५ जेठ २०११ बिक्रमी पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर गुरपूर्ब उत्ते
हरि जोत जगत रुशनाई है। प्रभ अबिनाशी एका एक जगाई है। जन भगतां बख्शे चरन टेक, सेक ना लग्गे राई है। गुरमुखां बुध करे बिबेक, दर घर साचे मिले वड्याई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आया देण वधाई है। जगे जोत जगत निराली। सति सरूप हरि वडा शाहो भूप, सृष्ट सबाई रही सवाली। करे प्रकाश विच अन्ध कूप, ना कोई मंगे विच दलाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धर, जन भगतां करे आप
रखवाली। हरि जोत जगत अकारा। आपणा करे सच विहारा। निहकलंक नर अवतारा। लक्ख चुरासी गल पाए फाँसी, ना होए छुटकारा। गुर पूरे गुरमुख साचे बलि बलि जासी, सोहँ शब्द चार कुन्ट कराए जै जै कारा। कलिजुग अन्धेर अन्त विनासी, मिटे धुंदूकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए पंचम् जेठ निहकलंक नरायण नर अवतारा। हरि जोत सदा इकागर। गुरमुखां कर्म करे उजागर। साची वस्त विच टिकाए, गुरसिख तेरी काया गागर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भेव आप खुल्हाए, गुरमुख साचे पार कराए, विच मात संसार सागर। हरि जोत जगत दिवाली। कलिजुग अन्धेरी रात घटा काली। किसे फुल्ल ना दिसे डाली। गुरमुख साचे संत जनां, पंचम् जेठ प्रगट होए आप करे रखवाली। दुरमति मैल पापां धोए, दूसर अवर ना दिसे कोए, आपे बणे सच्चा माली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वेस माझे देस, चार कुन्ट उठ उठ वेखे, बेमुख सारे कढ्ढण गाली। बेमुखां आत्म होई अन्ध। दूई द्वैती माया कंध। बेमुख लायण रसना मदिरा मास गन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेले भन्ने बत्ती दन्द देवे तोड़। चढ़ के आए शब्द घोड़। गुरमुखां जोड़ लए जोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप बणाए, तन पहनाए चिट्टे बाणे, आपे परखे कलिजुग जीव मिट्ठे कौड़। आपे परखे मिट्ठे कौड़े। निहकलंक कलि जामा पाया, अचरज खेल आप रचाए, वेले अन्तिम गुरसिक्खां बौहड़े। पंडत पांधे भुले फिरदे, कलिजुग माया रुले फिरदे, सर्ब सुणाउँदे, प्रगट होणा घर ब्रह्मण गौड़े। जोती जोत सरूप हरि, कलि कल्कि अवतार गुर गोबिन्द बणया आप लिखार, विच संसार हरि जी बौहड़े। आदि पुरख निरँजणा। पुरख पुरखोतम दर्द दु:ख भय भंजना। जुगा जुगन्त हरि साचा साक सैण सज्जणा। माण रखाए साध संत, हरि साचा कन्त बणत बणाए विच मात पर्दे कज्जणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल आप रचाए, लक्ख चुरासी भाण्डा तेरा अन्तिम वारी भज्जणा। चार जुग हरि कथा वखाणे। आप लिखाए आपणे बाणे। चार जुग हरि भेख वटाणे। भुले फिरदे राजे राणे। सार ना पायण सुघड़ स्याणे। कलिजुग डोबे पूर, ना कोई हथ्थ आए वञ्झ मुहाणे। बेमुख जानण हरि वसे दूर, गुरमुखां आत्म हरि समाणे। एका जोत साचा नूर, जन भगतां रंग साचा माणे। जोती जोत सरूप हरि, अट्ठे पहर खड़या रहे सरहाणे। आत्म सेजा वेख विचार। प्रभ अबिनाशी पहरेदार। खड़्हा रहे दर द्वार। अट्ठे पहर वाजां मारे करे ख़बरदार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी पसर पसार। लक्ख चुरासी हरि उपाई। साची जोत हरि टिकाई। गुरमुख विरले बूझ बुझाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता एका जोत हरि रघुराई। लक्ख चुरासी हरि उपाए। सारा भेव दए खुल्हाए। चवी जामे प्रगट कर, कलिजुग
तेरा अन्त कराए। आपे वसे साचे घर, दिस किसे ना आए। गुरमुखां चुकाए जम का डर, आपणी दया कमाए। आप नुहाए अमृत आत्म साचे सर, दूई द्वैती मैल गंवाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहला जामा सतिजुग साचे सनक सनंदन सनातन संत कुमार उपाए। पहला जामा पहला रूप। करे कराए हरि वडा भूप। ना कोई जाणे रंग रूप। इक्का जोती इक्का गोती, तिन्नां लोकां सति सरूप। करे कराए हरि वडा भूप। तिन्नां लोकां हरि सतिवादी। सदा रहे इक्क अनादी। सृष्ट सबाई जिस ने साधी। जोती जोत सरूप हरि, आपणी जोत आप जगाए ना कोई मात पिता ना कोई दादा दादी। मात पिता ना हरि रखाए। साचा सीर ना कोई प्याए। इक्को मिता जिस मानस जन्म जित्ता, चरन प्रीती सेव कमाए। जोत सरूपी जोत हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हरि इक्को जोत इक्को गोत आदि अन्त जुगा जुगन्त विच मात रखाए। दूजा जामा हरि जी पाए। बराह रूप भेख वटाए। दुष्ट दैंत आप खपाए। धरत मात विच्चों पताल बाहर ल्याए। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त आपणे भाणे सद समाए। तीजा लै हरि अवतार। आपणे खेल करे अपार। यज्ञे पुरष नाम करतार। क्या कोई जाणे इस दी सार। आदि अन्त जुगा जुगन्त आपे करे आप अकार। जगत रीती आप चलाई। लक्ख चुरासी जिस उपाई। नौ लक्ख विच जल टिकाई। दस लक्ख अंडज विच रखाई। ग्यारां लक्ख ढिड्ड भार रिड़ाई। वीह लक्ख बनास्पत उपाई। तीह लक्ख चार पाउँ लिखाई। चार लक्ख मानस देही उपजाई। आदि अन्त साचे भगवन्त आपणी खेल आपणे हथ्थ रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीजे जामे जग करन दी आपणी आप रीत चलाई। किया यज्ञ हरि भगवान। साधां संतां देवे दान। एका नाम करे पछाण। जोती जोत सरूप हरि, एका शब्द सुणाए आत्म जाए मान। चौथा ल्या अवतार हाव गरीव नाम रूप करे करतार। लाल रंग सच्ची सरकार। ब्रह्मा वेद होए ख्वार। कैंटब दैंत खड़े विच धरत मात मञ्झधार। प्रगट हो आए दरे, विच्चों पताल कढ्ढे बाहर। जोती जोत सरूप हरि, क्या कोई पावे सार। आदि अन्त आपणा करे आप विचार। जोती जोत सरूप हरि, तिन्नां लोकां करे आपणा पसर पसार। पंजवां जामा नरायण नर पाया। बदरी केदार नाथ डेरा लाया। तप करन दा राह वखाया। सतिजुग साचे तेरा साचा राह, आपणी हथ्थीं आप बणाया। देवे माण थाउँ थाँईं आप विहाया। जोती जोत सरूप हरि, वेला वक्त आप पछाणे किसे दूसर भेव ना पाया। छेवां जामा हरि लिखाए। कपल मुन नाम रखाए। मन्ुन सुन्न आप तुड़ाए। कवण जाणे हरि तेरे गुण, आवे जावे भेख वटाए। एका माता सक्ख योग, साचा राह आप वखाए। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त आपणा अंक आपणे संग आप निभाए। सतवां जामा लेख लिखावणा। दता त्रै नाम लिखावणा। यदू बंसी जिस उपजावणा।
आपणा आप जगत उपावणा। आवण जाण जाण आवण खेल रचावणा। भगत भगवान देवे जीआ दान, माया पड़दा हरि जी लाहवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द आदि अन्त जुगा जुगन्त भेख धारी, हरि नर निरँकारी, आवे जावे वारो वारी, ना लेखे किसे लिखावणा। ना कोई लेखा लिखा हिसाब। ना कोई वेखे विच किताब। ना कोई जाणे ख़ाकी बन्दा आप। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे सच्चे घर, दूसर कोई ना झल्ले ताब। अठवां जामा हरि लिखाए। रिखव देव नाम धराए। उजैन मति विच आप उपजाए। आपे जाणे मित गत, जुगो जुग आवे जावे। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे विच आप समाए। नौवां जामा नां पुकारे। पृथु रूप खेल अपारे। मंथन करी धरत, अन्न देवता बाहर निकाले। जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी पावे सारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत आदि अन्त जुगा जुगन्त प्रभ अबिनाशी नर निरँकारे। दसवां जामा दस वखाणे। मत्स नाम हरि भगवाने। सत्त बरत राजे हरि परलो आप वखाने। जोती जोत सरूप हरि, आपे चले आपणे भाणे। ग्यारवां जामा हरि जी पाया। कच्छप रूप नाम लिखाया। मंधरा चल पिट्ठ उठाया। सत्त समुन्दर बाशक नागी नेत्रा आपे पाए, सागर संसार रिड़क वखाणयों चौदां रत्न बाहर कढाया। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। बाहरवां जामा आख सुणाए। मोहणी रूप हरि वटाए। सुर असुर वक्ख वक्ख कराए। राजे बल तेरा वक्त सुहाए। तेतीस करोड़ देवते आपणे हथ्थीं आप बणाए। अमृत साचा जाम मुख लगाए। बेमुख जीव होए असुर, मदिरा जिन्हां मुख छुहाए। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे पूरा तोल, गुरमुख विरला तुल तुल जाए। करे भेख हरि निरँकारी। तेरवां जामा भेख बावन, मंगण आए चल द्वारी। कोई ना जाणे प्रभ साचे तेरी साची सारी। दूर दुराडे सारे तकण, वेखण जीव गंवारी। चार वेद रसन उचारे ना कोई पावे तेरी सारी। झूठी चढ़ी जगत ख़ुमारी। जोती जोत सरूप हरि, इक्का दित्ता सच्चा वर, आप चुकाया जम का डर, राजे बल आया द्वारी। चौधवां जामा पाए भगवान। धनंतर वैद नाम वखान। जगत औषधि मारे बाण। आपे जाणे प्रभ अबिनाशी आपणी आण। पन्दरवां जामा गुर पूरे पाया। नर सिँघ रूप आप वटाया। भगत प्रहलाद जगत तराया। हरनाक्ष दुष्ट मार खपाया। जोत सरूपी जोत हरि, अचरज़ भेख मात वटाया। सोलवां जामा सरगुण धारे। पंखी रूप करे करतारे। प्रगट जोत सति सरूप नाम हँस करे उज्जयारे। मातलोक माण गंवाए, रिखीआं मुनीआं सरन लगाए। ज्ञानीआं ध्यानीआं वड वड दानीआं आत्म सहिँसा हउमे रोग गंवाए। गुरमुख साचे संत जनां साचे शब्द मुख साची चोग चुगाए। जोती जोत सरूप हरि, हँसा अवतार आपणा नाम आप रखाए। सतारवां अवतार नरायण प्रभ धारे। बालक ध्रू दे दरस खड़या चरन दुआरे। मिटी जगत हरस, लग्गी प्रीत
चरन कमलारे। अमृत आत्म रिहा बरस, उलटा कँवल नभलारे। जोती जोत सरूप हरि, आवे जावे वारो वारे। अठारवां जामा हरि जी पाया। गज ग्राह आण छुडाया। सुण पुकार हरि रघुराया। ताणा तणया दित्ता तोड़, चरन प्रीती लई जोड़, जोती जोत सरूप हरि, बेड़ा बन्न वखाया। उन्नीआं जामा हरि लिखाए। परसराम भेख वटाए। राजे क्षत्री इक्की वार हराए। जोती जोत सरूप हरि, आपणी कल धार सृष्ट सबाई वेख विचारे। वीहवां जामा राम अवतारा। आप अख्वाए राम अवतारा। होए उज्जयारा मातलोक खेल अपारा। दहिसर दुष्ट आपणीं हथ्थीं मारा। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी धारा। इक्कीआं जामा हरि जी पाए। कुंवारी कन्यां मां बणाए। सप्त रिखी जिस पार लँघाए। वेद व्यास नाउँ रखाए। अठारां पुरान जिस लिखाए। चार लक्ख सतारां हज़ार सलोक लिखाए। श्री मधु भगवत अन्तिम इक्क रखाए। कल्गीधर अवतारा सारा भेव खुल्हाए। बाईवां जामा हरि गिरधार। प्रगट होया कृष्न मुरार। निमाणयां निताणयां होया आप सहार। बिदर सुदामा तारया द्रोपद लाई पार। अन्त दुरबाशा रिखी हंकारया, आत्म लाहया इक्क बुख़ार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत दित्ता वर, अठारां ध्याए गीता लई उचार। अवतार तेईसवां जगत आया महात्म बोध। नाम बोध वड धन धना, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग जीवां कर सच ना किसे मन्ना। कलिजुग हुन्दा गया अन्धेरा। मिटदा गया कलिजुग सवेरा। प्रभ करे खेल अचरज़, लक्ख चुरासी भुलाए कर कर हेरा फेरा। ईसा मूसा आप उपजाए, तीजा राह जगत दिसाए, एका जोत वसे नगर काया खेड़ा। कलिजुग सुणी फेर पुकार। दित्ता वर हरि दातार। मुहम्मद उपजाया नाल ल्याया चार यार। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी धार। नानक गुर जगत उपाया। एका जोत भेख वटाया। दसवें घर खेल रचाया। सच्चा नाम डंक राउ रंक सर्ब सुणाया। एका ओट रक्खी एका रंग, गुर नानक गुर गोबिन्द कल्गीधर अवतार सच करतार, कलिजुग वेले अन्तिम जामा पाया। चवीआं अवतार सचखण्ड हो त्यार, विच आए वरभण्ड ला तन शृंगार। फड़े हथ्थ शब्द चण्ड प्रचण्ड, सृष्ट सबाई करे दो फाड़। बेमुखां हरि वढ्ढे कंड, अग्न जोत साड़े जिउँ अग्ग लग्गी हाढ़। जोती जोत सरूप हरि, शब्द डण्डा हथ्थ विच फड़या, लक्ख चुरासी तिन्नां लोकां लोआं पुरीआं रिहा ताड़। पहली पुरी हरि आप वखाणी। ब्रह्मा करे चरन ध्यानी। प्रभ चुकाए अन्तिम कानी। चौथे जुग आए हानी। जोती जोत सरूप हरि, पंचम् जेठ निहकलंक विच मात जामा पाया, भाग लगा सुहञ्जणी रैण साची राणी। साची राणी चढ़या चाअ भिन्नड़ी रैण। दूजा मिले प्रभ अबिनाशी साचा साक सज्जण सैण। तीजी रले नाल गुरसिक्खां देवे माण किसे रसना सके ना कहण, घर घर पैंदे वैण। गुरमुख विरले विच मात दे रहण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द
डण्डा हथ्थ उठाया, घर घर उडाए काग। घर घर उडदे दिसण काग। गुरमुख विरले गए जाग। बेमुखां माढ़े होए भाग। ना कोई धोवे कलिजुग लग्गे दाग। ना कोई बुझाए आत्म तृष्ना आग। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन बणाए हँस काग। हँस काग शब्द उडारी। आओ चल हरि द्वारी। पंचम् जेठ प्रभ सुणे पुकारी। वड वड सेठ चारों कुन्ट करन हाहाकारी। प्रभ अबिनाशी भन्ने कौड़े रेठ, शब्द हथौड़ा रिहा मारी। निहकलंक नरायण नर, पंचम् जेठ बख्शे चरन सच्ची सरदारी। सच्चा सरदार हरि सुल्तान। प्रगट होया विच जहान। निहकलंक बली बलवान। नेत्र खोल्हे चार कुन्ट वेखे वाली दो जहान। गुर संगत तेरे आत्म बोले, ना कदे डोले वसे काया चोले, ना रक्खे पड़दे ओहले, चुकाए जम की कान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डण्डा हथ्थ विच फड़या, आप मिटाए कलिजुग जीव बेईमान। वेद व्यास बण लिखारी। विष्नूं बंसी वड सरबंसी लिखाए लेख अपर अपारी। सतिजुग त्रेता द्वापर बीतिओ, किसे ना बंधी एका सच्ची धारी। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग दित्ती सच्ची दात इक्क सुगात, तिन्नां जुगां भेव खुल्हारी। आप खुल्हाया पिछला भेदा। तोल तुलाया चारे वेदा। प्रभ अबिनाशी अछल अछल्ल अछल अछेदा। जोती जोत सरूप हरि, द्वापर किरपा कर पुरान अठारां संग रलाए चार वेदा। अठारां पुरान वेद व्यास लिखाए। पहला माण ब्रह्म दवाए। वीह हज़ार सलोक बणाए। दूजा पदम आख सुणाए। पचवंजा हज़ारी लेख लिखाए। तीजा विष्नूं नाल रलाए। तीह हज़ार सलोक रलाए। चौथा शिव आप उपजाए। चवी हज़ार जिस दे अक्खर, कर कर वक्खर सारे भेव खुल्हाए। पंजवां भगवन्त कर ध्यान, चतुर सुजान अठारां हज़ार बणाए। छेवां पुरान नारद जाण, पंझी हज़ार सलोक आप उपजाए। सत्तवाँ वेखे चार कुन्टे मारकण्डे, जेहड़ा चढ़ाए साचे डण्डे, नौ हज़ार सलोक हरि चिट्टे उत्ते आप लिखाए। अठवां अग्नी लगा बाण, प्रभ अबिनाशी कर ध्यान, पन्दरां हज़ार चार सौ सलोक संग रलाए। नौवां भविख्त वेख विचार, हरि गिरधार विच संसार चौदां हज़ार पंज सौ दए उपजाए। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, वेद व्यास वसे पास ब्रह्म वैवरत अठारां हज़ार लिखाए। ग्यारवां लिंग पुरान, ग्यारां हज़ार सलोक लिखाए। हरि भगवान बारवां बराह पुरान आप उपजाया। चवी हज़ार सलोक बणाया। तेरवां सुकंद नाम रखाया। अकासी हज़ार इक्क वाह वाह सोहणा जोड़ जुड़ाया। पन्दरवां बावन नाम उपजाया। दस हज़ारी माण दवाया। सोलवां कुकर्म कर्म कमाया। सतारा हज़ार सलोक रखाया। सतारवां गरु ड़ संग रलाया। उन्नी हज़ार कर विचार धर्म राए दे सच द्वार अठाई कुण्डां चित्रगुप्त सारा भेव खुल्हाया। अठारवां दस अट्ठ अठारां, सलोक लिखे हज़ार बारां। ब्रह्मण्ड नाम रखाया। कलिजुग अन्तिम अन्त प्रभ अबिनाशी जोत धर सारे दए
मिटाया। वेद पुरान सर्ब पुकारन। प्रभ साचे नूं वाजां मारन। प्रगट जोत प्रभ विच मात आप बन्न्हे साची धारन। जोती जोत सरूप हरि, एका जाणे आपणा कारन। आपणा कारन हरि आपे जाणदा। आपणा भेव हरि आप वखाणदा। धरे नर हरे भेख श्री भगवान दा। जिस जन किरपा करे, सोई जन विच मात पछाणदा। आत्म जोत साची धर, मारे खण्डा ब्रह्म ज्ञान दा। प्रभ अबिनाशी गुरमुख विरला वरे, करे ध्यान चरन भगवान दा। दर घर आयां कारज सरे, निहकलंक दर दुआरे अग्गे खड़े, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साध संगत आत्म चाढ़्हे रंगत लक्ख चुरासी भगत उदासी सर्ब जीआं दी जाणदा। जन भगतां मन उदासीआ। प्रगट होए घनकपुर वासीआ। साचा जाप इक्क जपाए, सोहँ शब्द स्वास स्वासीआ। साचे घर वास रखाए, ना कदे आप विनसे ना गुरसिख विनासीआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निहकलंक देवे माण ताण विच जहान, गुरसिख बिठाए शब्द बबाण, वड शाहो शाह शाबास्सया। वडा शाह शाह शाबासे निज घर आत्म रक्खे वासे। जगे जोत मात पताल अकाशे। जन भगतां दर दुआरे खड़ा रहे बण दासन दासे। आपे वसे साचे घर, जोत सरूपी पावे रासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगी नरायण नर हरि निरँकारे, बेमुख जीव जगत गंवार करन हासे। कलिजुग जीव अन्त होए ख्वारी। भुले फिरन सर्ब नर नारी। पासा आया अन्तिम हारी। जोती जोत सरूप हरि, पंचम् जेठ फड़े शब्द हथ्थ सच्ची कटारी। पाया हथ्थ सच्ची कटार। सोहँ शब्द तिक्खी धार। फड़ी हथ्थ सच्ची सरकार। सृष्ट सबाई करे आर पार। पहला वार एका कर, लोकमात जोत धर, चीर चिराए करे दो फाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भाणा आपणा आप वरताए, साचा राणा सच सुल्तान, सच तख्त बैठ सच राज कमाए, खेल वरताए पहली हाढ़ा। सच सुल्ताना हरि मेहरबाना। गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना। बेमुखां लाए शब्द तीर, इक्को बाना। चार कुन्ट होए वहीर, तख्तों लाहे राजा राणा। चार कुंट होए भीड़, मात पित भाई भैण ना सके कोई पछाणा। वाहो दाही राहो राही सारे फिरन, ना कोई किसे मिलाना। गुरमुखां मिले साचा माही, प्रगट होए वाली दो जहानां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वड बली बलवाना। वड बलवान जगत उजागरा। चारों कुन्ट डूंघा सिंध वड वड सागरा। गुरसिख तेरी काया सच्चा घर, ना झूठी गागरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साधू सिँघ तेरा वेखे गुर विच जाए आगरा। आगरे जावे मारे शब्द उडार। दूजा कोई ना पावे सार। दयाल बाग हरि पूर्ब करे विचार। देवे शब्द लिख्त अपार पहली हाढ़। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, इक्क इकल्ला वसे सच महल्ला, दूजे किसे ना हथ्थ फड़ाए पल्ला, ना कोई चोबदार। प्रभ अबिनाशी होए बेहाला। बेमुखां आत्म
करे कंगाला। गुरमुख लभ्भे साचे लाला। आत्म देवे शब्द दुशाला। फल लगाए साचे डाला। देवे शब्द नाम धन, करे माल माला। गुरमुख आत्म जाए मन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी बन्न्हण आया हथ्थीं मौत गाना। चौदां रत्न निकाले समुन्दर सागर मथ्था। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, थांउँ थाँईं लए रक्ख। आप रखाए भेव खुल्हाए साचे दर, प्रभ दी महिंमा अकथ्थना अकथ्थ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक वज्जे डंक, उठे राउ रंक, नर हरि सर्बकला समरथ। नर हरि निरंकारया। कलिजुग झूठे जुग खेल करे अपर अपारया। भाग लग्गा पिण्ड बुग्घ, खुल्हड़े केस दर दरवाज़े दर दरबारया। आवे जावे जगत हमेश, भुले फिरन नर नरायण ना पावे कोई सारया। जोती जोत सरूप हरि, अचरज खेल करे, साची जोत मात धरे, आवे जावे ना जन्मे ना मरे। एका सच्चे धाम रहावे, ना कोई भन्ने ना कोई घड़े। लक्ख चुरासी आप उपावे, आपणे भाणे विच रखावे, शब्द खण्डा हथ्थ रखावे, अग्गे कोए ना हरि दे अड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम जामा पाया, बेमुख झूठे फल शब्द डण्डे नाल झड़े। शब्द डण्डा देवे झाड़। प्रभ अबिनाशी मारे काड़ काड़। शब्द सरूपी उठे धाड़। लुकया कोई रहण ना देवे, अन्दर जंगल विच पहाड़। अन्दर किसे बहिण ना देवे, शब्द सरूपी रिहा साड़। रसना किसे कहण ना देवे, लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म देवे नाम धना, दूई द्वैती रिहा पाड़। दूई द्वैती पड़दा पाड़े। गुरमुखां तारे पहली हाढ़े। लग्गे भाग विच उजाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा इक्क निशान झुलाए, सिँघ मनजीत जिथ्थे साड़े। जिथ्थे सड़या बाल अञ्याणा। ओथे करे खेल महाना। जगत जगदीश सिँघ संग रलाणा। दोवां मेल हरि मिलाणा। सच दरबार आप सुहावणा। पहली हाढ़ कराए चरन धूढ़ इशनाना। तिन्नां लोकां हरि एका रक्खे आणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भेव आप खुल्हाए, राजा राणा पकड़ उठाए , आप आपणी सरनी लाणा। राजे राणे उठ उठ वेखण। प्रभ अबिनाशी नेत्र पेखण। जोत सरूपी धारे भेखण। आप मिटाए बिधना रेखण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन, दर घर साचे मंगल गाए, संत रलाए वड वडभागी। वड वडभागी सुहञ्जणी रैण जागी। गुरसिख बणे हँस कागी। दोए जोड़ चरन प्रीती प्रभ लागी। आप बणाए भाई भैण। भाई भैण आप भ्राता। साचे दर मिले इक्क सच्ची सुगाता। कलिजुग मिटे तेरी अन्धेरी राता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत सारी संग रलाई, कलिजुग तेरी अन्त मुकाण आपे लाही, जगत तुट्टा नाता। जगत नाता दित्ता तोड़। चढ़ के आया शब्द घोड़। दूर दुराडा गया बौहड़। पहला मारे शब्द तीर विच कूट दीन मुहम्मद होवे चौड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका डण्डा एका झण्डा, पाई पहली वंडा, चढ़
के शब्द घोड़। साचा घर जिथ्थे कोई जाए ना। ना कोई पिता ना कोई मां। सदा रक्खे ठंडी छाँ। अमृत साचा सीर प्याए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई रक्खे मज्झ गां। साचा सीर आप प्यावणा। गुरमुख सोया आप जगावणा। फड़ फड़ बाहों राहे पावणा। सिध्धा राह इक्क वखावणा। चार वरन एका सरन, निहकलंक कलिजुग अन्त रखावणा। भेख वेख हरि भगवन्त, मेल मिलावा साचे कन्त, राजा राणा आप उठावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भेख धर, मस्तूआणे भाग लगावणा। मस्तूआणा सम्बल देस। भुले फिरदे जगत नरेश। राणा संगरूर हरि पकड़ उठाए, शब्द डण्डा सिर लगाए, ना कोई होए सहाए, रो रो कुरलाए, नंगीं पैंरीं जाए दर दरबारे, गल विच खुल्हड़े केस। सत्तां दीपां हरि वंड कराए। भारत खण्ड डेरा लाए। जम्बु दीप जोत जगाए। लक्खण दीप शब्द चलाए। करौच दीप डंक बजाए। पुष्कर दीप सुन लगाए। कुशा दीप होए हलकाए। सलमल दीप होए रुशनाए। सान दीप हरि आप तड़फाए। इक्का जोत सत्तां दीपां करे खेल हरि रघुराए। नौ खण्ड हरि पाए वंड, पहला हिस्सा कुला खण्ड। दूजा हिस्सा इलाबुत। तीजा हिस्सा किं पुरख। चौथा हिस्सा हरिवरख। पंजवां हिस्सा हिरणयमह। छेवां हिस्सा केतमाल। सतवां हिस्सा रमक। अठवां हिस्सा भदर। नौवां हिस्सा भारत खण्ड। नौवां खण्डां प्रभ जाए वंडी। औझड़ राह औखी डण्डी। चारों कुन्ट जीव पखण्डी। कलिजुग जीवां आत्म होई अन्तिम रंडी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ जोत धर, निहकलंक नरायण नर, सभ दीआं कंडां जाए वढ्ढी। बेमुखां हरि वंड कराए। अन्तिम कलिजुग डण्ड लगाए। आपणी हथ्थीं खण्ड खण्ड कराए। चारों तरफ होए रंड, नार सुहागण कोई दिस ना आए। बेमुखां सिर चुक्की पापां पंड, ना कोई लुहाए। कलिजुग औध बेमुखां नाल गई हंढ, सतिजुग साचा प्रभ अबिनाशी मात धराए। जगे जोत विच वरभण्ड, निहकलंक कलि जामा पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उत्भज जेरज सेत्ज अंडज़ विच रहाए। चारे खाणी चारे बाणी, पंचम् जेठ भिन्नड़ी रैण प्रभाती वेला, सभना उत्ते सच्ची बाणी। प्रभ अबिनाशी बणया सज्जण सुहेला, मुख लगाए अमृत फल केला, गुरसिक्खां दया कमाए, गुर पूरे मिले जीव पुरानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा दर दरबारा आप खुल्हाया, सिँघ सिँघासण डेरा लाया, देवण आया नाम सच्चा दानी। देवे सच्चा नाम दान। किरपा कर हरि भगवान। एथे ओथे दो जहानी, गुरमुख साचे बहि के खाण। एका मारे शब्द कानी, चुक्के जम की कान। सोहँ शब्द जपाए सच्ची बाणी, करे प्रकाश काया कोट तेज भानण भान। फल लगाए सच्ची डाहणी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरा बली बलवान, मंगण आए सच्चा शाह। वसे सच घर, हरि दाता बेपरवाह। खुल्हा रक्खे सदा दर, कदे ना होवे ना। लक्ख चुरासी देवे वर, चरन सरन
जो जन जाए पड़, अग्गे होए पकड़े बांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां अमृत साचा सीर प्याऐ, जिउँ बालक माता मां। अमृत सीर मुख चुआए। बज़र कपाटी चीर वखाए। साची हाटी आप खुल्हाए। तीर्थ ताटी आत्म सर एका एक दिखाए। आप चढ़ाए औखी घाटी, पंचम् जेठ दया कमाए। गुरमुख साचे चरन लगाए। मिटे कलिजुग अन्धेरी रैण, लाली पाटी, सतिजुग करन आया रुशनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दुआरा साचा लाहा खाटी, वेले अन्त होए सहाए। वेले अन्त होए सहाई। गुर पूरे मिलणा चांईं चांईं। देवे माण थांउँ थाँईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण अट्ठे पहर रसना गाई। रसना गाउणा हरि भगवाना। नौ निध अठारां सिद्ध प्रभ साचे घर उपजाणा। आत्म जाए विध, शब्द तीर इक्क चलाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ मिलण दी दस्से बिध, सोहँ सुहागी गीत गाणा। सोहँ गाओ सुहागी गीता। मिले प्रभ हरि साचा मीता। जगत देवे माण ताण, काया करे ठंडा सीता। आप बिठाए, शब्द बबाण इक्क उडाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी नेत्र पेख, गुरसिक्खां परखण आया नीता। गुरमुखां परखे आपे नीती। जिन्हां बख्शे चरन प्रीती। अमृत बख्शे साची धारा, काया करे ठंडी सीती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, गुरसिक्खां मिल्या हरि साचा माही। हरि साचा मीत मुरार है। मानस जन्म जग जाणा जीत, करना शब्द प्यार है। सतिजुग बणे तेरी साची रीत, ऊँच नीच भरम निवार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप लिखाए जिवें सतिजुग बन्न्हे तेरी धार है। पंचम् जेठ मात प्रभाती। गुरमुखां प्याए बूंद स्वांती। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, खोल्हे आत्म ताकी। साचा लेख आप मिटाए, देवण आया कलिजुग तेरी बाकी। गुरमुख साचे रसना सेवण आया, प्रभ मिल्या भांतन भाती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लै के आया शब्द घोड़ा सच्चा राकी। शब्द घोड़े हरि अस्वारा। अमृत देवे साची धारा। गुरमुख विरला सेवे, देवे दरस अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ देवे फल सच्चा मेवा। अमृत वेला हरि सुहाया। अमृत साचा मुख चुआया। हउमे रोग तृष्ना भुक्ख, प्रभ दए गंवाया। काया लग्गे झूठे दुःख, काया कोढ़ दु:ख जोड़ जोड़, प्रभ अबिनाशी दए मिटाया। निहकलंक कलि वागां मोड़, कलिजुग अन्धेरा डाहढा पाया। गुरसिख गुर चरन प्रीती जोड़, ना कर तोड़ विछोड़, चढ़या घोड़ धुर दरगाहों आया दौड़, प्रभ अबिनाशी नेत्र खोल्ह, गुरसिक्खां पाया वैण प्रभ पूरे हो सहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक देह तजाई, अग्नी भेंट आप चढ़ाई। मात पिता ना कोई रखाई। गुरमुख साचे विच जोत टिकाई। ना कोई भाई ना कोई भैण, ना कोई दिसे धी जवाई। एका गुर संगत तेरी चरन प्रीत प्रभ साचे भाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत मिलण
आया साचा माही। मिलण आया चल दुआरे। गुरमुख साचे संत जन विच मात पुकारे। बेमुखां लाए डन्न, भाण्डे देवे भन्न, जो घड़या लक्ख चुरासी बण ठठयारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी आप बणाए, काया भाण्डे सर्ब मिटाए, ना कोई रक्खे कोल ठठयारे। सोहणे साचे थेवे लाए, ना कोई संग सुन्यारे। ना कोई सुन्यार धार हरि करतार। ना कोई वेखे चूहड़ा चम्यार। ना कोई वरन ना कोई गोत, एक रंग अपार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम वेख विचार। प्रभ आया जामा धार। ग़रीब निमाणया आपे पाए सार। ग़रीब निमाणा गले लगाणा। राजा राणा तख्तों लाहणा। चार कुन्ट एका शब्द डंक वजाणा। राउ रंक सर्ब उठाणा। द्वार बंक गुरमुखां आप सुहाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वासी पुरी घनक फेर अख्वाणा। दिल्ली जाए तख्त साचे चरन छुहाणा। प्रगट होए देस माझे, आप संवारे आपणे काजे, निहकलंक नरायण नर, तेरा सच्चा साजन आपे साजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां दए वधाई ख़ुशी मनाई, अनहद वजाए वाजे। अनहद शब्द तेरी सच्ची तूर। प्रभ अबिनाशी आसा मनसा देवे पूर। सर्ब गुणां हरि भरपूर। बेमुखां दिसे दूर दूर। गुरमुखां आया हिस्से सदा दिसे हाज़र हज़ूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, देवे साचा वर, साची जोत जगाए, गुरसिख तेरी काया विच टिकाए, होए रुशनाई जिउँ कोहतूर। गुर पूरा भोग लगांयदा। गुरमुखां चोग चुगांयदा। गई रैण सवेर आंयदा। दिन दिहाड़े प्रभ अबिनाशी पेखणा नैण, सोए पूत गुरसिख आप जगांयदा। सृष्ट सबाई वहाए वहन्दे वहिण, धर्म राए जमदूत चारों कुन्ट दुड़ांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिन दिहाड़े साचे लाड़े शब्द घोड़ी आपे चाढ़्हे, परम पुरख परमेश्वर साची लाड़ी नाल व्यहंदा। सच दिवस मिले वधाई। पंचम् जेठ रुत्त सुहाई। जोत सरूपी जामा धर, गुर संगत मेल साचा कर, करे खेल हरि रघुराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप लिखाए, दिन दिहाड़े चोले तन छुहाई। हरि आत्म रत्न अमोल है। पहला तोले पूरा तोल है। वसे गुर संगत कोल है। शब्द वजाए डंक आदि जुगादी, सद ब्रह्मादी रिहा पड़दे खोल्ह है। साचा नाम सदा अनादी, सच वस्त गुरसिक्खा लाधी, पंचम् जेठ सृष्ट सबाई सुत्ती अनभोल है। आपे मथ्थो मथणहारा। करे खेल अपर अपारा। राजे बल तेरी पाए सारा। प्रगट हो मोहणी रूप ल्या अवतारा। दूजा बावन भेख धर, मंगण गया दुआरा। तीजा धनंतर वैद बण, दुक्खां रोगां पाए सारा। दोवें हथ्थीं चले नेत्रा, इक्क बणाया साचा खेत्र, प्रभ अबिनाशी तेरी कोई ना होए झूठी बणतर। पहला रत्न हरि निकाला। नाम विक्ख इक्क प्याला। शिवजी गल पाए कंठ माला। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल जगत निराला। दूजा रत्न हरि विरोले। काम धेन विच्चों बोले।
अमृत सीर साचा कढ्ढे, प्रभ अबिनाशी मक्खण विच्चों कढ्ढे, साचे धाम आप बहाई, देवतयां दा कुण्डा खोल्हे। जोती जोत सरूप हरि, दूजा गेड़ा आप दवाया। तीजा रत्न कढ्ढ वखाया। चिट्टा घोड़ा बाहर आया। दक्खण दिशा आप बहाया। जोत सरूपी जोत हरी, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। कढ्ढे रत्न त्रैलोकी नाथी। बाहर निकलया ऐराप्त हाथी। प्रभ साचे दा बणया साथी। पूर्ब दिशा खड़े खड़ोता दोए वक्त सीस झुकाया, खड़ा दर ते टेके मथ्था। पंजवां रत्न कढ्ढे बाहरे। कलिजुग जीव होए गंवारे। कवण जाणे तेरी खेल अपारे। सतिजुग करे खेल न्यारे। जोती जोत सरूप हरि, सच सुच्च आपणा भेव आप खुल्हारे। साची करे खेल निराली। विच्चों निकल लछमी गल पाई फूलां माली। प्रभ अबिनाशी किरपा कर साचे धाम आप बहाली। अट्ठे पहर झस्से चरन, दिवस रैण रहे मतवाली। जोती जोत सरूप हरि, आप करे रखवाली। पूरन किरपा हरि साचे करी। बाहर आई अरंभा परी। गंधरब वास में जाए तरी। साचा देवे वर हरी। आपणी किरपा आपे करी। नेत्रा चले वारो वार, अमृत कढ्ढी साची धार, विच्चों मदि होई बाहर, चक्र सुदर्शन हरि हथ्थ छुहाया, चारों कुन्ट फिराया सच्चा रत्न आया बाहर, जोती जोत सरूप हरि, किरपा करी गिरवर गिरधारी। धरत मात हरि साचे तोली। विच्चों निकली नाल संजीवनी बूटी। जोती जोत सरूप हरि, चौदां रत्नां भेव खुल्हाए, गुरमुख विरला सेव कमाए, दर घर साचे दर्शन पाए, कर दरस जिस आत्म त्रैकुटी छुट्टी। माया मोह जगत जंज़ाला। हरि बिन अवर ना दिसे को, सृष्ट सबाई होई कंगाला। अमृत आत्म कोई ना देवे चो, ना दस्से राह सुखाला। साचा बीज कोई ना देवे बो, फल लग्गे आत्म डाला। लक्ख चुरासी रही रो, कलिजुग हड्डां लग्गे पाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुनेहड़ा पहले दे, पिच्छे प्रगट आवे हो। सच सुनेहड़ा दे कर घल्ले। एका शब्द धार विच संसार गुर निरँकार जामा धार तलवंडी खेड़ा नानक मल्ले। करया सच विहारा, शब्द थार चलदा रिहा कलम कले। जोती जोत सरूप हरि, गुर सेवा लाई ना जाए छलया ना कोई छले। नानक जोत जगे निराली। कलिजुग मेटे शाही काली। साची जोती दीपक बाली। चार वरनां दा सच्चा बानी, दर दुआरा इक्क रखाया, कोई ना जावे खाली। हिन्दू मुस्लिम सिख ईसाई सच्चा राह इक्क वखाया, आपे बणया पाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नानक गुर लिख्या लेख धुर, सच प्रीती गई जुड़, मिल्या नर हरि बनवाली। नानक नाम निधान जगत चलाया। गुरमुख विरले किया परवान कन्न सुणाया। बेमुखां आत्म भरया माण ताण, वेला गया किसे हथ्थ ना आया। आपे करे पुण छाण। मारे शब्द सच्चा बाण। चार दिशा अट्ठ अट्ठ दुआरे चार उदासीआं, आपे लए करे खेल महान। जोती जोत सरूप हरि, साची सेवा आपे लाई, किरपा कर श्री भगवान। किरपा करे नानक निरँकारी। सृष्ट सबाई जाए तारी।
वंडी जाए नाम, ग़रीब निमाणे गले लगाए, बेमुखां जाए दर दुरकारी। साचा माण ताण आपणे चरन रखाए, गुर पूरे दी बूझ बुझाए, जिथ्थे जगे जोत निरँकारी। गोरख मच्छन्दर बैठे अन्दर, मारन जन्दर ना कोई बूझ बुझारी। एका राह साचा दस्से, जिथ्थे हरि जी साचा वसे, काया डूंघी कन्दर इक्क महला सदा अटल्ला, सदा अटल्ल काया महल अटारी। महल मुनारा दे प्यारा विच संसारा। हरि गिरधारा पावे सारा। करे खेल अपर अपारा। पाए भेख नानक जोत निरँजण निराकारा। नानक निरँकार दस्से धार। चार वरनां इक्क प्यार। धुरदरगाही साचा माही विच संसार। हथ्थ विच फड़ी साची फाही, सतिनाम सतिनाम गुरमुखां गल रिहा डार। गुरमुखां मुड़ मुड़ वेखे, गुण विचारे किरपा धारे, चार कुन्ट चार चुफेरे उठ उठ वाजां मारे, जगी जोत निरालम आओ द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत इक्क अकार। चारों कुन्ट पैण धक्के, ना कोई देवे माण बूरे कक्के, रोड़ां उप्पर सेज विछाई रहे सुत्ता। बेमुख जीव जानण कलिजुग गंवारी, नंगी पैंरी चलदा फिरदा, बाबर शाही रुलदा फिरदा, झूठा शाह अग्गे मुठा। जोती जोत सरूप हरि, मक्के मदीने हुक्म सुणाए, निहकलंक कलि जामा पाए, बेमुखां वढ्ढे नक्क गुत्ता। नक्क गुत्त देवे वढ्ढ। दर घर विच्चों देवे कढ्ढ। ख़ाली घर कोई ना देवे छड्ड, फड़ करे हड्ड हड्ड। शब्द खण्डा देवे वढ्ढ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ जोत प्रगटाए, गुरमुख साचे संत जनां आपणी गोद बिठाए, आप लडाए लड। नानक तेरा चल्लया तीर। प्रभ अबिनाशी जोत धर, वडा पैंडा आया चीर। सृष्ट सबाई करे सर, सोहँ शब्द चलाए तीर। किसे कोलों ना जाए डर, मेट मिटाए औलीए पीर, दस्तगीर शाह हकीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा राणा सच्चा भाणा आपणे हथ्थ रखाए, किसे हथ्थ ना आए नीर। बेमुखां मुख होया काला निकले दवाला, गुरमुखां हरि साचा हुक्म सुणाया, जगे जोत जिउँ ज्वाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहणा सच्चा हल बणाया, सोहँ रक्खया तिक्खा फाला। धरत मात इक्क क्यारी। चले हल वारो वारी। प्रभ अबिनाशी पहली रहिल, मक्के मदीने मारी। आपे करे पहलों पहल, वेखो हुन्दी किवें ख्वारी। जोती जोत सरूप हरि, सिँघ सिँघासण बैठा चारों कुन्ट पावे सारी। सुत्ता अन्त ना कोई उठे, बेमुखां ना कोई मनावे, लुकया रहण ना देवे गुट्ठे, शब्द डण्डा मगर लगावे। धर्म राए दे दर टंगावे पुठ्ठे, हाहाकार करन ना कोई छुडावे। गुरमुखां प्रभ साचा तुठे, लाल अनमुल्लड़े लभ्भे इक्को इक्क मुट्ठे, साचे तोल तुलावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त सदा अडोल, ना कदे कोई डुलावे। ना डोले ना डोलणहारा। ना तुले, सृष्ट सबाई तोलणहारा। ना भुले, शब्द अगाध बोध बोलणहारा। भाग लगाए गुरमुखां कुले, जो चल आयण चरन दुआरा। पाए पंचम् जेठ मुल्ले, खोल्हे अमृत साचा भण्डारा। बेमुख जीव रहे भुल्ले, निहकलंक
कलि लै अवतारा। जन भगत विच मात फले फुले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अग्गे खड़े दर दुआरा। आत्म तन जिस जन हँकार। आए चल हरि द्वार। भरम भुलेखे दए निवार। ना कोई दिसे झूठा यार। तिन्नां लोका इक्को यार। लक्ख चुरासी जिस उपाई, साची जोत विच टिकाई, ब्रह्मा विष्न महेष सेवा लाई। वेंहदा रहे हरि करोड़ तेतीस, देण दुहाई, इन्द्रपुरी हाहाकार मचाई। सिँघ मनजीत दस्स साची रीत, सतिजुग साचे पुरी घनक जन्म दवाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सरन मिले वड्याई। हरि सरन मिले वड्याईआ। धरनी धरन गुरमुखां चुकाए मरन डरन, साची डोली आप चढ़ाईआ। आप खुल्हाए हरन फरन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म सच्चा डेरा लाईआ। गुरमुखां आत्म डेरा लाया, पंचम् जेठ दए वड्याई, आत्म अन्धेरा जाए चुक्क। कलिजुग फेरा जाए मुक्क। अन्तिम वेला गया ढुक्क। ना कोई रोके ना सके रुक। बेमुखां मुख पाए थुक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट कर ख्वारी हाहाकारी, मौत लाड़ी फेर बहारी, दर दरबारी शाह सुल्तान जाईं मारी, विच मैदान निहकलंक दरस करीं आण दोहां हथ्थां दए प्यारी। पहली कूट दीन मुहम्मदी कर ख्वारी। दूजी कूट चिट्टे फरंगी आवीं जावीं जावीं आवीं मारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई करी भुक्खी नंगी, ना देवे कोई सहारी। भुक्खी नंगी सृष्ट, लुट्टया माल धन। ना कोई जाणे प्रभ साचे दा साचा इष्ट, ना साचा शब्द सुणे कन्न। राम अवतार गुर वशिष्ट, सृष्ट सबाई चुकाया लहिण देण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम वेखे नैण। कलिजुग डन्ने बेमुख भन्ने आत्म अन्न्हे। पाणी मिले ना किसे छन्ने। गुरमुखां आत्म एका मन्ने। अट्ठे पहर दर द्वार खलोता होए सहाई, जिउँ माल चराए धन्ने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी आदि अन्त आपे घड़े आपे भन्ने। घड़े भन्ने भन्नणहारा। ना वसे किसे छप्परी छन्ने, जोत सरूपी खेल अपारा। सृष्ट सबाई हंने बन्ने, चले शब्द तीर करारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे नाम दान साचा शब्द सच्ची सरकारा। सच्चा मीत मुरार पुरख करतार है। साल ब्यासी पहले अमृत मेघ दित्ता बरख, चल्ली सच्ची धार है। कलिजुग तेरा लेख परख, सिँघ मताब बध्धी सिर दस्तार है। संत मनी सिँघ कर विचार, दर दर ना होणा मात ख्वार है। सौं जा घर पैर पसार, निहकलंक लए अवतार है। हरि गोबिन्द तेरी सुण पुकार, छेवां जामा सिँघ मताब साचे घर करे प्यार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका तेरी रक्खी ओट, साचा शब्द डंक वजायण इक्क अपार है। इक्क नगारा जगत वजाउणा। निहकलंक हरि नाउँ रखाउणा। राउ रंक द्वार बंक एका अंक, चरन टेक सृष्ट सबाई आप रखाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ सोया तैनूं आप जगाउणा। संत मनी सिँघ सुत्ता पैर पसार। अट्ठे पहर
दिवस रैण, आत्म करे इक्क विचार। दरस पेखण जाए नैण, घनकपुर आए हरि जामा धार। दर दुआरे सच्चा बहिण, चार कुन्ट होए ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, प्रगट जोत देवे लहिण देण करे सच प्यार। निहकलंक नरायण नर कल्गीधर शब्द तोड़ा। कलिजुग जीव लभ्भण नीला घोड़ा। दूर खलोते वेखण बांके वाला केहड़ा पैरीं पाया जोड़ा। जोती जोत सरूप हरि, संत मनी सिँघ देवे वड्याई, विच मात दित्ती दात वड करामात हरि साचा बौहड़ा। संत मनी सिँघ शब्द जणाया। उन्नी सौ अठताली बिक्रमी जोत जगाया। चुप्प चुपीता साचा संत दर घर साचे आए, भरम भुलेखे गए दूजी वेर दर्शन पाया। प्रभ कर कर हेर फेर दरस दिखाया। दरस कर हरि गिरधारी। संत मनी सिँघ उतरे पारी। दिवस रैण अट्ठे पहर चढ़ी रहे नाम ख़ुमारी। छड्डी आए भाई भैण, देस मालवे छड्डी महल्ल अटारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को सच्चा राणा लभ्भा, जिथ्थे मिली सच्ची सरदारी। साचा राणा हरि भगवाना। दर घर आया हो निमाणा। प्रभ अबिनाशी एका देवे धुर फ़रमाणा। सोहँ शब्द आस पास रखाए, आत्म धरवास रखाए चढ़ाए सच बबाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, संत मनी सिँघ पूरा गुर इक्को इक्क पछाणा। संत मनी सिँघ कर पछाण। दर घर साचे मिल्या आण। उठ संत वड बलवन्त, प्रभ अबिनाशी चुक साचा कन्त, साचा नाम झुल्ले इक्क निशान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत खेल करे महान। संत मनी सिँघ शब्द जणाई। निहकलंक हुक्म सुणाई। आपणे हथ्थ डोर रखाई। उठे संत नाल साचा कन्त, सर अमृत नूं करे धाई। जोती जोत सरूप हरि, हरि मन्दिर जाए डेरा लाई। हरि मन्दिर दे वड पुजारी। दुष्ट दुराचार नर नारी। संत महंता होए ख्वारी। मिटदे जाण वारो वारी। लिख्या लेख संत कलम चलाई भारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द डण्डा अग्गे डाहया, जिस दा कन्ना आप रखाया, ना कोई सके पछाड़ी। किया खेल हरि गिरधारे। साचा शब्द फेर उपजावे, पुरी अनन्द चल डेरा मल, संत मनी सिँघ वाजां मारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाल अवस्था करे खेल न्यारे। अनन्दपुरी डेरा लाया। चारों तरफ घेरा पाया। चारे राणे दूर दुराडे नेत्र वेख, साचा हुक्म आप सुणाया। निहकलंक प्रगट होया माझे देस, आओ चल सरनाया। अन्तिम अन्त लैणा वेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छड्डे देह निमाणी जगत राणी आए हानी, जोती खेल रचाया, साचा खेल करे कराया। संत मनी सिँघ सहिज सुख धारया। पूर्ब कर्म आप विचारया। मानस जन्म जिस सुधारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका हरि रसना नाल उचारया। रसना गाए गोबिन्द गीत। झूठा तन काया छड्डी इक्क प्रीत। मानस जन्म ल्या जगत कलि जीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे माण दवाई रक्खे सदा अतीत। रक्खे सदा अतीत, जगत निशान है। बणया
सच्चा मीत, वाली दो जहान है। चलाए सच्ची रीत, देवी देवत फुल्ल बरसान है। इक्क महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुणाए सुहागी गीत, सोहँ रसन वखान है। साचे संत लिख्त लिखाई। बणे बणत निहकलंक तेरी सरनाई। मेल मिलाए पूरे भगवन्त, मिले जगत वड्याई। ना कोई जाणे जीव जन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम होए आप सहाई। संत मनी सिँघ देह तज। सच सिँघासण चढ़या भज्ज। अमृत पीता जा के रज्ज। शब्द ताल गया वज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे दर साचे घर आप बहाया, पड़दे रिहा कज्ज। करे पुकार रूह निमाणी अमृत प्या सच्चे पाणी। दूई द्वैती पड़दा लाह, भेव खुल्हा खाणी बाणी। साचा छत्र सिर झुला, आत्म जोत जगा महानी। जोती जोत सरूप हरि, इक्को दे सच्चा घर, अन्त चुका जम की कानी। सुण पुकार पुरख अबिनाशया। गुरमुख तार कर प्यार, साची जोत कर प्रकाशया। आपे पुरख आपे नार हरि करतार, आपे देवे शब्द सवास्सया। आपे चुक्के गुरसिक्खां भार हो त्यार, मानस जन्म करे रहिरास्सया। कलिजुग लाहे तन बुख़ार, मारे शब्द कटार पहली वार हो हो त्यार, करे बन्द खुलास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां दर दुआरे बण भिखारे सच वणजारे कलिजुग जाए तार। मंगी मंग इक्क उमंग। प्रभ अबिनाशी चाढ़्हे रंग। शब्द तरंग वसणा अंग संग। कटी भुक्ख नंग। प्रगट होए दरस दिखाया, तीजे लोयण चाढ़्ह रंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका ओट सरन तकाई आए सरनाई, आप वजाई शब्द मृदंग। निहकलंक नरायण नर, सच्चा दुआरा ल्या मंग। आत्म वज्जे मृदंग ढोल नगारा। चढ़े सच्चा रंग, चले शब्द अपर अपारा। साचे शब्द घोड़े कस्सया तंग, गुरमुख साचे हो त्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म पड़दा लाहे इक्क वखाए सच्चा दर दुआरा। सच्चा दर द्वार नेत्र खोल्हे। गुरमुख साचे वेख विचार। प्रभ अबिनाशी आपे बोले, ना होए कदे बन्द कवाड़। ना साड़े धुप्प हाढ़, प्रभ अबिनाशी फिरे पिछे अगाड़। आपे बणे सच्चा तोले, जोत जगाए बहत्तर नाड़। दूई द्वैती बज़र कपाटी देवे पाड़। साची हाटी इक्क खुल्हाए, गुरमुखां साचा राह वखाए, दर घर साचे देवे वाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचा माण दवाए बणाए साचे लाड़। साचे लाड़े चढ़ घोड़ी। गुर चरन प्रीती साची जोड़ी। लग्गी प्रीत ना किसे तोड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रूह निमाणी देवे पाणी, प्रभ अबिनाशी मिल्या इक्को सच्चा हाणी, आप बुझाए तृष्ना अग्ग कलिजुग लग्गी औड़ी। तृष्ना अग्ग लग्गी जग। गुरमुख साचे संत प्रभ अबिनाशी पकड़े तेरे पग। सृष्ट सबाई गई दग। घनक पुर वासी लाह उदासी, शब्द चलाया स्वास स्वासी, चरन प्रीती गई लग्ग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कर बन्द खलासी, पंजां चोरां मार मिटाई आत्म पकड़ शाह रग। पंजां
चोरां वज्जे तीर। घत्ती जाण वहीर। एका देवे साची धीर। करे शांत सरीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दित्ता वर, आया दर ठंडा भए सरीर। आत्म ठंड हरि वरता रिहा। साचा नाम देवे वंड, खुल्ही गंढ्ढ बंधा रिहा। गुरसिख आत्म कदे ना होए रंड, सद सुहागण आप रखाईआ। आप उठाए दुक्खां पंड, चरन प्रीती जिस लगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची नीत गुरमुख परख, शब्द घोड़े दए चढ़ाईआ। शब्द घोड़े हो अस्वार। रसना गाउणा हरि करतार। सोया भगत जिस उठाउणा, आए चल द्वार। फड़ फड़ बाहों राहे पाउणा, अन्तिम कलि ना करे कोई अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका बख्शे चरन प्रीती गुरमुख साचे सच प्यार। सच प्यारा जगत विहारा। चरन दुआरा नारी नारा एका धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच्चा तीर चलाए, अमृत सीर मुख चुआए, चलदी रहे सच्ची धारा। अमृत धार वगे तन। ठंडा ठार करे मन। ना आवे हार विच संसार, गुरमुख आत्म जाए मन्न। प्रभ अबिनाशी पसर पसार जोत अकार, साचा शब्द सुणाइन कन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे माण दवाए, जो जन चल सरनाई आए, बेड़ा देवे बन्न। बेड़ा बन्न्हे कंध उठाए। ख़ुशी बन्द बन्द कराए। परमानंद विच समाए। निजानंद सोझी पाए। एका छन्द शब्द सुणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा बख्शिंद, दर घर आयां माण दवाए। आपे बख्शे बख्शण योग। देवे दरस हरि अमोघ। विच्चों कटे हउमे रोग। साचा मेल मिलाया लिख्या धुर संजोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी काया ना होए विजोग। साचा रस लैणा चट। जगे जोत काया मट। होए प्रकाश घट घट। आपे ढाहे पापां वट। अग्गे दिसे साचा हट्ट। जोत सरूपी साचा हरि इक्को पहन बैठा साचा बाणा चिट्टा पट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लाहा लैणा खट्ट। साचा लाहा लैण खट्ट, बण वणजारा। प्रभ अबिनाशी करे तरस, देवे नाम अधारा। अमृत मेघ जाए बरस, एका वगे वहिण वडी धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर किसे हथ्थ ना आए, लक्ख चुरासी फिरे हलकाए, निहकलंक नरायण नर, तेरे खड़ा रहे आत्म दर दुआरा। आत्म दर सच्चा दरवाजा। जिथ्थे वसे ग़रीब निवाजा। गुरमुखां रक्खण आया लाजा। आप संवारे आपणा काजा। चारों कुन्ट पैण भाजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण डेरा लाया, निहकलंक जोत जगाए, संत मनी सिँघ संग रलाए, पूरा लेखा आप चुकाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत विच मात देवण आया सच्चा दाजा। गुरसिख आत्म बिल्लाईआ। दर घर साचे दए दुहाईआ। कलिजुग जीव भाण्डे काचे, एका हरि साचो साचे, करे सर्ब रुशनाईआ। गुरमुख विरला हिरदे वाचे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस साची बूझ बुझाईआ। जगत अन्धेरा आप हटावणा। सन्झ सवेर
इक्क करावणा। शब्द घोड़ा चारों कुन्ट रखावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी आत्म सेजा डेरा लावणा। आत्म सेजा सुत्ता पैर पसारी। निहकलंक नरायण नर अवतारी। एका जोत जगे अटल्ल, काया महल्ल अटारी। सृष्ट सबाई आप भुलाए, कर कर वल छल, ना कोई जाणे निहचल धाम जिथ्थे वसे हरि मुरारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे माण दवाए मंगी मंग पहली वारी। मंगी मंग हरि दए दिलासा। निज घर आत्म रक्खे वासा। साची जोत करे प्रकाशा। एका जोती विच टिकाए ना तोला ना मासा। ना कोई तोले तोल तुलाए, बेमुख जीव करन हासा। कलिजुग अन्तिम जामा पाया, लक्ख चुरासी वेखण आया, आपणी अक्खीं आप तमाशा। सच पुरी हरि तजाईआ। ब्रह्मलोक ना देवे वड्डयाईआ। शिवलोक शिव शंकर गणेश महेष नेत्र खोल्ह रहे तकाईआ। पुरी इन्द्र करोड़ तेतीस देवण दुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, घर साचे मात जोत प्रगटाईआ। मातलोक लोकमात। हरि देवण आया सच्ची दात। गुर संगत बणाए इक्क जमात। ना कोई पुछे ज़ात पात। साचा शब्द देवे दात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे धुरदरगाही इक्क ल्याया नाम सुगात। नाम सुगात जाए वंडी। आप मिटाए भेख जगत पखण्डी। चिट्टा बाणा तन रखाए, सृष्ट सबाई डन्न लगाए, गुरसिक्खां बेड़ा बन्न वखाए, चुक्की फिरे आपणी कंधी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़ फड़ बाहों राहे पाए, सचखण्ड निवासी इक्को लाया साचा डण्डी। सच्चा डण्डा गया लग्ग। गुरमुख धरना संभल पग। जगत अन्धेरी जाणी वग। जोत अग्न जाणी लग्ग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ खेल रचाए, कूजा मिसरी संग रलाए, केसर तिलक मस्तक लाए, संत मनी सिँघ ना कोई करे अज पज। संत मनी सिँघ दित्ता माण। जगाए जोत हरि भगवान। खुल्हे सोत साचा शब्द कन्न सुनाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा चुकावण आया, दे जोत श्री भगवान। संत मनी सिँघ मुख लग्गे सगन, अट्ठे पहर रहे मग्न। किरपा करे साचा हरि, जो जन चरनी मेरी लग्गण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चो सच करे विहारा, विच संसारा बन्न्हे धारा, गुरमुख धुर दरगहि कोई ना दिसे नग्न। नंगा जाए ना दोज़ख़ भाह। धर्म राए ना लए अटका। जम राए दोए जोड़ अग्गे सीस दए झुका। निहकलंक जिध्धर पेखे, साचे राहे देवे पा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ माण दवाए, गुर संगत इक्क बहाए सच्चे थां। सच्चा थां इक्क निरँकार। गुरमुखां मिले विच संसार। सृष्ट सबाई करना हाहाकार। अन्तिम वेला जिन्हां खोहणा, ना होवे कोई सहार। गुर चरनी जिन्हां बहिणा, धर्म राए ना मारे डाहढी मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर कल्गीधर अवतार। संत मनी सिँघ तिलक लगाया। साची किलक नाद वजाया। चार कुन्ट
दए सुणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। होया दरवेश दर दरबार प्रगट जोत श्री भगवाना। ना कोई वरन ना कोई गोत, एका झुल्ले शब्द निशाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जोत प्रगटाई, प्रगट होया जिउँ द्वापर कृष्ना कान्हा। कृष्न कान्हा हरि मुरारी। करे खेल विच संसारी। द्वापर तुट्टी कलिजुग गंढ्ढी अन्तिम वारी। दुरबाशा रिखी शब्द धार, तिक्खी होए ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम जन्म दवाया, सिँघ ठाकर नाम रखाया, करे खेल अपर अपारी। सिँघ ठाकर हरि रत्नागर। काया भरे अमृत गागर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वणज कराए, गुरसिख बणे सच सुदागर। उठ वणज कर वणजारया। गुरसिख पूरे हरि दुलारया। प्रभ अबिनाशी नंगे सिर सीस धर दस्तारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम वेला वेख तेरा मानस जन्म संवारया। निहकलंक नरायण नर, दूजा जामा फेर दुआया द्वापर रिखी हंकारया। संत मनी सिँघ चुग साची चोग, साचा रस लैणा भोग, इक्को शब्द सच्चा जोग, जगत झूठा माया लूठा वडा रोग, अन्तिम होया मूधा ठूठा होए कर्म विजोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आप निभाए धुरदरगाह सच्चा सच संजोग। धरी सीस सच्ची दस्तारे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। पूर्ब कर्म विच मात विचारे। दित्ता साचा जरम मिटाए भर्म, दरस दिखाए अगम्म अपारे। ना कोई रक्खे दूजी शर्म, काया झूठी झूठा चरम, एका जोत हरि गिरधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे जीआ दान करे पार उतारे। नाल भतार तरे नार। एका दस्से हरि प्यार। हिरदे वसे कर विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाए, साची सेवा लाए, ना आए कदे हार। दु:ख दर्द जाणे ढैह। साध संत जाणा पैरी पै। अट्ठे पहर दर दुआरे चरन निमस्कारे दूजे थां ना कोई रहे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा माण ताण जन भगतां दए। देवे माण भगत निमाणयां। रक्खे आण चरन ध्यानया। वज्जे बाण सच निशानयां। चुक्के काण विच जहानया। सच्चा देवे पीण खाण, सोहँ नाम इक्क भगवानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन पूरा सतिगुर जाणया। पूरा सतिगुर हाज़र हज़ूर। लिख्या धुर घर आया तुर ना वसे दूर। चरन प्रीती जाए जुड़, आसा मनसा प्रभ साचा पूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आत्म सहिँसा करे दूर। सति सतवन्ती घर रक्खे वास। अट्ठे पहर रहे उदास। करदी रहे आपणा वास। दर खलोती खिड़ खिड़ हस्से, ना आवे गुरसिख तेरे पास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ चरनां हेठ झस्से, मिटे अन्धेर करे प्रकाश कोट रवि सस्से। ब्रह्मे मिली मात वड्याई। सुरसती नार जिस उपाई। विच्चों नासकां कढ्ढ वखाई। लै के बीना बाहर आई। छत्ती राग रही सुणाई। नारद सुत आप उपजाई। जोती जोत सरूप
हरि, कवण जाणे तेरी वड्याई। नारद सुत कर तप। इक्क जपा साचा जप। तन काया ना कोई रहे चढ़या तप। जोती जोत सरूप हरि, आप बुझाए प्रगट होया आपे आप। नारद होए जगत अनादी। वेखे खेल जगत ब्रह्मादी। जुड़या रहे जोड़ माधव माधी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, गुरमुख आत्म जाए साधी। नास केस बाल यह जन्मा। अट्ठ वर्ष रहे विच भरमा। आपे जाणे आपणे कर्मा। देवे वर किरपा कर माण दवाए ब्रह्मा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त चरन प्रीती इक्क रखाए। सतिजुग त्रेता खेल अपार। द्वापर प्रगट होया कृष्न मुरार। गऊ ग़रीब निमाणयां पावे सार। देवे नाम सच्चा वञ्झ मुहाणयां। बेड़ा करदा जाए पार। माण गंवाए राजे राणयां, हँकारी दुर्योध्न मार। जोती जोत सरूप हरि, बिप्पर सुदामे पाए सार। बिधर सुदामा वड कंगाला। ना कोई सच्चा दिसे धन्न माला। फस्सया विच जगत जंज़ाला। अट्ठे पहर हड्डीं पाला। ना कोई निकले साह सुखाला। जोती जोत सरूप हरि, साचे भगत झूठी माया तेरा कढ्ढे आप दवाला। झूठी माया गई रुठ। दर घर साचे भगत वसेरा, मिले ना आटा मुट्ठ। प्रभ अबिनाशी खेल रचाया, बिप्पर सवाणी गई रुट्ठ। साचा मिहणा सीने लाया, कृष्न नगीने वड हसीने विच द्वारका बंक सुहाया। जोती जोत सरूप हरि, जन भगत भगत जन आपे दए सच्ची सरनाया। बिप्पर सुदामा कर विचार। दर घर साचे हो त्यार। वज्जे शब्द तमाचा हरि हिरदे राचा चढ़या नाम ख़ुमार। काया वेखे भाडा काचा, हरि जी दिसे साचो साचा, जाए दर कृष्न मुरार। जोती जोत सरूप हरि, वड भूप सिँघ सिँघासण डेरा लाए बैठा पैर पसार। सिँघ सिँघासण हरि आप बिराजे। भगतां खड़े दर दरवाजे। दर दरबान अग्गे आया, दोवें जोड़ करे पुकार। ग़रीब निमाणे भुक्खा ब्रह्मण इक्क तसाया, कृष्न मुरारे मारे अवाज़े। बिप्पर सुदामा नां सुणाया। नेत्र वेखा आपे आप, जोती जोत सरूप हरि, छड्ड सिँघासण जन भगतां रक्खण आया लाजे। आया चल भगत द्वार। वड सिँघासण हरि जी मुरार। दोए जोड़ करे निमस्कार। लई प्रदखणा बिप्पर सुदामा खड़ा विचकार। आपणी गोद उठाया हरि दया कमाया , सिँघ सिँघासण डेरा लाया, दित्ती पैज संवार। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, जन भगतां साचे संतां करदा आया सच प्यार। बिप्पर सुदामे आई लज। बहुते करे अज्ज पज्ज। केहड़ा दस्से मैं जावां भज्ज। दर दरबार साचा लग्गा कवण देवे पड़दे कज्ज। जोती जोत सरूप हरि, अग्गे होए खलोता बिप्पर सुदामे दर्शन कर लै रज्ज। दर्शन कर हरि मुरार। लथ्थे तन दलिद्र भार। जोती जोत सरूप हरि, आत्म वेखे वेख विचार। आया दर लै के पूजा। रख्या भेव आत्म गूझा। साचे राह प्रभ साचे सूझा। जोती जोत सरूप हरि, आप चुकाए भेव एका दूजा। कृष्न मुरारी रिहा बोल। बिप्पर सुदामे गंढ्ढी खोल्ह। केहड़ी वस्त तूं रक्खी कोल। जोती
जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे भगत जन आपणी गोद उठाए करे चोल्ह। बिप्पर सुदामा की करे विचारा। पल्ले ना कोई दाम, इक्को सुक्का दिसे चाम, दूजा पीणा नाम जाम, अमृत चले सच फुहारा। चारों कुन्ट दिसे राम घनईआ शाम। जोत सरूपी पसर पसारा। जोती जोत सरूप हरि, आपे खोल्हे गंढ्ढ देवे वंड, पल्ले बन्न्हे जो तन्दल भारा। तन्दल तिल भगत भगवान। दोए गए मिल, सृष्ट सबाई गई हिल्ल, शब्द तीर चढ़या चिल्ल, जोती जोत सरूप हरि, इक्को नाम साची मेख लगाए धरत मात तेरे विच किल्ल। साचे दर मेरी वड्याई , मुड़या घर चांईं चांईं। दोए जोड़ करे बेनन्ती, एका अर्ज़ आप सुणाई। किरपा करी अन्त भगवन्ती, चरन सेवा फेर कराई। घर वेखे मेरी नार सतवन्ती, अट्ठे पहर रहे भुक्खी तिहाई। टिकाणा मिले ना जीव जन्ती, इक्को ओट तेरे चरन रखाई। जोती जोत सरूप हरि, साचा सुखन जन भगतां अग्गों रिहा सुणाई। जन भगत हरि दुलारे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। कलिजुग वरते विच संसारे। ईसा मूसा लायण नाअरे। संग मुहम्मद चार यारे। दस गुर लए अवतारे। चारोंं कुन्ट करन पुकारे। शब्द खण्डा विच वरभण्डा मारे अपारे। कलिजुग जीव कोई ना जाणे, अन्तिम होए सर्ब गंवारे। निहकलंक नरायण नर कलि कल्की अवतार चौथे जुग जामा धारे। प्रगट हो गुर गोबिन्द विच हिन्द, करे खेल अपर अपारे। बेमुख रुढ़्हाए सागर सिंध, वहाए वहन्दी धारे। गुरमुख बणाए साची बिन्द वड मृगिन्द, बेमुख करन निन्द, ना कोई पावे सारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिप्पर सुदामे दित्ता वर साचे घर, द्वापर तेरी अन्तिम वारे। दित्ता वर हरि निरँकार। बिप्पर सुदामा दित्ता तार। कलिजुग वरया विच संसार। प्रगट होया हरि निरँकार। सोहँ शब्द रहे रसन अपार। आत्म लथ्थे तन अफार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन, फड़ फड़ बाहों जाए तार। बिप्पर सुदामे जामा पाया। प्रभ अबिनाशी दया कमाया। साचा नगर खेड़ा खुल्हा वेहड़ा इक्क रखाया। चौथे जुग दित्ता गेड़ा, गुरमुख साचा आप उपाया। मातलोक मुकाए झूठा झेड़ा, गुरमुखां बेड़ा बन्न वखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बिप्पर सुदामे साचे रामे विच मात जन्म दवाया। मात जन्मे मिटे भरमे वडे होए कर्मे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप लिखाया, इक्क ध्यान चरन लगाया। ना जन्मे ना मरे, बिप्पर सुदामे लेख लिखाए। दूजा जामा मात दवाए। सिँघ प्रीतम नाम रखाए। सिँघ पाल तेरी रक्खे लाज, सोहँ शब्द मार उडार, दूती दुष्ट जायण भाग, शब्द तीर इक्क चलाए। शब्द सरूपी रिहा गज्ज, गुरसिख तेरी आत्म मारे इक्क अवाज़, साचा डेरा आप रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होया देस माझ, गुरसिक्खां संवारे आप काज, निहकलंक नरायण आप आपणा काज संवारे। प्रीतम सिँघ प्रीत निभाईआ। बिप्पर सुदामे सेव कमाईआ। कलिजुग अन्त मिले वड्डयाईआ।
चार कुन्ट होए रुशनाईआ। निहकलंक वजा डंक, सिर आपणा हथ्थ रखाईआ। वेखो उठ उठ राउ रंक, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। शब्द लगाए ठनक, दिनो दिन करे दूण सवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच भण्डारा देवे ना आवे तोट, अतुट्ट भण्डार वंडण आईआ। विच संसारा जन भगतां करे आप प्यारा। देंदा जाए वारो वारा। चारों कुन्ट वेंहदा जाए, लक्ख चुरासी पावे सारा। चारे कुन्ट उठ उठ वेखे, निहकलंक नर अवतारा। बेमुखां कढ्ढे भरम भुलेखे, जो जीव होए हँकारा। वेद पुरान खाणी बाणी बेमुखां तोड़े जगत हँकारा। बन्न्हे सीस सच्चा दस्तारा। संत मनी सिँघ भरया पाणी, निहकलंक छड्ड देह दूजी वार बणया हाणी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म रिहा संवारा। मानस जन्म दए संवार। मनी सिँघ जन्म दवाया शब्दी धार। आपणी देह आप तजाई, घनकपुर दे विच जलाई। इक्क समाध आप रखाई। जगत विवाद सर्ब मिटाई। एका नाद शब्द वजाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुणे लोकाई। आपणी देह हरि तजा के। बेमुखां तों मुख छुपाया, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाया, गुरसिक्खां एका सुख वखा के। प्रगट होया निहकलंक बली बलवान, जोत सरूपी जामा पा के। ना हथ्थ फड़े तीर कमान, चले इक्क रसन कटार, चारों कुन्ट राजे राणे डिग्गण चरनी आ के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द कन्न सुणाए वाली हिन्द फड़ उठा के। वाली हिन्द उठ हो त्यार। निहकलंक कलि आया जामा धार। दिल्ली तख्त सुत्ता पैर पसार। प्रभ अबिनाशी अट्ठे पहर लिखाई जावे लिख्त, संत मनी सिँघ बण लिखार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण डेरा लाया, इक्क लाए सच्चा दरबार। इक्क लाए सच दरबारा। वाली हिन्द आए दुआरा। निहकलंक बैठे चरन दुआरा। देवे जोत प्रभ शब्द अधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्नां लोकां बूझ बुझाए, चौथा घर फेर वखाए जिथ्थे वसे हरि निरँकारा। पंचम् शब्द सच निशान है। देवे कन्त इक्क भगवान है। सोहँ बणाए जगत बणत, आदि अन्त विच जहान है। चारे बणे सच्चे यार, चार कुन्ट खड़े रहण दर दरबान है। जोती जोत सरूप हरि, पंजवें देवे इक्का वर, सभनां उप्पर रक्खे बली बलवान है। पंजवां इक्क चोट नगारा। चलदी रहे शब्द धारा। डिगदी रहे कँवल मझारा। उल्टे नाभी कँवल खिले गुलज़ारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां खोल्हे दस्म दुआरा। प्रभ अबिनाशी दया कमाई जांदा। हथ्थ आपणे छत्र उठाई जांदा। गुरमुखां सिर झुलाई जांदा। साची जोत विच टिकाई जांदा। महिंमा हरि अगणत, गुरमुख साचे साचा भेव खुल्हाई जांदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका थां दोहां धिरां मेल मिलाई जांदा। साचा हरि साचा घर साचा देवे वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे साचा माण दवाए दया कमाए, आपणी हथ्थीं सीस
छत्र झुलाई जांदा। छत्र सीस हरि जगदीश। भेव खुल्हाए भिन्नड़ी रैण बीस इकीस। साचे लेख लिखाए, कोई ना करे प्रभ साचे दी रीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा जन जपो शब्द साचा एका दस्से शरअ शरायत, ना कोई पढ़ाए दूजी हदीस। ना कोई पढ़ाए होर हदीसा। मेट मिटाए मूसा ईसा। रक्खे लाज गुरसिख तेरे केसां सीसा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर जोत जगाए, आपणा डंक सच्चो सच वजाए श्री हरि नर गुर दस्मेसा। गुर दस्मेस जोत अकाली। प्रगट हो करे रखवाली। गुरमुखां बणे साचा पाली विच मात पताली। कलिजुग वेला अन्तिम नेड़े आया, नगर खेड़ा ढाहवण आया, फुल झाड़े बेमुखां लग्गे पत डाली। पत डाल जाए झड़। खाली दिसण सारे धड़। शब्द उठाए मगर लगाए इक्क वहाए आपणा हड़। बेमुख जीव सर्ब रुढ़्हाए, लाड़ी मौत तेरे अग्गे लाए, धर्म राए दर जाण वड़। गुरमुख साचे चरन बहाए अन्तिम वेले बाहों फड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचा खण्डा हथ्थ फड़ाया, पंजां चोरां नाल रहे लड़। संत जनां होए सहाई। पंजां चोरां दए सजाई। अन्दर बैठे हाहाकार पुकारन, ना सके कोई छुडाई। बेमुखां नूं वाजां मारन, जन संतां रहण सरनाई। काम क्रोध हँकार लोभ मोह बेमुखां नाल प्रनाई। गुरसिख तेरी आत्म साची जोत करे रुशनाई। पंजां चोरां आवे डर, मौत देवे हर। साचा धर्म ना छड्डीं, जाणा साचे घर। चुकाई जाए हरि साचा जम की कान, एका नाम वक्ख कर। गुरमुख साचा आप पछाणे, लक्खां ताईं कक्ख कर। सतिजुग साचे तेरा चिट्टा चोला, प्रभ आपणे हथ्थ रखांयदा। कलिजुग तेरा व्याहवण आया अन्तिम बोला, शब्द घोड़ चढ़ांयदा। सोहँ सुणाए सच्चा ढोला, गुर संगत संग रलांयदा। संत मनी सिँघ हरि पड़दा खोल्हा, बहिणा देण चुकांयदा। किया भेंट प्रभ साचे अग्गे चोला, हरि साचा तन छुहांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लिखारी आपणी बणत आप बणांयदा। आप बणाए सच्चा सिक्दार। करे न्याउँ धर्म दरबार। सोहँ शब्द रक्खे ठंडी छाउँ विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ करन आया सच्चा इक्क विहार। संत मनी सिँघ सच दरबारी। देवे नाम शब्द उडारी। निहकलंक होया पहरेदारी। सृष्ट सबाई करी जाए ख़बरदारी। गुरमुख साचे तारी जावे वारो वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरनां इक्क सरन रखाए, सतिजुग साचा मार्ग लाए, ना कोई जम्मे पुत्त धी कुँवारी। सच्चा मार्ग हरि प्रभ लाणा। अठारां बरनां भेव चुकाणा। छत्री ब्रह्मण शूद्र वैश ना कोई अख्वाणा। गैल गुंड दोवें अन्त मेट मिटाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दस्से सच टिकाणा। चार वरन सच दुआरे। सतिजुग साची बज्झे धारे। संत मनी सिँघ तेरे सोहण बंक दुआरे। प्रभ अबिनाशी कर कर वेस, धर धर भेस दर दर घर घर वाजां मारे। खुल्हे रक्खे हरि जी केस, दर दरवेश
करे भेख अपर अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टा बाणा तन छुहाया, संत मनी सिँघ माण दवाया, सतिजुग साचे रूप वटाया। सच दुआरे देवे माण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए चतुर सुजान। भेंट चढ़ाया चिट्टा दुप्पटा। बेमुखां सिर पाए घट्टा। गुरमुखां साचा लाहा खटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आत्म जोत जगाए जगे लट्ट लट्टा। चिट्टा दुपट्टा साची चुन्नी। कलिजुग दी जिस चोटी मुन्नी। प्रभ अबिनाशी आपणा खेल आप रचाए, बेमुख चारों कुन्ट जाए भुन्नी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ जन भगतां पुकार आपे सुणी। सुणे पुकार भगत प्यारा। जामा धार हरि अवतारा। निहकलंक नरायण नर सतिजुग साची बन्न्हे धारा। दरस पेखे जो जन नैण, मन तन उतरे अफारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा सीर प्याए पंजवें छेवीं रैण दोवें इक्क थां बहाए। पंज छे हो इक्ट्ठे। आप गिढ़ाए उलटी लट्ठे। कलिजुग तेरे तपे भट्ठे। प्रभ अबिनाशी रैण सबाई अग्नी डाहे मट्ठे मट्ठे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रैण भिन्नड़ी साची आवे, छेवां रूप हरि वटावे, गुर संगत करी दर इक्ट्ठे। अद्धी रात रैण विहावे। प्रभ अबिनाशी दया कमावे। चरन धूढ़ घोल गुरमुखां दे मुख चुआवे। आपे वसे आत्म कोल, दूर दुराडा ना डेरा लावे। आत्म पर्दे देवे खोल्ह, तिन्न सौ सट्ठ हाडी डाढा जोड़ जुड़ावे। जगत वाड़ी आपणे हथ्थीं वढ्ढ वढ्ढ, धर्म राए तेरे दर घर बण बण गाडी आप पुचावे। बणे गाडी हरि निरँकारी। धरे वाढी विच संसार, ना कोई माण ताण रखाए घर घर रोवे नर नार, बेमुखां मात लोक विच्चों जाए बाहर काढी। फड़या हथ्थ खण्डा दो धार, पुरीआं लोआं कर अकार, पुरीआं लोआं पाए सार, ब्रह्मा ब्रह्मलोक विच्चों हो जाए बाहर, सिँघ पाल उठ दुलारे प्रभ अबिनाशी देवे इक्क सच्ची सरदारी। सच्ची कर हरि चरन निमस्कारी। आपे होवे पहरेदार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वासी पुरी घनक वजाए डंक, तिन्नां लोकां कराए हाहाकारी। हाहाकार जगत बिल्लाया। शब्द खण्डा दो धार, हरि करतार पंचम् जेठ आपणे हथ्थ उठाया। संत मनी सिँघ तेरी लेख लिख्त अपार, विच दिल्ली बैठ तिन्न साल कलम चलाया। राणे संगरूर तेरा कर्म विचार, साची सेव कमाया। प्रभ अबिनाशी पावे सार, राजे राणे फड़ फड़ मूंह दे भार सुटाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका झण्डा ऊँच नीच, दूसर कोए ना सीस झुलाया। सच दरबार हरि निरँकार। कूड़ कुड़यावे कलिजुग जीव रिहा विचार। बेमुख बन्न्हण झूठे दाअवे, अन्तिम वेले बाज़ी जाण हार। ना कोई छुडावे पिता मांवे, झूठे करन जगत प्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप सुणाए, मदिरा मास जो रसना लाए, गुर दर अग्गे ना तजाए, बेमुखां विच नां रखाए, दर घर साचे विच्चों हो जाए बाहर। मदिरा मास जिस रसना लाउणा। बेमुख जीव कलिजुग वेले अन्त ना किसे छुडाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
नेत्र लैणा पेख, औलीआ पीर शेख़ जिस मिटाउणा। बेमुख जीव जगत कंगाल। कलिजुग अन्तिम होए बेहाल। आत्म रुल्लया अनमुल्लड़ा लाल। प्रभ अबिनाशी भुल्लया, फल ना लग्गे काया डाल। गुरमुख विरला पूरे तोल तुल्या, प्रभ तारे बिरध जवान बाल। सच भण्डारा प्रभ साचे दा साचा खुल्हया, गुरमुखां रिहा सुरत संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खाण आया जोत सरूपी बण के काल। काल रूप हरि काला वेस। प्रगट जोत करे हरि माझे देस। भुल्ले रहे नर नरेश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तेरा लेखा आण चुकाया, ना कोई रक्खया भरम भुलेख। लाल रंग हरि वटाया। धरत मात दए दुहाया। कलिजुग होए अन्धेरी रात, पाप वध्या दूण सवाया। मार मात हरि साचे झात, बेमुखां मेरे उप्पर पड़दा पाया। क्यों बैठा इक्क इकांत, सन्झ सवेर किसे दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत धर लाल चीरा सिर बंधाया। बन्न्हे सिर लाल चीरा। भैणां मिले ना किसे वीरा। प्रभ अबिनाशी पंचम् जेठ चलाए इक्को तीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप सुणाए मेट मिटाए पीर फकीरा। पीर फकीर सखी सुल्तान। मिटदे जाण विच जहान। डुब्बदी जाए नाल कुरान। मारे फड़ फड़ बेईमान। साचा झुले इक्क निशान। प्रभ अबिनाशी साचे दर दुआरे गया खड़, धरत मात झुल्ले लाल अन्धेरी होए सुंञ मसाण। लहू मिझ घाण साचा विच मात दे दिसे, प्रगटे जोत सिँघ सिँघासण महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। साचा चोला तन छुहाया। कलिजुग तेरा डोला प्रभ रंग रंगाया। विच सुहाया हरि भोला भाला, दिस किसे ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को शब्द गोला नाल ल्याया। शब्द ताल काल साचा वज्जे। कलिजुग जीव लाउँदे पज्जे। अन्तिम वेला धरत मात तेरे पड़दे हरि जी कज्जे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारों कुन्ट उठ उठ वेखे सज्जे खब्बे। सज्जे खब्बे हरि भगवान। चारे कुन्टां हरि वखान। लाल बाणा धरे श्री भगवान। कलिजुग जीव फेर पछतान। धरत मात तेरी सच तलाई, प्रभ अबिनाशी चोली पाई, बेमुखां तन विच ख़ाक रुलाई, गुरमुखां आया गोद उठान। लाल रंग लाल अनमुल्लड़ा। गुरसिख रखाया इक्क इकल्लड़ा। आप फड़ाया आपणा पलड़ा। सच दुआरा एका मलड़ा। सिँघ मनजीत अग्गे लाया, करोड़ तेतीस सरन बहाया, दर दरबारे देण दुहाया, देवी देवत सर्ब पुकारे, गुरमुखां करे भारा पलड़ा। साची चोली हरि जी रंगी। आप मिटाए शाह फरंगी। चारे कुन्ट उठ उठ वेखे, केहड़ी कूट दिसे नंगी। साचा बाणा हरि जी तन छुहाया, पंचम् जेठ वड वडभागी। लेख लिख्त लिखाए कलिजुग अन्तिम पाए वंडा नर अवतारे। बेमुखां वढ्ढे कंडां, करे खण्ड खण्डा, ना देवे कोई सहारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग लाल रंगाया। गुरसिख साचा लाल अनमुल्लड़ा लपेट वखाया। पूरे तोल जो जन तुलड़ा, पंचम् जेठ छाया हेठ
रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाल रंगण इक्क चढ़ाया। ना कोई मुलां ना कोई शेख़ शिख़ाना। ना कोई जाणे शाह सुल्ताना। इक्को जोत श्री भगवाना। ज्ञान ध्यान ना कोई विचारे। चरन धूढ़ ना पावे सारे। गुर की बाणी जम की खाणी ना कोई विचारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलिजुग सभ नूं दित्ती आणी, ना कोई पावे सारे। आणा जाणा पीणा खाणा कलिजुग मुक्क जाण। हरे फुल्ल सर्ब सुक्क जाण। घड़ी घड़ी पल पल करे खेल आप भगवान। आप कराए जल थल थल जल, जंगल पहाड़ सर्ब मिट जाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका तेरा सच निशान, गुरमुख विरले संत जन जगत रहि जाण। लाल रंग गुर संगत जेठूवाल। हरि वसे अंग संग, अट्ठे पहर रिहा सुरत संभाल। आत्म कसी रक्खे तंग, ना होण कदे नंग, देवे माल सच्चा धन, बेड़ा जाए बन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फ़ल लगाए साचे डाल। फुलना फुलना, विच मात फुलना। पूरा कंडा साचा डण्डा, निहकलंक पाए वंडा, साचे तोल तुलना। तोड़े आत्म सर्ब घमंडा, चरन प्रीती घोल घुलना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म सुणाए सतिजुग साचे सति दुआरा एको खुल्हणा। इक्क दुआरा जाए खुल। कोई ना लाए हरि जी मुल्ल। देवे माण जो दर आए भुल्ल। अमृत साचा सीर प्याए, भाग लगाए आपणी कुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दया कमाए, चरन प्रीती दस्से मानस देही लेखे लाए, देवे नाम शब्द अनमुल्ल। उची कूके दे दुहाईआ। प्रगट होया साचा माहीआ। साची बणत विच मात जिस बणाईआ। वंडण आया सच्ची दात, साचा तक्कड़ हथ्थ उठाईआ। सोहँ कंडा उत्तम ज़ात, जन भगतां दए गवाहीआ। लभ्भण आया मात, पंचम् जेठ मिले वड्डयाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणया तोलणहारा पूरे तोल रिहा तुलाईआ। पूरा तोल तोले तोलणहार। गुर संगत तेरा वेख चरन प्यार। मातलोक ला जाए मेख, ना कोई उखेड़े आपे रक्खणहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सच संगत सोहणे फल, कोई ना मुल, मात बगीचा लग्गा भारा। मात लग्गी फुलवाड़ी। गुरमुखां करे शब्द वाड़ी। बेमुखां पकड़े दाढ़ी। हलूणे दे दे हथ्थ उठाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत पूरे तोल रिहा तुलाई। साचा कंडा प्रभ दर पुकारे। आओ सिक्खो उतरो पारे। प्रभ अबिनाशी हथ्थ विच फड़या, दूजा कोई ना एथे चढ़या, गुरमुख साचा पार उतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पंचम् जेठ खलोता माझे देस, कर कर वेस शब्द सरूपी वाजां मारे। माझा देस उठ उठ जाग। प्रभ अबिनाशी लाया भाग। सुणाउण आया साचा राग। धोण आया गुर गोबिन्द तेरे लग्गे दाग। उठ उठ वाली हिन्द, प्रभ अबिनाशी वरते सांग। सृष्ट सबाई छपंजा करोड़ गुरसिख आप जगाए। पहलों आप जाए जाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
चारों कुन्ट आपणी हथ्थीं आप लगाया बाग़। शब्द फूल जगत बहार है। हरि मिल्या कन्त कन्तूहल, सच्चा मीत मुरार है। आदि अन्त ना जाए भूल, सदा रहे पहरेदार है। गुरमुख विरले शब्द पंघूड़ा लैणा झूल, प्रभ करन आया ख़बरदार है। कलिजुग तेरा अन्त चुकाया मूल, तेरी कलिजुग भन्नी चूल, सतिजुग सचखण्ड विच्चों आया बाहर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार जुगां इक्क सच्चा सरदार है। सतिजुग बणाए इक्क सच्ची सरदारी। पंचम् जेठ कर विहार, प्रभ अबिनाशी पहली वारी। ना कोई जाणे शाह दारा, कलिजुग जीव सर्ब गंवार है, प्रभ अबिनाशी फड़या आरा, सोहँ डण्डा जाए पाड़ी। शब्द रक्खे तिक्खी आरी, नर निरँकारा पिच्छे अग्गे मौत लाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साचा माण दवाए, अंग संग आप हो जाए, दूतां दुष्टां जगत हंकारिआं वड गवारिआं प्रभ साचा जाए पाड़ी। नरायण नर गुर गोपाल। नरायण नर भगत रखवाल। नरायण नर तोड़े जगत जंज़ाल। नरायण नर साचा देवे माल धन्न, गुरमुख दर आए कंगाल। नरायण नर पंचम् जेठ देवे साचा वर, गुरमुखां सुरत लए संभाल। नरायण नर फल लगाए साचे डाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख उपजाए साचे लाल। नरायण नर नर हरी। पंचम् जेठ आसा वरी। दर घर आए किरपा करी। गुर संगत साची दर बहाए, प्रभ अबिनाशी दया कमाए, देवे दात शब्द सुगात वड करामात, सोहँ शब्द लाए झड़ी। मन्दिरां मसीतां सारे ढाहे, उत्ते किसे ना दिसे कड़ी। नरायण नर निराधार। नरायण नर जोत अकार। नरायण नर चार कुन्ट उठ उठ वेखे, शब्द सरूपी कर पसार। नरायण नर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची शब्द धुन रिहा सुनार। नरायण नर बंधे धारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। गुर संगत तेरी पैज संवारी। प्रभ अबिनाशी चाढ़्हे रंगत मंगण आए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक देवे सच्ची सरदारी। नरायण नर दर दर बोले। नरायण नर हरि पड़दे खोल्हे। गुरमुख साचे संत जनां आप सुणाए सोहँ सच्चे ढोले। गुरमुख साचे सर्ब उठाए, चारों तरफ आप बणाए दर दे गोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर कर वेस माझे देस, पंजे रंग आप रंगाए बणाए सच्चे चोले। पहला रंग हरि वखाणे। चिट्टा बणे साचा बाणे। सच सुल्तान सच तख्त बराजे, तिन्नां लोकां लाहुण आया आप मुकाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टा जोड़ा पैरीं पाया करया खेल महाने। साचा बाणा तन छुहंदा। वासी पुरी घनक सुरपति राजा इन्द माण गवंदा। गुरमुखां करे बन्द खलासी, छोटे काके बाल अञ्याणे माण दवंदा। बेमुख मारे मदिरा मासी, दर घर आए करन निन्दा। गुरमुख साचे आत्म जोत सदा प्रकाशी, देवे दरस हरि गुणी गहिंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त, जन भगतां सदा बख्शिंदा। साचा किया जगत पसारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। चार कुन्ट करे ख्वारा। धर्म कंडा
आपे लाया, प्रभ अबिनाशी तोलणहारा। गुरमुख तेरी आत्म वज्जे मृदंग ढोल नगारा। वसे तेरी काया चोले, जोती जोत सरूप हरि, प्रगट होए विच संसारा। नरायण नर साचे घर। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, आप खुल्हाए साचा दर। चार कुन्ट बेमुखां जीवां पहली हाढ़ी आवे डर। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां साचे संत जनां आप बहाए साचे घर। साचा घर गुर दर वेख। प्रभ अबिनाशी धारे भेख। लग्गी मेख माझे देस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे तख्त सुल्तान बराजे वडा नर नरेश। सच्चा नर सच्चा राजा। प्रभ अबिनाशी ग़रीब निवाज़ा। थल्ले रक्खे शब्द घोड़ा सच्चा ताजा। चार कुन्ट चार चुफेर आप संवारे आपणे काजा। बेमुख मारे घेर घेर, गुरमुखां अन्तिम रक्खे लाजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी आप उपाई, अन्तिम वेले दए मिटाई, गुरमुखां साची बणत बणाई, अनहद शब्द धुन्कारी, आप वजाए अनहद वाजा। सृष्ट सबाई छाण पुण, विच्चों लभ्भे लाल, प्रभ अबिनाशी करे साची कारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे मात देण आया तैनूं सच्ची सरदारी। सतिजुग साचे सच्ची सरदारी। देवे आप हरि निरँकारी। निहकलंक जोत अपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे सच्ची सरकारी। आपे बणे सच्ची सरकारा। साचे तख्त चरन छुहाए, जाए दिल्ली दरबारा। साची खेल फिर वरताए, सृष्ट सबाई करे ख्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द खण्डा फड़या हथ्थ दो धारा। शब्द खण्डा हथ्थ रिहा सज। गुरमुख साचे संत जनां पड़दे लए कज्ज। पंचम् जेठ ख़ुशी मनाई, दर्शन कर लओ रज्ज। कलिजुग वेला नेड़े आया, ना करन देवे अज्ज पज्ज। जोत सरूपी डेरा लाया, सच सिँघासण रिहा सज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साचा माण दवाया, दर दुआरे आण बहाया, आपे रक्खे पत लज। नर नरायण नूर नुरान है। एका लेख लिखाए अंज़ील कुरान है। ईसा मूसा मात उपाए, किरपा करी श्री भगवान है। सच मुहम्मद आप उपाए, देवे शक्त महान है। चार यार संग रलाए, हथ्थ फड़ाए शब्द कटार है। कलिजुग अन्तिम वेला नेड़ ल्याए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल करी जगत अपार है। मुहम्मद मंगया वर सच्चे दरबार है। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, कलिजुग साचे तोड़ निभाईं मेरा साथ है। चारों कुन्ट आवे डर, सृष्ट सबाई करां बेमुख, कलिजुग जीव होण सर्ब बेहाल है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेले जामा पाई, सदी चौधवीं मेरा माण ताण शान आपणे चरन रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सिँघासण बण अमाम मैहन्दी पंचम् जेठ सारा भेव खुल्हाई। नीला चोला हरि रंगाया। संत मनी सिँघ तेरा बचन पूर कराया। पुरी घनक जो लिखाया। अनन्दपुरी जा डंक वजाया। हिन्दू मुस्लिम दोहां सुणाया। निहकलंक आपणे सीस उठाया। गली कूचे होका दे दे आपे दए दुहाया। जोती जोत सरूप
हरि, प्रगट जोत निहकलंक कलि जामा पाया। उठो भाई अमाम मैहन्दी, लज पति मात किसे ना रहन्दी, सच्चा हरि करे नबेड़ा। कलिजुग तेरा उजड़े खेड़ा। धरत मात मंगे वर, प्रभ अबिनाशी खुल्हा करे तेरा वेहड़ा। गुरमुख साचे आए दर, दोए जोड़ सरनी गए पड़, प्रभ अबिनाशी पंचम् जेठ बन्न्हे बेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम भेख धर, लक्ख चुरासी मुकावण आया झेड़ा। कलिजुग झेड़ा मुकदा जाए। बेमुखां साह सुकदा जाए। गुरमुखां पैंडा मुकदा जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान जामा धारे, कलिजुग बूटा सुक्कदा जाए। पंचम् जेठ ठंडा ठार है। जन भगतां मिल्या सच भतार है। ख़ुशी होई सच्ची सरकार है। अमृत साचा मुख चुआए, गुरमुखां करे प्यार है। चिन्ता रोग दु:ख मिटाए, साचा सुख इक्क उपजाए, दर दरबार बिरध बाल जवान रिहा तार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोलां कला समरथ हाज़र हज़ूरा, तन पहने सोलां शृंगार है। सोलां शृंगार तन शृंगारे। शब्द अधार इक्क संसारे। गुरमुख साचे संत जन, कर किरपा पार उतारे। बेमुखां लाए डन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुक्खां रोगां गुरमुखां पावे सारे। दुक्खां रोगां डेरा ढठ्ठा। किसे ना दस्से ताप मट्ठा। प्रभ आपणे चरन सारे दुक्खां करे इक्ट्ठा। पंचम् जेठ पड़दा पाए, उत्ते रक्खे चिट्टा लट्ठा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुर संगत साची कर इक्ट्ठी, नर नारी पर उपकारी, इक्क रखाए आत्म हथ्था। आत्म हथ्थ गुरसिख सुहेला। प्रभ अबिनाशी मिल्या छैल छबीला। एका शब्द नाम रंगीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ जोत जगाई, गुरमुख साचे संत जनो अन्तिम सच्चा मेला। कर कर हीला करो मेला। उठो धारो बल, प्रभ अबिनाशी साचा पाओ, दिवस रैण रसना गाओ। आत्म सर सरोवर लैणा वर, अन्तिम वेले होए सहाई। साचा माण रखाए शब्द घोड़े चढ़, अन्दर बैठा मारे वाजां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, गुरसिख होए ना कदे भलाओ। ना भुल्लणा, माया कलिजुग गुरसिख ना रुलणा। साचा धाम आप सुहाए, भाग लगाए पिण्ड बुग्घना। वेले अन्त किसे कोई ना पाए मुल्लना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को इक्क सच दुआरा सृष्ट सबाई तेरे अन्दर खुल्हना। सृष्ट सबाई इक्क दुआरा खुल्हे। प्रभ अबिनाशी पावण आया मुल्ले। गुरमुखां साचे संत जनां दर द्वार खुल्हे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां गुरसिक्खां भाग लगाए, धन्न धन्न जणेंदी माए, मिले वड्याई साची कुले। साची कुल उधरी पार। पाया मुल्ल सच्ची सरकार। ना कोई किया अन्त उधार। गुरमुख साचे संत जन हो जायण पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जूठयां झूठयां देवे दर दुरकार। दर दुरकारे नर नारे, मदिरा मासी होयण ख्वारे। आओ चल सच महल्ल, निहचल धाम इक्क अटल्ल, जिथ्थे वसे हरि निरँकारे। ना कोई वेखो अज्ज
कल्ल, कलिजुग पापी जाए जल, अन्तिम वेले पकया फल, प्रभ अबिनाशी सोहँ डण्डे नाल झाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात तेरा बणाए इक्को इक्क अखाड़े। धरत मात तेरा बणे अखाड़ा पहली हाढ़ा। अग्गे लग्गा साचा लाड़ा। आप चबाए सृष्ट सबाई हेठ दाढ़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत प्रगटाए ज़िमी अस्मानी तुटा पाड़ा, ना ज़िमी ना अस्मान। प्रभ अबिनाशी जोत महान। जिथ्थे वसे मेहरबान। शब्द तीर एका कसे, चार कुन्ट मारे बाण। दूर दुराडा खिड़ खिड़ हस्से, कलिजुग जीव भुल्ले अञ्याण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरे हिरदे वसे, आत्म कर पछाण। आत्म कर पछाण हरि निरँकार है। देवे जीआ दान भरे भण्डार है। जगत रक्खे लाज हरि मेहरवान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दित्ता पीण खाण सच्चा नाम, गुरमुखां नाम निधान है। गुण निधान गुणवन्ता। भाग लगाए गुरसिख तेरे दर, देवे माण साचे संता। साचा मिल्या मेल श्री भगवन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी दए वड्याई गुरसिख साचे लाल उपजाई, चरन सरन इक्क रखाई आदि अन्त एका धाम रहंदा। अमृत शब्द भण्डार हरि वरतांयदा। गुर संगत आत्म ठंडी, प्रभ अबिनाशी आप करांयदा। बैठ सच सच्चे दरबार, पिछला लेखा आप चुकांयदा। इक्क वखाए सच्चा घर बाहर, जोत सरूपी जोत आप जगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे बाल अञ्याणयां आपणी गोद उठांयदा। उठाए गोद बाल निधान। आत्म जाए सोध, देवे माण तान। प्रभ अबिनाशी वड जोधन जोध, शब्द फड़े तीर कमान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ चिल्हा आप चढ़ाए, खिच्चे रसन कमान। रसन कमाना दए खिच। वज्जे तीर मदीने विच। धरत मात लाल रंग हरि उप्पर पाए, तेरी काया दए सिंच। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट करे ख्वारी खाली थां ना छड्डे इंच। चार कुन्ट होए ख्वारा। मिटदा जाए मुहम्मद यारा। चौथे जुग आई हारा। पीर फकीर लग्गे धक्का भारा। शाह हकीर हथ्थ ना आवे नीर, ना देवे कोई सहारा। प्रभ अबिनाशी लाहया चीरा, प्रगट होया वड पीरन पीरा, मारे शब्द सच कटारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ जोत जगाई, कलिजुग सतिजुग तेरी बणत रिहा बणाई, आपे बणे लाड़ी लाड़ा। गुर पूरे कीती चरन प्यारी। दित्ती सच्ची दात धुरदरगाही सच सरदारी। आपे पुच्छे वात, कलिजुग अन्धेरी रात, जिउँ सुदामा कृष्न मुरारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रक्खे लज पति, जिउँ द्रोपता नंगी नारी। रक्खे लाज आप भगवान, तेरे पड़दे लए कज्ज, तेरा झुल्लदा रहे निशान। शब्द ताल सच्चा गया वज्ज, चरन प्रीती निभी नाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सिहरा सीस गुंदाया, आपणा लाल लए बणाया, दूजा जामा फेर दवाया, चली अवल्लड़ी चाल। मानस जन्म हरि दवाए। गुरसिख साचा इक्क उपजाए, मथ्थो तिलक आपणी
हथ्थीं विच मात आप लगाए। प्रगट होए वासी पुरी घनक, गुर गोबिन्द जो गए लिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाए।