१४ चेत २०११ बिक्रमी केहर सिँघ दे गृह मेरठ छाउणी
कटे हउमे रोग हरि भगवान। लिख्या धुर संजोग, मेल मिलाया आण। ना होए कदे विजोग, एका जोती होए दोए भगत भगवान। लिख्या धुर संजोग, गुरसिख साची नार हरि कन्त प्यार आपणे रंग रंगान। देवे शब्द साचा जोग, सोहँ नाम विच जहान। प्रगट होवे देवे दरस, रोग चिन्ता सोग सर्ब मिट जाण। जोती जोत सरूप हरि, एका जोती मेल मिलाए, अन्तिम आपणे दर बहाए, दूजा दर ना कोई सहाए, नर हरि हरि मेहरबान। हरि अवतार भगत अधारदा। पावे साची सार विच संसार, आत्म दर द्वार सर्ब वेख विचारदा। वसे सच्चे घर बार, ना होए कदे बाहर, आपे जिंदा मारदा। पार कराए चरन लगाए नर नार, ना आए पासा हारदा। पूर्ब कर्म कर विचार, प्रभ अबिनाशी बन्न्हे धार, देवे नाम चरन प्यार दा। जोती जोत सरूप हरि , महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग सच्ची सरकार दा। धारे भेख जगत पित हरी। गुरमुखां जाणे मित गति गति मितक आपणा भाणा करी। आप समझावे दे मति, रक्खे पति देवे साची वरी। चरन बन्न्हाए नत, शब्द आत्म देवे बीज साचे वत, काया क्यारी आपे करे हरी। गुरमुख साचे तेरा धीरज यति उत्ते रहे मात धरत, देवे वर किरपा कर, जोत सरूपी नर हरी। नर हरि हरि निरँकार। गुरमुख साचे संत जनां, जोत अधार देवे शब्द अपर अपार। कलिजुग अन्तिम वेला, प्रभ बणे सज्जण सुहेला ना होए कदे ख्वार। आपे गुर आपे चेला, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आपे पावे सार। गुर गुर गुर चेला, चेला गुर गुर चेला इक्का थांएँ होए मेला। इक्क जोत दोए थां, अन्तिम होए इक्क इकेला। आप फड़े बांह, बणे सज्जण सुहेला। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। करे खेल अपर अपारया। मिलाए मेल वड संसारया। वधे वेल गुरमुख फुलवाड़या। जोती जोत
सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, शब्द सरूपी करे वाड़या। सच्चा पीर सुल्तान इक्क अलाह है। सृष्ट सबाई बणया रहे आप मलाह है। ज़ात पात दीन मज़्हब ना मन्ने किसे ईन, इक्को इक्क बेपरवाह है। भन्ने हँकारी जो वजावण झूठी बीन, साचे लेख रिहा लिखा है। सृष्ट सबाई सच्चा नूर नुरानी रिहा वेख, जूठयां झूठयां गल पाउणा फाह है। रहण ना देवे कोई जीव शैतानी, दर घर साचे जो करदे रहे गुनाह है। जोती जोत सरूप हरि, वसे इक्क इकल्लड़ा, धुरदरगाह सच्चा थां है। धुरदरगाह सच थां अवल्लड़ा। वसे इक्क अलाही नूर खुदाए इक्क इकल्लड़ा। कलिजुग जीव गए भुलाए, पै गए औझड़ राहे, इक्क दूजे दा छडया पलड़ा। जोत सरूपी हरि जोत जगाए। निहकलंक नाम रखाए। अमाम मैहन्दी बण के आए। सृष्ट सबाई एका थां बहाए। दूई द्वैती पड़दे आप वढाए। इक्को सच्चा नूर, इक्को सच्ची तूर सभ दे कन्न सुणाए। जो जन करदे आत्म गरूर, करे चूरो चूर, अन्तिम भन्न वखाए। जोती जोत सरूप हरि, इक्को राह सच्चा थां सृष्ट सबाई नेत्र नाल वखाए। सच्चा थां धाम अपार है। ओथे मिले ठंडी छाँ, हरि परवरदिगार है। आपे बणे पिता मां, जोत सरूपी सच्चा यार है। जन भगतां फड़े बांह, करे सच्चा इक्क प्यार है। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात आए जामा धार है। नूर नुरानी इक्क खुदाया। आत्म होई सर्ब गुमानी, सच अल्ला मनो भुलाया। सारे फिरदे वाहो दाह, साचा राह किसे हथ्थ ना आया। प्रगट होया साचा हरि, जोत धर दोहां धिरां दा एह मेल मिलाया। जोती जोत सरूप हरि, आपणा राह इक्को इक्क रखाया। इक्को सिध्धा राह जगत दिसांयदा। अक्खीं दए दिखा, कलिजुग लेख लिखांयदा। अग्गों किसे ना करनी नाह, शब्द डण्डा जिस लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे आप समांयदा। आपणा भाणा आपे जाणे। चार कुन्टां वेख वखाणे। दहि दिशा दे विच भवाणे। आत्म परखे नेत्र पेखे, बिरध बाल जवाने। आपे लाए साचे लेखे, तख्तों लाहे राजे राणे। फड़ फड़ बाहों राहे पाए, कलिजुग जीव ग़रीब निमाणे। आपे रक्खे ठंडी छाँए, देवे माण निमाणे निताणे। जोती जोत सरूप हरि, सर्ब जीआं दी आपे जाणे। गल कवाए हरि जी पाए। पंचम् जेठ रंग रंगाए। अमाम मैहन्दी बण के आए। सृष्ट सबाई झूठी इक्क दूजे नाल ऐवें खहन्दी, करे कराए आप ख़ुदाए। इक्ट्ठे हो हो ना इक्क थां पुत्त मां भैण भ्रा ना बहिंदी, आत्म दए सर्ब रुलाए। जोती जोत सरूप हरि, कर खेल वड वड सज्जण सुहेल साचे लेखे दए लगा। वेख विचारे वेद पुराना। पावे सार कुरान अंज़ील अंज़ील कुराना। सारे दस्सण इक्को राह, इक्क ख़ुदाई इक्क भगवाना, कलिजुग जीव पए औझड़ राह, भुल्लया हरि जिस ने दित्ता पीणा खाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सभनां जीआं दा इक्को बीना दाना। सृष्ट सबाई इक्क दातार। सृष्ट सबाई करे प्यार। ऊँच नीच ज़ात पात
भेव निवार। कलिजुग तेरी अन्धेरी रात, प्रभ अन्तिम करे ख्वार। सभ दे अन्दर वेखे मार झात, इक्को नूर इक्को जोत अपर अपार, धुर दरगाहों ल्याया इक्क सुगात, एका शब्द अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक मात लए अवतार। निहकलंक लए अवतारा। चार वरन करे प्यारा। बेमुखां कलि करे ख्वारा। मारी जाए वारो वारा। फेरी जाए हरि शब्द आरा। जन भगतां पावे सारा। मंगण जाए चल दुआरा। अग्गे झोली आपणी डाहे, गुरमुख साचा भिख्या पाए, इक्को चरन प्यारा। साची सिख्या आप दवाए, दूई द्वैती मेटे पाड़ा। साचा लेखा लिख्या ना कोए मिटाए, आप मिटाए झूठी धाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, सृष्ट सबाई तेरे विच समाए, जोत जगाए रच्चया रहे तेरी बहत्तर नाड़ा। साचा सखी हरि सुल्तान। होया रहे मेहरवान। बेमुखां रिहा कलिजुग छाण। दूर दुराडा वसे, कर रिहा सच्ची पछाण। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द तीर चलाए, बेमुखां हरि चीर वखाए, मारे सच्चा बाण। आपे पीर आप मुलाना। आपे बणे दस्तगीर, देवे धीर नाम निधाना। बेमुखां लाहे चीर, करे वहीर शब्द तीर, इक्क चलाना। गुरमुखां कटे भीड़, दर घर साचे माण दवाना। जोती जोत सरूप हरि, आपे पहरे आपणा बाणा। पहरे बाणा पहरे भेख। सृष्ट सबाई लिखाए हरि जी सच्चा लेख। चारों कुन्ट अन्दर वड़ वेखे करे सर्ब पछाणा पीर औलीए शेख़। ना कोई लाए वञ्झ मुहाणे, ना कोई वेखे राजे राणे वल सुल्ताने, आपणी हथ्थीं जो पहले लिखी रेख। जोती जोत सरूप हरि, प्रगट होए दरस दिखाए, धर धर भेस, नर नरेश माझे देस सृष्ट सबाई लैणा वेख। सृष्ट सबाई बंधे एका डोर। आपणे चरन बहाए खिच्च ल्याए गुरमुखां निभाए लग्गी तोड़। तोड़ विछोड़ा ना कोई करे, शब्द घोड़ा इक्क ल्याए आपे पए बौहड़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तृखा बुझाए, अमृत मुख चुआए, आत्म लग्गी डाहढी औड़। गल माला हथ्थ विच गानीआं। कलिजुग तेरीआं आउँदीआं जांदीआं अन्त निशानीआं। करे खेल हरि अपार विच संसार, गुरमुख साचे लए तार, कर कर वड मेहरबानीआं। साचा तन कराए इक्क शृंगार, साचा बख्शे चरन प्यार, देवे दान वड वड दानीआं। सुखी कराए नर नार, पावे सार जो जन आए चरन द्वार, ज़ात पात ऊँच नीच भरम निवार, देवे माण भगत भगवानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपे बणे सच्चा बानीआ। सच्चा बणे बानी पहरे बाणा। नाल रलाए सतिजुग तेरी चरन प्रीत सच्ची राणी, आपे बणे सच्चा राणा। चार वरन इक्क थां बहाए, इक्ट्ठा प्याए पाणी, इक्को रक्खे सच्चा ताणा। सृष्ट सबाई आपे बणे सच्चा बानी, सोहँ शब्द इक्क सुखाणा। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा रिहा कर, देवे माण हरि जो जन जगत निमाणा। हथ्थीं पाए हरि कलीरे। चार वरन कराए हरि इक्क दूजे दे भैण भाई साचे वीरे। आपे बणे साक
सज्जण सैण वेखे नैण, साचा शब्द चलाए तीरे। बेमुख भाणा अन्तिम सहिण, डूंघे वहिण वहिण, किसे हथ्थ ना आउण नीरे। गुरमुख साचे सच्चा नाउँ ख़ुदाए रसना कहण, अन्तिम कटे भीड़े। जोती जोत सरूप हरि, एका तन लगाए बेमुखां दे पीड़े। बेमुखां लग्गे तन पीड़। आत्म खाए इक्क हँकारी कीड़। ना कोए छुडाए खाधी जाए काया हड्डी रीड़। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम अन्त शब्द वेलने रिहा पीड़। साचा हार हथ्थ निरँकार। चार वरना इक्का देवे साचा चरन प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे निहकलंक, शब्द वजाए इक्क डंक, थां बहाए राउ रंक, ना कोई करे विचार। जन भगतां पकड़ बाहों भव सागर तारे, पावे सारे विच संसारे, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे, बेमुख होण सर्ब ख्वारे, गुरमुख साचे संत जन, हरि मिल्या सच भतारे। आत्म पड़दा देवे भन्न्ह, देवे नाम अपर अपारे। साचा नाम सुणाए कन्न, आत्म लाहे सर्ब अफारे। अन्तिम वेले बेमुखां देवे डन्न, शब्द कुहाड़ा सिर विच मारे। जूठे झूठे देवे भन्न, ना अन्तिम बणे कोई रख्वारे। गुरमुख साचे रसना कहण धन्न धन्न, प्रभ अबिनाशी साचा तन गुरमुखां आपणी हथ्थीं आप शृंगारे। गुरमुखां तन शृंगारदा। आपणा आप उत्तों वारदा। देवे सच्ची दात, राह दस्से इक्क परवरदिगारदा। अग्गे मिलदा कर के लम्मीयां बाहां, जोत सरूपी धार भेख हरि निरँकार दा। आप बहाए थाउँ थाँईं, सृष्ट सबाई आत्म वेख विचारदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां फड़ बाहों पार उतारदा। उतरे पार गुरसिख दुलारा। मिल्या हरि निरँकार, करया भेख जगत न्यारा। सृष्ट सबाई लैणा वेख, कलिजुग जीव बणे गंवारा। भेव ना पाए कोई वड वड शेख, वेद पुराना वसे बाहरा। ना कोई रूप ना कोई रेख, जोत सरूपी गुरसिख पसारा। आप लिखाए गुरसिक्खां लेख, तन पहनाए सोहँ सोहणा हारा। विच मात लगाए साची मेख, ना दए कोई उखाड़ा। सृष्ट सबाई रही वेखा वेख, गुरसिख बणाया कलिजुग नारी तेरा सच्चा लाड़ा। कलिजुग लाड़ी लई प्रना। गुरसिख लाड़ा ल्या बणा। आपणी हथ्थीं बन्ने सिहरे, पंचम् जेठ देवे फेरे, चौड़ा गेड़ा कलिजुग तेरा दए मुका। आपे करे आपणी मेहरे। ना कोई वेखे सन्झ सवेरे। वक्त आउँदा जाए नेड़े। जगत मुकदे जाण झेड़े। खुल्हे दिसण चारों तरफ धरत तेरे वेहड़े। गुरमुखां बन्न्हे अन्तिम बेड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणीं हथ्थीं कलि जिहड़े मात सहेड़े। कलिजुग नारी तेरा सीस हरि गुंदाया। सोहणा हार तेरी गुत्ते, आपणी हथ्थीं आप बन्न्हाया। गुरसिख उठाए मात सुत्ते, जांञी लाड़े गुरसिख संग नाल रलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, कलिजुग नारी तेरी सेवा दर दर घर घर साचे दए बन्न्हाए। कलिजुग नारी तेरी सीस पाए सग्गी। साची जोत माझे देस जगी। तत्ती वा चारों तरफ लग्गी। गुरमुख साचे संत जनां, मूल तन
ना लग्गी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक डोर रखाए कच्ची तगी। सोहणा हार हरि गुदांयदा। कलिजुग नारी कर त्यार, हथ्थ कलीरे आप पहनांयदा। बेमुख जीव एहदे बणे झूठे वीरे, डोली उहनां कंधी आप उठांयदा। मातलोक विच्चों जाण पैंडा चीरे, धर्म राए अग्गे बैठा मुख तकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम वेले कलिजुग तेरा वाहवा सोहणा काज रचांयदा। कलिजुग तेरा काज रचाया। बेमुखां हड्डां बालण सच्चा दाज, तेरी झोली पाया। गुरमुखां सिर देवे सच्चा ताज, तन शृंगार आप कराया। आप सुहाए अन्तिम तेरा काज, ना कोई होर रक्खे तेरी लाज, चारों कुन्ट बेमुख जाणे भाज, ना संग किसे निभाया। जोती जोत सरूप हरि, जोत मात कलि धर, आपणा भेख आप वटाया। वेखे खेल हरि बनवारया। करे खेल अपर अपारया। कलिजुग सतिजुग दोए होए इक्ट्ठे, हरि साचा वेखे करे विचारे, मैं पहलां करां किहदी चट्ठे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क तपाए सृष्ट सबाई तेरा सच्चा भट्ठे। सृष्ट सबाई भट्ठ तपाउणा। लक्ख चुरासी विच पकाउणा। जोत सरूपी जोत धर, आपणा भाणा आप वरताउणा। सिँघ सिँघासण हर जी बैठ, दोवें हथ्थीं फड़ फड़ खाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण गंवाए राजा राणा। हरि जी आप बणाए लक्ख चुरासी इक्को रोटी, दोहीं हथ्थीं आप पकाए। घड़ घड़ सोहणी टिकी, धरत मात तेरे उत्ते आप टिकाए। जोती जोत सरूप हरि, कोटन कोटी इक्को वार दए तपाए। गुर संगत आई घेरे। हरि करे सच नबेड़े। बेमुख झूठे उठ खलोवण, बाहर जावण खुल्हे वेहड़े। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां फिरे चार चुफेरे करे नबेड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जानण दूर दुराडा, गुरमुखां सद नेड़न नेड़े। गुर पूरे घेरा पाया। शब्द डोरी नाल बंधाया। इक्को गेड़ा आप दवाया। शब्द मारे इक्क लफेड़ा, जिस ने कुक्ख भवाया। आपे देवे बैठा गेड़ा, जो जन सोहँ शब्द लए भुलाया। आपे डोबे अद्ध विच बेड़ा, ना सके कोई तराया। उजड़या रहे काया नगर खेड़ा, दीपक जोती दए बुझाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म दूजी वार इक्क सुणाया। गुर संगत होणा ख़बरदार। अन्तिम वार बेमुख भुआणा, दर घर साचे विच्चों होणा बाहर। चरन प्रीती लग्गी तोड़ निभाउणा, प्रभ देवे सच्चा इक्क प्यार। औझड़ राहे हरि जी पाउणा, रसना मदिरा मास जिस जन लगाउणा, बैठा रहे अद्धविचकार। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत तेरे चार चुफेरे शब्द सरूपी लाए इक्क लकार। गुर संगत हरि आख सुणाए। फल लगाए साचे डाल, अमृत फल पूरा आपे लए पाल, कर रखवाल साचे बूटे हरि जी लाए। चरन प्रीती निभाए नाल नाल, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाए। गुरमुख साचे विच्चों मात लभ्भे अनमुल्लड़े लाल, अन्तिम लेखा आप चुकाया, तोड़े जगत जंज़ाल साचे लेखे आपे लाए। गुरसिख कदे ना होए कंगाल, सोहँ सच्चा धन्न माल, प्रभ अबिनाशी
झोली पाए। गुरमुख तेरा मस्तक लालो लाल, आत्म जोती दए जगाए। इक्का चाढ़्हे रंग गुलाल, उत्तर कदी ना जाए। इक्को उठो मारो छाल, शब्द बबाणा हरि ल्याए। आप अमृत सुहाए ताल, दुरमति मैल सर्ब गंवाए। आपे तोड़े माया जाल, शब्द डोरी नाल बंधाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन साची वस्त रक्खे संभाल, अन्तिम वेले संग निभाए। साचा कर्म कमाउँदा जाए। गुरमुख सोया विच मात, फड़ फड़ बाहों आप उठाउँदा जाए। गुरमुख मैल पापां दाग धोया, चिट्टा बाणा इक्का तन पहनाउँदा जाए। साचा बीज हरि जी बोया, साचा फल आपणी हथ्थीं आप खवाउँदा जाए। गुरमुख अवर ना जाणे कोया, निहकलंक साचा डंक वजाउँदा जाए। कलिजुग अन्तिम बेमुख रोया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे हार गल विच फाहींआं पाउँदा जाए। कलिजुग तेरे गल विच फाही। अन्त ना लए कोई छुडाई। बेमुखां मुख लग्गी छाही। अन्तिम मिले ना कोई मलाही। गुरमुख साचे संत जनां, इक्का शब्द शृंगार तन सोहणा हार आप पहनाई। सोहणा हार गुर पूरे हथ्थ सजदा। गुरमुखां गुरसिक्खां जेहड़ा पड़दे कज्जदा। जिस जन तन छुहाए दया कमाए, कलिजुग अन्तिम मूल ना भज्जदा। साचा फूल कन्त कन्तूहल गुरमुख तेरी सेजा आपणी हथ्थीं आप बणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त गुरमुख साचा संत उत्ते गूढ़ी नींद दए सवाए। गूढ़ी नींद गुरसिख सौणा। फूलां थल्ले सेज विछाउणा। शब्द दुशाला उत्ते पाउणा। आप बनाउणा सच्चा लाला, चिट्टे रुमाल बन्न वखाउणा। लाल अनमुल्लड़ा हरि जी भाला, इक्को छोटा निक्का बाला, साचा राह जिस वखाउणा। गुरमुखां अन्तिम करदा जाए माल माला, भज्जा जाए मारी छाला, निहकलंक कलि दरस दिखाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि मेहरवान सिँघ मनजीत साचे धाम आप बहाउणा। छोटे बाले चढ़या चाअ। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, दस्से साचा थां। सत्त महीने तिन्न दिन विच मात लए लँघा। मैं लँघाए गिण गिण, ना लग्गी प्यारी मां। सृष्ट सबाई मिण मिण, मैं चारे कुन्टां दिआं वखा। फूलन सेज हरि जी चुण चुण, उत्ते दित्ता आप टिका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा हौला भार, कलिजुग अन्तिम वार विच मात दित्ता करा। गुर संगत तेरा हौला भार कराया। छोटा बाला अग्गे लाया। सत्तां दीपां करे रुशनाया। तिन्नां लोकां बाहर रखाया। इक्क सुणाया शब्द सलोका, दर घर साचे जाए राह विच ना किसे रोका, हरि चरनी लए बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले तोड़ जंज़ाले, बाहों फड़ आपणे लड़, सोलां मग्घर नाल बन्न्हाया। मेरी इक्को छाल शब्द उडारया। सुखी होया वाल वाल, छड्डे मात पित प्यारया। मिली दर घर साचे इक्क सुगात, सोहँ शब्द अपर अपारया। कलिजुग मिटी अन्धेरी रात, गया धुरदरगाह सच दरबारया। अग्गे वेख्या ठंडा थां, जगे जोत हरि निरंकारया।
प्रभ अबिनाशी अग्गों फड़ी बांह, धरत मात दे लाल दुलारया। जोती जोत सरूप हरि, आपणी चरनी आप बहा रिहा। आपणी चरनी आप लगाया। दूजा हुक्म फेर सुणाया। उठ लाल हो त्यार, प्रभ अबिनाशी तेरा बेड़ा बन्न वखाया। कलिजुग अन्तिम आई हार, इन्द्र हो जाए इन्द्रपुरी चों बाहर, ख़ाली सिँघासण आप वखाया। निहकलंक कलि लै अवतार, आपणी किरपा दित्ती धार, तिन्नां लोकां पावे सार, छोटा बाला सिँघ सिँघासण फड़ के आपणे हथ्थीं गुर पूरा दए बहाया। सिँघ सिँघासण गया सज। मार छाल चढ़या भज्ज। कलिजुग तेरा झूठा ताल अन्तिम जाणा वज्ज। फल ना रहणा किसे डाल, जोत सरूपी रिहा गज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि खेल रचाए, लाउण ना देवे अज्ज पज्ज। गुर दर गुरमुख जाण। जिथ्थे होवे सच पछाण। गुरमुख गुर दर जाण, ना बणना कलि निधान। एथे चुक्के जम की कान। गुरमुख गुर पछाण। मिले दरगाह सच्चा मान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवान। बली बलवान जोधा सूर। सृष्ट सबाई बन्न्ही बैठा सच्चा बेड़ा इक्को पूर। इक्को पाया नाम जेड़ा, अन्त छुडाया जम का जूड़। कलिजुग तेरा अन्त करे नबेड़ा, इक्को देवे जगत गेड़ा, करे चूरो चूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा देवे पूर। सिर उठाया फूलां खारा। गुरमुखां चुकया हरि जी भारा। मंगण आया चल दुआरा। जोत सरूपी भेख धारा। वेख वेख भेख भेख भुल ना जीव गंवारा। गुरमुखां आप लिखाए साचे लेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। सिर उठाई फूलां खारी। मालन आई जोत विचारी । गुरमुख उठाया हरि जी बालन, अन्तिम थल्ले डाहे कर त्यारी। गुरमुख साचा फले फुले, मुल्ल पवाए हरि जी भाग लगाए साची कुले, बाहों पकड़ जाए तारी। साचा तोल गुरमुख तुले, मानस जन्म ना जाए हारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे कारी। फूलन खारी हरि उठाईआ। पहली वार चौथे जुग निहकलंक जोत जगाईआ। शब्द वजाए साचा डंक, सुणे सर्ब लोकाईआ। सर्ब उठाए राउ रंक, घर घर सारे देण दुहाईआ। गुरमुखां मिटाए आत्म शंक, देवे सच्ची सरनाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां रिहा भार वंडाईआ। गुरमुखां भार लवां चुक्क। कलिजुग अन्तिम आया ढुक। प्रभ अबिनाशी लिखाया लेख लाउँदा जाए इक्क मेख, प्रभ अबिनाशी नेत्र पेख, गुरसिख तेरी उतरे भुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे भाग लगाया, गुर संगत दूजी संग रलाया आप दवाया सारा सुख। आपे चुक्के फूलन पंड। हरि जी आपे देवे पक्की गंढ्ढ। खुल्ह ना जाए विच ब्रह्मण्ड। गुरसिख ना होए रंड। प्रभ अबिनाशी ना देवे अन्तिम वेले कंड। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां तोड़े हँकारी गंढ्ढ। चुक्के भार हरि दातार। गुरमुखां दिसे सच प्यार। अन्तिम वेले होए सहार। जोत सरूपी हरि करतार।
ना कोई रंग ना कोई रूपी, जोत सरूपी इक्क अकार । भुले फिरन शाहो भूपी, होई आत्म अन्ध कूपी, ना कोई पावे सार। गुरमुख आत्म सति सरूपी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्का दिसे साची धार। दस्से साची धार जगत गुसाईंआ। सिर उठाया आपणा भार, गुरमुखां ल्या वंडाईआ। दरगहि साची पावे सार, होए आप सहाईआ। बाहों फड़ कलि जाए तार, बेड़ा पार कराईआ। धर्म राए ना मारे डाहढी मार, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। इक्क पहनाए तन शृंगार, गुरमुखां देवे कर प्यार, जोत सरूपी हरि रघुराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच्ची कार विच मात चलाईआ। फूलन खारी लई उठाल। पहली मारी इक्को छाल। गुरमुखां बणे आप रखवाल। बेमुखां दले जिउँ दो फाड़े दाल। गुरमुखां दे अन्दर वड़े, दीपक जोती देवे बाल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन विच्चों मात लभ्भे अनमुल्लड़े लाल। हरि साचे खेल रचाईआ। गुरमुख साचे संत जनां साचे लेख लिखाईआ। नेत्र लैणा वेख सुणना हरि कन्ना, प्रभ सोहँ डंक रिहा वजाईआ। झोली पाए साचा नाम धना, तृष्ना भुक्ख अग्न गंवाईआ। गुरमुखां आत्म जाए मना, अमृत बूंद स्वांती आप पिलाईआ। बेमुखां लग्गे अग्ग तनां, दर घर साचे रहण ना पाईआ। आप कढाए सर्ब जनां, जोत सरूपी हरि रघुराईआ। भाण्डा भउ भरम देवे भन्ना, शब्द हथौड़ा आप उत्ते लाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां बेड़ा बन्न वखाईआ। बेड़ा बंधे होए सहारा। जिउँ माल चराए धन्ने, आपणी हथ्थीं मोड़े आप क्यारा। पीए छाछ विच छन्ने, भोग लगाए कर खेल अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत आए गुरसिक्खां चल दुआरा। जिउँ धन्ने पाई सार। प्रभ अबिनाशी दया कमाई, ना जाणे मूर्ख मुग्ध गंवार। प्रगट होया हरि रघुराई, किया सच्चा इक्क प्यार। दित्ती दात जगत वड्याई, कर किरपा दित्ता तार। जोत सरूपी जोत हरि, अचरज खेल विच मात करदा जाए, ना रक्खे भेव कोई, आए जाए वारो वार। नर नरायण करे खेल अपर अपारा। ध्रू बाल जिउँ पार उतारा। रक्खे लाज जिउँ प्रहलाद हरनाक्ष दैंत करे ख्वारा। मंगण आए बल दुआरे, भेख धारे अपर अपारा। दुरबाशे तोड़े माण, रक्खे पति अमरीक विचारा। जनक कीता इक्क प्यार। प्रभ अबिनाशी दित्ता तार। दित्ता सच्चा इक्क नाम भण्डार। राणी तारा उतरी पार। गुर संगत किया प्यार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार जोड़ी इक्क बणाई, भेव ना रख्या राई, सृष्ट सबाई रिहा समझाई, किरपा करी अपर अपार। साचे हरि दया कमाई, महल अटारी दुर्योध्न हँकारी आप तजाई, जाए बिदर द्वारी कृष्न मुरारी ख़ाकी सेजा हरि बणाई, जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देंदा रिहा वड्याई। जन भगतां देवे सच्चा माण। बिदर सुदामा बाल अञ्याण। हरि जी करनी जाण पछाण। आया चल द्वार सच्चे घर बाहर, हरि जी डिग्गे चरन आण।
जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे साचा माण। साचा हरि दया कमाए। जै देव तेरा पिछला लेखा पूर कराए। इक्को दिसे दूर वाटा, शब्द लेख आप लिखाए। जोती जोत सरूप हरि, इक्क इक्क पतर इक्को वेर कोटां कोटी नाम जपाए। जै दिओ नामा दित्ता तार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। वेखे विगसे करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, क्या कोई पावे एहदी सार। भगत त्रलोचन होया पार। तीजा लोचण खोल्ल्हया बोल्लया हरि निरँकार। पूरे तोल तोल्लया, सुणी सच्ची पुकार। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां पावे सार। उतरया पार रविदास चुमारा। रसना जपया जिस निरँकारा। तिन्न आए बण भिखारा। रविदास तेरे दर दुआरा। ब्रह्मा विष्न नारद खेल करी अपर अपारा। छोटी बाली तिन्न साल अवस्था उडी मार उडारा। जोती जोत सरूप हरि, तोड़दा रहे सर्ब हँकारा। गुर का शब्द अपार, जोत जगांयदा। गुर देवे कर प्यार, गुरमुखां झोली पांयदा। आपे बन्न्हे साची धार, चरन नाता इक्क बन्न्हांयदा। पावे अन्तिम सार कर्म विचार, लक्ख चुरासी गेड़ कटांयदा। जगत होणा अन्त ख्वार, दर घर साचे पैणी मार, अग्गे होए ना कोई छुडांयदा। कर्म धर्म हरि सच्चा लए विचार, बणया रहे लेख लिखार, एका एक लेखा सर्ब चुकांयदा। गुरमुख साचे संत जन दर होए रहण भिखार, एका मंगण वस्त नाम अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाण्डे सर्ब भरांयदा। सच भण्डारा आप वरताए। इक्क दातारा आप अख्वाए। मंगण आए कोट दुआरा, पूरन इच्छया सर्ब कराए। अग्गे पिच्छे किसे ना आवे हारा, सच भण्डारा आप रखाए। सृष्ट सबाई पावे सारा, लक्ख चुरासी जोत जगाए। एका करे जोत अकारा, दूसर ना कोई संग रलाए। प्रगट होए विच संसारा, तीजे नैण डेरा लाए। सरगुण निरगुण खेल अपारा, उप्पर पड़दा माया पाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अचरज खेल कलि कराए। दोवें रूप हरि निरँकार। इक्को सच्चा शाहो भूप, करे खेल अपर अपार। ना कोई रंग ना कोई रूप, निरगुण रूप कलिजुग जीव विचार। इक्को रूप दिसे सति सरूप, जगे जोती अगम्म अपार। महिंमा जगत हरि अनूप, आवे मात वारो वार। कलिजुग अन्तिम वेला आया, निहकलंक कलि लै अवतार। जोत सरूपी जामा पाया, गुरमुख साचे विच समाया, भरम भुलेखा डाहढा पाया, चौथे जुग अन्तिम वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुण निधान गुरमुख साचा चतुर सुजान, आपणी हथ्थीं आप बणाया, जोत सरूपी एका धार। तिन्नां लोकां करे पसार। शब्द सरूपी जाए तार। आप किसे दिस ना आया, सृष्ट सबाई रिहा सुरत संभाल। भरम भुलेखा डाहढा पाया, कलिजुग अन्तिम खाण आया, साचा लेखा आप लिखाया, जोत सरूपी भेख धराया, गुरमुख साचे संत जन आपे लए सुरत संभाल। वेखा वेखी जगत भुलाया, साचा राह किसे दिस ना आया , फल ना दिसे
किसे डाल। कलिजुग जीआं तन इक्को वस्सया झूठा जन, ना किसे भन्नया भाण्डा भरम आत्म अन्ध, जोती जोत सरूप हरि, आवे जावे हरि रघुराया। निरगुण वेख जोत निराली। जगे जोत इक्क अकाली। ना कोई वरन ना कोई गोत, सृष्ट सबाई सार समाली। जोती जोत सरूप हरि, तेरा भाणा क्या कोई जाणे राजा राणा, कलिजुग जीव चतुर सुघड़ स्याणा, तेरी खेल आदि अन्त मात निराली। करे खेल निराली हरि निरंकारया। सृष्ट सबाई साचा हाली साचा पाली, बेमुखां कलि भुला रिहा। कलिजुग जीव कढ्ढण गाल्ही, झूठी मंगण विच दलाली, जन भगतां निहकलंक करे रखवाली, गुरमुखां बणे साचा वाली, धुरदरगाही साचा माली साचे बूटे मात लगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवान, सोहँ शब्द साचे झूले दोहीं हथ्थीं गुरसिक्खां आप झुला रिहा। देवे झूटा इक्क हुलार। शब्द सरूपी कर प्यार, तिन्नां लोकां करे बाहर। अग्गे बैठा हरि निरँकार, जोत सरूपी इक्क अकार। गुरमुख साचे संत जनां दरगहि साची पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, इक्को इक्क करे अकार। इक्को इक्क अकार जगत अकार दा। अचरज़ भेव हरि सच्ची सरकार, ना जाणे कोई खेल हरि निरँकार दा। किसे दिस ना आए देवी देव, एका सच्चा धाम अपर अपार दा। सारे करदे रहण सेव, विरले लग्गे किसे मेव, खवाए फल दर आए चल एका अमृत अपर अपार दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वसे धाम अटल्ल ना जाए कदे हल्ल, सदा सदा प्रबल, धारे भेख कलिजुग अंतम वेख तेरे लेख वेख हरि निरँकार दा। सरगुण रूप सच पछाण। पंजां तत्तां हरि देवे माण। विच धरे जोत आपणी आप महान। खोल्हे आत्म सोत मारे शब्द मार। जोती जोत सरूप हरि, गुर पूरे वल करे ध्यान। गुर पूरा शब्द अधार है। देवे शब्द जोत सरूपी हरि निरँकार है। गुर पूरा भरया रहे भण्डार है। देवणहार इक्क दातार है। गुर पूरा मात जामा धार, अन्तिम अन्त बणया वरतार है। इक्को इक्क सच्चा सति देवे मति उत्तों बंधी रक्खे शब्द धार है। गुर पूरा गुरमुखां देवे मति कर प्यार है। जोती जोत सरूप हरि, कर किरपा गुर पूरे देवे शब्द सच्चा अस्व अस्वार है। हरि सच्चा शब्द चलांयदा। गुर पूरे हिरदे विच वसांयदा। गुर पुरा दया कमांयदा। गुर संगत ताईं सुणांयदा। जोत सरूपी इक्को इक्क डगमगांयदा। इक्को जोत विच मात पंज तत्त विच रहांयदा। फड़ फड़ बाहों सृष्ट सबाई आपे राहे पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, एका राह वखांयदा। इक्को जोत हरि निरँकारी। गुर पूरे विच करे सच्ची अस्वारी। इक्का देवे शब्द साची धारी। आत्म करे ठंडी ठार, गुर पूरा रसना जाए उचारी। जोत सरूपी रिहा तार, अमृत बरखे ठंडी धार, गुर पूरा पाए गुर संगत सार, रसना रिहा नाम उचारी। हरि देवे शब्द अपार। गुर पूरा सुणे सच्ची धुन्कार, साची धुन रसना कढ्ढे बाहर, जगत बणत बणांयदा। जोती
जोत सरूप हरि, कोई भेव ना पांयदा। जोत सरूपी निहचल धाम अटल्ल। गुर पूरा हरि विच मात उपजाए आत्म जोती देवे घल। आपणा आप ना किसे बूझ बुझाए जेहड़े वसे जल थल। आवण जावण लेख लिखावण गुर पीर शेख़ मुसायक औलीए पीर दस्तगीर शाह हकीर मुलां काज़ी शाह ताजी अस्व अस्वारा वेद पुरानी ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी पंडत पांधे थक्के मांदे आत्म अन्धे ना कोई पावे सार। चार वेद पए पुकारन। चौह जुगां नूं अवाज़ां मारन। दस अट्ठ अठारां करन पुकारां। प्रभ अबिनाशी तेरीआं दस्सण सच्चीआं धारां। कुरान अञ्जील मात कुरलाई। इक्को दिसे साचा माही। जोत सरूपी हरि जोत जगाई। निहकलंक नरायण इक्को जोत मातलोक गुरमुख साचे विच समाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे हथ्थ रक्खे वड्याई। गुर पूरे करी विचार। प्रभ अबिनाशी आपणी किरपा दित्ती धार। इक्का जोत मात गुर नानक आया, शब्द सरूपी जामा धार। पूरी करी फेर विचार। केहड़ी करां मात कार। बेमुखां मारां शब्द मार। गया चल हरि द्वार। अग्गों मिल्या जोत सरूपी नर निरँकार। दोहां भुजां उत्ते उठाया, किरपा करी अपर अपार। गुर नानक आपणे तन लगाए, जोत सरूपी करे प्यार। एका शब्द दात झोली पाए, सोहँ शब्द हरि निरँकार। इक्क ओंकार सतिनाम मिली दात वड करामात, लोकमात आए दूजी वार। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल अपर अपार। नानक मंगया इक्क दुआरा। जोत सरूपी इक्क अकारा। आत्म भरया इक्क भण्डारा। वंडी जाए विच संसारा। लौहन्दा जाए आत्म सर्ब अफारा। मिटाउँदा जाए जीव जो मन रक्खे हँकारा। इक्को सच्चा गीत सुणाउँदा जाए निरँकार निरँकारा। फड़ फड़ बाहों राहे पाउँदा जाए, ना कोई जाणे जात पात रक्खे भेव न्यारा। गूढ़ी नींद सवाउँदा जाए अमृत जाम प्याउँदा जाए। जोती नाल जोत मिलाउँदा जाए। दुरमति मैल धोंदा जाए। गुरमुख साचे संत जनां एका रंग रंगाउँदा जाए। गुर नानक कीती सच्ची कार। शब्द सरूपी चारे कुन्टां मारी उडार। वंडी जाए आप दातार। जोती जोत सरूप हरि, किरपा आपणी देणी कर, सच भण्डारा दित्ता भर, जोत आई ना दूजी वार। घनकपुर वासी हरि जामा धार। ल्या लोकमात विच अवतार। पिता जवंद सिँघ नाम लिखाए, माता ताबो लए गोद उठाल। साचा लेखा आप लिखाए, अन्तिम करे कलिजुग सतिजुग दोहां दी आप संभाल। जोती जोत सरूप हरि, आपणी चले चलाए उलटी चाल। जामा धार ल्या अवतारा। किया खेल अपर अपारा। विच संसारा पहली वारा सृष्ट सबाई पड़दा पाया सुट्टे मूंह दे भारा। संत मनी सिँघ इक्क जगाया, दित्ता शब्द अपारा। बाहों पकड़ आप जगाया, करया खेल विच संसारा। दीपक जोती आप जगाया, तेल बाती ना कोई रखाया, किया सच उज्जयारा। शब्द सरूपी मेल मिलाया, सिँघ साहिब महिताब सिँघ जो आख सुणाया। बीस बरस ना हरि उठाया। आपणा वेला पूर कराया। जोती जोत सरूप
हरि, लोकमात हरि जोत धर, पहला सरगुण रूप बणाया। संत मनी सिँघ ल्या जगाए। शब्द सरूपी अवाज़ लगाए। वडा हरि शाहो भूपी, सच सिँघासण डेरा लाए। दिसे ना किसे सति सरूपी, गुरमुख साचे तेरे निज घर आप रखाए। प्रगट होया घनकपुर वासी, संत मनी सिँघ दूर दुराडे तेरी लथ्थी मनों उदासी, आया चल द्वारी। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल अपर अपारी। सरगुण रूप धार हरि अपारया। कलिजुग करी विचार, आपणा भेव आपे आप छुपा रिहा। किसे दिस ना आए देवी देव शिव शंकर गणेश ब्रह्मा वसे आपणे देस, प्रभ अबिनाशी विच मात कर के आया आपणा भेस, भाणा आपणे हथ्थ रखा लया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात मार झात, साची जोत जगा रिहा। पहली कीती खेल अपारी। बाल अवस्था हरि गिरधारी। साचे संत दित्ती नाम ख़ुमारी। जोती जोत सरूप हरि, अट्ठे पहर रहे नर निरँकारी। बाल अवस्था बाल अञ्याण। संत मनी सिँघ विच मात बणाया सुघड़ स्याण। जिस बुलाया हुक्म सुणाया राजा राणा। उठ उठ बल धारो। आत्म मन विचारो। जगत जीव ना हो गंवारो। निहकलंक जोत सरूपी जामा पाया, करे खेल अपर अपारो। संत मनी सिँघ शब्द धुन्कारी। आउँदी रहे अट्ठे पहर वारो वारी। छोटा बाला ना सुरत संभाला, देवे शब्द सच्ची धारी। कलिजुग जीव तेरा तोड़न आया जंज़ाला, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सरगुण रूप करे खेल अपर अपारी। छोटी अवस्था दो साल। करे खेल हर कमाल। संत मनी सिँघ उठ, प्रभ अबिनाशी प्या तुठ्ठ, तेरा बणे विच दलाल। जोती जोत सरूप हरि, इक्को इक्क लभ्भा धरत मात विच्चों अनमुल्लड़ा लाल। संत मनी सिँघ ख़ुशी मनाई। प्रभ अबिनाशी दया कमाई। गुरमुखां संग रलाई। सर अमृत आया चांईं चांईं। गुर अर्जन तेरा साचा धाम, राम दास तेरा सच सरोवर मिलदा सच्चा जाम, वेखे थाँईं थाँईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे दिसे किसे नाही। आया संत गुरूद्वार। पहली कीती इक्क विचार। निहकलंक बाल अवस्था मंजा साहिब उत्ते दित्ता बहाल। अग्गों उठे वड पुजारी। जो बैठे विच हँकारी, मारी डाहढी मार। संत मनी सिँघ कलम चलाई, सर अमृत तेरा लेख लिखाई, कलिजुग अन्तिम ढहिणा दूजी वार। साचा कर्म हरि कमाए। दूजी वार हुक्म सुणाए। पुरी अनन्द राह वखाए। पंज साल अवस्था आपणी आप लिखाए। जोत सरूपी जोत हरि संत मनी सिँघ साचे संत इक्को सच्चा साथ निभाए। पुरी अनन्द किया घर सच वास। गुर गोबिन्द जिस दी आप बणाई साची रास। साचा वक्त आप सुहाया बैठा रहे छे मास। जोती जोत सरूप हरि, माया पड़दा इक्का पाया, मात पताल अकाश। होए शब्द अपारे, संत मनी सिँघ उठ बल धारे। पुरी अनन्द विच अवाज़ां मारे। सोए जागो, उठ उठ भागो, चरनी लागो, वेला गया फेर पछताए, जोती जोत सरूप हरि, माया पड़दे सभ नूं पाए, ना कोई सुरत संभाले।
तीजा हुक्म हरि सुणाया। संत मनी सिँघ फड़ उठाया। नीला चोगा इक्क रंगाया। पंज साल अवस्था होई, गुर पूरे दे तन पहनाया। आपणे कंधे लए उठाए, पुरी अनन्द दे विच फिराया। उठो मुस्लमानो नौजवानो अमाम मैहन्दी बण के आया। अन्तिम कलि मौत राणी दो हथ्थां नूं लावे मैहन्दी। कलिजुग जीव गुमानी वड सवाणी, पीहड़े डाह डाह थले बहिंदी। उत्तों वेख मौत राणी, कलिजुग जीव वाहवा साचे हाणी, बाहों फड़ फड़ नाल लैंदी। जोती जोत सरूप हरि, किरपा कर देवे वर, अट्ठे पहर दर ते कहन्दी। प्रभ अबिनाशी पड़दा पाया। संत मनी सिँघ ज़ोर लगाया। हिन्दू सिख ईसाई मुस्लिम कोई उठण ना पाया। उठ मनी सिँघ होया त्यार। साची करी इक्क विचार। संत मनी सिँघ लिखे लेख, राजे राणे करे ख़बरदार। निहकलंक कलि जामा पाया, आई चल सच्ची सरकार। आपणा भेव आप छुपाया, दिस किसे ना आया, भरम भुलेखे रिहा मार। जोती जोत सरूप हरि, भरम भुलेखे झूठे लेखे सभ दे रिहा विचार। राजे राणे ना करन विचारे। अन्तिम वेले होए ख्वारे। साचे लिखे लेख बण गुरसिख लिखारे। विच मात कलि वेख लग्गी मेख ना कोई उखाड़े। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम दर दर घर घर मौत लाड़ी मगर लगाए देंदी जाए बहारी। सिर उत्तों लाहे बाणा। कलिजुग बणाया अन्धा काणा। सिँघ सिँघासण बैठा हरि जी आपणा किया सच्चा भाणा। जोती जोत सरूप हरि, दूजा पड़दा आपे लाहे, तख्तों लथ्थे राजा राणा। साची खेल आप रचाए। हथ्थों कंगण एह भी लाहे। राउ उमराउ दर दर मंगण भिख कोई ना पाए। गुरमुख साचे साची दात इक्को मंगण, साचा नाम हरि झोली पाए। दर घर साचे मूल ना संगण, शब्द डोरी नाल बंधाए। कलिजुग अन्तिम ना होयण नग्न, शब्द पड़दा उत्ते पाए। दीपक जोती आत्म जगण, जोत सरूपी डगमगाए। इक्क लगाए गुरसिक्खां मुख सोहँ साचा सगन, आपणे नाल लए प्रनाए। पंचम् जेठ सोहणा निराला लग्न, सतिजुग तेरी धार बंधाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हथ्थीं आपणी कार आपे आप कराए। करे तन शृंगार भेख वटांयदा। ना कोई जाणे जीव गंवार, निहकलंक जामा पांयदा। प्रगट होया विच संसार पहली वार, शब्द डंक इक्क वजांयदा। आप मिटाए कलिजुग तेरा अन्धेर, दीपक जोती इक्क जगांयदा। गुरमुख तारे करे आपणी मेहर ना लाए देर, अमृत सीर प्यांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भाणा साचा राणा आपणे हथ्थ रखांयदा। साचा राणा हरि सुल्तान है। सृष्ट सबाई इक्क भगवान है। वेले अन्त लए छुडाई, चारों तरफ निगाहबान है। ना कोई सके भेव छुपाई, खोटे खरे परखे बेईमान है। आत्म जोती सभ दे धरे, नाल रक्खे पंज शैतान है। शब्द डोरी नाल बंधाए, गुरमुख तेरे वस कराए अन्तिम देवे हाण है। बेमुखां दहि दिश दे विच फिराए, ना सके कोई उठान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे इक्क सच्चा नाम निधान
है। मिले नाम निधाना। गुरमुख होए चतुर सुघड़ स्याणा। इक्को जोत जगे महाना। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, हथ्थीं बन्न्हे साचा गाना। आत्म जोती देवे धर, सच्चा देवे ब्रह्म ज्ञाना। ना कोई वेखे नारी नर, बिरध बाल इक्क जवाना। जोती जोत सरूप हरि, सर्ब जीआं दा दाना बीना। सर्ब जीआं एका राखा। जोत सरूपी सच्चा साखा। साचा राह गुरमुख विरले विच मात दे भाखा। अन्तिम कलिजुग नेड़े आया, निहकलंक जन तेरा होया राखा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे नाम निधान गुणवन्त हो। मेहरवान हरि नर नर हरि अलखणा अलाखा। देवे नाम हरि मेहरवान। गुरमुख साचे आप बणाए चतुर सुजान। देवे दान एका शब्द सुणाए कान, मारे शब्द तीर सच्चा बाण, आत्म सभ दा विन्ह वखाए जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म बैठा डेरा लाए। आत्म डेरा लाया रूप अपार है। बेमुखां पड़दा पाया होया अन्ध अंध्यार है। गुरसिख सोया आप जगाया, दीपक जोती किया उज्जयार है। फड़ फड़ बाहों राहे पाया, सिध्धा राह इक्क रखाया, जिथ्थे वसे हरि निरँकार है। विच राह ना कोई अटकाया, धर्म राए बैठा शरमाया, चितुर गुप्त ने मूंह भवाया, सिध्धा जाए विच दरबार है। साचा लेखा हरि चुकाया, लहणा देणा आप मुकाया, साचा गहणा तन पहनाया किया सच्चा इक्क शृंगार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेले अन्तिम कलि गुरमुखां तन पहनाए फूलण सोहणा सच्चा हार है। फूलणहार गुरसिक्खां गल विच डाले। आपणी गोदी आप उठाए, आपे आप लपेटे चिट्टे विच रुमाले। बेमुख कलिजुग जीव तन काया पहने सूसे काले। निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी दीप जगाया, बेमुखां कलि दिस ना आया, अन्तिम करे बाहों फड़ फड़ मूंह काले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा डण्डा हथ्थ उठाया, सोहँ जिस दा नाम रखाया, उचे डाहण दए चढ़ाया। फल किसे दा रहण ना पाया। सोहँ डण्डा हथ्थ उठाए। बेमुखां दी कंडां उत्ते आप लगाए। करी जाए उत्तों झण्डां, पाउँदा जाए जगत वंडां, करी जाए खण्ड खण्डां, आत्म पाए ठंडां, एका दात झोली पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा डण्डा आपणे हथ्थ रखाए। सोहँ डण्डा उठे हो त्यार। निहकलंक करे तेरे तन शृंगार। गुरमुखां दी आत्म वसीं करीं सच्चा इक्क प्यार। इक्को राह सच्चा दस्सीं, निहकलंक लोकमात आया जामा धार। बेमुखां दे कोल खलो के खिड़ खिड़ हस्सीं, देवीं धक्का मार। मुड़ के उत्तों फड़ के कसीं, शब्द डोरी खिचीं दोवें भुजां पसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, गुरमुख विरला पाए सार। शब्द डण्डा हरि हथ्थ ललकारे। निहकलंक नूं अवाजां मारे। आ मात मेरी सच्ची सरकारे। लक्ख चुरासी होई बड़ी ख्वारे। कलिजुग पापी फड़ फड़ सभ नूं धक्के मारे। मिले ना माण ना किसे मदीने ना मक्के, ना कोई रक्खे माण बूरे कक्के, जोती
जोत सरूप हरि, किसे बैठा रहण ना देवे उचे सुच्चे किसे चुबारे। महल मुनारे देणे ढाह। आपे पाउणा इक्को गाह। सृष्ट सबाई आपे करे सफा। गुरमुख साचे लए बचा। सरन सरनाई लए लगा। उत्ते पड़दा शब्द पा। प्रेम डोरी नाल बंधा। रसना गंढ्ढ दए दवा। सोहँ जो जन रहे गा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्तिम अन्त कलि गुरमुखां फड़े बांह। सोहँ डण्डे उठ कर इशनान। उठ के वेखे मार ध्यान। जोत सरूपी जामा पाया भुले फिरन जीव निधान। साचा हरि किसे दिस ना आया, आत्म भरया वड गुमान। एका आत्म हँकार रखाया, ना कोई जाणे जोत सरूपी हरि भगवान। माझे देस भाग लगाया। सोहणा वेस इक्क रखाया। खुल्हड़े केस रहे कराया। पंचम् जेठ दिन सुहाया। चारे वेस कर वखाया। चिट्टा बाणा तन छुहाया। सूहा बाणा नाल रलाया। तीजा बाणा लाल रंगाया। चौथा काला तन लै पाया। बेमुखां कढ्ढे दवाला, ना होए कोई सहाया। गुरमुखां दस्से राह सुखाला, निहकलंक विच मात दे आया। बेमुखां लग्गे हड्डीं पाला, सोहँ डण्डा प्रभ हथ्थ उठाया। आत्म होई जिन्हां कंगाला, सच्चा माल धन्न किसे हथ्थ ना आया। ना कोई तोड़े जगत जंज़ाला, ना कोई करे गुरमुखां प्रितपाला, आपणी गोदी लए उठाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। सोहँ डण्डा उठ ललकारे। मातलोक पहली वारे। पहली कूट मारे मार करे ख्वारे। गुरमुख साचे सच पंघूड़ा रहे झूट, देवे आप हुलारे। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे तेरी आत्म वसे सच्चे इक्क चुबारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, गुरमुखां रक्खे पैज संवारे। गुरमुखां पैज संवारदा। रातीं सुत्तयां वाजां मारदा। करे कम्म पहरेदार दा। ऊँच नीच ना कोई विचारदा। एका मारे ध्यान, वेखे प्रेम चरन प्यार दा। जोती जोत सरूप हरि, सर्ब जीआं हरि आपे जाणदा। सोहँ डण्डा ख़ुशी मनाए। मैं आया विच वरभण्डा, निहकलंक आपणे हथ्थ उठाए। पाउँदा जाए सभ दीआं वंडां, फड़ फड़ चरनां नाल लगाए। आपे वेखे सत्त दीप नौ खण्डां, नारां रंडां सर्ब वखाए। तोड़ी जाए सर्ब घमंडां, भन्नी जाए कच्चे अंडां हरि जी भन्ने दोहीं हथ्थीं ठोकर रिहा लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर दिस किसे ना आए। सोहँ डण्डे ख़ुशी मनाई। वाहवा सोहणी सेवा हरि जी लाई। बेमुखां नूं फल खवाई। इक्को मेवा सिर उत्ते लगाईं चांईं चांईं। ना कोई होए सहाए देवी देवा, थाउँ थाँईं बैठे मारन धाईं। गुरमुख विरले रसना हरि जी जपया जिह्वा, वेले अन्तिम होए सहाई। जोती जोत सरूप हरि, तिन्नां लोकां पाए सार, मेट मिटावे सभनीं थाँईं। सोहँ डण्डा उठ ललकारे। आया दर सच्चे दरबारे। दोए जोड़ करे निमस्कारे। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, मैं जावां बेमुखां दे दर दुआरे। इक्को देवीं सच्चा वर, मैं जाए करां सभ नूं सर, बेमुखां करां चीर दो फाड़े। चारे कुन्टां आउणा डर, घर
घर रोवण नार नर, किसे ना मिले साचा वर, अन्तिम भाग होए माढ़े। गुरमुखां हरि जी ल्या वर। चरन लाग गए तर, आप बणाए साचे लाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी अन्दर बैठा आपे वेखे चंगे माढ़े। आपे आप हरि पछाणदा। जीवां जन्तां साधां संतां आदिन अन्ता वेख वखाणदा। गुरमुखां मिले साचा कन्ता बणाए बणता, ना आए पासा हारदा। औखे होए जीव जन्ता, जोती जोत सरूप हरि, प्रगट होए अवतार नर भेख धारे श्री भगवान दा। धर धर भेख जगत भुलांयदा। गुरमुख साचे संत जन आत्म वेख चरन प्रीत बन्न्हांयदा। लिखदा जाए साचे लेख, मिटाउँदा जाए बिधना रेख, सोहँ डण्डे नाल घसांयदा। गुरमुख साचे नेत्र लैणा पेख, मिटदे जाण वड वड सेठ, प्रभ साचा खेल रचांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आप समांयदा। गुर संगत ख़ुशी मनाईआ। साचा हरि रसना गाए चांईं चांईंआ। मिल जाए दूजा सच्चा वर, वसणा सच्चे घर, आत्म हँकार सर्ब तजाईआ। मिलणा अवतार नर, चुकाए भरम डर, साचे धाम बहाईआ। किरपा आपणी देवे कर, आत्म साची जोत धर, करे जीव रुशनाईआ। इक्को इक्क रिहा कर, जोत सरूपी जामा धर, नीच ऊँच भेव मिटाईआ। आप खुल्हाए साचा दर, इक्क वखाए साचा सर, आत्म तीर्थ सच इशनान कराईआ। इक्क वखाए साचा घर, वेले अन्तिम लैणा वर, भुल भुलेखे आउणा दर, मस्तूआणा साचा धाम हरि विच मात उपजाईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी खेल लई कर, किसे मंगण ना जाणा दर, शब्द सरूपी रिहा जगाईआ। राणे संगरूर आवे डर, प्रभ अबिनाशी शब्द सरूपी उत्ते बहे चढ़। आप चुकाए पिछला लहिण देण, दोहीं हथ्थीं लए फड़। सौखा साह फेर ना लैणा, एथे अग्गे जाए अड़्ह। हरि ना दिसे दोए नैणा ना दिसे केहड़े राह अन्दर गया वड़, पहरेदार खड़्हे चुफेरे, चारों तरफ मारन गेड़े, जोती जोत सरूप हरि, सभ नूं बाहर गया छड्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया, आपणा भेव आप खुल्हाए, राजे राणे सरन लगाए जो मारी बैठे दड़। राणा संगरूर आप उठावणा। आत्म तोड़ सर्ब गरूर, कर कर चूरो चूर एका नूर फेर वखावणा। जेहड़ा दिसे दूरो दूर, प्रगट हो स्वच्छ सरूपी दरस दिखावणा। आसा मनसा जाए पूर, शब्द सरूपी रिहा घूर, इक्क उपजाए साची तूर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका राह साचा थां चरन वखावणा। राणा संगरूर उठ विचारे। केहड़ा एहनूं वाजां मारे। केहड़ा पाई बैठा उत्ते भारे। दोहीं हथ्थीं जोर लगाए, उत्तों ना उतरे हरि निरँकारे। आपणी खेल आप वरताए, पाउँदा जाए होर भारे। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल विच संसारे। राणा संगरूर धारे बल। केहड़ा अन्दर आया करे वल छल। मैं आपणा कवाड़ बन्द रखाया, खुल्हाया केहड़ी कल। आउँदा जांदा कोई नज़र ना आया, जेहड़ा रिहा मैंनूं दल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उत्ते
भार पाए, रिहा दबाए दम सुकाए मूंहों मंगे जल। राणा संगरूर करे पुकार। लग्गी तृखा कोई देवे निवार। ओथे ना कोई सुणे पुकार। प्रभ अबिनाशी प्रगट होवे किरपा धार। सिर दे उत्ते हथ्थ रखाए, अमृत झिरना इक्क झिराए, आत्म करे ठंडी ठार। इक्को बूंद मुख चुआए, कँवल नाभ हरि आप उलटाए, खिड़े कँवल सच्ची गुलज़ार। उप्पर धवल माण दवाए, चरनी हरि जी सीस निवाए, वेखे रंग सच्चे करतार। दस्म दुआरे बूझ बुझाए, माया पड़दे आपे लाहे, सोहँ डण्डे नाल हटाए, सोहँ खण्डे नाल वडाए, करे लोअ अपर अपार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक अवतार नर, आपणी किरपा आपे धार। दूजा देवे इक्क प्यार। जगे जोत अगम्म अपार। राजा डिग्गा मूंह दे भार। दोए जोड़ गुर पूरे, तेरे चरन करे निमस्कार। सिर उत्ते हथ्थ धरे धरनी धरन, चरन लाग सारे तरन खिच्ची आए वारो वार। आपणे हथ्थ रक्खे वाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बणाए दर सर्ब भिखार। राजे मंगण बण भिखारी। किरपा कर हरि गिरधारी। देवे इक्को नाम ख़ुमारी। मारी सच्ची इक्क उडारी। हउमे विच्चों जाए बिमारी। चरनी लग्गीए कर प्यारी। जोती जोत सरूप हरि, आप बंधाए आपणी धारी। आपणी धार हरि बन्न्हाए। राजा राणा सरन लगाए। देवे नाम निधाना, आत्म दीपक जोत जगाए। भगवन्त हरि भगवाना, बेमुखां दिस ना आए। गुरमुखां बद्धा हरि दर गाना, विच्चों मात लए उठाए। सच्चा देवे नाम निशाना ब्रह्म ज्ञाना हरि ध्याना, सोहँ रसना गाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे पल्लू नाल बंधाए। सिँघ पूरन की करे बेचारा। विच वड़ बैठा जोत सरूपी हरि निरँकारा। सृष्ट सबाई मारे धक्के, ना निकले विच्चों बाहरा। तट्ट तीर्थां लभ्भ लभ्भ थक्के, कई लभ्भदे फिरदे मदीने मक्के, डिग्गे मूंह दे भारा। कक्के बूरे सारे अक्के, ना मिले ख़ुदाई नूर प्यारा। हार थक्के ईसा मूसा, सभ दा होवे काला सूसा, कलिजुग अन्तिम आप पुकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को इक्क नरायण नर रसना सारे कहण तिन्नां लोकां पाए सारा। गुर संगत तेरा मुल्ल पवाया। सोहणा सच्चा तोल तुलाया। सोहँ खण्डा हथ्थ उठाया। शब्द डण्डे नाल बंधाया। विच वरभण्डां हरि जी आया। नव खण्डां नूं लए तुलाया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां आपणे दर आप बहाया। गुर संगत किया सच प्यार। बेकुंठ निवासी आया गुरमुखां दे द्वार। नेत्र बन्द रखाए ना वेखे मदिरा मासी, दर हुन्दे रहण ख्वार। गुरमुख साचे आत्म साचे करन हासी, प्रभ रिहा कर्म विचार। जोती जोत सरूप हरि, बेमुखां मारे डाहढी मार। गुर संगत किया सच विहारा। रसना गाया हरि निरँकारा। दर्शन पाया पहली वारा। प्रगट होया जगत दातारा। जिस नूं लग्गे झूठा भेख, आए चल दुआरा। प्रभ अबिनाशी आपे लए वेख, लाहे तन अफारा। जोती जोत सरूप हरि, शब्द डण्डा रिहा हुलारा। सभ दी वेखे आत्म खोटी। कटी जाए बोटी बोटी। साचे
दर जो जन आए, भरम भुलेखा सभ दा गंवाए, भुला कोई रहि ना जाए, कोटन कोटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवान, ना वेखो काया खोटी। एह काया हरि दातार। विच वसे हरि निरँकार। राह साचा दस्से, पावे साची सार। जो जन दर आए हस्से, शब्द तीर एका कसे, तोड़े सर्ब हँकार। फड़ फड़ बाहों गुरमुखां राह साचा दस्से, बेमुखां चरनां हेठ झस्से उत्ते पावे डाहढा भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप लिखाए, ना करे कोई उधार। भरम भुलेखा होए जिस जन, आए चल द्वार। साचा लेखा आप चुकाए तन, गंवाए सर्ब हँकार। साचा लाए विच गुर संगत डन्न, शब्द खण्डा रिहा हुलार। झूठी काया भाण्डा देवे भन्न, लाहे तन अफार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन जाणे जीव गंवार। ना एह जीव ना बाल निधाना। ना एह बुढ्ढा बिरध ना एह नौजवाना। जोत सरूपी इक्का रंग इक्का रूप श्री भगवाना। तिन्नां लोकां वडा शाहो भूप, फड़ी बैठा शब्द सरूपी हथ्थीं तीर कमाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई तेरा इक्को इक्क करे सच निशाना। सच निशाना चले तीर। बेमुखां आत्म जाए चीर। चार कुन्ट होए वहीर। ना कोई दिसे पीर फ़कीर। मिटदे जाण दस्तगीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ नूं रिहा चीर। पावे सार वेद पुराना। पढ़ पढ़ थक्के कलिजुग जीव, ना मिल्या सच्चा इक्क निशाना। अन्तिम कलिजुग सारे थक्के, चारों कुन्ट पैण धक्के, मुख भवाए हरि भगवाना। धर्म राए दे घर विच धक्के, इक्को वारी बन्द कवाड़ आप कराना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां गुर संगत मेल मिलाए साचा देवे नाम निधाना। गुर संगत गुर दर सच्चा धाम। रल मिल बहिणा प्रभ अबिनाशी दस्से साचा राह, गलों कटे जम का फाह, दरस दिखाए प्रगट होए दूसर कोई ना। ना कोई पिता ना कोई मां। पहलां आपणा तन जलाया। कलिजुग जीवां डन्न लगाया। साचा शब्द इक्क उपजाया कन्न सुणाया। जोत सरूपी जामा धार विच संसार पंचम् जेठ प्रगट होए विच मात दे आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे विच समाया। आपणी देह हरि तजाई। दूजी चोली आप उपाई। वस्सया काया चोली बणाई दर दी गोली, ना जाणे कोई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव रिहा छुपाई। हरि साचा भोग लगाए, पूर कराए भावनी। गुरमुखां चोग चुगाए, मिटाए काया झूठी कामनी। साचा जाम प्याए, मिटाए अन्धेरी शामनी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बन्न्हाए साची दामनी। गुरमुखां चोग चुगांयदा। भोरा भोरा मूंह विच पांयदा। थोड़ा थोड़ा दु:ख वंडांयदा। गुरमुखां जोड़ा जोड़ा कर बहांयदा। शब्द घोड़े फिर चढ़ांयदा। धुरदरगाही अग्गे आया दौड़ा, वाग आपणे हथ्थ रखांयदा। हरि वखाए इक्को सच्चा पौड़ा, तिन्नां लोकां जो लगांयदा। गुरमुखां प्रभ साचा बौहड़ा, अन्तिम कलि बांह फड़ांयदा। आपे भन्ने कलिजुग
जीव रीठा कौड़ा हरि हथौड़ा सिर लगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगहि साची साचा धाम साचा माण दवांयदा। लाए भोग भुक्ख गंवाए। सहिँसा रोग दु:ख मिटाए। आप उपजाए आत्म सुख जो जन चरन ध्यान लगाए। उज्जल करे मात मुख, जो जन रसना गाए। सुफल कराए मात कुक्ख, मानस जन्म लेखे लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखे जगत भुलाए। लग्गे भोग हरि बनवारया। मिल्या धुर संजोग, मिल्या नर अवतारया। ना होए अन्त विजोग, किरपा कर हरि निरंकारया। मिटाए चिन्ता सोग, देवे शब्द अपर अपारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साचा मेल मिलाया, चरन नाता इक्क बणाया, कलिजुग अन्तिम पहली वेरया। लग्गे भोग सुख वखांयदा। देवे साचा नाम जोग, तृष्ना भुक्ख गवांयदा। कटे हउमे रोग, शब्द दात आत्म झोली पांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर गुरमुखां आपणी हथ्थीं आप वरतांयदा। सच कमान आप उठांयदा। तीर भथ्था पिछे बन्न्हांयदा। दोवें हथ्थीं खिच्च वखांयदा। मारे बेमुखां दे सीने विच विन्ह विन्ह पार करांयदा। गुरमुख साचे संत जन चरन ल्याए खिच्च, अमृत सीर प्यांयदा। जोती जोत सरूप हरि, रसना तीर इक्क चलांयदा। रसना खिच्चे तीर सच कमान है। ना कोई देवे किसे धीर, ना करे कोई सच ध्यान है। ना मिले किसे सीर, ना हथ्थ आउणा नीर, अन्तिम कलि सर्ब पछतान है। गुरमुखां प्रभ मिलदा दूर दुराडा पैंडा चीर, अमृत मुख चुआए साचा सीर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम जामा धार, गुरमुखां कटण आया भीड़ है।