६ जेठ २०११ बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर
कलिजुग सालस आप प्रभ, करे हक्क नबेड़ा। कलिजुग सालस आप प्रभ, जन भगतां बन्न्हे आपे बेड़ा। कलिजुग सालस आप प्रभ, बेमुखां लाए शब्द उखेड़ा। कलिजुग सालस आप प्रभ, लक्ख चुरासी देवे एका गेड़ा। कलिजुग सालस आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख आप वसाए तेरी काया नगर खेड़ा। कलिजुग सालस आप प्रभ, वडा शाह शहाना। कलिजुग सालस आप प्रभ, सच्चो सच करे वखाना। कलिजुग सालस आप प्रभ, बेमुख जीआं करे अन्त पछाना। कलिजुग सालस आप प्रभ, जन भगतां बन्न्हे आत्म शब्द सरूपी हरि जी गाना। बेमुख जीव आप खपाए, मारे शब्द तीर निशाना। सतिजुग सालस आप प्रभ, गुरमुख साचे आप जगाए, करे प्रकाश कोटन भाना। कलिजुग सालस आप प्रभ, बेमुखां आत्म पड़दा पाए होए अन्ध अंध्याना। सतिजुग सालस आप प्रभ, गुरसिख साचे चरन लगाए, बणाए चतुर सुजाना। कलिजुग सालस आप प्रभ, बेमुख गूढ़ी नींद सवाए, ना मिल्या हरि भगवाना। सतिजुग सालस आप प्रभ, सतिजुग साचे मार्ग लाए, देवे नाम सच्चा निशाना। कलिजुग सालस आप प्रभ, सृष्ट सबाई महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। कलिजुग सालस आप प्रभ, करे सच दलाली। कलिजुग सालस आप प्रभ, सृष्ट सबाई बणया माली। कलिजुग सालस आप प्रभ, जन भगतां करे हरि रखवाली। सतिजुग सालस आप प्रभ, अन्तिम वेले प्रगट होया हिन्द बाग़ दा वाली। कलिजुग सालस आप प्रभ, कच्चे फल तोड़े, कलिजुग तेरी झूठी डाली। कलिजुग सालस आप प्रभ, गुरमुखां चरन प्रीती जोड़े, अन्तिम निभे नाली। कलिजुग सालस आप प्रभ, साचा दर साचा घर कोए ना जावे खाली। कलिजुग सालस आप प्रभ, मिटाए रैण काली। कलिजुग सालस आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां पंचम् जेठ आत्म जोती साची बाली। कलिजुग सालस आप प्रभ, करया सच न्याउँ। कलिजुग सालस आप प्रभ, गुरमुख जगाए थांउँ थांउँ। कलिजुग सालस आप प्रभ, वेले अन्तिम रक्खे ठंडी छाउँ। कलिजुग सालस आप प्रभ, प्रगट होए निहकलंक जन भगतां पकड़े बाहों। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख खपाए दर दर फिराए, जिउँ सुंञे घर काउँ। कलिजुग सालस आप प्रभ, करे वड चतुराई। कलिजुग सालस आप प्रभ, आपणा भेव रिहा छुपाई। कलिजुग सालस आप प्रभ, निहकलंक नरायण जोत
सरूपी खेल रचाई। कलिजुग सालस आप प्रभ, तिन्नां लोकां देवे सच सलाही। कलिजुग सालस आप प्रभ, इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक सभ थाँईं रक्खे सोहँ नाम सहाई। कलिजुग सालस आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां चरन प्रीती तोड़ निभाई। सतिजुग सालस आप प्रभ, करन करावण जोग। कलिजुग सालस आप प्रभ, जन भगतां बख्शे साचा दरस अमोघ। कलिजुग सालस आप प्रभ, कटण आया हउमे रोग। कलिजुग सालस आप प्रभ, जन भगतां आप मिटाए चिन्ता सोग। कलिजुग सालस आप प्रभ, बेमुखां आत्म कराए विजोग। कलिजुग सालस आप प्रभ, सतिजुग साचे माण दवाए, गुरमुख साचे साचा रस प्रभ दर्शन पाए। कलिजुग सालस आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई चार वरन, इक्क सुणाए सोहँ साचा जोग। कलिजुग सालस आप प्रभ, चारे कुन्टां वेख विचारे। सतिजुग सालस आप प्रभ, ऊँच नीच नीच ऊँच एका जोत जगे करतारे। कलिजुग सालस आप प्रभ, राउ रंकां भेव निवारे। कलिजुग सालस आप प्रभ, साधां संतां पावे सारे। कलिजुग सालस आप प्रभ, बेमुखां माया पाए बेअन्त सुत्ते गूढ़ी नींद पैर पसारे। कलिजुग सालस आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां फड़ फड़ बाहों तारे। कलिजुग सालस आप प्रभ, सृष्ट सबाई वेख सभ्भे। कलिजुग सालस आप प्रभ, गुरमुख साचे संत जनां दर घर जाए लभ्भे। कलिजुग सालस आप प्रभ, बेमुख दर तों जायण नस्से। कलिजुग सालस आप प्रभ, होई अन्धेरी रैण सच सुच्च दिस ना आए जिउँ अन्धेरी रैण मस्से। कलिजुग सालस आप प्रभ, आत्म जोत जगाए करे प्रकाश कोट रवि सस्से। कलिजुग सालस आप प्रभ, करे खेल अपार। कलिजुग सालस आप प्रभ, बन्न्हे साची धार। कलिजुग सालस आप प्रभ, निहकलंक कल्की अवतार। कलिजुग सालस आप प्रभ, लक्ख चुरासी पावे सार। कलिजुग सालस आप प्रभ, बेमुखां गल पाए फाँसी अन्तिम वेले आई हार। कलिजुग सालस आप प्रभ, जन भगतां होए दासन दासी, आए चल द्वार। कलिजुग सालस आप प्रभ, आप मिटाए मदिरा मासी, चारों कुन्ट शब्द खण्डा मार। कलिजुग सालस आप प्रभ, गुरमुख साचे संत जनां साचे तोल तुलाए, सोहँ कंडा लग्गे डण्डा, अन्तिम वेले विच संसार। आप चढ़ाए सच बबाण सतिजुग साचे लेख लिखार। खण्डां वरभण्डां विच कलिजुग ना मिले तेरा निशान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई बद्धा गाना, गुरमुखां देवे जोत भाना, करे खेल अपर अपार। साचा झण्डा जाए चढ़। गुरमुख तेरी आत्म दर आपे वेखे सिँघ सिँघासण उप्पर खड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण अट्ठे पहर शब्द सरूपी रिहा लड़। अट्ठे पहर मारे धाड़े। प्रभ अबिनाशी शब्द चले काड़ काड़े। बेमुख जीआं अन्तिम कलि दिन आए माढ़े। प्रभ का भाणा ना जाए टल, वरते पहली हाढ़े, सृष्ट सबाई साड़े।
वक्ख वक्ख करे फड़ फड़, मुख नाल जो लाउँदे नड़। मदिरा मासी कोई रहण ना पाए, आपे मारे फड़ फड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात तेरे उत्ते जोत धर, सृष्ट सबाई जाए छड़। कलिजुग सालस आप प्रभ सखी सुल्ताना। कलिजुग सालस आप प्रभ, लिखाए लेख वाली दो जहानां। कलिजुग सालस आप प्रभ, जूठा झूठा मिटे निशाना। कलिजुग सालस आप प्रभ, साचा माण मात धराए सच सुच्च लग्गे विच जहाना। कलिजुग सालस आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क झुलाए सच धर्म दा सच्चा झण्डा, चार कुन्ट वेखे प्रगट होणा जिउँ द्वापर कृष्ना कान्हा। कृष्न मुरारया, जामा धारया विच संसारया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत आए गुरमुख साचे संत चल दर द्वारया। कलिजुग सालस आप प्रभ, हरि रंग रंगीला। कलिजुग सालस आप प्रभ, करे सच न्याउँ, बैठ साचे थांउँ, कर कर साचा हीला। चारे कुन्ट प्रभ अबिनाशी जोती अग्न लाए एका तीला। प्रगट हो घनकपुर वासी, तन छुहाया बाणा, चिट्टा सूहा लाल काला नीला। गुरमुखां मानस जन्म करे रहिरासी, कर कर साचा हीला। बेमुखां आत्म लाहे उदासी, डंक वजाए असराफीला। अन्तिम गूढ़ी नींद सवाए, मगर लगाए अज़राईला। सच सुनेहड़ा आप सुणाए, मातलोक विच आए बण फरिश्ता ज़बराईला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द इक्क वरताया, गुरसिक्खां आत्म आप धराया, देवे सच्ची रोज़ी राज़क रहीमा, रहीम करीमा गुणी गनीमा, नाल रखाया मेकाईला। चार फ़रिसते आयण दर। साचा मंगण प्रभ दर वर, प्रभ अबिनाशी किरपा कर। उम्मत नबी रसूल दी, आपणा आप गई हर। सृष्ट सबाई अन्तिम वेले झूरदी, आत्म गया हँकार वड़। ना जाणे सार कन्त कन्तूहल दी, काया काची हँकारी गढ़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वर झोली पा। कलिजुग सालस आप प्रभ, किल विख पाप गंवाए। कलिजुग सालस आप प्रभ, गुरमुख साचे जगत उपाए। कलिजुग सालस आप प्रभ, विछड़यां हरि मेल मिलाए। कलिजुग सालस आप प्रभ, गुरसिख आत्म भुक्खड़यां प्रगट जोत दरस दिखाए। कलिजुग सालस आप प्रभ, मात गर्भ उल्टे रुक्खड़यां प्रभ लक्ख चुरासी फंद कटाए। कलिजुग सालस आप प्रभ, गुरमुखां कलिजुग लग्गी भुक्खड़या, प्रभ अमृत साचा सीर पिलाए। कलिजुग सालस आप प्रभ, उज्जल कराए मुखड़या, जो जन सरनाई आए। कलिजुग सालस आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ सोहँ सच्चा गीत सुहागी आपे गाए। कलिजुग सालस आप प्रभ, बेमुख विचारे आत्म मन्दे। कलिजुग सालस आप प्रभ, लाए झूठे धन्दे। कलिजुग सालस आप प्रभ, दर रहण ना पायण मदिरा मासी गन्दे। कलिजुग सालस आप प्रभ, आत्म हँकारीआं आपे मारे झूठे जंदे। कलिजुग सालस आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख झूठे जगत वणजारया, दुखी रक्खे बन्द
बन्दे। कलिजुग सालस आप प्रभ, कलि बणे विचोला। गुरमुख साचे संत जनां आप सुणाए साचा बोला। साचा देवे नाम धन्ना, पहलां तन छुहाया चिट्टा चोला। आत्म गुरसिख जाए मन, प्रभ अबिनाशी होए चरन गोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक अचरज खेल खेला। आप आपणा खेल रचाया। भोला भाला बण के आया। साचा डोला नाल ल्याया। साची दरगहि लए बहाया। सृष्ट सबाई रही रो, प्रभ का भेव किसे ना पाया। आपे गुरसिख माणक मोती सोहणे हार कंठ बणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भेव आप समाया। कलिजुग सालस आप प्रभ, चारों कुन्ट उठ उठ तक्के। कलिजुग सालस आप प्रभ, वेख वखाणे मदीने मक्के। कलिजुग सालस आप प्रभ, उम्मत नबी रसूल दी चारों कुन्ट पैण धक्के। कलिजुग सालस आप प्रभ, गौंस मजौर पीर फ़कीर आपे जावण धक्के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली कूट हुक्म सुणाए, साचा डंक आप वजाए, राउ रंक सर्ब उठाए, धर्म राए दर सारे धक्के। पहली कूट तीर तुफंग। प्रभ अबिनाशी वेखे रंग। वगे सच्ची धार, लहू मिझ भरी जाए गंग। प्रगट हो हरि विच संसार, चारों कुन्ट करावे जंग। गुरमुख साचे जाए तार, मानस जन्म ना होए भंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट हो गुरमुखां कटण आया भुक्ख नंग। भुक्ख नंग आपे कटे। आपे मेटे दूई द्वैती फट्टे। साचा संत आप लपेटे शब्द पट्टे। पंचम् जेठ जोत जगाए काया मट्टे। बेमुख सारे गए रुट्ठ, गुरसिख बन्न्हे एका मुट्ठे। बेमुख कलिजुग जीव झूठी माटी झूठी मते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुणे छाणे बेमुख दर तों जायण नठ्ठे। कलिजुग सालस आप प्रभ, दए दुहाई। कलिजुग सालस आप प्रभ, साची रचना मात रचाई। कलिजुग सालस आप प्रभ, साचा कंडा हथ्थ विच फड़या, सोहँ डण्डा उत्ते धरया, साचा तोल रिहा तुलाई। कलिजुग सालस आप प्रभ, करे खेल विच वरभण्डा, पड़दा उहला उहला पड़दा ना कोई रखाई। कलिजुग सालस आप प्रभ, सृष्ट सबाई आपे घड़े आपे भन्ने, अट्ठे पहर लड़े, शब्द तीर रिहा चलाई। कोई ना अग्गे आए नेड़े अन्दर जायण वड़, किला कोट ना कोई अटकाई। गुरमुख विरला अग्गे हो हो फड़दा, जिस जन पूरन बूझ बुझाई। बेमुख कोई ना अग्गे अड़दा, प्रभ मूंह दे भार सुटाई। वेखो खेल सच्चे नर हरि दा, सृष्ट सबाई लए उठाई। कादर करता वड धरनी धरता, आपणे भाणे रिहा समाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत निहकलंक नरायण नर, सच नयां कराई। कलिजुग सालस आप प्रभ, हरि छैल छबीला। प्रगट हो निहकलंक विच मात लगाए साचा कीला। इक्क लगाए शब्द डंक, गल पहने चोला नीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सगन मुख लगाए, पंचम् जेठ दु:ख मिटाए, अमृत भण्डार गुरमुख विरला पाए, दर आए कर हीला। कलिजुग सालस आप प्रभ, धुरदरगाही सच्चा जामन। कलिजुग सालस आप
प्रभ, जिउँ सतिजुग भेख धारे बावन। कलिजुग सालस आप प्रभ, वेख विचारे किरपा धारे, जिउँ त्रेते रामा रावण। कलिजुग सालस आप प्रभ, जिउँ द्वापर कृष्न मुरार, पंजां पांडो पकड़े दामन। कलिजुग सालस आप प्रभ, आपे पूर करे भगतां कामन। कलिजुग सालस आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच चलाए एका सच्चा नाम निशानन। कलिजुग सालस आप प्रभ, जग साचा मीता। कलिजुग सालस आप प्रभ, प्रखण आया सृष्ट सबाई वेले अन्तिम नीता। कलिजुग सालस आप प्रभ, साचा शब्द इक्क सुणाए, सतिजुग साचा मार्ग लाए, माण रखाए जिउँ अठारां ध्याए गीता। सतिजुग सालस आप प्रभ, गुरमुख साचे लए उपाए, विच मात जन्म दवाए, सतिजुग सालस आप प्रभ, सति सरूपी साची जोती विच टिकाए, वरन गोत भेव चुकाए, आप चलाए साची रीता। कलिजुग सालस आप प्रभ, हथ्थ हथौड़ा। कलिजुग सालस आप प्रभ, लक्ख चुरासी आपे वेखे परखे कलिजुग जीव मिट्ठा कौड़ा। कलिजुग सालस आप प्रभ, गुरमुख उपजाए आप चढ़ाए उच्चा सुच्चा इक्को पौड़ा। कलिजुग सालस आप प्रभ, शब्द सरूपी पंचम् जेठ चढ़ के आए, चिट्टे अस्व साचे घोड़ा। कलिजुग सालस आप प्रभ, आप वखाए साचा हुक्म सुणाए, वक्त रहि गया थोड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंडत पांधे विच काशी प्राग लभ्भदे फिरदे, प्रगट होणा घर ब्रह्मण गौड़ा। ना कोई वेखे वेख वखाणे। ना कोई जाणे सुघड़ स्याणे। गुरमुख विरले प्रभ अबिनाशी आप पछाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् बाणे तन छुहाए। आपणी दया आप कमाए। पंचम् जेठ वक्त सुहाए। वड वड सेठ दए मिटाए। गुरमुखां रक्खे साया हेठ, कलिजुग भन्ने कौड़े रेठ, ना कोई अन्तिम छुडाए। कलिजुग सालस आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त सच निउँ कराए। कलिजुग सालस आप प्रभ, सुखी सरवर। कलिजुग सालस आप प्रभ, चारों कुन्ट जाए दर दर घर घर। कलिजुग सालस आप प्रभ, गुरमुख जगाए बाहों फड़ फड़। कलिजुग सालस आप प्रभ, बेमुख मिटाए मरन लड़ लड़। कलिजुग सालस आप प्रभ, गुरमुख साचे संत उठाए शब्द सरूपी अन्दर वड़ वड़। कलिजुग सालस आप प्रभ, कलिजुग जीव दए खपाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वक्ख कराए सिर सिर धड़ धड़। सिर सिर धड़ धड़ होयण वक्ख। चारों कुन्ट लाउँदे भक्ख। गुरमुख साचे संत जनां, पंचम् जेठ किरपा कर, प्रभ अबिनाशी लए रक्ख। प्रगट होए घनकपुर वासी। गुर संगत करे चरन दासी। ना कोई बहाए दर मदिरा मासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपे वेखे वेख वखाणे, बेमुख जीवां काया भाण्डे होए सक्ख। काया भाण्डे होए सक्खणे। अन्तिम वेले ना किसे रक्खणे। गुरमुख साचे संत जन प्रभ अबिनाशी किरपा कर, कलिजुग कीने वखरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को झेड़ा आप चुकाए, शब्द उखेड़ा
एका लाए, नीला बाणा तन छुहाए, सयद मुहम्मद दीन दरस दिखाए उत्ते रोड़ी सखरे। रोड़ी सखर हरि करे वक्खर। प्रभ अबिनाशी इक्क लिखाए अक्खर। नीला चोला आप पहनाए, आप आपणा खेल रचाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वेखे जंगल जूह वड वड पत्थर। कलिजुग सालस आप प्रभ, करे खेल अपार। कलिजुग सालस आप प्रभ, नीला चोला तन छुहाए, निहकलंक कल्गी अवतार। चारे कुन्ट उठ उठ वेखे, करे सोलां तन शृंगार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ दया कमाए, आपणा भाणा आप वरताए, दीन मुहम्मद सोया हरि जगाए, प्रगट होया विच माझे देस। इबराहीम वड गनीम बलख बुख़ारे लए जगाए। बल्ख़ बुख़ारा हरि विचारा। जिथ्थे बैठा ऐली अल्ला नूर प्यारा। अट्ठे पहर रहे इकल्ला, मल्लया इक्क दुआरा। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, धुरदरगाही घलया। सोहँ शब्द चढ़या चिल्लया। काबल कंधारी मारे धाड़ा, जूह जंगल उजाड़ पहाड़ प्रभ अबिनाशी लाहे उचे टिलया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल हरि करतार, बावन भेख किया भगवान, राजे बल दीआ दान, समुंद सागर रिड़कया। कढ्ढे चौदां लाल रत्न भगवान, अमृत मेघ चुआया मुख, करोड़ तेतीस देवत बण जाण, बेमुख मुख मदिरा आप लगाया, वेले अन्त आप पछतान। मोहणी रूप हरि वटाया। पापी गन्दे आत्म अन्धे आपणा आप डुलाया। किरपा करी श्री भगवान चतुर सुजान, सतिजुग साचे सच न्याउँ कराया। कलिजुग सालस आप प्रभ, बणे दिशा लहन्दी। कलिजुग सालस आप प्रभ, करोड़ तेतीस रसना कहन्दी। कलिजुग सालस आप प्रभ, धरत मात ख़ुशी हो हो बहंदी। कलिजुग सालस आप प्रभ, लक्ख चुरासी भाणा प्रभ का सहन्दी। कलिजुग सालस आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल जगत महान, कलिजुग जीव भुल्ले निधान, आत्म आए ना किसे ज्ञान, घर घर झूठे झुलदे निशान, आत्म वध्या सभ दे माण, ना कोई सके पछाण, प्रगट होणा सदी चौधवीं बुढ्ढा सयद अमाम मैहन्दी बुढ्ढा शेख़ मुलां काज़ी। सदी चौधवीं लए वेख, प्रभ साचा आप चढ़ाए उत्ते शब्द ताज़ी। प्रभ साचा भेख आप वटाए, मारे वड वड गाज़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, उम्मत नबी रसूल दी जिस हरि साचे आपे साजी। बुढ्ढा शेख़ हथ्थ डंगोरा। कोई ना लभ्भे उत्ते चढ़न नूं विच मात घोड़ा। सदी चौधवीं तेरा वेला वक्त रहि गया थोड़्हा। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, मारन आया मक्के मदीने पहला पौड़ा। रोवे रो रो धाहां मारे। संग मुहम्मद चार यारां पुकारे, अन्त भज्जणा रीठा कौड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुरदरगाही साचा माही विच मात आया दौड़ा। रो रो पुकारे अमाम मैहन्दी। हथ्थीं लगाई जो रक्खी मैहन्दी। उम्मत नबी रसूल दी इक्क दूजे दे नाल खैहन्दी। भाणा हरि ना कबूलदी, खेल करे दिशा लहन्दी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा तेरा दर द्वार गुर संगत मिल
मिल बहिंदी। मक्का मदीना वड प्रबीना ए, वडा अमाम तन सुक्का पिंजर आ गया सदी चौधवीं सुक्का चाम, नेत्र नीर वहा गया। प्रभ दर आए भुल्ल बख्शा गया। प्रभ पूरे करे काम, सच मुहम्मद जो लिखा गया। अल्ला हू तेरा सच्चा नाअरा विच मात दे ला गया। निहकलंक प्रगट जोत, सोहँ खण्डा म्यानो कढ्ढ आपणे हथ्थ उठा गया। वेखो उलटी वगे नदी नूह, सारे इक्को वार रुढ़्हा गया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा साचा राणा ग़रीब निमाणा सिँघ सिँघासण गुर साचा बैठ विच मात वरता गया। होया बुढ्ढा आया बुढापा। सदी चौधवीं चढ़या तापा। कलिजुग पाप तेरा कांपा। प्रगट जोत इक्क सुणाया सच्चा जापा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई मूल ना भुलो, पूरे तोल तुलो, ना कोई माई ना कोई बापा। माई बाप ना होए प्यार। ना कोई भाई भैण ना कोई साक सैण, ना कोई पावे सार। गुर दर साचे गुर संगत खिड़ी सच गुलज़ार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आप चुकाए लहिण देण, धरया भेख नर अवतार। अन्धा शेख़ हथ्थ डंगोरी। लक्ख बहत्तर आप उठाए हौली हौली आए तोरी। साचा हुक्म आप लिखाए, ना कोई करे चोरी। वेले अन्त ना कोई रक्ख वखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे ना दिसे अन्ध घोरी। अन्ध घोर होया संसार। जोत सरूपी खेल न्यार। धरे भेख गिरवर गिरधार। नेत्र लैणा पेख जो वरते वरतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नंगी पैरीं भज्जा फिरदा आप उठाए वड वड सूरबीर सरदार। नंगी पैरीं चल चाल। गुरमुख लभ्भे साचे लाल। बेमुखां खाए अन्त जम काल। प्रभ अबिनाशी देवे गाल। किसे रहण ना देवे फल डाल। सृष्ट सबाई आप कराए दो फाड़े दाल। गुरमुख आत्म करे रुशनाई, सृष्ट सबाई सुरत संभाल। कोई ना चले किसे दानाई वड चतुराई, आत्म होई सर्ब कंगाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम कटण आया झूठा जगत जंज़ाल। जगत जंज़ाला देवे तोड़। ना कोई सके अग्गों मोड़। कलिजुग जीव काया कौड़। प्रगट होया निहकलंक घर ब्रह्मण गौड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी तेरी पट्टी कर जाए चौड़। गौड़ ब्रह्मण जो जन जाणे। प्रभ अबिनाशी फेर पछाणे। तीजे लोयण वेख वखाणे। चौथे घर आप मिलाए, पंजवें संग तोड़ निभाए, छेवें छे शास्त्र माण गंवाए, सतवें सतां दीपां जोत जगाए, अठवां उठ उठ वेखे गुरमुख साचे संत जगाए, नौवां नौ दर वेखे गुरमुख साचे आप कढाए, साचे दर बहाए, बेमुख जीव ल्याए अन्धे काणे। दसवां दहि दिश धाए, दसवें साल जामा धार प्रभ अबिनाशी अन्त दए कराया। सदी बीस साल ग्यारवां जाए चढ़, एका हड़्ह दए रुढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन लक्ख चुरासी विच्चों फड़ आपणे चरन बहाया। वड मौलवी वड मौलाणा। गल पाए तसबीआं हथ्थ बन्न्हे गाना। हथ्थ डंगोरी बगले पकड़े कुराना। नाल लै के
आया अट्टी मौली, उम्मत नबी रसूल दी तैनूं बन्न्हे गाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे तख्त आप बराजे, वड शाहो शाह शहाना। हथ्थीं गाना बन्न के जाए पूर कराए मंग मंगी। काली चोली प्रभ करे नंगी। साची डोली आप बणाए, कुहार बणाए शाह फरंगी। अचरज़ खेल हरि वरताए, साचा रंग रिहा रंगी। दोहां धिरां हरि मेल मिलाए, वड दाता सूरा सरबंगी। बिन बाती बिन तेल जगाए, वेले अन्त ना कोए छुडाए, ना कोई दिसे साचा संगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां धिरां रल मिल आपणी हथ्थीं वाहिण आया कंघी। दोवें नारां होईआं मुटयांर। प्रभ अबिनाशी खेल रचाए, नेत्र नैणी आप वखाए, शाह मुहम्मद संग चार यार। अहिमद मुहम्मद हरि दोवें नाम उपजाए, करे सच विहार। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला नेड़ा करे आज अपर अपार। इक्क पासे शाह फरंगी। दूजे पासे करे कटार रूसा नंगी। विच आई उम्मत नबी रसूल दी भागां मन्दी। साचा दर ना गेंहदी, होई वाशना गन्दी। सच पंघूड़ा धुर दरगाही ना झूलदी, पड़दा माया पाया काला सूसा, होई अन्तिम आत्म अन्धी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ जोत जगाई, उम्मत नबी रसूल दी आप मिटाए, मुड़ के चढ़े ना चन्द नौ चन्दी। चन्द सूरज भए अवतारा। ऐतवार रवी सूरज साचे रथ होए अस्वारा। सोमवार नाम चन्द्रमा उत्ते हरन आसण रखे भारा। मंगल हरि जी भेव खुल्हाए, उत्ते भेडू खेल न्यारा। बुधवार कर विचार, उत्ते घोड़े होए अस्वारा। अग्गे आवे वीरवार, गुर पूरा करे सच विहारा। शुक्ररवार शुकर परोहित बल दुआरे भरे अस्वारे उत्ते बैल, प्रभ अबिनाशी खोल्हे भेव अपारा। छनिचरवार उत्ते कच्छ अट्ठे पहर करदा रहे विचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे करे आपणी सच्ची धारा। एह काला सूसा आप रखाए। ईसा मूसा दूजे पासे शाह रूसा महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उम्मत नबी रसूल दी आप उडाए, जिउँ उडे भूसा। काले सूसे तेरी एह निशानी। मंगण आया बण के दानी। साची चोली रंगण आया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाल रंग इक्को मंगे। मूल ना संगे कलिजुग जीव होए निधानी। लाल चोली लई रंग। आप कराए साचा जंग। हथ्थीं बन्ने्ह सच्चे गाना, कलिजुग जीव भन्ने जिउँ काची वंग। चिट्टे अस्व हो अस्वार, दोहीं हथ्थीं कसे तंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वेखे आपणा रंग। कस्सया तंग ना होए ढिल्ला। शब्द सरूपी हो अस्वार, तोड़े झूठा किला। वेख वखाणे बूरा कक्का बिला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई पड़दा उहला रखाए, ना किसे भोरे पाए, ना कराए चालया छिला। सच पुकारे सच वरतारे। निहकलंक नरायण नर अवतारे। चारों कुन्ट उठ उठ वेखे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहणा झण्डा हथ्थ विच फड़या, अग्गे उहदे कोई ना अड़या, उठे रूसा धाड़े। उठे रूसा लशकर भारी। चारों कुन्ट करे ख्वारी। गुरमुखां
आत्म जोत जगाए जिउँ जगे जोत दीवाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बैठा उप्पर पड़दा पाए गुरसिक्खां करे आप रखवाली। काले झण्डे शब्द हुलारा है। देवे हरि नर अवतारा है। बन्न्हे सीस आपणे इक्क लाल दस्तारा है। मिटदा जाए संग मुहम्मद नाल चार यारां है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाया, उत्ते झण्डा काला लाया, करदा जाए आरा पारा है। आरा पारा वंडी जाए चार यारां, उम्मत नबी रसूल दी आया पासा हारा है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहीं हथ्थीं फड़ी दोहीं हथ्थीं रिहा पाड़ा है। सिध्धा पाए हरि जी चीर। कोई ना देवे किसे धीर। भैणां मुड़ मुड़ तक्कण, किधर गए साडे वीर। प्रभ अबिनाशी वटाए भेखण, किसे हथ्थ ना आवे नीर। मिटदे जाण औलीए पीर शेख़न, आप मिटाए तेरी अन्तिम लिखी रेखन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आपे कढ्ढे हउमे पीड़। काला सूसा सच मसल्ला। आप उठाए दया कमाए नूर नुरानी जोती अल्ला। ना कोई बणाए वरन गोती, प्रगट होया इक्क इकल्ला, चार कुन्ट रही सोती, वसे इक्को इक्क गुर संगत तेरा सच महल्ला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग साचा समां सुहाए, गुरमुखां आप दया कमाए, आप फड़ाए आपणा पल्ला। साचा पला लैणा फड़। साची पौड़ी जाणा चढ़। प्रभ ढाहुन्दा जाए मेट मिटाउँदा जाए, कोई ना दिसे किला गढ़्ह। सृष्ट सबाई वहाए वहन्दी धार, बेमुख रहे वेखी वेख हथ्थ ना आए औलीए पीर शेख़, विच वरभण्ड सर्ब पछताउँदा जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उच्च दुआरे वड मुनारे ढाहुन्दा जाए। ढाहे उच्च मुनारया। करे खेल नर नरायण नर अवतारया। किसे ना मिले रसना कहण, वेद पुराना सर्ब विचारया। कुरान अंज़ील इक्ट्ठे हो हो बहिण, प्रभ अबिनाशी केहड़ी कूटे जामा धारया। किसे ना दिसे साचे नैण, आत्म होई सर्ब हंकारया। आप वहाए एका वहण, साचा भेख कर अपर अपारया। मुकाउण आया लैहण देण, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। कोई ना दिसे साक सजण सैण भाई भैण, काला सूसा सभ दे उप्पर पड़दा पा रिहा। काला सूसा काली रात। दोहां बणी इक्क जमात। साचा तुटा चरन नात। पल्ले रही ना नाम दात। वेले अन्त कोए ना पुच्छे वात। धरत मात प्रभ दर कुरलाई, प्रगट होया विच मात। चारों कुन्ट पए दुहाई, प्रभ अबिनाशी वेखे मार झात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौदां तबक आप मिटाए, साचा भेख तन कर वखाए, सत बटन उप्पर लाए, सत्त उंगल विच रखाए, विच्चों बन आप वखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां धिरां नूं उत्तों बद्धा सत्त बटन थले लाए, चौदां तबक कौण छुडाए। सत्त ज़िमी सत्त अस्मानां। प्रगट होया कृष्ना कान्हा। करे खेल वाली दो जहानां। एका झण्डा नाम झुलाए, झुल्ले जगत निशाना। दूजा कोई दिस ना आए, सत्तां दीपां तोड़े माणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा तेल अज्ज
चढ़ाया, एह विच रखाया सोहणा काना। सोहणा काना नाल कलीरे। इक्क दूजे तों विछड़न वीरे। अन्तिम वेले लथ्थे चीरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी सच्ची नारी बन्न्हण आया हथ्थीं गाना नाल कलीरे। हथ्थ बन्न कलीरे। तैनूं तोरन आए तेरे वीरे। अन्तिम वेला नेड़े आया, तैनूं कोई ना देवे धीरे। उम्मत नबी रसूल दी कढ्ढे हउमे पीड़े। साचा दर जे इक्क कबूल दी, क्यों टुट्टदी हड्डी रीढ़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बन्न्हण आया सतिजुग साची बीड़े। आपे ग़रीब निमाणा है। आपे बाल अञ्याणा है। आपे नौजवाना है। आपे बिरध निधाना है। हरि आपे चतुर सुजाना है। आपे ब्रह्म ज्ञाना है। आपे चरन धूढ़ इशनाना है। आपे सृष्ट सबाई आपणी हथ्थीं बन्न्हे गाना है। आपे इक्को तीर चलाए, रसना खिच्च तीर कमाना है। बूरे कक्के काले बिल्ले मार मुकावे, मेटे जगत निशाना है। मन्दिर मसीतां सारे ढाहे, आप झुलाए शब्द निशाना है। लक्ख चुरासी लाए फाहे, धर्म राए वड बली बलवाना है। वेले अन्त ना कोई छुडाए, प्रभ अबिनाशी आपणा मुख छुपाना है। गुरमुख साचे लए बचाए, जिन्हां देवे सोहँ नाम हरि भगवाना है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ जगाई जोत विच मात महाना है। मातलोक होए प्रकाश। कलिजुग तेरा अन्ध अन्धेर जाए विनास। आप चुकाए मेर तेर, ना कोई दिसे सन्झ सवेर, शब्द सरूपी एका मण्डल एका रास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत सर्ब रहाए मात पताल अकाश। मात पताल अकाशा। हरि रक्खे साचा वासा। जन भगतां होया दासा। हथ्थ फड़े सच्चा कासा। शब्द जपाए स्वास स्वासा। मानस जन्म कराए रहिरासा। पंचम् जेठ शाह शाबाशा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे होए दासन दासा। दासन दास ग़रीब निमाणा। प्रभ अबिनाशी हरि भगवाना। गुरमुखां दया कमाए लभ्भे सच टिकाणा। तिन्नां लोकां सार ना पाए, सिँघ सिँघासण डेरा लाए, आप आपणी जोत जगाए, नाल ल्याए शब्द बबाणा। गुरमुख साचे संत उठाए, अन्तिम वेले लए मिलाए, बाहों फड़ फड़ उप्पर हरि चढ़ाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को सच्चा धाम गुर संगत अन्तिम वार वखाना। साचा धाम हरि न्यारा। जिथ्थे जगे जोत अपारा। क्या कोई जाणे जीव गंवारा। एका रंग अपर अपारा। पहलों मंगे नानक राए सच्चा सच अपारा। सच नाम हरि झोली पाए, भरया सच भण्डारा। मातलोक विच डेरा लाए, सरगुण करे खेल अपारा। सतिनाम मन्त्र दृढ़ाए, लक्ख चुरासी भुल्ले जीव गंवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका तेरी ओट रखाई नर हरि निरँकारा। निहकलंक दए मात दुहाई। सुत्ती रही जगत लोकाई। किसे ना मिल्या साचा माही। अन्तिम वेले पाए फाही। किसे ना सके कोई छुडाई। साचा देस साचा भेस भुले नर नरेश आप दए दुहाई रसन पुकारदा। प्रभ पंचम् जेठ ख़ुशी मनाई, जन भगतां तारदा। जो जन आए चांईं चांईं, कर किरपा पार
उतारदा। पंचम् जेठ दरस दिखाए दया कमाए, जो जन आए दूर दुराडा चरन निमस्कारदा। गुर पूरे जो जन निमस्कारे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। दर्शन देवे अगम्म अपारे। दूर नेड़े ना हरि विचारे। नगर खेड़े काया घर पसारे। खुल्हे रक्खे वेहड़े सच्चे दर दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारे। नरायण नरया, गुर संगत बेड़ा पार करया। बेमुखां दर आए डरया। गुरमुख साचे साध संत आसा मनसा पूर करया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख विरले विच मात दे वरया। आसा मनसा हरि जी पूरे। जो जन चल आए हज़ूरे। आत्म जोती देवे नूरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भेख आप वटाया, साचा लेख लिखाया, सतिजुग करे कारज पूरे। कारज पूरा हरि करावणा। झूठा तख्त राज काज प्रभ अबिनाशी आप मिटावणा। सतिजुग तेरा साचा साजण साज, सच्चा धर्म आप चलावणा। प्रभ अबिनाशी माझन माझ, शब्द अवाज़ इक्क लगावणा। सिर पहनाए साचा ताज, शब्द बाज गुरसिख तेरी आत्म इक्क उडावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम वारी धारी भेख, जिउँ बल दुआरे बावना। अमाम मैहन्दी की करे विचारा। दिशा लहन्दी होए ख्वारा। निहकलंक नरायण नर ल्या अवतारा। वेला अन्त ना कोई छुडाए, हथ्थीं पैरीं जंज़ीर वज्जा भारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल अपर अपारा। वज्जा जंज़ीर तन बध्या। पूरा हरि किसे ना लध्या। आपणे दर घर वली सखी सुल्तान हरि साचे साचा सद्दया। चार कुन्ट जाए कर सर, आप वहाए इक्को लाल नदीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट सोहँ शब्द धागे नाल बध्या। सोहँ शब्द तेरी साची डोरी। पीर फ़कीर कोई ना सके तोड़ी। अग्गे कोई ना सके एहनूं बौहड़ी। ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी कलिजुग थक्के अक्के पए, कोई ना फड़े चढ़ के साची पौड़ी । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर जोत धर तिन्नां लोकां इक्क लगाई सोहँ सच्ची पौड़ी। पैरीं बेड़ी हथ्थकड़ी है। बुढ्ढे शेख़ मूंह विच नड़ी है। शब्द कटारी निहकलंक माझे देस हथ्थ विच फड़ी है। फेरी जाए आप बहारी, साचे तोल तोले ना कोई रक्खे सेर धड़ी है। ना कोई अग्गों उठ के बोले। प्रभ अबिनाशी वस्सया विच नीले चोले। अगाध बोध भेव भेखणी सारे खोल्हे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शाह सुल्तान वड राजान बेईमान बन्न ल्याए बणाए चरन गोले। चरन गोले लए बणा। साचे ढोले शब्द सुणा। नीले चोले प्रभ अबिनाशी तन छुहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उम्मत नबी रसूल दी आपणे भाणे लए चला। साचा भाणा हरि चलाणा। दूजा ना कोई विच रखाणा। तीजा ना कोई दिसे टिकाणा। चौथा यार आप मिटाणा। पंजां सिर हरि ताज रखाणा। वाली हिन्द सरन लगाणा। प्रभ अबिनाशी सद बख्शिंद, चार वरना माण दवाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सिँघासण बैठ सृष्ट सबाई तेरा लेख आपणी
हथ्थीं आप लिखाणा। दिल्ली तख्त हरि बराजे। पहलों करे खेल देस माझे। फेर उठाए राजन राजे। सोहँ शब्द मारे वाजे। आप चढ़ाए चिट्टे ताजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरा आपे साजण साजे। दिल्ली जाए चरन छुहावणा। साध संत सर्ब उठावणा। साचे कन्त मेल मिलावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी रैण अन्धेरी, धूंआं धार सर्ब संसार, आपे आप हटावणा। पैरीं वज्जे जंज़ीरा। वेखे हाल हरि फ़कीरा। आपे बणे शाह हकीरा। उत्तों सिर तों लथ्था चीरा। ना देवे कोई धीरा। बुढ्ढी होई सदी चौधवीं, लक्कीं होण पीड़ां। तुरया जाए ना मुड़या जाए, कलिजुग अन्तिम वेले रुढ़या जाए, आत्म लग्गा हँकारी कीड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा बन्न्हण आया बीड़ा। पहले हथ्थ हथ्थकड़ी खोल्हे। जोत सरूपी हरि जी बोले। भाग लग्गा नीले चोले। आप बणाए धर्म राए दे सारे गोले। पहली हाढ़ी पाए सारे धर्म राए साचे डोले। आपणी हथ्थीं तुलाए, मुल्ल कोई ना पाए, जिउँ भो छोले। ना कोई मुल्ल ना कोई कीमत, प्रभ अबिनाश प्रगट होया वड गुणी गनीमत। परखण आया सच घसवटी, नाल ल्याया कलिजुग पापी तेरी ज़ीनत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बाणा आपे पाया, अन्धा काणा आप अख्वाया, किसे घर ना दिसे कोई ज़ीनत। प्रभ अन्धा जगत अन्धेरा। कलिजुग तेरा भाग मन्दा, निहकलंक पाया फेरा। आपे परखे पापी गन्दा, चुकाए हेरा फेरा। गुरमुखां तोड़े आत्म जंदा, आत्म आसण लाए डेरा। आप उपजाए परमानंदा, ना लाए देरा। नाल ल्याया सोहँ शब्द साचा रंदा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क कराए सन्झ सवेरा। खब्बे मुहम्मद सज्जे ईसा। दोहां दा नंगा दिसे सीसा। प्रगट होया हरि जगदीशा। भेव खुल्हाए अन्त कराए, साचे लेख लिखाए बीस इकीसा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, चार कुन्ट एका छत्र झुलाए सीसा। लाल रंग शाह फरंगी। अन्तिम वेले आए तंगी। पिच्छों पिट्ठ होई नंगी। साची दात ना प्रभ दर मंगी। आपे भन्ने कच्ची वंगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची फाँसी गल विच पाई जिउँ कृस्तू आई तंगी। चढ़या फाँसी मरीआ जाया। इक्को पूत ख़ुदा ने जाया। साचा सूत ताणा पेटा इक्क रखाया। धुरदरगाही विच मात खेल खलाया। हरि साचा दूत उठे, गेड़ा जगत दवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी आपणा आपे खेल रचाया। काला मुहम्मद काली धार। चलदी जाए विच संसार। अन्तिम पैणी डाहढी मार। हाडी हाडी करे करतार। बणे सच्चा गाडी, चुक्क लै जाए धर्म राए दे द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला लेखा आप चुकाए, ना करे कोई उधार। ना करे कोई उधारा। नाल रखाए चार यारा। संग होए ख्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द फेरे चार चुफेरे तिक्खा आरा। प्रगट होए घनकपुर वासी। दोहां धिरां चाढ़्हे फाँसी।
बेमुख हस्सण कर कर हासी। नाल रलाए आप फरांसी। मेट मिटाए मदिरा मासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा होया दासी। आप उठाए शाह फरांसी। एधर उठण पंडत कांसी। भारत मात निहकलंक मंगण आई साची दात, होए चरन दासी। एका दे शब्द वड करामात, लाह मेरी कलिजुग अन्तिम उदासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क अटल्ल अचल्ल सृष्ट सबाई अन्त विनासी। अन्त विनासे सृष्ट सबाई। चारों कुन्ट पए दुहाई, निहकलंक तेरी वड वड्याई। एका जोत होई रुशनाई। कलिजुग जीवां कोई सार ना पाई। हन्झूआं मूंह धोवन, ना कोए लए बचाई। सिर दे वाल सारे खोहवण, कुरान अंज़ील वेद पुरान खाणी बाणी ना कोई होए सहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को नाम चार कुन्ट करे दुहाई। वेद पुरानां तुट्टा लक्क। प्रभ अबिनाशी मातलोक विच्चों बाहर कराए धक्क। कोए ना होए सहाए, सारे गए थक्क। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी पाउण आया, शब्द सरूपी नकेल नक्क। कुरान अंज़ील सर्ब पुकारे। अन्तिम वेले धाहां मारे। दोवें बाहवां कर कर वाजां मारे। होणा दर दर घर घर सर्ब ख्वारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धारे। कुरान कुरलाई दए दुहाई। प्रभ अबिनाशी दया कमाई। निहकलंक नरायण नर साची जोत मात जगाई। नीला चोला तन छुहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेव भविख्त आपणा आप रिहा खुल्हाई। गुर संगत गुर चरन ध्यान रखावे। पूरन इच्छया प्रभ आप करावे। सोहँ शब्द सच दात हरि झोली पावे भिच्छया, खाली कोई ना जावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ दर आई संगत जुगां जुगां दी विछड़ी रुठड़ी आपे आण मनावे। आप बणाए गुरसिख दुलारा। किरपा कर हरि निरँकारा। देवे वर सोहँ शब्द अपर अपारा। आत्म भण्डारा देवे भर, ना ख़ाली दिसे गुरसिख तेरी काया तन सच्चा गुरदुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जिथ्थे वसे ला आसण भारा। आए दर बण भिखारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। पंचम् जेठ पहली वारी। साची देवे नाम सुगात वड दात, बणे आप जन भगत चरन पनिहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई जाणे बिरध बाल नौजवान अञ्याणयां बुढी मां नौजवान मुटयांर धी कुँवारी। सारे रंग आपे वसे। इक्को राह साचा दस्से। चरन प्रीती साची रीती, दो जहान मिले सच्ची सरदारी। दो जहानां देवे माण। पहलों बख्शे चरन ध्यान। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान। जो जन मंगण आए सोहँ दान। आत्म काया रंगण आए, प्रभ अबिनाशी अग्गे बण के सच्चा कान्हा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मजन आप कराया। साचा सज्जण आप अख्वाया, चरन धूढ़ कराए सच्चा इशनान। चरन धूढ़ी साची नुहाओ। सोहँ शब्द रसना गाओ। परम पुरख परमेश्वर प्रभ अबिनाशी साचा पाओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, घर
जाए भुल्ल ना जाओ। घर जाए मूल ना भुलणा। कलिजुग माया विच ना रुलणा। भाग लगाउणा आपणी कुलना। प्रभ धोवे सच्चे झूठे दाग, ना लैंदा कोई मुलना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच्चा हट्ट खुल्हाए, चौदां लोकां माण दवाया दर दुआरा एका खुल्हणा। निहकलंक नरायण नर, सोहँ कंडे गुरमुख साचे संत जनों, कलिजुग अन्तिम वेले पूरे तोल तुलना। प्रभ दोवें भुजा उठांयदा। तीजी गुर संगत नाल रलांयदा। चौथा मनी सिँघ माण दवांयदा। चारे भुजां हरि करतार, चतुर्भुज आप अखवांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच विहारा किया पंचम् जेठ ख़ुशीआं नाल लोकमात मनांयदा। उठाए भुज वड बलकारी। निहकलंक नर अवतारी। शब्द खण्डा फड़े हथ्थ दो धारी। सतिजुग साचा इक्को अक्खर पढ़े, सोहँ शब्द अपर अपारी। पंजे चोर दर दुआरे रहण खड़े्ह, करदे रहण निमस्कारी। साचे पौड़े गुरसिख साचा चढ़े, प्रभ खिच्च ल्याए चरन द्वारी। कलिजुग जीव वहन्दे वहिण हड़्हे, आप वहाए वहन्दी धारी। शब्द सरूपी राजे राणे फड़े, गल कुआए पाए भारी। गुरमुखां रक्खे एका धड़े, ना आए पासा हारी। सच चुबारे आपे चढ़े, शब्द हलूणा देवे भारी। बेमुख अन्तिम सारे झड़े, दूर दुराडे पाए सारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण जाणे तेरी कारी। सच सिँघासण मात धराया। प्रभ अबिनाशी फेरा पाया। धरत मात तेरा दीपक सच्चा, सच्चा थाल विच मात रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार, चारों तरफ फेरा लाया। फिरे हरि चार चुफेरे। सृष्ट सबाई आई घेरे। निहकलंक कलि जोत प्रगटाए, आप दवाए उल्टे गेड़े। साचा शब्द डंक वजाई, उजड़ जाण नगर खेड़े। राउ रंक ख़ाक मिलाई, साचा भेड़ हरि जी भेड़े। गुरमुख आत्म ताक खुल्हाई, करे रुशनाई काया वेहड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात तेरी सुण पुकार निहकलंक आया करन नबेड़े। करे नबेड़ा सच्चा जोगी। साचा रस प्रभ दर भोगी। मिटाउण आया हँगता रोगी। मिलाउण आया भगत संजोगी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप लिखाए। धरत मात दए वड्याए। सतिजुग साचा पूत तेरी गोद बिठाए। नाल रलाए सोहँ शब्द साचा दूत, चार कुन्ट डंक वजाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आप समाए। धरत मात हो खुशहाल। प्रभ लभ्भण आया साचे लाल। गुरमुख साचे लए संभाल। तोड़ी जाए जगत जंज़ाल। चरन प्रीती जोड़ी जाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप निभाए आपणे नाल। निभदी जाए लग्गी तोड़। वेले अन्त ना हरि छुट्टे, ना करे तोड़ विछोड़। बेमुखां हरि आपे कुट्टे, मारे शब्द हथौड़। दोवें हथ्थीं करे, आपे झुगा चौड़। कलिजुग जीवां चोग निखुट्टे, ना सके कोई बौहड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां अन्तिम दया कमाए, अमृत मेघ आप बरसाए, कलिजुग अन्तिम लग्गी औड़। आपे मुलां आपे काज़ी। बण के आया
सच्चा हाजी। पंचम् वेले पढ़े निमाज़ी। मेट मिटाए वडे वडे शाह गाज़ी। इक्को सच्चा राह वखाए, सृष्ट सबाई जिस साजन साजी। दूसर कोई दिस ना आए, पंचम् जेठ चार कुन्ट सोहँ शब्द प्रभ भेजे भाजी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा माण ताण रखाए, जो जन आए दर्शन पाए, ख़ुशीआं नाल जाए घर, आपे रिहा राजी। आपणा घर जिस पछाना। दो जहानां विच माना। जिथ्थे वसे हरि भगवाना। इक्को घर इक्को दर, जोत सरूपी खेल महाना। कलिजुग जीव भुल्ले फिरदे, माया झूठी अग्न लूठी मुधी होई आत्म ठूठी, ना कोई करे पछाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सोहँ शब्द पिलाए, आत्म जोती रक्खे सदा मस्ताना। साची जोती लाए घोटा। हथ्थ विच फड़या सोहँ सोटा। ना एह पतला ना एह मोटा। तेरा बन्न्हे हरि लंगोटा। विच्चों मात कढ्ढे बाहर, मार मार हँकारी सोटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि परखण आया धरत मात तेरा केहड़ा सपूत खरा खोटा। खोटा खरा आपे परखे। धरत मात अन्तिम वेले मूल ना हरि रक्खे। आप चढ़ाए सोहँ शब्द साचे चरखे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ढाहे चार चुफेरे कंधां, गुरमुखां आत्म अमृत बरखे। बरखे अमृत आत्म धार। डिग्गे कँवल मझार। कँवल नाभ होए उज्जयार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार। गुरमुख अन्तिम कर विचार। शब्द डंक वज्जे संसार। प्रभ अबिनाशी खेल किया पंचम् जेठ अचरज़ अपार। आप मिटाए वड वड सेठ, सोहँ डण्डा सिर लग्गे भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी कोई ना पावे सार। आप समझावे देवे मति। सोहँ शब्द दस्से साचा तत्त। सच्चा बीज बिजाए गुरमुख साचे तेरी आत्म वत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सूत्र आपे कत्ते सोहँ चरखा कत। साची सेवा गुर पूरे लाई। शब्द डण्डा गुर संगत लयाई। तरन तारन भेंट चढ़ाई। अचरज खेल हरि वरताई। धरत मात तेरे उत्ते रक्ख, तीर कमान सोहणी बणाई। इक्को रगढ़ा आपे लाया, जगत झगढ़ा वाह वाह पाया। ना कोई सके मिटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, क्या कोई जाणे क्या कोई पछाणे, करे कराए खेल आपणे आप रघुराई। तरन तारन कर विहारा। फेर होया घोड़ अस्वारा। संत मनी सिँघ तेरा मल्लया आण दुआरा। चारों कुन्ट उच्च महल्ल मन्दिर अटारी, ना वस्सया किसे मन्दिर मसीत गुरदुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा राह इक्क चलाया, चौहां वरनां ऊँचां नीचां साधां संतां दस्से इक्क प्यारा। सच्चे घोड़े हो अस्वार। चिट्टी चादर सोलां कलीआं तन शृंगार। प्रभ अबिनाशी वलीआ छलीआ, कोई ना पावे सार। सृष्ट सबाई होए दुखिया, प्रभ अबिनाशी आपे चीर करे दोफाड़। पाए हार तन शृंगार चोला हरि सोलां कलीआं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। सोलां कलीआं, सोलां कला हरि बतावे। पहलां आपणे तन छुहाए। चिट्टे घोड़े
तेरा आसण, गुरसिक्खां उत्ते पर्दा पावे। आपे होए दास दासन, बाहों फड़ के गले लगावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को सच्चा तट्ट तीर्थ, चरन प्रीती चरन धूढ़ी आत्म मूढ़ी, चढ़े रंग गूढ़ी, सति इशनान कराए। एका संगत गुर पूरे आप बणाईआ। ना होर दूसर किसे थाँईंआ। तीसर तीजे लोयण बूझ बुझाईआ। भेख पखण्ड कर कर बहु थक्के, प्रभ तेरी सार किसे ना पाईआ। बेमुख करदे आपणे धक्के, ना जाणे पैणे धक्के, ना सके कोई छुडाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ एका संगत दर द्वार बहाईआ। सच्चा दर दुआरा संगत मेल है। चार कुन्ट करे पुकारा, ना मिलदा सज्जण सुहेल है। गुरमुख बणया सच वणजारा, आया चरन दुआरा, जोत जगाए बिन बाती बिन तेल है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म हंकारया जीव गंवारया घल्ले धर्म राए दी जेल है। आत्म हँकार मन ललचाए। प्रभ अबिनाशी तैनूं केहड़ा आण भुलावे। आप अडोल अडुल्ल अडुल्ला, सृष्ट सबाई डुलाए रुलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचा हुक्म सुणाए, ना कोई साचा संत सति वखाए। एका मति श्री भगवाने। दूजा नाही कोई तत्त, ना मिले किसे टिकाणे। आपे जाणे मित गति, जिस दित्ता जीआ दाने। एका हरि सच्चा जानो, हरि जी साचे संत, सृष्ट सबाई झूठी ख़ाक छाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका गुणवन्त हरि सच्चा गुण निधाने। जे कोई करे जगत वड्याई प्रभ पाए गल विच फाही। ना लवे कोई छुडाई। अन्दर बैठा दए दुहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी संगत जिस तजाई। सोहे संगत जिस तजाई। सोहे संगत जिस घर वसे सतिगुर पूरा। दूजा दर क्यों मंगे जो होए अधूरा। प्रभ आत्म ज्ञान बख्शे अनहद तूरा। बेमुखां एका भरया आत्म अभिमान, प्रभ दर तों जायन दूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क चलाए तीर निशान, करे चूरन चूरा। साध संत क्या पछाणे। कलिजुग माया झूठी छाया भुल्ले जीव अञ्याणे। माया ममता मोह रचाया। प्रभ अबिनाशी तेरे दर आए, झूठा ध्रोह इक्क कमाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दी आत्म वेखे फोल फरोले, सच्चा झूठा टोह वखाया। साचा साईं सैनापत। लक्ख चुरासी देवे यति। एका ताणा साचा तणया, आपणी हथ्थीं साचा सूत्र कत्त। चिट्टा बाणा उप्पर धरया, गुरमुख ना डोले तेरा आत्म यति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची संगत आप बणाई, साचा बीज रिहा बिजाई, पंचम् जेठ साचे वत्त। हरि दस्तारा पाड़ वखाया। साची धारा जगत बंधाया। सोहँ डण्डे तेरा सच्चा तीर कमाना आप बणाया। आप चढ़ाए साचे चिल्ले, पहली दिशा आपे हिल्ले, लग्गे रहण ना किसे किल्ले, प्रभ अबिनाशी मक्का मदीना देवे ढाहया । महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आपणा भेव आपे आण खुल्हाया। दूजा चले तीर निराला। फरंगीआं होए मूंह काला। फल ना दिसे किसे
डाला। कोई ना झल्ले एहदी झाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे पाली माली, आपे करे रखवाली, बेमुखां पाए चाली, आपे चले नाल नाला। तीजा तीर तीर तुफंगा। विच पताल लहू गंगा। साचा रंग हरि जी रंगा। मैहन्दी लावे घोड़े तंगा। वड दाता हरि सूरा सारंगा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा तीर आप चलाया, डूंघी धारे भन्ने अंग अंगा। हथ्थीं मैहन्दी पंज निशान। हथ्थीं फड़े तीर कमान। चारों तरफ मारे बाण। बेमुखां लाहे घाण। पाउँदा जाए नाम आण। झुलदा जाए सोहँ सच्चा इक्क निशान। मिटदी जाए अन्त कुरान, खाणी बाणी वेद पुरान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे श्री भगवान। मैहन्दी चाढ़्हे मजीठी रंग। उलटी वहाए गोदावरी गंग। कलिजुग जीव होए नंग। अठसठ तीर्थ होए भंग। इक्को चढ़े महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी चरन धूढ़ मस्तक साचा रंग। चाढ़्हे रंग जोत निराली। जगी जोत माझे देस इक्क अकाली। दुरमति मैल रिहा धोत, जो जन आए सवाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप खपाए, शब्द सरूपी खेल रचाए, हथ्थ हथिआर ना कोए उठाए, गुरमुख वेखो हथ्थीं सारे खाली। ना कोई तीर ना तलवार। ना कोई बरछा ना कटार। ना कोई संख ना कोई चक्र ना कोई गदा धार। एका शब्द चले अंकर, ढाहे कंकर नगर खेड़े दए उलार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द तेरा सच्चा तीर चलाए, रसना खिच्च कमान, विच जहान मिटाए शैतान बेईमान, कोई ना देवे धीर। गुरसिख गुर एका जोग, कलिजुग अन्तिम दोहां होया इक्क संजोग। भेव मिटाए दोअँ दोआ, सोहँ शब्द देवे सच्चा जोग। बिन गुर पूरे कोए ना जाणे कोया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ दया कमाए आप मिटाए चिन्ता सोग। माण दित्ता तेरे थांउँ। प्रभ अबिनाशी आपे बणे पिता माउँ। कृष्न मुरारी वड बलकारी वेले द्वापर माणी ठंडी छाउँ। साचे दर चल्लया राही, पहुंचया आण गुड़गाउँ। जोती जोत सरूप हरि, अचरज़ खेल इक्क वरताई, ऊधो ताईं आप समझाई, एथे रथ खल्हारो थांउँ। कलिजुग तेरा अन्त विचार। किया खेल कृष्न मुरार। रथ खलोता विच गुड़गाउँ, जिथ्थे बणया तेरा घर बाहर। अन्तिम वेले जामा पाया, निहकलंक नरायण नर अवतार। गुरसिख तेरी सच अटारी। धरे चरन आप बनवारी। अन्तिम कलि तेरे संग नाल तरे बलवन्त नारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत नेत्र बन्द कराया, सृष्ट सबाई अन्ध कराया, गुरमुख ख़ुशी बन्द बन्द कराया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त देवे ब्रह्म ज्ञान, आत्म उज्जयार आप कराया। आत्म करे हरि उज्जयारी। गुरसिख तेरी पैज संवारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। नाल तरे तेरी सुलक्खणी नारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप चुकाए, लिख्या कृष्न मुरारी। कृष्न मुरारी लेख मुकाई। निहकलंक प्रगट हो, वारो वारी वेख औलीए पीर शेख़
मिटावां, पहलों अन्ध अन्धेर कर, आप करावां सृष्टी नंग। नेत्र नीर वगे धार। तेरा मेरा सांझा होया इक्क प्यार। द्वापर विछड़े कलिजुग मिले यार। ना कोई घड़े ना कोई भन्ने, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाहों पकड़ चारे कुन्टां दए फिरा, करे खेल अपर अपार। गुरमुख तेरी सच वड्डयाईआ। संत मनी सिँघ सेव कमाईआ। फिर मिली जगत वड्याई, जोत जगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे ब्रह्म ज्ञान, इक्क चरन ध्यान, दिवस रैण जोत दूण सवाईआ। गुरसिख झूठ कदे ना बोले। प्रभ अबिनाशी पूरे तोल तोले। आपे वसे काया चोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साचा माण दवाया, आपणी चरनी आपे लाया, सदा वसे कोल कोले। गुर संगत चार दिवारी। सच महल प्रभ रिहा उसारी। रहे अटल्ल विच संसारी। कलिजुग कर कर वल छल, करे खेल न्यारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत विच लोकमात बणाई इक्क क्यारी। गुर संगत चार चुफेरे। हरि साचा आया विच घेरे। राह कोई ना दिसे गुरमुखां आया हिस्से, पंचम् जेठ ना जाए कर के हेरे फेरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती इक्क जुड़ाए भेव खुल्हाए तेरे मेरे। मेरे तेरे तेरे मेरे हरि का भेव जाए खुल्ह। गुर संगत तेरा पै जाए मुल। कलिजुग जीव गए हुल। भाग लगाए सुलक्खणी कुल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे तोल आप तुलाए, गुरमुख साचा जाए तुल। गुरमुख साचा वंडे हिस्सा। दूसर किसे ना हरि जी दिसा। कलिजुग सतिजुग दोवें पुड़ चक्की, बेमुख जीव विचकारे पिसा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव आप खुल्हाए, सृष्ट सबाई अन्त कराए, बीस इकीसा। पंचम् जेठ साची राणीए। गुर पूरे दी साची पुत्तरी कन्या धी ध्याणीए। गुरमुख साचे संग रलाईं, ना झूठे वणज कराईं, एका मंगी वडा शाह बाणीए। थांउँ थाँईं जा जगाईं, जोत सरूपी दरस दिखाईं, दे मति जा समझाईं, निहकलंक नरायण नर माझे देस जगी जोत चार कुन्ट आप वखानीए। पंचम् जेठ कर रुशनाई। चार कुन्ट दे दुहाई। निहकलंक माझे देस जोत जगाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुनेहड़ा आपे देवे माझे देस वज्जी वधाई। माझे देस वज्जी वधाईआ। पंचम् जेठ साची ख़ुशी मनाईआ। गुरमुख साचे संत जनां वाह वाह सोहणा मंगल गाईआ। कलिजुग तेरा वज्जा संगल, आपणी हथ्थीं आप तुड़ाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ किसे हथ्थ ना आईआ। हरि मिले ना हरिद्वार, ना तरबैणी ना प्राग। ना कासी ना डूंघी वहिणी, गुरमुख साचे संत जनां आप बुझाए तृष्ना आग। पंचम् जेठ दरस दिखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे लाए जाग, गुरसिक्खां पकड़न आया वाग। आप चुकाए लहणा देण। गुरसिख उठाए फड़ उत्ते धवल। चारों कुन्ट शब्द सुणाए दए सुनेहड़ा पवण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग वेला अन्तिम आया, हरि बिन बेड़ा बन्न्हे लाए
कवण। साचा बेड़ा केहड़ा बन्न्हे, संत मनी सिँघ तेरी कुड़माई। प्रभ अबिनाशी आपणी हथ्थीं आण कराई। तिन्न दिन पहले सोहणा सगन तेरे मुख लगाई। अट्ठे पहर रहे लग्न, रही हरि शरनाई। जोत सरूपी होया मग्न, भुल्ली सर्ब लोकाई। अष्टम् जेठ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे दर दुआरे जा पूरी लिख्त कराई। साचा करे सगन विहारा। प्रभ अबिनाशी गुर करतारा। ना कोई जाणे जीव जन्त संसारा। निहकलंक नरायण नर, सतिजुग बन्न्हे आपे धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तेरी पाउण आया साची सारा। संत मनी सिँघ प्या उडीके। प्रभ अबिनाशी अष्टम् जेठ बण के मुलज़म, भुगतण आया इक्क तरीके। सृष्ट सबाई दए दुहाई, तेरा बचन हरि पूर कराई, जो जन दर घर साचे जाए आए अमृत पी के। अमृत आए लहन्दी धार। छत्ती मील बणे हरि लेख लिखार। छत्ती राग हरि गुणवन्त दए उचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ माहणा आप विच दए खल्हार। अग्गे बुढ्ढा पिछे बाला। हीरा कुण्ड तेरा बणे हरि रखवाला। सतिजुग साचे प्रभ साचा माण दवाए, नौ खण्ड पृथ्मी करे उजाला। अमृत सर सरोवर भरे, मिटाए दाग़ जो लगा कलिजुग काला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग बेमुख जीवां कढ्ढण आया अन्त दवाला। संत मनी सिँघ हरि दित्ता नाम सच्चा धन्न माला। सच दात हरि झोली पाई, लग्गा फल साचे डाला। कलिजुग अन्तिम विच मात देवे वड्याई, तेरा आप होए रखवाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस रैण करे प्रितपाला। होए रखवाला पहरेदार। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार। होका दे के वाजां मारे, आओ चल द्वार। निहकलंक नरायण नर प्रगट होया, जगत जीव ना भुल्ल गंवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्नां लोकां इक्क सच्चा सरदार। गुर पूरे सेव कमाईआ। पूरन घाल अन्तिम वेले प्रभ साचे लेखे लाईआ। साचा दीआ नाम धन माल, आत्म ख़ज़ाना इक्क बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत सारी रल मिल तेरे धाम आईआ। आए चल हरि निरँकार। दूजी कीनी प्रभ अबिनाशी नाल संगत त्यार। प्रगट होए घनकपुर वासी, गुरमुख संत जन आप बणाए नर नार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे आप बणाया सच्चा सरदार। पूरे गुर करो प्रदक्खणा। कोई जाए ना दर तों सक्खणा। अन्तिम वेले कलिजुग, गुरमुख विरला विच मात दे लभ्भणा। चार कुन्ट चार चुफेरे, प्रभ अबिनाशी मारे गेड़े, कलिजुग तेरा हो सहाई किसे ना रक्खणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी करे हासी, मदिरा मासी मुल्ल ना पाए कक्खणा। लक्ख चुरासी छाण पुण, गुर संगत कीनी वक्ख। इक्क उपजाए शब्द धुन, गुरमुखां आत्म होए सुख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा कोई ना जाणे निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी कहणा मुख। मनी सिँघ मन्न साचा कहणा। निहकलंक सरनी रहणा। गुर
संगत दा भार सहिणा। ऊँच नीच नीच ऊँच ना रसना किसे कहणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्नां लोकां आप वखाणे दर्शन वेख नैणा। ना कोई जाति जात पात। इक्को बन्न्ही चरन नात। प्रभ अबिनाशी लभ्भे सच्चा मात। कलिजुग अन्तिम प्रगट होया देवण आया सच्ची दात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरना सोहँ वड करामात। चार वरनां इक्क भण्डारा। निहकलंक नरायण नर अवतारा। संत मनी सिँघ खड़्हे दुआरा। गुरमुख आवण वारो वारा। भरे रहण सद भण्डारा। खुल्हया रहे दर दुआरा। प्रगट होया नर अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्नां लोकां पसर पसारा। पसर पसारी हरि निरँकारी गुर संगत करे इक्क प्यारी। आपे करे चरन पनिहारी। फड़ फड़ बाहों कलिजुग अन्तिम वेले प्रभ साचा जाए तारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गोबिन्द तेरी बणाई रक्खे सरदारी। पंच बणाए हरि सरदारा। होए आप पहरेदारा। घनकपुर वासी नर अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अपर अपारा। सूरज देवता करे निमस्कार। गुर संगत तेरा वेखे मुक्खड़ा, लथ्थे दुखड़ा चढ़या रहे जो बुखार। तिन्नां लोकां चहुं जुगां होया भुक्खड़ा, अन्तिम वेले कलिजुग प्रभ अबिनाशी पाई सार, उज्जल कराए रवी तेरा मुखड़ा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर्शन पेखे नेत्र वेखे गुरसिख साचे संत जन विच मात सच्चे सरदार। सूरज देवता करे सलाम। कलिजुग केहड़ा आया राम। गुर संगत देवे सच्चा धाम। ग़रीब निमाणयां जगत निताणयां पकड़न आया दाम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग लाई जेठ दोपहर गुरसिच मानण ठंडी छाँ। कलिजुग तेरी अग्नी घोर। पंचम् जेठ लग्गी दोपहर, गुर संगत हौली हौली लए तोर। दर घर साचे कोई ना पावे शोर। आप खपाए अग्न लगाए लाहौर शहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां इक्क वहाए वगाए अमृत साची नहिर। निहकलंक नर अवतारा। गुरमुखां पाए सारा। चल आए हरि दुआरा। संत मनी सिँघ तेरा लेखा आप चुकाया, आप बणाए सच्ची सरकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी सेवा घाल पाई आप कराए तैथों चरन निमस्कारा। अमृत धार ठंडी ठार है। गुरमुखां रही तार है। प्रभ पावे साची सार है। कलिजुग लाहुण आया अन्त बुख़ार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां बेड़ा करे पार है। साचा अमृत लैणा पी। गुरमुख साचे संत जनों मात विच रखाई साची नींह। सतिजुग साची रीत चलाई, अमृत बरखे साचा मींह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साचा बीज गुरसिख आपणी हथ्थीं लैणा बी। साची बख्शे अमृत धार। उत्तों चले इक्क फुहार। संत मनी सिँघ ठंडा ठार। खुल्हया बन्द इक्क कवाड़। काया चोला दित्ता साड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सतिजुग साचा चन्न चढ़ाया, लक्ख चुरासी बेड़ा लाए पार। साचे
संत मिली वड्याई। मातलोक हरि खेल वरताई। सतिगुर पूरा दए वड्याई। आप कराए सर्ब गुण भरपूरा, पड़दा उहला ना कोई रखाई। इक्क उपजाए शब्द तूरा, गुर संगत तेरा होए सहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दया आप कमाए, दुखड़ा भुक्खड़ा रोग गंवाए, दोहां भाईआं मेल मिलाई। धरत मात ख़ुशी मनाईआ। पूरन इच्छया प्रभ कराईआ। साची भिच्छया झोली पाईआ। करे रच्छया वेले अन्त प्रगट होया रघुराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाह वाह सोहणी बणत बणाईआ। धरत मात ख़ुशी मनाउँदी। पंचम् जेठ गीत सुहागी गाउँदी। जुगां जुगां दी साची रीत, चरन धूढ़ तेरी निहकलंक लाउँदी। इक्क बन्न्हाए सच प्रीत, गुरमुखां मस्तक जा समाउँदी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर निहकलंक रसना गाउँदी। धरत मात जाए बलिहारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। पंचम् जेठ कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। जोती जोत सरूप हरि, गऊ ग़रीब निमाणयां पावे सारी। आपे साड़े तहिसीलां थाणयां, मारे तीर सच्चा बाणयां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। धरत मात गीत सुहागा। सोहँ सुणया सच्चा रागा। निहकलंक लोकमात हरि साचा जागा। चारों कुन्ट उठ उठ वेखे, बेमुख जाए दर तों भागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरला पार उतारे जो जन सरनी लागा। धरत मात चढ़या चाअ। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई, आपणा चरन दित्ता छुहा। अचरज खेल हरि वरताई, सच सुहागण नार बणाई, आपणा भेव दए खुल्हा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात होई सुहागण सूहा वेस लए करा। धरत मात तेरा सूहा वेस। प्रगट होए प्रभ माझे देस। जोत सरूपी धारे भेस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी व्याहवण आया कर कर अवल्लड़ा भेस। गुरसिख मंगे दात, अन्त अन्धेर है। प्रभ अबिनाशी पुच्छे वात, कर देवे आपणी मेहर है। साची देवे नाम करामात, ना लाए कोई देर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत रूपी बद्धा नात, मिटावे हेर फेर है। धुरदरगाही सच सुगात तेरी काया अन्दर करे ढेर है। एका रंग हरि आप समाए, मैं तूं तूं मैं कढ्ढे एका वेर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग रंगाए, ना लाए देर है। प्रभ पूरे करी बुध बबेक। गुरमुखां हरि रक्खी टेक। साचा नाम तन वसाए, कलिजुग माया ना लाए सेक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त होए एका एक। काया चोली चढ़या रंग। प्रभ अबिनाशी साचे घर मंगी इक्को मंग। शब्द घोड़े हो अस्वार, मात आया पहली वार कस्सया तंग। गुरमुखां जाए हरि द्वार कटी भुक्ख नंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म तेरा लेखे लाया, आपणा बाणा तेरे तन छुहाया, अन्तिम वेला ना होए भंग। सति सागर नीर विरोल। तेरी सुक्की काया गागर, आत्म पड़दे देवे खोल्ह। होए नाम जगत उजागर, हरि वसे सदा कोल। बण जाए दर सच्चे
दा सच सुदागर, नाम लए वस्त अनमोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी साची धीर बंधाए, अन्तिम तोले पूरे तोल। प्रभ अबिनाशी ना डोले ना कोई डुलाए। प्रभ अबिनाशी तेरी आत्म बोले, अट्ठे पहर विच समाए। काया दिसे अन्धेरी डोली, सृष्ट सबाई दिस ना आए। गुरमुखां वसे काया चोले, जोत सरूपी डगमगाए। गुरसिख बणाए चरन गोले, शब्द डोले लए चढ़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बण बण साचा तोला आपे तोला, अगला पिछला लेख लेखा सर्ब चुकाए। उठ सिख हो हुशिआर। हरि मिल्या कमलापाती, बण दर घर साचे दी साची नार। एका साचा आसण लागे हरि नारी बैठे सच भतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी आत्म करे सच उज्जयार। आत्म करे उज्जयार हरि गुरदेवा। किया चरन प्यार, प्रभ अबिनाशी साची सेवा। बध्धी जगत धार, मानस जन्म दित्ता संवार, सोहँ फल लाया साचा मेवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन गाया रस रसना साची जिह्वा। सनक सनदन सनातन संत कुमारा। बराह रूप अपर अपारा। यज्ञे पुरष हरि निरँकारा। हाव गरीव भेख धारा। नरायण नर जोत पसारा। कपल मुन मोहण धारा। दता त्रै मात मझारा। रिखव देव भेख न्यारा। पृथू रूप अगम्म अपारा। मत्स बन्न्हे आपणी धारा। कच्छप रूप हरि पसारा। मोहणी रूप बल दुआरा। नर सिँघ हरिभगत अधारा। धनंतर वैद दु:ख लाहे सारा। बावन रूप चोज अपारा। हँस पंखी प्रभ निरँकारा। नरायण नर ध्रू पार उतारा। हरी हरि गज दए सहारा। परस राम क्षत्री सँघारा। राम अवतारी दहिसर मारा। वेद व्यास बणे लिखारा। कृष्न मुरार युद्ध कराए भारा। गौतम बुद्ध साचा धर्म चलाए विच संसारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, निहकलंक लए अवतारा। वेद व्यास किरपा धारी। पुरान अठारां लेख लिखारी। पहला ब्रह्म ल्या विचारी। फेर पदम पाई सारी। विष्नूं तेरी आई वारी। शिव तेरी बुद्धी धारी। श्री भगवत धर संसारी। नारद मुन तेरी करे जोत उज्जयारी। मारकण्डे हरि भेव खुल्हारी। अग्न देवता बण पुजारी। भविख्त पुरान दए उचारी। ब्रह्म वैवरत पावे सारी। लिंग पुरान होवे पारी। बराह तेरी खेल न्यारी। सुकंद पुस्तक बन्न्ही भारी। बावन पुरान राजे बल किरपा धारी। कूरम हरि जी पावे सारी। मत्स तेरी कल विचारी। गरुड़ रहे तेरे चरन द्वारी। ब्रह्मण्ड तेरा बणया आप लिखारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव खुल्हाए कलि अन्तिम वारी। चार वेद हरि लिखाए। पहला साम मुख रखाए। छत्ती राग विच भराए। दूजा रिग वेद चलाए। कला काल जिस नाल उपाए। तीजा युजर नां रखाए। औषधिआं दी बिध बणाए। चौथा अथर्बण कलिजुग आए। विद्या सागर आप लिखाए। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग वेले अन्त आपणी झोली सारे पाए। झोली पाए हरि गिरधारा। भेव खुल्हाए जन भगतां सारा। आदि अन्त होए सहारा। देवे नाम कर प्यारा। जोत
सरूपी प्रभ अबिनाशी क्या कोई जाणे जीव गंवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। आदि जुगादि जुगा जुगन्तर भगत उधारे। बणाए बणतर विच संसारे। इक्क जपाए साचा मन्त्र, कराए जै जैकारे। जोती जोत सरूप हरि, क्या कोई पावे प्रभ दी सारे। ध्रू प्रहलाद जिस उधारया। संग अमरीक राजे बल करे प्यारया। राजे जनक पूरा कर्म आप विचारया। तारा राणी सुख साचा माणी, देवे चरन ध्यानया। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे माणयां। बिदर सुदामा आपे तारे। द्रोपद लाज रक्खे मुरारे। जैदिउ हरि लेख अपारे। नामदिउ हरि पार उतारे। धन्ने जट्ट पावे सारे। ग़रीब रविदासा उतरे पारे। सैण नाई दर जाए निरँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोती एका गोती ना जाणे जीव गंवारे। पापण पूतना दित्ती तार। गनका नाल किया प्यार। अजामल पापी उधरया नाल। जोत सरूपी आदि अन्त जन भगतां रिहा पैज संवार। किरपा कर बधक तारे, मारे तीर कृष्न मुरारे, देवे दरस अपर अपारे, जन भगतां आपे पावे सार, तारे भगत हरि भगवाना। करे खेल जगत महाना। शब्द हथ्थीं बन्न्हे गाना। गुरमुख साचे आपे रक्खे, शब्द चले इक्क निशाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगा जुगन्त जोत सरूपी पहरे बाणा घनईआ शामा। कलिजुग तेरे लेख लिखाए। पहला माण बुद्ध दवाए। ईसा मूसा आप उपाए। सच मुहम्मद जन्म दवाए। चार यार संग रलाए। नौ दर घर वणजारा, दसवें दी ना बूझ बुझाए। वरते कहर विच संसार, किरपा कर हरि निरँकार, गुर नानक हरि मात उपाए। सिर रक्खे हथ्थ दातार, अन्तिम वेले गया हार, दूजी जोत अंगद पाए। अंगद किया इक्क विचार। खडूर विच्चों होया बाहर। अमरदास सेव कमाई। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई। साची मति जगत चलाई। राम दास दित्ती वड्याई। सर अमृत नींह रखाई। पंचम् गुर शब्द निधानी। मिली चरन प्रीती, सच्ची सेव कुरबानी। मिल्या नाम अपार, अन्तिम वेले उहदा आया कलिजुग जीव ना समझे गंवार, साची सेवा हरि कमाई। भाई गुरदास संग रलाई। ना कोई जाणे जीव गंवार, भुल्ली रही सर्ब लोकाई। अन्तिम वेले देह तजाई। हरि गोबिन्द जोत जगाई। मीरी पीरी कटार गल विच पाई। साची जोत कर अकार, बेमुखां डन्न रिहा लाई। अन्तिम जोती मेल मिलाई। श्री हरि राए माण दवाई। साची जोत कर अकार, साचे लेख रिहा लिखाई। अठवें जामे हरि कृष्न छोटे बाले बल वधाई। दिल्ली जाए मुख छुपाए, उत्ते सीतला आए भारी। अन्तिम वेले लेखे लाए, गुर संगत साचा हुक्म सुणाए, पिण्ड बकाला दे वखाई। साचा हुक्म इक्क सुणाया। गुर तेग बहादर बाहर कढाया। हिन्द दी चादर जगत बणाया। दिल्ली सीस दित्ता करते कादर, आपणे भाणे सर्ब समाया। फिर उठाया गुर गोबिन्द, माण दवाया वाली हिन्द दुष्ट सँघारे फड़ खण्डा दो धारे, जो करन निन्द। जोती जोत सरूप हरि, सदा सदा बख्शिंद।
गुर गोबिन्द ज्ञान तुम्हारा। एका ओट रक्खी करतारा। वज्जे डंक शब्द अपारा। राउ रंक आप उठाए, करे खेल अपर अपारा। जोती जोत सरूप हरि, प्रगट कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंक नरायण नर अवतारा। गुरमुखां देवे नाम अपार। पूरन काम आप कराए, करे सच विहार। सुक्का चाम हरा कराए, जो जन आए चल द्वार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर अवतार। तणने आया प्रभ साचा ताणा। बन्न्हण आया राजा राणा। चिट्टे अस्व पा पलाणा। सोलां कलीआं लड़ रखाना। सत्त दीप नौ खण्ड दोहां मेल इक्क मिलाणा। इक्क इक्क कली हरि देवे वंड, डाढी गंढ्ढ आप बंधाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा बद्धा ना किसे छुडाणा। सच पलाणा हरि जी पाया। उत्ते पहलों आसण लाया। फेर आपणे हथ्थ रखाया। धरत मात तेरे उत्ते दए भजाया। चारे कुन्टां बन्न वखाया। सोलां लड़ हरि रखाया। जोत सरूपी घर घर जाए वड़, दिस किसे ना आया। शब्द सरूपी रिहा लड़, हथ्थ हथिआर ना कोई उठाया। चार कुन्ट वक्ख वक्ख करे सिर धड़, इक्क दूजे दा संग तुड़ाया। शब्द गोला वज्जे कड़ कड़, धूंआंधार जगत कराया। बेमुख जीवां देवे छड़, मोहले धार शब्द चलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरे अग्गे खड़, सारा भेव खुल्हाया। सच्चा चोला सोलां कली। होका देवे गलीओ गली। कलिजुग औखी आई घड़ी। किसे कंध उत्ते ना दिसे कोई कड़ी। जोती जोत सरूप हरि, लाई इक्को शब्द झड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा राह इक्क वखाए, ना कोई मुख लगाए हुक्का नड़ी। सोलां कलीआं हरि शृंगार। सतिजुग तेरे साचे संत आप बणाए सच दुलार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ निहकलंक ल्या अवतार। सोलां कलीआं वेख बगे। नाले रोवे नाले हस्से। गुरमुखां राह साचा दस्से। बेमुखां पैरां हेठ झस्से। चारों कुन्ट जाण नस्से। धर्म राए वाजां मारे, माया जाल सारे फसे। मौत लाड़ी शब्द बहारी हथ्थ आपणे कसे। अन्तिम वेले होए ख्वारी। कलिजुग भारी मौत लाड़ी फिरे पिच्छे अगाड़ी। प्रभ आप चबावण आया आपणी दाढ़ीं। ना होवे कोई सहाई, निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी जामा धार विच मात ल्या अवतारी। सोलां कलीआं सोलां राह। चारों कुन्टां पाए फाह। कोई ना लग्गे किसे दाअ। ज्ञानीआं ध्यानीआं मरनी मां। वड वड शैतानीआं करन जगत बेईमानीआं, घर घर उडण कां। गुरमुखां देवे पंचम् जेठ सच निशानीआं, वेले अन्तिम करे ठंडी छाँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप लिखाए गुरमुखां दरगहि साची लाए नां। सोलां कलीआं हरि हथ्थ कलीरे। गुरमुख उपजाए साचे हीरे। इक्क दूजे दे बण गए वीरे। पंचम् जेठ प्रभ दर आए, प्रभ अबिनाशी कढ्ढे आत्म हउमे पीड़े। बेमुख जीवां कलिजुग काया लग्गे हँकारी कीड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग लाहया तेरा बाणा, बेमुखां आपणी हथ्थीं पीड़े। जम्बु दीप
हरि पाए गंढ्ढ। पहली कूट हरि, दए वंड। लक्खण दीप होए रंड। करौच दीप तोड़े घमंड। पुष्कर दीप पाए डण्ड। कुशा दीप होए खण्ड खण्ड। सलमल दीप कच्चे भज्जण अंड। सान दीप घर घर दिसे नार रंड। निहकलंक कलि जामा पाया, सिँघ सिँघासण बैठ पंचम् जेठ धरत मात तेरी पाए वंड। सत्तां दीपां वंड कराई। धरत मात प्रभ दर कुरलाई। बुढ्ढी माता दए दुहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ किरपा कर, निहकलंक जोत जगाई। कलिजुग मथ्थो लग्गे छाही। साचा नाउँ किते दिसे नांहीं। मन्दिर मसीतां गुरदुआरे झूठे बैठे पाई फाही। अट्ठ सट्ठ तीर्थ ना मिले साचा नीरथ, वढ्ढी खायण फड़ फड़ गाईं। इक्क पिला अमृत साचा सीरथ, धरत मात दए दुहाई। धरत मात तेरी सुण पुकारी। हरि जू आया कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। चारे कुन्टां वेख वखाने, ना कोई करे जूए बाज़ी, ना कोई रंडी दिसे नारी। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे वेख वखाणे, शब्द सरूपी फेरे आरी। धरत मात दर कढ्ढे हाढ़े। कलिजुग दिन आए माढ़े। लाड़ी मौत मंगे वर, लक्ख चुरासी सारे लाड़े। प्रभ अबिनाशी किरपा कर देवे दात पहली हाढ़े। आप चुकाए आपणा डर, मैं चबावां आपणी दाढ़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ प्रगट हो गुर संगत आया दर दुआरे। धरत मात हरि दर कुरलाई। दोहां नैणां नीर वहाई। औखी होई कलिजुग अन्धेरी रैण, ना होए कोई सहाई। नाता तुट्टा भाई भैण, ना जाए कोई बंधाई। जोती जोत सरूप हरि, किरपा कर पंचम् जेठ जोत धर, निहकलंक नरायण नर, साची जोत विच मात जगाई। सत्तां दीपां हरि वंड कराई। नवां खण्डां दी वारी आई। कुला खण्ड हरि भन्न वखाई। इला बुत्त हरि खेह उडाई। हरि वरख कुछ दीसे नाही। हरणमय दी जोत बुझाई। केतमाल अन्धेर कराई। रमक रोवे सर्ब लोकाई। भदर कुछ हथ्थ ना आई। भारत खण्ड प्रभ अबिनाशी जोत जगाई। सोलां कलां हरि संपूरा, सोलां वंडा बणत बणाई। बचन होए ना मात अधूरा, जो रिहा लेख लिखाई। प्रगट होया वड जोधन सूरा, हथ्थ कटार ना कोई उठाई। इक्क उपजाए जोती नूरा, सोलां खण्डां करे रुशनाई। शब्द चले साची तूरा, पवण सुनेहड़ा लै लै जाई। बहिश्तां छड्डण बैठीआं हूरां, निहकलंक कलि जोत जगाई। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, जूठ झूठ लक्ख चुरासी तेरी झोली पाई। कूड़ा धर्म राए घर सांभ लै जाई। गुरमुखां मस्तक लाई धूढ़ा, आए चल सरनाई। इक्क रंग चढ़ाए गूढ़ा, उत्तर फेर ना जाई। गल पाया चोला रंग लसूड़ा, साची दया हरि कमाई। वासी घनकपुर साची बणत बणाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची चोली तन छुहाई। सूहा वेस हरि रंग रंगावे। धरत मात तैनूं लाया भाग, तेरा भेख हरि मिटावे। धरती मां सुत्ती जाग, लक्ख चुरासी तेरे पूत प्रभ व्याहवण आया कर कर दाअवे। सोहँ शब्द नाल लै आया दूत, दोहां धिरां दा मेल मिलावे। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग सतिजुग दोहां धिरां दा हो विचोला पंचम् जेठ जोत जगावे। कलिजुग तेरी मां प्यारी। तूं हैं एहदी धी कुँवारी। व्याहवण आवे सतिजुग साचे मातलोक विच एका नारी। लक्ख चुरासी कीनी जिस प्यारी। धरत मात होए सुभागण, सूहा वेस करे तेरी अन्तिम वारी। निहकलंक नरायण नर साची डोली अन्तिम वेले ल्याया कर त्यारी। विच विचोला मारे फेरे। सतिजुग साचे बन्न लै सिहरे। प्रभ दवाए चौथे जुग चार गेड़े। अन्तिम वेला नेड़े आया, कलिजुग मिटाए हरि जी झेड़े। साची नारी इक्क व्याही, छुडाईं धर्म राए दे साचे खेड़े। लक्ख चुरासी आपणी गोली आप बणाई, सुंञे कराईं घर घर वेहड़े। प्रभ अबिनाशी फेर ध्याईं, आवे तेरे दर साचा हरि बन्न्ही जाए बेड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, पंचम् जेठ दिवस सुहाया। सृष्ट सबाई भेड़ भेड़े। सूहा वेस सूही वेल। अचरज़ किया हरि जी खेल। लक्ख चुरासी कर त्यारी, नाल चले कलिजुग नार, सिर उठाए पापां भार, धरत मात एह करी पुकार, निहकलंक ल्या अवतार, अन्तिम घल्ले धर्म राए दी साची जेल्ह। निहकलंक महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किया रंग नवेल। सूहा रंग हरि रंगाया। चोला सोहणा गल विच पाया। डोला साचा आप ल्याया। सोलां तणीआं नाल बंधाया। चिट्टे घोड़े उत्ते पाया। आपणी हथ्थीं सीस गुंदाया। उत्ते लाड़ा इक्क सजाया। निहकलंक नां रखाया। शब्द नगारा इक्क वजाया। तरन तारन तेरा मुनारा पहले ढाहया । सिँघ ऊधम तेरा इक्क चुबारा, जिथ्थे हरि जी भेस वटाया। चिट्टा बाणा तन छुहाया। धुर दरगाही हुक्म सुणाया। दूजा जोड़ा पैरीं पाया। तेज भान जो बणाया। चरन धूढ़ जो इशनान कराया। गुर संगत संग रलाया। अंग संग होए सहाया। कटे भुक्ख नंग, चलदा आया वाहो दाहया। चिट्टे अस्व कस्सया तंग, उत्ते आसण लाया। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी, संत मनी सिँघ घर बहाया। धन्न धन्न धन्न तेरी संगत, जिस ने सेव कमाया। धुर दरगाहों उतरी निहकलंक तेरी जोत तेरे सिख समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेले हो त्यार, चरन रकाब आपणा आप छुहाया। चरन रकाब आप छुहाया। हंने हथ्थ उत्ते पाया। तिन्नां लोकां फड़ हिलाया। दूजा कदम नाल उठाया। चिट्टे अस्व पार कराया। धरत मात तेरा गेड़ा पहली वार लगाया। चारों कुन्ट लग्गे उखेड़ा, पहला पौड़ चिट्टे अस्व धरत मात तेरे सिर टिकाया। चौथे जुग चारे वागां चिट्टा रंग हरि रखाया। संत मनी सिँघ होया संगी, चिट्टे घोड़े हथ्थ लाया। नाल चले पैरीं नंगी, साचा जोड़ा आप तजाया। प्रभ दर मंगी साची मंग, राणे संगरूर जेल्ह विच पाया। एका चाढ़्हे नाम रंगत रंग, भुल्ल कदे ना जाया। अमृत वगायण साची गंग, चरन धूढ़ इशनान कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड सूरा सरबंग, शब्द धार जन्म दवाया। घर आपणे हरि जन्म दवाए। आपणी सेवा
लेखे लावे। अन्तिम साची खेल रचाए। काया झूठी देह तजाए। अन्तिम अन्त प्रगट होए जोत सरूपी जामा पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म खोल्हे वज्जी ताकी, संत मनी सिँघ दया कमाए। संत मनी सिँघ फड़ी डोर। कलिजुग होया अन्ध घोर। गुरदुआरे मन्दिर लुट्टण चोर। घर घर बैठे वढ्ढी खाण हराम खोर। प्रभ अबिनाशी मनों भुलावण, झूठा पावण शोर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ माण दवाया, पंचम् जेठ वाग फड़ाया, हौली हौली संग आपणे रिहा तोर। हौली हौली आप चलईआ। साचा संग आप निभईआ। आपे बणे साचा पिता साची मईआ। कलिजुग तेरा भरया पूर, वेले अन्तिम डोले नईआ। प्रगट होया वड दाता सूर, राम अवतारी कृष्न घनईआ। लक्ख चुरासी करे चूर, गुरमुखां पाड़े हथ्थीं वहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्बकला भरपूर, संत मनी सिँघ साचा रूप आप वटईआ। साचा देवे माण जगत वड्डयाईआ। जगी जोत महान ख़ुशी मनाईआ। पंचम् जेठ वक्त सुहाण, गुर संगत रल मिल सोहणा संग बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरा सच निशान, आपणी हथ्थीं आप झुलाईआ। सतिजुग तेरा सच निशान, लेख लिखाए हरि भगवान। सोहँ दित्ता साचा दान। निहकलंक बली बलवान। संत मनी सिँघ इक्क दूजे दी करन पछाण। कलिजुग वेला अन्तिम आया, नाल रलाया सिँघ मनजीत छोटा बाला नौजवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर दिवस रैण सन्झ सवेर चरन धूढ़ इक्क कराए इशनान। हरि का रूप अगम्म, खेल अपार है। हरि का रूप अगम्म, जोत अधार है। हरि का रूप अगम्म, एका एक अकार है। हरि का रूप अगम्म, आदि अन्त निराधार है। हरि का रूप अगम्म, जुगा जुगन्त निराहार है। हरि का रूप अगम्म, ना कोई पावे सार है। हरि का रूप अगम्म, एका जोत अपर अपार है। हरि का रूप अगम्म, खिड़ी रहे सच्ची गुलज़ार है। हरि का रूप अगम्म, एका शब्द साची धार है। हरि का रूप अगम्म, जोती जोत सरूप हरि, एका रंग एका अकार है। हरि का रूप अगम्म, भेव छुपांयदा। हरि का रूप अगम्म, किसे देवी देव दिस ना आंयदा। हरि का रूप अगम्म, ब्रह्मा चारे वेद विचारे, अन्त कोई ना पांयदा। हरि का रूप अगम्म, अठारां पुरान पए पुकारे, वेद व्यास बणया लिखारे, पासा कोई दिस ना आंयदा। हरि का रूप अगम्म, खाणी बाणी कलिजुग राणी दिस किसे ना आंयदा। हरि का रूप अगम्म, अञ्जील कुरान लिख लिख थक्के बहि बहि मक्के, दूजे पासे बूरे कक्के, अन्तिम वेले दोवें बण गए भाई सके, प्रभ अबिनाशी प्रगट जोत मातलोक विच्चों बाहर धक्के, जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे सद समांयदा। हरि का रूप अगम्म, कोई ना जाणे। हरि का रूप अगम्म, हरि चले आपणे भाणे। हरि का रूप अगम्म, दिस आए ना किसे राजे राणे। हरि का रूप अगम्म, जोती जोत सरूप हरि, आपणा रंग
आपे माणे। हरि का रूप अगम्म, खेल निराली। हरि का रूप अगम्म, दो जहानां बणे वाली। हरि का रूप अगम्म, दिस किसे ना आए चारो कुन्टां दिसण ख़ाली। हरि का रूप अगम्म, तिन्नां लोकां बणे पाली। हरि का रूप अगम्म, लक्ख चुरासी जिस उपा ली। हरि का रूप अगम्म, साची जोत विच टिका ली। हरि का रूप अगम्म, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग वेला अन्तिम होया, चारों कुन्ट दिसे रैण काली। हरि का रूप अगम्म, बेपरवाह है। हरि का रूप अगम्म, वसे हरि हर थां है। हरि का रूप अगम्म, ना कोई पिता ना कोई मां है। हरि का रूप अगम्म, ना कोई भैण ना कोई भ्रा है। हरि का रूप अगम्म, ना कोई धुप ना कोई छाँ है। हरि का रूप अगम्म, जोती जोत सरूप हरि, एका एक अकारी सच्चा नाउँ है। हरि का रूप अगम्म, निरवैर है। हरि का रूप अगम्म, ना सके कोई थम्म्ह, किसे दर ना सके ठहर है। हरि का रूप अगम्म, किसे मात घर ना पए जम्म, एको नूर नुरानी सच्ची लहर है। हरि का रूप अगम्म, ना कोई हड्डी ना कोई चम्म, जोत सरूपी आपे वसे आपणे शहर है। हरि का रूप अगम्म, ना कोई छत ना कोई थम्म्ह, जिथ्थे बैठा रहे अट्ठे पहर है। हरि का रूप अगम्म, जोती जोत सरूप हरि, शब्द सरूपी तिन्नां लोकां आपे करदा सैर है। हरि का रूप अगम्म, इक्क रुशनाई है। हरि का रूप अगम्म, किसे विरले बूझ बुझाई है। हरि का रूप अगम्म, सार किसे ना पाई है। हरि का रूप अगम्म, जोती जोत सरूप हरि, साचे धाम आपणा आप बैठा सद लुकाई है। साचा घर हरि सुल्तान। सच घर जोत महान। सच घर प्रकाश कोटन भान। सच घर एका जोत जगे, ना दिसे कोई होर निशान। सच घर शब्द घनघोर। सच घर ना लग्गे कोई चोर। सच घर ना दिसे कोई हराम खोर। जोत सरूपी जोत हरि, एका एक ना कोई मोर तोर। सच घर सच अटारी। जिथ्थे वसे एका पुरख एका नारी। सच घर जोत सरूपी रिहा जोत अधारी। सच घर एका जोत जगे अगम्म अपारी। जोती जोत सरूप हरि, आपणी धार कर उज्जयारी। सच घर सच अस्थान है। सच घर जोत भगवान है। सच घर हरि मेहरवान है। सच घर लक्ख चुरासी मिलदा जीआ दान है। सच घर एका शब्द सच्ची धुनकान है। जोती जोत सरूप हरि, एका एक शाह सुल्तान है। सच घर सच निशानी। सच घर एका जोत जगे नुरानी। सच घर ना कोई किला कोट ना छत्त छतानी। सच घर एका वज्जदी रहे शब्द चोट, साची सुण सुणानी। सच घर एका जगे साची जोत, प्रभ अबिनाशी पुरख सुजानी। सच घर जोती जोत सरूप हरि, एका वड बलवानी। सच घर सीतल धार। सच घर शब्द अपार। सच घर रंग करतार। सच घर जगे जोत लक्ख चुरासी पसर पसार। सच घर साचा भेखा। एका हरि अलक्खणा अलेखा। ना कोई रूप ना कोई रेखा। एका जगे साची जोत, ना कोई दिसे वरन गोत,
साचा घर जिस जन साचे देखा। साचा घर सदा अडुल्ल। सच घर सदा अटल्ल। सच घर अमृत फल। सच घर धाम अचल्ल। सच घर जगे जोत घड़ी घड़ी पल पल। साचा घर सच्चा राह। साचा घर हरि मलाह। सच घर होए इक्क सलाह। सच घर जगे जोत एका थां। जोड़ा जोड़े सच जोड़। ना कोई सके मात तोड़। वेले अन्त पए लोड़। प्रभ अबिनाशी चढ़या घोड़। धुरदरगाही आया दौड़। कलिजुग भन्ने रीठे कौड़। चिट्टा अस्व मारे पौड़। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां कलिजुग वेले अन्तिम घरे घर जाए बौहड़। जोड़े घोड़े मेल मिलाया। साची डोरी प्रभ हथ्थ रखाया। कलिजुग अन्ध अन्धेर अन्ध घोरे, हरि साचा किसे दिस ना आया। कलिजुग जीव हराम खोरे, मदिरा मास रसन लगाया। अट्ठे पहर लग्गे रहण पंजे चोरे, साचा नाम धन्न माल ख़जीना, आत्म नाम लुटाया। ना मिल्या हरि प्रबीना, जिस जीआ दान दवाया। प्रभ सच ना रसना चीना, आत्म जोती जिस साचा नूर रखाया। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, आपणा मेल मिलाया। मिल्या मेल गुर दरबार। पंचम् जेठ पहली वार। आत्म तुट्टे सर्ब हँकार। ना चोग निखुट्टे विच संसार। पंजां चोरां प्रभ आप कुट्टे, तन काया विच्चों कढ्ढे बाहर। आत्म बीज साचा बोए, सोहँ शब्द अपार। पंचम् जेठ अमृत वेले पहु साची फुट्टे, निहकलंक तेरे दर द्वार। इक्क प्याए अमृत घुट्टे, खुल्हे कँवल खिड़े गुलज़ार। लक्ख चुरासी तेरी छुट्टे, मिले जोत नाल भतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर प्रगट होए गुरमुख साचे संत जनां पंचम् जेठ जाए तार। पंचम् जेठ जेठा पुत्त। गुर संगत बणे साचा सुत। कलिजुग सुहाई तेरी रुत्त। बेमुखां वढ्ढे नक्क गुत्त। दर दर भौंदे फिरन कुत्त। ना होए मेल मिलावा, प्रभ अबिनाशी हरि अचुत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, गुरमुख साचे आप संभाले, आपणी गोद आप उठाए जिउँ मां पुत्त। साची सेवा हरि निरँकारा। आत्म मेवा दरस अपारा। प्रभ अबिनाशी सेवा अमृत वगे साची धारा। देवे वड्याई वड देवी देवा, गुरमुख बहाए चरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूई द्वैती पड़दा पाड़े सोहँ फेरे उत्ते आरा। दूई द्वैती पड़दा पाटे। पूर कराए हरि जी घाटे। जोत जगाए विच ललाटे। होए रुशनाई काया माटे। अमृत रस साचा चाटे। साचा लाह प्रभ दर खाटे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा समां सुहाए पंचम् जेठ दया कमाए, अग्गे नेड़े रहि गई थोड़ी वाटे। चरन जोड़ा ढोर चम्म। रक्खे सुखाले तेरे दम। अन्तिम वेले आए कम्म। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे इक्क सहारा सोहँ शब्द काया मन्दिर साचा थम्म्ह। काया मन्दिर दए सहारा। साचा शब्द हरि गिरधारा। कलिजुग लग्गे ना धक्का भारा। साचा फल अन्तिम पक्का, ना डिग्गे किसे झाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां चारों तरफ शब्द सरूपी करे वाड़ा।