१८ चेत २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सच्च धाम अटल्ल, इक्क जोत अकार है। सच धाम अटल्ल, हरि निरँकार है। सच धाम अटल्ल, जोत सरूपी हरि निराधार है। सच धाम अटल्ल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग सच्ची सरकार है। सच धाम अटल्ल, इक्क प्रकाश है। सच धाम अटल्ल, एका हरि एका घर, एका पुरख अबिनाश है। सच धाम अटल्ल, एका हरि सर्ब गुणतास है। सच धाम अटल्ल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब घट वास है। निहचल धाम अटल्ल, सदा अवल्लड़ा। निहचल धाम अटल्ल, हरि वसे इक्क इकल्लड़ा। निहचल धाम अटल्ल, गुरमुखां दिसे भारा पलड़ा। निहचल धाम अटल्ल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दुआरे अग्गे खलड़ा। कलिजुग तेरा वक्त सुहावणा। पंचम् जेठ हरि सगन लगावणा। सतिजुग सोया फिर उठावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा वक्त सुहावणा। हरि साचा तख्त बराज्जया। वल शाहो राजन राज्जया। कलिजुग अन्तिम अन्त, जन भगतां रक्खे लाज्जया। भुले फिरदे वड वड संत, ना मिल्या हरि ग़रीब निवाज्जया। ना मेल मिलावा होया साचे कन्त, जिस जन साजन साज्जया। भुले फिरदे जीव जन्त, प्रभ अबिनाशी जोत जगाई प्रगट होए विच देस माज्झया। आत्म घोर अन्धेर कलि अंध्यारया। ना कोई जाणे हरि दा हेर फेर, ना कोई जाणे प्रभ के भाणया। आप चुकाए गुरमुखां मेर तेर, दरस दिखाए हरि भगवानया। चरन बहाए घेर घेर, देवे नाम निधान
गुणवन्त गुण निधानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी निहकलंक पहरे बानया। जोत सरूपी जामा धार। अचरज खेल करे करतार। गुरमुख साचे संत जनां, आत्म देवे जोत अधार। साचा देवे नाम धना, शब्द चलाए अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जोत सरूपी जामा धार। शब्द सरूपी हरि निरंकारया। कलिजुग अन्तिम आया कर कर वेस, अपर अपारया। प्रगटाए जोत हरि माझे देस, बेमुखां आप भुला रिहा। भुले नर नरेश, साचा राह किसे हथ्थ ना आ रिहा। लभ्भदे फिरन श्री दस्मेश, जोत सरूपी भेख वटा रिहा। दर खड़्हे रहण ब्रह्मा विष्न महेष वड गणेश, प्रभ चरन आस रखा रिहा। कलिजुग अन्तिम धारे भेस, आप रक्खे खुल्हड़े केस, कलिजुग माया जगत रुला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ कर के आए वेस, बाणा राणा छत्र आपणे सीस झुला रिहा। साचा बाणा तन छुहाणा, ना कोई दीसे राजा राणा, सुघड़ स्याणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को मारे शब्द बाणा, अन्तिम कलि वेख वखा रिहा। अथर्बण अल्ला आई हिस्से। प्रभ अबिनाशी किसे ना दिसे। सिँघ सिँघासण बैठा, हरि जनां पाए हिस्से। कलिजुग जीव झूठी चक्की पीसे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचा छत्र झुलाए सीसे। ऐड़ा अल्ला आई हार। अन्तिम कलिजुग ल्या विचार। चारे कुन्टां पैंदी मार। कलिजुग जीव होए गंवार। धरती दब्बी पापां भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक प्रगट जोत जोत सरूपी लए अवतार। अल्ला राणी आई, दर कुरलाई गल विच पलड़ा पा। प्रभ दर दए दुहाई, गलों कट वेले अन्तिम फाह। मुख धो पापां छाही, सौखा निकले ना मेरा साह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुध बिन ना सके कोई छुडा। अल्ला राणी कुरलावे कीरने पावे। कलिजुग बन्न्हे झूठे दाअवे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर जोत निरँजण आदि अन्त जुगा जुगन्त सद आवे जावे। अल्ला राणी करे पुकार। कलिजुग जीव छड्डणा पए हाणीआं हाणी, अन्तिम पैणी डाहढी मार। माया राणी होई काणी, अट्ठे पहर रही झक्ख मार। सुघड़ सवाणी नौजवानी वड विद्वानी, डिग्गी मूंह दे भार। पढ़ पढ़ थक्के वेद पुरानी, वड ज्ञानी, ना पायण प्रभ दी सार। मुल्लां मुलाणे शेख़ मुसायक पीर गौंस औलीए पढ़न हदीस कुरान अंज़ील। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर चारों कुन्ट ना दिसे किसे, ना कोई सके वखानीए। पंडत पढ़न पुरान, हरि ध्याँवदे। ज्ञानी करन ज्ञान, रसन वखानदे। गुरमुख विरले ध्यानी करन ध्यान, प्रभ अबिनाशी रंग साचा माणदे। कलिजुग जीव होए सर्ब शैतान, प्रभ अबिनाशी मूल ना जाणदे। ना चुक्के जम की काण, अन्तिम आई हाण, जूठी झूठी ख़ाक छाणदे। एका वज्जे शब्द बाण, भुले पीण खाण, किल्हे तोड़े कुफर हँकार दे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख विरले विच मात
रंग तेरा सच्चा माणदे। अल्ला तेरा चमके नूर। भरया वाह वाह वडा पूर। वेला नेड़े आया, जिस नूं जानण दूर। कलिजुग तेरा नगर खेड़ा प्रभ आपणी हथ्थीं ढाहया , जो तपे वांग तन्दूर। दोहीं हथ्थीं गल विच देवे फाहया। लक्ख चुरासी हरि कराए चूर। वेले अन्त होए सहाया, सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़। गुरमुख साचे लए बचाया, जिस जन देवे चरन धूढ़। सोहँ साचा जाप जपाया, सुघड़ स्याणे बणाए बेमुख मूढ़्ह। सच वस्त हरि आत्म झोली पाया, इक्क चढ़ाए रंग गूढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां पाए अन्तिम कलि जोत सरूपी काया जूड़। अल्ला राणी होई निमाणी। गुरमुखां दा भरे पाणी। वेले अन्तिम कलिजुग हाणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द रसन अलाया। साचा भेव आप खुल्हाया। सतिजुग साचे सोहँ शब्द तेरी हथ्थीं वंडे, शब्द भण्डारा नाम आप वरताया। शब्द भण्डारा नाम भगत अधार है। देवणहार दातार आप करतार है। होवणहार गुरमुख साचे संत जन, मंगण आए चरन द्वार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर अमृत आत्म देवे सच्ची धार है। साची धारा, गुरसिक्खां देवे हरि कर प्यारा। गुरमुख विरला कलिजुग दोए जोड़ करे निमस्कारा। प्रभ अबिनाशी अलख अभेव है, मंगदे रहण कोटन कोट दुआरा। गुरमुख विरला रसन सेव है, जिस जन प्रभ अबिनाशी देवे नाम अधारा। सोहँ शब्द वस्त साची लेवे, देवे हरि निरँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि चार वरन चार कुन्ट इक्क खुल्हाए सचो सच्चा दर, आत्म धार शब्द अपारा। गुरसिख विचार, देवे हरि नर नर निरँकार। जोत सरूपी कर अकार। वडा शाहो भूपी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर अपर अपार। किरपा करे अपर अपारा। सच्चा देवे नाम धन, सोहँ शब्द खण्डा देवे मारा। गुरमुखां आत्म जाए मन, साचा मिले इक्क भण्डारा। आत्म जोत जगे तन, खोल्हे दस्म दुआरा। पंचां चोरां देवे डन्न, जोत सरूपी गिरधारा। आत्म बेड़ा देवे बन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। बेड़ा बन्न्हे बन्न्हण वेला। आपे बणे सज्जण सुहेला। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरा बचन अन्त कराए, पंचम् जेठ भेव खुल्हाए, आपे गुर आपे चेला। गुर गोबिन्द एह बचन लिखाया, कलिजुग जीवां भेव ना पाया, श्री दस्मेश जोत हमेश, हो हो नीवां दीप जगाया, अन्तिम कलि खुल्हड़े केस, हरि बणे दर दरवेश। जोत सरूपी भेस वटाया, आवे जावे मात नित नवित्त हमेश। माया पड़दा वाह वाह पाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दे वड्याई भेव खुल्हाई, पंच जेठ नेड़े आई कर अवल्लड़ा भेस। आपे गुर आपे चेला। पंचम् जेठ लगणा मेला। प्रभ अबिनाशी सज्जण सुहेला। गुरमुखां अमृत फल खवाए सोहँ साचा केला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए साचा मेला।
१ विसाख २०११ बिक्रमी जेठूवाल दरबार विच विहार होया
हरि का रूप अगम्म निज घर वास है। ना दिसे किसे करे आपणा काम है। एका एक अवल्लड़ा रक्खे धाम है। ना जन्मे ना जाए मर, जोत सरूपी सच्चा राम है। ना हस्से ना रोए छम्म छम्म, आपे करे आपणा काम है। ना मंगे किसे कोलों दाम, देवणहार सच्चा नाम है। सृष्ट सबाई आपे पाए विच भरम, गुरमुख साचे संत जन आपे बूझ बुझान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता मेहरबान है। उठे जोधा बली सूर। कलिजुग भरया वडा पूर। दूर दुराडा हरि जी वेखे, लक्ख चुरासी देवे सच्चा नूर। पंचम् जेठी हाज़र हज़ूर। गुरमुखां लाए साचे लेखे, बेमुखां आत्म धन भरया गरूर। दिस ना आए किसे औलीए पीर शेख़े, ना जगे जोत किते कोहतूर। बेमुख भुले कलिजुग भरम भुलेखे, प्रगट होया निहकलंक सर्बकला भरपूर। गुरमुख विरला संत जन नेत्र नैण पेखे, प्रभ देवे सच्चा नूर। मानस जन्म लाए लेखे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आसा मनसा पूर। इक्क शब्द सुणाए साची धुन, ना कोई जाणे रिख मुन, सृष्ट सबाई मारे चुण चुण, लक्ख चुरासी करे चूर। लक्ख चुरासी गेड़ निराली। एका जोत नूर अकाली। सृष्ट सबाई आप भुलाई, पाई माया जगत जंज़ाली। झूठे धन्दे आपे लाई, आत्म रक्खी सर्ब कंगाली। गुरमुख साचे लए जगाए सोहँ देवे सच्ची दात हरि सच्चा धनवाली। आपे पाए साचे राहे, अन्तिम बणे सच्चा वाली। लक्ख चुरासी धर्म राए गल पाए फाहे, चारों कुन्ट उठ उठ वेखण दिसण हथ्थ खाली। वेले अन्त ना कोए छुडाए, ना कोई देवे सच्चा नाम विच दलाली। गुरमुख साचे संत जन आपणी सरन लगाए दया कमाए, अट्ठे पहर दिवस रैण करे हरि रखवाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सरन जिस रखा ली। हरि राखे सभनी थाउँ है। दरगहि साची सच तख्त, सुल्तान करे सच निआउँ है। लक्ख चुरासी आई हाण, किसे ना मिलणा दर सच्चा माण है। बाल बिरध नौजवान ना कोई भैण भाई, ना कोई पित ना कोई माई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि निहकलंक साची जोत मात प्रगटाई है। साचा शब्द नाद धुन उपजांयदा। गुरमुख साचे लए साध, आत्म सुन तुड़ांयदा। शब्द लिखाए बोध अगाध, गुण अवगुण जणांयदा। जो जन रसना लए अराध, मुन सुन आप खुल्हांयदा। लक्ख चुरासी विच्चों लाध, आपणी सरन लगांयदा। आप मिटाए वाद विवाद, सच दात हरि झोली पांयदा। प्रभ अबिनाशी माधव माध, जोत सरूपी राम रहीम आप अखवांयदा। साची देवे शब्द दाद, मानस जन्म लेखे लांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि जोत सरूपी हरि लोकमात जामा पांयदा। साचा नाद शब्द वड्याई। गुरमुख साचे संत जनां दर पूरे पाई। साचा मिल्या नाम धना, हउमे रोग गंवाई। इक्क सुणाया शब्द घना, दूई द्वैती मेट मिटाई। आत्म भाण्डा
भरम भौ भन्ना, साची देवे जोत रुशनाई। ना कोई लावे अन्तिम संन्हा, पंजे चोर ना सके चुराई। धर्म राए ना दए डन्ना, प्रभ अबिनाशी वेले अन्त होए सहाई। धन्न धन्न कमाई संत जनां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस तेरी सेव कमाई। सच शब्द सहिज सुख धारी। मेल मिलावा हरि गिरधारी। प्रगट होए दरस दिखाए, सति सरूपी नैण मुँधारी। दया कमाए घनकपुर वासी, इक्को दस्से शब्द उडारी, बेमुख घर घर करन हासी, जो नर नार दिसदे मासी, वेले अन्त होण ख्वार। गुरमुखां मिल्या हरि शाहो शाबासी, निहकलंक सच भतार। मानस जन्म कराए रहिरासी, लक्ख चुरासी गेड़ निवार। सोहँ गायण स्वास स्वासी, प्रभ बेड़ा कर जाए पार। अट्ठे पहर गुरमुख साचे संत जन, दोए जोड़ चरन सरन करन निमस्कार। गुरमुखां हरि सद बलि बलि जासी, अट्ठे पहर करदे रहण इक्क पुकार। सृष्ट सबाई अन्त विनासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त रिहा पैज संवार। सच शब्द सच्चा धन माल। गुरमुक्ख साचा संत जन, ना होए मात कंगाल। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, साचा फल लगाए काया डाल। घनकपुर वासी देवे वर, आत्म जोती देवे बाल। मंगण आए सच्चा दर, साचा शब्द इक्क लवाए तिन्नां लोकां साची छाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख साचे लए भाल। साचा शब्द संत जणाई। प्रभ अबिनाशी देवे साचा वर, किरपा कर चुकाए डर, देवे सच रुशनाई। इक्क नहाए आत्म साचे सर, गुरमुख काया ठंडी ठार रखाई। दूजा मंगण ना जाए दर, जो जन निहकलंक आए तेरी सरनाई। इक्क वजाउणा शब्द डंक, चार कुन्टां शब्द जणाई। इक्क कराउणा राउ रंक, राजा राणा तख्तों लाही। इक्क सुहाउणा द्वार बंक, गुरमुख आत्म सेजा इक्क बणाई। देवे वड्याई जिउँ भगत जनक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर साचा हरि, अन्तिम कलि हरि साची जोत प्रगटाई। नाम रत्न गुर देवे। प्रभ अबिनाशी अलख अभेवे। अमृत देवे साचा फल, सोहँ साचा मेवे। आप नुहाए अमृत ठांडे जल, प्रभ अबिनाशी वड देवी देवे। पूर कराए अज्ज कल, गुरमुख तेरी मानस जन्म वाली सेवे। दूर दुराडा आया चल, सच द्वार ल्या मल, अमृत भरया खाली खल, बेड़ा कीता पार। दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल, ना कोई करे वल छल, गऊ ग़रीब निमाणयां प्रभ चुक्कण आए भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साचा हरि जन दर आए साचे घर, फड़ बाहों बेड़ा कर जाए पारा। बेड़ा करे पार सतिगुर पूरा। आप मिटाए लक्ख चुरासी वाला झेड़ा, प्रभ अबिनाशी साचा सूरा। आप कटाए आवण जाण गेड़ा, सर्बकला भरपूरा। इक्क वसाए काया नगर खेड़ा, देवे सच्ची जोती साचा नूरा। कलिजुग मिटदा जांदा झेड़ा, प्रभ भरया डोबे पूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म दर सुहाए वसे हाज़र हज़ूरा। उठ बल धार
गुर चरन निमाणयां। मानस जन्म लै संवार, एह वक्त किसे हथ्थ ना आए राजे राणयां। प्रभ देवे शब्द धार करे पार, ना कोई वञ्झ मुहाणयां। एको मार शब्द उडार, आप रखाए सच टिकाणयां। बहिंदा जाए चरन द्वार, जगे जोत हरि भाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जिस कलिजुग अन्त पछाणयां। आए दर हो निमाणा। प्रभ अबिनाशी देवे माणा। ना कोई जाणे अन्धा काणा। गुरमुख साचे संत जनां धुरदरगाही साचा राणा। इक्को मिल्या साचा माही, फड़ फड़ साचे दर बहाना। साचे घर दिसण गुरमुख, उहनां चांईं चांईं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना सदा गाणा। नैण हीण जगत अन्धेरा। ना कोई जाणे सन्झ सवेरा। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, आप चुकाए मेरा तेरा। इक्क खुल्हाए साचा दर, आत्म घर करे हेरा फेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ प्रभ भेव खुल्हाए, गुर गोबिन्द बचन लिखाए, आपे गुर आपे चेरा। चेरा गुर गुर चेरा। इक्को जोत तेरा मेरा। तेरा मेरा चारों तरफ घेरा। काया कोट नगर खेड़ा खुल्हा वेहड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर कलि जोत प्रगटाई, वज्जी वधाई सुणे लोकाई, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला। औखी घाटी सौखा राह। प्रभ अबिनाशी पार कराए फड़ के बांह। एका सच्चा नाम जपाए, सदा रक्खे ठंडी छाँ। दरगहि साची माण दवाए, साचे थांएँ लेखे लाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आप गोद उठाए जिउँ बालक मां। आपणी गोद हरि आप उठावणा। गुरमुख सोया आप जगावणा। उनन्जा पवण सिर छत्र झुलावणा। प्रभ अबिनाशी गुण जाणे कवण, इक्को इक्क कलिजुग अन्त निशान झुलावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट सृष्ट सबाई गुरमुख साचे संत जनां, पंचम् जेठ दए सुनेहड़ा, चलदी चलदी साची पवणा। सच सुनेहड़ा सच घर, सतिगुर साचे देणा घल्ल। गुरमुख साचे संत जन आओ चल। उठ उठ साचा मिले नाम धन, जाओ बलि बलि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका अमृत सच लगाया काया फल। सच कर्म हरि आप कराए। गुरमुखां साचा जन्म दवाए। जन्म कर्म आपणे हथ्थ रखाए। अन्तिम वेले प्रगट जोत, आत्म सभना भरम चुकाए। ना कोई वरन ना कोई गोत, जोत सरूपी डगमगाए। दुरमति मैल जाए धोत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम आपणी दया कमाए। दुरमति मैल जाए उतार। गुरमति साची दस्सी धार। हिरदे वसे करे प्रकाश कोट रवि सस्से, जाए तार। हरि जी साचा हिरदे वसे, मेट मिटाए अन्ध अंध्यार। शब्द तीर एका कसे, सृष्ट सबाई आर पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द खण्डा हथ्थ उठाए तिक्खीआं रक्खे दोवें धार। दोवें धार रक्खे तिक्खी। साचा लेख जाए लिखी। ना कोई जाणे मुनी रिखी। साची दात किसे हथ्थ ना आए ना कोई पावे साची भिखी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन इक्क
सरन, साची धार विच संसार आप बंधाए, ऊँच नीच एको जाणे साची सिक्खी। चार वरन इक्क दुआरा। एका शब्द इक्क अधारा। एका कन्त इक्क भतारा। बणदी जाए बणत, जन आए चल दुआरा। महिंमा जगत अगणत, ना पाए कोई सारा। आवे जावे आदि अन्त, जुगो जुग वारो वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौथे जुग अन्तिम कलि किया खेल अपर अपारा। जोत सरूपी किया खेल। गुरमुख साचे लए मेल। आपे बणे सज्जण सुहेल। बेमुख झूठे माया लूठे, अन्तिम होए मूदे ठूठे, आप धकाए धर्म राए दी जेल्ह। गुरमुख साचे संत जनां आत्म जोती दीप जगाए, शब्द बत्ती इक्को लाए, ना कोई दूजा पाए तेल। ना कोई तेल ना कोई बाती। जगे जोत इक्क इकांती। गुरमुख आत्म मार झाती। निहकलंक कलि जामा पाया, गुरमुखां चुकाउण आया बाकी। सोहँ साचा डंक वजाया, गुरसिख उठाए सुत्या राती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी साचा हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, बाहर वसे जाती पाती। गुरसिख आत्म गहर गम्भीर। इक्को दित्ती प्रभ साचे धीर। ना कोई सके मात चीर। ना कोई तक्के अन्त अख़ीर। पंजे चोर शब्द डण्डे बाहर धक्के, कढ्ढे हउमे पीड़। ना हरि मिले मदीने मक्के, लभ्भदे फिरन पीर फ़कीर। ईसा मूसा किसे हथ्थ ना आए बूरे कक्के, नेत्र वगण सभ दे नीर। दाणा पाणी सभ दा चुक्के, होए वक्त अख़ीर। हरि का भाणा ना कोई डक्के, सृष्ट सबाई दोहीं हथ्थीं रिहा चीर। ना होणा किसे सहाई भाई भैण सके, लग्गे सोहँ शब्द साचा तीर। इक्क शब्द नकेल पाए बेमुखां नक्के, ना कोई देवे धीर। लाड़ी मौत मगर लगाई, धर्म राए दे घर विच धक्के, किसे हथ्थ ना आउणा नीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया ल्या अवतार, गुरमुख साचे जाए तार, देवे दरस कर तरस करे शांत सरीर। शांत सरीरा आत्म धीरा। मिल्या हरि वड पीरन पीरा। एका शब्द रसन प्याया साचा सीरा। गुरमुख साचा साची जोत मिलाया, बणाया साचा हीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि गुरमुख साचे संत जनां कटण आया भीड़ां। संत जन करन पुकारी। प्रभ अबिनाशी कर विचार, कलिजुग अन्तिम वारी। प्रगट हो घनकपुर वासी, पाईं साची सारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोए जोड़ चरन सरन करन निमस्कारी। जन भगत सदा पुकारदे। शब्द सरूपी वाजां मारदे। जोत सरूपी दरस हरि निरँकार दे। अट्ठे पहर करीं तरस, अमृत मेघ साचा बरस, तप्या सीना ठार दे। आप मिटा कलिजुग वाली हरस, पंचम् जेठ पूरे होए दस बरस, साचा दरस सिरजणहार दातार दे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी वडा शाहो भूपी, ना कोई रंग ना कोई रूपी, एका नाम अधार दे। देवे नाम शब्द अधारा। गुरमुख देवे नाम अपारा। जोत जगाए मिटाए अन्ध अन्धयारा। दुरमति मैल धोत वखाए, करे इक्क उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा
कर साचा हरि खोल्ह वखाए दस्म दुआरा। दस्म दुआरा गुरसिख खुल्हे। शब्द पंघूड़ा साचा झूले। मिल्या हरि वड दूल्हो दूले्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत जगाए गुरमुख तेरे काया चोले। संतां बन्न्हे शब्द डोर। जिध्धर चाहे लए तोर। जगत होए अन्धेर घोर। गुरमुख साचे संत जनां अट्ठे पहर जोत सरूपी, धुन शब्द शब्द धुन पौंदी रहे शोर। सच पुकार लए सुण, आप चुकाए मोर तोर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच्चा वास रखाए, आप आपणा दरस दिखाए, नेड़ ना आयण पंजे चोर। पंजां चोरां देवे कढ्ढ। आप खुल्हाए साचा हट्ट। कलिजुग बेमुखां जीवां, काया झूठा मट। साढे तिन्न हथ्थ आउणी सीआं, खेल जिउँ बाजीगर नट। जन भगतां मिलदा हो के नीवां, वसे घट घट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमाए जोत जगे लट लट। लट लट जगे जोत विच ललाट। जन संतां पूर कराए पिछला घाट। वखाए अग्गे नेड़े वाट। बज़र कपाटी जाए पाट। औखी घाटी साचा रस रसना चाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दुरमति मैल दो हथ्थीं रिहा काट। दुरमति मैल आप धवाए। अमृत साचा मुख चुआए। जगत तृष्ना भुक्ख गंवाए। एका सुख हरि उपजाए। सुफल कराए मात कुक्ख, जो जन सरनाई आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगहि साची साचे धाम आप वसाए। कलिजुग तेरी अन्तिम नईआ। चार वरन हरि जी बणाए भैणां भईआ। साचे लेख लिखाए एका हुक्म इक्क दीबाण। जोत सरूपी भेख वटाए, दिस किसे ना आयण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बेड़ा आप बन्न्हाए, जगत झेड़ा अन्त चुकाए, गुरमुख साचे संत चढ़ाए, बेमुखां डोबे झूठी नईआ। गुरमुख साचे जाण चढ़। बेमुख झूठे जाण हड़्ह। गुरमुख साचे अन्दर जाण वड़। कलिजुग जीव झूठे बन्दर, धर्म राए लए फड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप अट्ठे पहर गुण अवगुण नाल रिहा लड़। साची नईआ जगत नबेड़ा। गुरसिख आत्म वसे खेड़ा। अन्तिम बन्न्हे हरि जी बेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेख लिखाए अन्तिम ढाहे केहड़ा। साची नईआ लाए तारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। संसार सागर कच्ची गागर, प्रभ अबिनाशी पार उतारी। निर्मल कर्म होए उजागर, जन आए चरन द्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ चप्पू आप लगाए, धक्की जाए वारो वारी। सोहँ चप्पू दित्ता ला। साचे राहे दित्ता पा। गुरसिख कोई ना करे नाह। अग्गे मिले सच्चा थां। प्रभ अबिनाशी पकड़े बांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, वड शाहो भूप साचे धाम लए वसा। नईआ चले डूंघर नीर। कलिजुग सागर रही चीर। घती जाए इक वहीर। मिलाउँदी जाए संतां संत विछड़े वीर। बणाउँदी जाए साची बणत, मारी जाए शब्द तीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बेड़ा पार लगाए, कलिजुग अन्त अख़ीर। बेड़ी चले डूंघे वहिण।
गुरमुख साचे संत जन, इस दे उत्ते बहिण। जूठा झूठा माल धन, ना जानण कोई भाई भैण। साचा शब्द लैणा सुण, हरि बणे साचा साक सज्जण सैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत दरस दिखाए गुरसिख तीजे नैण। साची नईआ अन्त लहर। कलिजुग वरते डाहढा कहर। ना कोई दिसे नगर खेड़ा, ना कोई दिसे शहर। धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा, गुरसिक्खां हरि बन्न्हे बेड़ा, कर कर आपणी मेहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा चप्पू आप लगाए, वञ्झ मुहाणा हथ्थ रखाए, साचा राणा दया कमाए, गुरमुखां चढ़ाए ना लाए देर। नईआ तेरा उच्च मुनारा। मिटदा जाए जगत पसारा। चार वरन आई हारा। ना कोई दिस्सया पार किनारा। चार कुन्ट भौंदी रहे, वाहो दाहो झूठे साक बणाउँदी रहे, अन्तिम आई हारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खोल्हे सच्चा इक्क दुआरा। साची नईआ शब्द वञ्झ मुहाणा। ना कोई चढ़े राजा राणा। ग़रीब निमाणा हरि जी फड़े, आप बहाए दस्से सच टिकाणा। दूजा अन्दर ना कोई वड़े, प्रभ अबिनाशी दर दुरकाणा। दूर दुराडे देखण खड़े, संसार सागर ना किसे पार कराणा। कलिजुग फल अन्तिम झड़े, दूजी वेर ना किसे डाल लगाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिक्खां पूरी घाल आपे लेखे लाणा। कलिजुग नईआ तिक्खी धार, सृष्ट सबाई करे दो फाड़। साची करनी करे पहली हाढ़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी झूठी नईआ विच मात दो हथ्थीं देवे पाड़। हरि सज्जण साचा कन्त। जगत सुहेला, सोहँ शब्द सुणाए साचा छंत। आप कराए सच्चा नबेड़ा, कलिजुग वेला अन्त। हरि दिसे इक्क इकल्लड़ा, गुरमुख विरला पाए संत। अचरज खेल विच मात प्रभ खेलड़ा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे नाम निधान ब्रह्म ज्ञान अन्तिम अन्त। धन्न कमाई संत जन, हरि रसन ध्याउँदे। धन्न कमाई भगत जन, प्रभ दर्शन पाउँदे। धन्न कमाई संत जन, चरन प्रीत सेव कमाउँदे। धन्न कमाई भगत जन, देवी देव एका पुरख मनाउँदे। धन्न कमाई संत जन, मिले वड्याई भगत जन, दोवें जोती इक्को गोती, प्रभ अबिनाशी साचा पाउँदे। धन्न कमाई संत जन, आत्म चानण। धन्न कमाई भगत जन, मिल्या नाम सच्चा दानण। धन्न कमाई संत जन, मिले चरन धूढ़ इशनानण। धन्न कमाई भगत जन, आत्म जोत जगी होया ब्रह्म ज्ञानण। धन्न कमाई संत जन, मिले वड्याई भगत जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां हथ्थीं बन्न्हे गानण। धन्न वड्याई संत जन, मिल्या हरि सच्चा भरपूर। धन्न कमाई भगत जन, होए आत्म रुशनाई जिउँ कोहतूर। धन्न कमाई संत जन, मिले वड्याई भगत जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां धिरां दी आसा मनसा पूर। जाणा सच द्वार सच्चा धाम है। ना कोई किला ना कोई द्वार, दिसे साचा राम है। ना अन्धेरा ना शाम, इक्को जोत अकार है। ना सुक्का ना हरया चाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को
तूर इक्को नाम है। गुर संगत तेरी पूरी घाल। प्रभ अबिनाशी आपे लए सुरत संभाल। सर्ब घट वासी, अट्ठे पहर करे प्रितपाल। सोहँ जपणा स्वास स्वासी, चरन प्रीती निभे नाल। अन्तिम कलि किसे ना लभ्भणा पंडत विच काशी, माझे देस बैठा जोती बाल। लक्ख चुरासी देवे फाँसी, गुरसिख दस्से राह सुखाल। अन्तिम ढाहे मदिरा मासी, कलिजुग खाए काल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार चले अवल्लड़ी चाल। चले चाल सृष्ट सबाई, आपे बण जाए साचा हाली। वाहुन्दा जाए ढाहुन्दा जाए, गुरमुख साचे फड़ फड़ बाहों उठाउँदा जाए, सतिजुग बूटे लाउंदा जाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी लक्ख चुरासी अन्दर वसे, कोई हिरदा दिसे ना खाली। काया अन्दर, साचा मन्दिर डूंघी कन्दर। प्रभ अन्दर वड़ मार दड़ मारी बैठा जन्दर। बेमुख जीव चारों वरन, चारों कुन्ट भौंदे घर घर बन्दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी साचा हरि नर, वेले अन्त किसे हथ्थ ना आउणा गोरख मच्छन्दर। गोरख मच्छन्दर गोपी नाथ। त्रैलोकी नाथ सगला साथ। साचा लेख लिखाए माथ। सोहँ चढ़ाए साचे राथ। अन्तिम रक्खे दे कर हाथ। जगत चलाए साची गाथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां सगल वसूरे जायण लाथ। लगाए भोग हरि भगवान। गुरमुखां देवे साचा माण। शब्द सुणाए साचा कान। चरन धूढ़ कराए इक्क इशनान। आत्म मूढ़्ह रंग चढ़ाए गूढ़, बणाए चतुर सुजान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। भोग भगवान भगत अधार। जी जहानी जगत सुधार। माण ताण विच जहान शब्द अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे अपर अपार। नाम निधान जगत दात। गुरमुखां देवे धुरदरगाही साची सुगात। गुरमुख विरला लेवे, दर घर साचे ना कोई जाणे जात पात। अट्ठे पहर रसना सेवे, आप मिटाए अन्धेरी रात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म सच्चा आसण लाए, जोत सरूपी डगमगाए, बैठा रहे इक्क इकांत। इक्क इकांत ठंडा ठार। बैठा रहे हरि द्वार। गुरमुख विरला भाणा सिर ते सहे, जिस देवे शब्द अधार। गुर संगत जो रल मिल रहे, प्रभ अबिनाशी बेड़ा कर जाए पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर्ब कर्म मानस जन्म दोवें रिहा संवार। नाम निधान वड बलकारा। गुरमुखां बन्न्हे साची धारा। बेमुखां डन्ने विच संसारा। कलिजुग अन्तिम भन्ने, चौथे जुग पहली वारा। किसे हथ्थ ना आउणा थाली छन्ने, दर दर फिरन भिखारा। कलिजुग जीव आत्म अन्न्हे, आत्म भरया इक्क हँकारा। आपे करे खंन खंने, मारे शब्द खण्डा दो धारा। आपे घड़े आपे भन्ने, जोत सरूपी हरि निरँकारा। बेमुखां वेले अन्तिम डन्ने, लाहे तन अफारा। गुरमुखां बेड़ा आपे बन्न्हे, चुक्के भार सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन इक्क सरन, सतिजुग साचे खोल्हे इक्को इक्क दुआरा। नाम निधान जगत सुखदाई। प्रभ अबिनाशी सर्ब घट
वासी, गुरमुखां आत्म दए वधाई। गलों कटे जम की फाँसी, हथ्थीं लाहे कलिजुग छाही। साचा नाम जपाए स्वास स्वासी, दरस दिखाए थांउँ थाँईं। पंडत लभ्भदे फिरन कांशी, माझे देस होए रुशनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, तिन्नां लोकां एका शब्द दए जणाई। नाम निधान जगत संदेश। प्रभ अबिनाशी साचा देवे, कलिजुग अन्तिम करे भेस। जोत सरूपी वड देवी देवे, खुल्हे रक्खे केस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आत्म दर खड़ा रहे अट्ठे पहर बण दरवेश। दर दरवेश दर पुकारे। आसण बैठा लाए भारे। शब्द सरूपी वाजां मारे। जोत सरूपी हरि चमत्कारे। ना कोई रंग ना कोई रूपी, कलिजुग जीव ना कोई पावे सारे। वडे भुले शाहो भूपी, आत्म होए अन्ध अंध्यारे। इक्को जोत सति सरूपी, निहकलंक नरायण नर अवतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चार कुन्ट आप कराए जै जै जैकारे। सोहँ चले जगत जैकारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। बेमुखां सिर धरया आरा। आपे चीर चिराए, करे दो फाड़ा। गुरमुखां धीर धराए, प्रभ अबिनाशी पहली हाढ़ा। शाह सुल्तान पीर फ़कीर हकीर बणाए, धरत मात बणाए इक्क अखाड़ा। सृष्ट सबाई ना कोई धीर धराए, नारां छड्डण साचा लाड़ा। बालक मात ना सीर प्याए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एको शब्द सच्चा सोहँ, कलिजुग लाया सिर कुहाड़ा। सोहँ शब्द सच कुहाड़ी। कलिजुग जीआं सिर रिहा पाड़ी। हो हो नीवां पकड़े दाढ़ी। किसे ना दिसे पिछा अगाड़ी। पहली कूट आई हिस्से, उम्मत नबी रसूल दी कटी जाए दिन दिहाड़ी। जूठी झूठी जीव चक्की पीसे, लुकया रहण ना देवे कोई जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी। आपणा भेव ना किसे दस्से, गुरमुखां वसे नाड़ी नाड़ी। माया फाही सारे फसे, धर्म राए दर जाए वाड़ी। लाड़ी मौत दर घर वेख वेख हस्से, कलिजुग तेरी पक्की वाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा दित्ता वर, मैं गई मात भर, जावां घर घर, चार कुन्ट दिसावां इक्को इक्क उजाड़ी। चार कुन्ट होए उजाड़। बचया रहे ना कोई जंगल जूह विच पहाड़। लहणा देणा आपे लए, सृष्ट सबाई आप चबाए आपणी दाढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे मेटे मेट मिटाए, लक्ख चुरासी जो घड़या घाड़। लक्ख चुरासी घाड़न घड़या। वेले अन्त ना कोई अड़या। प्रभ अबिनाशी एका खण्डा सोहँ हथ्थ विच फड़या। साचा मारे सिर विच डण्डा, कोई ना रहे अन्दर वड़या। साचा खेल करे विच वरभण्डा, शब्द सरूपी घोड़ी चढ़या। आपे पाउँदा जाए वंडां विच नवखण्डा, अड्ड कराए सिर धड़या। चारों कुन्ट चले चण्ड प्रचण्डा, गुरसिक्खां पाए ठंडा, दर दुआरे आए खड़या। घर घर रोवण नारां रंडा, कलिजुग जीव झूठा धड़या। आत्म तोड़े सर्ब घमंडा, जोत सरूपी साचा लड़या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख साचे पार उतारे, चरन आए जो निमस्कारे, आपे फड़े
गुरसिक्खां लड़या। गुरसिक्खां लैणा लड़ फड़। हरि की पौड़ी जाणा चढ़। तोड़ देणा किला हँकारी गढ़्ह। इक्क महल्ल सच अटारी, गुरमुख साचे अन्दर जाणा वड़। निहचल धाम साचे राम जुगो जुग अटल्ल, आप लै जाए बाहों फड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार, अवतार नर किरपा करे साचा हरि देवे वर, गुरमुख साचा राह विच ना जाए अड़। दर आए करे पुकार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। मानस जन्म दे संवार। दर्शन पाया पहली वार। जोत सरूपी हरि निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर काया करे ठंडी ठार। दुक्खां दर्दां करे नबेड़ा। सुख वखा काया नगर खेड़ा। कलिजुग अन्तिम वेला, प्रभ अबिनाशी बन्न्हे बेड़ा। आपे बणे सज्जण सुहेला, लक्ख चुरासी मिटाया गेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी साचे हरि दित्ता वर, वेले अन्त करे नबेड़ा। आत्म दु:ख कटे फाही। काया लाहे झूठी छाही। मिल्या हरि साचा माही। अग्गों मिल्या कर के लम्मीआं बाहीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सर्ब वेखे थाउँ थाँईं। मंगण आया इक्क दुआरा। प्रभ अबिनाशी सच्चो सच सच्ची सरकारा। घनकपुर वासी प्रगट जोत, साचा देवे नाम अधारा। आप कराए बन्द ख़लासी, आत्म लेखा पावे सारा। रसना गावे स्वास स्वासी, खुल्हे दर दुआरा। मानस जन्म कराए रहिरासी, अमृत झिरना आप झिराए, काया करे ठंडी ठारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हरि किरपा कर लाहे तन अफारा। आत्म लग्गा दु:ख भारा। कलिजुग देवे ना कोई सहारा। दिवस रैण अट्ठे पहर आत्म रोवे करे हाहाकारा। हन्झू नाल मुखड़ा धोवे, ना सुणे कोई पुकारा। साचा बीज हरि जी बोवे, गुरमुख आए चल दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निमाणयां निताणयां बेमुहाणयां आपे होए सहारा। आपे होए सहार जगत निमाणयां। देवे सच्चा नाम ब्रह्म ज्ञानयां। देखे सच्चा नाम वाली दो जहानयां। सुक्का हरया करे चाम, देवे दात शब्द वड भगवानयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम वेले हथ्थ ना आए किसे राजयां राणयां। आत्म आया दर भिखारी। प्रभ अबिनाशी पाए सारी। दुक्खां रोगां करे कारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर किरपा पार जाए उतारी। पार उतारा देवे कर। विच संसार मिल्या वर। शब्द अधारा साचा हरि। जगत पसारा चुकाए जम का डर। इक्क वखाए सच्चा घर। जिथ्थे वसे साचा हरि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म आप पिलाए, दूई द्वैती मिटाए दु:ख लग्गा भारा। पूर्ब कर्म हरि विचारे। जोत सरूपी वाजां मारे। देवे साची शब्द धुन, आए चल दुआरे। लक्ख चुरासी विच्चों जन, आत्म तोड़े सर्ब हँकारे। कवण जाणे हरि तेरे गुण, कलिजुग जीव होए गंवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दया कमाए, आप मिटाए आत्म अन्ध अंध्यारे। आत्म मिटे अन्धेर जोत प्रकाशया। गुरसिख ना जाणे सन्झ सवेर,
मिल्या हरि पुरख अबिनाशया। प्रगट होए दरस दिखाए ना लाए देर, रक्खे वास सर्ब घट वास्सया। दर घर हरि चरन बहाए घेर, गुरमुख साचे सद बलि बलि जास्सया। आपे तारे कर कर मेहर , करे बन्द खलास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाए स्वास स्वास्सया। रसना गाए गुर गोबिन्दा। आप मिटाए आत्म चिन्दा। गुरसिख बणाए साची बिन्दा। देवे वड्याई सरन लगाए सुरपति राजे इन्दा। होए सहाई आत्म तोड़े जिंदा। बेमुखां दए सजाई, कलिजुग अन्तिम जो करन निन्दा। गुरमुख तेरी आत्म वज्जदी रहे वधाई, मिल्या हरि गुणी गहिंदा। दर घर साचे आए चांईं चांईं, आदि अन्त जगत बख्शिंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचे धाम आप वसंदा। बहत्तर नाड़ी तिन्न सौ सट्ठ हाडी जोड़े। लग्गा काया दु:ख कोड़्हे। प्रभ अबिनाशी वागां मोड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर इक्क चढ़ाए शब्द घोड़े। हड्डी नाड़ी लग्गे ताड़ी। आस पास हिरदे वास, ना दिसे किसे पिछे अगाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुक्खां रोगां दर बहाए दया कमाए, शब्द डण्डे नाल जाए झाड़ी।