पुस्तकालयभाग ४

२ जेठ २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर दरबार विच

एका एक पुरख अबिनाशा। तिन्नां लोआं करे प्रकाशा। खण्ड ब्रह्मण्ड विच वरभण्ड, जोत सरूपी वेखे जगत तमाशा। विच नौ खण्ड जेरज अंड, अन्तिम होए नासा। सृष्ट सबाई होई रंड, गुरमुख विरला दासन दासा। शब्द चले चण्ड प्रचण्ड हरि पाए वंड, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख मानस जन्म करे रहिरासा। जेठ दूजा गुर पूरा बूझा। आत्म भेव खुल्हाए गूझा। सच विहारा अन्तिम कर, निहकलंक नरायण नर एका सूझा। चार वरन खुल्हाए इक्क दर, कलिजुग हटाए तेरी अन्तिम पूजा। सच इशनान करे आत्म सरोवर सर, चरन प्रीती जो जन झूजा। आप चुकाए जम का डर, साचा सगन मुख लगाए पंचम् जेठ मिसरी कूजा। लगाए मुख हरि मिठास। शब्द चलाए स्वास स्वास। हउमे दुखड़ा करे नास। जोत सरूपी कर प्रकाश। बिन रंग रूपी होए दास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे लेखे आप लिखाए, मात पताल अकाश। लेख लिखाए मात पताल अकाशा। वेख वेख गुरसिख जगाए, चरन करे दासा। मात कुक्ख सुफल कराए, आत्म

भरया साचा कासा। हउमे रोग चिन्ता सोग दु:ख गंवाए, निज घर रक्खे वासा। विच मात उज्जल मुख कराए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचा कंचन जिउँ सोना पासा। गुरमुख रंग रंग चलूल। प्रगट जोत निहकलंक, चुकाए पिछला मूल। शब्द वजाए इक्क डंक, इक्क कराए राउ रंक, गुरमुखां शब्द पंघूड़ा लैणा झूल। सोहँ शब्द तेरा साचा रंग, गुरसिख तेरी आत्म सेजा हरि वछाए, चुण चुण साचे फूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कर वखाए, साचे आसण डेरा लाए, बेमुख जीवां दिस ना आए, लक्ख चुरासी रक्खे वासा। नौ लक्ख विच जल टिकासा। दस लक्ख अंडज वासा। ग्यारां लक्ख ढिड्ड भार रिड़ासा। बीस लक्ख बनास्पत उगासा। तीस लक्ख चार पाउँ विखासा। चार लक्ख मानस देही, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ भेव खुलासा। लेख लिखणा हरि करतार। चौथे जुग पहली वार। पूर्ब कर्म आप विचार। प्रगट हो के जाणा विच पिण्ड बुग्ग, तरन तारन सोहँ शब्द जैकार। बेमुख मारे चुग चुग, सतिजुग बन्न्हे तेरी धार। सच फ़रमान धुर दी बाण, पंचम् पंचम् पंचम्, पंज फुल्ल गल पाए फूलनहार। फूलनहार दर द्वार गुर पंज। खिलाए मिटाए मुहम्मद यार, लेख लिखाए तेग बहादर सीस गंज। चिट्टे अस्व शब्द अस्वार, गुर संगत संसार सागर पार कराए, शब्द रक्खे मुहाणा वञ्झ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग सोहणा दिवस चढ़ाए, इक्क कराए सवेर सन्झ। पंचम् हार एका लग्गा तन छुहाए, हरि वड दाता सूरा सरबंगा। चार जुग भेव खुल्हाए, कलिजुग वजाए इक्क मृदंगा। पूरन इच्छया आप कराए, जो दर साचे मंगण आए, पंचम् जेठ भुक्खा नंगा। आत्म रंग इक्क चढ़ाए, शब्द सच्चा सीर प्याए, माण गंवाए हँकारी गन्दा। इक्को सच्चा सीर पिलाए, नौ खण्ड चीर वखाए, पहली कूट लगाए दंगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे दरस दान, दर घर साचे आए मंगा। चिट्टा अस्व पावे शोर। दूजा वेख मात अन्ध घोर। प्रभ अबिनाशी रखीं साया हेठ लोकमात छेती बौहड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौथे जुग अन्तिम वारी, चारे वागां आपणे हथ्थ रक्खी डोर। आपणे हथ्थ रक्खीं डोरी। आप चढ़ीं शब्द घोड़ी। गुर संगत नाल जाईं तोरी। संगत गुर गुर संगत, दोहां बण जाए इक्को जोड़ी। दर गुर साचे मंगण आए, नाम रंगत शब्द डण्डा साची पौड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेला कलिजुग नेड़े, प्रगट जोत छेती बौहड़ी। चिट्टा अस्व चब्बे दाणा। पहलां मारे राजा राणा। फेर वेखणा शाह सुल्ताना। मार मुकावां नौंजवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ हो अस्वार, बन्न्हण आए हथ्थीं गाना। परम पुरख दी एका जात। सृष्ट सबाई एका नात। सोहँ शब्द साची दात। आदि अन्त जुगा जुगन्त, गुरमुखां देवे वड करामात। अन्तिम कलि आत्म अन्धेर मिटाए, मिटे अन्धेरी रात। साची जोत दीप जगाए, बैठा रहे इक्क

इकांत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लक्ख चुरासी काया महल पसर पसारे, गुरमुख आत्म मार झात। आत्म मार गुरमुख झाकी। प्रभ चुकाउण आया बाकी। गुरमुख साचे जगाउण आया, आत्म खोल्हे ताकी। फड़ फड़ बाहों राहे पाउण आया, चार वरन कोई ना दिसे आकी। बेमुखां अन्त मिटाउण आया, सोहँ शब्द चढ़या राकी। सतिजुग साचा विच मात, चार वरन कर उत्तम जात, अमृत प्याए साचा साकी। साचा साकी हरि सुल्तान। जोत प्रगटाए वाली दो जहान। इक्को सच्चा राह वखाए, ऊँच नीच भेव मिट जाण। दर द्वार अलख जगाए, गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञान। लक्ख चुरासी विच्चों वख कराए, साचा देवे जीआ दान। कलजुग अन्तिम वेले सिर हथ्थ रखाए किरपा कर श्री भगवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ गुर संगत देवे साचा माण। पहली दूजी आई तीज। सोहँ आत्म बीजे बीज। गुरसिख तन मन सिंचे जाए सीज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ सोलां कर शृंगार, गुरसिक्खां पूर कराए रीझ। सोलां कलीआं करे तन शृंगार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। सतिजुग बन्ने्ह तेरी साची धार। पूर्ब कर्म रिहा विचार। जोत सरूपी हरि निरँकार। खाणी बाणी वसे बाहर। पंचम् रैण साची राणी, निहकलंक लए अवतार। सृष्ट सबाई आप पछाणे, गुरमुख बेमुख दोहां कर्म विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त भगत भगवन्त करे सच प्यार। सच प्यार दीना नाथ। आप निभाए सगला साथ। जन भगतां लेख लिखाए पंचम् जेठ कलिजुग जीव कौड़े रेठ, भन्न वखाए सोहँ चलाए साची गाथ। गुरमुखां धन जणेंदी माई, कर दरस सगल वसूरे गए लाथ। अन्तिम वेले रक्खे ठंडी छाईं, साचे शब्द चढ़ाए राथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लख चुरासी भेव खुल्हाए, प्रगट होए त्रैलोकी नाथ। सच सुणाए राग छतीसा। मेट मिटाए ईसा मूसा। ना कोई मुहम्मदी छत्र झुलाए सीसा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ भेव खुल्हाए बीस इकीसा। बीस इकीसा खुल्हे भेव। प्रभ अबिनाशी वड देवी देव। सर्ब घट वासी, गुरमुखां पूर कराए सेव। आत्म लाहे जगत उदासी, जन गाए रसना जेहव। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ गुरमुखां मुख लगाए सोहँ सच्चा मेव। साचे मेव लग्गे मुख। आप मिटाए आत्म दुःख। जगत तृष्ना जाए भुक्ख। हरी कराए मात कुक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ खुशीआं नाल मनाए, गुरमुख जागण नौ खण्ड। शब्द सरूपी प्रभ साची दात जाए वंड। वड वड शाहो भूपी वढाई बैठे कंड। सृष्ट सबाई अन्ध कूपी, ना कोई सुहागण ना कोई रंड। एका जोत सति सरूपी, जन भगतां पाए आत्म ठंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ भेव खुल्हाए, चारों कुन्ट चले चण्ड प्रचण्ड। चले चण्डी विच वरभण्डी। ना कोई दीसे करीर जंडी। प्रभ वढ्ढदा जाए सभ दी गंढ्ढी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका

सच्ची जोत बलोए, ना कोई दीसे जगत पखण्डी , ना कोई धरे झूठा भेख। प्रभ अबिनाशी लए वेख। लक्ख चुरासी लिखाए लेख। मेट मिटाए औलीए पीर शेख़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ वक्त सुहाए, गुरमुखां लिखाए साची रेख। पंचम् जेठ रैण सुहञ्जणी। जगे जोत हरि निरँजणी। गुर संगत चरन धूढ़ इशनान कराए साची मजनी। सोहँ साचा दान झोली पाए, अमृत आत्म मुख चुआए, गुरसिक्खां आत्म रजनी। चिन्ता रोग सोग कर्म विजोग गंवाए, गुरमुखां पड़दे कज्जणी। लिख्या धुर संजोग कलिजुग अन्त मिलाए, हरि मिल्या सच्चा साक सैण सज्जणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी आप उपाई, कलिजुग वेले अन्तिम भज्जणी। सोया जागे भगत निधाना। प्रभ आप बुझाए तृष्ना आग, देवे नाम निशाना। हँस बणाए काग, गुणवन्त गुणी निधाना। आत्म सर सच सरोवर। कराए हरि इशनाना। इक्क सुणाए सच्चा रागण, आत्म मारे सोहँ बाणा। गुर संगत गुरमुख वड वडभागी, पंचम् जेठ मिले श्री भगवाना। अन्तिम कलिजुग हथ्थी बन्न्हे गाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। हथ्थीं गाना देवे बन्न। बेमुखां देवे डन्न। कच्चे आंडे देवे भन्न। बेमुख जीव महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक चढ़या चन्न। उठे संत हरि दुलारा। वेखे अग्गे सच्ची सरकारा। आत्म चढ़े रंग रूप अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरा सरबग्ग शब्द खण्डा हथ्थ उठाए, तिक्खीआं रक्खे दोवें धारा। शब्द कटारी रसन चलाई जा। सोहँ आरी संग रलाई जा। मौत लाड़ी हथ्थ बहारी, आपणी हथ्थीं फराई जा। चारों कुन्ट फेरे वारो वारी, दे मति आप समझाई जा। ना कोई जाणे नर नारी, बिरध बाल जवाना सुरत भुलाई जा। कलिजुग अन्तिम होवे ख्वारी, निहकलंक जोत धारी, गुरमुख सोए आप उठाई जा। पंचम् जेठ देवे सच्ची सरदारी पहली वारी, उच्चा सच्चा वरना बरना, एका संग रलाई जा। प्रभ अबिनाशी धरनी धरना, गुरमुख विरले आए सरना, साचे संत साची सेव कमाई जा। खुल्हा रहे हरना फरना, आप चुकाए मरना डरना, साची तरनी गुरमुख तरना, एका ओट रखाई जा। प्रभ का भाणा सिर ते जरना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी रसन ध्याई जा। रसना गाओ गहर गम्भीर। आत्म वज्जे शब्द तीर। अन्तिम वेले प्रभ पड़दे कज्जे, जन भगतां देवे साची धीर। शब्द बाण आत्म वज्जे, सृष्ट सबाई जाए चीर। साचा घाड़न घड़े सर्ब जग भज्जे, काया माटी किसे ना दिसे नीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ दया कमाए, जगत लेख आप लिखाए, ना दिसाए शाह हकीर। ना कोई शाह फ़कीर सुल्ताना। अन्तिम कलिजुग लथ्थे चीर, लक्ख चुरासी बेईमाना। गुरमुखां कढ्ढे हउमे पीड़, देवे नाम निधाना। सतिजुग तेरी बन्न्हे साची बीड़, झुल्ले सच निशाना। ना कोई जाणे हस्त कीड़। , एका रंग हरि भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ साचा भेव

आप खुल्हाए, जोत सरूपी पहरे बाना। जोत सरूपी पवण मसाणी। भिन्नणी रैण साची राणी। जन भगतां बणे साक सज्जण सैण, चुकाए जम की काणी। कलिजुग सतिजुग लहिण देण चुकाए, सतिजुग लिखाए साची बाणी। समरथ गुर सिर हथ्थ है। देवे सच्चा नाम, शब्द प्याए सच्चा जाम, सगल वसूरे जाण लथ्थ है। रक्खे हथ्थ सिर निरँकारा। पाए शब्द नत्थ, तिन्नां लोआं करे इक्क बहारा। सृष्ट सबाई जाए मथ, निहकलंक लए अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां माण दवाए, आपणी दया कमाए, जिउँ सनक सनंदन सनातन संत कुमारा। बंधन कटे हरि द्वार। अमृत रस साचा चट्ट,े, खुल्हे बन्द कवाड़। जगे जोत काया मटे, जिउँ अग्नी तपे हाढ़। जोत सरूपी वसे घट घटे, करे प्रकाश बहत्तर नाड़। बेमुख जीव कलिजुग जिउँ बाजीगर नट्टे, सृष्ट सबाई चबाई बैठा हेठां दाढ़। साचा नाम मिले तूर दर साचे हट्टे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूई द्वैती पड़दा पंचम् जेठ देवे पाड़। अमृत रस आत्म रसीला। गुरमुख पीता कर कर हीला। सदा सदा जग विच जीणा, ना कोई रंग दिसे काला पीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ गुरमुखां आत्म धार चलाए, दीन मुहम्मदी नूर गंवाए, पहने चोला नीला। नीला चोला लग्गे तन। संग मुहम्मद लग्गे डन्न। पहली कुन्ट कर ख्वार, मेट मिटाए छप्परी छन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचा शब्द सुणाए कन्न। अंग संग सदा सुहेला। जन भगतां कराए आपे मेला। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ भेव खुल्हाए, साची लिख्त भविख्त कराए, बण वखाए आपे गुर आपे चेला। जगत जोत इक्क भगवान। जीआं जन्तां देवे दान। आदिन अन्ता हरि साचा कन्ता, बणाए बणता वाली दो जहान। देवे माण गुरमुख साचे संता आत्म दर खड़े, काया अन्धेरी कन्दर वड़े, बेमुखां दिसे सुंञ मसाण। गुरमुख साचा अन्दरों फड़े, अट्ठे पहर दिवस रैण लड़े, दरस करे जोत महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे नाम वरे, अन्त बिठाए विच बबाण। दरगहि साची जाए वड़े, चरन बहाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। चार जेठ चार द्वारी। गुर संगत करे प्रभ शब्द वाड़ी। चाढ़्हे नाम रंगत, फिरे पिच्छे अगाड़ी। दूजे दर ना होणा मंगत, देवे दरस जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी। मानस जन्म ना होए भंगत, प्रभ लाज रखाए गुरसिख चरन छुहाई दाढ़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा पंचम् जेठ लाए सच्ची फुलवाड़ी। कँवल फुल्ल उपाए प्रभ साचा कल। सोहँ कंडे तोल तुलाए भाग लगाए पहली हाढ़्ही। आप अडुल्ल गुरसिख अडोल, शब्द अन्धेरी जाए झुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर वर नर हरि विरला गुरमुख पाए, जो दर आए पंचम् जेठ भुल। पंचम् जेठ चार जुग, चहुं वरनां सच्ची मां। गुरमुख साचे संतां देवे ठंडी छाँ। एका बख्शे नाम धना, जगत देवे

सच्चा थां। सच सुणाए नाम कन्ना, झूठा कढाए मन जना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़े सच्ची बांह। पकड़ बांह रक्खे लज्ज। शब्द तीर जग जाणा वज्ज। सृष्ट सबाई रिहा चीर, पंचम् जेठ साचा हाजी मक्के करे हज्ज। कोई ना किसे देवे धीर पीर फ़कीर, हथ्थ ना आए नीर, बेमुखां बेड़ा जाए भज्ज, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर गुर संगत विच जाए सज।

४ जेठ २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल दरबार विच विहार होया

प्रभ साचा हुक्म सुणांयदा। वाली दो जहान, विच मात दया कमांयदा। जन भगतां रक्खण आया माण, साची सेवा लांयदा। संग ल्याया शब्द बबाण, फड़ उप्पर आप चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सृष्ट सबाई चुका डर, धुर फरमाण हरि भगवान, गुर संगत कन्न सुणांयदा। धुर फ़रमाण ना किसे मोड़ा। साचा मेल गुर पूरे जोड़ा। सृष्ट सबाई तोड़ विछोड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत सेवा लेखे लाई चरन छुहाए चिट्टा जोड़ा चरन जोड़ा जाए लग्ग। सृष्ट सबाई तुट्टे तग। प्रभ पकड़ उठाए शाह रग। एका जोत जगाए प्रगट होए, दो जहानी विच्चों जग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूजा हुक्म आप सुणाए, गुरसिक्खां सेवा लेखे लाए, सिर धर आपणी चिट्टी पग। चिट्टी पग हरि दस्तार। गुर संगत चरन प्रीती गई लग्ग, धुरदरगाही हो त्यार। सृष्ट सबाई जाए दग, घर घर रोवे नारी नार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप करे सच्चा इक्क विहार। सिर दस्तार पैर जोड़ा। शब्द सरूपी प्रभ इक्क मंगवाए चिट्टा घोड़ा। बिन रंग रूपी दिस ना आए, आए जाए चार वरनां विच रहाए, चौथे जुग कौण चुकाए, कोई ना सके मोड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग जीवां पापी काया भन्ने फोड़ा। गुर पूरा शब्द अमोला। सच विहार हरि करतार, प्रभ बणया साचा तोला। वेख वखाणे सर्ब घट जाणे करे सर्ब विचार, आपे जाणे झूठा बोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सच्च सेवा लेखे लाए, तन छुहाए गुर संगत चोला। गुर संगत चोला कर अरदास। जोत प्रकाशे, रक्खे घनक पुर वास। बेमुखां वक्त गंवाया हासे, अन्तिम कलिजुग होणा नास। गुरमुखां नाम जपाए स्वास स्वासे, मात गर्भ ना लटके दस मास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म गुरमुखां कराए रहिरास। गुर संगत हरि देवे आदर। धरे जोत हरि करता कादर। गुरसिख साचा संग रलाए, घर लै जाए कर कर आदर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे जीआ दान, तन छुहाए चिट्टी चादर, पूरा हरि ना कदे तोट।

बेमुखां प्रभ आत्म कढ्ढे खोट। एका शब्द लगाए, चार कुन्ट साची चोट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पंजवां तन छुहाए, ना रखाए किला कोट। किला कोट काया चार दीवारी। गुरमुख साचे संत जनां, प्रभ होया रहे अट्ठे पहर पहरादारी। साचा माण ताण विच जहान गुर संगत रक्खे, दर आए नर नारी। सृष्ट सबाई एका गाह गहे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ लिख्त लिखाए अपर अपारी। हरि चले चाल निराला। आत्म लाया फल काया सच्चे डाला। दर दुआरे जन आए चल, प्रभ देवे शब्द दुशाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तोड़े जगत जंज़ाला। भगवा भेख वेख भगवान। नेत्र लैणा पेख, हरि जोत महान। आप मिटाए पिछली रेख, चुकाए भेव फेर महान। जोती जोत सरूप हरि, मातलोक हरि जोत धर, बण के आया साचा कान्हा। रंग रंगीला चिट्टा बाणा छैल छबीला। अन्तिम वेला प्रभ मिलण दा, कलिजुग जीव कर लओ हीला। जोती जोत सरूप हरि, साचे बाणे तन छुहाए, सूहा लाल संग रलाए नीला। नीला बाणा तन छुहाणा। तख्तों लाहे राजा राणा। भेख मिटाए कलिजुग बाणा। इक्को इक्क सच्चा शाह अख्वाणा। निहकलंक सच्चा राणा। सभना ठंडी छाँ रखाणा। चार वरनां एका देवे नाम बबाणा। जोती जोत सरूप हरि, नेत्र वेख हरि भगवान, भेख मारे मेख मिलावे सच टिकाणा। सच शब्द आत्म लगाए भबूती। दुरमति मैल जाए धोती। इक्को जगे सच्ची जोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर पूरे सीस निवाया, आप उठाए तेरी आत्म सोती। मंगया दान हरि मेहरबान है। देवे दान गुण निधान, आप विच जहान है। चरन धूढ़ कराए सच इशनान, हरि भगवान है। आत्म सर साचे आप नुहान है। शब्द तीर चिल्ले चढ़े अपारे, सिध्धा जाए निशान है। सच्चा झुलाए इक्क निशाना, लिखाए लेख हरि भगवान, सोहँ जाप वड महान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ सच वखाणा। काका मनजीत गुरसिक्खी दी साची रीत, चढ़या सच बबाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाए, गुर संगत दया कमाए, गुर पूरे अग्गे झुलदा जाए, इक्को सच निशाना। कलिजुग चढ़या अन्तिम तापा। झूठा पाप जगत कापा। धरे जोत हरि आपे आपा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क जपाए सच्चा जापा। सच्चा जाप हरि जपावणा। गुर संगत संग आप निभावणा। नाम रंग इक्क चढ़ावणा। दासन दास जो जन होए प्रभ दरस दिखावणा। कटे भुक्ख नंग, सगला साथ आप निभावणा। जोती जोत सरूप हरि, चिट्टा बाणा साचा राणा तन छुहाए, संत मनी सिँघ हुक्म सुणावणा। संत मनी सिँघ सुण कान। चरन कँवल कर ध्यान। धरे जोत श्री भगवान। गुर संगत देवण आया सच्चा दान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टा जोड़ा शब्द पुशाका। प्रभ रखाए एका वारका। प्रभ अबिनाशी सृष्ट सबाई एका शब्द, ना कोई दिसे

सज्जण साका। गुरमक्खां वसे अंग संग, चुकावण आया पंचम् जेठ बाका। सचखण्ड निवासी पंचम् जेठ बाका। सचखण्ड निवासी सच दरबार, चिट्टे अस्व कसाए तंग उत्ते चढ़े, द्वार बंक खड़्हे सृष्ट सबाई दिन दिहाड़े मारे डाका। दिन दिहाड़े जाए लुट्टी। बेमुखां जड़्ह जाए पुट्टी। शब्द हथौड़ा हथ्थ हरि फड़या, अट्ठे पहर जाए कुट्टी। कलिजुग जीव कोए ना अड़या, अन्तिम वेले चोग निखुट्टी। गुरमुख साचे संत जन, गुर दर लाहा जाण खट्टी। संत मनी सिँघ चल द्वार। शब्द घोड़ा कर त्यार। चिट्टा जोड़ा हरि निरँकार। सचखण्ड निवासी आया दौड़ा, जन भगतां सुण पुकार। आप चढ़ाए सच्चे पौड़ा, जोत सरूपी हरि निरँकार। अग्गे अग्गे संत मनी सिँघ दौड़ा, प्रभ चरन करे निमस्कार। संत मनी सिँघ किस्मत जागी। प्रभ बण के आया गुरसिक्खां दा सच्चा वागी। हथ्थ डंगोरी हौली हौली जाए तोरी, तुट्टी प्रीत चरना नाल जाए जोड़ी, धोंदा जाए सच्चा दागी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टे बाणे तन पहनाए, गुरसिक्खां माण दवाए, पंचम् जेठ लिख्त लिखाए, गुरसिक्खां बणाए बणत रक्खे लाजी। बणे काग गुरसिख हँस। प्रभ आ बणाए साचा बंस। सतिजुग तेरी साची अंस। साची लिख्त लेख लिखाए, भेव ना पाए कोई विच सहँस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, मातलोक जोत धरे बेमुख पछाड़े जिउँ कान्हा कंस। द्वापर करया खेल अपारया। वेद व्यास लिखे लिख्त, नरायण नर भगत बनवारया। अन्तिम कलि जोत धर विच मात मिटाए ज़ात पात, ऊँच नीच भेव चुका रिहा। सोलां कलीआं शब्द दुशाला। प्रभ परखण आया विच्चों मात लाला। गुर संगत बणे इक्को जमात, ना कोई वेखे रंग निराला। चार वरन एका सरन, इक्क रखवाला। बेमुखां होई अन्धेरी रात, अन्तिम कलिजुग चारों कुन्ट दिसे मूंह काला। गुरमुखां देवे सच सुगात नाम दात, पंचम् जेठ हरि दस्से राह सुखाला। अन्तिम वेले पुच्छे वात, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां तोड़े जगत जंजाला। जगत जंज़ाला जाए तुट्ट। शब्द तीर जाए छुट्ट। सतिजुग तेरी बणत बणाए सुहाए रुत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा इक्क भण्डारा रक्खे अतुट्ट। सच भण्डारा हरि आप लगावणा। शब्द वरतारा आप अख्वावणा। सोहँ साचा नाउँ जपावणा। चार वरनां एका सरना ठंडी छाउँ रखावणा। साक सैण भाई भैण आप अख्वावणा। बेमुखां खाए कलिजुग माया डैण, अन्तिम वेले सर्ब पछतावणा। गुरमुख साचे दर्शन पेखण नैण, सृष्ट सबाई आप वहाए वहन्दे वहिण, दाणा अन्न किसे हथ्थ ना आवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर हरि किरपा कर, जोत धर देवे वर, गुरसिक्खां बेड़ा बन्न वखावणा। तेरा बेड़ा बन्न्हे अन्तिम वारी। कलिजुग पासा आया हारी। जगत तमाशा वेखे, करे खेल अपर अपारी। बेमुखां दिसे ना हथ्थ कासा, चारों कुन्ट दिसे नासा, जोत निरँकारी। जन भगतां करे रहिरासा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं

भगवान, शब्द घोड़ा संग रलाया, दक्खण दिशा बन्न वखाए कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। चार दर हरि दुआरे। पूर्ब पच्छिम दक्खण उत्तर, चारे कुन्टां वेख विचारे। पूर्ब मिले अमृत फल, पारजात खड़्हा झुलारे। पच्छिम मिले आत्म सर सरोवर, गुरसिख साचा काया करे ठंडी ठारे। उत्तर रहे ऐराप्त हाथी झुलदा रहे, दक्खण दिशा चिट्टा घोड़ा प्रभ साचे दा साचा जोड़ा, अट्ठे पहर मंगे दरस करतारे। चिट्टा घोड़ा करे पुकार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। कलिजुग वेला अन्तिम होया, लक्ख चुरासी होई ख्वार। गुरसिक्खां वक्त दुहेला होया, कोए ना सुणे पुकार। निहकलंक कलि जामा पाया, अन्तिम साचा मेला होया पंचम् जेठ हो आए त्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टे अस्व सुण पुकार। सुण पुकार हरि दातार। उत्ते होण वाला अस्वार। पंचम् जेठ कर त्यार। चारे वागां कलिजुग तेरीआं, आपणी हथ्थीं रिहा संवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे रंग इक्क अपार। सतिजुग तेरी सुणी पुकारी। त्रेते तेरी बधी धारी। द्वापर भेख हरि बनवारी। कलिजुग जगी जोत ज्वाले, ईसा मूसा आप उपाए। संग मुहम्मद चार यार दस अवतार जोत जगाए। अन्तिम वेला अन्तिम आया। जोत सरूपी जोत जगाया, पुरी घनक डंक वजाया, आप उठाए राउ रंक जन भगतां सार समाले। साचा शब्द डंक वजावणा। राजा राणा सर्ब उठावणा। एका बाणा आप रखाणा। जन भगतां दया कमाणा। बेमुखां गूढ़ी नींद सवाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पंचम् जेठ जोत धर, अन्ध अन्धेर मिटाणा। कलिजुग तेरी अन्तिम वेरी। प्रभ अबिनाशी पाए फेरी। चारे कुन्टां जाए घेरी। कोई ना करे हेरी फेरी। गुरमुख विरला बणे साची चेरी। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्त मिटाए आपणीं हथ्थीं ढेरी। सृष्ट सबाई आप कराए, प्रभ अबिनाशी इक्क मुट्ठ। गुरमुख साचे संत जनां धीर धराए, एका देवे शब्द रथ। बेमुखां अन्तिम चीर लुहाए, गुरमुख साचे संत जन तेरी सरन आयण नठ्ठ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ सतिजुग साचे तेरी गुर संगत संग रलाए, करन आया चट्ठ। संत मनी सिँघ शब्द लिखाया। राणा संगरूर आप समझाया। अन्तिम वेले होणा चूर, निहकलंक करे जोत रुशनाया। बेमुख वेला जानण दूर, अन्तिम नेड़े आया। प्रभ अबिनाशी करे चूर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्बकला भरपूर, पंचम् जेठ पिण्ड बुग्घे होए उग्घे, सिँघ प्रेम तेरे झुग्गे डेरा लाया। झुल्लदा जाए इक्क निशाना। करे खेल हरि भगवाना। गुर संगत साचा मेल मिलाना। नारी नर देवे दाना। दरगहि साची देवे माणा। बेमुखां तोड़े आत्म अभिमाना। गुरमुखां चरन प्रीती जोड़े, आप दिसाए आपणा भाणा। प्रभ अबिनाशी चढ़या घोड़े, शब्द सरूपी पहरे चिट्टा बाणा। चिट्टा बाणा पहने तन, गुर संगत मन्न जाए मन्न, आत्म कढ्ढे झूठा जन, जोत सरूपी फेरा पाया। साचा शब्द सुणाए कंन, अज्ञान अन्धेर दए मिटाया। साची जोत जगे तन, अन्धेरी

कन्दर होए रुशनाया। भाण्डा भरम देवे भन्न, शब्द हथौड़ा हथ्थ उठाया। बेमुख जीवां देवे डन्न, निहकलंक कलि जामा पाया। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, जिथ्थे आसण सच्चा लाया। चार कुन्ट हरि का वास। गुर संगत वसे आस पास। जोत सरूपी होया दास। जोत जगाए विच मात पताल अकाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पुरी घनक जोत धर, शब्द चलाए गुरमुखां स्वास स्वास। फड़े वाग संत दुलारे। गुर संगत करे प्यारे। दर खलोता वाजां मारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ आप आपणी किरपा धारे। संत मनी सिँघ वाग फड़। सृष्ट सबाई कोई ना सके अग्गे अड़। पुटी जाए सभ दी जड़्ह। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सरूपी चार कुन्ट रिहा लड़। दए चीर करे दो फाड़े। आप मिटाए सुटाए जंगल जूह विच पहाड़े। तेरे लेख आप लिखाए, सतिजुग साचे ना कोई वेखे चंगे माढ़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ साचा लेख लिखाए, सृष्ट सबाई चबाए आपणी दाढ़े। चिट्टा जोड़ा शब्द घोड़ा हरि जगदीश। धुरदरगाही आया दौड़ा, नाम कल्गी रक्खे सीस। ना लम्बा ना चौड़ा, दर घर साचे इक्का पौड़ा, भेव चुकाए बीस इकीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना मिट्ठा ना कौड़ा, ना कोई करे रीस। हरि साची मालण भगत दलालण, हथ्थीं बन्न्हे साचे गानण। दर दरबान विच जहान, देवे सच्चा मानण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ जोत धरे सृष्ट सबाई करदा जाए चानण। पंचम् हार पंचम् वंडे। चौथे जुग तुट्टी गंढ्ढे। वेला अन्तिम नेड़े आया। गुर संगत खड़्ही साचे कंढ्ढे। कलिजुग झेड़ा दए मिटाया, जोत सरूपी डेरा लाया विच वरभण्डे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज़ खेल आप रचाया, शब्द घोड़े तंग कसाया, गुर संगत साची संग रलाया, मातलोक हरि वागां मोड़े। वाग मोड़े करे त्यारी। निभाए तोड़ अन्तिम वारी। सृष्ट सबाई जाए रोढ़ी कर ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचा शब्द तन पहनाए, गुर संगत जाए शृंगारी। चार कुन्ट हरि वेख विचारे। गुरमुख विरले सिख प्यारे। शब्द सरूपी वाजां मारे। वड शाहो भूपी बिन रंग रूपी, शब्द घोड़े हो अस्वारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, खिच्च ल्याए चरन दुआरे। पच्छिम दिशा हरि विचारी। निहकलंक पहली वारी। साची करे हरि अस्वारी। देवे वर मौत लाड़ी, आई दर नर निरँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाए। फेरी जाए जगत बहारी। दक्खण वेखे लखमी नरायण। लिखाए लेखे बण साक सज्जण सैण। कलिजुग मिटाए रेखे, अन्तिम वेलड़े पाए वैण। जो जन रहे भरम भुलेखे, लाड़ी मौत खाए डैण। मिटदे जाण औलीए पीर शेख़े, गुरमुखां वखाए प्रभ साचे नैण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ जोड़ जुड़ाया, गुर संगत बणाए भाई भैण। पूर्ब पूरा गुर अवतार। जोत सरूपी जामा

धार। कल्गी तोड़ा नाम अधार। चिट्टा जोड़ा शब्द अस्वार। सृष्ट सबाई पहलां मारे पौड़ा, करे दो फाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत चार चुफेरे करे शब्द वाड़। उत्तर पर्बत टिल्ले। अन्तिम वेले सारे हिल्ले। प्रभ तन ख़ाक छुहाई, साचा शब्द चढ़ाया चिल्हे। उच्चे बुरज जावे ढाही, कलिजुग जीव कच्चे पिल्ले। गुरमुखां दरस दिखाए थाउँ थाँईं, ना कोई कराए वडे शिले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज़ लेखा आप लिखाए, मिटाए कक्के बिल्ले। गुर बेड़ा आप उठाया। आपणे सीस हरि धराया। गुर संगत दु:ख ना लग्गे राया। दूजा दर ना जाए मंगत मिल्या नर हरि सच्चा घर आया। लाज रखाए जिउँ नानक अंगद, साचा पल्लू आप बंधाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वासी पुरी घनक पिण्ड बुग्घे वक्त सुहाया। पिण्ड बुग्घे वज्जे वधाई। जगे जोत हरि रघुराई। बेमुख सारे रहे रोत, घर घर देण दुहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत तेरी कटण आया जम की फाही। जम की फाँसी देवे कट। शब्द पहनाया तन साचा पट्ट। साचा लाहा गुरमुख साचे, पंचम् जेठ लैण खट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तोला लाया, इक्क खुल्हाया साचा हट्ट। लग्गे तोला संत दुलारा। प्रभ अबिनाशी गल पाया चोला, करे खेल जगत न्यारा। सोहँ शब्द गावे ढोला, कराए जै जै जैकारा। लक्ख चुरासी मेट मिटाए, लहू मिझ बणाए गारा। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, निहकलंक लए अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत गुरमुख साचे संत जनां, खिच्च ल्याए चरन दुआरा। गुरसिख आओ चल दुआरे। अमृत बख्शे साची धारे। खुल्हे कँवल आत्म होए उज्जयारे। मिले वड्याई उप्पर धवल, निहकलंक वज्जा डंक सुणे सर्ब संसारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गोबिन्द तेरी पुरी अनन्द, लेख लिखाए अपर अपारे। सच सुच्च सच धरवासा। अमृत पी मिटे प्यासा। निज घर आत्म गुरसिख होए वासा। दरस अमोघ हरि दिखाए, अट्ठे पहर वेख तमाशा। चिन्ता रोग आत्म सोग दए मिटाए, जगत दुखड़ा कर नासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूजा हुक्म फेर सुणाए, गुरमुख साचे दया कमाए, हथ्थ फड़ाए साचा कासा। साचा कासा हरि सच प्याला। मुख लगाए हरि गुर गोपाला। गुर संगत तोड़े जगत जंज़ाला। सोहँ देवे सच्चा नाम धन माला। आत्म कढ्ढे जन, भाण्डा भरम देवे भन्न, एका दस्से राह सुखाला। गुरमुख आत्म जाए मन, प्रभ बेड़ा देवे बन्न, साची जोत जगाए जिउँ जगे ज्वाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा मुख लगाए, गुरमुखां प्याए सच्चा इक्क प्याला। तीजी वारी तीजा लेख। प्रभ अबिनाशी नेत्र पेख, मातलोक धरया भेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख सोए आप जगाए लक्ख चुरासी विच्चों वेख। अमृत देवे साची धारी। गुर संगत हरि कर प्यारी। आए दर बण भिखारी। देवे वर नर निरँकारी। चुक्के डर, मारे शब्द

उडारी। आत्म भण्डारे जाए भर, खुल्हे सच्चा सर, निहकलंक किरपा धारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां साचे लेख लिखाए, गुर संगत जाए तारी। चौथे जुग चौथी रात। गुर संगत बणी सच बरात। साचा लाड़ा हरि जी वेखण, बैठा रहे इक्क इकांत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा जाम प्याए, चरन प्रीत बंधाए साचा नात। पंचम् उठे उठ उठ जागे। गुर संगत धोए पापां दागे। चरन सरन जो जन साची लागे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत अमूल दूई द्वैती पड़दे देवे खोल्ह, एका शब्द वजाए ढोल, देवे मात सच्ची सुगाते। परम पुरख दी उत्तम जाति। ना कोई पिता ना कोई माती। ना कोई भैण ना कोई भ्राती। ना कोई साक सजण सैण, ना कोई बराती। ना कोई रसना सके कहण, बैठा रहे इक्क इकांती। गुरमुख विरला पेखे तीजे नैण, जिस आत्म जोत जगाई बाती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ गुर संगत प्रभ देण आया वडीआं दाती। देवे दात धुर दरबारी। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, ऊँच नीच भेव न्यारी। गुर संगत सद वड करामात, आदि जुगादि जुग जुगन्तर सचखण्ड निवासी देवे सच्ची सरदारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब विहारा आप कराए, पंचम् जेठ होए सहाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। लोकमात हरि निरँकारा। करे भेख विच संसारा। माझे देस गिरवर गिरधारा। गुरमुख साचे विच प्रवेश, रूप रंग ना कोई पावे सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साची लाए लेखे जो जन आए चल दुआरा। चौथे जुग तेरा साचा चन्द। सोहँ शब्द इक्क अनन्द। ख़ुशी कराए बन्द बन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेला वक्त आप सुहाए, गुर संगत साचे मार्ग पाए, दूई द्वैती ढाहे कंध। दूई द्वैती होई दूर। प्रगट होया हरि हाज़र हज़ूर। देवे जोत हरि सच्चा नूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत बेड़ा पार कराए वड दाता सर्ब गुणां भरपूर। कलिजुग माया हो भिखारन। मंगण चढ़ी प्रभ सच द्वारन। काया ममता झूठी गढ़्ही होई भुक्ख नंगन। किरपा करी प्रभ साचे साची घड़ी, गुर संगत चाढ़्हे नाम रंगण। कलिजुग माया पड़दा पाटा। गुर संगत पूर कराया तेरा घाटा। हाज़र हज़ूर दरस दिखाया, ना कोई जाणे खेल बाज़ीगर नाटा। एका शब्द तूर उपजाया, जगाए जोत काया माटा। वेला दूर नेड़ कराया, साची जोत जगाए विच ललाटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन इक्क सरन एका नाम प्याए काया सच्चे बाटा। कलिजुग माया चिट्टी चांदी। वेले अन्तिम थक्की मांदी। प्रभ अबिनाशी दर साचे बांदी। अठारां माघ खेल रचाया, गुरसिख घोड़े देह छुडाया, लेखे लाया कलिजुग गांधी। मंगे नाम दात चरन द्वारया। मिटे अन्धेरी रात, जगे जोत अगम्म अपारया। अन्दर वेख मार झात, प्रभ अबिनाशी साचे मन्दिर विच सुहा रिहा। बैठा रहे इक्क इकांत, दिवस रैण अट्ठे पहर साचे लेखे आप लिखा रिहा। महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान, तेरी काया चोली सच्ची डाली, विच मात लेखे ला रिहा। देवे नाम शब्द हुलारा। एका बख्शे चरन दुआरा। आत्म खोल्हे दर दुआरा। वखाए सच्चा घर, जिथ्थे वसे हरि निरँकारा। ना जन्मे ना जाए मर, निहकलंक जो आए तेरे चरन दुआरा। आत्म खोल्हे दर दुआरा। वखाए सच्चा घर, जगे जोत इक्क अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दात झोली पाए, भरया रहे तेरा भण्डारा। तेरा भेख जगत अनोखा । पूरे घर कदे ना होवे धोखा। अन्तिम वेले प्रभ साचा बख्शे तैनूं मोखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोती मेल मिलाए, औझड़ राह ना अन्तिम पाए, ना कोई दस्से राह औखा। वेले अन्त होए सहाई। साध संत गुर चरन बहाई। बणे बणत हरि सरनाई। जीव जन्त विच देवे वड्याई। मेल मिलावा साचे कन्त, आत्म जोती दे जगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन भगवन्त, निहकलंक कलि जामा पाई। पहली कूट कर ख़बरदारे। दूजी कूटे पाए सार हरि निरँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे माण दवाए सच सुच्च दरबारे। तीजे कूट जाए वेखी। दर घर एका सच्चा साचा गुर सिक्खी। गुरमुख साचे संत जनां, साची सेवा लाए दया कमाए होए वडभागे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौथी कूटे इक्क सुणाए सच्चे रागे। भिन्नड़ी रैण राज कुमारी। उठाए हरि पहली वारी। कलिजुग तेरी मिटे अन्ध अंध्यारी। सतिजुग जागे होए वडभागे, करे मेहर भारी। बुझाए तृष्ना आगे, गुरसिख तेरी काया अजे कुँवारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म सच्ची जोत बलोए, दुरमति मैल पिछली धोए, फेर करे उज्जयारी। भिन्नड़ी रैण रंग साचा माण। होया मेल भगत भगवान। शब्द वजाए डंक, आप उठाए राउ रंक, ऊँच नीच भेव मिटान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी फेर करे पछाण। भिन्नी रैनड़ीए तेरी धन कमाई। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुख साचे संत जनां प्रभ दर मिले वड्याई। भिन्नी रैनड़ीए साचा मिलदा नाम धन्नां, इक्क सुणाए राग कन्ना, अज्ञान अन्धेर दए मिटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत अन्तिम कलि विच मात प्रगटाई। भिन्नड़ी रैण नेत्र खोल्हे। चारों कुन्ट उठ उठ वेखे, प्रभ अबिनाशी किथे बोले। गुरमुख विरला नेत्र पेखे, बेमुखां रक्खे पड़दे ओहले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राणा वक्त सुहाणा, तन पहनाए साचे चोले। साचा चोला तन छुहाए। आदि अन्त जुगा जुगन्त साचा भेखी भेख धरदा आए। आप बणाए साची बणत, गुरमुखां आपणी सरन लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बैठा हरि इकांत कलिजुग जीवां दिस ना आए। एका कन्त आप नर हरी। गुरमुख विरले किरपा करी देवे वरी। दर घर आए भरम भुलेखा दूर करी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता साधन संता पूरन भगवन्ता, एका अंग एका संग एका मंग जन भगतां देवे साचा

वरी। आदि अन्त इक्क अकार है। ना कोई दूजा होर विहार है। ना तीजा रक्खे कोई अहार है। चौथे घर ना होए बाहर है। पंजवां हरि आप सरदार है। छेवां छे घर वेखे दूर दुराडा, कोई ना लँघे पार है। सतवां सत्तां दीपां रिहा विचार है। अठवां उठ उठ वेखे गुरमुख साचे संत जनां, पूर्ब कर्म आपे रिहा विचार है। प्रभ नौवें दर दुआरे सृष्ट सबाई करे ख्वार है। दसवां दहि दिश उठ उठ धाए। गुरमुख साचे आप जगाए। भिन्नड़ी रैण संग रलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोत जगाए, बिन बाती बिन तेल आपणे भाणे विच समाए। दस इक्क ग्यारां, गुर दर लग्गी रहे बहारा। दस दो बारां, वेले अन्तिम पाए सारा। दस तिन्न तेरां, तेरां कर वखाए। दस चार चौदां, चौदां हट्ट चौदां लोक खुल्हाए। दस पंज पन्दरां, प्रभ सभ दीआं जाणे अन्दरां, क्या कोई भेव छुपाए। दस छे सोलां, गई रैण आई प्रभाती। जगी जोत इक्क इकांती। कलिजुग मिटे अन्धेरी राती। गुरमुखां मिले सच सुगाती। सोहँ देवे वडी दाती, प्रगट होया कमलापाती। ना कोई पुच्छे जात पाती। अन्तिम वेले पुच्छे बाकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त इक्क बन्न्हाए चरन नाती। चरन नाता देवे बन्न। भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न। साचा राग सुणाए कन्न। गुरसिख बणाए धर्म राए ना लाए डन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे मन्दिर आप वसाए, ना कोई छप्परी ना कोई छन्न। ना कोई दिसे छप्परी छन्ना। ना कोई दिसे किनारा बंना। सृष्ट सबाई रिहा जगाई, कलिजुग वेला नेड़े आया, प्रभ अबिनाशी देवे डन्ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जगाए सतिजुग चढ़ाए सच्चा चन्ना। सतिजुग चढ़े साचा चन्न। प्रभ अबिनाशी आप उठाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस आत्म तृखा भुक्ख निवार, सुखी होए बन्द बन्द।