाए भेख, जोती जोत सरूप हरि, साचा अलख अलेख। कलिजुग तेरा कर ध्यान। प्रभ अबिनाशी शब्द फड़या हथ्थ विच बाण, चार कुन्ट हरि विचारी, जोत सरूपी निगाह मारी, बेमुख दिसण बेईमान। गुरमुख विरला पावे सारी हरि निरँकारी, आत्म गंवाए माण ताण, अन्तिम बाज़ी सभ ने हारी, कलिजुग काल आया खाण, खेल करे हरि निरँकार, नाल ल्याए मौत लाड़ी, गुरमुखां शब्द कराए वाड़ी। खिच्ची फिरे विच संसार रहे पिछे अगाड़ी। आपे फड़ फड़ जाए परखे नीत चंगी माढ़ी। कलिजुग जीव प्रभ अबिनाशी एका वारी वढ्ढे तेरी हाढ़ी। ना कोई लए छुडाए, गुरमुखां साचे संत जनां, साचा शब्द घोड़ी जाए चाढ़्ही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव उठ हो त्यार निहकलंक कलि आया जामा धार। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला नेड़े आया। लक्ख चुरासी ना कोई होए सहाया, दर दर घर घर धीआं भैणां करन वपार, प्रभ अबिनाशी जामा पाया। आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाया। गुरमुख साचे संत साची सेवा आप लगाया। आप कराए वणज वपार, लक्ख चुरासी परखण आया। सोहँ शब्द सच संदेश हरि जी नाल लै के आया। गुरमुख साचे साचा लाहा जाण खट्टी, दर साचे आण सीस झुकाया। आत्म रस साचा चट्टी, सोहँ शब्द साचा ल्याया। जगे जोत काया मटी, अट्ठे पहर डगमगाया। इक्क खुल्हाए हरि जी हट्टी, सोहँ शब्द विच वस्त रखाया। बेमुखां चाढ़्हे भट्ठी, निहकलंक साचा बालन जोत सरूपी आप जलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द गेड़ा मुकाए झेड़ा, खुल्हा करे धरत मात तेरा वेहड़ा, लहन्दी कूटे आपे फेरा पाया। लैहन्दी कूट लई विचार। प्रभ अबिनाशी कर विचार। शब्द सरूपी डंक वजाए हथ्थ फड़ाए इक्क कटार। उडदे जाण चढ़दे जाण मात विच बबाण, कलिजुग अन्तिम अन्त गुरमुखां करे आप पछाण। शब्द उडाए इक्क उडान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त लाहुण आया तेरी इक्क मकाण। कलिजुग तेरी लौहण आया मकाणे। शब्द मारे खिच बाणे। तख्तों लाहे राजे राणे। सारे होए बेमुहाणे। निहकलंक ना कोई पछाणे। एका जोत जगे महाने। ना कोई वरन ना कोई गोत, चार वरन इक्क कराने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भेव आप खुल्हाए, चार वेदां लेख लिखाए, दस अट्ठ अठारां पुरान वक्ख वक्ख सलोक लिखाए, गुर नानक तेरी साची मोहर लगाई, बेमुखां ना कलि पछाणे। गुर गोबिन्द साची कलम चलाई, अन्तिम करे विच खेल प्रभ किसे हथ्थ ना आई। निहकलंक कलि जामा पाया, पिछला भेव प्रभ फेर खुल्हाई। गुर गोबिन्द जो गया लिखाए। ज्ञानी ध्यानी विद्वानी लभ्भ लभ्भ थक्के किसे हथ्थ ना आए। ना कोई जाणे ब्रह्म ज्ञानी, ना कोई जाणे वड इशनानी, ना कोई सार पाए। कलिजुग जीव लभ्भ

लभ्भ थक्के, हरि मिले ना मदीने ना मक्के, जोत सरूपी निहकलंक विच मात जामा पाए। जामा पाए अमाम मैहन्दी, सृष्ट सबाई वेखो किवें गहंदी, इक्को गाहे सारे। पहलों वेखे दिशा लहन्दी, हथ्थीं लाए खूनन मैहन्दी। सृष्ट सबाई वेखो किवें गहिंदी। ख़ुशी हो हो मौत राणी प्रभ दर अग्गे बहंदी। मैं लयावां चुण चुण कलिजुग जीव आपणे हाणी, कलिजुग भार सिर ते रही सैहन्दी। पीण देवां ना किसे पाणी, जोती जोत सरूप हरि, दोए जोड़ चरन करन निमस्कारी, रसना बोल बोल एह कहन्दी। लाड़ी मौत हरि पुकारे। नर हरि हरि गिरधारे। इक्को दे सच प्यारे। मैं विच मात दे जावां। बेमुख फड़ फड़ खावां, आपणी अग्नी भुक्ख बुझावां। साचे सगन फेर मनावां। कलिजुग तेरा लेख मिटावां। निहकलंक तेरे साचे चरन जाए सेव कमावां। कलिजुग तेरा लेख मिटावां। गुरमुख साचे संत वेख दोए चरनी सीस निवावां। जोती जोत सरूप हरि, अग्गों फड़े कर के लम्मीआं बाहवां। लाड़ी मौत उठे ललकार। कलिजुग जीव होणा ख़बरदार। बेमुखां फड़ फड़ मारे डाहढी मार। घर घर जाए फड़ फड़ उठाए बिरध बाल जवान नारी नार। बचया कोई रहण ना पाए, सिर दे उत्ते रही छाए, उठे कलि ललकार। जोत सरूपी निहकलंक ल्या अवतार। लाड़ी मौत सगन ल्या मनाया। विच गगन दे हरि जी ध्याया। लग्गी साची अग्न निहकलंक तेरी चरन प्रीत लिखाया। कलिजुग जीवां तन काया लग्गी अग्न ना कोई बुझाया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जन कर दरस तेरा दीपक जोती विच जगाया। लग्गी साची लग्न, बेमुख जीव भौंदे फिरदे नग्न, सच शब्द पर्दा ना किसे तन पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम वेख निहकलंक लए जोत जगाया। कलिजुग सोया अन्तिम रोया। हन्झूआं हार परोया। काला मुखड़ा किसे दाग ना धोया। लक्ख चुरासी रही सोया। जेहड़ा करे बन्द खलासी, उहनूं कहन्दे कऊ ना कोया। रसना लाण मदिरा मासी, साचा बीज किसे ना बोया। रसना; जपया ना हरि साचा शाहो शाबाशी, ना होया प्रकाश साची लोया। अन्तिम पाए गल विच फाँसी, छुडाए नाही कोया। लाड़ी मौत बेमुखां कोल खलो के हस्से, ना सहाई कोई किसे होया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर विच मात प्रगट इक्को होया। लाड़ी मौत उठ ललकारे। आपणा तन रही शृंगारे। बेमुखां नूं अवाजां मारे। आओ मेरे चल दुआरे। मैं मातलोक आई अन्तिम कलि सच्चा जामा धारे। निहकलंक मिली सरनाई देवे वड्याई आई चांईं चांईं विच संसारे। फड़ फड़ उठावां बाहीं। भैणां छुडावां भाई, पूत हथ्थ ना आवे माई, दर दर सर्ब पुकारे। जोती जोत सरूप हरि, दित्ती दात किरपा धारे। लाड़ी मौत कर निमस्कार। उठ उठ उठ बलधार। कर विचार विच संसार। बेमुखां पाईं सार। डोबीं विच अद्धविचकार। ना देवे कोई सहार। इक्को मार सिर कटार। करीं जाईं दर दर दो फाड़। अग्न लग्गी

पहली हाढ़। चबाए एका आपणी दाढ़। किसे ना मिले कन्त नार। ना कोई हंढाए सुहागण नार। गुरमुख साचे संत जन घर साचे देवे वाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे करे शब्द वाड़। लाड़ी मौत वड बलकारन। पहलों मारे फड़ फड़ वड बली बीर हँकारन। अड्ड कराए सिर धड़, धड़ सिर चलाए तीर इक्क कमानन। चारों कुन्ट होए कड़ कड़, आवण अकाश बबान चढ़, सृष्ट सबाई मरे लड़ लड़, ना सके कोई छुडाइन। कलिजुग कच्चे बेर डिग्गण झड़ झड़, ना सके कोई उठालन। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे आपे पालन। लाड़ी मौत चढ़या चाअ। प्रभ अबिनाशी फड़ के बाहों राहे पा। साचा राह इक्क वखा। मैं पहलां जावां केहड़े थां। सिर मेरे ते हथ्थ रखाईं, रक्खी ठंडी छाँ। कलिजुग जीवां गोद उठावीं, धर्म राए दे दर बहावां डूंघी कन्दर देवां पा। जोती जोत सरूप हरि, साची किरपा देवे कर, इक्को देवे साचा वर, मेरी फड़ी रक्खीं बांह। देवे वर हरि निरँकार। पहलों वेख इक्को दर, जिथ्थे भरया होवे हँकार। पहली कूट कर सर, फिर आवीं दर सच्चे दरबार। दूजा देवां वर, घर बूरे कक्के लैणे मार। सच भण्डारे देवां भर, धर्म राए तेरे द्वार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक कलि जामा पाया, कलिजुग अन्तिम तेरे कर्म विचार। लाड़ी मौत होई त्यार। करे अर्ज़ गुर चरन द्वार। एका दात झोली पा, नाल दे शब्द कटार। मैं जावां गल विच पावां फाह, उत्तों मारे शब्द डाहढी मार। बेमुख कलिजुग जीव इक्को तेरा सच्चा राह, मूर्ख मुग्ध होए जीव गंवार। किसे ना मिले सच्चा थां, दर दर रहे झक्ख मार। ना कोई फड़े किसे बांह, जूठा झूठा कलिजुग तेरा वणज वपार। नाता तुटा पिता मां, ना कोई भैण ना कोई भ्रा, ना कोई करे किसे प्यार। जोती जोत सरूप हरि जन भगतां आपे रिहा तार। साचा हट्ट हरि खुल्हाया। सौदा इक्को विच रखाया। सोहँ साची वथ धुर दरगाहों आप ल्याया। गुरमुखां फड़ाए आत्म दस्त, चढ़ाए शब्द हस्त चार कुन्ट लए फिराया। अट्ठे पहर रहे मस्त, जोत सरूपी जोत हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाणा आपणे हथ्थ रखाया। गुरमुख साचे साची खट्टी खट्टी, आए चल सरनाई। ना कोई सुर ना कोई किली, एका रसना गाणा साचा माही। आत्म जोत जगे लट लटी, करे रुशनाई। वसे घट घटी, देवे शब्द वडी वड्याई। कलिजुग तेरी काया जीव फटी, ना कोई शब्द धागे नाल सवाई। साचा लाहा गुरमुख साचे जाण खट्टी, दुरमति मैल गंवाई। बेमुखां जड़्ह जाए पुट्टी, ना सके कोई लगाई। निहकलंक कलि जामा पाया, ना जाणो खेल बाज़ीगर नटी, वेला गया हथ्थ ना आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची खेल आपणी आप रचाई। साचा हट्ट आप लगांयदा। चौदां लोक विच वसांयदा। त्रैलोकी माया जाल बन्न्हांयदा। ब्रह्मलोक शिवलोक इन्दलोक तिन्ने विच आप टिकांयदा। उत्ते रक्खे आपणा लोक जेहड़े धाम सद

रहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे विच समांयदा। साची हट्टी गुरमुख वणजारा। मंगण आए सच दुआरा। प्रभ अबिनाशी अमृत बरखे साची धारा। बज़र कपाटी आर पारा। जोती जगे लट लाटी, आत्म होए उज्जयारा। ना कोई तीर्थ ना कोई ताटी, इक्को दिसे इक्क किनारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे शब्द दान गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञान, आप खुल्हाए दस्म दुआरा। खुल्हे दस्म दुआर, जोत जगाईआ। पड़दा लए उतार, शब्द खण्डा तिक्खा मार, दूई द्वैती पर्दा लाहीआ। इक्को दस्से साची धार, गुरमुख आत्म कर विचार, विच ताड़ी साची लाईआ। जगे जोत अपर अपार, झिरना झिरे ठंडा ठार, एका बूंद हरि मुख चुआईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत, जोत सरूप बज़र कपाटी चीर वखाईआ। खुल्हया हट्ट सच्ची सरकार दा। ज़ात पात आदि अन्त ना कोई विचारदा। कर किरपा पावे सार, कलिजुग जीवां पार उतारदा। ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़, सच्चा खेल परवरदिगार दा। बेमुख जीव रहे वेखी वेख, गुरमुखां लिखदा जाए लेख, मानस जन्म संवारदा। बेमुखां सिर इक्को शब्द खण्डा मारदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे शब्द सच्चा दान, जो जन आए चरन निमस्कारदा। निमस्कार गुर दुआर। नर हरि किरपा देवे धार अपर अपार। साचा देवे नाम वरी, उज्जल मुख विच संसार। ना लग्गे काया दुःख, ना रहे तन अफार। साची खुल्हे आत्म कली, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे विचार। हो जाए पहरेदार, आप फिरे गलीओ गली, गुरमुख साचा हरि समझांयदा। शब्द डोर हथ्थ फड़ांयदा। लग्गी प्रीत तोड़ निभांयदा। देवे जोड़ ना कोई तुड़ांयदा। चढ़ाए घोड़ गुरमुख साचे ना कोई उत्तों लाहिंदा। इक्क लगाया सच्चा पौड़, विच डण्डा इक्क रखांयदा। गुरमुख चरन आए दौड़, फड़ बाहों तिन्नां लोकां पार करांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचे धाम बहांयदा। साचा धाम इक्क न्यारा। जिथ्थे होवे खेल अपारा। जगे जोत अगम्म अपारा, बैठा दिसे इक्क निरँकारा। गुरमुखां आया हिस्से विच मात पहली वारा। बेमुखां मूल ना दिसे, आत्म होई अन्ध अन्धयारा। कलिजुग जीव तेरी जूठी झूठी चक्की पीसे, अन्तिम होए दो फाड़ा। अन्तिम कलि माया फसे, ना लथ्थे तन अफारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे सोहँ शब्द नाम अधारा। नाम शब्द जगत अधार है। गुरमुख साचे संत जन करन सच्चा इक्क वपार है। मिले सच्चा नाम धन, ना होयण कलिजुग ख्वार है। कोई ना देवे होर दुःख, सिर रक्खे हथ्थ करतार है। जोती जोत सरूप हरि, जामा धारी विच संसारी हरि निरँकारी होई पहरेदारी है। पहरेदार वड जवाना। जोत सरूपी हरि सुल्ताना। वडा शाहो शाह राज राजाना। जोती जोत सरूप हरि, साचे संत जनां सोहँ बन्न्हे हथ्थीं गाना। शब्द गाना बन्न्हे हथ्थ। प्रभ अबिनाशी

सर्बकला आपे समरथ। जोत सरूपी घनकपुर वासी सिर रक्खे दे कर हथ्थ। आत्म करे बन्द खुलासी, सोहँ देवे आत्म साची वथ। कोए ना दिसे मदिरा मासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि सभना पाए नक्क नत्थ। पाए नक्क नत्थ हथ्थ डोर। जूठे झूठे कलिजुग जीवां जिध्धर चाहे लए तोर। अग्गे दिसे थां नीवां डूंघी कन्दर अन्धेर घोर। साढे तिन्न हथ्थ आउणी सीआं, क्यों बणे हराम खोर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखा आत्म कढ्ढे हरि फड़ वडे पंज तत्ती चोर। आत्म झूठा चोर पंज तत्त है, एह किसे ना बज्झे डोर, एह पींदा रहन्दा रत्त है। दिवस रैण आपणी देंदा रहन्दा मति है। पाउँदा रहे शोर, ना कोई सके एहनूं होड़, आपणा बीज बेमुखां आत्म रिहा घत्त है। अन्तिम वेले कोई ना सके होड़, जमदूत उत्तों मारन सिर विच लत्त है। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे देवे वर, रक्खे अन्तिम पति है। रक्खे पत हरि भगवन्ता। जो दर आए साचे संता। आप बणाए साची बणता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत राम शाम आदिन अन्ता। इक्को राम जोत अकार है। प्रगट होया विच संसार है। जोत सरूपी जामा धार, करे खेल अपर अपार है। भुले जीव सर्ब नर नार, अन्तिम बाज़ी गए हार। मानस जन्म ना आउणा दूजी वार। लक्ख चुरासी आप भवाईआ, बेड़ा डुब्बे विच मँझधार। डूंघी गार ना कोई पार कराईआ। गुरमुखां मानस जन्म जाए संवार। रसना गायण गहर गम्भीर, फड़ बाहों जाए तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त तेरे कर्म रिहा विचार। कर्म विचारे नीर वरोले। कलिजुग झूठा मूल ना अग्गों बोले। मूधा होया ठूठा, पल्ले नाही कुछ होया भार हौले। प्रभ दर तों अन्तिम रूठा, प्रभ आप बिठाए झूठे डोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, कलिजुग तेरा भेख मिटाया, पंचम् जेठ नेड़े आया आप उतारे तेरे काले चोले। काला चोला देणा साड़। कलिजुग तेरा भाग माढ़। लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़। जोती जोत सरूप हरि, चबाई बैठा आपणी दाढ़। काला चोला होए सुआह। बेमुख जीव मारन धाह। कोई ना फड़े किसे बांह। गुरमुख साचे संत जनां, हरि देवे ठंडी छाँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी गोद उठाए गले लगाए जिउँ पुत्तां मां। सुहाए थान चरन छुहांयदा। सुहाए थान जोत प्रगटांयदा। सुहाए थान गुर संगत संग रलांयदा। सुहाए थान गुरमुख साचे संत जन नाल मिलाए जिउँ नानक अंगद, एका जोती दीपक जगांयदा। सुहाए थान देवे माण शब्द बबाण इक्क ध्यान चरन रखांयदा। गुरमुख साचे रल मिल रसना गावण प्रभ दर पावण साचा माण, हरि साचा धाम वसांयदा। सुहाए थान होया हरिभगत भगवान, दूई द्वैती आपे पड़दे लाहंदा। सुहाए थान कराए इशनान, गुण निधान कर ध्यान, गुरमुख साचे संत जनां अमृत सीर मुख चवांयदा। सुहाए थान हरि मेहरवान वड निगाहबान, सर्ब जीआं दा

जाणी जाण, मदिरा मासी दर दुरकांयदा। गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञान, चरन धूढ़ सच्चा इशनान, दर मंगण सच्चा नाम दान, आत्म झोली आप भरांयदा। आप चुकाए जम की कान, गुरसिख शब्द बबाणे आप चढ़ांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुहाए थान दवाए सच्चा माण जिस थाँईं चरन छुहांयदा। सुहाया थान गुर संगत संग रलाई, साची बणत बणाई, इक्क बिठाए हरि बबाण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। सुहाया थान चरन छुहाया। गुरमुख सोया आप जगाया। मैल पापां धोया, सोहँ साबण साचा लाया। अग्गे बीज साचा बोया, मदिरा मास दए तजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आए आपे होए सहाया। देवे दरस दीन दयाल, वड कृपाल है। मिटाए आत्म हरस, आत्म जोती नीर लए बरस, सुखी होए वाल वाल है। अमृत मेघ देवे बरस, अमृत भरे भण्डारा काया सुहावे ताल है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां कटे अन्तिम जगत जंज़ाल है। कटे जगत जंज़ाला। राह दस्से इक्क सुखाला। ना लग्गे हड्डां पाला। ना दिसे अन्धेरी खड्डा डूंघी डल्ला। इक्को दिसे हरि जी वड वडा, अन्तिम लए संभाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे फल लाए, गुरमुख तेरी काया डाला। फल लगाए काया डाल। दरगहि साची दए खवाल। लग्गी प्रीती निभे नाल। मानस जन्म जाए जग जीती, ना होणा अन्त कंगाल। एका दस्से साची रीती, आत्म शब्द झूठी काया डाली रक्खणा सद संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे गुरसिक्खां प्रितपाल। गुर संगत सति सति सति कमाईआ। संगत सति हरि रक्खे पत, धीरज यति देवे सति, साची मति आप समझाईआ। चरन बंधावे नत्त, एको राखो चित्त नर हरि आप रघुराईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म बैठा सर्ब सुहाईआ। आत्म बैठा वेख विचारे, गुण अवगुण हरि निरँकारे। गुरमुखां उपाए शब्द धुन, खिच्ची ल्याए चरन दुआरे। सृष्ट सबाई छाण पुण, लक्खां विच्चों लभ्भे गुरसिख सच दुलारे। कवण जाणे हरि तेरे गुण, कलिजुग जीव गंवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत भगत जन एका वस्त दोए दुआरे। इक्क दूजे नूं मिल मिल हस्सण, करन सच्चा प्यार। पंज चोर साचे घर वलों नस्सण, होण बड़े दुखिआर। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख तेरी मेरी मेरी तेरी इक्को तार। दोए जोती इक्क धारा। इक्का दर इक्का दुआरा। इक्का सर सरोवर अमृत सच्चा सच्ची जल धारा। जोती जोत सरूप हरि, भगत जन जन भगत दोए वसण इक्क दुआरा। इक्का द्वार सच्चा अस्थान। भगत जन तेरी काया मन्दिर विच बैठे हरि भगवान। एका खोल्हे हँकारी वज्जा जिन्दर, किरपा करे महान। बेमुख जीव घर घर भौंदे फिरदे बन्दर, ना कोई पावे सच्चा दान। जोत सरूपी हरि सच्चा वसे अन्दर, लभ्भदे फिरन जगत बेईमान। किसे हथ्थ ना आए गोरख मच्छन्दर तन

मूंड मुंडान। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत शब्द डोरी नाल बंधान। शब्द डोरी हरि जाए बज्झ। किसे कुन्ट ना जाए भज्ज। अन्तिम अन्त जन भगतां पड़दे लए कज्ज। देवे दरस साध संत, अमृत मुख चुआए पीण रज्ज रज्ज। काया अग्न तृष्ना भुक्ख गंवाए, आप रखाए विच मात लज। जोती जोत सरूप हरि गुरमुख साचे संत जन, तेरे आत्म दर द्वार बैठा पहरेदार रिहा सज्ज। आत्म बैठा पहरेदार। अट्ठे पहर करे ख़बरदार। कलिजुग वेला अन्तिम आया, गुरमुखां विच संसार। निहकलंक कलि जामा पाया, खण्डा फड़या दो धार। बेमुखां वढ्ढी जाए, मारे मार आप निरँकार। गूढ़ी नींद दए सवाया, धरत मात तेरी सुण पुकार। सतिजुग जगाया उत्ते मारे तेरे छाल, पावे भार। साचा माण हरि दवा रिहा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। कलिजुग अन्तिम गल पल्ला पा। दर घर साचे आए मारे धा। अन्तिम वेला नेड़े आया, प्रभ अबिनाशी मैनूं कोई ना दिसे थां। सज्जण सुहेला संत जन ना कोई बणाया, ना कोई पकड़े मेरी बांह। जूठा झूठा मेला विच मात लगाया, घर घर उडाउँदा रहे कां। चार वरन ना किसे समझाया, हरि जी वसे केहड़े थां। फड़ फड़ बाहों ना किसे हलूणया, ना ल्या किसे जगा। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम कलि जामा धार कर ख्वार, मावां पुत्तां पाए औझड़ राह। इक्क दर नस्से मां प्यारी। दूजे पासे होए पूतां ख्वारी। तीजे पासे जाए तारी। चौथे पासे बेमुख डिग्गे मूंह दे भारी। आत्म बैठा हरि जी वेखे, करे खेल अपारी। बेमुखां कलि मूल ना दिसे, सन्झ सवेर प्रगट होणा सिँघ शेर शेर दलेर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अपर अपारी। मावां पुत्तां तुट्टा नाता। भैणां छड्डण संग भ्राता। नारी छड्डे कन्त सुहागा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग इक्को इक्क कराए तेरी अन्धेरी राता। कलिजुग अन्त होणा अन्धेर है। ना दिसे सन्झ सवेर है। प्रगट होणा सिँघ शेर शेर दलेर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक चौथे जुग पहली वेर है। तिन्न जुग ना हरि जी आए। आपणी जोत किसे गोत विच टिकाए। सतिजुग तेरी साची रीत चलाए। हरि जी जामा पाए। फेर त्रेते आप उपाया। एका सच्चा राम एका सच्चा नाम विच मात दे आया। जोती जोत सरूप हरि, रावण आपणी हथ्थीं मार, त्रेते आया विच संसार। जोत सरूपी ल्या अवतार। करे खेल अपर अपार। त्रेते जुग आई हार। त्रेता कराया अन्तिम फानी, जोती जोत सरूप हरि, कोई ना पावे तेरी सार। त्रेते होए राम अवतार। इक्क हरि इक्क राम निरँकार। कलिजुग कोई ना करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त वारो वार। मातलोक करदा रहे विचार। फिर द्वापर मात धराया। कान्हा कृष्ना बण के आया। अन्तिम जुग जिस कराया। बण रथवाही आपणे हथ्थीं रथ चलाया। सृष्ट सबाई साचा माही, अर्जन गीता ज्ञान सुणाया। जोती जोत

सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त आपणा भेख विच मात रखदा आया। द्वापर आए दो अवतार। वेद व्यास ते कृष्न मुरार। कृष्ना गीता गाए रसना दए अठारां ध्याए उचार। वेद व्यास करे कयास अठारां पुरान दए लिखाए। जोती जोत सरूप हरि, इक्को जोत सभ दे विच टिकाए द्वापर तेरा अन्तिम अन्त, कान्हा घनईआ तेरी डोबे नईआ। अचरज खेल हरि करईआ। नाल लड़ाए भैणां भईआ। इक्क दा गेड़े आप पईआ। दूजा विच धरत मात गडईआ। आपणा रथ एका धाम रखईआ। जिस दा नाउँ गुड़गाउँ रखईआ। सिँघ बिशन ओथे वसईआ। निहकलंक कलि जामा पईआ। आपणा सिर हथ्थ रखईआ। तीजा लोचण खोल्ह वखईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणा मेल बिन बाती बिन तेल आपणा आप करईआ। चौथे जुग होई वंड। विच मात आत्म होई सभ रंड। किसे ना मिले सच्ची दात, नंगी होई सभ दी कंड। जूठ झूठ जगत वसाया, बेमुखां नूं रिहा वंड। निहकलंक अन्त कलिजुग जामा पाया, करे खण्ड खण्ड। निहकलंक कल्गीधर अवतार। वजाए शब्द डंक, सुणे सर्ब संसार। इक्क कराए राउ रंक, ऊँच नीच भेव न्यार। आप सुहाए द्वार बंक, जगाए जोत अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एको एक वेखे सच्चा दर दरबार। सच्चा लाए दरबार हरि निरंकारया। करे सच विहार जमन किनारे चरन छुहा रिहा। वाली हिन्द हो उठ ख़बरदार, निहकलंक कलि जामा पाया। देवे शब्द अपर अपार, राजे राणे सोए आप जगा रिहा। आप बंधाए सतिजुग तेरी सच्ची धार, शब्द डोरी नाल बंधाया। बेमुखां सुट्टे डूंघी गार, ना किसे छुडाया। गुरमुखां करे प्यार, आपणे नाल बंधाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल आप वरताए, आपणा चरन लए उठाए, पार ब्यासों टिकाया। चरन रक्खे चरन ब्यासों पार। होए ख्वारी आर पार। चले दो धारी खण्डा देवे पाड़। फेरी जाए आरी हड्डो हड्डी नाड़ी नाड़। फड़ फड़ बाहों दर घर साचे विच्चों जाए कढ्ढी, बेमुखां होए भाग माढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका अग्न जोत लगाए जिउँ तत्ती अग्न हाढ़। कलिजुग तप्पया अन्त तन्दूर। प्रभ अबिनाशी साची कलि आप चलाई लक्ख चुरासी विच बहाई अमृत छिड़के ना लाहुण वाला पहला पूर। देवे इक्क गुरमुख वड्याई। ऊँचों नीच करे सच्चा हरि रघुराई। बेमुखां करे चूरो चूर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग वेला नेड़े आया, मुक्कण कलिजुग तेरे झेड़े, धरत मात तेरे खुल्हे होण वेहड़े, बेमुखां देवे मार। बेमुखां दिसे दूर दुराडी वाट है। आपे जाणे हरि हज़ूर औखी घाट है। सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़, झूठा रस रहे चाट है। अन्तिम कलिजुग पैणा जूड़, मानस जन्म आई हार है। आपे पीड़े शब्द वेलणे बूड़, काया चोली जाणी पाट है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां अमृत प्याए साचा सीर दुरमति मैल रिहा काट है। भिन्नड़ी रैण जगत वणजारीए। कलिजुग अन्तिम

खोल्हे नैण, इक्क इक वारीए। गुरसिक्खां दी बण जाए सच्ची भैण, बन्न्हे नाता अपर अपारीए। हरि जी बणे साक सज्जण सैण, वसे इक्क दरबारीए। धन्न धन्न धन्न गुरमुख साचे संत जन, रसना नाउँ साचा लैण, सुहाई नाल भिन्नड़ी रैण, निहकलंक नरायण नर अवतारीए। बेमुखां मौत खाण आई डैण, डुबदे जाण जूठे झूठे वहण, हरि इक्को धक्का देवे मारीए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को जोत आदि अन्त नर नरायण निरँकारीए। भिन्नड़ी रैण सुरत संभाले। गुरमुख साचे संत जन, संग रलाए विच्चों मात लभ्भे अनमुल्लड़े लाले। गुर चरनी ल्या बहाए, प्रभ उत्ते पाए शब्द चिट्टे दुशाले। गुरसिख तेरा पर्दा कोई ना लाहे, कलिजुग जीव आत्म होई सर्ब कंगाले। सच वस्त हरि झोली पाए सोहँ दात, गुरसिख होए मालो माले। मिट गई कलिजुग अन्धेरी रात, चरन प्रीती निभे प्रभ नाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी शब्द घोड़े चढ़, मात विच गया वड़। शब्द घोड़े आप चढ़ाया। चारों कुन्ट लए फिराया। ना कोई सके रोक, ना किसे दिस आया। गुरमुखां सुणाए इक्क सच्चा सलोक, सोहँ शब्द धुरदरगाही आया। सतिजुग साचे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हथ्थीं झोली पाया। सतिजुग तेरा सच संदेश, प्रभ अबिनाशी गुरमुखां कन्न सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम बेड़ा बन्न वखाया। आत्म पर्दा दए हटाया। हथ्थ विच फड़या शब्द तिक्खा तीर, स्वच्छ सरूपी दरस दिखाया। बिन रंग रूपी जोत सरूपी डगमगाया। गुरमुखां आत्म खोल्हे सोत, नज़री आवे हरि रघुराया। बेमुख दोवें नैण मल मल रहे रोत, साचा राह हथ्थ ना आया। भरम भुलेखे भुले विच वरन गोत, ब्राह्मण शूद्र शत्री वैश हरि जी ना कोई भेव रखाया। सभ दे विच इक्को इक्क वसे हमेश, कलिजुग जीवां बंनां आपणा आपे पाया। अन्तिम करे सच्ची इक्क पैमाइश, उचे टिल्ले डूंघे कन्दर उजाड़ पहाड़ सारे दए ढाहया । घर साचे इक्क कराए सच्ची रिहायश, ऊँच नीच वडा छोटा खरा खोटा ना कोई रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धार, सतिजुग साचे तेरा बेड़ा बन्न्हण विच मात दे आया। कलिजुग मुकाए तेरा झेड़ा। सोहँ साचा तेरा नगर खेड़ा। कलिजुग मिटाए ख़ाक रुलाए सिर छार पाए, दोहीं हथ्थीं उडाए, चारों तरफ धरत मात तेरा खुल्हा दिसे वेहड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जोत जगाई। सृष्ट सबाई सच्ची चक्की आप बणाई। कलिजुग पुड़ थल्ले रक्ख, उत्ते सतिजुग दित्ता रक्ख, किली सोहँ शब्द दोहां विच रखाई। आपणा हथ्थ लाया डण्डा, मुट्ठ वाहवा घुट्ट के पाई। पंचम् जेठ नेड़े आई आप दए भवाई। जोती जोत सरूप हरि, साची जोत विच मात करे रुशनाई। साची चक्की आप चलाई। सृष्ट सबाई कलिजुग सतिजुग दोवें पुड़ एहनां विच पिसाई। गुरमुख साचे संत जन, निहकलंक तेरे चरन बहिणा जुड़, दोए जोड़ भुल बख्शाई। बेमुख कलिजुग

जीव मायाधारी जाण रुढ़्ह, दर दुआरे आत्म हँकार इक्क रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुण निधान कलिजुग तेरे अन्तिम कराए अन्त निशान, आपणी हथ्थीं प्याए पाणी। कलिजुग अन्तिम पी लैणा पाणी। चारों कुन्ट घर घर हाणीआं छड्डणे हाणी। आपे वेखे दुरजन जीआं आत्म होई अन्धी काणी। सति सरूपी जामा पाया, सोहँ डण्डा नाल लए लगाया, धरत मात दे विच गडाया। गुरमुख तेरा साचा ब्रह्म आप आपणी हथ्थीं खिची जाए, बेमुख छाण विच ख़ाक रुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल आपणे हथ्थ रखाया। कलिजुग तेरी चलदी जाए चक्की। सज्जे हथ्थ देवे गेड़ा, खब्बे हथ्थ नाल जाए धक्की। कलिजुग मुकदा जाए झेड़ा, दूर दुराडा तक्के हरि जी, एका वेखो खोल्ह ताकी। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात आया जामा धार, कलिजुग फसल तेरी पक्की। फ़सल हाढ़ी होई त्यार। प्रभ अबिनाशी करे विचार। केहड़ी लभ्भां साची धार। केहड़ा डण्डा हथ्थ उठावां, कलिजुग जीवां देवां मार। केहड़ा कुण्डा लाह वखावां, औखा ओथों लँघणा पार। धर्म राए दा दर वखावां, उत्तों मारां डाहढी मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आत्म वेखे सर्ब विचार। लग्गे भोग सतिजुग सरदार दा। दस्से साची जुगत, मानस जन्म संवारदा। अन्तिम मिलदी मुक्त, जो जन हरि हरि रसन उचारदा। जोती जोत सरूप हरि, कर किरपा पार उतारदा। भोग लगाया हरि रघुराया। गुरमुखां दए मुख लगाया। चिन्ता सोग आत्म दु:ख दए मिटाया। हउमे कटे रोग, सुक्की कुक्ख हरी दे कराया। कदे ना होए विजोग, तृष्ना भुक्ख दए मिटाया। लिख्या धुर संजोग, सोहँ शब्द सच सुहागी गीत सुणाया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख तेरा आउणा जाणा लेखे लाया। हरि भोगी वड भगवान है। आप खवाए साचे घर, अमृत बूंद मुख चुआन है। गुरमुखां भण्डारे देवे भर, देवणहार दातार है। निहकलंक नरायण नर विच संसार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म तन आपे पाए सोहँ धागे नाल परोए, गल लटकाए है। गुरमुख साचे लए परोए। दुरमति मैल पापां धोए। मिल गुर गुरसिख एका जोत दोए होए। एका मंगी नाम भिक्ख, भुक्ख रहे ना कोए। साची सिख्या लैणी सिख, मदिरा मास खाए ना कोए। आत्म लथ्थे ना कदे विक्ख, ना होए सच्ची सोए। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम कलिजुग सभनां सीखां विच परोए। लाया भोग दर परवानयां। मिटया विजोग विच जहानयां। होए सति संजोग, जगी जोत महानयां। कटे हउमे रोग, देवे नाम निधानयां। रसना रस साचा लैणा भोग, आत्म होए ब्रह्म ज्ञानया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया। रसना लाए रस सच दरबार है। गुरमुखां होया वस आया नस्स, मातलोक जामा धार है। राह साचा जाए दस्स, गुरमुख चल्लण हस्स हस्स, ना मारे कोई मार है। हरि हिरदे जाए वस, अमृत

आत्म देवे साचा रस, अट्ठे पहर रहे सदा ख़मार है। बेमुख दर तों जायण नस्स, शब्द तीर मारे कस, होयण अन्त दुख्यार है। सृष्ट सबाई होणी भस, कोई ना चले किसे दा वस, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लीला अपर अपार है। हरि भोग भगतां दान है। मात जोत धरे किरपा कर, देवे गुण निधान है। अमृत साची दात अमृत सर सरोवर भर, आत्म तृखा आप मिटान है। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, देवे नाम जगत निधान है। लग्गे भोग सति संतोख्या। कटे हउमे रोग मिटे रोगया। गुरमुख विरले रस रसना लैण भोग, मिले सच्चा जोग बेमुखां होए विजोगया। देवे दरस हरि अमोघ, जोत सरूपी वड भोगण भोगया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई भेव ना जाणे, हथ्थ ना आए किसे राजे राणे सुघड़ स्याणे वड महाराणे, चारों कुन्ट भौंदे फिरदे, धारे भेख वड वड योगीआ। जोगी जटा जूट धार। नंगी पैरीं होण ख्वार। सिर चुक्की फिरदे भार। हरि ना दिसे ना आए किसे विचार। गुरमुखां पाए साचे हिस्से, निहकलंक तेरे साचे दरबार। तीजे लोयण हरि जी दिसे, जगे जोत अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, अमृत आत्म झिराए झिरना, काया करे ठंडी ठार। काया ठंडी ठार सीतल सीत है। पूर्ब कर्म लए विचार, मिल्या मीत सुहाए दर आए जो नर नार है। प्रभ आप दिखाए सच्ची रीत है। इक्को इक्क सच विहार है। रसना गाउणा सच्चा हरि मीत है। झूठा जूठा रसन अहार तजौणा, एह बणाई जगत अनीत है। गुरमुखां बख्शे चरन प्यार, परखे नीत है। दस्से शब्द साची धार, मानस जन्म जाणा जीत है। लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख साचे लए विचार, आप बंधाए आपणे चरन प्रीत है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे हथ्थ ना आए गुरदुआरे मन्दिर विच मसीत है। हरि साचा भोग लगाए रसन छुहांयदा। शब्द घोड़े कसे तंग, चाढ़्हे रंग गुरसिख मंगण साची मंग, हो अस्वार हरि आपे आंयदा। कटे भुक्ख नंग, शब्द वजाए इक्क साचा मृदंग, चोट आपणी हथ्थीं लांयदा। इक्क चढ़ाए मजीठी रंग, सदा वसे अंग संग, ना मूंह कदे भवांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जामा धार, कर विचार गुरमुख साचे राहे पांयदा। साचे राह जाणा चल। निहचल धाम इक्क अटल्ल। पार कराए जल थल। आवे जावे घड़ी घड़ी पल पल। बेमुख वक्त लँघावे ना हरि ध्यावे, विचारे अज्ज कि कल अन्तिम कलि होए ख्वारे, ना कोई पावे सारे प्रभ अबिनाशी सृष्ट सबाई जोण वाला इक्को हल। इक्को हल आप चलाए। साचा हाली बण के आए। दोहीं हथ्थीं उत्तों भार पाए। जड़्ह किसे दी रहण ना पाए। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां उचे टिब्बे वाहुंदा जाए। सोहँ शब्द सुहागी गीत साचा माहीआ रसना नाल सुणाउँदा जाए। सतिजुग बण जाए तेरी रीत, कलिजुग बेमुखां गूढ़ी नींद सवाउँदा जाए। बंधाउँदा जाए चरन प्रीत, बण जाए साचा

मीत, बेमुखां दर दुरकाउँदा जाए। काया करदा जाए ठंडी सीत, गुरमुख साचे संत जनां, बेमुखां अग्न आपणी हथ्थीं लाउँदा जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम जामा धार, मातलोक विच्चों कढ्ढे बाहर, सतिजुग उत्तों आए संसार, गुरमुखां आत्म सोधे शब्द कुठाली डार, निहकलंक ल्या अवतार, सच विहार आप कराउँदा जाए। सच विहार आप करावणा। सतिजुग साचा विच मात आप धरावणा। कलिजुग अन्तिम मारे डाहढी मार, घरों बाहर कढावणा। बेमुख होण नाल ख्वार, इक्क दूजे दा संग ना किसे निभावणा। कलिजुग जूठा झूठा यार, अन्तिम जिस ने पिछा वखावणा। कलिजुग जीव क्यों भुले गंवार एका हरि, कलि अन्तिम जिस ने सिर हथ्थ रखावणा। दोवें राह होए दोफाड़। प्रभ अबिनाशी आपे देवे पाड़। कलिजुग जीव धर्म राए दे दर देवे वाड़। गुरमुख बणाए साचे लाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां करे शब्द साची वाड़। गुरसिख पूरे रसना रस्स वखानयां। गुरसिख पूरे हरि समझानयां। कलिजुग अन्तिम अन्त, आप चलाए आपणे भाणयां। मेल मिलाए साचे संत, देवे आत्म ब्रह्म गयानयां। मेल मिलावा साचे कन्त, ना होए विछोड़ा दोए जहानयां। जोत सरूपी आदि अन्त, देवे माण भगत भगवानयां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीआं माया पाए बेअन्त आपणा भेव आपणे हथ्थ रखानयां। भुले फिरदे जीव जन्त, सच वस्त किसे हथ्थ ना आईआ। गुरमुखां मिल्या हरि साचा कन्त, साची जोत जगाईआ। शब्द पाए तन साची वस्त, हुन्दी जाए दिनो दिन रुशनाईआ। महिंमा जगत अगणत, ना किसे गणी जाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आपणे हथ्थ रक्खे वड्डयाईआ। आपणे हथ्थ रक्खे वड्याई, कन्त कन्तूहल। दर घर साचा ना जाणा भूल। अग्गे फड़ के मार्ग पाए, शब्द पंघूड़ा लैणा झूल। साचे धाम आप सुहाए, बहाए जिथ्थे बैठा आसण लाए, जोत सरूपी डगमगाए, सिँघ सिँघासण हरि जी बैठा ना कोई पावा ना कोई चूल। जगे जोत हरि निरँकारी। ना कोई दिसे चार द्वारी। आपे वसे सभ तों बाहरी। वेखे विगसे करे विचारी। लक्ख चुरासी जिस पसारी। कलिजुग जीव क्यों भुले रुले काया डुल्ले, अन्तिम जाणा बाजी हारी। भाग लगाउँणा आपणी कुले, सच वस्त हरि झोली पाए, कोई ना लैंदा मुल्ले। गुरमुख साचे संत जन पूरे तोल तुल्ले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना डोले ना डुल्ले। ना डुल्ले हरि ना डुलांयदा। ना किसे कोलों तुल्ले, ना कोई तुलांयदा। सृष्ट सबाई कलि अन्त तुलांयदा। ना कोई पाए मुले, सृष्ट सबाई इक्को नाउँ आपणा मुल्ल चुकांयदा। अन्तिम कलि वेखे थाउँ थाँईं, गुरमुख प्यारा भगत किथ्थे नज़री आंयदा। अग्गों हो के फड़दा बाहीं, फड़ फड़ गले लगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मतीं आप समझांयदा। गुर सज्जण गुरसिख मीत प्यारा। एका दस्से राह गलों कटे भगत जंजाला फाह, देवे नाम शब्द अपारा।

जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख विरला मंगे सच्चा इक्क दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अतुल्ल अतुट्ट निखुट्ट भरया रहे भण्डारा। हरि भण्डारा वड भण्डार है। बणया आप वरतारा, मंगण आए सर्ब संसार है। ना करे कोई विचारा, एका वेखे आत्म प्यार है। ना कोई जाणे शाह सुल्तान राज राजान वड सरदार, ग़रीब निमाणयां पाउँदा आए सार, भुले प्रभ साचे दा सच्चा इक्क विहार, दर आयां देंदा माण है। इक्को इक्क वखाए सच्चा घर बाहरा, जिथ्थे वसे आप हरि भगवान है। उच्चा लम्मा चौड़ा ना कोई चुबारा, जोती जोत सरूप हरि, एका डगमगान है। किसे हथ्थ ना आवे कोई किनारा, थक्क थक्क गए विच मात कई अवतार ना करे कोई ब्यान है। जोत सरूपी भेद अभेदा अपर अपारा, ना रसना सके किसे वखान है। ना कोई जाणे ना वखाणे, किवें बन्न्हे त्रैलोकी धार, ना कोई थम्म्ह दिसे विच जिमी अस्मान है। ना कोई जाणे प्रभ अबिनाशी किवें प्या जम्म, ना कोई पिता ना कोई मां है। अमृत मेघ गुरसिख तेरी आत्म बरसे छम्म छम्म, एका कर चरन ध्यान है। सुक्का होए हरया काया चम्म, आत्म निकले सुखाला साह है। घर आए भगवान, लै बबान है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त सदा सदा मेहरवान है। मेहरवान मेहरवान मेहरवान है। जन भगत देंदा माण, जो जन होए निताणयां ताण है। गुरमुख साचे अमृत फल साचा खाण है। रसना शब्द सच्चा गाण है। बेमुखां फल ना दिसे कलिजुग आत्म डाहण, वांग सिंमल प्राणी उठ जाण है। सर्ब जीआं हरि जाणी जाण, गुरमुखां आपे करे पछाण है। गुणवन्त गुण निधान गुरमुख साचे चतुर सुजान, सच्चा देवे शब्द इक्को ब्रह्म ज्ञान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात जामा धारे, राम अवतारे कृष्न मुरारे, अन्तिम कलि जोत सरूपी श्री भगवान है। अमृत तिक्खी धार हरि निरँकारदा। दर आए जो नर नार, आत्म सभ दी ठारदा। बिरध बाल जवानां पाए सार, पूर्ब कर्म कर विचार, हउमे रोग सर्ब निवारदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच भण्डारा आप खुल्हाया, गुरमुखां दए मुख चुआया, अन्तिम रंग इक्क चढ़ाया, सच सच्ची सरकार दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जीआं जन्तां साधां संतां, आदिन अन्तां आपे आप विचारदा। विचारे कर्म सिरजणहारया। साचा दिसे एका धर्म विच संसारया। कोई ना करे आत्म भरम, एका जोती हरि निरंकारया। एह काया झूठा चर्म, कम्म ना आए अन्तिम वारया। गुरमुख साचे संत जनां प्रभ अबिनाशी किरपा कर, अमृत साचा जाम आपणी हथ्थीं आप पिला रिहा। पीणा अमृत जाम रोग निवारदा। पूरी करे आस मानस जन्म संवारदा। दुरमति मैल गुर दर आए जो जन धोयण, सच्चा रंग आप चढ़ाए, ना फेर कोई उतारदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक अवतार नर, मातलोक जामा धारे भेख श्री भगवान दा। श्री भगवान साजण मित्तया। सृष्ट सबाई आप भुलाई, गुरमुख

विरला बैठा विच मात मानस जन्म जित्तया। बेमुखां अन्तिम देवे ख़ाक रुलाई, ना सके कोई बचाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आपणी काया हथ्थ रखांयदा। काया रक्खी खेल पेख। सृष्ट सबाई वेख वेख। जोत सरूपी धारे भेख। विच मात लग्गी मेख। सतिजुग साचे लए उपजाए। मातलोक दए लगाए। धरत मात दी गोद बिठाए। चिट्टे अस्व हो अस्वार, पंचम् जेठ मात विच आए। जोत सरूपी जोत हरि, सृष्ट वाग आपणे हथ्थ रखाए। गुरमुखां धोए साचे दाग। सोया गुरमुख जाए जाग। माझे देस लग्गा भाग। सृष्ट सबाई इक्को करन वाला सच्चा शब्द जोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल रचाई, बेमुख जीवां दिस ना आई, चारों कुन्ट आपणे हथ्थीं लाउँदा फिरदा आग। लाए अग्ग मारे फुनकारया। कलिजुग जीव आत्म होए हंकारया। उठ उठ बल धारे आए विच संसारया। जोत सरूपी जोत हरि, आपणी किरपा रिहा कर, बेमुख जीवां उल्टे वहण वहा रिहा। उल्टे वहिण बेमुख वहणे। गुर वखाए हरि साचे नैणे। वेला अन्तिम नेड़े आया, आपे लाए बेमुखां दी चोली काया छुडाए, झूठे दिसण साक सैणे। मात पित भैण भ्रा सर्ब रवाए, इक्क दूजे ना कोई चुकाए लहिणे देणे। इक्को थां सर्ब रवाए, करन हाए हाए, धर्म राए अग्गे लेखे देणे पैणे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखा दरस दिखाए आत्म तृखा बुझाए बज़र कपाटी खोल्हे तीजे नैणे। तीजा नैण जाए खुल्ह। गुरमुख चरन प्रीती जाए घुल्ल। पूरे तोल विच मात जाए तुल। सोहँ देवे साची दात सच सुगात विच मात अनमुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां भाग लगाउणा आपणी कुल। लग्गे भाग गुरसिख प्यारया। धोणा आपणा दाग परिवार सुधारया। सुणया सच्चा राग, तन बुझाई आग, सोया गया जाग, आत्म जिंदा आप तुड़ाया। बुझाए तृष्ना आग, अमृत मेघ हरि आप वरसा रिहा। जो जन चरनी गए लाग, प्रगट होए स्वच्छ सरूपी वडा शाहो भूपी दरस आप दिखा रिहा। हिरदे हरि रक्खे वास, हरि होए दास। गुरमुख साचे संत जनां सद सद बलि बलि जास। साची देवे दात सोहँ शब्द वडा धना, मानस जन्म होए रास। इक्क सुणाए शब्द कन्ना, हउमे दुखड़ा होवे नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनो, हरि दुलारयो जन्म सुधारयो, अन्तिम करे बन्द खलास। बन्द ख़लासी प्रभ साचे करनी, बेमुख जूठे झूठे कलिजुग भरदे पाणी। अन्तिम होए खाली ठूठया, ना दिसे अन्न दाणी। दर घर साचे जो गया रूठया, फल लग्गे ना उहदी डाहणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण सरगुण दोए रूप कर वखाए, वेला गया सर्ब पछताए, हथ्थ ना आए किसे चतुर सुघड़ वड स्याणया। चतुर सुघड़ वड स्याणया। कलिजुग अन्तिम हथ्थ ना आउणा, पए डूंघे वहिण बिन वञ्झ मुहाणया। ना कोई बणना साक सज्जण सैण, ना देणा किसे माण

अन्त निमाणया। आपे बणे मात पित सुत भैणा भाई, जो जन आए दर हरि भगवानया। करे साचा हित्त बणे साचा मित, जोत प्रगटाए नित नवित्त देवे दान सोहँ शब्द वड ब्रह्म ज्ञानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी साचा हरि, गुरमुख विरले कलि पछाणयां। कलिजुग इक्क इकल्ला, की करे विचारा। उजड़ जाए एहदा महल्ला, ढहिण वाला वड मुनारा। शब्द फड़या हथ्थ विच सोहँ भल्ला, बेमुखां कलि सीने मारा। वगे लहू धार बेमुहार सच करतार ना वार किसे झल्ला, करे पहला हल्ला, ना पावे भेव कोई संसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी वसे निहचल धाम अटल्ला, रहे इक्क इकल्ला, इक्को इक्क निरँजण जोत नरायण नर निरँकारा। निरँजण जोत निरँकार है। मातलोक आए शब्द घोड़े हो अस्वार है। जुगां जुगां दे विछड़े चरन आपणे जोड़े, पूर्ब कर्म रिहा विचार है। गुरसिख दर दुआरे दौड़े, दूर दुरेडे वसंदड़े, चरन प्रीती रंग रंगदड़े, प्रभ अबिनाशी किरपा कर देवे वर चढ़ाए साचे पौड़ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सच्चा दान हो मेहरवान वेले अन्तिम कलिजुग प्रभ अबिनाशी साचा बौहड़ है। गुरमुखां आप पछाणे कर्म विचारदा। सर्ब घटां घट आपे जाणे आत्म भरम निवारदा। आप पहनाए आपणे शब्द बाणे, सच्चा तन शृंगारदा। चुकाए जम की काणे, सच बबाणे, आपे चाढ़्हदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे सच्चा माण ताण विच जहान, सृष्ट सबाई पुण छाणदा। छाणे पुणे गुरमुख विरले विच्चों चुणे। क्या कोई जाणे हरि तेरे गुणे। उधरे पार जो दर आए सच्चा राग कन्न सुणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां इक्क उपजाए शब्द धुने। उपजे शब्द धुन सच्ची धुन्कार है। गुरसिख तेरी तुट्टे सुन्न मुन्न होए उज्जयार हे। आपे तोड़े लग्गी मुन, मिटाए अन्ध अंध्यार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दीपक जोती आप जगाए करे रुशनाए, अपर अपार है। जोती दीपक विच काया मन्दिर जगणा। हरि हिरदे वेख अन्दर इक्क लगाओ लग्ना। आपे तोड़े हँकारी जन्दर, साचा शब्द रसन लग्गा साचा सगन। जोती जोत सरूप हरि, हरि वसे काया डूंघी कन्दर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बुझाए तृष्ना अग्न। तृष्ना अग्न विच जहान है। सृष्ट सबाई रही दग, आत्म होई बेईमान है। मानस देही बणाई हँस कग, ना जाणे गुण गुण निधान है। लक्ख चुरासी धर्म राए दे अग्गे लाउणा जूठा झूठा वग, कुम्भी नर्क आप भवान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा सहाई मेहरवान है। गुर संगत तेरा प्यार अमृत नीर है। करना सच विहार, वक्त अख़ीर है। मानस जन्म लैणा सुधार, फिर ना देवे कोई धीर है। पैणी अन्त डाहढी मार, ना होए कोई सहाई पीर फकीर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां कटण आया भीड़ है। कटे भीड़ दु:ख मिटांयदा। सिर आपणे चुक्के बीड़ भार

उठांयदा। ब्रह्मा तोड़े हड्डी रीड़, मूंह दे भार सुटांयदा। अट्ठे पहर लग्गी रहे हउमे पीड़, ना दु:ख कोई मिटांयदा । प्रभ शब्द सरूपी रिहा पीड़, लहू मिझ घाण कलिजुग तेरा अन्तिम वार वहांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां संत दुलारिआं अमृत धार ठंडी ठार मुख चवांयदा। अमृत धारी ठंडी ठारी गुरमुखां लग्गे प्यारी। देंदा जाए वारो वारी प्याउँदा जाए शाह अस्वारी। दीपक जोती जगाउँदा जाए किरपा धारी। बेमुखां अन्ध अन्धेर कराउँदा जाए, गुरमुखां साचा राह वखाउँदा जाए, उंगली फड़ के आप दिसाए पार किनारी। दोहां धिरां दा मेल मिलाउँदा जाए। गुर संगत एका धाम बहाउँदा जाए। ऊँच नीच जात पात राउ रंक आपणा रंग रंगाउँदा जाए। एका बंधाए चरन नात, अन्तिम पुच्छे आपे वात, गुरमुख आत्म वेख मार झात, साचा आसण आत्म सेजा आपणी हथ्थीं विछाउँदा जाए। कलिजुग मिटाए अन्धेरी रात, सतिजुग साची फूलन सेजा तेरी आपणी हथ्थीं आत्म आप बणउँदा जाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को डेरा सद वसेरा तेरी आत्म वसे नेरन नेरा दस्म दुआर खुलाउँदा जाए। दस्म दुआर खोल्ह ताकी। आप चुकाए पिछली बाकी। बिन सिख तेरा मन ना होए आकी। निरगुण सरगुण रूप दोवें विच्चों आए, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आप खुल्हाए आत्म ताकी। आत्म ताकी देवे खोल्ह। विच्चों हरि जी पए बोल। जेहड़ा वसे सदा कोल। कलिजुग जीव सुत्ते अनभोल। अन्तिम वेले सारे गए डोल। निहकलंक कलि जामा पाया, गुरमुख साचे तोले पूरे तोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा डंक आप वजाए ना कोई रक्खे पड़दा उहल। पड़दा उहला देवे वढ्ढ। काया चोली देवे छड्ड। गुरसिख बणाए साची गोली, रच्चया हड्ड हड्ड। इक्क बणाई साची डोली, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई वेख विचार सारी दित्ती छड्ड। आपणी काया ना करी प्यारी, गुरसिख काया आण शृंगारी। गुरसिख रच्चया तेरी बहत्तर नाड़ी। कलिजुग जीवां आई किस्मत माढ़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ज़िमी अस्मान आपे बैठा पाड़ी। आपणी देह आप तजाई। गुरसिख साचे तेरी काया जोत जगाई। सृष्ट सबाई दए दुहाई निहकलंक प्रगट होया केहड़े थाँईं। केहड़ा देस केहड़ा वेस, ना कोई जाणे ना पछाणे, पुछदे फिरन जांदयां राही। साध संत ना मिले कन्त, ना फड़दा कोई बाहीं। कलिजुग माया पाई बेअन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिसे किसे नाही। आपणी काया दित्ती तज। सिँघ पूरन विच वड़या भज्ज। गुरमुखां पड़दे रिहा कज्ज। अमृत प्याए रज्ज रज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ प्रगट होए विच मैदाना पए गज्ज। काया छड्डया झूठा चोला। गुरसिख तेरी आत्म हरि जी मवला। सृष्ट सबाई उत्तों कीता पर्दा उहला। एह काया झूठी जीवां जन्तां दिसे, एह पाया रोल घचोला। सृष्ट सबाई खिड़ खिड़

हस्से, राह आपणा ना किसे दस्से, गुरसिख साचे चरन बहा के आप बणाए भोले भाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरे तोल आपे तोले। आपणा छड्डया काया बाणा। गुरसिख बणाया साचा राणा। जोत सरूपी विच टिकाणा। सृष्ट सबाई हरि वेखे, बेमुख किया अन्धा काणा। राजे राणे रहे भुल। भाग लगा केहड़ी कुल। सभ दी आत्म अमृत गया डुल्ल्ह। काया पाणी प्या चुल्ल्ह। गुर चरन फुल्ल फुलवाड़ी लाए, लग्गे साचे फुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हथ्थीं बूटे लाए लाल लाल लाल अनमुल्ल। लाल अनमुल्लड़े गुरसिख हीरे। इक्क दूजे दे बण जाओ साचे वीरे। सिध्धे हो जाओ वांग तीरे। दूई द्वैती प्रभ पड़दा चीरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा जाम इक्क पिलाए जिउँ बालक माता सीरे। सच्चा सीर मुख चवांयदा। आत्म धीर इक्क दवांयदा। अमृत नीर मुख रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड पीरन पीर आप अखवांयदा। गुर संगत वडी वड्याई, विच संसार है। सारे रल मिल बहिणा बण के भैण भाई, ना बणना जीव गंवार है। लज पति पति लज एका सांझ रखाई, गुर गोबिन्द प्याई अमृत धार है। क्यों आपणा आप बैठे भुलाई, कल्गीधर ल्या अवतार है। चिट्टे घोड़े बैठा तंग कसाई, उत्ते होण वाला अस्वार है। साची रुत्त नेड़े आई, लग्गण वाली मात बहार है। गुरमुख साचे संत लए उपजाई, जेहड़े पहले रक्खे चरन द्वार है। वसदे जाण नगर खेड़े, जिस जाए चल द्वार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विच मात पहली वार हे। गुण गाउँदी आई। गुर पूरे कन्न सुणाउँदी आई। आपणी बणत बणाउँदी आई। जोती जोत सरूप हरि, मिल्या मेल शब्द डोर आपणी हथ्थीं पाउँदी आई। गुर संगत गुण विचारया। इक्क उपजाई शब्द धुन, उपजे प्रेम अपारया। साचा राग कन्न सुण, मिटे अन्ध अंध्यारया। कोई ना जाणे तेरे गुण अवगुण, जोत सरूपी खेल अपर अपारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक पुरी घनक विच मात जामा धारया। संगत गुर, गुर संगत गाए सुहागी गीत। प्रभ अबिनाशी मिल्या साचा रागी, धुरदरगाही सभ दा वागी, बणया रहे सभ दा मीत। किस्मत सोई कलिजुग जागी, मानस जन्म जाणा जीत। चारों कुन्ट वा तत्ती लागी, ना कोई करे ठंडी सीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाए, ना मिले मन्दिर गुरदुआरे विच मसीत। सच्चे मन्दिर गुरूदुआरे। बैठे जीव वड वड हँकारे। मायाधारी की करन विचारे। इक्क दूजे दा करन प्यार वारो वारे। चढ़या रहे तईआ तापा। ना उतरे कदे बुखारे। कलिजुग वेले अन्तिम काया सर सरोवर रामदास तेरे सच सच्चे दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, पावे सभ दी सारे। गुर संगत गुर वड्याई। आपणी रसना दए वधाई। रैण सबाई मंगल गाया चांईं चांईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया आप बहाए सभना थाउँ थाँईं।

मिटे अन्धेरी रैण, मिटाए घनकपुर वास्सया। मिटे अन्धेरी रैण, प्रभ पुरख अबिनाशया। मिटे अन्धेरी रैण कलिजुग अन्धेर विनास्सया। मिटे अन्धेरी रैण, गुरमुख साचे वेखो खोल्ह नैण, निहकलंक बलि बलि जास्सया। मिटे अन्धेरी रैण, गुरमुख साचे संत मिल गुर चरनी बहिण, करे बन्द खुलास्सया। मिटे अन्धेरी रैण, रसना गीत सुहागी गायण, जन भगतां मानस जन्म रहिरास्सया। मिटे अन्धेरी रैण प्रभ अबिनाशी साचा बणे मात पित भैण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची रीत चलास्सया। हरि साची रीत चलांयदा। सृष्ट सबाई परखे नीत, इक्को गीत सोहँ शब्द सुणांयदा। बणे साचा मीत, सिर आपणा हथ्थ टिकांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची रीत चलाईआ, गुर संगत दर आई मंगत चाढ़्हे नाम रंगत, काया झोली दोहीं हथ्थीं आप भरांयदा। काया झोली देवे भर। अमृत सर सरोवर आप नुहाए साचे सर। एका रंग रंगाए साचा हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनो आत्म भण्डारे देवे भर। भरे भण्डारा हरि भगवान। खोल्हे दुआरा गुरमुख बणे वणजारा, विरला साचा संत दर आए बण भिखारा। प्रभ वंडे शब्द अपारा। मिटाए आत्म तृखा, अमृत देवे धारा। बेमुख विच मात फिरे अवारा। ना मिले कोई सच्ची धारा। ना सिक्खी साची सिख्या, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवान साची देवे दात सोहँ नाम साची भिच्छया। साची भिख्या हरि जी पाई। गुरसिक्खां लेखा रिहा सुणाई। सोहँ शब्द तीर ल्या तिक्खा, आत्म विक्खा रिहा लाई। साचा लेख धुरदरगाही आपे वेख, लेखा चुक्के जम की फाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलिजुग पार उतारे गुरमुखां फड़े बाहीं। फड़ बाहीं पार उतारदा। ना आवे पासा हार दा। गुरमुख साचा संत जन जो रसन उचारदा। तन मन्दिर तोड़े गढ़्ह किला हँकार दा। गुरमुखां दस्से राह इक्का राह सच्चा परवरदिगार दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को इक्क द्वार सच्चा घर बाहर सर्ब नर नार वेखे हरि निरँकार दा। हरि निरँकार निज घर वास है। गुरमुख आत्म वेख दर द्वार सच्चा धरवास है। काहनूं भज्जे फिरदे बाहर, हरि होया बैठा तेरा दास है। ना कोई गाए शायरी शायर, महिंमा अगणत पुरख अबिनाश है। गुरमुखां तारे कर कर आपणी मेहर, हरि जोत सरूपी आत्म पाउँदा रास है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द रसन चलाए सुणाए मात पताल अकाश है। मात पताल गगन। गुरमुख लग्गे एक लग्न। गुरमुख साचे संत जनां आत्म जोती दीपक जगण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सुरत शब्द बंधाए, इक्क दूजे दा संग रलाए, बैठे कोल कोल फबण। सुरत शब्द हरि जोड़ जुड़ाईआ। दोहां धिरां दा मेल मिलाईआ। इक्क बणाए साची नईआ। गुर संगत बणाए भैणां भईआ। फड़ फड़ बाहों उप्पर चढ़ईआ। शब्द चप्पू इक्क लगईआ। कलिजुग तेरा डूंघा डूंघर प्रभ अबिनाशी पार करईआ। जोती जोत सरूप

हरि, इक्को इक्क पार किनारा गुरमुखां नेड़ आप वखईआ। इक्को इक्क किनार हरि वखांयदा। ना कोई पावे सार, दु:ख उठांयदा। गुरमुख साचे फड़ फड़ बाहों पार उतारदा। जाए तार हरि निरँकार, शब्द धार इक्क रखांयदा। जो जन होए जीव मुग्ध गंवार, दर दर फिरन झक्ख मार हथ्थ किसे कुछ ना आंयदा। साचा करन विहार, हरि करतार पावे सार सर्ब नर नार, पड़दा उहला ना कोई रखांयदा। मिल्या कन्त हरि भगवन्त सच्चा भतार, सुखी होए नर नार, आत्म जोती लेखा लिखे अपर अपार, जोत सरूपी जामा धार, गुरमुख साचे ल्याए दर द्वार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेड़ा बन्न वखांयदा। आए चल द्वार। हरि साचा सुण पुकार। कलिजुग अन्तिम वहणा डूंघी धार। प्रभ का भाणा सिर ते सैहणा पैणा, ना करे कोई उधार। गुरमुख साचे संत वेखण नैणां, बेमुखां पैंदी मार। आप पहनाए तन साचा गहणा, सोहँ शब्द तन शृंगार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पाए गुरसिक्खां सार। सोहँ शब्द तन शृंगारया। गुरमुख साचे संत आप आपणे उत्तों वारया। आपे बणे माई बापा, आपे मारे तीनो तापा, सोहँ देवे सच्चा जापा, हरि अपर अपारया। आपे धोए दाग पापां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धारया। कलिजुग जीव पापी पाप कमाउँदे। प्रभ अबिनाशी मनों भुलाउँदे। माया जूठे झूठे धन्दे आपणा मूल गंवाउँदे। अमृत आत्म ना सच्चा सीर कँवल नाभ उपजाउँदे। विच्चों निकले हउमे पीड़, दु:ख रोग सोग ना कोई मिटाउँदे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात आया जोत धर, दर घर साचे आए शरमाउँदे। दर सच्चा हरि द्वार है। कोई ना एथे वसे दुष्ट दुराचार है। गुरसिक्खां संग पूरा वसे, बैठा रहे दर द्वार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे सच्चा इक्क प्यार है। इक्क प्यार दए दिलासा। अमृत प्याए सच्चा जाम, गुरसिख मानस जन्म होया रासा। कोए ना लग्गे एथे दाम, पूरे होवण सारे काम, जो जन तजाए मदिरा मासा। प्रगट होया घनईआ शाम, इक्को जोत रमईआ राम, निहकलंक बलि बलि जासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को जोत जगत बलोए, तिन्नां लोक आप बसोए, मात पताल अकासा। तिन्नां लोकां कर उज्जयार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। मातलोक हरि पावे सार। गुरमुखां दर आए, पूर्ब कर्म विचार। मिटाए तृष्ना भुक्खा, ना रहे तन दुःखा, सुफ़ल कराए मात कुक्खा, जन भगतां पावे साची सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म भरे देवे वरे सच्चा इक्क भण्डार। इक्क भण्डारा आपणा भर। सोहँ शब्द लैणा वर। गुरमुख साचे जाणे तर। आप खुल्हाए साचा दर। अग्गे बैठा दिसे हरि। जोत सरूपी जोत धर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचा अन्तिम वसे साचे घर। आत्म साचे घर घर वसेरा। कलिजुग जीव तन काया भाण्डे काचे, दिसे अन्ध अन्धेरा। हरि जी साचा हिरदे वासे, होए लोअ

चार चुफेरा। बेमुख दर ते आए नाचे, सार ना पाए पहली वेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखाए साचो साचे, ना कोई करे हेरा फेरा। हेरा फेरा ना दलगीरी। पहली वेरां कलिजुग तेरी मिट जाए पीरी फ़कीरी। शब्द सरूपी पाया घेरा, दोहीं हथ्थीं जाए चीरी। उठया शेर शेर दलेरा, वधदी जाए सभ दी पीहड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को जोत सर्ब रखाए, ना जाणे हस्त कीड़ी। इक्को जोत सर्ब टिकाईआ। थाउँ थाँईं लक्ख चुरासी आपे आप बहाईआ। गुरमुखां करे बन्द खलासी, देवे नाम शब्द वड्डयाईआ। जो जन होए मदिरा मासी, दर साचे रहण ना पाईआ। जो जन गाए स्वास स्वासी, करे जोत सच्ची रुशनाईआ। साची बणत गुरसिक्खां आप बणाईआ। बणत बणाए हरि जगदीश। गुरमुख साचे तेरी कोई ना करे मात रीस। साचा शब्द आप चलाया, साचा ताज आप पहनाया, आप बन्न्हाए तेरे सीस। साज बाज ताज आपणे हथ्थ रखाया। अन्तिम वेले रक्खे लाज, माझे देस मारे आवाज़, चारों तरफ पैणी भाज, गुर संगत तेरा इक्का इक्ट्ठ कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग वेला अन्तिम पंचम् जेठ देवे चट्ठ कराया। कलिजुग तेरी अन्तिम होणी चठ , आप कराए तेरी आपणी हथ्थीं हरि समरथ। सच्चा इक्क तन्दूर बणाए, सभ तों वडा भट्ठ। लक्ख चुरासी इक्को पूर बणाए, विच पाए करे कट्ठ। थल्ले अग्ग मट्ठी मट्ठी डाहे, ना बाहर जाए कोई नठ्ठ। चारों कुन्ट वारो वार मुकाए, अन्तिम पाए सभ नूं इक्को वडे भट्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां धीर धराए, देवे शब्द सच्चा हट्ठ। सच्चा शब्द हथ्थ हथौड़ा। बेमुखां सिर आपे मारे, भन्ने रीठा कौड़ा। गुरमुखां प्रभ पावे सारे, धुरदरगाही आए दौड़ा। प्रगट होए चरन छुहाए जमन किनारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेले गुर पूरा बौहड़ा। हरि होया जगत दीवाना। कलिजुग जीव कन्न सुणाना। जिस ने कीना इक्क निशाना। सोहँ फड़या तीर कमाना। कोई ना अग्गे इस दे अड़या, सभ दा सीना छाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बणे आपे दाना बीना। हरि बणया शाह फ़कीर है। बेमुख जानण कोई हकीर है। वेले अन्त हथ्थ ना आउणा नीर है। चारों कुन्ट उठ उठ वेखण वड वड औलीए पीर गौंस, घर घर बैठे सारे मारन धौंस, ना कोई जाणे की होणा अन्त अख़ीर है। कलिजुग तेरी उलटी रौंस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द वेलने रिहा पीड़ है। शब्द वेलणा आप बणाया। अचरज सारा खेल रचाया। आपणा तन ख़ाक रुलाया। दूजे गुरमुख साचे विच काया डेरा लाया। तीजी संग रलाई साध संगत, तिन्ने मिल इक्ट्ठे बहिण, साचा मार्ग जगत चलाया। प्रभ अबिनाशी जोत सरूपी पहली कूट फेरा पाया आपे दए ढाहया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हथ्थीं इक्को गेड़ा आप दवाया। आपे पीड़े पीड़ पिड़ाए। गुरमुखां अमृत साचा सीर प्याए। बेमुख तन लग्गा, दुःखा

ना कोई हटाए। मात गर्भ उल्टे होए रुक्खा, ना कोई छुडाए। गुरसिख गुर चरन प्रीती भुक्खा, प्रभ अमृत मुख चुआए। इक्क उपजाए साचा सुखा, निजानंद विच समाए। उज्जल होए गुरसिख तेरा मुखा, तेरी रसना सोहँ शब्द गाए। सुफल होए मात कुक्खा, गुर चरन सीस झुकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त आपे होए सहाए। होए सहाई जिस बणत बणाई। क्यों रहे शरमाई गाओ चांईं चांईं। रसना जिह्वा साची लाई। भरम भुलेखे कोई रक्खया नाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को हरि इक्को घर इक्को दर इक्को देवे सच्चा वर, नीती परखे थाउँ थाँईं। परखे नीत सर्ब विचारदा। जिस जन होए चरन प्रीत, फड़ बाहों कलिजुग तारदा। करे काया ठंडी सीत, कढ्ढे अफार तन हँकार दा। दरस दिखाए साचा हरि जोत सरूपी जामा धारदा। इक्क सुणाए सुहागी गीत, रसना आपणी हरि उचारदा। काया होए ठंडी सीत, कर दरस निहकलंक अवतार दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरे डुबदे पत्थर फड़ फड़ तारदा। गुर पूरा गुण निधान है। गुर पूरा चतुर सुजान है। गुर पूरा मेहरवान है। गुर पूरा देवे जीआ दान है। गुर पूरा गुरमुख विरला आए लेवे, किरपा करे आप भगवान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता मेहरवान है। गुर पूरा गुणी गहीर है। गुर पूरा गुरमुखां देवे साची धीर है। गुर पूरा वड वड पीर फ़कीर है। गुर पूरा आत्म हँकारी कढ्ढे हउमे पीड़ है। गुर पूरा जोती जोत सरूप हरि, इक्क चलाए शब्द सच्चा तीर है। गुर पूरा गुरमुखां माण देवे शब्द सच्ची दात विच जहान है। गुर पूरा गुरसिख तेरा सच्चा दीन ईमान है। कलिजुग माया विच ना रुल, ना बणना अन्त निधान है। गुर पूरा वडा शाहो शाह सुल्तान है। गुर पूरा दरगहि साची गुरमुख तेरे नाउँ लाए सच्चा थाउँ मकान है। गुर पूरा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान है। गुर पूरा गुर गोपाल। गुर पूरा दीन दयाल। गुर पूरा भगत वछल रछक कृपाला। गुर पूरा ना कोई करे बचन अधूरा, बण जाए मात सूरा उतरे पूरा, जोती जगे नूरो नूरा जिउँ कोहतूरा, मिल्या हरि सच्चा सर्बकला भरपूरा ना वसे दूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता वड वड वड सूरा। तन मन्दिर अपर अपारा। मन बन्दर फिरे दहि दिश धारा। ना पाए कोई शब्द भण्डारा। ना सिर धराए एहदे आरा। जोत सरूपी वसे अन्दर, आपे पाए सारा। मति मन बुध हरि विच टिकाई। गुरमुख विरले आई सुध, कलिजुग जीव आत्म होई हलकाई। पंजे चोर अट्ठे पहर करदे रहण युद्ध, लग्गी रहे तेरे घर सच्चे लड़ाई। मन चँचल हारा उत्ते वसे बुध, मति थल्ले रही शरमाई। दूजी वस्त हरि रक्खी नाल बुध, मार लफ्फड़ थल्ले देवे लाही। रसना जपया साचा नां, चिट्टा होया दुध्ध, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिट जाई। निर्मल होए गुरसिख तेरी बुध, सुरत शब्द मेल मिलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द सच्ची डोरी

आपे दए बन्न्हाई। वस ना आवे एह मन विच्चों तन भरम भुलेखा निकले जन। उत्ते पाए शब्द छप्परी छन्न। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्दर बैठा सभ नूं लाए डन्न। एका रक्खणा चरन ध्यान। रक्खणी ओट श्री भगवान। शब्द गाउणा खिच्च कमान। नेत्र बन्द कराउणा, कन्न ना सुणना कोई शब्द अन्ध अंध्यान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए जोत सरूपी वड मेहरबान। सोहँ शब्द रसना गाए। स्वास स्वास हरि ध्याए। तन खेड़ा वसाए, मास ग्रास मुखों आप छुडाए। हरि हिरदे करे वास, लग्गे काया रोग गंवाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिन्ता सोग सर्ब मिटाए। एका गाए शब्द स्वासा। मानस जन्म होए रासा। काया तन दु:ख रहे ना मासा। रसना कहे धन्न धन्न गाउँदी रहे कर कर हासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निज घर आत्म रक्खे वासा। अन्तिम अन्त नाम मिली वड्याई। भुल्लया रुल्लया जीव जन्त, ना होया कोई सहाई। इक विछोड़ा प्या कन्त, ना कोई मेल मिलाई। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे सभनीं थाँईं। वेखे हरि पवण मसाणा। इक्को मारे शब्द बाणा। जोत सरूपी साचा राणा। भूत प्रेतां वस कराना। इक्क लक्ख अस्सी हज़ार शब्द डोरी नाल बंधाना। गुर नानक तेरा लिख्या शब्द, कलिजुग जीआं हथ्थ ना आना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी रसना आपे गाणा। गुर नानक एह शब्द अलाया। विच बंगाले एह सुणाया। मरदाना बणया भेडू, गुर पूरे आप छुडाया। सारे रोवण कढ्ढ कढ्ढ लकीरा, ना सके कोई छुडाया। एका इक्क निरँकार, करोड़ उनन्जा एका शब्द बणाया। अप तेज वाए पृथ्मी अकाश शब्द चलाया। उस दा फल एह रखाया। त्रैलोकी नूं आप बंधाया। आपे बन्न्हे मन चित सुरत लाया। नाम निरबाण तीर चलाया। जेतीआं मुशकलां तेतीआं असान कराया। मसाण पौणा का रूप, शब्द डोर नाल बंधाया। किंगर किंगर उत्तों ढाहया । नानक तेरा लिख्या शब्द ना किसे मिटाया। जम का बेटा बन्न वखाया। कालका मात दए दुहाया। नानक चल के किधरों आया। शब्द फाह जिस ने पाया। लोहे दे संगल नाल बंधाया। जोती जोत सरूप हरि, नानक तेरी रसना चल्लया तीर, प्रगट होए निहकलंक देवे फेर लिखाया। गुर नानक बद्धे सारे पीर। इक्क चलाए शब्द तीर। सभनां पाए आप वहीर। मरदाने दित्ती इक्को धीर। सभ दे पड़दे देवे चीर। गुर नानक तेरी कौण मिटाए, चिट्टे उत्ते लग्गी काली लकीर। पहले मदिरा मास तजाउँणा। दूजे रसना नाल गाउणा। तीजे नेत्र तीजे नैण दरस दिखाउणा। चौथे पौड़े साचे घर उप्पर चढ़ साचे धाम वास रखाउणा। पंचम् पंचा राणी कलिजुग माया बेमुहाणी काया विच्चों बाहर कढाउणा। जोती जोत सरूप हरि आपणा आपे मेल मिलाउणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर शब्द डोर नाल गुरमुख साचे आप बंधाउणा। काम क्रोध लोभ

मोह हँकार ना तुट्टे जंज़ाल, होया कंगाल तन ना बणाया सच्ची धर्मसाल। ना मिल्या हरि अनमुल्लड़ा लाल। ना बणया कोई विच दलाल। जेहड़ा देवे सच्चा थां वखाल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे लए सुरत संभाल। इक्क नाम सर्ब प्रधान। पंचां चोरां मारे इक्क शब्द बाण। आपे बन्न्हे साची डोर, गुरमुख रक्खे चरन ध्यान। दु:ख रोग जाए निवार, दीपक जगे नूरो नूरा, ना आत्म दिसे सुंञ मसान। मिट जाए अन्ध घोरा, चुकाए जम की कान। पंचे जूठे झूठे पाउँदे रहण अन्दर शोर, ना सुणन शब्द सच्चा कान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा नाम रिदे वसाए कारज सिध्धे आप कराए, आत्म विधे तीर चलाए आपे करे आत्म ध्यान। जोत जगाए बहत्तर नाड़। बाहर कढ्ढे झूठी धाड़। माया अग्न विच देवे साड़। जोती जोत सरूप हरि, पंचां चोरां बाहर रक्खे दर दरवाजिउँ झाड़। तन चढ़या रहे अफार। ना लथ्थे उत्तों भार। ना आवे किसे सार। दु:ख लग्गा अपर अपार। जोत सरूपी किरपा कर आए चल द्वार। लग्गे तन अफारा उल्टे साह। दुखी रहे जीव विचारा, कोई छुटकारा करावे ना। प्रभ अबिनाशी पावे सारा, सोहँ देवे साची धारा, जो जन रसना लए गा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द स्वामी सारा दु:ख दर्द दए बाहर कढा। चरन कँवल उप्पर धवल रहे मवल, प्रगट होए कान्हा सवल, बेमुखां आत्म होई बवल, ना आत्म खिड़या किसे कँवल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी रिहा मवल। सच दुआरा मंगी साची भिच्छा। जोत सरूपी हरि करतारा, करे पूरी इच्छा। देवे नाम शब्द भण्डारा, साची देवे सिक्खा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख दर घर साचे आपे देवे लिक्खा। शब्द गाउणा प्रभ अबिनाश साचा पाउणा। सर्ब घट वास रिदे वसाउणा। होए बन्द खलास महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर सन्झ सवेर रिदे वसाउणा। मिली सच वस्त रक्खणी जगत संभाल। कलिजुग वेला अन्तिम आया, ना होणा कदे कंगाल। सच दात हरि झोली पाए, सोहँ शब्द वडा धन माल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बणया सच्चा विचोला जगत दलाल। चरनी सीस निवाई जा। रसना नाल गाई जा। हिरदे विच वसाई जा। हउमै रोग गंवाई जा। आत्म जोत जगाई जा। अज्ञान अन्धेर मिटाई जा। स्वच्छ सरूपी प्रगट होया, दर घर साचे साचा दर्शन पाई जा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना नाल ध्याई जा। रसना ध्याउणा पन्ध मुकाउणा। आत्म पड़दा साचा लाहुणा। जोती जोत सरूप हरि, प्रगट होए दर घर साचे मन्दिर काया अन्दर दरस दिखाउणा। तन माटी इक्क बणाया। अचरज खेल हरि रचाया। दूजा मेल मन कराया। तीजे काया मन्दिर विच टिकाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां वेख विचारे पावे सारे, आत्म दुखड़ा देवे लाहया। तन मन दोए होए रोगी।

आत्म होई जगत विजोगी। कोई ना लग्गे सच्चा भोगी। अट्ठे पहर बणया रहे आत्म रोगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां विच्चों पीड़ पिड़ाए, अमृत साचा सीर प्याए, कटे हउमे रोगी। जोत जगाए तेरी विच ललाट। आप कराए पिछला पूरा घाट। साचा रस रसना लैणा चाट। तीजे लोयण पड़दा जाणा पाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हथ्थीं रिहा काट। हरि नेत्र नीर विरोले। तेरा तीजा नैण खोल्हे। विच्चों बैठा हरि जी बोले। जेहड़ा वस्सया रहन्दा ओहले। काया डूंघे अन्धेर भड़ोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप बणाए, ना विच मात दे डोले। एका देवे जोती नूर। शब्द देवे साची तूर। प्रभ अबिनाशी वडा दाता सूर। आत्म तेरी हरस मिटाए सर्बकला भरपूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा सभ दी पूर। चरन प्रीती लैणी जोड़। दर घर साचे आए गुर पूरा, किसे ना देवे मोड़। साचे राहे आपे पाए, ना करे तोड़ विछोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बिठाए चढ़ाए शब्द साचे घोड़। सच्चा शब्द पवण अस्वारा। वसदा रहे काया महल मुनारा। राह साचा दस्सदा रहे, उठ सोया जीव गंवारा। हरि हिरदे सदा वसदा रहे, जोत सरूपी निराहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर देवे वर, जाणा तर नहाउणा अमृत साचे सर, कलिजुग अन्त भुल ना जाणा। नाम सच्चा सच सुगाती। आत्म साची जोत जगाए, ना कोई रक्खे दीवा बाती। जोती जोत सरूप हरि, आप मिटाए कलिजुग तेरी अन्धेरी राती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाण सो जन होए चतुर सुजान विच लोकमाती। सिर पैरां तन लग्गी अग्ग। तत्ती वा रही वग। गुर पूरे साचे किरपा कर, मुख लगा सोहँ शब्द सच्चा सग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रोग सोग सर्ब मिटाए वड दाता सूरा सरबग। दु:ख दर्द हरि देवे भन्न। सोहँ शब्द सुणावे कन्न। आप वसावे तन मन्दिर साचे तन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रोगां सोगां चिन्ता कर्म वियोगां लाए डन्न। जीव अञ्याणा होए बंवरा। प्रभ आप पछाणे गहरा गंवरा। अन्दर बाहर बाहर अन्दर इक्क रोग इक्क सोग, मानस जन्म ना अजे संवरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे मेटे चार चुफेरे जो लग्गा रहे दवरा। दु:ख पीड़ आप बंधाई। साची बीड़ इक्क रखाई। देवे पीड़ शब्द वेलणा रिहा चलाई। गुरमुख साचा आया दर, चुक्कया डर आपे लए हरि छडाई। औखा दिसे राह विच संसार। एथे मिलदा फाह, जे कोई जाए भुल गंवार। जो जन रसना गाए साहो साह, बेड़ा करदा पार। चरन लाग जे कोई अग्गों करे नाह, मारे शब्द डाहढी मार। गुरसिख मन्ने साचा भाणा करे हां हां, फड़ फड़ बाहों कलि जाए तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, औखी घाटी आप दिसाए, मदिरा मास रसना तजाए, ना कोई करे अहार। मदिरा मास जिस जन तजाउणा। गुर दर साचे फेर आउणा। पहलों दोए जोड़ सीस झुकाउणा। पिछली

भुल दर बख्शाउणा। अग्गे राहे आपे पाउणा। देवे मति देवे धीरज यति, भुल्लयां आप समझाउणा। शब्द बीजे साचे वत, सोहँ बीज आपणी हथ्थीं आप बिजाणा। आपणी रसना चरखा लैणा कत्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर आप ध्यावणा। पी अमृत पूरी होए आस। आप बुझाए तेरी लग्गी सच्ची प्यास। साची दात विच रलाए आपणा आप, तेरे मुख लगाए होया रहे दास। एका सुख तन उपजाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे सुखाले सास ग्रास। इक्क इकल्ला अरज गुजारे। प्रभ पावे सारयां सारे। खिच्चे विच्चों इक्क भरया हँकारे। करे बेनन्ती इक्क दुआरे। हउमे विच्चों सभ दे मारे। भैणां भईआं माता पिता, इक्को बख्शे साचा इक्क प्यारे। पुत्तां धीआं साचा जीआं, इक्को रक्खे साची धारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आपे लाहे सर्ब अफारे। रखणा चरन ध्यान। अग्गे मिले शब्द बबाण। साचा दर घर गुरमुख विरले पाण। चल के आयण दर करन चरन धूढ़ इशनान। सच भण्डारा आत्म दुआरा हरि देवे भर, बणाए चतुर सुजान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां झोली पाए जो जन मंगे शब्द सच्चा दान। रोग अवल्लड़ा काया अन्दर। ना जीवड़ा होए सुखलड़ा, ढहिंदा जाए झूठा मन्दिर। प्रभ अबिनाशी फड़या पलड़ा, रोग सोग मिटाए वड़या रहे विच अन्दरे अन्दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई जूह जंगल विच पहाड़ डूंघी कन्दर। शब्द दान जिस जन मंगया। दर घर साचे मूल ना संगया। साचा शब्द तन सुहाए, सोहँ शब्द साचा कंगणा। इक्को राम नज़री आए, दूजा दर ना कोई मंगणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए दरस दिखाए हरस मिटाए, मानस जन्म ना होण देवे भंगणा। मंगो मंग इक्क करतार। देवे सच्चा रंग सोहँ शब्द अपर अपार। होए सहाई अंग संग, कलिजुग अन्तिम देवे तार। आपे कटे भुक्ख नंग, वड दाता हरि दातार। अमृत साचा सीर प्याए गंग, काया रक्खे ठंडी ठार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे नाम अधार। पहले आपणा मन समझाउणा। दर घर साचे फेर आउणा। लोक लाज नूं गलों लाहुणा। साचा ताज हरि साचे सिर पहनाउणा। मारे शब्द अवाज़, गुरसिख सोया गूढ़ी नींद प्रभ अबिनाशी आपे आप उठाउणा। सच्चा देवे धुर दरगाही राज, लक्ख चुरासी गेड़ कटाउणा। आप संवारे गुरसिख तेरे काज, दर दरबान आप मेहरवान अख्वाउणा। प्रगट होया शेर सिँघ सच्चा महाराज, निहकलंक जिस नाउँ रखाउणा। आत्म देणा इक्क दिलासा। गुर पूरे चरन रक्खणा भरवासा। चुकाए मरन डरन, खुल्हाए हरन फरन, मानस जन्म कराए रासा। गुरमुख विरले विच मात तरन, लाग सरन रसना रस तजाउणा मदिरा मासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को सच्चा नाम जाम प्याए, भरया रहे गुरसिख तेरा काया कासा। अमृत पीणा सच्चा जाम। सोहँ देवे सच्चा नाम। पूर कराए आपे काम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

इक्को सच्ची नीती परखे, मंगे ना कोई दाम। ना रक्खे विच विचोला। पूर कराए काम, जो जन चरन होए गोला। प्रगट होया घनईआ शाम, सृष्ट सबाई किया पड़दा उहला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द इक्को बोला सच्चा बोला। गुरमति सच पछाण। गुरमति इक्क वखाए सच्चा तत्त मूर्ख मुग्ध बणाए चतुर सुजान। गुरमुख सोहँ शब्द रसना रट, तेरी ना उब्बले काया रत, किरपा करे महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे दरस वाली दो जहान। पहलों करनी इक्क सलाह। कलिजुग अन्तिम बणे केहड़ा सच्चा मलाह। दर उहदे ते फबीए, पार कराए फड़ के बांह। हड्ड मास ना रसना चबीए, बत्ती दन्द दए भन्ना। अन्त पाए धर्म राए दे बन्दीए, जमदूतां हथ्थ हथौड़े दए फड़ा। बेमुखां काया ढाहुन्दे जाण जिउँ रेत कंधीए, ना होए कोई सहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचा हुक्म सुणाए, जो जन सोहँ शब्द रसना गाए, आपणी बणत लए बणा। आपणी बणत जिस जन बणाउणी। लग्गी प्रीत तोड़ निभाउणी। कलिजुग हरि वढ्ढण वाला हाढ़ी साउणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को वाढी इक्के वार पाउणी। सुक्कया हरया होवे तन। साचा शब्द जाए मन। प्रभ बेड़ा देवे बन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए हरया तन। भाई भाईआं रहे जुदाई। ना कोई दूजा मेल मिलाई। तीजे होए आप सहाई। इक्को थां दए बहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बुद्धी साची सुध्धी सभ नूं दे समझाई। गुर पूरा सेव कमांयदा। दर देवे सच्चा मेवा, सोहँ फल खवांयदा। प्रगट होया वड देवी देवा, जोती सच्ची आप जगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां दर साचे माण दवांयदा। सेवा करे हरि दातार। गुरमुखां सीस छत्र रिहा झुलार। प्रगट होया हरि जगदीश जोत सरूपी निराधार। भेव चुकाए बीस इकीस सदी बीस कर विचार। क्या कोई करे गुरमुख तेरी रीस, प्रभ बेड़ा कर जाए पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बणया रहे सेवादार। सेवा करे सच्ची सरकारा। गुरमुखां आए चल दुआरा। आप मिटाए लग्गी भुक्खा, देवे आपणे हथ्थां नाल प्यारा। इक्क उपजाए सच्चा सुखा, जगाए जोत काया महल मुनारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मंगण आया गुरसिक्खां दा दर दुआरा। गुरमुखां दर हरि जी आए। आपणी झोली अग्गे डाहे। सच प्रीती कोई झोली पाए। भुल बख्शे जो पिछे कीती, अग्गे मार्ग पाए। कलिजुग औध अन्त गई बीती, सतिजुग मात धराए, काया करे सीतल सीती, अमृत सच्चा जाम प्याए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर आयां पूरी इच्छया आप कराए। दर सच्चे दरबार। दोए जोड़ कर निमस्कार। किरपा कर साचा हरि दु:ख दर्द दए निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे तारे नारी नार। नर नारी हरि तरांयदा। कराए गुरसिख गुर संगत प्यारी, साची रीत इक्क चलांयदा। करे खेल विच

संसारी, किरपा कर अपर अपारी, शब्द डोरी नाल बंधांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा माण विच जहान आपे आण रखांयदा। रक्खे माण हरि विच जहाना। गुरमुख साचे संत जनां प्रभ अबिनाशी साचा छत्र सीस झुलाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए वड बली बलवाना। निहकलंक छत्र झुलांयदा। आप सुहाए थान बंक, गुर संगत संग रलांयदा। इक्को रखाए इक्को अंग, सोहँ गीत सच्चा रसना जाप जपांयदा। मात पित छड्डण भैणां भाईआं ताईं, भाई सका राह अड्डो अड्ड रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आपणे चरन लगांयदा। महिंमा अगणत अपार सर्ब सुखदाया। क्या कोई करे विचार, साची खेल इक्क रघुराया। दुक्खां रोगां पाए सार, भूत प्रेतां बन्न वखाया। फड़ फड़ विच्चों कढ्ढे बाहर, शब्द डण्डा रिहा लगाया। लग्गा सच्चा इक्क दरबार, रोगां सोगां कोई रहण ना पाया। काया दुखड़े दए निवार, क्या कोई जाणे जीव गंवार, ना दिसे किसे नज़र आया। आपे पावे सार, जिस साची बणत बणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द कटार हथ्थ उठाया। साचा दर हरि खुल्हाए। अट्ठे पहर ना बन्द कराए। दूजी ना कोई विच कंध रखाए। भाग मन्द ना दर ते आए। प्रभ अबिनाशी सद बख्शंद, गुरमुखां लए तराए। ख़ुशी कराए बन्द बन्द, अमृत साचा मुख चुआए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम गुरसिक्खां आप वसाए। गुरमुख वसण साचे थां। जिथ्थे मिले ठंडी छाँ। दु:ख ना रहे विच काया किल्हे, आप बन्न्हे शब्द डोरी नाल। वड काया अन्धेरी खड्डे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा आप पछाणे कोई पाए हिस्से ना। आत्म ध्यान करे विचारे। वेख विचारे दु:ख लग्गे भारे। जोत सरूपी साचा हरि, आपणी किरपा आपे धारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे भन्ने आपे डन्ने, आपे घड़े आपे भन्ने, साचा शब्द सुणाए कन्ने, करे खेल अपारे। साची शब्द लग्गी सट्ट, वज्जा काया सच्चा फट्ट, झूठा भज्जण लग्गा मट, जोत जगण लग्गी लट लट, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुक्खां रोगां फेरे आरी विच्चों जाए कट। कटे रोग कर तिक्खी धारी। विच्चों हड्डां नाड़ां कढ्ढे बाहरी। लहू मिझ खाण ना करन कोई होर अहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डोरी इक्क बंधाई, वाग आपणे हथ्थ रखाई, आपणा करे सच विहारी। बीर बैताले होए बेहाले। भज्जण लग्गे झूठे डाले। टुट्टण लग्गे जगत जंज़ाले। छुट्टण लग्गे काया दुशाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया बैठा सभ दी सुरत संभाले। पावे सार कर विचार। अमृत बरखे ठंडी धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए एका आपणी सच्ची कार। गुर संगत मिल मंगल गाया। कलिजुग वज्जा संगल, प्रभ अबिनाशी गलों तुड़ाया। अन्तिम वेले फड़या लड़, आपणे नाल बन्न्हाया। दर घर साचे बैठा सृष्ट सबाई नाल रिहा लड़, शब्द सरूपी खेल रचाया। सचखण्ड

निवासी विच मात गुरमुख साचे अन्दर बैठा वड़, आपणा भेव छुपाया। मारी रक्खी डाहढी दड़, अन्तिम लए फड़, ना सके कोई छुडाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। गुर संगत गुर दर ख़ुशी मनाईआ। वाह वाह मिली सच्ची वड्डयाईआ। देवे निथाविआं थां आपणे चरन बहाईआ। आपे बणे पिता मां, आपणी गोद रिहा उठाईआ। आपे फड़े गुरमुखां बांह, पार किनारा इक्क रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां विच मात देण आया वधाईआ। मातलोक दए वधाई। गुर संगत ख़ुशी मनाई। चढ़ी रहे साची रंगत, ना सके कोई लाही। बण जाए साची संगत, मदिरा मास रसना तजाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेले कलिजुग होए आप सहाई। गुर संगत गुर पूरा पाया। रसना हरि हरि साचा गाया। दर घर साचे आप सुहाए, रल मिल एका नाम सच्चा राम, आपणी रसना गाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी साचा हरि, दर घर साचे पाया। सच्चे घर मिल्या शाह। प्रभ अबिनाशी बेपरवाह। लेख लिखाए अन्तिम अथाह। धारी बैठा जाणे कोई ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क रखाए नां। आपे बोले बोल बुलाए। विच विचोला ना कोई रखावे। पड़दा उहला सर्ब हटावे। काया डोला वेख वखाणे, अन्तिम दु:ख उठावे, छड्डणा पैणा देही चोला, ना कोई अन्त छुडावे। इक्क मिले नाम अनमोला, दुक्खां रोगां पार करावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरे तोल तोला, आपणा कर्म आप करावे। गुरसिख तार तार। कर कर प्यार। आत्म सभ वेख विचार। दर बैठे नर नार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे आपे पाए सार। घनकपुर वास्सया। लाहे काया तन एका लग्गी अट्ठे पहर उदास्सया। दर घर साचे देवे पैज संवार, करे बन्द खुलास्सया। साचा शब्द देवे तन शृंगार, मानस जन्म होए रहिरास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बन्न्हे साची धार। साचा नाउँ जगत वणजारा। मिले एका सच्चा थाउँ, ना लभ्भे किसे होर दुआरा। सदा पीओ खाओ, दु:ख भुक्ख ना लग्गे भारा। तन काया नाल हंढाओ, अन्तिम उतरे पारा। प्रभ अबिनाशी पूरा पाओ, पाए अन्तिम सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन मंगण आए चरन दुआरा। चरन द्वार सच्चा धाम। चरन द्वार पूरन होए काम। चरन द्वार इक्क पिलाए सच्चा जाम। चरन द्वार आप मिटाए अन्ध अन्धेरी शाम। चरन द्वार महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आयण चल दरगहि साची, हरि आप रखाए नाम। दरगहि साची सच टिकाना। गुरमुख विरला जाणे जिस मिल्या नाम निधाना। जो जन चले प्रभ के भाणे, आत्म देवे सुख महाना। कलिजुग जीव होए अन्धे काणे, भुल्लया हरि भगवाना। आपे फड़े फड़ स्याणे, काया डूंघर ताल ना कोई रक्खे वञ्झ मुहाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दी आपे जाणा। आपे जाणे वेख विचारे, बेमुख

भुंने जीव भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे। शब्द फुंकारा देवे मार। गुरमुख साचा रंग साचा माणे डिग्गे चरन द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। अवतार नर हरि वेख वखाणे। दर घर जंगल जूह पहाड़, वेखे विच उजाड़, नेत्र पेखे आप रखाए, सभ नूं डोर शब्द नाल बंधे पीर औलीए गौंस शेखे, बीर बेताले खड़्हे रहण दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे रिहा कर। भाणा रक्खे हथ्थ सच्चा राणा हरि करतार। गुरमुख साचे सुख साचा माणा, मिल्या कन्त सच्चा भतार। सोहँ शब्द लाए आत्म बाणा, बज़र कपाटी चीर होए पार। आप पहनाए तन चिट्टा बाणा, सोहँ शब्द कर शृंगार। गुरमुख साचे सुघड़ स्याणे जो जन रसना रहे उचार। दर घर साचे रंग साचा माणा, उतरे सिर दा भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्न भट्ठी इक्क तपाई, सभ नूं विच देवे डार। अग्न भट्ठा रिहा तप। प्रगट होए तिन्ने तप। बेमुख जीवां शब्द सरूपी लड़ना सोहँ इक्को सप्प। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां माण ताण रखाए एका देवे सच्चा जप। सच्चा जाप आप जपाउणा। आया आप आपणा आप वखाउणा। मारे तीनो ताप, वड प्रताप दु:ख रोग सर्ब मिटाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बख्शे पाप सराप जो जन दर आए भुल बख्शाउणा। पापी बन्दे आत्म अन्धे। कलिजुग होए भाग मन्दे। काया चोली होए गन्दे। इक्क गंवाया परमानंदे। झूठे लग्गे माया धन्दे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे चरन लगाए आप बणाए साचे बन्दे। चरन लाग होए चतुराई। गुरमुख साचे परमगत पाई। आप रखाए धीरज यति संतोख, देवे सुख कलिजुग अन्तिम होए मोख, लए आप छुडाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग लगाए सुक्की कुक्ख करे आप हरयाई। इक्क इक्क आवे गुरसिख उठ। प्रभ अबिनाशी इक्क इक्क देवे भर भर मुट्ठ। दर घर साचा कोए ना जाए रुट्ठ। गुरमुख साचा लुकया रहे ना कोई गुट्ठ। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, कलिजुग अन्तिम गया तुठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां हथ्थ फड़ाए जूठे झूठे ठुट्ठ। प्रभ अबिनाशी पाए वंडी। गुरमुख वेखे विच नौ खण्डी। आप चलाए साची डण्डी , सृष्ट सबाई होई रंडी। आत्म होई सर्ब घमंडी। चारों तरफ चमके चण्डी। घर घर दिसे नार रंडी। बेमुखां वढ्ढी जाए कंडी, सुट्टी जाए राह डण्डी। करी जाए खण्ड खण्डी। भन्नी जाए कच्चे अंडी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम रहण ना देवे जीव कोई पखण्डी। साचा नाम बणे वरतारा। गुरमुखां झोली पाए कर कर प्यार अपर अपारा। दोहीं हथ्थीं आप वरताए, बणया हरि सच्चा वरतारा। तोट कोई ना आए, अतुट रहे भण्डारा। जोती जोत सरूप हरि, कोटन कोट मंगदे रहण दुआरा। प्रभ अबिनाशी वडा भूप। ना कोई रंग ना कोई रूप। गुरमुख साचे विच पसारे इक्को इक्क जोत सरूप। निहकलंक नर अवतारा शब्द

दात पाए झोली, गुरमुख टिकाए तेरी काया डोली, आप बणाए दर घर साचे दी साची गोली। कलिजुग अन्तिम वक्त सुहाए, बेमुखां व्याहे बोली। भिन्नड़ी रैण राणी संग रलाए, पूरे तोल अन्तिम तोली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां रंगे काया चोली। वंडी जाए नाम अपारा। आपे बणे सच भतारा। गुरमुख बणाए साची नारा। मेल मिलावा कन्त प्यारा। आत्म सच्चा सुत्ता पैर पसारा। कलिजुग जीव बाहर भौंदे फिरदे, विच ना वेखे हरि गिरधारा। गुरमुखां आप सुहाए साची रुत्ता, देवे शब्द अपर अपारा। बेमुखां वढ्ढे नक्क गुत्तां, करे अन्त ख्वारा। कलिजुग जीव अन्तिम रहि जाए सुत्ता, ना पावे कोई सारा। गुरमुख साचे हरि आपे पाले जिउँ पालण मावां पुत्तां, बणाए सच दुलारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। वंडी जाए नाम वड प्रबीन। पूर कराए काम, होया गुरमुखां अधीन। कलिजुग तेरी अन्धेरी शाम मिटाए, मिलाए रूसा चीन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, थाउँ थाँईं आपे भन्ने सभ दी हँकारी बीन। वंडी जाए नाम निधाना। गुरमुख दर आए करे परवाना। सोहँ देवे इक्को इक्क सच्चो सच निशाना। साचा झण्डा आप झुलाए, वड बली बलवाना। सत्ते रंग आप लिखाए, सतिजुग साचे तेरा एह निशाना। तिन्ने लेख लिखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। वंडी जाए नाम दात। गुरमुखां सच सुगात। भाग लगाए विच मात। मरन डरन चुकाए हरि कमलापात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए कलिजुग तेरी अन्धेरी रात। वंडी जाए नाम निधान। गुरमुख साचे पीण खाण। एथे ओथे तोट ना आए, मिले दरगहि साची माण। विच्चों हउमे खोट गंवाए, जो जन रसना गाण। बेमुख कलिजुग जीव आल्हणिउँ डिग्गे बोट, ना कोई उठाए, अन्तकाल पछतान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां सोहँ आत्म चोट लगाए चढ़ाए शब्द बबाण। उठया सिख बली बलवान। हरि दर बैठा होया नौजवान। साचे लेख हरि साचे लिख्या, दूसर होर ना विच जहान। साची लिख्त हरि आप लिखाई, ना सके कोई मेट मिटान। सतिजुग साचा रंग तेरे नेत्र दयां वखाल, सृष्ट सबाई ख़ाक रुलान। तेरी आत्म वज्जदी रही सच्ची वधाई, बैठा दिसदा रहे भगवान। रसना गाउँदे रहणा चांईं चांईं, बणया रहीं प्रभ पूरे दा बाल निधान। आप उठाए फड़ फड़ बाहीं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सतिजुग बण जा छोटा बाला। सिर दित्ती दस्तार, गुर संगत विच किया शृंगार, तुड़ाया जगत जंज़ाला। गल पाया फूलां हार, अन्तिम कलि राह दस्से सुखाला। पूर किया गुर गुरसिख प्यार, बणया आप रखवाला। सतिजुग बन्न्हे साची धार, सोहँ शब्द आप प्याए अमृत काया भर प्याला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दान तेरी झोली पाए, गुरसिख कदे ना होए कंगाला। तेरी आत्म इक्क टिकाया, हरि अनमुल्लड़ा लाल। इस दा मुल्ल ना किसे चुकाया, ना कोई बणया विच दलाल। साचा

लाल किसे हथ्थ ना आया, आप लपेटयां तेरी काया सच सच्चे रुमाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूजी वस्त नाल रलाई, अमृत सुहावा ताल। अमृत सुहावा ताल तारी ला। उठ गुरमुख मार छाल, दुरमति मैल सारी लाह। आत्म जोती आपणी बाल, अज्ञान अन्धेर दए मिटा। अन्तिम कलिजुग सुरत संभाल, सतिजुग साचा दए दिखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा लिख्त दए लिखा। लिखी लिख्त ना कोई मोड़े। लग्गी प्रीत ना कोई तोड़े। साची बणत हरि मिल्या सच्चा मीत, ना होण तोड़ विछोड़े। आदि अन्त जुगा जुगन्त करदा आया साची रीत, जन भगतां घर वागां आपे मोड़े। आपे बणे साचा मीत, पंचम् जेठ चढ़ के साचे घोड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख संत प्यारयां आपे बौहड़े। गुरमुख मंगण हरि दुआरा। साचा शब्द डंक वजाए अपर अपारा। आत्म इक्को तनक लगाए, खिच्च ल्याए चरन दुआरा। द्वार बंक आप सुहाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे नाम अपर अपारा। गुरसिख साचे साची सेव कमाई, चरन छुहाई दाढ़ी। प्रभ अबिनाशी आपणी सेवा आपे लाई, फिरदा रहे सज्जे खब्बे पिच्छे अगाड़ी। जोत सरूपी नज़री आए, प्रगट होए दरस दिखाए, चारों तरफ शब्द सरूपी करे वाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दर भाग लगाया, बेमुखां किस्मत होई माढ़ी। बेमुख रोवण रो रो पुकारन। आत्म होया रहे हँकारन। वेले अन्त ना होए कोई सहारन। साची डोली जो तन बणाई, वेले अन्त ना बणे कोई कहारन। धर्म राए घर होई गोली, बेमुख जीव नार गंवारन। गुरमुखां रंगदा साची चोली, चढ़ाए रंग अपर अपारन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती घोल घोली आपे पाए सारन। जिस जन होए ना कोई सहारा। प्रभ अबिनाशी अट्ठे पहर देवे पहरा। खड़ा रहे आत्म दर दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां रहे इक्क प्यारा। गुरसिख तेरा होए दरबान। जोत सरूप हरि भगवान। आप बहाए शब्द बबाण। दरगहि साची देवे माण। झुल्ले सच्चा इक्क निशान। निहकलंक बली बलवान। जगे जोत इक्क महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान।