१४ चेत २०११ बिक्रमी केहर सिँघ दे गृह मेरठ छाउणी
धन्न कमाई भगत जन, गुर दर बहंदे। धन्न कमाई संत जन, हरि नाउँ ध्याँदे। धन्न कमाई भगत जन, सच कर्म करंदे। धन्न कमाई संत जन, हरि नाम रसना दिवस रैण ध्यांदे। धन्न कमाई भगत जन, साचा धर्म विच मात चलांदे। धन्न कमाई संत जन, हउमे तृष्ना रोग गवांदे। धन्न कमाई भगत जन, प्रेम सितार इक्क वजांदे। धन्न कमाई संत जन, दूई द्वैती पड़दा लौहन्दे। धन्न कमाई संत जन, आपा विच्चों हउमे रोग गवांदे। धन्न कमाई भगत जन, दुरमति मैल गुर दर गवांदे। धन्न कमाई संत जन, रल मिल सखीआं मंगल गांदे। धन्न कमाई भगत जन, भुले अवगुण हरि दर बख्शांदे। धन्न कमाई संत जन, नैण मुँधारी रिदे धिआंदे। धन्न कमाई भगत जन, जगत जंजाला आप कटांदे। धन्न कमाई संत जन, दे शब्द ज्ञान बेमुखां समझांदे। धन्न कमाई भगत जन, इक्का ओट हरि रखांदे। धन्न कमाई संत जन, शब्द
चोट तन वजांदे। धन्न कमाई भगत जन, अन्दरों खोट सर्ब गवांदे। धन्न कमाई भगत जन, आत्म दूई द्वैती लगा फट्ट आपणी हथ्थीं आप सुआंदे । धन्न कमाई संत जन, जूठा झूठा मोह विच मात आपणा आप तजांदे। धन्न कमाई भगत जन, साचा शब्द सुणन कन्न आत्म जाए सभ दी मन्न, एका चरन ध्यान रखांदे। धन्न कमाई संत जन, माया ममता जगत जंजाल आपणे तनों लाहुंदे। हरि भगवान देवे वड्याई, संतां भगतां दोहां मेल मिलान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आया देवे सोहँ सच्चा इक्क ज्ञान। धन्न कमाई भगत जन, विच मात संसार। धन्न कमाई संत जन, गुर चरन करन प्यार। धन्न कमाई भगत जन, एका दिसे शब्द सच्ची धुन्कार। धन्न कमाई संत जन, एका बैठ सेवा लाए अट्ठे पहर रहे ध्याए, हउमे रोग सर्ब निवार। धन्न कमाई भगत जन, दोए जोड़ करदे रहण हरि दर तेरे सच्चे घर सदा सदा निमस्कार। धन्न कमाई संत जन, एका मंगण साची मंग बण बण जगत भिखार। धन्न कमाई भगत जन, मानस जन्म जाए सुधार। धन्न कमाई संत जन, प्रभ अबिनाशी रसना रिहा उचार। धन्न कमाई भगत जन, दूजा शब्द वसाए तन, तीजा आत्म जाए मन, चौथे घर साचा हरि जोत जगाए अपर अपार। धन्न कमाई संत जन, भाण्डा भरम देवे भन्न, अग्गे आयण मूल ना संग, साचा देवे शब्द अस्वार। धन्न कमाई भगत जन, धन्न कमाई संत जन, दोहां बेड़ा देवे बन्न, निहकलंक नरायण नर अवतार। धन्न कमाई भगत जन, हरि रिदे विचारे। धन्न कमाई संत जनां, कारज सिध्धे आप करे कराए आप हरि निरँकारे। धन्न कमाई भगत जन, लग्गे चोट एका शब्द तन नगारे। धन्न कमाई संत जन, एका रक्खण ओट हरि गिरधारे। धन्न कमाई भगत जन, विच्चों कढ्ढण खोट हउमे चिन्ता रोग निवारे। धन्न कमाई संत जन, मंगदे रहण दुआरे। धन्न कमाई भगत जन, मिले वड्याई संत जन देवे सच्चा नाम धन्न निहकलंक नरायण नर अवतारे। धन्न कमाई भगत जन, मानस जन्म अनमोल । धन्न कमाई संत जन, पूरे तुल्ले तोल। धन्न कमाई भगत जन, वेले अन्त ना जायण डोल। धन्न कमाई संत जन, प्रभ वसे आत्म सदा कोल। धन्न कमाई भगत जन, सोहँ शब्द वजदा रहे अट्ठे पहर ढोल। धन्न कमाई संत जन, प्रभ आत्म पड़दे देवे फोल। धन्न कमाई संत जन, करे कराए आपणे चोहल। धन्न कमाई भगत जन, धन्न कमाई संत जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां दे अन्दर रिहा बोल। धन्न कमाई भगत जन, शब्द तूरा। धन्न कमाई संत जन, मिले जोती नूरा। धन्न कमाई भगत जन, हरि पाया गहर गम्भीरा। धन्न कमाई संत जन, होए शांत सरीरा। धन्न कमाई भगत जन, कटे हउमे पीड़ा। धन्न कमाई संत जन, बन्न्हे आपणा बीड़ा। धन्न कमाई भगत जन, चुकाए जगत झेड़ा। धन्न कमाई संत जन, आप वसाए काया नगर खेड़ा। धन्न कमाई
भगत जन, प्रभ अबिनाशी दिसे नेड़न नेड़ा। धन्न कमाई संत जन, प्रभ आत्म रक्खे खुल्हा वेहड़ा। धन्न कमाई भगत जन, प्रभ दर शब्द लैण, रसना कहण धन्न धन्न, अन्त ना मारे करे ख्वारे आपे देवे साचा गेड़ा। धन्न कमाई संत जन, अन्त ना लग्गे मूल डन्न, इक्को मिले माल नाम धन्न, मिटे जगत झेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आदिन अन्ता गुणी गुणवन्ता बन्न्हदा जाए बेड़ा। धन्न कमाई भगत जन, गुर चरन दुआरा। धन्न कमाई संत जन, जगे जोत अगम्म अपारा। धन्न कमाई भगत जन, वेखण हरि कन्त सच्चा भतारा। धन्न कमाई संत जन, मिल्या नाम सच्चा भण्डारा। धन्न कमाई भगत जन, प्रभ प्रगट होए दरस दिखाए वारो वारा। धन्न कमाई संत जन, शब्द दात प्रभ झोली पाए बणे आप वरतारा। धन्न कमाई भगत जन, दूजा मंगण ना कोई होर दुआरा। धन्न कमाई संत जन, प्रभ अबिनाशी किरपा कर खोल्हे दस्म दुआरा। धन्न कमाई भगत जन, एका जोत हरि बलोए दर्शन देवे तीजे लोए आपणा भेव निवारा। धन्न कमाई संत जन, नेत्र अवर ना दीसे कोए एका दीसे हरि गिरधारा। धन्न कमाई भगत जन, अन्तिम मिल्या हरि करतारा। धन्न कमाई संत जन, आत्म किया सच पसारा। धन्न कमाई भगत जन, धन्न कमाई संत जन, दोहां मिल्या महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को इक्क सच भतारा। धन्न कमाई भगत जन, दर साचा मंगण। धन्न कमाई संत जन, काया चोली आपणी रंगण। धन्न कमाई भगत जन, दर घर साचे मूल ना संगण। धन्न कमाई संत जन, एका तन शृंगार लगायण सोहँ शब्द साचा कंगण। धन्न कमाई भगत जन, भाण्डा भरम झूठा भन्नण। धन्न कमाई संत जन, साचा नाम हरि झोली पाए लग्गे मात ना संन्हन। धन्न कमाई भगत जन, साचा शब्द हरि उपजाए इक्क सुणाए कन्नन। धन्न कमाई संत जन, कलिजुग जीव होए अन्न्हन। धन्न कमाई भगत जन, दोवें बण गए सच्चे भाई निहकलंक तैनूं मन्नण। धन्न कमाई भगत जन, हरि दए दिलासा। धन्न कमाई संत जन, प्रभ आप मिटाए आत्म लग्गी तृष्ना प्यासा। धन्न कमाई भगत जन, अन्तिम जन्म कराए रहिरासा। धन्न कमाई संत जन, लक्ख चुरासी करे विनासा। धन्न कमाई भगत जन, प्रभ अबिनाशी होए दासन दासा। धन्न कमाई संत जन, आत्म वेखण हरि तमाशा। धन्न कमाई भगत जन, जोत सरूपी अन्दर बैठा पाउँदा रहे रासा। धन्न कमाई संत जन, इक्को दित्ता सच्चा नाम ना तोला ना मासा। धन्न कमाई भगत जन, इक्को मंगण सच्चा दान अग्गे डाहिण काया चोली सच्चा कासा। धन्न कमाई संत जन, प्रभ अबिनाशी करे बन्द खलासा। धन्न कमाई संत जन, धन्न कमाई भगत जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर दोहां विच इक्को जिहा रक्खे वासा। धन्न कमाई भगत जन, हरि हाज़र हज़ूर। धन्न कमाई संत जन, आत्म होए भरपूर। धन्न कमाई भगत जन, पंजां चोरां
करना दूरो दूर। धन्न कमाई संत जन, सोहँ शब्द रसना गायण आत्म मिटे गरूर। धन्न कमाई भगत जन, धन्न कमाई संत जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां दस्से इक्को थां, आपे फड़े दोहां बांह, प्रभ अबिनाशी हाज़र हज़ूर। धन्न कमाई भगत जन, हरि सच पछाणा। धन्न कमाई संत जन, करया गुर चरन ध्याना। धन्न कमाई भगत जन, हरि देवे सच्चा दाना। धन्न कमाई संत जन, उपजे ब्रह्म ज्ञाना। धन्न कमाई भगत जन, शब्द सुणाए हरि काना। धन्न कमाई संत जन आप पहनाए दया कमाए शब्द सरूपी चिट्टा बाना। धन्न कमाई भगत जन मन्नण साचा भाणा। धन्न कमाई संत जन, मिल्या हरि भगवाना। धन्न कमाई भगत जन, वड वड्याई संत जन दोहां दिसे इक्क निशाना। धन्न कमाई भगत जन, मिल्या सच्चा राह। धन्न कमाई संत जन, मातलोक बैठे वेखण सचा थां। धन्न कमाई भगत जन, प्रभ दर भाणा रहे मन्न कदे ना मुख चों निकले ना। धन्न कमाई संत जन, प्रभ अबिनाशी रक्खे ठंडी छाँ। धन्न कमाई भगत जन, आपणी गोद उठाए जिउँ बालक मां। धन्न कमाई संत जन, दरगहि साची देवे ला साचे नां। धन्न कमाई भगत जन, धन्न वड्याई संत जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर दोहां दा आपे बणे पिता आपे मां। धन्न कमाई भगत जन, हरि साचा दिसे। धन्न कमाई संत जन, विच मात वंडायण आपणे साचे हिस्से। धन्न कमाई भगत जन, बेमुख कलिजुग जीव पिसे। धन्न कमाई संत जन, कोई ना करे इस दी रीसे। धन्न कमाई भगत जन, मिटदा जाए भेव बीस इकीसे। धन्न कमाई संत जन, हरि सोहँ शब्द छत्र झुलाए सीसे। धन्न कमाई भगत जन, देवे वड्याई नाम धन्न, चरन लगाए मूसे ईसे। धन्न कमाई संत जन, भेव खुल्हाए साचे तन, एका शब्द सुणाए सपारे तीसे। धन्न कमाई भगत जन, धन्न वड्याई संत जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सच्चा नाम दान, आए दर हरि भगवान, हो मेहरवान देवे सच्चा इक्क निशान, साचा गुण निधान छत्र झुलाए सीसे। धन्न कमाई भगत जन, हरि मिल्या सज्जण मुरारा। धन्न कमाई संत जन, पायण दरस आत्म अपारा। धन्न कमाई भगत जन, मिल्या मेल कृष्न मुरारा। धन्न कमाई संत जन, मिल्या जोत सरूपी राम अवतारा। धन्न कमाई भगत जन, नेत्र पेखण साचे तन इक्को जोत हरि निरँकारा। धन्न कमाई संत जन, आत्म दीपक जोती होए मात उज्जयारा। धन्न कमाई भगत जन, दर आए लेखे लाए मानस जन्म सुधारा। धन्न कमाई संत जन, मिल्या पुरख अगम्म अपारा। धन्न कमाई भगत जन, हउमे दुखड़ा लाहे भारा। धन्न कमाई संत जन, देवे शब्द अपर अपारा। धन्न कमाई भगत जन, मंगण आयण चल दुआरा। धन्न कमाई संत जन, प्रभ अबिनाशी आपणी हथ्थीं बणे आप वरतारा। धन्न कमाई भगत जन, आत्म झोली लैण भराए खुल्हया इक्क दुआरा। धन्न कमाई संत जन,
मिल्या मेल हरि निरँकारा। धन्न कमाई भगत जन, मिले वधाई संत जन, दोहां मेल मिलाया इक्को जोती हरि निरँकारा। धन्न कमाई भगत जन, मानस जन्म सुधारया। धन्न कमाई संत जन, हरि पाया अपर अपारया। धन्न कमाई भगत जन, मानस जन्म मात सुधारया। धन्न कमाई संत जन, सच्चा मिल्या हरि भतारया। धन्न कमाई भगत जन, देवे सच्चा नाम धन्न, जोत जगाए साचे तन खोल्हे दस्म दुआरया। धन्न कमाई संत जन, मिले सच्चा नर, आपणी किरपा कर जोत देवे धर करे उज्जयारया। धन्न कमाई भगत जन, मिले वड्याई संत जन, दोवें मंगण इक्क द्वारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धारया। धन्न कमाई भगत जन, मिल्या सच्चा राह। धन्न कमाई संत जन, गलों कटया जम का फाह। धन्न कमाई भगत जन, अग्गे वेखण सच्चा थां। धन्न कमाई संत जन, ना कुछ पीण ना कुझ खाण। धन्न कमाई भगत जन, मिले वड्याई संत जन, दोहां धिरां दा इक्को नां। धन्न कमाई भगत जन, प्रभ देवे आत्म धीरे। धन्न कमाई संत जन, सोहँ शब्द मिल्या साचा सीरे। धन्न कमाई भगत जन, विच मातलोक बणे साचे हीरे। धन्न कमाई संत जन, इक्क दूजे दे साचे वीरे। धन्न कमाई भगत जन, इक्को चोट शब्द लाए अक्खीं चले नीरे। धन्न कमाई संत जन, चलदे रहण धीरे धीरे। धन्न कमाई भगत जन, हरि पाया गहर गम्भीरे। धन्न कमाई संत जन, झूठी माया विच्चों काया प्रभ अबिनाशी आपे चीरे। धन्न कमाई भगत जन, इक्क वसाया शब्द तन, हउमे विच्चों कढ्ढी पीड़े। धन्न कमाई संत जन, वसे सच्चे थां, ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वड बली बलवान इक्क प्याए अमृत दोहां सच्चा सीरे। धन्न कमाई भगत जन, हरि सच्चा भालया। धन्न कमाई संत जन, विच रक्खण नाम सच्चा दलालया। धन्न कमाई संत जन, गलों लाहया सूसा कालया। धन्न कमाई संत जन, तन काया मन्दिर आपणा आप सुहा लया। धन्न कमाई भगत जन, हरि साचा रिदे वसा लया। धन्न कमाई संत जन प्रभ अबिनाशी घरों पा लया। धन्न कमाई भगत जन दीपक जोत आपणा आप जगा लया। धन्न कमाई संत जन, लाल अनमोलक साचा मोती आपणे गल विच लटका लया। धन्न कमाई भगत जन, आत्म उठाई कलिजुग सोती, सोहँ रसना गा लया। धन्न कमाई संत जन, दोहां दी बण गई इक्को गोती जोती जोत मेल मिला लया। धन्न कमाई भगत जन, सृष्ट सबाई रही सोती हरि जी किसे दिस ना आ रिहा। धन्न कमाई संत जन, हिरदे वास रखा रिहा। धन्न कमाई भगत जन, हरि तोड़े आत्म जन्दर, सोहँ चाबी ला लया। धन्न कमाई भगत जन, मिले वड्याई संत जन दोहां आपणे थां बहा रिहा। धन्न कमाई भगत जन, तन क्यारा। धन्न कमाई संत जन, विच पंच दूत सोहँ अपर अपारा। धन्न कमाई भगत जन, हल चलाए
रसना गाए, सिध्धी राहल इक्क रखाए, अग्गे दिसे सच किनारा। धन्न कमाई संत जन, इक्को पाणी आपणी हथ्थीं पायण अमृत साची धारा। धन्न कमाई भगत जन, आत्म सच्चा होए हरया, प्रभ अबिनाशी किरपा करया, मिल्या इक्क दुआरा। धन्न कमाई संत जन, सोहणी वाड़ी आप लगाई, हाढ़ी साउणी इक्क बणाई, इक्को इक्क आत्म क्यारा। जोती जोत सरूप हरि, देवे वड्याई भगत जन साचा फल अन्तिम दए खुआई। जन भगत तेरी धन्न कमाई आत्म लाया बूटा। संत जनां नूं दयो वधाई, इक्को लैण शब्द झूटा। भगत जन तेरी वड वड्याई, लक्ख चुरासी आउणा जाणा विच मात दे छूटा। जन भगत तेरी वड वड्याई होए चारे कूटा। धन्न कमाई भगत जन, धन्न वड्याई संत जन, दोहां धिरां महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे आपणा नां। जन भगत धन्न कमाई, आत्म तृखा इक्क रखाई। जन संत तेरी धन्न कमाई, इक्को आस चरन रखाई। जन भगत तेरी धन्न कमाई, प्रभ अबिनाशी दया कमाई। जन संत तेरी धन्न कमाई, प्रभ मिलण आया प्रगट जोत कलिजुग अन्तिम साचा माही। जन भगत तेरी धन्न कमाई, हरि देण वाला वड्याई। जन संत तेरी धन्न कमाई, हरि फूलन सेज रिहा विछाई। जन भगत तेरी धन्न कमाई, दोहीं हथ्थीं हरि जी रिहा तेरी सेव कमाई। जन संत तेरी धन्न कमाई, वेले अन्त कलिजुग प्रभ उत्ते देवे आप सवाई। जन भगत तेरी धन्न कमाई, प्रभ अबिनाशी उत्ते फूलन बरखा लाई। जन संत तेरी धन्न कमाई, करोड़ तेतीस दर खलोते रहे शरमाई। जन भगत तेरी धन्न कमाई, प्रभ अबिनाशी गूढ़ी नींद रिहा सवाई। जन भगत तेरी धन्न कमाई, पवण उनन्जा सिर छत्र झुलाई। जन भगत तेरी धन्न कमाई, साचा लेखा दए लिखाई। धन्न कमाई संत जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे संतां आदि अन्त जुगा जुगन्त आपणे नाल लए उपजाई। जन भगत तेरी धन्न कमाई, हरि मिल्या सच्चा शाह। संत जन तेरी धन्न कमाई, लभ्भ ल्या इक्क नां। जन भगत तेरी धन्न कमाई, प्रभ दर आए पकड़े बांह। जन संत तेरी धन्न कमाई, प्रभ मिल्या अगम्म अथाह। जन भगत तेरी धन्न कमाई, औखी घाटी कोई दिसे ना। जन संत तेरी धन्न कमाई, सोहँ साचा रसना चाटीं, गाउँदा रहीं सच्चा नां। धन्न कमाई भगत जन, जन संत वड वड्याई, मेल मिलावा दोहां धिरां होया प्रभ अबिनाशी तेरे घर सच्चे थां। जन भगत आए चल दुआरे। संत जनां नूं वाजां मारे। कलिजुग अन्तिम अन्त दोहां दे काज आप संवारे। प्रभ अबिनाशी साचा कन्त, इक्क वसाए सच सुच्च आपणे चरन दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ दे वड्याई, साधां संतां मेल वखाई। काया महल मुनारे। पंज जेठ दरस दिखाउणा। गुर संगत सोहणा सच्चा मेल मिलाउणा। जो जीव आवे दर ते कच्चा, बाहों पकड़ बाहर कढाउणा। प्रभ अबिनाशी साचा जीव भाण्डा काचा, अन्तिम
भन्न वखाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को सच्चा नाम सच्चा जाम गुरमुखां आपणी हथ्थीं आप प्याउणा। इक्को ध्यान हरि निरँकारा। दोए जोड़ करो निमस्कारा। मंगण आए सच दुआरा। अमृत भरे हरि भण्डारा। खोल्ह दुआरा मिटया अन्धयारा। वखा घर जिथ्थे वसे हरि निरँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मंगण आए चरन दुआरा। मंगण आए बण भिखारी। प्रभ अबिनाशी वड भण्डारी। साची दात झोली पा, कलिजुग अन्तिम होई ख्वारी। गलों कटे चुरासी फाह, दे चरन सच्ची सरदारी। इक्क वखा सच्चा थां, जिथ्थे वसे हरि बनवारी। अग्गे होए फड़ लै बांह, आत्म होई सभ दुखिआरी। ना कोई समझावे पुत्तां मां, निहकलंक आया मात जामा धारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत गुरमुखां पार उतारी। मंगणा इक्क द्वार हरि निरँकार दा। होर होणा सर्ब ख्वार, कलिजुग वेला आया हार दा। अट्ठ सट्ठ तीर्थ कोई ना पावे सार, बणे यार तट्टां घट्टां पार उतारदा। वेद पुरानां शाह सुल्तानां, प्रभ अन्तिम अन्त आप निवारदा। प्रगट होया वाली दो जहानां, जोत सरूपी हरि नर रंग सच्चे करतार दा। जन भगत सज्जण सुहेले। प्रभ मंगण आए साचा दान, कलिजुग अन्तिम होए मेले। देवे सच्चा माण ताण चरन ध्यान, बण जाए सच्चा सज्जण सुहेले। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल पारब्रह्म अन्तिम कलिजुग आप खेले। मंगण आए हो निमाणे। प्रभ अबिनाशी कर ध्याने। इक्को देवे सच्चा नाम, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाने। चरन धूढ़ करा हरि इशनान, दुरमति मैल आप धवाने। आत्म मार शब्द कटार, आप चुका जम की कान, लक्ख चुरासी फंद कटाने। जोती जोत सरूप हरि, चरन सरन आए तेरी भगवाने। मंगण आए हरि निरँकार। साची भिच्छया झोली पा, आत्म तृखा दे निवार। साचा राह इक्को दे वखाल, जिथ्थे वसे हरि भतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलिजुग गुरसिक्खां वंडण आया भार। गुरसिक्खां हरि भार उठाए। सोहणी खारी सिर उठाए। गुरसिख संत जन साचे हार चारों तरफ लए लटकाए। अग्गे पिच्छे गुरमुख साचे संत जन, विच हरि जी बैठा डेरा लाए। बेमुख जीवां पड़दा पाए, दिस किसे ना आए। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे माणक मोती सोहणा हार आप परोए। सोहणे हारां तन शृंगारया। गुरमुखां देवे इक्क प्यारया। प्रभ आपणी हथ्थीं आप गुंदाया, सोहणा सच्चा हारया। सिर आपणे उत्ते आप लगाया, गुरसिक्खां चुक्कया भारया। पर्दा उहला जगत रखाया, अचरज भेख हरि वखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आपणी सेव लगा रिहा। गुरमुख साचे हार परोए। दुरमति मैल आपे धोए। कलिजुग जीव ना जाणे कोए। आप उठाए फड़ फड़ सोए। सोहँ सोहणा सच्चा धागा, रसना नाल परोए। आपे फड़ी फिरदा वागां, मार ना सके कोए। फड़ फड़ कलिजुग तेरा झूठा लाहे दागा, सच्चा नाम लए
धोए। गुरमुख विरला कलिजुग जागा, बेमुख गूढ़ी नींद सवाए। किसे ना उपजे सच्चा रागा, ना होए सहाई कोए। सतिजुग लग्गे पहली माघा, कलिजुग अन्धेर मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन, आपणे तन साचे हार परोए। गुरसिख तेरी साची लड़ी। प्रभ दर लग्गी रहे झड़ी। इक्को जोती हरि जगाए, गुरसिख माणक मोती लभ्भ ल्याए, किरपा करनी आप बड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां रिहा घाड़न घड़ी। घाड़न घड़े हरि न्यारा। सोहँ कुठाली प्रखणहारा। सच कुठाली नाम पाए, प्यार सुहागा लाए हरि गिरधारा। खोट कोई विच रहि ना जाए, नेत्र पेखे आए दुआरा। गुरमुख साचे संत बणाए, देवे नाम अपर अपारा। प्रभ अबिनाशी कन्त मिलाए, जोत जगाए अपर अपारा। जन भगतां संतां बणत बणाए, इक्क वखाए घर बाहरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, क्या कोई पावे सारा। आपे गोपी आपे कान्हा। करया खेल जगत महानां। सर्ब जीआं दा जाणी जाणा। क्या कोई जाणे राजा राणा। भौंदे फिरन शाह सुल्तानी ज्ञानी ध्यानी, ना कोई जाणे सच्चा इक्क निशाना। आपणे आपणे राह मंगण, ना जानण गुणवन्त गुण निधाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलिजुग सभना मेट मिटाना। इक्क चलाए सिध्धा तीर। गुरमुखां आत्म जाए चीर। अमृत प्याए साचा सीर। आपे देवे शब्द धीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां साचे लेख लिखाए खिच्ची जाए इक्क लकीर। गुरमुख साचे जन्म दवाया। प्रभ अबिनाशी दया कमाया। गर्भवास फंद कटाया। पूरे होए ना दस मास, प्रभ जोती दए जगाया। निज घर बैठा करे वास, दिस किसे ना आया। सच घर सद रक्खे वास, अंग संग होए सहाया। गुरमुख साचे संत जनां प्रभ अबिनाशी मात लए उपजाया। गुरमुख साचे हरि जन्म दवाए। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, गुरसिख साचे आपणी गोद उठाए। प्रभ अबिनाशी आपणी गोद उठाए। आपे बणे पिता मां, सोहँ मंमा मुख रखाए। आपे रक्खे ठंडी छाँ, शब्द झूले आप झुलाए। विच मात देवे सच्ची दात चरन नात, ना अन्तिम कोई छुडाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां हरि देवे लोरी, फड़ बाहों गुर संगत नाल रलाए। जाए तोरी, अन्दर वेखे वड़ वड़ सृष्ट सबाई कोलों करे चोरी। जेहड़े रक्खे घड़ घड़, आपणे हथ्थ गुरसिक्खां डोरी। कोई ना सके अग्गे अड़, गुरमुख साचे संत जनां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चढ़ाए शब्द घोड़ी। गुरमुख साचे संत जन आपणी गोद उठाए दए हुलारा। मातलोक झूठा दिसे, दरगहि साची पार किनारा। गुरमुखां दे आउणा हिस्से, प्रभ अबिनाशी बणया आप वरतारा। कलिजुग जीवां मूल ना दिसे, जोत सरूपी हरि निरँकारा। कलिजुग झूठी चक्की पीसे, अन्तिम होए दो जहानी दोए दोए जिउँ दाल दो फाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा
संत जन आपणी हथ्थीं आप शृंगारे, मातलोक बणाए साचा लाड़ा। गुरमुखां हरि करे प्यार। इक्को देवे शब्द अधार। साची बणत आप बणाए, भव सागर तों जाए तार। महिंमा अगणत गणी ना जाए, ना कोई पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर नित नवित्त आवे विच संसार। साचे बाले आप खिडाए। गुरसिख साचे लाले आपणी गोद उठाए। तोड़े जगत जंज़ाले, दस्से राह इक्क सुखाले। फड़ फड़ उंगली आपे लाए, आत्म होए ना कदे कंगाले। सोहँ शब्द सच्चा नाउँ, एथे ओथे होए रखवाले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आप बहाए साचे थांएँ। गुरसिख हुन्दा जाए जवान। कलिजुग मिटदा जाए निशान। प्रभ अबिनाशी मार ध्यान। किथे बैठे बेईमान। फड़ फड़ मारे वड शैतान। गुरमुख साचे संत जनां देवे सच्चा दान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे सच्चा नाम इक्क प्यार। सच्चा नाम रिहा वंड। गुरमुखां आत्म पाए ठंड। आत्म देणी सच्ची गंढ्ढ। चरन प्रीती जाए हंढ। वेले अन्त ना देवे कंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर चरन लाग गुरमुख साचे संत जन, तेरी होए ना आत्म रंड। प्रभ अबिनाशी दया कमाए। गुरमुख साचे संत जन दूर दुराडे बैठे वेखे, जोत सरूपी तनक लगाए। जोती जोत सरूप हरि, जे कोई आपणे नैण वेखे दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनों साचा देवे नाम इक्क रघुराए। कलिजुग जीव होए गंवार, धीआं भैणां घर घर तक्कण, ना पावे कोई किसे सार। ज्ञानी ध्यानी सारे थक्कण, जो बैठे मल गुरूद्वार। बण बण आवण हाजी मक्कण, ना दिसे कोई किनार। प्रभ अबिनाशी तेरी महिंमा कहण ना सकण, आत्म भरया इक्क हँकार। झूठे प्याले लहू वाले कलिजुग जीव लक्कण, आत्म भरया रहे इक्क हँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम नेड़ा वेख भेख निहकलंक कलि जामा धार। दु:ख पाप हरि हरि नास कराया। आपणा वास विच रखाया। पहले हरि प्रसादि वरताया। कलिजुग पापी बाहर कढाया। सतिजुग साचा वक्त सुहाया। गुर संगत आत्म धीर धराया। अमृत मेघ आप बरसाया। रसना मुख दए चवाया। सुक्की कुक्ख हरी कराया। इक्का सुख आप उपजाया। उज्जल होया मुख, जो जन चल आया सरनाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट हो सिँघ सिँघासण बैठा डेरा लाया। सच्चा कीना आप विहारा। प्रसादि वरताया हरि करतारा। कलिजुग पापी कढाया बाहरा। गुर संगत बैठी रहे दुआरा। आपे लाहे तन अफारा। साचा देवे नाम अधारा। गुर चरन प्रीती साची नीती, जोत सरूपी हरि निरँकारा। मानस जन्म जाए जग जीती, कर दरस निहकलंक नरायण नर अवतारा। गुरमुख काया कीनी सीतल सीती, अमृत देवे आप भण्डारा। पिछली औध गई बीती, अग्गे दस्से राह अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरा आप खुल्हाया, कलिजुग
अन्तिम जामा पाया पहली वारा। तिन्न जुग ना हरि जी उठे। सुत्ता रहे किसे गुट्ठे। जेहड़े गए धुरदरगाहों रुठे। प्रभ फड़ फड़ कुट्ठे। गुरमुख उपजाए आप बंधाए एका मुट्ठे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ नेड़े आए। गुरमति सच्ची धार विच संसार है। गुरमति साची कार दस्से नर नार है, पूर्ब कर्म विचार है। गुरमुख सच्ची धार, प्रभ अबिनाशी पाए सार, हउमे रोग दए निवार, सोहँ देवे शब्द अपर अपार है। रसना गाए हरि निरँकार, जोत सरूपी जामा धार, कलिजुग अन्तिम लए विचार, सतिजुग साचा मात धराए है। बणे लेख लिखार, जूठा झूठा माया लूठा भन्न वखाए, ना कोई बचाए पैणी डाहढी मार है। गुरमुख साचे संत जनां हरि लए बचाए, चरन बहाए कलिजुग अन्तिम वार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क वखाए सच्चा सच दरबार है। कलिजुग मारे इक्क उछाल। गुरमुख साचे संत जनां, प्रभ आपे लए संभाल। बेमुखां खाण आया काल, वेले अन्त ना होए कोई सहाया, सभ दे भन्ने काया डाल। गुरमुखां बेड़ा बन्न वखाया, सच्ची डोरी नाल बंधाया, आपे होए रखवाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे सदा प्रितपाल। कलिजुग अन्तिम हरि जी वेखे। जन भगतां लिखे साचे लेखे। सच दात हरि झोली पाए, आत्म साची जोत जगाए, दूर दुराडा दिस किसे ना आए, गुरमुख साचा नेत्र पेखे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत देवे साचा नाम, आत्म तोड़े झूठा माण, बेमुखां कढ्ढे भरम भुलेखे। भरम भुलेखे रहे भुल। झूठे तोल जाणा तुल। अन्तिम वेले जाणा हुल। दर घर साचे जाणा रुल। अन्तिम वेले कोई ना पैंदा किसे मुल्ल। गुरमुख साचे संत जन सोहँ साचा रसना गायण, हस्सदे रहण बुल्ह। प्रभ अबिनाशी वेखण तीजे नैण, विच मात लगाए आपणीं हथ्थीं फुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलि जामा पाया सच भण्डारा गया खुल्ह। सच भण्डारा हरि खुल्हाया। गुरसिख दुलारा सर्ब बणाया। देवे शब्द हुलारा, दस्से सच प्यारा, एका नाम झोली पाया। कलिजुग तेरा अन्त किनारा , निहकलंक ल्या अवतारा, गुरमुख साचे संत जनां साचा नाल ल्याया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सच्चा दान, सोहँ दात झोली पाया। सच्चा दान हरि वरता रिहा। शब्द सुणाए कान, गुरमुख साचे संत प्यारया। तोड़े जगत माण, मिटे अन्ध अंध्यारया। करे जाण पछाण, गुरसिख गुरमुख दोवें बैठण इक्क द्वारया। मेल मिलाए आण हरि बनवारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां माण दवा रिहा। इक्का दर भगत भण्डार है। आत्म झोली लैणा भर, देवणहार दातार है। एका लैणा साचा वर, साचा नाम अपर अपार है। कलिजुग अन्तिम जाण तर, प्रभ बेड़ा कर जाए पार है। आप नुहाए आत्म सर, अमृत साचे झिरना झिरे अपर अपार है। जो जन चल के आए द्वार, बख्शणहार दातार है। इक्को इक्क रिहा कर, ऊँच नीच भरम निवार है। इक्को
रक्खे टेक हरि, वेले अन्तिम पाए सार है। साची जोत आत्म धर, मिटाए अन्ध अंध्यार है। गुर संगत बणाए गोती, बंधे एका धार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, चारां वरनां करे इक्क प्यार है। सभ दे रिहा कर्म विचार, ना कोई जाणे नीच गंवार, ना कोई जाणे वड सरदार, आत्म बैठा सभ नूं वेखे, गुण अवगुण सभ दे रिहा विचार है। बेमुख रहे भरम भुलेखे, ना दिसे हरि निरँकार है। सर्ब देवे साची दाती, प्रगट होए लोकमाती, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धार है। निहकलंक कलि जामा पाया। वरनां बरनां दए मिटाया। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई अन्तिम वेले इक्क कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ऊँचां नीचां विच समाया। ऊँच नीच ना करे विचार। इक्को सूरा हरि निरँकार। बेमुखां अन्तिम होणा कूचा, सोहँ वज्जे डंक डफार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया वड वड बलकार। जोत सरूपी हरि निरँकारा। इक्को एक साची दिसे हरि सच्ची सरकारा। बेमुख पाउँदे फिरदे हिस्से, अन्तिम मिटणे इक्के वारा। प्रभ अबिनाशी किसे ना दिसे, चीर चिराए करे दो फाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी चारों तरफ वेखे, ना कोई रहे भरम भुलेखे, जंगल जूह विच पहाड़ां। कलिजुग जीआं अन्त मुकाए। लेखा रहि गया बाकी, साचा खण्डा हथ्थ उठाए। आपणी हथ्थीं वढ्ढे कंडी बेमुख मूंह दे भार सुटाए। मगर लगाई हाकण डाकण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां एका देवे नाम नईआ, आप चढ़ाए सच्चे राकी। गुरमुख साचे हो अस्वार। शब्द मिले इक्क अपार। इक्को मारी वडी उडार। प्रभ अबिनाशी कर दरस, निहकलंक कलि आया जामा धार, कर दरस हरस मिटा वेख जोत हरि निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां आत्म लाहे बुख़ार। आत्म लाहे सर्ब बुखारा। तोड़े माण ताण वड हँकारा। साचा खण्डा हथ्थ उठाया, फेरी जाए वारो वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां जोती अग्न लगाए, साड़ी जाए बहत्तर नाड़ा। प्रभ अबिनाशी अन्तिम कलि चबाई बैठा आपणी हेठां दाढ़ा। गुरमुख साचे लए बचाई, शब्द सरूपी करे वाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जूठे झूठे कलिजुग देवे झाड़ा। कच्चे फल आपे झाड़े। अन्तिम कलि बेमुखां ने कढ्ढणे हाढ़े। प्रभ अबिनाशी देवे इक्को धक्का, धर्म राए दे घर विच वाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को माता पिता सका, जो जन रसन उचारे। गुरमुख साचे सुरत संभाल। लैणा नाम सच्चा धन्न माल। कलिजुग वेला अन्तिम आया, ना होए कोई रखवाल। साचे संतां वक्त सुहाया, आदि अन्त जोत जगाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात चले अवल्लड़ी चाल। चले चाल निराली, कलिजुग जीव कढ्ढण गाली। जोत सरूपी अन्दर वड़या, करदा फिरे सच दलाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेला
कलि सुहाए, गुरमुखां नूं आप वखाए, बेमुखां घर दिसण खाली। पावे सार जगत निमाणयां। तख्तों दए उतार राजे राणयां। करे सच विहार, हरिभगतां देवे नाम अपार शब्द ज्ञानया। जो जन मंगण आए द्वार, आत्म घर हरि भरानयां। कदे ना होए ख्वार, इक्क ओट हरि रखानयां। आपे पाए सार, कलिजुग अन्तिम बेमुहानयां। शब्द देवे सच्ची धार कर विचार, गुरमुख साचे तेरे भाणयां। बेमुखां डोबे डूंघी धार, वञ्झ मुहाणा किसे हथ्थ ना आनया। गुरमुखा भव सागर जाए तार, करे पार, देवे नाम इक्क निशानयां। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानयां। देवे नाम सच्ची सिक्दारया। जो जन मंगण आए दर भगवान, किरपा करे आप बनवाल्या। खाली मुड़ कोई ना जायण, चरन सरन जो जन निमस्कारया। पूरन आस हरि करान, देवणहार वड संसारया। दरगहि साची देवे माण, वेले अन्तिम होए सहारिआं। सच्चा देवे इक्क बबाण, गुरमुख लगाए सच्ची इक्क उडानयां। आप चुकाए जम की कान, गुरमुख ल्याए सच द्वारया। ओथे जोत जगे महान, एका इक्क निरंकारया। गुरमुख साचे ना कुछ पीण ना कुछ खाण, नेत्र वेखण नैण मुधानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त गुरमुख साचे संत जोती मेल मिलानयां। आत्म जोती लैणा मेल। गुरमुखां बणे सज्जण सुहेल। आप लै जाणा आपणे घर, वसे इक्क इकल्लड़ा रंग नवेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज़ करे कलिजुग खेल। गुर संगत दर साचे आई। प्रभ दर बणे मंगत, सच दात हरि झोली पाई। इक्क चढ़ाए नाम रंगत, शब्द डोरी नाल बंधाई। होए सहाई जिउँ नानक अंगद, साची जोत दए जगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा नाम जो रहे रसना गाई। पावे सार हरि भगवानया। जाए तार बिरध बाल जवानया। खिच्च ल्याए चरन द्वार, गुणवन्त गुण निधानयां। इक्क कराए वणज वपार, देवे नाम निधानया। ना कोई वेखे नर नार, सभना इक्क प्यार, निहकलंक बली बलवानयां। सर्ब जीआं दा इक्क भतार, गुरमुख साचे साची नार, मिले मेल हरि भगवानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी कलिजुग अन्तिम विच मात पहरे बानया। गुर संगत हरि समझाईआ। साची वस्त झोली पाईआ। आप चढ़ाए शब्द हस्त, वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। तन पहनाए साचे बस्त्र, इक्को रंग रंगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां गुर संगत साचा मेल मिलाईआ। गुर संगत रक्खणी साची आस। प्रभ अबिनाशी पुरख अबिनाश। सर्ब घट वासी सदा वसे आस पास। जो जन तजाउण मदिरा मास। सोहँ शब्द गायण स्वास स्वास। मानस जन्म हरि कराए, वेले अन्तिम रास। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, दुखड़े करे नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए सहाए दया कमाए, निज घर आत्म रक्खे वास। गुरमुख गुरसिख सिख गुर सच कर जानणा। गुरमुख गुरसिख एका इक्क भगवानणा। गुरमुख एका
दस्से जोती चानणा। सिख गुर गुरसिख मेल मिल्या लिख्या धुर, प्रभ दर्शन को लोचण सुर, धन्न कमाई प्रभ दर सेव कमाई, अन्तिम जोड़ी गई जुड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दात झोली पाई। कलिजुग अन्तिम ना जाए थुड़। नर नारी हरि समझांयदा। जोत सरूपी दया कमांयदा। वेखे विगसे करे विचारी, दिस किसे ना आंयदा। कलिजुग जीव लभ्भ लभ्भ थक्के गए हारी, सच्चा राह ना कोई वखांयदा। प्रगट होया निहकलंक नर अवतारी, फड़ फड़ बाहों राहे पांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभनां जीआं इक्क अधारी, साची बख्शे चरन प्यारी, शब्द दात झोली पांयदा। शब्द लिखाए हरि निरँकारे। कच्चा तन्द फड़या हथ्थ, करे खेल अपर अपारे। गुरमुखां बंधे बन्द बन्द, पंचां चोरां करे ख्वारे। इक्क उपजाए प्रमानंद, अमृत बख्शे साची धारे। जो जन गायण बत्ती दन्द, आत्म तृखा आप निवारे। जो जन रसना मदिरा मास लायण कलिजुग गन्द, प्रभ साचा दर दुरकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धारे। गुरमुख आयण चल दुआरे। प्रभ अबिनाशी वाजां मारे। उठ उठ बल धारो दर्शन पाओ निरँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा धाम इक्क रखाया। जोत सरूपी नरायण नर अवतारे। प्रभ अबिनाशी करे ध्यान। गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञान। गुरमुख साचे संत जन आउण दर लैण वर, प्रभ देवे सच्चा दान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, आया बण के सच्चा कान्हा। कलिजुग अन्तिम डोबे नईआ। गुर संगत बणाए भैणां भईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपे पिता आपे मईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप लिखाए, सिँघ सिँघासण डेरा लाए, जोत सरूपी गुरसिख समाए, ना कोई रक्खे कलम दवाती ना कोई रक्खे सईआ। साचा लेख लिखाए मानस जन्म गुरमुख साचे संत जनो आपणा दरस कराउणा। सच्चा लैणा नाम धन, साचा शब्द सुणना कन्न, प्रभ अबिनाशी ना मनों भुलाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धारे भेख सृष्ट सबाई रिहा वेख, जोत सरूपी पहरे बाना। गुर संगत सच्चा इक्क विहार। गुरमुख आए चरन द्वार। दोए जोड़ करे निमस्कार। गुर चरन प्रीती बख्शे सच्चा इक्क प्यार। इक्क इक्क फुल्ल देवे झोली डार। एहदा किसे ना चुकउणा मुल्ल, ना कोई जाणे जीव जन्त गंवार। भाग लगाउणा आपणी कुल, मिलणा सच भतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच भण्डारा आप खुल्हाया, बणया आप वरतार। गुरमुख आयण चल द्वारी। उठ उठ वारो वारी। करदे जाण निमस्कारी। आत्म तृखा प्रभ जाए निवारी। साची सिख्या देवे हरि बनवारी। धुरदरगाही लिख्या लेख, मेल मिलाया अन्तिम वारी। जोत सरूपी धारे भेख, मिटदी जाए चार यारी। गुरमुखां लिखदा जाए साचे लेख, पंचम् बणे सच्ची सरकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार, साची करे जगत विहारी। प्रभ अबिनाशी जोत सरूपी
पहरे बाणा। मिटदा जाए जगत निशाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा खेल आप खिलाणा। सतिजुग तेरा सच्चा वेस, रक्खे खुल्हड़े केस, खुल्हड़े केस हरि रखाए। विच मातलोक झूठे देस, साची जोत जगाए। कर कर आवे भेस किसे दिस ना आए। भुले फिरदे नर नरेश, नरायण माया पर्दा आपे पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्त कराए। कलिजुग तेरी अन्त निशानी। प्रभ भुलाए वड ज्ञानी। आत्म तुटी धीर, होए जगत निधानी। बण बण बैठे घर पीर, आई तेरी इक्क निशानी। दस्म गुर जो रीत चलाई। कलिजुग जीवां सभ भुलाई। ऊँच नीच ना भेव रखाई। निहकलंक कलि जामा पाई। इक्का जोत हरि रघुराई। चार वरनां इक्क थां बहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा साचा लेख आपणी हथ्थीं रिहा लिखाई। लिख लिख लेखा जगत मिटाउणा। जेहड़ा बणया झूठा बन्दा, प्रभ अबिनाशी आपे ढाहुणा। दूजा कोए ना रहणा अन्दर, शब्द घोड़ा मगर लगाउणा। कोई ना मारे अन्दर जन्दर, प्रभ आपणी हथ्थीं आत्म जिंदा लाहुणा। ना कोई जाणे बिरध बाल जवान करे खण्ड खण्डा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धार, एका राह सभ नूं आप वखाउणा। अन्तिम वेला हरि वखाए। भरम भुलेखा ना कोई रखाए। सच्चा लिखाए आप लेखा, फिर मात वरताए। ना कोई जाणे पीर औलीआ शेख़ा, वेद पुरानां हथ्थ ना आए। खाणी बाणी पई पुकारे। प्रभ अबिनाशी वेख विचार कुरान अंज़ील दोहां डोबे अद्धविचकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा राह शाह सुल्तान, शब्द करे तीर निशान, सृष्ट सबाई आर पार पार आर आपे आप कराए। इक्को करे जगत जहान। खिच्चे तीर रसन कमान। मिटदे जाण बेईमान। गुरमुख साचे उठ चल आयण, करन गुर चरन ध्यान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी प्रगट होया देवे सोहँ सच्चा दान। लै के दान घर नूं जाणा। प्रभ अबिनाशी ना भुलाणा। सर्ब घट वासी आपणे रिदे वसाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ चिट्टा पहरे बाणा। चिट्टा बाणा तन शृंगारना। गुरमुखां काज संवारना। देणा सच्चा राज धुर दरगहि, ना करे कोई अधारना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द तीर चलाए, राउ रंक इक्क कराए, ऊँच नीच भेव निवारना। जिस जन होए हँकार। चल के आए सच दुआर। भरम भुलेखा दए निवार। वेखा वेखी भुल ना जाए कलिजुग जीव गंवार। जोत सरूपी पहरे बाणा, किया इक्क अकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई इक्को इक्क सच्चो सच्चा सरदार। सच्चा हरि सच्चा सरदारा। इक्को इक्क तिन्नां लोकां बणे सच्ची सरकारा। राज ताज जगत काज साज बाज करे खेल अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलंकनिह नरायण नर अवतारा। प्रभ अबिनाशी कर रिहा विचार। शब्द घोड़े रिहा शृंगार। इक्का चरन आप उठाया होण वाला अस्वार। दूजा
सिँघ सिँघासण आप लगाया। सृष्ट सबाई वेखे झाती मार। गुरमुख साचे संत जन किथे बैठे साचे साथी, पहलां करां विचार। एका भेज्जया शब्द राथी, फड़ बाहों करां अस्वार। प्रगट होया नाथ अनाथी, निहकलंक कलि जामा धार। साचा बणे आत्म साथी, ना आवे कदे हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई इक्को सच्चा हरि निरँकार। भेख धर हरि भगवाना। मातलोक करे ध्याना। एका चरन हरि उठाया, मातलोक जामा पाया, धरत मात तेरी गोद भाग लगाया, सतिजुग साचा दित्ता दाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवान, सतिजुग साचे संत जनां साचा देवे नाम निधाना। नाम निधान गुणी गहीरा। सोहँ बद्धा सिर तेरे चीरा। गुरमुख लाल अनमुल्लड़ा प्रभ आप बणाए साचा हीरा। सोहँ शब्द तन पहनाए, कलिजुग चोली होई लीरां लीरां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत एका धाम वसाए, साचा नाम इक्क जपाए, इक्क दूजे दे बण जाओ वीरा। इक्को सुख सच प्यार। दूजा वेखो हरि निरँकार। तीजी दस्सी साची धार। चौथा आउणा हरि दरबार। पंचम् वेख निहकलंक अवतार। छेवें दस्से साचा जाप। सत्तवें पाए साचे राह, आपे बणे माई बाप। अठवें हरि जी उठ उठ वेखे, गुरमुखां रिहा थापन थाप। नौवां नौ घर किसे ना देखे, बेमुखां आत्म भरया पाप। दसवें घर गुरमुख साचा सच वस्ेखे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी प्रगट होए आपे आप। दस इक्क ग्यारां, गुर संगत लग्गीआं गुर दर बहारां। दो दस दस दो बारां, गुरमुखां प्रभ अबिनाशी रोग सोग मिटाए कर कर आपणीआं मेहरां। दस तिन्न तेरां, प्रभ अबिनाशी तारे कर कर आपणीआं मेहरां। बेमुखां हरि भुलाए कर कर हेरा फेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जामा पाया। चारों कुन्ट पाए घेरा। दस चार चौदां, गुरमुख साचा चांईं चांईं गाउँदा। प्रगट होए घनकपुर वासी, आत्म दीपक जोती आप जगाउँदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा बाहों पकड़ अन्तिम कलि आपे आप उठाउँदा। दस पंज पन्दरां, प्रभ वेखे सभ दे अन्दरा। दस छे सोलां, प्रभ अबिनाशी पर्दा खोल्हा। सत्त दस सतारां, गुर दर साचा सगन मनाया, इक्ट्ठे बैठे नारी नारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को देवे सच्चा नाम अधारा। दस अट्ठ अठारां, अन्तिम वेले होए ख्वारा। कोई ना बन्न्हे किसे धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक ल्या अवतारा। दस नौ उन्नी, प्रभ अबिनाशी सृष्ट सबाई छाणी पुणी। गुरमुख विच्चों लभ्भे कोट कोटी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा धारी, गुरमुखां पुकार सुणी। दस दस बीस, सृष्ट सबाई जाए पीस। गुर संगत तेरी किसे ना करनी रीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका छत्र झुलाउणा तेरे सीस। बीस इक्क इक्की। गुर संगत दिसे निक्की। प्रभ अबिनाशी सोहँ शब्द खण्डा फड़या, रक्खी धार तिक्खी। गुरमुखां देवे आत्म
सुखी। बेमुखां नूं भाज कराए, गुरमुखां दी सांझ कराए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेख जाए लिखी। लिखे लेख बण बण लिखारा। गुरमुखां वेखे कर विचारा। बन्न्हदा जाए साची धारा। फिरदा जाए शब्द आरा। जोत सरूपी जोत हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक खोल्हे सच्चा इक्क दुआरा। सच दुआरा गया खुल्ह। लग्गे कोई ना एथे मुल्ल। जो जन प्रभ चरन तेरी लग्गे, गुर संगत विच फब्बे, आप फिरे पिच्छे अग्गे, गुरसिख ना जाए डुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन धरत मात तेरी गोद बहाए, जिउँ सागर कँवल फुल्ल। गुरमुखां सिर बद्धा हरि चिट्टा रुमाल। कलिजुग झूठी नारी अन्तिम होए बेहाल। दर दर फिरे होए ख्वारी, खुल्हे गल विच वाल। कोए ना बणे अन्त सहाई, आत्म सभ दी होई कंगाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार, जन भगतां करे आप संभाल। कलिजुग नारी तेरी खुल्ही गुत्त। मारे मार प्रभ अबिनाशी पारब्रह्म अचुत्त। अन्तिम वढ्ढे तेरी नक्क गुत्त। गुरसिक्खां हरि दर अग्गे दिसण, बेमुखां पैंदे डाहढे जुत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप उपजाए, आप बणाया साचा सुत। कलिजुग नारी होई बेहाल। जिस ने चली उलटी चाल। लुटयां गया धन माल। खुल्हे दिसण गल विच वाल। किते ना लभ्भे सच्चा लाल। जूठा झूठा एका रख्या नाल दलाल। प्रभ अबिनाशी गुर मिल्या इक्को सच्चा, अन्तिम लए सुरत संभाल। बचया रहे ना कोई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे डाहणे लग्गे फल सोहँ डण्डे नाल देवे झाड़। कलिजुग नारी तेरे सिर विच पई शार। रो रो पुकारे धाहां मारे, कोई ना पावे सार। मन्दिर कन्दर सागर ढूंडे, किसे ना दिसे अन्दर, होई अन्ध अंध्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, गुरमुखां मिल्या सच भतार। कलिजुग नारी पावे वैण। अन्तिम डुबी डूंघे वहिण। कलिजुग जीव जूठे झूठे सारे छड्ड गए साक सैण। अन्तिम खाली होए भाण्डे ठूठे, कोई ना दिसे भाई भैण। दर घर साचे तों गए रूठे, प्रभ अबिनाशी जामा धार चुकाउण आया लहिण देण। गुरसिख बन्न्हाए एका मुट्ठे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणे साक सज्जण सैण। गुर दर हरि दर्शन पाउँदे जाणा। सोहँ गीत गाउँदे जाणा। मिल्या सच्चा मीत परखे नीत, ना मिले किसे मन्दिर गुरदुआरे मसीत, आप बंधाए चरन प्रीत, सतिजुग दस्से साची रीत, चार वरन इक्को नाता जोड़ जुड़ाउँदे जाणा। काया करे ठंडी सीत, मानस जन्म जाणा जीत, नेत्र खोल्ह गुरमुख साचे संत जनो जांदी वारी दर्शन पाउँदे जाणा। जोत सरूपी जामा धारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा दूर कराउँदे जाणा। ख़ुशी ख़ुशी गाउँदे जाणा। शब्द डंक वजाउँदे जाणा। राउ रंक सुणाउँदे जाणा। बेमुखां आत्म अग्न लगाउँदे जाणा। गुरमुखां मुख सोहँ शब्द सगन लगाउँदे जाणा। आप जगाउँदे जाणा। दु:ख रोग मिटाउँदे जाणा।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवाना, रसना इक्क ध्याउँदे जाणा। नेत्र खोल्ह लैणा वेख। अन्तिम कलिजुग धारे भेख। ना कोई रूप ना कोई रेख। जोत सरूपी हरि जी बोले। इक्क शब्द सुणाए, गुरमुखां दे रिदे वसाए, गुरमुख साचा कदे ना डोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाया, साचा डण्डा नाल रखाया, सृष्ट सबाई आपे तोले, तोलणहारा विच संसार, गुरमुखां होया भारा भार पहली वार है। बेमुख होए ख्वार, दुखी होए नर नार है। अन्तिम वार ना पाई किसे सार, ना मिल्या सच्चा कन्त भतार है। गुरमुख विरला संत, प्रभ अबिनाशी तेरे चरन आए द्वार है। बणदी जाए साची बणत, देंदा जाए प्यार है। महिंमा जगत अगणत, निहकलंक नरायण नर अवतार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी आया जामा धार है। जोत सरूपी जामा धर धर। आपणा वेस हरि जी कर कर। गुरमुखां चल आए दर दर। अमृत भण्डार जाए भर भर। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक अवतार नर नर। नर नर हरि निराकारया। गुरमुख साचे संत जनां दर्शन पेख्या, बेमुख डुब्बे डूंघे वहिण विच मँझधारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्ध अन्धेर कराए ना बुज्झे कोई संसारया। बेमुखां आत्म होए अन्धेरा। गुरमुखां दरस दिखाए पहली वेरा। एका सच्चा जाम प्याए, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिट जाए, ना कोई रक्खे सन्झ सवेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनो अन्तिम वसे नेरन नेरा। वड दाता वड मेहरबान। पुरख बिधाता श्री भगवान। मिटाए अन्धेरी राता, देवे सच्चा दान। गुरमुखां देवे सच सुगाता, चरन धूढ़ कर इशनान। आपे बणे पिता माता, आपे देवे पीण खाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को देवे शब्द बबाण। गुर गुरमुखां सेव कमांयदा। इक्क इक्क फुल्ल भेंट चढ़ांयदा। अतुल्या तोल साचा मेल मिलांयदा। गुरमुख ना जाणा भूल, अन्तिम आपे आण छुडांयदा। शब्द पंघूड़ा लैणा झूल, इक्क हुलारा आप दवांयदा। आप कराए सूलीउँ सूल, देवे इक्क इक्क फुल्ल, लक्ख चुरासी पार करांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम आप बहांयदा। इक्क इक्क फुल्ल हरि देवे वंड। गुरमुख तेरी कदी ना नंगी होवे कंड। आत्म तेरी सदा सुहागण, ना मात होवे रंड। दर आए होए वड वड भागण, तुट्टा सर्ब घमंड। गुरमुख सोए कलिजुग जीव भन्ने कच्चे अंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सच्चा शब्द दान, चरन प्रीती लग्गी तोड़ जाए हंढ। छोटे बाले सुरत संभाल। सच्चा दित्ता धन माल, बणया आप रखवाल। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम अधार। माल धन नाम सच ख़ज़ीना। देवे हरि वड प्रबीना। गुरमुख साचे रसना चीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ठंडा ठार कराए कलिजुग अन्तिम सीना। इक्क इक्क फुल्ल वरताया। पिछला चुकाया सारा मुल्ल, अग्गे हौला भार रखाया। देवे नाम शब्द अनमुल्ल,
उत्ते फूलन बरखा लाया। गुर संगत मूल ना जाणा भुल, इक्को इक्क घर दर भाग लगाउणा आपणी कुल, झूठा दाग हरि दए धवाया। अमृत आत्म ना जाए डुल्ल्ह, प्रभ बूंद बूंद दए चुआया। धुर दुआरा गया खुल्ह, आत्म जोती दए जगाया। जो जन दर आए भुल्ल, गुर संगत हरि दए रलाया। जोत सरूपी जोत हरि सदा अतोल अतुल्ल, सदा अडोल ना सके कोई डुलाया। कलिजुग जीव बैठे भुल, प्रभ अबिनाशी मनों भुलाया। गुरमुख साचे संत जन आप उपजाए साचे फुल्ल, पाए मुल्ल, फूलन बरखा साचा हरि किरपा कर उप्पर सीस लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत दया कमाई, आत्म वज्जे सच वधाई, गाउँदे जाणा साचा माही, ख़ुशी ख़ुशी जाणा आपणी थाँईं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दित्ता साचा वर पूर कराया। पूर कराया तेरा घर। दरगहि साची संत जनां प्रभ अबिनाशी लैणा वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क खुल्हाए आत्म दर। आत्म दर जिस खुल्हाउणा। सोहँ साचा रसना गाउणा। मदिरा मास हथ्थ ना लाउणा। वेखा वेखी ना दर ते आणा। जो जन करे चरन ध्याना। देवे सच्चा नाम निशाना। आत्म तोड़े सर्ब अभिमाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा जाणी जाणा। आपे वेखे ठग चोर यार। चारों तरफ हरि जी अन्दर बैठे जो दिसण बाहर। गुरमुख साचे संत जनां दरस दिखाए पहली वार। बेमुख जूठे झूठे देवे दर दुरकार। गुरमुखां आत्म देवे शब्द हुलार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कल्गीधर अवतार। कल्गीधर सारे कहन्दे। इक्क दूजे दे नाल खहन्दे। प्रभ दा भाणा ना सिर ते सहन्दे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर सच्चा गुरमुख विरले दर ते बहिंदे। गुरमुख दर होए परवान। देवे नाम निधान दर आए चतुर सुजान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता दानी दान। वड दाता विच संसार है। जोत महाना नर निरँकार है। गुण निधाना जोत सरूपी आया जामा धार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साचा मेल मिलाए, इक्को सोहणा शब्द सुणाया, फड़ के बाहों राहे पाया, आपे हो जाए विच्चों बाहर है। देवे नाम शब्द अपारा। गुर पुरा हरि वरतारा। वड सूरा हरि निरँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करन करावणहारा। करन करावण जोग हरि निरँकार है। कटे हउमे रोग, जो जन आए चरन द्वार है। इक्को देवे साचा रसना भोग, सोहँ शब्द अपर अपार है। कलिजुग अन्तिम ना होए विजोग, प्रभ पाउँदा रहे सार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक तेरे अन्तिम अन्त आया चवीआं अवतार है। पंचम् जेठ लिख्त अपार। खोल्हे भेव चौवीआं अवतार। चार जुग जो आए वारो वार। वेद पुरान रहे पुकार। नानक गोबिन्द बणे सच लिखार। जोत सरूपी जामा पाए अन्तिम अन्त निहकलंक नरायण नर अवतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई पावे सार।
चवीआं अवतार भेव खुल्हाए। करोड़ तेतीस सेव लगाए। ब्रह्मा ब्रह्मपुरी विच्चों बाहर कढाए। गुरमुख साचा विच बहाए। सतिजुग साची बणत बणाए। प्रभ अबिनाशी आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाए। अन्तिम कलि भगत ध्रू तेरा वक्त चुकाए। जोती जोत सरूप हरि, पुरीआं लोआं खण्डां ब्रह्मण्डां आपे दए उलटाए। ध्रू तेरा वक्त चुकाउणा। चौथा जुग ख़त्म कराउणा। गुरमुख सच्चा इक्क उपजाए, सिँघ सवरन नाउँ रखाउणा। चेत सिँघ दा सुत बणाउणा। अन्तिम वेले जोत मिलाउणा। साचे धाम जा बहाउणा। इक्क बबाण आप रखाउणा। जोत भगवान जोत सरूपी अग्गे डगमगाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी धार आप बन्न्हाउणा। साची रीत हरि चलाए। इन्द्रपुरी अन्तिम कलि आपणी हथ्थीं खाली जा कराए। करोड़ तेतीस सुरपति राजा इन्द अन्तिम मेल मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, सतिजुग साचे बणत बणाए। राजे बल दित्ती वड्याई। अमृत कढ्ढया आप हिलाई। चौदां रत्न हरि जी कढ्ढे, पंचम् जेठ साचे लेख लिखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेले सुरपति राजा इन्द सिँघ सिँघासण उप्परों देवे लाही। चौथा जुग अन्त अख़ीर। वजदा जाए तीर। नाथ त्रैलोकी सृष्ट सबाई सारी झोकी, इक्को अग्गे लाया छोटा बाला निक्का वीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी वडा शाहो भूपी, वड दाता सूरबीर। राजे इन्द टुट्टा माण। वड मृगिन्द, प्रगट होया इक्को सच्चा पहलवान। भाग लगाया विच हिन्द, रसना फड़े तीर कमान। बेमुख जो करन निन्द, अन्तिम वेले लए पछाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम आप बहाए छोटे बाल निधान, सिँघ मनजीत दित्ता माण आप बिठाया विच बबाण। गुर संगत सारी संग रलाई। सोलां मग्घर खेल रचाई। अचरज खेल हरि वरताई। सोहणी सेजा आप विछाई। गुर संगत संग ल्याया चांईं चांईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्नां लोकां आपे वेखे चौदां हट्टां बैठा थाउँ थाँईं। छोटा बाला कर त्यार। उत्ते दित्ता हरि प्यार। शब्द कीता इक्क अस्वार। मातलोक चों होया बाहर। गया घर सच्चे दर निरँकार। अग्गे लाए हरि निरँकार। किरपा आपणी देवे धार। बाहों फड़ लाए पार। इक्को घोड़ा हरि मंगाया, अठारां माघ देह छुडाया, उत्ते कर देवे अस्वार। सिँघ तेजा सेव कमाया, प्रभ अबिनाशी लेखे लाया, मुड़ के गांधी जन्म दवाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। घोड़ा गया सच्चे घर। अग्गे वेखे इक्को हरि। प्रभ अबिनाशी खुल्हा दर। दूजा मिल्या सच्चा वर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी निहकलंक नरायण अवतार नर। घोड़ा गया सच दुआरे, अग्गे खड़्हा हरि निरँकारे। शब्द सरूपी वाजां मारे। छोटे बाले कर त्यारे। प्रभ अबिनाशी बाहों फड़, उप्पर कराए तैनूं अस्वारे। अग्गे बैठा हरि जी दिसे, पिच्छे बाल निधान प्या पुकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेरी सुण इक्क
पुकारे। निक्का बाला करे पुकार। मेरी सुण हरि दातार। एका बख्श चरन प्यार। मातलोक ना मुड़ के जावां दूजी वार। अट्ठे पहर मेरा तेरा तेरा मेरा इक्क प्यार। चारों तरफ पाईं घेरा, शब्द रक्खीं पहरेदार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। छोटे बाले सुण पुकारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। साची देवे इक्क अस्वारी। पूरन हरि साचे घर सिँघ सिँघासण बैठा कीती सच त्यारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक देवे वड्याई जिस साची बणत बणाई, आए चल द्वारी। छोटा बाला आप उठाया। फड़ के बाहों राहे पाया। इन्द्रपुरी दा राह वखाया। कलिजुग तेरा अन्तिम आया। सुरपति राजा इन्द हरि जी तख्तों लाहया। एका एक आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। चार जुग अन्तिम बीते, प्रभ अबिनाशी आपणा भेव आपे आप खुल्हाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ मनजीत सिँघ सिँघासण उत्ते बिठाया। सिँघ सिँघासण बैठा हरि दुलार। करोड़ तेतीस करन निमस्कार। साडी पाई एथे सार। अग्गों बोले शब्द अपार। सिँघ मनजीत सुणे पुकार। निहकलंक कलि जामा पाया, खोल्हे सच्चा इक्क द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी हरि दातार। करोड़ तेतीस करन पुकार। सानूं दस्सीं साची धार। चार युग गए बीत बैठे इक्क इकलड़े थां, ना होए कोई रख्वार। भोग अपच्छरां तन मन सड़या, इक्के वेर अमृत मिल्या सच्ची धार। गुर चरन ना सेव कमाई, ना मिली अन्त वड्याई, ना मिल्या हरि निरँकार। साचा राह दईं वखाईं, निहकलंक वसे केहड़े थाँईं, दोए जोड़ दूर दुराडे बैठे करीए चरन प्यार। उत्ते बैठे निउँ निउँ झाती मारन, कलिजुग वेला अन्तिम होया, होई अन्धेरी रात। कलिजुग जीव ना कोई जाणे अन्तिम सोया, गुरमुख तेरे आत्म दिसदी रहे सदा प्रभात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को सच्चा राह दिखाए दक्खण दिशा कुफल खुल्हाए इक्को रक्खे ताक। दक्खण दिशा साचा जोड़ा। अग्गे दिसे चिट्टा घोड़ा। प्रभ अबिनाशी हो अस्वार, मातलोक विच आए दौड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, जोत सरूपी जामा पाया, ना कोई जाणे जाण पछाणे किन्ना लम्मा किन्ना चौड़ा। करोड़ तेतीस करन पुकारन। प्रभ अबिनाशी वाजां मारन घनकपुर वासी साडी पाईं अन्तिम सारन। साडी करीं बन्द ख़लासी, खिच्च लयाईं चरन द्वारन। दूरों वेख चार जुग पई रही इक्को फाँसी, अन्तिम कलि होई आत्म हँकारन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, आईए चल तेरे द्वारन। सिँघ मनजीत शब्द गाया। करोड़ तेतीस कन्न सुणाया। बीस इकीस नेड़े आया। सभ दा सीस दए कटाया। राकश बंस वक्त चुकाया। एका सोहँ शब्द गाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। जामा धार तिन्नां लोकां करे विचार। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक पैरां थल्ले दए लताड़। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, नौ खण्ड पृथ्मी एका अग्न जोत लगाए, घर घर बैठे देवे साड़। घर घर साड़े करे सवाह। अन्तिम वेले देवे फाह। किसे ना मिले कोई राह। सारे फिरन वाहो दाह। मां पुत्तरां होए विछोड़ा, ना कोई वेखे भैण भ्रा। इक्को मारे शब्द कोड़ा, ना कोई छुडाए कर के अग्गे बांह। प्रभ अबिनाशी तेरा सति फरमान कलिजुग जीवां अन्तिम मोड़ा, ना मिले ठंडी छाँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चढ़न वाला शब्द घोड़ा पंचम् जेठ उठ दौड़ा, घर घर उडाउँदा जाए कां। सतिगुर पूरा जाणीए, अन्तिम जोती दए जगाए। सतिगुर पूरा जाणीए, इक्का गोती दए बणाए। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म सोती लए जगाए। सतिगुर पूरा जाणीए, दुरमति मैल जाए धोती दर्शन पाए। सतिगुर पूरा जाणीए, जोत सरूपी जोत हरि अवर ना दिसे कोए। सतिगुर पूरा जाणीए, वडा शहनशाह। सतिगुर पूरा जाणीए, आप कटाए जम का फाह। सतिगुर पूरा जाणीए, फड़ फड़ बाहों राहे देवे पा। सतिगुर पूरा जाणीए, दरगहि साची सच मलाह। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे निथाविआं थां। सतिगुर पूरा जाणीए, माणो ठंडी छाँ। सतिगुर पूरा जाणीए, हँस बणाए कां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी प्रगट होए सच्चा दस्से शब्द नां। सतिगुर पूरा जाणीए, कटे गल फाँसी। सतिगुर पूरा जाणीए, रसन तजाए मदिरा मासी। सतिगुर पूरा जाणीए, दरस दिखाए प्रगट होए घनकपुर वासी। सतिगुर पूरा जाणीए, अन्तिम अन्त करे बन्द ख़लासी। सतिगुर पूरा जाणीए, माया ममता दर तों जाए नासी। सतिगुर पूरा जाणीए, कट्टण आया कलि चुरासी। सतिगुर पूरा जाणीए, मानस जन्म कराए विच मात रहिरासी। सतिगुर पूरा जाणीए, सोहँ शब्द जपाए स्वास स्वासी। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे शब्द ज्ञान। सतिगुर पूरा जाणीए, मेल मिलाए भगत भगवान। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे सच्चा दान। सतिगुर पूरा जाणीए, करे कराए आत्म तीर्थ इशनान। सतिगुर पूरा जाणीए, शब्द मारे इक्को बाण। सतिगुर पूरा जाणीए, बज़र कपाटी औखी घाटी आपे आप चढ़ान। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे नाम इक्क निधान। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म जोती आप जगाए गुरमुख आत्म आप महान। सतिगुर पूरा जाणीए, साचा शब्द सुणाए कान। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे चरन ध्यान। सतिगुर पूरा जाणीए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। सतिगुर पूरा जाणीए, सदा सुखदाई। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे मात वड्याई। सतिगुर पूरा जाणीए, एथे ओथे होए सहाई। सतिगुर पूरा जाणीए, गर्भवास अन्तिम अन्त दए कटाई। सतिगुर पूरा जाणीए, घट घट रक्खे वास, अन्तिम होए सहाई। सतिगुर पूरा जाणीए, जन भगतां होया दास, दर दरस दिखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत दए आप वधाई। सतिगुर पूरा गुण निधान है। सतिगुर पूरा चतुर सुजान है। सतिगुर पूरा वड वड मेहरबान है। सतिगुर पूरा इक्को देंदा सच्चा दान है। सतिगुर पूरा,
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए जम की कान है। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे धीर धरवासा। सतिगुर पूरा जाणीए, बख्शे चरन भरवासा। सतिगुर पूरा जाणीए, रसना गाईए स्वास स्वासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म कराए रासा। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म वेख विचार। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे शब्द सच्ची धार। सतिगुर पूरा जाणीए, मुन सुन आप खुल्हार। सतिगुर पूरा जाणीए, लक्ख चुरासी विच्चों चुण, खिच्च ल्याए चरन द्वार। सतिगुर पूरा जाणीए, करे छाण पुण, आत्म कढ्ढे सर्ब हँकार। इक्को दस्से साचा गुण, नर हरि हरि नर अवतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आदिन अन्ता पाउँदा रहे सार। सतिगुर पूरा जाणीए, सहिज सुभाओ है। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे सच्चा नाउँ है। सतिगुर पूरा जाणीए, हरि इक्क अगम्म अथाहो है। सतिगुर पूरा जाणीए, वड दाता बेपरवाहो है। सतिगुर पूरा जाणीए, पुरख बिधाता, गुरमुखां रक्खे ठंडी छाँओ है। सतिगुर पूरा जाणीए, ना आवे किसे दाओ है। सतिगुर पूरा जाणीए, आपे पिता आपे माउँ है। सतिगुर पूरा जाणीए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे ठंडी छाउँ है। सतिगुर पूरा जाणीए, जोत अकारया। सतिगुर पूरा जाणीए, दस्से राह सच्चा दरबारया। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म तोड़े गढ़्ह किला हंकारया। सतिगुर पूरा जाणीए, अन्दर जाए वड़ जोत जगाए अपर अपारया। सतिगुर पूरा जाणीए, दर दुआरे रहे खड़्ह, देवे दरस अगम्म अपारया। सतिगुर पूरा जाणीए, पंचां चोरां नाल रिहा लड़, कढ्ढे बाहर दर दुरकारया। सतिगुर पूरा जाणीए, वेले अन्तिम बांह लए फड़, सतिगुर पूरा जाणीए, साचा घाड़न रिहा घड़, गुरमुख ना भज्जण अन्तिम वारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिन्हां फड़ाए आपणा लड़, खिच्च ल्याए सच दरबारया। सतिगुर पूरा जाणीए, सच देवे मती। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म देवे धीरज सती। सतिगुर पूरा जाणीए, हउमे विच्चों रोग गंवाए जोत टिकाए इक्को रती। सतिगुर पूरा जाणीए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लग्गण देवे ना वा तत्ती। सतिगुर पूरा जाणीए, सच वखानणा। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म देवे जोती चानणा। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे शब्द नाउँ वड ब्रह्म ज्ञानणा। सतिगुर पूरा जाणीए, गुणवन्त गुण निधानणा। सतिगुर पूरा जाणीए, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्त पछानणा। सतिगुर पूरा जाणीए, जन भगतां देवे सोहँ सच्चा दानणा। सतिगुर पूरा जाणीए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानणा। सतिगुर पूरा जाणीए, वड दाता गहर गम्भीर। सतिगुर पूरा जाणीए, करे शांत शरीर। सतिगुर पूरा जाणीए, अमृत प्याए साचा सीर। सतिगुर पूरा जाणीए, बज़र कपाटी देवे चीर। सतिगुर पूरा जाणीए, इक्को हाटी साची घाटी आप चढ़ाए अख़ीर। सतिगुर पूरा जाणीए, अग्गे नेड़े आई वाटी, पैणी अन्तिम भीड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया, लक्ख चुरासी विच
समाए, ना कोई जाणे हस्त कीड़। सतिगुर पूरा जाणीए, वड वड पीर। सतिगुर पूरा जाणीए, कढ्ढे हउमे पीड़। सतिगुर पूरा जाणीए, आत्म देवे साची धीर। सतिगुर पूरा जाणीए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मारे शब्द तीर। सतिगुर पूरा जाणीए, कलिजुग अन्तर। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे शब्द सच्चा गुर मन्त्र। सतिगुर पूरा जाणीए, जेहड़ा बणाए सच्ची बणतर। सतिगुर पूरा जाणीए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को जोत इक्को गोत आदि अन्त जुगा जुगन्तर। सतिगुर पूरा जाणीए, देवे सच संदेश। सतिगुर पूरा जाणीए, आवे जावे विच मात प्रगट होए सद हमेश। सतिगुर पूरा जाणीए, माण गंवाए विच जहान नर नरेश। सतिगुर पूरा जाणीए, इक्क जोत डगमगाए, बेमुख जीवां दिस ना आए, भुले फिरदे कर कर वेस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, होया माझे देस। सतिगुर पूरा जाणीए, ना होए पखण्डी। सतिगुर पूरा जाणीए, इक्क दिखाए साची डण्डी। सतिगुर पूरा जाणीए, सुख साचा माणीए आत्म होए ना फेर रंडी। सतिगुर पूरा जाणीए, साची दात अट्ठे पहर जाए वंडी। सतिगुर पूरा जाणीए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां ना देवे कंडी। प्रभ अबिनाशी दया कमाई। प्रगट जोत हरि रघुराई। गुरमुख दुरमति मैल आपणे दर लुहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच द्वार आए चल दुरमति रही शरमाई। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। कलिजुग तेरी दुरमति कलिजुग जीआं करे ख्वारी। भुले फिरदे वड वड सुरपति, आत्म होई हँकारी। जोती जोत सरूप हरि, एका पाए सर्ब सारी। दुरमति आई दर दरबार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। मेरा लाह तन बुख़ार। चढ़या रहे कलिजुग अन्तिम वार। बेमुखां दे हिरदे वसी, तप तप होई अन्गयार। इक्को राह सच्चा दस्सीं, मैं जावां तेरिआं सिक्खां दे दरबार। जोत सरूपी किरपा कर निहकलंक नरायण नर अवतार। दुरमति विचारी की करे गंवारी। कलिजुग जीआं किस्मत माढ़ी। प्रभ अबिनाशी वड किरसाना वढ्ढण वाला इक्ट्ठी हाढ़ी। कोई ना जाणे प्रभ का भाणा, भुले फिरदे राजा राणा, किसे हथ्थ ना आणा भज्जे फिरन पिच्छे अगाड़ी। प्रभ अबिनाशी शब्द तीर इक्क चलावणा, चार कुन्ट फड़ उठावणा, फड़ फड़ मारे शाह सुल्तानां, मगर लाए मौत लाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुरमति तैनूं दए वधाई। कलिजुग सेवा तूं कमाई। बेमुखां नूं आई भुलाई। अन्तिम खेल हरि रचाई। सिर तेरे रक्खे हथ्थ देवे हरि वड्याई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि तेरी औध मुकाई। दूजी किरपा रिहा कर। मन मति सदाए आपणे घर। धीरज यति जिस गंवाए, बेमुख फिराए दर दर। किसे ना दित्ती साची मत, रोंदे फिरदे नारी नर। साचा शब्द ना बीज्जया साची वत्त, मानस जन्म गए हारी, रसना चरखा लैणा कत्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त मिटाए, शब्द डण्डा हथ्थ उठाए, मौत लाड़ी संग रलाए, मार
मिटाए घर घर। मनमति होई कुड़यारी, जूठयां झूठयां जीवां। कलिजुग आत्म तुट्टी हारी। आई सच दरबार मैं पाणी किथे पीवां। होई अन्त दुख्यारी, किते ना मिलदी सच्ची छाँ। चारों कुन्ट कलिजुग जीव बैठे हँकारी, विरला गुरमुख दिसे, उहदे आया हरि जी हिस्से, जिस दा आत्म होया नीवां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आई दर चरन प्रीती इक्को लाईं, बलि बलि तैनूं थीवां। मनमति पई पुकारे। आई हरि तेरे दुआरे। कलिजुग जीव छड्ड मैं आई, चाढ़्ह आई तन अफारे। एका वस्त जूठी झूठी तन काया अन्दर गड्ड मैं आई, ना कोई जड़्ह उखाड़े। गुरमुख साचे संत जनां दे दरस कराईं, मेरी तृखा हरि मिटाई, दोए जोड़ कढदी फिरदी हाढ़े। मनमति आई सच घर बाहर। दोए जोड़ करे बेनन्ती, प्रभ अबिनाशी किरपा धार। जोत सरूपी जोत हरि, इक्को देवे वर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मैं जावां तेरे सिक्खां दरबार। प्रभ अबिनाशी दस्सीं राह। मैं उठ के जावां केहड़े थां। कलिजुग मिली ना ठंडी छाँ। औखी होई धरत मां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, इक्को इक्क चरन दिसे सच्चा थां। कलिजुग तेरा वक्त चुकाया। सतिजुग तेरा जन्म दवाया। कलिजुग पापी बाहर कढाया। सतिजुग साचा सति उपजाया, कलिजुग पापी हरि दुरकाया। सतिजुग साचा सति उपजाया, धरत मात तेरी गोद बिठाया, जन भगतां लए बुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म धर्म दोहां दा आपणे हथ्थ रखाया। कलिजुग उठ कर विचार। सतिजुग सच्चा जागया, विच मात पहली वार। कलिजुग कलंकी नार, दुष्ट दुराचार ना पावे सार। सतिजुग साचा सति संतोख, विच मात धराया हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, दोहां बणया लेख लिखार। कटे हउमे रोग, दया कमांयदा। कटे हउमे रोग, अमृत साचा जाम प्यांयदा। कटे हउमे रोग, साचा नाम जपांयदा। कटे हउमे रोग, अमृत धारी इक्क चवांयदा। कटे हउमे रोग, सोहँ रक्खे तिक्खी धारी दुरमति मैल पापां लाहिंदा। कटे हउमे रोग, लिख्या धुर संजोग, सच्चा मेल मिलांयदा। कटे हउमे रोग, रस रसना सच्चा भोग, माया ममता तन जलांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पांयदा। कटे हउमे रोग, तन अफारया। मिटाए चिन्ता सोग, जन आए चल द्वारया। कदे ना होए विजोग, हरि रक्खे चरन प्रीती विच संसारया। सोहँ शब्द चुगाए साची चोग, आत्म भरे भण्डारया। साचा रस रसना लैणा भोग, साचा शब्द जपणा हरि निरंकारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार बणे आप वरतारया। कदे ना होए विजोग विच जहान। गुरमुख साचे संत जन दर घर साचे पावण माण। इक्को मिले नाम धना, चुक्के जम की कान। साचा सुणे राग कन्ना, छतीस राग दर्शन पाण। इक्को जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छतीस राग एह अलाउँदे। अट्ठे पहर हरि ध्याउँदे।
चार जुगां पावे सार कीते हिस्से चार, इक्क जुग जुग नूं नौ नौं आउँदे। नौ खण्ड पृथ्मी नौ खण्ड इक्क इक्क वास रखाउँदे। वासा करन विच वरभण्ड, कलिजुग जीव सार ना पाउँदे। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम कलिजुग देवे वर, गुरमुख विरले संत जन आपणी बणत बणाउँदे। सुणे पुकार सर्ब दातार है। पाए सभ दी सार है। जो जन आए चरन द्वार, बेड़ा कर जाए पार है। मंगण नाम बण भिखार, देवणहार दातार है। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां तारनहार है। आत्म वेखे सभ किछ जाणदा। ना कोई रहे भरम भुलेखे, किल्हे तोड़े आत्म हँकारदा। आप लिखाए साचे लेखे, धुरदरगाही सच्चा माही गुरमुख साचे जाणदा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख विरला संत जन, रंग तेरा माणदा। गुरमुख माणे रंग, हरि चलूल। सृष्ट सबाई मानस जन्म होया भंग, अन्तिम वेले गए भूल। धर्म राए दर देवे टंग, एका मारे शब्द त्रसूल। अन्तिम वेले होए नंग, कोई वस्त ना दिसे कोल। गुरमुख साचे संत जनां प्रभ अबिनाशी आप उठाए, सुत्ते रहे अनभोल। साचा कन्त दया कमाए, गुरमुख साचे संत आपणी सरन लगाए, देवे नाम अनमोल। आप बणाए साची बणत, देवे वड्याई विच जीव जन्त, साचा राग कन्न सुणाए, होए सहाई अन्तिम अन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए, होए सहाई अन्तिम वारया। गुरमुख साचे संत जनां, आए चल द्वारया। साचा नाम वसाए हरि धन्ना, जगाए जोत अपर अपारया। आत्म मिटाए सर्ब जनां, देवे दात जगत अपारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर अवतारया। मंगण आए दर गुरमुख वणजारे। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, भरदा जाए भण्डारे। तोट ना आवे साचे घर, कोटन कोट मंगदे रहण दुआरे। आप खुल्हाए आपणा दर, ना करे बन्द कवाड़े। इक्क खुल्हाए साचा सर, गुरमुख साचे संत जन फड़ फड़ बाहों अन्दर वाड़े। चरन लाग कलि जायण तर, गुरमुख साचे संत जन, दोए जोड़ करन बेनन्ती प्रभ अबिनाशी किरपा कर ना वेखीं चंगे माढ़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहणा सिहरा सीस गुंदाया, कलिजुग अन्तिम आप बणाए गुरमुख साचे लाड़े। सिहरा बन्न्हे सीस हरि निरंकारया। किरपा करे आप जगदीश, गुरमुख संत प्यारया। तेरी कोई ना करे रीस, सुहाउँदा रहे चरन द्वारया। कलिजुग वेला अन्तिम आया मिट जाणे राग छतीस, एका नाउँ सभनीं थाँईं, चार कुन्ट वजणा डंक, सारे सुणन राउ रंक, निहकलंक नरायण नर अवतारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धारया। एका नाउँ डंक वजावणा। राजा राणा सोया आप जगावणा। करे कराए आपणा भाणा, ना कोई जाणे शाह सुल्ताना, एका राह फड़ फड़ सभ नूं पावना। तोड़ी जाए सभ दा माणा, जोत सरूपी पहरे बाणा, रसना तीर इक्क चलावणा। आप हिलाए गोरख ते मच्छन्दर, तेरा उच्चा टिल्ला इक्के शब्द नाल हिलावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत
जनां, आप वड्याए विच बहाए शब्द बबाणा। उचे टिल्ले आप हिलाए। जूठे झूठे अक्खों बिले, दूजी कूटे मार मुकाए। ना कोई वेखे कच्चे पिल्ले, इक्के वारी सारे ढाहे। ना कोई करे हरि जी छिल्ले, आपणा भाणा इक्क कराए। सृष्ट सबाई सारी हिल्ले, रसना तीर चढ़ाया चिल्ले, आप कराए अन्त ख्वारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सच्चा दान, गुरमुख साचे संत जन, जो आए चल सरनाए। छुट्टे तीर रसन कमाना। होए जगत वहीर ना कोई धीर धराना। किसे हथ्थ ना आउणा नीर, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे साचा दान, सोहँ शब्द इक्क निधाना। गुर संगत तेरा इक्क जैकारा। तिन्नां लोकां वसे बाहरा। हरि जी साचा सुणे पुकारा। पाउँदा रहे आत्म सारा। वजाउँदा रहे शब्द नगारा। ढाउंदा रहे झूठा महल मुनारा। इक्का पाउंदा रहे, जोत जगत जगाउंदा रहे, अन्तिम अन्त आउँदा रहे निहकलंक नरायण नर अवतारा। इक्को इक्क कराउँदा रहे। दूई द्वैती मिटाउँदा रहे। शरअ शरायत चलाउँदा रहे। इक्क हदायत सुणाउँदा रहे। ज़ात पात मिटाउँदा रहे। सोहँ दात झोली पाउँदा रहे। गुरमुख साचे संत जनां साचा मेल मिलाउँदा रहे। आप बणाए शब्द डोली, गुरमुख साचे विच चढ़ाउँदा रहे। पूरे तोल जाए तोली, सोहँ कंडा हथ्थ उठाउँदा जाए। चरन प्रीती घोल घोली, पूरा मुल्ल पवाउँदा जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे घर गुरमुखां सदा वसाउँदा रहे। सुण पुकार सिरजणहारा गुरसिख पुकारे, विच मात कलि अन्धयारा। उत्तों मारे थल्ले झात, गुरसिख होया कलि दुख्यारा। होए अन्धेरी रात, साधां संतां ना पावे कोई सारा। प्रगट होया साचा कन्त, निहकलंक नर अवतारा। जन भगतां बणाए साची बणत, देवे नाम शब्द अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा जाम प्याए, गुरमुखां करे ठंडा ठारा। ठंडा ठार आत्म शांती। इक्क प्याए बूंद स्वांती। खोल्ह वखाए आत्म ताकी। विच बैठा मारे झाती। वेख वखावे जो रहि गया बाकी। कोई ना रहणा अग्गे आकी। सृष्ट सबाई तेरी सेजा, हरि आप बणाई धरत मात ख़ाकी। गुरमुख साचे संत जनां, सोहँ शब्द तन पहनाए चिट्टी इक्क पुशाकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा सीर पिलाए, हउमे विच्चों पीड़ कढाए, एका साची धीर धराए, बणया साचा साकी। सच्चा साकी तन प्याला। देवे जाम हरि गोपाला। पूर कराए काम, गुर दर जन भगतां तोड़े कलिजुग जंज़ाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा आप कराए, गुरमुखां दे मुख चुआए, आत्म सहिँसा आप गंवाए, इक्को सुख हरि उपजाए, साचा नाम धन झोली पाए, करे सर्ब माल माला। देवे दान दीनां नाथ। होए सहाई सगला साथ। हरि रघुराई त्रैलोकी नाथ। जोत जगाई चलाए साची गाथ। गुरमुख चढ़ाए साचे राथ। साचे लेख लिखाए माथ। प्रभ अबिनाशी सिर रक्खे हाथ। सगल वसूरे जायण लाथ। हाज़र हज़ूर
अकथ्थना अकाथ। ना वसे दूर गुरसिक्खां साथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत प्रगटाई, जिउँ रामा घर दसराथ। बन्न्हे बेड़ा होए सहारा। दए खेड़ा तन अपारा। मुक्के झेड़ा अमृत धारा। खुल्हा वेहड़ा हरि दुआरा। बन्न्हे बेड़ा अन्तिम वारा। निहकलंक नर अवतारा। राउ रंकां इक्क भण्डारा। सुहाए द्वार बंक आए दुआरा। राउ रंक इक्क दातारा। एका अंक हरि शब्द अपारा। वज्जे डंक सुणे संसारा। निहकलंक नरायण नर अवतारा। शब्द डंक हरि आप वजाए। मन का मणका आप फिराए। शब्द सरूपी तनक लगाए। दाणा कनक जोत टिकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राउ रंक एका थां बहाए। एका धाम राजा राजान। एका धाम शाह सुल्तान। एका धाम बिरध बाल जवान। एका धाम हरि भगवान। एका धाम सच निशान। एका धाम कच्च जहान। जोत सरूपी हरि भगवान। गुरमुख साचे संत प्यारे। मिल्या मेल हरि कन्त भतारे। सज्जण सुहेला विच संसारे। गुर संगत मेला हरि निरँकारे। गुर चेला इक्क दुआरे। निहकलंक कलि जामा धारे। पूरी करदे आस, हरि बनवारया। साची जोत कर प्रकाश, मेट अंध्यारया। हरि हिरदे रक्ख वास, दीपक जोती कर उज्जयारया। हउमे दुखड़ा होवे नास, एका बख्शीं चरन प्यारया। शब्द जपिए स्वास स्वास, दुक्खां रोगां करीए कारया। मानस जन्म होवे रास। मात गर्भ ना आईए दूजी वारया। अन्तिम कर बन्द खुलास, सुण पुकार हरि निरंकारया। जन होए तेरा दास, दोए जोड़ चरन सरन करन निमस्कारया। दोए जोड़ चरन निमस्कारदे। गुरमुख साचे संत जन हरि तैनूं सदा पुकारदे। एका बसाईं नाम धन, दूजा दरस अपार दे। तीजे कहणा जाईं मन, चौथे घर विच वाड़ दे। पंचम् मिल निकले जन, स्वच्छ सरूपी दर्शन हरि निरँकार दे। छेवें वसे साचे घर, ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, सच्चा महल्ल उसार दे। सत्ते सति सति आत्म यति यति, सोहँ सच्चा पत, विच तन काया वाड़ दे। अठवें अठसठ तीर्थ भौं भौं थक्के, दुरमति मैल उतार दे। नावें नौ दर बहि बहि सारे अक्के, चारों तरफ पैंदे धक्के, ना सानूं दुरकार दे। दसवें दहि दिश उठ उठ धाए, चारे कुन्टां मुख भवाए, हरि जी साचा किसे दिस ना आए, गुरमुख साचे संत जन दोए जोड़ दर सच्चे आए पुकार दे। अमृत बूंद प्याउँदा जा। हउमे विच्चों कढ्ढ पीड़, अमृत बूंद स्वांती प्याउँदा जा। जोती जोत सरूप हरि, दुक्खां रोगां चिन्ता सोगां, बाहर कढाउँदा जा। आत्म दु:ख मिटाई जा। साचा सुख उपजाई जा। सुक्के होए कलि काया रुक्ख अमृत उत्ते पा हरे कराई जा। कलिजुग जीव होए बेमुख, गुरमुख साचे राहे पाई जा। आप मिटा तृष्ना भुक्ख, साचा जाम पिलाई जा। गुरमुख साचे संत जन सद सुक्खणा रहे सुक्ख, प्रगट हो जोत सरूपी आपणा दरस दिखाई जा। अमृत मुख हरि चुआया। कलिजुग लग्गा हउमे दुःख, आपणी हथ्थीं आप गंवाया। बहत्तर नाड़ी होए सुख, जिस जन रसना
गाया। उज्जल होए मात कुक्ख, मात सुलक्खणी भाग लगाया। धन्न धन्न जणेंदी गुरसिख तेरी माया। आत्म मिल्या इक्को सुख, जगत जंज़ाला मिटया दुःख, निहकलंक तेरा दर्शन पाया। अमृत प्याए साचा सीर। कलिजुग अन्तिम कितों हथ्थ ना आए, फिर फिर थक्के अठसठ नीर। गंगा गुदावरी कोई ना देवे धीर। अन्तिम कलिजुग लथ्थे चीर। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां अमृत साचा जाम प्याए, बज़र कपाटी रिहा चीर। अमृत पीआ हरि दुआरे। निर्मल होया जीआ, लथ्थे तन अफारे। साचा बीज हरि जी बीआ, काया बणाए सच्चा इक्क क्यारे। सोहँ छट्टा सच्चा दीआ, उत्ते चले अमृत इक्क फुहारे। बेमुखां आत्म रक्खी फट्टा, अन्तिम सिर विच पैणा घट्टा, ना कोई पावे सारे। प्रभ किसे ना मिले तीर्थ तट्टा, झूठी होई काया मट्टा, जोत ना जगी लट लटा, होया अन्ध अंध्यारे। गुरमुखां लाहा साचा खट्टा, साचा शब्द रस रसना चट्टा, देवे रस अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धारे। अमृत मुख चुआए दया कमाए, दु:ख गंवाए दया कमांयदा। साचा सुख उपजाए हरि रघुराए, गुर संगत सेव कमांयदा। छड्ड सिँघासण हरि जी आए, त्रैलोकी नाथ आप अख्वाए, सगला साथ गुर संगत तेरा तोड़ निभाए, ना कोई छुडांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा देवे जीआ दान, विच जहान हरि मेहरबान, कर किरपा पार लँघांयदा। अमृत बूंद गुर दर पी। सदा सदा गुरमुख साचे संत जन, विच मात दे जी। निहकलंक कलि जामा पाया, साचा कर्म आप कमाया, सतिजुग तेरी बन्न्हदा जाए साची नींह। इक्क भण्डारा आपणे हथ्थ रखांयदा। सृष्ट सबाई मंगण आए चल दुआरा, सोहँ बणे सच वरतारा, अचरज खेल हरि रचांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि जोत सरूपी जामा पांयदा। अमृत तेरी चले धार। विच संसार कलिजुग अन्तिम वार। गुरसिक्खां करे ठंडा ठार। बेमुखां आत्म तन देवे इक्क अफार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। अमृत तेरी अमर कहाणी। इक्क पछाणे भिन्नड़ी रैण सच सवाणी। बेमुख कलिजुग जीव गूढ़ी नींद सुत्ते, ना मिले अन्तिम किसे पाणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आप चुकाए जम की काणी। उठ जीव जाग कलिजुग अंध्यारया। उठ जीव जाग, कर दरस निरंकारया। उठ जीव जाग, प्रभ चरनी लाग, आत्म छड्ड हंकारया। उठ जीव जाग, आत्म धो दाग, प्रभ अबिनाशी आपणी हथ्थीं आपे लाह रिहा। उठ जीव जाग सुण साचा राग, हउमे रोग गंवा रिहा। उठ जीव जाग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक साचा डंक वजा रिहा। उठ जीव जाग अन्त अखीर। उठ जीव जाग अन्तिम किसे ना देणी धीर। उठ जीव जाग, वज्जण वाला कलिजुग तीर। उठ जीव जाग, चारों कुन्ट किसे हथ्थ ना आउणा नीर। उठ जीव जाग, ना कोई
सहाई पीर फ़कीर। उठ जीव जाग, प्रभ साचे दी चरनी लाग, कढ्ढे हउमे पीड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे साची धीर। उठ जीव जाग, अनभोल। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी इक्क सुणाए सच्चा बोल। उठ जीव जाग, साचे तोल रिहा हरि तोल। उठ जीव जाग, प्रभ अबिनाशी वसे तेरे आत्म कोल। उठ जीव जाग, प्रभ दूई द्वैती पर्दे देवे खोल्ह। उठ जीव जाग, साचा नां वजाए इक्को ढोल। उठ जीव जाग, मानस जन्म हथ्थ ना आउणा, लक्ख चुरासी विच्चों अनमोल। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती घोली घोल। उठ जीव जाग, जगत हंकारया। उठ जीव जाग, निहकलंक कलि जामा धारया। उठ जीव जाग, शब्द वज्जण वाला इक्क कटारया। उठ जीव जाग, सृष्ट सबाई होई अंध्यारया। उठ जीव जाग, सोहँ डण्डा कलिजुग तेरे सीस धरा रिहा। उठ जीव जाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई चीर दो फाड़ करा रिहा। सृष्ट सबाई होए दो धड़। इक्क दूजे नाल मरन लड़ लड़। प्रभ अबिनाशी आपे वेखे, दूर दुराडा खड़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द तीर चलाए, दिस ना कोई आए किला गढ़्ह। तोड़े किला गढ़्ह महल अटारीआ। जोत सरूप हरि जी खड़, करे खेल अपर अपारया। शब्द घोड़े जाए चढ़, चारों कुन्ट फेर फिराया। कोई ना सके अग्गे अड़, शब्द तीर इक्क चलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग जीव बेमुखां, फड़ फड़ कलिजुग भट्ठी विच पा रिहा। कलिजुग भट्ठी गई तप। प्रगट होया जगत अप। लड़न वाला बेमुखां सप्प। साचा छड्डया जप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप जणाए आपणा अप। बेमुखां जीआं होए जुदाई। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, हरि साचा दए दिखाई। गुरमुखां बणे सज्जण सुहेला, साचा मेल मिलाई। शब्द सुहागी गीत गाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आयां देवे सच्ची वड्याई। आए दर दर परवान, किरपा करे हरि भगवान। आपे तारे बिरध बाल जवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क रखाए शब्द आन। आए तारे जो जन घर साचे नर नारी। साचे लेखे आपे लाए, प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। नेत्र खोल्ह सभ नूं वेखे, पूर्ब कर्म रिहा विचारी। गुरमुख साचे संत जन प्रभ दरस दर आए पेखे, उतरे पार अन्तिम वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे संतां, आपे बणे लेख लिखारी। बाली बुध बुध अञ्याणी। कलिजुग तेरा भरया पाणी। भुल्ली अर्जन तेरी बाणी। काया होई अन्न्ही काणी। रसना गाउँदी मदिरा मास खाणी। ना गाया बत्ती दन्दीं हरि प्राणी। आत्म अन्धी बेमुहाणी। झूठे धन्दे अन्त पछतानी। छड्डणे पैणे हाणीआं हाणी। किसे ना लभ्भे राजे राणी। किते ना दिसे ठंडा पाणी। अर्जन भुली तेरी साची बाणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार, करे फेर जगत पछाणी। पारब्रह्म जन राखो चीत। पारब्रह्म प्रभ एको
साचा मीत। पारब्रह्म साचा हरि परखे साची नीत। पारब्रह्म प्रभ परमेश्वर, रसना गाओ सुहागी गीत। जगत पित आप जगदीश्र, करे काया सीत। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग मिटाए सतिजुग चलाए साची रीत। सतिजुग साची रीत चलावणी। आपणी हथ्थीं नींह रखावणी। उत्ते बरसे अमृत मींह, गुरमुख तेरी साची ख़ाक दोहां मेल मिलावणी। जोती जोत सरूप हरि, आपणी बणत आप बणावणी। सतिजुग तेरा जन्म दवाणा। सतिजुग साचा सतिगुर बनाणा। हरि दर आपणा सोध, दे मति आप समझाउणा। विच्चों मिटाउणा काम क्रोध, एका नाम मन वसाउणा। सोहँ शब्द वड जोधन जोध, तेरे नाल रखाउणा। शब्द लिखाए अगाध बोध, भेव किसे ना आउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा मात धराउणा। सतिजुग तेरी बन्न्ही धार। शब्द सरूपी चारों तरफ, इक्को करनी सच्ची वाड़। सच वस्त तेरी झोली पाउणी, पर्हे हटाउणी झूठी धाड़। साची सिख्या इक्क सुनाउणी, ना कोई वेखे चंगे माढ़। इक्को पट्टी सर्ब पढ़ाउणी, दर घर साचे देणा वाड़। साची खट्टी मात कमाउणी, जोत जगाउणी बहत्तर नाड़। गुरमुख साचे संत जनां आपणे चरन बहाए, माण दवाए ठंडी छाँए, बेमुखां देवे झाड़। सतिजुग तेरे सिर हथ्थ टिकाए। गुरमुख साचे घेर घेर तेरे विच बहाए। आप मिटाए चुकाए मेर तेर, तेर मेर जगत अन्धेर, सिध्धा राह इक्क वखाए। आपे करे आपणी मेहर ना लाए देर, गुरमुख साचे संत जनां दे मति आप समझाउणा। साचा पाए माल धना, आत्म झोलीआं आप भराउणा। इक्क सुणाए नाम कन्ना, साचा राग इक्क उपजाउणा। कलिजुग मिटाए झूठा जना, साचा राह इक्क दखाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राउ रंक रंक राजान, शाह सुल्तान वड वडा बलवान, वरन चार एका धाम बहाउणा। सतिजुग तेरा धाम निराला। आप रखाए हरि गोपाला। जिथ्थे बैठ साया हेठ, गुरमुखां करे प्रितपाला। कलिजुग जीव भन्ने कौड़े रेठ, फल रहे ना किसे डाला। मिटदे जाण वड वड सेठ, मिट जाण झूठे धन्न माला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, किसे ना वक्त संभाला। कोई ना सक्कया वक्त संभाल। कलिजुग अन्तिम खाणा काल। मारन वाला इक्को छाल। भन्नी जाए सभ दे जवानी डाल्ह। जोती जोत सरूप हरि, इक्को पाउण वाला वडा घाण। इक्को घाण पाए घाणी। दूजा गेड़ा आप दवाए, विच पाए तत्ता पाणी। तीजा फेरा फेर लगाए, लहू मिझ मिझ लहू दी धार वहाणी। चौथा गेड़ा फेर लगाए, कलिजुग जीवां मिटे निशानी। जोती जोत सरूप हरि, सतिजुग तेरा आपे बणे सच्चा बानी। सतिजुग तेरा चिट्टा बाणा। प्रभ अबिनाशी चिट्टा इक्क रखाणा। बेमुख जीव अन्त पिट्टण होया बेमुहाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ साचा खेल आपणा आप रचाना। निमस्कार करो गुरदेवा। बिरथा ना जाए गुर की सेवा। साचा फल लगाए अमृत मेवा। जो जन
गाए रसना जिह्वा। दरस दिखाए वड देवी देवा। प्रभ अबिनाशी अलख अभेवा। पूर कराए गुरसिख सेवा। मात लगाए साचा थेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन रसना हरि साचा सेवा। वड्डी वड्याई, दर साचे ख़ुशी मनाई, घर जाणा चांईं चांईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, इक्को वसे साचे थाँईं। साचा भेव हरि खुल्हावणा। कलिजुग वेला नेड़े आवणा। कलिजुग जीव फेर पछतावणा। प्रभ अबिनाशी ना चरन लगावणा। घनकपुर वासी आपणा आप फेर छुपावणा। एका जोत मात प्रकाशे, गुरमुखां हिरदे दीपक जगावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसन स्वासी सच जपावणा। भिन्नड़ी रैण मंगलाचार। गुर संगत बणाए भाई भैण, दूजा विच्चों रोग निवार। इक्का देवे सच्चा लहिण देण, लेखा लिखणेहार। एका सज्जण साक सैण, प्रभ अन्तिम अन्त वार। जोती जोत सरूप हरि, एका जोती करे अकार। इक्का जोती इक्को गुण। गुरमुख साचे माणक मोती, हरि लए पुकार सुण। आत्म उठाए आप सोती, लक्ख चुरासी विच्चों चुण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क उपजाए शब्द धुन। देवे धुन्कार, खुल्हे सुन्न होए उज्जयार। कवण जाणे हरि तेरे गुण, गुरमुखां पा रिहा सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दवारा इक्क खुल्हाया, वड भण्डारा आप रखाया, बणया रहे वरतार। हरि वरतार विच संसार। मंगण आए जन द्वार। देवे नाम धन अपार। बेड़ा जाए बन्न, कलिजुग अन्तिम वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साचा मेल मिलाया, दर घर साचे माण दवाया, इक्क बणाया सजण सुहेल। गुर संगत धन्न कमाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा कीनी, दए मात वड्डयाईआ। साचा नाउँ रसना चीनी, होए जोत रुशनाईआ। काया रक्खे हरि जी भीन्नी, अमृत धार वहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां एका सच्चे धाम बहाईआ। गुर संगत गुण गाउँदी आए, दर घर पाया माण चतुर सुजानया। मिल्या मेल हरि भगवान, मिल्या सच्चा दानया। चरन धूढ़ किया इशनान, आत्म तुट्टा मानया। एका रक्खणा चरन ध्यान, देवे दरस आप भगवानया। जो जन रसना गाण, आत्म जोत जगाए महानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे नाम निधान, आत्म मारे सच्चा बानया। वज्जे बाण तीर निराला। गुरमुख साचे संत जनां, पहला वार आप संभाला। आपे देवे नाम धना, दीना नाथ दीन दयाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, होए सद सदा रखवाला। गुरसिख गुरमुख दोवें होए वडभागी। आत्म मिटायण कलिजुग तृख, काया सोई जागी। साची सिख्या लैणी सिख, धोणा पिछला दागी। किसे हथ्थ ना आवे मुन रिख, गाउँदे फिरदे वड वड रागी। भुले फिरदे जगत मनुक्ख, धारन वड वड स्वांगी। गुरमुखां मिल्या प्रभ अबिनाशी आत्म सुखणा साची सुक्ख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती साची लागी। लग्गे
चरन प्रीत तोड़ निभाईआ। आपे परखे साडी नीत, होए वड गुनाहीआ। अचरज दिसे तेरी रीत, जोत सरूपी साचा माहीआ। आपे बण जाए साचा मीत, देवे ठंडी छाईंआ। इक्क जपाए सच सुहागी गीत, सोहँ नाम रखाईआ। मानस जन्म जाणा जीत, गुर चरन सीस निवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साची सिख्या आपे देवे, बणे रहण भैण भराईआ। भैण भाईआं साचा नाता। दोहां मिल्या पुरख बिधाता। सच्ची देवे इक्क सुगाता। आपे बणे पिता माता। अन्तिम वेले पुछे वाता। आत्म बैठा अट्ठे पहर, वेखे मारे झाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए कलिजुग अन्धेरी राता। मिटे अन्धेरी रैण, चानण चानणा। घर घर पैणे वैण, ना किसे होणा जामना। कोई ना पेखे नेत्र नैण, इक्क दूजे ना पछानणा। प्रभ आप चुकाए लहिण देण, कलिजुग तेरा लेख लिखावणा। देणा पए सभ नूं देण, अग्गे होए ना किसे छुडावणा। जूठे झूठे इक्ट्ठे हो सारे बहिण, सच्चा नाउँ ना रसना वखानणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलिजुग जामा धार, जोत सरूपी लाए डानणा।