५ विसाख २०११ बिक्रमी लछमण सिँघ दे गृह पिण्ड वैरोवाल ज़िला अमृतसर
जगत ग़रीब निमाणयां, देवे चरन सहारा। आप चलाए आपणे भाणयां, देवे नाम अधारा। देवे माण विच वडे राजे राणयां, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। आप बणाए सुघड़ स्याणयां, आत्म भरे शब्द भण्डारा। गुरमुख विरले कलि पछाणयां, निहकलंक ल्या अवतारा। जिस जन आत्म मारे बाणयां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाए अपर अपारा। अगम्म अपार हरि करतार। आपे वेखे करे विचार। गुरमुख साचा नेत्र पेखे, प्रभ अबिनाशी दर दरबार। बेमुख रहे भरम भुलेखे, कलिजुग अन्तिम आई हार। आप मिटाए बिधना लिखी रेखे, साचा बणे लेख लिखार। जोत सरूपी धार भेखे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुण अवगुण सर्ब रिहा विचार। आप विचारे दर दरबारे। प्रगट जोत जोत सरूप, जन भगतां देवे जोत अधारे। ना कोई रंग ना कोई रूप, साची देवे शब्द उडारे। प्रगट होया माझे देस विच अन्ध कूप, कलिजुग रैण अन्ध अंध्यारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, पकड़ बाहों अन्तिम वेले पार उतारे। पार उतारनहार हरि समरथ है। देवे शब्द अधार विच संसार, आत्म दुखड़े जायण लथ्थ है। बख्शे चरन प्यार, अन्तिम वेले लाए पार, भाणा रक्खे आपणे हथ्थ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, एका दात शब्द वड करामात, सच्ची सुच्ची वथ है। देवे वथ सच सुल्ताना। आत्म वसूरे जायण लथ्थ, किरपा करे हरि भगवाना। बेमुखां
जाए मथ्था, कलिजुग अन्तिम ना पछाना। जगत चलाए साची गत्थ, सोहँ शब्द वड महाना। आप चड्हाए शब्द रत्थ, गुरसिख उडाए विच बबाणा। अन्त रक्खे दे कर हथ्थ, जोत सरूपी हरि भगवाना। बेमुखां हरि जाए मथ्था, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणवन्त गुणी निधाना। गुणवन्त गुणी निधानी। साची देवे नाम निशानी। अमृत प्याए आत्म सच्चा पाणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को सच्चा राग सुणाए, हथ्थ ना आए विच्चों किसे खाणी बाणी। खाणी बाणी करे पुकार। जोत सरूपी हरि निरँकार। गुरमुख साचे कर विचार। प्रभ अबिनाशी सच भतार। लोकमात आया जामा धार। साचा वक्त सुहाया, जन भगत द्वार। गुर संगत साची संग रलाया, आत्म दुखड़ा दए निवार। पुरख अबिनाशी साचा पाया, रसना किया मंगलाचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत जोत सरूपी देवे दरस अगम्म अपार। गऊ ग़रीब दर निमाणा। आपे करे हरि पछाणा। ना कोई जाणे राजा राणा। ना कोई परखे सुघड़ स्याणा। अमृत मेघ साचा बरखे, गुरमुख जाणे हरि बाल अञ्याणा। अन्तिम वेले हरि जी रक्खे, वसे सच टिकाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्नां लोकां लाए आप इक्क उडाना, आप चढ़ाए शब्द बबाना। शब्द बबाणे जाए चढ़। सृष्ट सबाई आप वहाए वहन्दे हड़्ह। ना कोई दीसे किला गढ़्ह। आप उखेड़े सभ दी जड़्ह। दुष्ट दुराचारी वड हँकारी मायाधारी, कोई ना सके अग्गे अड़्ह। चारों कुन्ट होए ख्वारी, पंचम् जेठ पहली वारी, कच्चे फल जाणे झड़। जोत सरूपी हरि निरँकारी, गुरमुख आत्म दर दुआरे खड़। आपे कटे दुक्खां भुक्खां कारी, प्रभ अबिनाशी बाहों फड़। वेले अन्त ना आए हारी, इक्को अक्खर सोहँ जो जन लए पढ़। गुर चरन सरन जाओ बलिहारी, साचे अन्दर जाए वड़। प्रभ अबिनाशी जाए तारी, आप बंनाए आपणे लड़। चरन लगाए वारो वारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे भन्ने आपे लए घड़। भाण्डा भउ हरि हरि भन्नणा। गुरमुख आत्म साचे मन्नणा। हरि हिरदे वाचे बेड़ा बन्न्हणा। प्रभ अबिनाशी साचो साचे, दूजा दर कोई ना मंगणा। लक्ख चुरासी वंग काची, गुरसिख काया साचा कंगणा। आपे ढाले साचे ढांचे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म ना होए भंगणा। मानस जन्म आप संवारे। आए चल हरि दुआरे। किरपा करे साचा हरि देवे वर, गुरमुख साचा जाए तर, मिले शब्द भण्डारे। कलिजुग अन्तिम जाए तर, आप नुहाए साचे सर, इक्क खुल्हाए आत्म दर, देवे दरस अगम्म अपारे। निन्दया करन घर घर, अग्गे आवण आए डर। शब्द सरूपी हरि जी सच्चा रिहा लड़। निहकलंक नरायण नर अवतार, कोई ना सके अग्गे अड़्ह। अड्डो अड्ड करे सीस धड़। आप उखाड़े आपणी हथ्थीं जड़्ह। जो जन आत्म भरे हँकारे, लुकया रहे ना अन्दर वड़, रहण ना देवे जो रसना लाउँदे नड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक हरि जामा पाए, मन हँकारा तन अफारा
आए ना चल हरि दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, प्रगट होया नर निरँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे वड्याई सदा सहाई, आदि अन्त जुगा जुगन्त रिहा बणत बणाई, देवे नाम अपर अपारा। नाम अपार हरि दातार। पूर्ब कर्म रिहा विचार। जन्म मरन रिहा संवार। झूठा भरम रिहा निवार। सच लिखाए कर्म, कलिजुग अन्तिम वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सिँघासण बैठा सच सच्चे दरबार। लेखा लिखे लिखणहार। पूर्ब कर्म रिहा विचार। बन्न्हदा जाए साची धार। विच संसार पहली वार। कलिजुग भुले नर नार। होए गंवार अन्ध अंध्यार। गुरमुखां करे हरि उज्जयार। पावे सार सोहँ देवे शब्द धार। बेमुखां सिर रक्खे आरा। आपे चीर चिराए करे दो फाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप लिखाए, साचा शाहो बेपरवाहो पहली हाढ़ा। कलिजुग तत्ती वा जगत अन्धेर है। कोई ना देवे ठंडी छाँ, माया राणी मारे घेर घेर है। ना कोई समझावे पुत्तां मां, प्रगट होया सिँघ शेर शेर दलेर है। दरगहि साची देवे थां, सदा वसे नेरन नेर है। घर घर उडदे झूठे कां, ना कोई चुकाए मेर तेर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती इक्क बंधाए, बाल अवस्था दया कमाए, ना लाए कलिजुग देर है। बाल अवस्था बाली बुध। प्रभ अबिनाशी कीनी सुध्ध। शब्द घोड़े आप चढ़ाए, गुरमुख साचा मारे छाल चढ़े कुद्द। साचा देवे नाम निधान, पंजां चोरां करे युद्ध। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, प्रभ अबिनाशी सर्ब घट वासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निर्मल करे बुध। बुध निमाणी चतुर सुजानी। दर घर साचे पीवे पाणी। सोहँ गाए रसना बाणी। आप चुकाए जम की कानी। सतिजुग बणाए साची राणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चढ़ाए शब्द बबाणी। शब्द बबाणे दे उडारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। जूठा झूठा दाग आत्म धोए, निर्मल करे काया जगे जोत अपर अपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे जीआ दान हरि भगवान, अट्ठे पहर नाम ख़ुमारी। नाम ख़ुमारी दिवस रैण। आपे बणे साक सज्जण साचा सैण। चरन धूढ़ करे साचा मजन, दोए तारे भाई भैण। आत्म ताल साचे वज्जण, प्रभ अबिनाशी रसना कहण। पी पी अमृत घर साचे रज्जण, गुर संगत साची मिल के बहिण। कुल आपणी दे पड़दे कज्जण, दरस पेखण साचे नैण। बेमुख दर तों डरदे भज्जण, प्रभ अबिनाशी खाण आया बण के डैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म तन शृंगार पहनाए, आपणी दया आप कमाए, गुरमुखां आत्म जोती दीवे दीपक साचे जगण। जगे दीप काया मन्दिर। प्रभ अबिनाशी दिसे अन्दर। आपे पाए साचे हिस्से, दरस दिखाए डूंघी कन्दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आपे तोड़े तोड़ तुड़ाए जूठा झूठा आत्म वजा जन्दर। हरि दरस प्यासा, भगत जन दिवस रैणी। मिल्या हरि सर्ब गुणतासा, दर्शन पेखे नैणी। गुरसिख साचा जिउँ कंचन पासा, गुर संगत
साची बहिणी। अन्तिम वेखे जगत तमाशा, गुर पूरे दी मन्नों कहणी। जपे जाप स्वास स्वासा, औझड़ राह सृष्ट पैणी। मानस जन्म कराए रासा, आप चुकाए लहिणी देणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी साचा हरि साक सज्जण साचा सैणी। जन भगतां आत्म बिल्लाए। दर्शन देवे श्री हरि राए। कलिजुग लग्गा अन्तिम निहों तोड़ निभाए। जोत सरूपी वड वडा महां दिउ निहकलंक कलि नाम रखाए। जोत सरूपी अलक्ख अभेओ, ना फेर किसे जगाए। आपे बणे मां प्यो, गुरसिख बाले गले लगाए। अन्तिम रक्खे ठंडी छाँओ, दरगहि साची लए बहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम जोती मेल मिलाए। भगत भिखार बणे भिखार बणे दातारा। कलिजुग अन्तिम हरि, गुर धाम बणाए बणत विच संसारा। वड्याए साध संगत नैण मुँधारा। मिल्या मेल साचे कन्त, जन भगत साची नारा। मात होई सुहञ्जणी रुत्त बसंत, आत्म खिड़ी रहे गुलज़ारा। इक्क सुणाए सोहँ साचा छंत, चार वरन चार कुन्ट जैकारा। एका एक करे हरि कन्त, दस अट्ठ भेव निवारा। गुरमुखां बणदी जाए बणत, आयण चल चरन दुआरा। कलिजुग भुले जीव जन्त, होए मूर्ख मुग्ध गंवारा। पकड़ पछाड़े हरि देव दंत, आत्म भरया कलि हँकारा। झूठे ढोल मृदंग वजन्त, कलिजुग झूठा चढ़या खारा। गुरसिख साचे हरि दर बहंत, देवे शब्द अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे जीआं दान जो जन आए दुआरा। आए चल द्वार दरस पेख्या। मानस जन्म ल्या संवार, लिखाया साचा लेख्या। तन मिल्या शब्द शृंगार, मिटया भरम भुलेख्या। सतिजुग दस्से साची धार, धुरदरगाही साची मेख्या। लक्ख चुरासी गई हार, औलीआ पीर शेख्या। सोहँ खण्डे तिखी धार, नेत्र खोल्ह हरि जी वेख्या। सृष्ट सबाई हिस्से चार, वारो वार चुकाए लेख्या। बेमुखां सिर पाए छार, रहे भरम भुलेख्याा। गुरमुख हरि जाए तार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आए नैण नेत्र पेख्या। जन भगत अधारा साचा मीत। देवे दरस अपारा, परखे नीत। वसाया काया महल्ल मुनारा, दस्से साची रीत। साचा देवे शब्द भण्डारा, सोहँ सुहागी गीत। अमृत झिरना झिरे अपारा, मानस जन्म जाए जीत। ना कोई जाणे शाह दारा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दस्से चरन प्रीत। शाह दारा ना कोई सुल्तान है। वड हँकारा विच संसारा, ना कोई बलवान है। अस्त्र शस्त्र ना कोई भारा, साचा बस्त्र हरि इक्क तन पहनाण है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मेहरबान है। जन भगत जगत वड्याई। प्रभ अबिनाशी दे मति रिहा समझाई। सर्ब घट वासी साची मति रिहा समझाई। घनकपुर वासी, साचे वत्त सोहँ बीज रिहा बिजाई। सोहँ जपाए स्वास स्वासी, अमृत फल रिहा लगाई। जो जन होए मदिरा मासी, साचे दर रिहा दुरकाई। जन भगतां हो रिहा दासी, आत्म बैठा जोत जगाई। किसे पंडत ना मिले विच काशी, माझे देस रिहा भाग
लगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आत्म तृष्ना अग्न दे बुझाई। जगत तृष्ना अग्न भाह। प्रभ अबिनाशी मगरों देवे लाह। पूरे गुर बलि बलि जासी, देवे सच्चा थां। हरि सच्चा शाहो भूपी, जपाए साचा नां। अंग संग सद वसे आस पास, अन्तिम वेले पकड़े बांह। जोत सरूपी पुरख अबिनाशी, ना कोई पिता ना कोई मां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां सद रक्खे ठंडी छाँ। ठंडा ठारा हरि गिरधारा। शब्द दस्से साची धारा। पूर्ब कर्म रिहा विचारा। मानस जन्म दर संवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां लाए पार, सोहँ देवे जगत सहारा। साचा शब्द होए सहाई। अन्तिम वेले दए हिलाई। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई। साचा कन्त लए छुडाई। धर्म राए ना दए सज़ाई। सच धाम साचा थान, दरगहि साची माण दवाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आत्म जोती दए जगाई। आत्म जोती जगे। शब्द बत्ती इक्को लग्गे। सोहँ बन्न्हे कच्चे तगे। चढ़ के आए अस्व बग्गे। दाग लग्गण ना देवे चिटी पग्गे। गुरसिख हँस बणाए कग्गे। पंचम् जेठ सरन जो लग्गे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगत जगाए सृष्ट सबाई दगे। भगत भण्डारा नाम। प्रभ अबिनाशी देवे सच्चा राम। हरया होया सुक्का चाम। कलिजुग मिटे अन्धेरी शाम। अमृत प्याए साचा जाम। इक्क वखाए सच्चा धाम। जिथ्थे वसे रमईआ राम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, पूर कराए आपणा काम। करे काम आपणा पूरा। प्रभ अबिनाशी वडा सूरा। लिख्या बचन ना कोए हदूरा। चारों कुन्ट उडे धूढ़ा। गुरमुखां रंग चढ़ाए गूढ़ा। लाड़ी मौत अन्तिम हथ्थीं पाए जूड़ा। बेमुख जीव मौत लाड़ी झूलण इक्क पंघूड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी इक्को उच्चा सुच्चा, सृष्ट सबाई दिसे कूड़ कूड़ा। कूड़ कुड़यारी चार यारी। वेले अन्तिम कलि हारी। दर घर होए ख्वारी। डर डर भज्जण नर नारी। गुरसिख पी अमृत रज्जण, गुर चरन द्वारी। गुर संगत बहि के सज्जण, सोहँ रसना जै जैकारी। आपणे पड़दे आपे कज्जण, दर्शन पाया हरि मुरारी। कलिजुग जूठे झूठे भाण्डे भज्जण, शब्द डण्डा हरि रिहा हुलारी। झूठे ताल कलिजुग वज्जण, आत्म होए सर्ब हँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साची दया कमाए, खिच्च ल्याए चरन द्वारी। चरन दुआरा सच घर बाहरा महल्ल मुनारा। प्रभ अबिनाशी आप उसारा। सर्ब घट वासी आप अपारा। गुरसिख बणया दास दासी, देवे शब्द अधारा। कलिजुग जीव करन हासी, निहकलंक नरायण नर अवतारा। वेले अन्त पाए फाँसी, ना होए किसे छुटकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे संतां खिच्च ल्याए चरन दुआरा। चरन प्रीती देवे बन्न। पंचां चोरां देवे डन्न। भरम भुलेखा कढ्ढे जन। सोहँ शब्द माल धन। साचा राग सुणाए कन्न।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचे धाम बहाए, किला कोट ना कोई रखाए, ना कोई छप्परी ना कोई छन्न। दर घर साचा हरि अस्थूल। जोत सरूपी साचो साचा, ना जाणा मात भूल। कलिजुग भाण्डा झूठा काचा, ना कोई चुकावे मूल। जिस जन हिरदे वाचा, शब्द पंघूड़ा रिहा झूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी सच सुल्तान सच तख्त बिराजे, जन भगत ना जाणा भूल। देवे नाम दान जगत सुगात, किरपा करे हरि भगवान। मिटाए अन्धेरी रात, ना कोई पुच्छे जात पात, देवे दात गुण निधान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा साची देवे कर, जो जन सोहँ रसना गाण। मिले नाम हरि दरबारे। गुरमुख ना मन विसारे। आपे ढाले साचे ढांचे, शब्द भट्ठी साची चाढ़्हे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जूठ झूठ तन काया मन्दिर कढाए बाहरे। काया मन्दिर साची डोली। अन्दर वसे भाओ भोली। बेमुख जानण झूठी चोली। हरि जी बैठा बण के गोली। दर दर भौंदे फिरदे बन्दर, आत्म ताकी किसे ना खोल्ही। प्रभ अबिनाशी तोड़े जन्दर , सोहँ शब्द मारे हथ्थौड़ा हौली हौली। प्रगटे जोत अन्दरे अन्दर, चरन प्रीती जिस घोल घोली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे नाम निधान पूरे तोल रिहा तोली। सदा सदा कृपाल, राम दयाल है। ना खाए कदे काल, तोड़े जगत जंज़ाल होए सदा रखवाल है। आत्म जोती देवे बाल, फल लगाए साचे डाल, दस्से इक्क अवल्लड़ी चाल, पूरी घालणा लैणी घाल, सोहँ शब्द वजाणा ताल, चरन प्रीती निभे नाल है। आत्म ताल लाई छाल है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगहि साची सच्चा धाम देवे अन्त वखाल है। सच्चा धाम धर्म दी जड़्ह। सोहँ शब्द लैणा पढ़। प्रभ दर दुआरे रिहा खड़्ह। आत्म तोड़े किला हँकारी गढ़्ह। चरन प्रीती जोड़े, जोत सरूपी अन्दर वड़। आप चढ़ाए शब्द घोड़े, गुरसिक्खां वाग लए फड़। वेले अन्तिम हरि जी बौहड़े। गुरमुख साचा साचा लोड़े। साचे पौड़े जाए चढ़, जो जन चरन आए दौड़े। प्रभ आपणी हथ्थीं बन्न्हे लड़, मिट्ठे होए दर कौड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाई पंज तत्ते धाड़े। धन्न धन्न जणेंदी मां, जगत वड्याईआ। धन्न धन्न धन्न सुहाए थां, जिस थान गुर चरन छुहाया। धन्न धन्न धन्न गुर पूरा जिस पकड़ी बांह, साची रचना जिस रचाया। विच मात रखाया साचा नां, ठाकर सिँघ उपजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, द्वापर विछोड़ा कलिजुग जोड़ा दुरबाशा रिखी भेख वटाया। दुरबाशे चली अवल्लड़ी चाल। दुर्योध्न हँकारी दित्ता सिक्खाल। पंजे पांडव देणे गाल। साचा रिखी होया भिखी, दर आया बण कंगाल। जोती जोत सरूप हरि, गऊ ग़रीब निमाणयां रिहा सुरत संभाल। दुरबाशा आए दर दरबारे। धर्म पूत, सुण सच पुकारे। साध संत बिल्लायण, दुखी भुक्खी करन हाहाकारे। भोजन दर तेरे ते पायण, मंगणा इक्क भण्डारे। जोती जोत सरूप हरि, गऊ ग़रीब निमाणयां
आपे पावे सार। दुरबाशा पुकारे सुण सच्ची सरकार, आए चल दुआरे बण भिखार। आत्म तृष्ना भुक्ख निवारे, दे सच्चा इक्क भण्डार। धर्म पुत्त साचे सुत, रिखी रसना चल्ले तिक्खी तलवार। जोती जोत सरूप हरि, गऊ ग़रीब निमाणया पावे सारे। साचा बचन रिखी अलाया। सुण युधिष्टर मन विशिष्ट, इक्को इष्ट कृष्न ध्याया। खुल्ही दृष्ट, प्रभ आपणे दर दुआरे अग्गे नज़री आया। दुरबाशे आत्म होई भृष्ट, कान्हो कृष्ने खेल रचाया। बैठा वड गुर वशिष्ट, प्रभ अबिनाशी भेव ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, गऊ ग़रीब निमाणयां पावे सार, सिर हथ्थ जुगो जुग रक्खदा आया। आया कृष्न भगत दुआरे। दोए जोड़ धर्म सुत, करे निमस्कारे। धन्न सो वेला धन्न सुहञ्जणी रुत्त, घर आया कृष्न मुरारे। पंजे पांडो खाली दिसण बुत, आत्म मुनारे करन विचारे, प्रभ अबिनाशी सदा चेत, चेतन्न सता सदा विचारे। जोती जोत सरूप हरि, गऊ ग़रीब निमाणयां देवे जगत सहारे। बोले हरि सन्मुख। भगत दर पुच्छण आया दुःख। इक्को देवे सच्चा वर, उज्जल करे मुख। सच भण्डारा देवे भर, रिखीआं मुनीआं उतरे भुक्ख। इक्क खुल्हाए साचा सर, आत्म अग्न बुझाए जो रही धुक्ख। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जन भगतां कराए सुफल मात कुक्ख। धर्म सुत अग्गे हरि बिल्लाया। दुरबाशा रिखी दर मंगण आया। साचा मंगे दान भिख, बीस सहँसर संत बिल्लाया। जोती जोत सरूप हरि, साचा देवे किरपा कर, पड़दा उहला ना कोई रखाया। साचा भोजन दर पकाणा। घर नहीं कोई अन्न दाणा। जेहड़ा बहि के संतां खाणां। दुरबाशा रिखी किस रजाणा। धुर दरगाहों किस्मत केहड़ी लिखी, हरि श्री भगवाना। औखी दिसे धार तिखी, टुट्टदा जाए सर्ब दा माणा। दर दुआरे आवण वाला रिखी, नाल लै संत रिख चतुर सुजाना। जोती जोत सरूप हरि, किरपा कर देवे वर, होए दर निमाण निमाणा। दित्ता वर हरि मुरारी। किरपा आपणी आपे धारी। अचरज खेल करे हरि बनवारी। दुरबाशे रिखी चढ़दी जाए ख़ुमारी तन अफारी। लहन्दी जाए आत्म लग्गी हँकार बिमारी। काया झूठी वहन्दी जाए, उडदा जाए माण हँकारी। पंजे पांडो संग द्रोपद वेंहदी जाए, पायण दरस नैण मुँधारी। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल अपर अपारी। भीमा गया हरि द्वार। दोए जोड़ करे निमस्कार। सुणो रिखी हरि गिरधार। चरन छुहाओ दर साचे आओ, भोजन भरे भण्डार, सहिँसा लाहो आत्म तृष्ना भुक्ख गंवाओ, आपणी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, सभ दे कर्म रिहा विचार। अग्गों रिखी उठ पुकारे। चढ़दा जाए तन अफारे। सुकदा जाए मुख, ना देवे कोई सहारे। मात गर्भ उलटा रुख, आत्म तुटे हँकारे। जोती जोत सरूप हरि, करे कराऐ जो मन भाए, जन भगतां पावे सारे। दुरबाशा दए दुहाई। कौण लेवे अन्त छुडाई। ना होए कोई सहाई। फड़दा कौण बाहीं। दूर दुराडे वेखण थाउँ थाँईं। जोत सरूपी जोत हरि, जन भगतां दर सुहाया
आसण लाया चांईं चांईं। तन अफारा वडा चढ़या। जोत सरूपी हरि जी फड़या। ना जाणे अन्दर की कुछ वड़या। काया झूठा मन्दिर लग्गा भन्नण, जिस ने घड़या। जोती जोत सरूप हरि, कोई ना रहे अग्गे अड़या। उठे उठ उठ बलधारे। साध संगत संग रलाए आए चरन दुआरे। जिस घर साचे चरन छुहाए, नज़री आए कृष्न मुरारे। तन अफारे सारे लाहे, चरनी डिग्गे मूंह दे भारे। रो रो दर ते मारे नाअरे। अवगुण बख्श हरि जी सारे। जोत सरूपी हरि निरँकारे। अवगुण बख्श दूजी वारे। जामा धार महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, द्वार बंक कलिजुग सुहाया, गुरसिख बहाया चरन दुआरे। जोती जोत सरूप हरि, आपणा किया सच विहारे। कृष्न कान्हा हरि मुरारी। करे खेल विच संसारी। द्वापर तुटी कलिजुग गंढ्ढी अन्तिम वारी। दुरबाशा रिखी रक्खी शब्द धार तिक्खी होए ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आपे पाए सारी। सच सरनाई चरन गुर पूरे। आत्म तृखा दए बुझाई, उतरे सगल वसूरे। साची सिख्या दे मति समझाई, सर्बकला भरपूरे। देवे नाम संगत वड्याई, आत्म जोती साचा नूरे। घर साचे मिलदी रहे वड्याई, आसा मनसा हरि जी पूरे। आप कटाए जम की फाही, प्रगट होया प्रभ हाज़र हज़ूरे। कलिजुग मिटे झूठी छाही, किरपा करी वड सूरे। गुरसिक्खां प्रगटाए थाउँ थाँईं, ना जाणे दूर नेड़े। अन्तिम तारे फड़ के बाहीं, वस्सया रहे आत्म नगर खेड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी एका गेड़ गेड़े। साचा माण जगत गुर दवाया। जो जन चरनी डिगे आण, आसा मनसा प्रभ पूरया। आपे करे जगत पछाण, देवे माण शब्द साची तूरया। आप चुकाए जम की कान, सोहँ शब्द चलाए बाण, जोती नूरो नूरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आदि जुगादि आसा मनसा पूरया। हाज़र हज़ूर हरि निरँकारा। जोत सरूपी खेल अपारा। वेखे विगसे करे विचार, लक्ख चुरासी सर्ब पसारा। गुरमुखां होए दासन दासी, जो जन आए चल दुआरा। माण गंवाए मदिरा मासी, बेमुखां अन्तिम करे ख्वारा। प्रगट होए घनकपुर वासी, शब्द डण्डा हथ्थ विच भारा। गुरसिख साचे संत जनां मानस जन्म करे रासी, साचा देवे नाम रंग अपारा, जो जन मंगण आए चल दुआरा। करे सच प्यार वड जोधन जोध, अन्तिम कलि जामा पाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आसा मनसा पूरा। पूरी आस हरि दुआरे। चरन धरवास गुरसिख प्यारे। दुष्टां दूतां करे नास, मारे शब्द कटारे। जोत सरूपी सभ दे अन्दर रक्खे वास, बेमुख आत्म अन्ध अंध्यारे। इक्को जोत मात पताल अकाश, लक्ख चुरासी विच पसारे। प्रभ अबिनाशी पुरख अबिनाश, निहकलंक कलि जामा धारे। घनकपुर रक्खे वास, कलिजुग करे सर्ब ख्वारे। गुरमुख विरला रसना गाए स्वास स्वास, जिस देवे नाम अधारे। हरि हिरदे रक्खे वास, जोत सरूपी नर नरायण नर हरि हरि नर निरँकारे। नर नर निरंकारया।
जोत जोत वड पसारया। जोत अधार खेल अपारया। कलिजुग अन्तिम वारया। सतिजुग साचे देवे सच्ची सिक्दारया। सच सुल्तान सच्चा शाह सोहँ ताज सिर पहना रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारया। अछल अछल्ल कर वल छल सृष्ट सबाई आपे आप भुला रिहा। आप चलाए जगत रीत। बेमुखां परखे मात नीत। गुरसिक्खां बणे हरि जी मीत। मानस जन्म गुरमुख साचे जीत। एका गाओ सोहँ सच्चा गीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेखे सदा सदा अतीत। गुर पूरा चतुर सुजानयां। गुरसिख आत्म देवे ब्रह्म ज्ञानयां। साचा देवे चरन ध्यान, कर कर वड मेहरबानयां। अमरा पद गुरमुख साचे पाण, हरि देवे नाम निशानयां। दर घर साचे शब्द सरूपी आपे लए सोध, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे जगत भगत पछानयां। भगत पछाणे हरि भगवान। दरस दिखाए हरस मिटाए, आत्म जोत जगाए महान। अमृत आत्म मेघ बरस वखाए, तेज कराए कोटन भान। प्रगट हो दरस दिखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख बणाए चतुर सुजान। चतुर सुजान हरि भगवान। आप चुकाए जम की कान। सच्चा देवे नाम रस पीण खाण। इक्क प्याए अमृत जाम, मारे शब्द बाण महान। हरा कराए चाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क रखाए चरन ध्यान। दर घर मन्दिर तन सुहाया। हरि वसे काया साचे अन्दर, सुख आसण डेरा लाया। आपे तोड़े आत्म जन्दर, शब्द हथौड़ा इक्क रखाया। करे प्रकाश काया अन्धेरी कन्दर, जोत सरूपी डगमगाया। मूंड मुंडाए गोरख ते मच्छन्दर, हरि की सार कोए ना पाया। जोती जोत सरूप हरि, वसे आत्म अन्दर, निज घर आसण लाया।
२५ विसाख २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल दरबार विच विहार होया
सतिजुग साचा तेरा रथ। आप चलाए हरि समरथ। तिन्नां लोआं पाए नत्थ। पिछला भेव हरि खुल्हाए, सतिजुग साचे मानस देही लम्मी इक्की हथ्थ। साचा हरि हरि गुणवन्ता। खेल जाणे वक्त पछाणे जन भगवन्ता। भेव खुल्हाणे साचे संत जगाणे, चोग चुगाए आदिन अन्ता। त्रेता भेव आप जणाए, मानस देही चौदां हथ्थ रखाए, प्रभ अबिनाशी साचा कन्ता। दर दरबाना, करे खेल हरि बण बण कान्हा। सृष्ट सबाई आपणी हथ्थीं बन्न्हे गाना। चतुर सुजान हरि भगवान करे खेल जगत महाना। जोती जोत सरूप हरि, पिछला भेव आप खुल्हाए मानस देही विच द्वापर सत्त हथ्थ रखाना। कलिजुग कूक कूक पुकारे। दर घर साचे विच्चों होणा बाहरे। मुलां मसीते अल्ला हू लावण नाअरे। निहकलंक तेरी कोए ना पावे सारे। कृष्न लिखाई अठारां ध्याए गीता, पंडत पढ़ पढ़ थक्के सारे। प्रभ अबिनाशी किसे ना दिस्सया, अठारां पुरान वेद
व्यास उचारे। अन्तिम कलिजुग निहकलंक प्रगट जोत, साढे तिन्न हथ्थ मानस देही लेख लिखारे। साढे तिन्न हथ्थ मानस देही जामा। अन्तिम पूर कराए हरि आपणा कामा। गुरसिक्खां लेखे लाए, मानस देही साचा जामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ संत मनी सिँघ तेरा पहने गल विच चिट्टा बाणा। साढे तिन्न हथ्थ रक्ख लम्बाई। पौणे दो कर चौड़ाई। सोलां तणीआं नाल गुंदाई। चारों कुन्ट चारे चार बणाई। इक्को चिट्टा बाणा आपणी हथ्थीं जा पहनाई। चिट्टे अस्व सोहे चिट्टा बाणा, उत्ते शाह अस्वार बिठाई। हरि वरते अन्तिम आपणा भाणा , पंचम् जेठ वक्त सुहाई। सृष्ट सबाई आपे लाए वञ्झ मुहाणा, डूंघर संसार किसे हथ्थ ना आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ साचे घोड़े आप चढ़ाई। चिट्टे घोड़े चिट्टा दोषाला। वाग फड़े हरि तेरा सच्चा संभाला। लग्गा फल विच मात काया सच्चे डाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर कर वेस माझे देस पंचम् जेठ, बेमुखां आया करन मूंह काला। मूंह काला सिर छाही पाई। प्रगट होए हरि साचा माही। दूरों वेखण जांदे राही। गुरसिक्खां दरस दिखाए थाउँ थाँईं। आपणी चरन सरन रखाए, उत्ते रक्खी ठंडी छाईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे घोड़ चड़ाईं अग्गे जा चांईं चांईं। सोलां कलीआं हरि पाए वंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत दीप नौ खण्ड खोल्हे गंढ्ढ। पंचम् जेठ प्रभ अबिनाशी किरपा कर अड्डो अड्डी जाए वंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सिँघासण बैठ लक्ख चुरासी देवे दंड। हरि देवे साची मती। घर आया साचा पती। चरन बन्न्हाए साची नत्ती। धीरज धीर रखाए आत्म जती। अमृत सीर प्याए करे सती। हउमे पीड़ गंवाए, वा ना लग्गे तत्ती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाए, पंचम् जेठ वक्त सुहाए, केसर लयाउणा सवा रत्ती। प्रभ सच लगाए हट्टी। एको एक हट्ट रखाए, शब्द कंडा इक्क लगाए, ना कोई रक्खे धड़ी वट्टी। सोहँ डण्डा उप्पर लगाए गुरमुख बेमुख दोवें तोले काया झूठी सच्ची मिट्टी। अन्तिम वेला नेड़े आया, गुरसिख भरे ना किसे चट्ट,ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मति समझाए पंचम् जेठ वक्त सुहाए इक्क लयाउणी मौली अट्टी। कलिजुग तेरी धार वहन्दी। सृष्ट सबाई इक्क दूजे दे नाल खहन्दी। चारों तरफ पए दुहाई, भेख धारे हरि अमाम मैहन्दी। गुर संगत आए चरन सरनाई, नेड़े हो हो बहिंदी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा हुक्म आप सुणाए, पंचम् जेठ ख़ुशीआं नाल मनाए, सवा पंज तोले नाल लयाउणी मैहन्दी। हरि जी वरते सच्चा भाणा। करे खेल जगत राणा। साचा हुक्म धुर फरमाणा। ना कोई जाणे सुघड़ स्याणा। गुरमुखां देवे साचा माणा। खुशीआं नाल हुक्म मनाणा। नीला चोगा मसा सिँघ खरीद लयाणा। घर दा खद्दर उत्ते लाणा। सति बटन उप्पर रखाणा। सत्त उंगली खाली रखाणा। दूजा साता फेर छुहाणा। प्रभ अबिनाशी
किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ तन छुहाणा। उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण। चारों दिशा दिसे सक्खण। गुरमुख साचे प्रभ आप विरोले, जिउँ विच्चों छाछ मक्खण। चरन बहाए साचे गोले, अमृत रस साचा चक्खण। बेमुखां दिसण आले भोले, लजपति आपणी कलिजुग रक्खण। आप बिठाए शब्द डोले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मुल्ल पवाए ना कोई चुकाए लक्खण। ना कीमत ना कोई मुल्ल। गुरमुख विरला तुले, गुर चरन पूरे तोल। लोकमात साचा सूरा, भाग लगाए आपणी कुल। रसना गाए हरि सर्बकला भरपूरा, आत्म पड़दा जाए खुल्ह। हरि वसे हाज़र हज़ूरा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप खिड़ाए कँवल फुल। कँवल फुल मुख उग्घाड़। उतरे भुक्ख मिले अमृत धार। उपजे सुख कर दरस जोत निरँकार। उज्जल होए मुख विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर चरन प्यार। काया डूंघा वहिण, हरि वहांयदा। गुरमुख विरले भाणा सहिण, जिन सिर हथ्थ रखांयदा। प्रगट होए दरस दिखाए आत्म साचे नैण, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। गुरमुख साचे संत जन पंचम् जेठ गुर संगत मिल बहिण, प्रभ लेखा सर्ब चुकांयदा। बण आपे सच्चा साक सैण, शब्द रथ उप्पर आप चढ़ांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम कर कर वक्ख, गुरमुखां चरन धूढ़ इशनान करांयदा। चरन धूढ़ इशनान करांयदा। चिट्टा काला सूहा लाल साचा रंग वटांयदा। अन्तिम कलिजुग सुहाए ताल, अमृत हरि भरांयदा। गुरमुख साचे विच मारन छाल, माणक मोती नूरी जोती सोहँ कढ्ढ वखांयदा। फल लगाए काया डाल, मुख साचा रस चवांयदा। तोड़ जगत जंज़ाल भगत रखवाल, साचे मार्ग पांयदा। गुरमुख साचे मात संभाल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ आपणी गोद उठांयदा। आपणी गोद हरि रक्खे चुक्क। गुरसिख बूटा ना जाए सुक्क। धुरदरगाही दाणा पाणी ना जाए मुक्क। कटे गलों जम दी फाही, वेला नेड़े आया ढुक्क। बेमुखां मुख लाए छाही, मूंह विच पाए थुक्क। कलिजुग जीव झूठे राही, अद्ध विच जाण रुक। मेल विछोड़ा भैणां भाई, इक्क दूजे दा भार ना सके चुक। गुरमुखां तारे कर प्यार थाउँ थाँईं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां मुख पाए थुक्क। इक्क इक्क प्रभ एका एका। दूजी रखाए सृष्ट सबाई चरन टेक। तीजा दया कमाए नेत्र लोयण, गुरसिख साचा लए वेख। चौथे चार कुन्ट बणाए रण खेत। खेतर उठाए मिटाए औलीए पीर शेख़। पंजवें नर नरायण पेख। प्रभ अबिनाशी जगत लिखाए साचे लेख। छेवां रहे दर दरवेश। माझे देस कर कर भेस, सत्तां दीपां लिखाए लेख, मिटाए पिछली रेख। अठवां उठे जागे, चारों कुन्ट भागे, धर अवल्लड़ा भेख। नौवां नौ खण्ड प्रभ पाए वंड, विच ब्रह्मण्ड गुरसिख बणाए, साचे लाल शब्द जोती आपे वेख, दसवां दहि दिश उठ धाए। अट्ठ दस अठारां माण चुकाए, वेद पुराना सर्ब मिटाए,
खाणी बाणी अन्त हो जाए, अंज़ील कुरान दए दुहाए, सुघड़ स्याणी जगत राणी आत्म बुध गुरसिक्खां विच रखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सरूपी साचा भेख। यारवां आए सच्चा यार। निहकलंक लै अवतार। चिट्टा घोड़ा हो अस्वार। शब्द डण्डा पहरेदार। सृष्ट सबाई पाउँदा जाए वंडां, गुरमुखां करे ख़बरदार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज़ खेल जन भगतां मेल, पंचम् जेठ करे करतार। पहली जेठ हरि कर जोत प्रकाश। सचखण्ड करे सच सुच्चा वास। विच ब्रह्मण्ड शब्द सरूपी पावे रास। बेमुखां देवे कंड, अन्तिम कलिजुग गुरसिक्खां होए दास। जेठ दूजे गुरसिक्खां करे रीझे, लेखे लाए जन्म दस मास। जेठ तीजे हरि पतीजे, सोहँ साचा बीज गुरमुखां आत्म बीजे, बणाए इक्क सच्ची जमात। चार वरनां आत्म काया शृंगारे, हरि सच सच्ची सरकारे। जेठ चार हरि दिवस विचार। आपणा करे आप विहार। गुर संगत तेरे आए चल द्वार। अग्गों मिले हरि जी हरे, शब्द घोड़े हो अस्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पाए सारन तरनी तारन, गुरमुख खड़े अद्धविचकार। चार जेठ खेल निराली। करे हरि घनकपुर वासी जो जन आवण बण सवाली। देवे वर जगी जोत इक्क अकाली। आत्म भण्डारे देवे भर, गुरसिख रहे ना कोई खाली। चारों वरन एका एक दिसे, ऊँच नीच राउ रंक, शाह सुल्तान विच जहान, बिरध जवान ना कोई बाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां मस्तक जोत जगाए, जिउँ जगे जोत ज्वाली। चार जेठ होए दिवस वड भागी, चिट्टे बस्त्र हरि तन पहनाए, कलिजुग तेरे धोवे दागी। गुरसिक्खां बेड़ा बन्न वखाए, सृष्ट सबाई फेरे सुहागी। आप बिन छप्परी हरि छन्न रहाए, करे स्वांग वड स्वांगी। बेमुखां हरि डन्न लगाए, गुरसिख बणाए हँस कागी। भाण्डा भरम भउ हरि भन्नाए, चरन प्रीत जिस जन लागी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, हरि किरपा जाए कर, विच मात आए जोत धर, करे खेल जन भगतां मेल, बण सज्जण सुहेल, मक्के जाए बण के साचा हाजी। साचा बाणा तन छुहा। साचा राणा दीन मुहम्मदी मंगे इक्क दुआ। वेले अन्त ना किसे छुडाउणा, शब्द सरूपी गल पाया फाह। पंचम् जेठ हरि वरते भाणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त लेख आपे रिहा लिखा। पंचम् जेठ सच दरबारा। नर नरायण लए अवतारा। बणे आप सच्ची सरकारा। दस्से जाप सोहँ अपर अपारा। मारे तीनों ताप, तन लथ्थे अफारा। जमराज जाए कांप, खोल्हे बन्द कुआड़ा। कलिजुग वध्या अन्तिम पाप, उठे शब्द सच्ची धाड़ा। प्रगट होए प्रभ आपे आप, नौ खण्ड पृथ्मी जंगल जूह विच पहाड़ा। उजाड़ पहाड़ विच लाए ढेर पहली हाढ़ा। पाए फेरा सृष्ट सबाई चबाए दाढ़, शब्द सरूपी पाए घेरा। गुरमुखां जोत जगाए बहत्तर नाड़, दुक्खां भरमां ढाहे डेरा। अग्न जोत हरि दए साड़, उठे शाह वड दलेरा। कलिजुग फल हरि देवे झाड़, चलाए
मेरा तेरा। दूई द्वैती हरि देवे पाड़, सतिजुग वक्त सुहाए नेड़ा। पंचम् जेठ सुहञ्जणी रात, वस्सया पुरी घनक साचा नगर खेड़ा। प्रगट होए हरि विच मात, खुल्हा कराए धरत मात तेरा वेहड़ा। गुर संगत बणाए नाल बरात, जांञी लाड़ा लभ्भे केहड़ा। जन भगतां पुच्छे अन्तिम वात, लक्ख चुरासी देवे गेड़ा। बैठा रहे इक्क इकांत, चौथे जुग चुकाए झेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द तीर चलाए, सृष्ट सबाई लाए उखेड़ा। सृष्ट सबाई होए चानणा। दीपक जोती आप जगावणा। आत्म सोती हरि उठावणा। वरन गोती सर्ब मिटावणा। सृष्ट सबाई रही रोती, ना मिल्या हरि भगवानणा। गुरमुखां मैल दुरमति धोती, दरगहि साची सुख साचा मानणा। पंचम् जेठ हरि चुणे गुरसिख माणक मोती, हथ्थ बन्न्हे साचा गानणा। निहकलंक नरायण नर, नूर नुरानी जोत करे प्रकाश कोटन भानणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा समां आपणा आप सुहानणा। चरन कँवल चरन गुर पूरे। उप्पर धवल कर दरस उतरे सगल वसूरे। आत्म जाए मवल, दु:ख कलेश होण दूरे। खिले सच्चा फुल्ल कँवल, प्रभ दिसे हाज़र हज़ूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा रसना गाए कारज होण पूरे। काया दु:ख आत्म अन्धेरा। अट्ठे पहर धूंए रहे धुख, ना मिटे भरमां डेरा। रैण दिवस ना मिले सुख, काया तन तन काया दुक्खां रोगां घेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दर्द दु:ख हर, कर कर आपणी मेहरा। दु:ख दर्द प्रभ पूरे कढ्ढ। होण सुखाले निमाणे हड्ड। किरपा कर भगवान, डिग्गे कलिजुग डूंघी खड्ड। चरन धूढ़ कर इशनाने, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मदिरा मास दईए छड्ड। मदिरा मास जन तजाए। प्रभ अबिनाशी रसना गाए। सोहँ साचा जाप जपाए। प्रगट होए आप दया कमाए। उतारे तीनों ताप, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप रघुराए। अष्टम् जेठ लाउणा जग। संत मनी सिँघ प्रभ पूरे दे पकड़े पग। घनकपुर वासी सृष्ट सबाई लावण जाणा अग्ग। ना चले किसे चतुराई, घर घर बैठे जाण दग। प्रभ हथ्थ सच्ची वड्याई, बेमुखां पकड़ पछाड़े शाह रग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत सेवा लाए, बुझाए तृष्ना अग्ग। गुर संगत संगत गुर जेठूवाल। साचा शब्द हरि सुणाए, रक्खणा गुरसिख संभाल। अचरज खेल आप वरताए, गुरसिख बणाए साचे लाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जेठ अष्टम् चले अवल्लड़ी चाल। अष्टम् जेठ पके पकवान। गुर संगत रल मिल, प्रभ अबिनाशी रसना गाण। सृष्ट सबाई जाए बल, बेमुख जीव सर्ब पछताण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मारन जाए शब्द बाण।
१ जेठ २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल अमृतसर दरबार विच
पहली जेठ ख़ुशी मनाउँदे। प्रभ रक्खीं साया हेठ, दिवस रैण ध्याउँदे। कलिजुग भन्नी जीव कौड़े रेठ, घर घर वैण बहि बहि भाई भैण सुणाउँदे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत सुहाए साचे दर, मिल मंगल साचा गाउँदे। पहली जेठ उठे बलकारी। जेठा पुत बणे गुर संगत, देवे मात सच्ची सरदारी। चाढ़्हे आत्म साची रंगत, दिवस रैण रहे ख़ुमारी। दूजा दर ना जाणा मंगण, निहकलंक चरन सरन बलिहारी। आपे रक्खे आपणे अंगण, जिउँ बालक मां प्यारी। शब्द पहनाए साचा कंगण, जगत चले चाल न्यारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर्ब कर्म रिहा विचारी। पहली जेठ हरि हो त्यार। तिन्नां लोकां कर विचार। सुणाए शब्द सलोका, खाणी बाणी वसे बाहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली पहल करे विच संसार। पहली जेठ पहली वार, करे खेल हरि न्यारी, लिख्या लेख जो गोबिन्द निरँकारी। प्रगट होया हरि साचा विच हिन्द, राउ उमराउ सुत्ते पैर पसारी। गुरमुख उपजाए, बेमुख डुबाए करन जो निन्द, मारे खण्डा दो धारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख पुरखोतम ना कोई जाणे जीव गंवारी। पहली जेठ पहला वर। गुर संगत साचा लैणा कर। इक्को घर जिथ्थे चुक्के जम का डर। अमृत साचा सोमा वगे आत्म साचे सर। तत्ती वा ना कलिजुग लग्गे, निहकलंक आए तेरे दर। प्रभ अबिनाशी फिरे पिछे अग्गे, गुरसिक्खां रिहा किरपा कर।