पुस्तकालयभाग ४

१४ चेत २०११ बिक्रमी गुरदयाल सिँघ दे गृह मेरठ

कलिजुग मिटाए हरि अन्धेरी राता। गुरमुखां ल्याए दर साचे घर, देवे वर पुरख बिधाता। सच भण्डार देवे भर, मातलोक जाए तर, चरन प्रीत बंधाए साचा नाता। आप चुकाए जम का डर, जो जन सरनी जाए पड़, खुल्हा रक्खे सदा दर, देवे सच्चा शब्द सच्ची सुगाता। गुरमुख विरले संत जन आत्म झोली लैण भर, अन्तिम कलि ना जायण मर, एका नहायण साचे सर, ना कोई पुच्छे जात पाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सच्चा नाम दान धुरदरगाही सोहँ शब्द सच्ची

इक्क सुगाता। शब्द दान देवे हरि। बण गुण निधान गुरमुख साचा विच मात जाए तर। बणे सुजान जोती जोत हरि मेल मिलाए, हउमे सहिँसा रोग गंवाए, बैठा हरि इक्क इकांता। इक्क इकांता वेख विचारे। अमृत देवे बूंद स्वांता, गुरमुखां आत्म ठारे। कलिजुग मिटे अन्धेरी राता, सतिजुग चढ़े चन्द अपारे। गुरमुखां मेल मिलाए कर कर बहु बिध भांतां, देवे दरस अगम्म अपारे। आपे पाड़ आए गगन दीआं छातां, गुरसिख कुरलायण वैण नैण पायण विच मात सच दुलारे। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम कलि मात जामा धारे। गुरसिख साचा विच मात पुकारदा। अट्ठे पहर रो रो, मुख आपणा सच्चा धो धो, प्रभ साचे वाजां मारदा। आत्म बीज सचा बो बो, बण गया भिखारी सच्चे परवरदिगार दा। आपे सुणे साची सो, प्रगट खड़ा होवे अग्गे हो, देवे दरस जोत सरूपी रंग हरि निरँकार दा। दुरमति मैल जाए धो धो, गुरमुख साचे संत फड़ फड़ बाहों तारदा। सच शब्द दात महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरी आत्म झोली डारदा। गुरमुख तेरा मूल चुकाउणा। पिछला लिख्या लेख प्रभ आया आण मुकाउणा। जोत सरूपी धारे सच्चा भेख, दिस किसे ना आउणा। आप मिटाए बिधना लिखी रेख, सोहँ वटे नाल घसाउणा। फिर लाए साची मेख, विच मात आप गडाउणा। ना कोई जाणे पीर औलीआ शेख़, प्रभ साचे आप मिटाउणा। सृष्ट सबाई रही वेख, निहकलंक केहड़ी कूटे आउणा। जोती जोत सरूप हरि, धर भेख बेमुखां अन्त खपाए मिटाए जिउँ रामा रावणा। गुरमुख साचे तेरी आत्म सजी। साची जोत गुरमुख हिरदे तेरे जगी। बैठा पड़दे कजी। विच रहण ना देवे काया खोट, एका जोत माझे देस जगी। लभ्भदे फिरन कोटन कोट, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक जोत सरूप आदि अन्त जुगा जुगन्त गुरमुख साचे इक्को राखो हरि ओट। इक्को ओट हरि निरँकार। मारे चोट डंक डफार। ना आवे कदे तोट, भरे रहण सद भण्डार। दर खड़े रहण कोटन कोट, देवणहार आप दातार। बेमुखां कलिजुग अजे भरी ना पोट, जूठ झूठ रहे झक्ख मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक प्रगट जोत अन्तिम कलि आपे पावे सार। गुरमुख गुरसिख दुलारया। साची मंगी नाम भिक्ख, देण आवे हरि निरंकारया। साची सिख्या लैणी सिख, साचा नाम आत्म झोली आप भरा रिहा। आप मिटाए आत्म लग्गी तिख, अमृत नाम सच्चा शब्द गुरमुखां मुख चुआ रिहा। आप मिटाए दु:ख भुक्ख, इक्क उपजाए सच्चा सुख, रोग सर्ब गंवा रिहा। गुरमुख हरि सुखणा सुक्ख, प्रभ आप कराए उज्जल मुख, दर घर आए दरस दिखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, मातलोक आया जामा धार, देवे वर चुकावे डर, भाणा आपणे हथ्थ रखा रिहा। गुरमुख साचे उठ उठ संत। प्रभ बणावण आया तेरे घर तेरी बणत। चरन लाग जाणा तर, दु:ख होए ना वेले अन्त आप नुहाए साचे सर, ना कोई जाणे

जीव जन्त। खाली भण्डारे रिहा भर, मेल मिलावा साचे कन्त। ना कोई वेखे नारी नर, ना कोई वेखे देव दंत। एका शब्द धार साची मात देवे धर, बेमुखां माया पाए बेअन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क जोत आवे जावे, विच मात रहावे, बेमुखां नूं अन्त खपावे, चार वरन इक्क ध्यान रखावे, ना कोई जाणे वरन गोत। वरन गोत हरि निराला। इक्का जोत जगे अकाला। गुर गोबिन्द हरि सच्चा दीन दयाला। गुरसिख बणाए आपणी साची बिन्द, करदा रहे सदा प्रितपाला। बेमुख कलिजुग अन्तिम करन तेरी निन्द, गल प्या जगत जंज़ाला। आप वहाए डूंघी धार सागर सिंध, ना होए कोई रखवाला। गुरमुख साचे लाए पार वडा शाहो हरि मृगिन्द, फड़ फड़ बाहों देवे तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे आपणा सच्चा इक्क चरन प्यार। गुरमुख जाण हरि साचे दी साची रीत, ना कोई पवण ना कोई मसाण। ना किसे जंगल जूह विच बीआबान। ना किसे मिले गुरदुआरे मन्दिर मसीत विच कुरान। फड़ फड़ राह सारे दस्सण, ना कोई जाणे गुरमुख धाम केहड़े वसण, मेल मिलावा इक्क भगवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे जीआ दान। गुरमुख लैणा सच्चा दान। सच्चा भाणा सिर ते सहिणा, मेल मिलावा हरि भगवान। आप चुकाए लहणा देणा, दरस दिखाए तीजे नैणां, जोत जगाए आप महान। बण बण बहिणा भाई भैणां, अन्तिम कलिजुग बेमुखां खाए दए खपाए, जिउँ लाड़ी मौत डैण। ना कोई छुडाए, गुरमुखां चुकाए लहणा देणा, शब्द पहनाए तन साचा गहणा, अन्तिम होए सहाए। जोती जोत सरूप हरि, फड़ फड़ बाहों आपे राहे पाए। साचा धाम जिथ्थे वसे हरि दयाला। शब्द तीर एका कसे, तोड़े जगत जंज़ाला। गुरमुख सद हिरदे वसे, चरन प्रीती आप निभाए आपणे नाला। आत्म बैठा हरि जी खिड़ खिड़ हस्से, कलिजुग जीव होए कंगाला। अन्तिम वेले सारे जाण इक्क दूजे दे पिच्छे नस्से, ना कोई सके सुरत संभाला। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां फल लगाए काया आत्म तन साचे डाला। तन काया सच्चा डाल। विच सुहाया अमृत साचा ताल। प्रभ अबिनाशी हथ्थीं आप भराया बणया रहे रखवाल। अट्ठे पहर हरि आपणा पहरा लाया, बेमुख ना सके भाल। गुरमुखां साचा शब्द रसना गाया, प्रभ अबिनाशी साचा फल दए खवाल। करे कराए जो मन भाया, हरि रघुराया दिस ना आया, जोत सरूपी जामा पाया, गुरमुखां आपे करदा रहे विच मात प्रितपाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार, लक्ख चुरासी खाण आया बण के अकाला काल। लक्ख चुरासी हरि जी खाए। आपणा तोसा आप बणाए। नाल मंगे पाणी कोसा, सत्त समुन्दर दए तपाए। इक्को मारे शब्द झोसा, धरत मात दए हिलाए। दीवा बत्ती दिस ना आए, अन्दर बारां कोसा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा काला सूसा उत्तों देवे लाहे। काला सूसा देणा लाह। बेमुखां गल

पैणा फाह। किसे ना फड़नी अन्तिम बांह। घर घर रोणे पुत्त मां। किसे ना मिलणा सच्चा थां। गुरमुख साचे संत जनां देवे एका एक सच्चा नां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त प्रगट जोत आपे पकड़े हथ्थीं बांह। हथ्थीं बांह लए फड़। आपे बन्न्हे आपणे लड़। शब्द घोड़े जाए चढ़। सृष्ट सबाई जाए हड़्ह। गुरमुख साचा दर साचे घर साचे जाए वड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गूढ़ी नींद आप सोया, सृष्ट सबाई ना जाणे कोया, बैठ रिहा मार सोहणी दड़। मार रक्खी दड़ बैठा रिहा चुप्प। कलिजुग जीव जाणे सड़, लगणी जेठ हाढ़ी सच्ची धुप्प। मुलां मुलाणे वेद पुरानी ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी जो वडे वडे पोप। एका रक्खे शब्द निशानी। आत्म मारे साची कानी। ना कोई जाणे जीव निधानी। अन्दर वसी बेईमानी। एका सुझे मात शैतानी। ना कोई दारा शाह इरानी। ना कोई दिसे वड सुल्तानी। मिटदे जाण राज राजानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे सृष्ट सबाई सच्चा बानी। अन्तिम कलि जगत वैराना, जूठे झूठे रहे पल, ना लगणा फल किसे डल। प्रभ जोड़ी बैठा हल, प्रगट होया कल। सोहँ रखया तिखा फल। बेमुखां आत्म जाणी गल। प्रभ अबिनाशी जूठी झूठी मक्की देवे दल। हँकारी परछावां जाणा ढल। ना होए कोए सहाए। गुरमुख साचे दर आयण चल, घर साचा बैठण दर गुर पूरे मल, अन्तिम होए हरि सहाए। आप कराए जल थल थल जल ना सके कोई अटकाए। मायाधारी होए ख्वारी। मूल ना चुक्कणा मिले सिर भारी। शब्द अन्धेरी जाए चल, इक्को मारे हरि उछल गुरसिख माणक मोती संसार सागर विच्चों कढ्ढे बाहरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी देवे जीआ दान निहकलंक वडा दर दरबारी। इक्को मारे जगत उछाल। शब्द सरूपी आपणा खेल करे कमाल। बिन रंग रूपी किसे हथ्थ ना आए, चारों कुन्ट रहे भाल। गुरमुखां हरि आया हिस्से, आपे लभ्भे अनमुल्लड़े लाल। कलिजुग जीआं मूल ना दिसे, जूठे झूठे उठ उठ मारन छाल। वेला गया हथ्थ ना आउणा किसे, ना सके कोई सुरत संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जूठी झूठी चक्की पीसे, आत्म होई सर्ब कंगाल। आत्म होई कंगाल। ना मिल्या हरि दलाल। जेहड़े परखे सच्चे लाल। सृष्ट सबाई खाण आया अन्तिम बण के काल। साचे राहे पाण आया, देवे शब्द उडान। सृष्ट सबाई गाहुण आया, पावे पहला गाहण। मुगल पठाण खपाण आया, ब्यासा हद्द टपाण आया, इक्क दूजे नूं वेखण बेईमान। सच्चा शब्द बबाण ल्याया, गुरमुखां हरि लए चढ़ाया, अट्ठे पहर ध्यान रखाया, सर्ब जीआं दा जाणी जाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि हरि हरि विष्नूं भगवान। हरि हरि हरि भगवाना। हरि हरि हरि सच्चा दर मिले वर, जो जन करे चरन ध्याना। हरि हरि हरि किरपा रिहा कर, सोहँ देवे सच्चा दाना। हरि हरि हरि गुरमुख विरला जाए तर, जिस मिल्या नाम निधाना। हरि

हरि हरि भण्डारे रिहा भर, खुल्हा रहे सदा दर, दु:ख रोग भुक्ख गंवाणा। हरि हरि हरि आप नुहाए साचे सर, अमृत बूंद मुख चुआणा। हरि हरि हरि आपणी करनी रिहा कर, गुरमुख साचे लए वर। सृष्ट सबाई आप भुलाणा। हरि हरि हरि जोत सरूपी जामा धार, आपे वसे गुरसिख साचे घर, ना कोई जाणे सुघड़ स्याणा। अन्तिम कलि बेमुखां होई बेमुख बुद्धि, चारों तरफ टप्पे मारे छालां रही कुद्दी, साचा जाप ना कोई जपे। मनमुखां आत्म भरी तपे। माया रूपी काया बद्धी, सृष्ट सबाई आत्म तपे। ना जपया कोई साचा जपे, ना आत्म होई सुध्धी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन, आपे झेड़ा आप चुकाए, आत्म खेड़ा आप वसाए, पंजां चोरां नाल करन देवे युधी। पंचां चोरां होए ख्वारी। मिल्या हरि सच्चा दरबारी। देण आया सच्चा वर, पूरन किरपा जाए कर, देवे नाम शब्द उडारी। सच भण्डारे जाए भर, गुरमुख साचा जाए तर, आए चरन द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका घर साचा दस्से, जिथ्थे हरि साचा सदा वसे, आवे जावे मात वारो वारी। आवे जावे खेल निराला। जोत सरूंपी दीन दयाला। सोहँ शब्द रसना गावे, किरपा करे भगत रखवाला। दरगहि साची लाए नामे, होए अन्त रखवाला। आपे रक्खे ठंडी छावें, करे हरि प्रितपाला। फड़ फड़ बाहीं गले लगावे, जिउँ बालक माता बाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां दस्से राह इक्को इक्क सुखाला। गुरसिख सुखी वसन्दया। तेरे पूर कराए काज, कलिजुग दिसे झूठा धन्दया। सोहँ देवे सच्चा दाज, बेमुख होए भाग मन्दया। आप संवारे दर घर काज, विच्चों कढ्ढे पाप गन्दया। अन्तिम वेले रक्खे लाज, जिस बणाए साचे बन्दया। एका देवे सच्चा राज, शब्द नाम मार अवाज़, गुरमुख चढ़ाए साचे चन्दया। कलिजुग अन्तिम पैणी भाज, सभ दे छुट्टणे साज बाज राज ताज, कलिजुग जीव होए अंध्या, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां दरगहि साची आप बहाए, चुकाए आपणे कंध्या। आपणे कंधे लए उठा। साचे बन्दे लए बणा। बेमुख मदिरा मासी दए खपा। गुरमुखां दुरमति मैल दए गंवा। सोहँ साचा जाप जपा। गुरसिख ना जाए, धर्म राए ना पाए फंदे, जम का झेड़ा दए कटा। बेमुख जीव भागां मन्दे आत्म अन्धे, गल प्या चुरासी फाह। झूठी माया लग्गे झूठे धन्दे, ना अन्तिम होए कोई सहा। इक्क गंवाया प्रमानंदे, मुख रखाण अहार गन्दे, इक्क भुलाया सच्चा नां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत जनां सुहाए बहाए सच्चे थां। सच दुआरा निज घर वेख। जिथ्थे मिटे बिधना लिखी रेख। जोत सरूपी अन्दर वसे, एका राह सच्चा दस्से, धारी रक्खे भेस। आत्म अन्ध अन्धेरी जिउँ चन्द मस्से, कलिजुग रहे वेखा वेख। एका शब्द तीर हरि जी कसे, सृष्ट सबाई नेत्र लैणा पेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे आपे बुध बबेक। दुखी जीव सदा कुरलाए। तन पैरां

रोग सताए। खिटा लग्गा एका कीड़ा, दिवस रैण सताए। टुट्टी पई हड्डी रीड़ा, आपे बन्न्हे हरि जी बेड़ा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दया आप कमाए। गुर संगत गुर एका राह। दोवें वसण एका थां गुर संगत होए निमाणी, प्रभ अबिनाशी पकड़ी बांह। एका रक्खे चरन ध्यानी, अन्तिम लेखा कोई मंगे ना। एका देवे नाम निशानी। वड मेहरबानी विच मात कदे छुट्टे ना। जो जन होए वड अभिमानी, आत्म लेखा मुक्के ना। गुरमुखां करे आप पछाणी, दर घर साचे जायण अद्धविचकार कोई रुके ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचे बूटे मात लगाए, कलिजुग अन्तिम सुक्कण ना।