७ जेठ २०११ बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर
खण्ड मण्डल ब्रह्मण्ड, गगन पर्बत पाताल। चार कुन्ट पृथ्मी नौ खण्ड, प्रभ अबिनाशी रिहा सुरत संभाल। तीर तुफंग चण्ड प्रचण्ड, वज्जे एका ताल। सभ होवण खण्ड खण्ड, ना सके कोई सुरत संभाल। कच्चे भज्जण अंड, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माया रूपी तणया जाल। माया रूपी पाए घेरा। बिन रंग रूपी ना आवे घेरा। होई वरभण्ड सर्ब अन्ध कूपी, ना कोई गुरू ना कोई चेरा। आत्म भरया सर्ब घमंड, करदे मेरा मेरा। प्रभ अबिनाशी सर्ब ब्रह्मण्ड, चुकाए हेरा फेरा। ना कोई पूजे करीर जंड, प्रगट होया सिँघ शेर शेर दलेरा। कलिजुग जीवां बाल जवानी गई हंढ, अन्तिम वेला आया नेड़ा। होई सुहागण नार रंड, कलिजुग उजड़े नगर खेड़ा। सिर उठाई पापां पंड, अन्तिम भार वंडाए केहड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया अन्तिम फेरा। निहकलंक कलि पाए फेरी। सत्त दीप बणाए चेरी। सुर नर गंधरब गन सभ होवण ढेरी। जन भगतां गुर चरन प्रीती गई बण, चुक्के मेरी तेरी। सच सपूत धरत मात लए चुण, कलिजुग तेरी अन्तिम वेरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम पाई फेरी। अन्तिम आया हरि बलवाना। कलिजुग पहन ग़रीबी बाणा। शब्द ल्या तीर कमाना। सिध्धा रक्खे इक्क निशाना। आपे मारे करे ख्वारे, वडे वडे शाह सुल्ताना। उचे मन्दिर ढाहे चुबारे, इट्ट नाल इट्ट रहण ना पाए, बेमुख जीवां आए हारे, आप भुलाए पीणा खाणा। एका शब्द कराए जै जै जैकारे, हथ्थीं बन्न्हे गाना। दूती दुष्ट आप सँघारे, एका कर ध्याना। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणा भाणा। आपणा भाणा हरि वखाणे। मेट मिटाए राजे राणे। सिर ते ताज ना कोई रखाए, चारों कुन्ट कराए भाज, सृष्ट सबाई होए बेमुहाने। शब्द छुट्टे एका बाज, कलिजुग जीव जिस ने मार मुकाने। साचे रिहा साजन साज, लक्ख चुरासी कलिजुग जीव होए अन्धे काणे। अन्तिम वेले गुरमुख साचे संत जनां देवण आया सच्चा दाज, सोहँ शब्द इक्क महाने। पुरी सच्ची दा सच्चा राज, जिथ्थे वसे हरि भगवाने। अन्तिम वेले रक्खे लाज, चरन धूढ़ जो जन करे इशनाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साचा सुख गुर चरन माणे। गुर चरन सहिज सुख दाया। कलिजुग तेरा अन्त कराया। निहकलंक कल्गीधर नर अवतार विच मात दे आया। एका एकी रिहा कर, ऊँच नीच दा भेव चुकाया। जोती जोत सरूप हरि, राउ रंकां इक्क कराया। राउ रंक इक्क दुआरे। ऊँच नीच ना कोए विचारे। साध संत होए पनिहारे। प्रभ अबिनाशी मिल्या साचा कन्त, देवे दरस अगम्म अपारे। आप बणाए कलिजुग बणत, देवे नाम अपर अपारे। प्रभ महिंमा तेरी अगणत, ना कोई जाणे जीव संसारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी
जामा धारे। जोत सरूपी जामा धार, करे खेल अवल्लड़ा। प्रभ अबिनाशी हरि गिरधार, वसे इक्क इकल्लड़ा। आपणी किरपा करे पहली वार, गुरमुखां फड़ाए आपणा पलड़ा। ना कोई हथ्थ फड़े तीर कटार, सच अखाड़ा हरि जी मल्लड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, एका जोत आदि अन्त इक्क इकल्लड़ा। इक्क इकल्लड़ा चारों ओट। ढाहुन्दा जाए किला कोट। गिराउँदा जाए आहलणयां विच्चों बोट। बेमुख जीवां अजे ना भरी पोट। आत्म तन सोहँ शब्द अजे ना लग्गी चोट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आप बख्शे चरन ओट। चरन ओट हरि ध्याना। देवे सच्चा नाम निधाना। गुरसिख आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। सतिजुग मैल साची धुप, जाए मिटे नाम निशाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द सुणाए, आदि अन्त इक्क रखाए देवे सच्चा इक्क माणा। आदि अन्त देवे माण, प्रभ अबिनाशी चतुर सुजान। घनकपुर वासी देवे सोहँ दान। सच्ची जोत मात प्रगटाई, करे प्रकाश कोटन भान। बेमुखां लाहे उदासी, आप मिटाए मदिरा मासी, शब्द सरूपी कर ध्यान। पंडत पढ़ पढ़ थक्के कांशी, गीता ज्ञान वेद पुरान। अट्ठे पहर रहे उदासी, ना मिल्या श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, प्रगट होए माझे देस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कांशी पंडत पढ़ पढ़ थक्के। अक्के मजौर मदीने मक्के। चार कुन्ट पैण धक्के। किसे ना दिसे बूरे कक्के। कलिजुग फल अन्तिम पक्के। दूर दुराडा धर्म राए राह एका तक्के। निहकलंक कलि जामा पाया, सिर मेरे ते हथ्थ रखाया, लक्ख चुरासी केहड़े वेले घर मेरे विच धक्के। धर्म राए मारे झाती। प्रभ अबिनाशी खोल्ही ताकी। अन्त मिटाए तेरी बाकी। कोई ना होवे अग्गे आकी। शब्द ल्याया साचा राकी। मेट मिटाए बन्दे ख़ाकी। गुरमुखां अमृत प्याए जाम, पुरख अबिनाशी बणे साकी। प्रगट होया रमईआ राम, मुकावण आया पिछली बाकी। इक्का जोत घनईआ शाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाउँ जगत जपा के। एका राम रहीमा आया। प्रभ अबिनाशी वड करीमा, मातलोक विच जामा पाया। वड गुण गुणी गणीमा नाम रखाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक कलि जामा पाया। निहकलंकी भेख न्यार, वज्जे शब्द डंकी धुन्कार। द्वापर संगी आप सहाए, आए चल द्वार। राउ रंक आप उठाए, करे खेल अपर अपार। शब्द लाए एक धनकी, खिच्च ल्याए चरन द्वार। पैज राखे प्रभ अबिनाशी जन की, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक ल्या अवतार। पैज संवारे अन्तिम वेला। प्रभ अबिनाशी सज्जण सुहेला। साचे घर अन्तिम वेले किया मेला। गुर पूरे सद बलि बलि जासी, अमृत फल खवाए केला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीआं करया वक्त दुहेला। वक्त दुहेला होए दुहागण नार। कलिजुग जूठे झूठे, ना मिल्या सच भतार। झूठी माया लूठे, होवण
अन्त ख्वार। मूधे होए ठूठे, ना मिले अमृत धार। निहकलंक तेरे दर तों रूठे, कोए ना दिसे सहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी एका किया अकार। नर नरायण जोत हरि धरया। साक सज्जण सैण, गुरमुखां साचा वरया। बणाए भाई भैण, प्रभ आए साचे दरया। आप चुकाए लहिण देण, ना आवे पासा हरया। रसना हरि हरि कहण, चुकाए जम का डरया। बेमुख झूठे वहिण वहिण, माया राणी पाणी तेरा भरया। अन्तिम वेले फिरन मड़ी मसाणी, मानस जन्म हरया। सतिजुग तेरी साची राणी, पंचम् जेठ रैण सवाणी, प्रभ अबिनाशी किरपा करया। इक्क तणाए साची ताणी, नाल धोए सोहँ शब्द सच्ची बाणी, प्रभ अबिनाशी आसा वरया। गुर पूरे मिले जीव प्राणी, जम की कान आप छुडानी, लाग चरन जग तरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म सच भण्डार, गुरमुख साचे भरया। सच भण्डारा हरि भरीजे। गुरसिख आत्म फेर पतीजे। देवे दरस हरि नैण तीजे। तन मन आपणी काया बीज साचा बीज, गुरसिख आपणी देही आत्म बीजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेख भेख चारों कुन्ट कीजे। चारों कुन्टां इक्क अकारा। जोत सरूपी खेल अपारा। लोआं पुरीआं खण्डां ब्रह्मण्डां, आपे वसे बाहरा। अंडज जेरज उत्भज सेत्ज, रक्खे जोत अधारा। गुरमुखां दर जाए भज्ज भज्ज, तिन्नां लोकां पाए सारा। गुरमुखां हरि पड़दे कज्ज कज्ज, पाए पड़दा भारा। कलिजुग जीव जूठा झूठा भाण्डा जाणा भज्ज, भेव ना पाए गंवारा। अग्न जोत विच जाणा दज, दु:ख लग्गे भारा। गुरमुखां अमृत प्रभ दर पीणा रज, आत्म दुखड़ा लथ्थे सारा। सच सुच्च विच जाणा सज्ज, मदिरा मास कर किनारा। शब्द ताल जाए वज्ज, सोहँ सच्ची धुन्कारा। भाण्डा भरम जाए भज्ज, वज्जे चोट सच नगारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होए दरस दिखाए निहकलंक नर अवतारा। दरस दिखाए दीन दयाला। गुरमुख तेरी आप करे प्रितपाला। अट्ठे पहर होया रहे रखवाला। जोत सरूपी साची सेजा माणे, जन भगतां आत्म मृगशाला। आप चलाए आपणे भाणे, तोड़े जगत जंज़ाला। आप भुलाए राजे राणे, आत्म करे कंगाला। भज्जे फिरन बेमुहाणे, फल ना दिसे किसे डाला। लभ्भदे फिरदे सुघड़ स्याणे, बेमुखां मूंह होया काला। गुरमुख साचे संत जनां, प्रभ साचा जाप जपाए, सोहँ शब्द सुखाला। देवे सच्चा नाम धन्ना, करे माल माला। शब्द सुणाए सच्चा कन्ना, तोड़े हँकारी शाला। धर्म राए ना दए डन्ना, प्रभ अबिनाशी साचा भाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे सच दलाला। सच दलाल होए गुर पूरा। करे हलाल शब्द धुन तूरा। आत्म बख्शे साचा लाल, सोहँ शब्द साचा नूरा। आत्म होए माला माल, किरपा करे सतिगुर पूरा। फल लगाए साचे डाल, किसे हथ्थ ना आवे विच बहिश्ती हूरा। लक्ख चुरासी खाए काल, ना मिल्या साचा नूरा। गुरसिख मारो इक्को छाल। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, कर के जाए कारज पूरा। काल काल काल महांकाल। काल काल काल ना कोई सके सुरत संभाल। काल काल काल लए नाम धन ना सच्चा माल। काल काल काल बेमुखां लाए डन्न, वजाए झूठा ताल। अन्तिम कलि करे खंन खंन, भन्ने जवानी डाल। बेमुख जीव आत्म अन्न्ह, ना रहे वस्त संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माया रूपी तणया एका जाल। काल काल काल कुलवन्ता। काल काल काल प्रभ आप कराए, सृष्ट सबाई हरि भगवन्ता। काल काल काल नेड़ ना आए गुरमुख साचे संता। काल काल काल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी झोली पाए, एका डोली आप चलाए, बेमुख उत्ते सर्ब चढ़ाए चारों कुन्ट जीव जन्ता। जगत जंज़ाला माया धरोह। कलिजुग जीव कंगाल, जगत नाता झूठा मोह। ना रिहा वक्त संभाल, अट्ठे पहर रिहा रो। अन्तिम वेले होए कंगाल, पल्ले धन्न ना दिसे को। डूंघी कन्दर मारे छाल, दर सच्चे ना सके छोह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी काया आप तजाई, वीह सौ बिक्रमी छब्बी पोह। छब्बी पोह देह तजाई। अचरज़ खेल हरि वरताई। चार महीने नौ दिन गिण गिण लँघाई। जोती जोत सरूप हरि, पंचम् जेठ अचरज़ खेल मात वरताई। पंचम् जेठ जोत जगाई। विच मात करी रुशनाई। गुरमुख साचे लए जगाई। घनकपुरी हरि दया कमाई। गुर संगत साची संग रलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत अवल्लड़ी रीत चलाई। पहला साल हरि गुजारे। करे जोत सति चमत्कारे। साचा हुक्म आप सुणाए, बणाए दरबार इक्क अपारे। चार दर दरवाजे अट्ठ बारे। जोती जोत सरूप हरि, सतारां हाढ़ पलँघ डाहया सच दरबारे। सच दरबार आप सजाया। चार दरवाजे कुन्ट चारे मुख रखाया। वेख विचारे सृष्ट सबाई तेरे दुःख, पड़दा उहला ना कोए रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा साचा राणा आपे रिहा जणाया। दूजे साल दया हरि धारे। गुरमुखां देवे नाम अधारे। खाणी बाणी रसन उचारे। कुरान अञ्जीलां पावे सारे। वेद पुरानां पढ़ पढ़ हारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल अपारे। तीजे साल तिन्ने लोक। एका चले शब्द सलोक। कोई ना सके अग्गों रोक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल अपारे, आपणा गेड़ा आपे लाया, सृष्ट सबाई रिहा झोक। चौथे साल चरन गुर धरे। अन्तिम खेल आपे करे। सच दुआरे हरि जी खड़े। लेख लिखाए, वेख वेख सर्ब उठाए, पहली माघी भेव खुल्हाए, गुरसिख अग्गे सीस झुकाए, प्रभ अबिनाशी किरपा करे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माझे देस आपणे कारज आपे करे हरे। आपणा काज आप रचाया। तिन्न अस्सू नींह रखाया। सोहणा मन्दिर इक्क बणाया। काला रखाया हरि जी अन्दर, अन्ध अन्धेरा जगत कराया। बेमुखां आत्म वज्जा जन्दर, ना किसे तुड़ाया। घर घर रोवण गंवारी बन्दर, हाहाकार करे बिल्लाया।
माझे देस तेरी हद्द पुरी घनक आप बणाया। पुरी घनक हरि खिच्च लकीरे। फिरे हाल वांग फ़कीरे। नींह रखाए धीरे धीरे। सिरों लाहे सभ दे चीरे। इक दूजे नालों विछड़न वीरे। हउमे लग्गे सभ नूं पीड़े। संत मनी सिँघ लेख लिखाया, निहकलंक बन्न्हे बीड़े। साचा शब्द लिखाए आप, उठाए हस्त कीड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीवां आपे पीड़े। चौथे साल खेल निराली। आप उठाए घटा काली। बैठी रहे हथ्थां ख़ाली। लुट्टी जाए वड वड धन माली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क दूजे दी करे चाली। चले चाल हरि निराली। ना कोई जाणे जोत ज्वाली। ना कोई बूझे जीव अकाली। बैठे लभ्भण धर्मशाली। फल ना दिस्सया किसे डाली। चारे कुन्टां होया ख़ाली। करे खेल दो जहानां वाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आपे सार समाली। पंज साल पंज प्यारा। करे खेल अपर अपारा। साची जोत आप जगाए, माझे देस करे उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए आपणा खेल अपर अपारा। छेवें साल हरि माझे देसे। जोत सरूपी हरि प्रवेशे। साचा शब्द करे आदेसे। भुल्ले फिरन नर नरेशे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी धारे भेसे। साल सतवें खेल रचाया। पंचम् जेठ मात सुहाया। सप्तम जेठ ख़ुशी मनाया। सिँघ सवरन अग्गे लाया। धुर दी बाण माण गंवाया। सच दुआरे आसण लाया। भगत भगवान मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खाणी बाणी राह चलाया। अठवें साल हरि दया कमाई। दसवें चेत करे रुशनाई। गुरबाणी दी नींह रखाई। जोती जोत सरूप हरि, आपणी रचना आप रचाई। नावें नौका इक्क चलाई। संसार सागर विच टिकाई। काया पाणी गागर आप भराई। गुरमुख विरले होए उजागर, आए हरि सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़ फड़ बाहों उप्पर लए चढ़ाई। दसवें साल दहि दिश विचारे। धरत मात तेरे पाए हिस्से, करे खेल अपारे। जोत सरूपी ना किसे दिसे, भुल्ले जीव गंवारे। जूठी झूठी चक्की पीसे, ना दिसे हरि करतारे। भेव मिटाए बीस इकीसे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारे। साल यारवें मिल्या यार। प्रभ अबिनाशी सच भतार। गुर संगत करन आया प्यार। दर घर साचे होया मंगत, मंगे भिक्ख नाम अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साल ग्यारवें करे खेल अपर अपार। साल ग्यारवें मिटदी जाए चार यारी। फिरदी जाए घर घर बहारी। रोंदे फिरन नर नारी। ढौहन्दी जाए उच्च उसारी। वहन्दे वहिण वहन्दी जाए सृष्टी सारी। बेमुखां नींह बहिंदी जाए, इक्को लग्गे धक्का भारी। इक्को गाह गहिंदी जाए, उत्ते लग्गे सुहागा भारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल हरि निरँकारी। चढ़या सच पंच प्रधाना। मातलोक होए हरि परवाना। हथ्थीं आया बंनण गाना। फड़ फड़ शब्द तीर कमाना। सोहँ चलाए सच निशाना। आप उठाए बली बलवाना।
विच बिठाए शब्द बबाणा। चारों कुन्ट अग्न मेघ, हरि आप बरसाना। इक्क चलाए शब्द तेग, फतिह डंक आप वजाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक अंक रखाना। एका अंक अंक अकारा। वज्जे डंक शब्द अपारा। प्रगट होए घनकपुर वासी, जगत कराए हाहाकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लेखा आप चुकाए, सिरों लाहे आपणा भारा। भारा तेरा हरि लाहवणा। संत मनी सिँघ तेरा लिख्या लेख, पूर करावणा। आपणे नेत्र लैणा पेख, ना कोई किसे छुडावणा। आपे फड़ फड़ बन्न्हे औलीए पीर शेख़, मुलां मसीतों बाहर कढावणा। आपे धारे जोत सरूपी भेख, लाल रंगीला साचा माही धरत मात लाल करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ सच्चा रंग गुलाल, गुरमुखां आत्म आप चढ़ावणा। रंगे रंग लाल, बण हरि ललारी। गुरमुख वेखे साचे लाल। करे शब्द प्यारी। आत्म जोती देवे बाल, हउमे कढ्ढे जगत बिमारी। आपे बणे हरि प्रितपाल, जाए पैज संवारी, आत्म सुहाए साचा ताल, अमृत भरे भण्डारा भारी। गुरमुखां करे माला माल, देवे शब्द ख़ुमारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। लाल रंग रंग रंगीला। कलिजुग आया कर कर हीला। नाल ल्याया शब्द तीला। ढाउण आया उच्चा टीला। हिलाउण आया हँकारी किला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी छैल छबीला। हरि उठाई गुरसिक्खां खारी है। गुर संगत सच्ची रही कयारी है। घर घर दवाउँदी गई बहारी है। बिरध बाल जवानां लग्गी तन ख्वारी है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे हरि, आए चल द्वारी है। सच्चा रोग इक्क गंवाणा। प्रभ अबिनाशी दरस दिखाणा। हउमे विच्चों रोग गंवाणा। झूठी ममता कढ्ढ वखाणा। साचे दर बणाए इक्क टिकाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रोगां सोगां चिन्त मिटाणा। हउमे रोग जो गंवाए। साचा जोग झोली पाए। दरस अमोघ हरि दिखाए। कर्म विजोग मेट मिटाए। सति संजोग आप कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गाए। लग्गा रोग आत्म भारा। अट्ठे पहर हाहाकारा। दिस ना आए हरि निरँकारा। जीआं जन्तां लग्गा प्यारा। आदिन अंत सच भुलाया, वध्या मोह हँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची हिकमत आपे जाणे, रोग गंवाए साचा करतारा। साची देवे नाम दवाई। गुरमुख साचे रसना खाई। काया रोग सर्ब मिटाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर रसन ध्याई। इक्क मम्गया नाम कृपाल है। सुखी होवे वाल वाल है। धीआं पुत्तर भैण भाई, झूठे दिसे जगत जंज़ाल है। चारों कुन्ट दिसे खाली, वेले अन्त कंगाल है। गुरमुख साचे संत जन, तेरे अन्दर सच्चा माल है। काया भाण्डा कच्चा विच आपणी संभाल है। इक्को राम हरि जी सच्चा, करे अन्त रखवाल है। माया अग्न जगत मच्चा, दुखी वाल वाल है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क सुणाए बचन सच्चा, चरन प्रीती निभे
नाल नाल है। मंगो मंग इक्क भिखारी। चरन प्रीती अन्तिम वारी। चहु जुगां तों रहे न्यारी। तिन्नां लोकां वसे बाहरी। खिच्च लै जाए सच दरबारी। दु:ख रोग ना लग्गे भारी। तन ना छोहे कोए बिमारी। आत्म निवारे दुखड़ा भारी। जगे जोत हरि निरँकारी। किरपा करे प्रभ आप गिरधारी। जो जन आए चल द्वारी। करे उज्जयारी काया महल्ल सच अटारी। छत्ती राग आप उपजाए, गुरमुख तेरे कन्न सुणाए, अट्ठे पहर रहे धुन्कारी। मुन सुन तेरी आप पुण छाण, छाण पुण हरि दए कराए। आपे लाहे दूई द्वैती वडी बिमारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप सुणाए, एका मंगे चरन प्यारी। चरन प्रीती साचा नाता। घर घर बैठयां देवे सच्चीआं सुगातां। ना कोई भाई ना कोई भैण भ्राता। रसना किसे ना सके कहण, अन्तिम वेले पुच्छे बातां। गुरमुख साचे संत जनां, प्रभ अबिनाशी आपे पिता आपे माता। प्रभ अबिनाशी चिट्टे अस्व हो अस्वार, आवे जावे पुरख बिधाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साची इक्को हुक्म सुणाए, मंगो सोहँ साचा जापा। सच बीमार वडा रोगी। अट्ठे पहर धुरदरगाही सच संजोगी। भुक्ख तृष्ना बलदी अग्ग है। तत्ती वा वगदी जग है। काया कुले रहे दग है। गुरमुख आए तेरे दर, दूर दुराडे सद है। अग्गे बैठा हरि जी दिसे, सिँघ सिँघासण रिहा सज्ज है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ गुर संगत तेरी रक्खण आया लज है। साचा रोग किवें गंवाई दा। पहलों चरन प्यार पाई दा। फिर करना दरस सच्चे माही दा। फिर मस्तक जोती नूर जगाई दा। वेखो रंग हरि रघुराई दा। बहत्तर नाड़ां हरि वसाई दा। जंगल जूह विच पहाड़ां, आपणे संग रखाई दा। तन साड़े जेठ तत्ती अग्नी हाढ़, अमृत ठंडी धार वहाईदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना नाल जो ध्याई दा। रसना गाओ सहिज सुभाओ। हउमे रोग सर्ब गंवाओ। किरपा कर हरि रघुराउ। माता कुक्खड़ी सुफल कराउ। भुक्ख लहि जाए, उज्जल मुखड़ी विच मात कराउ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना गाउ। गहर गम्भीरा आपे करे ठंडा सरीरा। शब्द देवे साची धीरा। विच्चों मारे हउमे कीड़ा। खाई जाए हड्डी रीड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा बन्न्हण आया बीड़ा। रोग तन जगत वधाया। प्रभ अबिनाशी इक्क भुलाया। झूठा नाता जगत बंधाया। साचा दाता दिस ना आया। बैठा रहे इक्क इकांता, काया कोठड़ी डेरा लाया। नेत्र मीट अन्दर मारो झाता, जोत सरूपी डगमगाया। पाड़ आया गगन दीआं छातां, गुरमुख साचे विच समाया। कलिजुग मिटाए अन्धेरी राता, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा जाम प्याया। हउमे रोग गुर दर गंवाणा। सिर ते मन्नणा पैणा भाणा। शाह सुल्तान वड राज राजाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरे जोत श्री भगवाना। रोगीआं रोग गंवाई जा। अमृत जाम प्याई
जा। सोहँ साचा नाम ध्याई जा। फड़ फड़ बाहों उठाई जा। साचे राहे पाई जा। संत मनी सिँघ तेरा दुआरा, आपणे हथ्थीं वखाई जा। आप वखाईं घर बाहर, जिथ्थे हरि जी बहाईदा। अमृत वगे सोमा धार, काया ठंडी ठार कराई जा। कँवल नाभ होए उज्जयार, अमृत मुख चुआई जा। उत्तों लथ्थे सिर दे भार, चरनीं सीस निवाईदा। प्रभ अबिनाशी मिले सच भतार, अग्गे बहि दर्शन पाईदा। गुरमुख सुलक्खणी नार, साची सेजा कन्त हंढाई जा। प्रभ अबिनाशी दस्से धार, किवें पीआ मनाई दा। निहकलंक ल्या अवतार, पंचम् जेठ ख़ुशीआं नाल मनाई दा। साची करे हरि जी कारी। देवे नाम सच्ची इक्क ख़ुमारी। लाहे तन जूठ झूठ हरि बिमारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन आए चल द्वारी। लाहे दु:ख हरि भगवाने। बिरध बाल जवान ना कोई पछाने। एका जाम सर्ब पिलाने। ना कोई मंगे दाम। सुक्के चाम हरे कराए पूर कराए काम। जो जन चरन ध्यान रखाए, मिटे अन्धेरी शाम। आत्म साची जोत जगाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया तन अन्दर साचे मन्दिर, एका जोती राम। साचा रोग गुर दर गंवाईए। पूरे गुर दा दर्शन पाईए। गुर संगत सेव कमाईए। भैण भाई सर्ब बण जाईए। नेत्र खोल्ह ना किसे तकाईए। काम क्रोध दूर कराईए। हिरदा सोध गुर चरन आईए। अगाध बोध शब्द कन्न पाईए। वड दाता जोधन जोध, एका सरन रखाईए। साचा शब्द देवे धरवास, लक्ख चुरासी गेड़ कटाईए। निज घर आत्म रक्खे वास, आत्म जोती आप जगाईए। लाए कौल विच प्रभास, काया चन्दन रक्ख बणाईए। अन्तिम वेला होणा नास, प्रभ अबिनाशी ना मनो भुलाईए। अट्ठे पहर रहीए दास, जिस दा दित्ता पीए खाईए। रसना जपीए स्वास स्वास, मानस जन्म कराईए रास, सिर साचा छत्र झुलाईए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निज घर आत्म रक्खे वास, अन्दर बैठा दर्शन पाईए। अन्दर वेख विचारो। प्रभ अबिनाशी सच भतारो। आत्म आसण साची सेजा, सुत्ता पैर पसारो। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनों, करो सच्चा इक्क प्यारो। आत्म सेजा हरि विछाईआ। उत्ते सुत्ता हरि रघुराईआ। माया पड़दा इक्क रखाईआ। बेमुखां दिस ना आईआ। गुरसिक्खां आत्म वजे वधाईआ। जिस दूई द्वैती दूर कराईआ। ना कोई शरअ ना हदाइती, ना कोई औखा मार्ग लाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ सच्चा इक्को राग, सभनां सिर रक्खे वड्डयाईआ। सोहँ राग इक्क सुणाया। राग छतीसा माण गंवाया। ना कोई करे प्रभ साचे दी साची रीसा, राज ताज साज बाज जगत काज आपणे हथ्थ रखाया। जिस जन मारे शब्द अवाज़, सोया लए जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि प्रगट होया देस माझ, बेमुखां गूढ़ी नींद सवाया। साची डोली हरि बणाईआ। चार कुहार चारे जुग रखाईआ। उत्ते लाल पाए पड़दा, साचा चोला तन छुहाईआ। कलिजुग लक्ख चुरासी झूठी नारी,
एहदे विच बहाईआ। हरि चुकाए पंड भारी, ना सके एह उठाईआ। तोरी जाए वारो वारी, चारे कुन्ट फिराईआ। फेरी जाए मगर बहारी, लाड़ी मौत मगर लगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज़ माया आपणी आप वरताईआ। लक्ख चुरासी नारी, डोले पाई रोनी। इक्क इकल्ली जूठ झूठ दिसे नाल इक्को चुन्नी। अन्तिम वेले ना कोई सुहेल बनी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, आपे घड़े आपे जाए भन्नी। डोली चुक्कण चार कुहार। लक्ख चुरासी रोवे धाहां मार। कर बन्द ख़लासी, हरि करतार। पई फांसी, धर्म राए दे सच द्वार। कलिजुग करदे रहे हासी, मदिरा मासी, निहकलंक ल्या अवतार। बणे धर्म राए दी दासी, सिर चुक्कया डाहढा भार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को धक्का आपे लाया, सके ना कोई खल्हार। लक्ख चुरासी पावे हावे, वेले अन्त ना कोई छुडावे। झूठे बद्धे कलिजुग दाअवे। धर्म राए अठाई कुण्डां आप भरावे। छोटा बाला सिँघ मनजीत, आपणी हथ्थीं बूहा लाहवे। लक्ख चुरासी गया जीत, इन्द्रपुरी विच डेरा लावे। आपे ढाहे मन्दिर मसीत, निहकलंक साचा डंक इक्क वजावे। जगत चलाए साची रीत, पहली हाढ़ी नींह रखावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतारां हाढ़ दिन ख़ुशीआं नाल मनावे। पहली हाढ़ी नींह रखाउणी। सति सरूपी इट्ट लगाउणी। सिँघ गुरमुख जो लाई मेख, प्रभ अबिनाशी पूर कराउणी। साढे तिन्न हथ्थ धरती वेख, चारों तरफ लकीर लगाउणी। नेत्र लैणा वेख, चढ़दे पासे मुख रखाउणी। साची बणत हरि बणा, लाल चोली गल विच पाउणी। गुर संगत साची सेव कमा, पक्की रहे तेरी हाढ़ी साउणी। चरन प्रीती एका दिसे, ना होर कोई अड़ाउणी। आप तोड़े जगत जंज़ाल, जिस ने साची बणत बणाउणी। गुर संगत ना होए कदे कंगाल, साची झोली नाम भराउणी। फल लगाउणा साची डाल, पहली हाढ़ दया कमाउणी। सृष्ट सबाई दले जिउँ दाल, अचरज़ खेल कर वखाउणी। आपे चले अवल्लड़ी चाल, गुर संगत रक्खे नाल नाल, बेमुख जीवां ख़ाक उडाउणी। सिँघ मनजीत धोए दाग छोटे बाल, प्रभ अबिनाशी किरपा धार, तेरी इक्क बणत बणाउणी। साची नींह देवे रक्ख। लक्ख चुरासी विच्चों वक्ख। चारों कुन्ट दिसण भक्ख। गुरमुख साचे लए रक्ख। सृष्ट सबाई जाए मथ्था। शब्द सरूपी पाए नत्थ। गुरमुख साचे संत जनां, सगल वसूरे जायण लथ्थ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ जोत जगाई, सर्बकला समरथ। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, मन साचे धीर धरीजे। सोहँ देवे साचा वर, आत्म जीव फेर पतीजे। साची वस्त विच धर, सोहँ बीज साचा बीजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर गुरसिख साचे तेरी खड़या रहे आत्म दर दहिलीजे। शब्द भण्डारा वंड, आत्म दु:ख दुःखदाई है। आत्म तोड़ घमंड, काम क्रोध हँकार कवाई है। काया तन झूठा घमंड, आत्म वस्त पराई
है। नार सुहागण सदा रंड, साची सेज ना कन्त हंढाई है। अन्तिम वेले हरि देवे दंड, ना लए कोई छुडाई है। करे खेल विच ब्रह्मण्ड, साची जोत जगाई है। बेमुखां वढ्ढण आया कंड, शब्द तेग हथ्थ उठाई है। जूठे झूठे पावण वंड, वेले अन्त करे सफ़ाई है। कच्चे भन्ने घर घर अंड, छुप्या रहे ना कोई थाँईं है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आपणी सरन रिहा बहाई है। नाथ त्रैलोकी रचन रचांयदा। जोत सरूपी शब्द सलोकी इक्क सुणांयदा। साचा भाणा जो वरताए ना सके कोई रोकी, विच मात भेव खुल्हांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्नां लोकां बणत बणांयदा। सच त्रैलोकी आप बणाई। मात पताल अकाश लिखाई। उप्पर रक्खे हरि जी वास, अचरज धाम रचाई। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक चरनां हेठ रखाई। जोती जोत सरूप हरि, चौदां हट्टां चौदां भवन इक्क दुकान रखाई। चौदां लोक हरि भेव खुल्हारे। विच धरत ना कोई उसारे। इक्क वखाए काया महल्ल मुनारे। जिस दे अग्गे पड़दे लग्गे भारे। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच्चे इक्क चुबारे। चौदां हट्ट सर्ब खुल्हाए। साचा भेव आप सुणाए। समेरू विच सर्ब रखाए। सच समेरू कवण वखाए। किस दा नां रखाए। वेद पुरान सर्ब पुकारे, विच मेल साचे सागर, हरि जी आप टिकाए। जोती जोत सरूप हरि, प्रगट जोत पंचम् जेठ साचा भेव खुल्हाए। ना उह समेरू ना उह सागर। चौदां हट्ट काया गागर। एका जोत करे उजागर। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भेव आप खुल्हाए, गुरमुख साचा बणे सुदागर। त्रैलोकी हरि बणाईआ। हरि हथ्थ आपणे विच लटकाईआ। उत्ते अकाश हरि रहाईआ। बिनां थम्म्हां गगन टिकाईआ। चन्द सितारे दीपक साचे सूरज जोत जगाईआ। आपे वसे साचे उप्पर महल्ल मुनारे, जोती दूण सवाईआ। कदे ना लग्गे किसे किनारे, उच्च अटल्ल हरि प्रबल, एका धाम वसाईआ। थल पताल हरि पसारे, बाशक सेजा सुत्ता पैर पसारे, लछमी चरन झस्सण लाईआ। निहकलंक नरायण नर, आपणी किरपा दित्ती कर, काला चोला गुर संगत बणा लिआईआ। त्रैलोकी दी दस्सां धार। मृतु लोक एह संसार। आपे बद्धा अद्धविचकार। लक्ख चुरासी पसर पसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे भाणे आप वरताए बेमुखां अन्तिम आई हार। लक्ख चुरासी लाए फाँसी। वेखो लटकण मदिरा मासी। वेद पुरानां सार ना पाई, पढ़ पढ़ थक्के पंडत कांशी। कुरान अंज़ीलां अन्तिम हार आई, ना कोई जाणे भेव राई। खाणी बाणी दए दुहाई। ओहो जाणे जिस सृष्टी साजी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ निहकलंक नरायण नर, चढ़ के आया शब्द घोड़े चिट्टे ताजी। शब्द घोड़े हो अस्वार। सृष्ट सबाई वेख गुर संगत रिहा तार। बण के आया पहरेदार। लक्ख चुरासी पई लटके अद्धविचकार। प्रभ अबिनाशी साचा माही, एका दए हुलार। आपे करे बन्द ख़लासी, धर्म राए
ना करे ख्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना हथ्थ फड़े कोई कटार। ना कोई खण्डा ना तलवार। एका शब्द कराए लक्ख चुरासी आर पार। आपे बैठे इक्क किनार। धर्म राए दा खोल्ह कवाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काला सूसा तन पहनाए ईसा मूसा आण मिटाए, जोत जगाए अग्न लगाए बहत्तर नाड़। काले सूसे तेरी वारी, चौथे जुग कर ख्वारी। गुरसिख पुरे किरपा धारी। निहकलंक प्रगट होया नरायण नर अवतारी। प्रगट होया चिट्टे अस्व कर अस्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर घर चार चुफेरे वेंदा जाए देंदा जाए सर्ब बहारी। देवे आप बहारी। बेमुखां करे ख्वारी। घर साचे विच्चों कढ्ढे बाहरी। ना कोई अटके विच संसारी। शब्द खण्डा एका फड़े, मारे वारो वारी। राजे राणयां आत्म फड़े निहकलंक वडा वड बलकारी। आप कराए पार अटकों, मगर जाए करे ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरे अग्गे कोई ना अटके, सोहँ चले तिक्खी आरी। तिक्खी आरी जाए वढ्ढी। राज ताज जाण छड्डी। कोई ना देवे नाम वढ्ढी। प्रभ इक्क खुल्हाए साचा दर, बेमुखां जाए वढ्ढी। बेमुख सुट्टे मूंह दे भारे, उत्तों जाए दब्बी। घर घर रोवण नर नारे, चारों तरफ धाहां मारे, दाढ़ां हेठ जाए चब्बी। साची खेल आप रचाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए अन्तिम दिन बाकी रहि गए छब्बी। इक्क सौ ग्यारां दिन प्रभ जाए वंडी। नौ खण्ड पृथ्मी वढ्ढे कंडी। घर घर पाउँदा जाए वंडी। ना कोई सुहागण ना कोई रंडी। आप चमकाए साची चण्डी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क वखाए साची डण्डी। पहला खेल करे अकाश है। साची जोत करे प्रकाश है। ब्रह्मा अन्तिम होए नास है। सिँघ पाल होया प्रभ दास है। मानस जन्म होया रास है। हरि जपया स्वास स्वास है। दित्ती दात सच्ची वड्याई, प्रभ अबिनाशी पुरख अबिनाश है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्मलोक करे प्रकाश है। दूजी खेल हरि रचाए। भगत ध्रू जोत मिलाए। सिँघ सवरन आप उठाए। बाहों पकड़ दर बहाए। अट्ठे पहर सेवा लाए। दिवस रैण दरस दिखाए। शब्द डण्डा हथ्थ फड़ाए। साचे डण्डे आप चढ़ाए। धुरदरगाही एका खण्डा, हथ्थ उठाए। बेमुखां करन आया झडां, निहकलंक जामा पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इदरपुरी फेर जगाए। इन्द्र पुरी पाया फेरा। सिँघ मनजीत तेरा वेखे सच्चा डेरा। जिथ्थे कराया हरि वसेरा। चारों तरफ घुंमर पैंदी अपच्छरा देणा गेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करोड़ तेतीस तेरा बन्न्हण जाए बेड़ा। शिव पुरी हरि चरन छुहाए। शिव शंकर अग्गों सीस झुकाए। प्रभ अबिनाशी दया कमाए। गलों नाग काले लाहे। जगत जगदीश सिँघ सेवा लाए। प्रभ अबिनाशी चरन धूढ़ी मस्तक लाए। साचा हुक्म दए फ़रमान, मोहणी रूप आप वटाए। प्रभ अबिनाशी निहकलंक, सोहणी सूरत, इक्क बणाए। एका जोत दिसे अकाल मूर्त, मातलोक हरि जामा पाए। नाल रखाए शब्द तूरत, तिन्नां लोकां
आप सुणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सभ दी आसा पूरत, पुरीआं लोआं आप समाए। संत मनी सिँघ देग चढ़ाउणीआ। लक्ख चुरासी विच पकाउणीआं। सिँघ प्रीतम सेवा लाउणीआं। अग्ग मट्ठी मट्ठी डाहणीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेले कलिजुग तेरे गुर संगत रिंन्ह खवाणीआं। मट्ठी मट्ठी अग्नी बाल। साची देग लैणी उबाल। संत मनी सिँघ प्रगट होवे, साचा संत साचा लाल। कलिजुग तेरा मुखड़ा धोवे, सिर ते बन्न्हे चिट्टा रुमाल। काला सूसा तन पहनाए, जो ल्याए गुरमुख पाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दीपक देवे बाल। साची देग देणी चाढ़्ह। आप उठाए साची धाड़। गुर संगत तेरा होए सहाई, फिरे पिच्छे अगाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई अन्त खपाए, उचे टिल्ले फुल्ल रहण ना पाए, शब्द डण्डे नाल देवे झाड़। उब्बल देग चिट्टा रंग। सृष्ट सबाई कच्ची वंग। अन्तिम वेले होए भंग। चारों कुन्ट दिसण नंग। गुर संगत तेरा साचा संग। प्रभ दर मंगी साची मंग। संत मनी सिँघ साचा गुर, अन्तिम देवे रंग। निहकलंक लेख लिखाया, लिख्या लेख धुर, चढ़ के साचे घोड़े आया। चिट्टे अस्व तंग कसाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले, साचा पूत साचा दूत, आपे आण उठाया। संत मनी सिँघ उठे जागे। घनकपुर विच लग्गे आगे। सड़दे जाण कोल वागे। कोए ना धोए पिछला दागे। आप सुणाए साचा रागे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप सुणाए, आपणी खेल आप रचाए, सृष्ट सबाई उठ उठ भागे। उब्बल देग मारे उछल्ल। सृष्ट सबाई जाए हल्ल। बैठे आप निहचल धाम अटल्ल। साचा वेला आण सुहाया, वेले अन्तिम कल्ल। सृष्ट सबाई आप भुलाया, कर कर वल छल्ल। गुरमुखां बेड़ा बन्न वखाया, फल लगाए साचे डाल। अन्तिम वेले कंध उठाया, पल्लू पाया गल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुर संगत जाए बलि बलि। उब्बल देग पाणी गढ़के। प्रभ अबिनाशी सृष्टी रिड़के। जेठ दोपहर डाहढी कड़के। लक्ख चुरासी आपे मरे, इक्क दूजे दे नाल लड़के। बेमुख जीवां नीत खोटी, धुर दरगाहों फिटके। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, गुरसंगत तेरा माण रखाया, साचा लेख आप लिखाया, विच मात कोई ना मेटे। प्रभ साचे ख़ुशी मनाईआ। गुर संगत दए सुणाईआ। जो सच दान आए मंगत, सच नाम दात, हरि भिच्छया झोली पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भुक्खयां नंगिआं पूरन आस कराईआ। पंचम् जेठ हरि जोत जगावे। जो जन आवे राजी जावे। ख़ुशीआं नाल मंगल गावे। प्रभ अबिनाशी ना भुलावे। प्रभ अबिनाशी सहिज समावे। घनकपुर वासी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे चरन धूढ़, अमृत आत्म तीर्थ गुरमुख साचा सदा सदा नुहावे। आत्म तीर्थ साचे नुहाओ। दुरमति मैल तन गंवाओ। अट्ठ सट्ठ तीर्थ जो रही फैल, प्रभ दर आए दूर
कराओ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर दरस मिटा हरस, सुखी वसंदड़े घर नूं जाओ। रचनां साची आप रचाईआ। जोती पूरे सिख विच टिकाईआ। दुरमति मैल पहलों धोती, काया माटी साफ कराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोती एका आप जगाईआ। साची जोत किया उज्जयारा। निहकलंक विच मात ल्या अवतारा। कदे गुप्त कदे प्रगट कदे होवे जाहरा। गुर संगत चार चुफेरे प्रभ अबिनाशी देवे पाहिरा। अक्खीं किसे दिस ना आए, बेमुख फिरन सर्ब हलकाए, प्रभ अबिनाशी दया कमाए, गुर संगत तेरे लेख लिखाए, भरम होवे तेरे विच्चों बाहरा। सर्ब ज्ञाता आप प्रभ, सर्ब घट जाणे। आत्म राम सर्ब पछाणे। सर्ब घट दाता आप प्रभ, गुरमुख साचे आप पछाणे। सर्ब घट दाता आप प्रभ, एका जोत जगे महाने। सर्ब घट दाता आप प्रभ, कलि मिटाए अन्ध अंध्याने। सर्ब घट दाता आप प्रभ, कलिजुग तेरी लाहुण आया मकाने। सर्ब घट दाता आप प्रभ, चोजी चोज करे भगवाने। सर्ब घट दाता आप प्रभ, कढ्ढे खोज लक्ख चुरासी फोल वखाणे। सर्ब घट दाता आप प्रभ, नाम झुलाए सच निशाने। सर्ब घट दाता आप प्रभ, गुरमुखां हथ्थीं बन्न्हे गाने। सर्ब घट दाता आप प्रभ, धरत मात ख़ुशी मनाने। सर्ब घट दाता आप प्रभ, लक्ख चुरासी व्याही जाए, धर्म राए दे घर रखाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाल चोली सच्ची डोली नाल बन्न्हे शब्द कलीरे सच्चे गाने। सर्ब घट दाता आप प्रभ, वक्त विचारे। सर्ब घट दाता आप प्रभ, कलिजुग तेरी पाए सारे। सर्ब घट दाता आप प्रभ, करे खेल रंग अपारे। सर्ब घट दाता आप प्रभ, धर्म राए तेरा बणया संग, लक्ख चुरासी बण भतारे। सर्ब घट दाता आप प्रभ, विआउण आया जगत नारे। सर्ब घट दाता आप प्रभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पेईए सहुरे दोवीं थाँईं काज संवारे। मातलोक तेरे कवण मापे। धर्म राए पित साचा जापे। लक्ख चुरासी बुज्झ आपणा आपे। अन्तिम वेले पैणी फाँसी, अट्ठे पहर चढ़ना तापे। खड़े तक्कण मदिरा मासी, वेख वेख धरत मात कांपे। प्रगट होया घनकपुर वासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां जन्म कराए रहिरासे। लक्ख चुरासी कलिजुग कन्या। नेत्र वेख धर्म राए ना मन्नया। विच रल गए पीर औलीए शेख़, झूठा बेड़ा जिन्हा बन्नया। प्रभ उखाड़े मातलोक लग्गी मेख, अग्गे देवे डंनिआ। कलिजुग रोए धी निमाणी माढ़े होए आपणे लेख, धर्म राए डाहढा बन्न्हया। करदी आपणे झूठे भेख, आत्म राम अजे ना मन्नया। अन्तिम वेले नेत्र रही वेख, मात पित भैण भाई साक सज्जण सैण, हुन्दे जाण खंन खंनिआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आदि अन्त जुगां जुगन्त जिहड़ा घड़या सो भंनिआ। लक्ख चुरासी नीर वहावे। अग्गे कोई ना धीर धरावे। धर्म राए दे सजाए। रुस्सया पती कौण मनाए। आत्म जती कोई दिस ना आए। वा तत्ती सर्ब जलाए। दे मती हरि समझाए। टुट्टा
नत्ती हरि रघुराए। डूंघे कुंदर जाए घत्ती, अठाई कुण्डां आप खुल्हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लाल बाणा तन छुहाए। लक्ख चुरासी होए निमाणी। धर्म राए ना मिल्या हाणी। रुढ़्हदी जाए ऐवें जवानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, माया राणी जाल विछाया, वडा शाहो भूपी विच फसाया, अन्ध कूपी कलिजुग कराया, दिस किसे ना आया, लक्ख चुरासी हो निमाणी। धर्म राए तेरा भरे पाणी। वेले अन्तिम होई अन्धी काणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, फल रहण ना देवे किसे डाहणी। प्रभ साचे रंग रंगाया। रल मिल सईआं मंगल गाया। मात पित भैणां भईआं मिली वधाईआ। धरत तेरी नईआ, अन्तिम अन्त डुलाईआ। प्रगट होया शाम घनईआ, साची अंगी तन छुहाईआ। चूड़ा लटकाए साची बईआं, लाल रंग कराईआ। लक्ख चुरासी विधा कराए, सिध्धा राह इक्क वखाए, मिल मिल अंक सहेलड़ीआं मैहन्दी लाए, दो हथ्थीं गिध्धा आपे पाए, चली इक्क अकेलड़ीआ, ना बणया कोई बेलड़ीआ, वेले अन्त पछताईआ। जन भगतां पुरख अबिनाशी साचा मेल मेलड़ीआ, निहकलंक कलि जामा पाए, लक्ख चुरासी मिली सहेली जगत विछुन्नीआ। कलिजुग अन्तिम होई दुहेली, ना हरि रिहा सुहाग, चोटी गई मुनीआ। एका तुट्टा धीरज ताग, होई कच्ची भुन्नीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरी पकड़न आया वाग, पंचम् जेठ चिरी विछुन्नीआं। लक्ख चुरासी पाए वहीर। इक्क दूजे नूं वेखण, किधरे भैण ते किधरे वीर। रुढ़्हदे जाण पंडत शेख़ण, ग्रन्थीआं किसे हथ्थ ना आउणा नीर। लक्ख चुरासी मिटे दोखण, चले सच्चा शब्द तीर। सतिजुग लग्गे साची मेखन, प्रगट होए गुणी गहीर। गुरमुख साचे नेत्र पेखण, कलिजुग अन्त अख़ीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ प्रगट होए, गुरमुखां कटण आया भीड़। लक्ख चुरासी भौं भौं तक्के। प्रभ अबिनाशी पिच्छों हक्के। उच्च मुनारे ढहिंदे जाण, पहले गाह गहिंदे जाण, उम्मत नबी रसूल दी झूठे वहिण वहन्दे जाण, आपणा लहणा लैंदे जाण, नाल मिलाए जामन बूरे कक्के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डण्डे आपे झाड़े, कलिजुग अन्तिम फल तेरे पक्के। फल गया पक्क लग्गे डाल। दूरों हरि जी रिहा तक्क, उठे मारे पहली छाल। पहली कूट लाउँदे भक्ख, चुले्ह चढ़ी रहि जाए दाल। बद्धा भार ना कोई सके चक्क, दर दर फिरन होए कंगाल। नबेड़ा करे प्रभ हक्को हक्क, शब्द सरूपी पाए जाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, केहड़ा झल्ले एहदी झाल। घड़ी विछोड़ा पाईं ना। चरनों परे हटाईं ना। आत्म हँकार विकार चलाईं ना। विच संसार झूठी माया जाल विछाईं ना। एका देवीं शब्द अधार, भरम भुलेखे गुरमुखां भुलाईं ना। फड़ फड़ बाहों लाईं पार, दे धक्का जगत वहिण वहाईं ना। आत्म अन्धे ना दिसे कोई किनार, दर साचे
हरि दुरथाँईं ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेला तेरा आया, गुरसिख निमाणा गऊ ग़रीब आत्म विच्चों भुलाई ना। गऊ ग़रीब निमाणा है। होए सुघड़ स्याणा है। जिस देवे चरन ध्याना है। वडा प्रेम निभाणा है। चरन धूढ़ सच्चा इशनाना है। अट्ठ सट्ठ तीर्थ मेट मिटाना है। खाणी बाणी वक्त चुकाणा है। वेद पुरानां अन्त पछताणा है। कुरान अंज़ीलां बद्धा गाना है। सोहँ शब्द चढ़या विच बबाना है। नाल ल्याए सच कमाना है। आप चलाए विच जहानां है। जन भगतां देवे सच्चा माना है। आत्म ज़िंदा इक्क तुड़ाना है। झूठी चिन्दा हरि मिटाना है। गुर गोबिन्दा मेल मिलाणा है। सुरपति राजे इन्दा सरन लगाणा है। करोड़ तेतीस संग रखाणा है। शिव शंकर तीर त्रसूल चलाणा है। धूंआंधार होए महाना है। हनवन्त बीर आप उठाना है। राम रमईआ आप अख्वाना है। अर्जन रथ हरि आप चलाना है। कृष्न घनईआ हथ्थ आपणे वाग रखाना है। कलिजुग तेरी डोबे नईआ। प्रगट होए हरि भगवाना है। मिलण ना आए तेरी साची मईआ, निहकलंक बली बलवाना है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ वक्त सुहाना है। नील कंठ जो अख्वाई है। दूजे रक्खे नाल पार्बती माई है। कलिजुग तेरी वगी वा तत्ती, दूआ आसण दित्ता हलाई है। उठे शिव सच्चा जती, पिठ त्रसूल उठाई है। पार्बती तेरा साचा पती, लै अंगढ़ाई है। शब्द सरूपी देवे मती, ना कोई बूझ बुझाई है। धरत मात होई सती, देवे अन्त दुहाई है। कलिजुग वेला अन्तिम आया, शिव सुन्न समाध खुल्हाई है। नेत्र खोल्हे पवण बोले, निहकलंक जोत जगाई है। साचा भेव नाथ भोला खोल्हे, पार्बती रिहा समझाई है। प्रगट होया राम रमईआ, लछमण जती नाल उपजाई सीता माई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर कलिजुग तेरे अन्तिम वेले, झूठे जग लक्ख चुरासी करन आया कुड़माई है। धृगकार धृगकार धृगकार। बेमुख निन्दक चुगल दुराचार। काया होई नष्ट, अट्ठे पहर रहे बुख़ार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां मारन आया पंचम् जेठ डाहढी मार। दुष्ट दुराचार जीव वड कामी। प्रभ दर आए होए हरामी। आपे परखे अन्तरजामी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरे सुकाए काया चामी। झूठा चम्म गया सुक्क। प्रभ अबिनाशी मुख पाए थुक्क। डाहण जवानी जायण टुट्ट। जगत चोग जाए निखुट्ट। सत्तां पीड़ीआं जड़्ह देवे पुट्ट। शब्द तीर रसना जाए छुट्ट। बेमुख दुष्ट दुरजनां धुरदरगाही बाहर कढ्ढे कुट्ट। बेमुखां जड़्ह जहानों देवे पुट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिन दिहाड़े देवे लुट्ट। दिन दिहाड़े मारे डाका। घर ना दिसे बाल काका। जगत जहानों तुट्टा नाता। प्रभ अबिनाशी ना पछाता, होई नार वड कमज़ाता। गई जहानों सक्खणी, ना मिले सच्ची दाता। लज पति किसे ना रक्खणी, ना बणे कोई साथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख लिखाए त्रैलोकी नाथा। नर नारी होए चोर। प्रभ अबिनाशी
आपे पाए नर्क निवासी अन्ध घोर। वेले अन्त ना कोए छुडाए, अद्ध विच टुट्टी डोर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शौह दरया देवे रोढ़। चोरी करे नार दुहागण। मातलोक ना होए सुहागण। शब्द सरूपी लड़े नागन। सोए मौत ना फिर जागण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा तीर रसना चलाया, घर उडदे दिसण कागण। उडण काग घर बनेरे। प्रभ अबिनाशी साचा घेरे। सुंञ मसाणी होण डेरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ करे हक्क नबेड़े। ठग्गी चोरी करी प्यारी। प्रभ दर भुली आए नारी। वेले अन्तिम होए ख्वारी। घर साचे विच्चों होए बाहरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मारे शब्द कटारी। मारे मार हरि अचुत्त। घर ना रहे दुध्ध पुत्त। जगत जहानों नाता तुट्टा, वढ्ढे नक्क गुत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोती आप खिचाए, खाली रहि जाए बुत्त। चोर यार ठग वणजारे। काम क्रोध लोभ हँकारे। प्रभ सारे लए सोध, मारे शब्द खण्डा दो धारे। जोत सरूपी वड जोधन जोध, दूती दुष्ट आप सँघारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां घर कराए हाहाकारे। हाहाकार होए घर कच्चे। खाली करे कक्ख ना रसन जपे। साचा जाप किसे ना पचे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द हथौड़ा इक्को मारे भन्ने अंडे कच्चे। शब्द हथौड़ा दित्ता मार। नर नारी सुट्टे मूंह दे भार। दर घर साचे होए विभचार। कुकर्म कमाया धर्म गंवाया मानस जन्म आई हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मारे शब्द सच्ची कटार। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, पापी आत्म अन्धा। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, लोभी झूठा पापां मन्दा। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, मदिरा मासी कलिजुग गन्दा। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, हरि ना गाया बत्ती दन्दा। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, आत्म विच झूठा जंदा। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, अग्गे होई पापां कंधा। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे लाए झूठे धन्दा। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, आत्म विकारी। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, दुष्ट दुराचारी। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, जूए बाजी आपणी हारी। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, पापां पंड चुक्की सिर भारी। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, घर आपणे फेरन आप बहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत मनों विसारी। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, आत्म भुल्ला। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, विच माया रुला। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, वस्सया रहे ना काया कुला। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, मिट जाए पहले बुल्ल्हा। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, काया फल अन्तिम हुल्ला। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, बुज्झे अग्नी काया चुल्ल्हा। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, दर घर साचे आया भुल्ला। बेमुख मुग्ध अञ्याण है, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद सद दुआरा रहे खुल्ल्हा। बेमुख मुग्ध अञ्याण, प्रभ अबिनाशी ना पछाणयां। बेमुख मुग्ध अञ्याण घनकपुर वासी आप भुन्नाए जिउँ भठयाले दाणयां। झूठी काया अन्त विनासी, रो रो पछोताणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं
भगवान, शब्द तीर साचा मारे बाणयां। शब्द बाण साचा वजे। कवण तेरे पड़दे कज्जे। बेमुख दर घर साचे मूल ना आई लजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डण्डा मगर लगाए काया भाण्डा तेरा भज्जे। बेमुख आत्म खोटी है। प्रभ मास तुड़ाए बोटी बोटी है। किते हथ्थ ना आउणी रोटी है। कलिजुग मुन्नी गई चोटी है। सिर वज्जे शब्द सोटी है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया भाण्डा देवे फोटी है। बेमुख मूर्ख अज्ञानीआं। दर घर आए जायण कर कर बेईमानीआं। साचा लाहा लैण तूं आया, झूठी लै ली नाल निशानीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मारे तीर शब्द सच्ची कानीआं। प्रभ साचे दया कमाई जा। बिधना लिखी रेख मिटाई जा। साचा लेखा फेर लिखाई जा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे आप समाई जा। लिख्या लेख बण लिखारी। मंगण आए दर भिखारी। किरपा कर हरि गिरधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे रक्खे कोए ना मारी। आपे रक्खे आप ज्वाले। आपे रक्खे स्वास सुखाले। पंज सठ सठ पंज प्रभ साचा लेख लिखा ले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तुट्टी गंढ्ढ वखाले। प्रभ पूरे खेल रचाईआ। देवण आया जगत वधाईआ। पंचम् जेठ जामा धर, जोत सरूपी जोत जगाईआ। बेमुख लभ्भण दर दर, साची जोत किसे हथ्थ ना आईआ। आपे वसे साचे घर, बेमुखां बूझ ना पाईआ। विरला गुरमुख आवे दर, जिस प्रभ दया कमाईआ। प्रगट जोत नारी नर, चरन धूढ़ी मस्तक दए छुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले साची जोत जगाईआ। जगे जोत हरि निरँकारे। प्रगट होया विच संसारे। बेमुख जीव कलिजुग डोबे विच मञ्झधारे। गुरमुख साचे रसना गाउँदे, मिल्या पुरख अपारे। अट्ठे पहर चित ध्याउँदे, जगाए जोत अपर अपारे। अमृत साचे तीर्थ नुहाउँदे, दुरमति मैल रिहा उतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, वड बली बलकारे। वड बलकार हरि निरँकार। तिन्नां लोकां बन्ने धार। फिर फिर वारो वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेला कलिजुग आया, प्रगट होया विच माझे देस, कर कर अवल्लड़ा भेस, आप बणाए सच्ची सरकार। सच्ची सरकार सच विहारया। जोत सरूपी जामा धार, करे खेल अपर अपारया। प्रगट हो नर नरायण, चार कुन्ट करे जोत अकारया। प्रभ अबिनाशी धरनी धर, भरम भुलेखे जगत भुला रिहा। गुरमुखां मिल्या वरनी वर, आत्म बूझ आप बुझा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन सरनी गए पड़, लक्ख चुरासी गेड़ कटा लया। लक्ख चुरासी कटे गेड़ा। कलिजुग तेरा अन्त मिटाए झूठा झेड़ा। शब्द सरूपी जोत जगाई, धरत मात तैनूं देवे पुठ्ठा गेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलिजुग निहकलंक जामा पाया, वक्त रहि गया थोड़ा। कलिजुग पापी करे विचार। बेमुख जीव होए विभचार। घर घर बैठे नर
नार। मदिरा मासी दुष्ट दुराचार। प्रभ अबिनाशी जामा धार, धरत मात करे पुकार। गुरमुखां कर सच प्यार। साची लाई इक्क फुलवाड़ी, बेमुखां वढ्ढीं पहली हाढ़ी, करीं खेल अपर अपार। बेमुखां फड़ फड़ खोहीं दाढ़ी, शब्द मारीं डाहढी मार। अग्गे लाईं मौत लाड़ी, धर्म राए दे घर बहाईं, पिच्छे लाईं डण्डा भार। अन्दर वाड़ करीं बन्द किवाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, अग्न जोत विच देवे साड़। निहकलंक जामा पाया। सोहणा बगीचा इक्क लगाया। गुरमुख साचा विच महिकाया। जोती दीपक आप जगाया। एका सच्चा राग सुणाया। धोया दाग अन्धेर मिटाया। पकड़ी वाग होया सहाया। चरन प्रीती गई लाग, आपणा बिरध निभाया। पूरन होए वड वडभाग, पंचम् जेठ जो सरनी आया। बेमुखां तन लाए आग, जोती अग्न दए जलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेस अवल्लड़ा आप रखाया। मातलोक खेल रचाईआ। बण मालण हरि जी आईआ। डाली डाली पत्त पत्त इक्क इक्क कली तोड़ लयाईआ। गुरमुखां मिल्या साचा माली, अमृत पाणी मुख चुआईआ। करे आप सच्ची रखवाली। सोहणा हार इक्क गुंदाईआ। गुरसिख साचे दो जहानी ना होण खाली, विच विचोला निहकलंक नरायण हरि रघुराईआ। पूरा तोल जिस ने तोला, सोहँ कंडा मात लगाईआ। विच लगाया शब्द डण्डा, पड़दा उहला ना कोई रखाईआ। इक्क सुणाया शब्द ढोला, सोहँ सच्चा नाउँ रखाईआ। आप बणया सच्चा गोला, मातलोक जोत प्रगटाईआ। प्रभ पहन के आए चिट्टा लाल सूहा नीला काला चोला, कलिजुग तेरे सारे भेख वटाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, बेमुखां सिर पाए छाहीआ। बेमुख जगत वणजारा। मानस जन्म जिस ने हारा। मदिरा मासी जीव गंवारा। ना कोई करे बन्द खलासी, मानस जन्म ना किसे विचारा। घर घर बैठे करन हासी। करे खेल हरि अपारा। गुरमुख विरला होए चरन दासी, जिस देवे दरस अगम्म अपारा। मानस जन्म करे रहिरासी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। बेमुख देवे जगत दुहाई है। कलिजुग तेरी अन्धेरी राती, सभ दे उत्ते छाई है। आप मुकाए बण बण डैण, भैणां छड्डे भाई है। लक्ख चुरासी वहे डूंघे वहिण, ना सके कोई बचाई है। ना कोई मात पित ना भाई भैण, साक सज्जण सैण वेले अन्त मुख छुपाई है। प्रभ अबिनाशी जामा धारे, गुरमुख वेख जिस जन ल्या मिलाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी साची जोत जगाई है। कलिजुग तेरा वेख लेखा। प्रभ अबिनाशी धारे भेखा। सृष्ट सबाई आप भुलाई, पाया भरम भुलेखा। माता बिधना दए दुहाई, निहकलंक मिटाए मेरी लिखी रेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ ख़ुशीआं नाल मनाई, मिटदे जाण औलीए पीर शेख़ा। औलीए पीर शेख़ मुलाणे। कलिजुग तेरे अन्तिम वेले घर घर सर्ब
बिल्लाणे। प्रभ अबिनाशी करे ख्वारी, बगले रहे कुराने। प्रगट होया नर अवतारी, हथ्थ मसला इक्क इकल्ला मुहम्मद संग चार यारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग सतिजुग दोहां मेल मिलाए, दोहां धिरां दा सच भतारे। हरि साची सेव कमांयदा। गुरमुखां छत्र झुलांयदा। फूलन बरखा आप बरखांयदा। आत्म तृखा सर्ब बुझांयदा। जिस जन आए दरस पेखा, प्रगट जोत दरस दिखांयदा। धन्न कमाई गुरसिख तेरी पंचम् जेठ ख़ुशीआं नाल मनांयदा। प्रभ अबिनाशी सोहँ तीर हथ्थ विच फड़या तिक्खा, कलिजुग तेरी भुक्ख मिटांयदा। आत्म लाहे माया राणी झूठी विक्खा, गुरमुखां दया कमांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त आपणे भाणे विच समांयदा। आपणा भाणा हरि जी जाणदा। जन भगतां आप पछाणदा। मारे खण्डा शब्द ब्रह्म ज्ञान दा। चढ़ाए साचा डण्डा, दरस कराए गुण निधान दा। कोए ना दिसे अग्गे कन्ढ्ढा, प्रभ अबिनाशी मेहरवान दा। जोत प्रकाश करे विच वरभण्डां, वाली दो जहान दा। पाए साचीआं वंडां, तोड़े किला आत्म हँकार दा। खड़काए चण्ड प्रचण्डा, आपणी बिध हरि आपे जाणदा। चार कुन्ट रोवण नारां रंडां, सुहागी कन्त ना कोए हंढावदा। प्रभ तोड़े सर्ब घमंडा, राजे राणे पकड़ हरि आप वखाणदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, धारे भेख श्री भगवान दा। धारे भेख श्री भगवान है। धरी जोत विच जहान है। करन आया सुंञ मसाण है। जन भगतां देवण आया सच्चा नाम दान है। साधां संतां बख्शे चरन ध्यान है। आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता सृष्ट सबाई आप जगावे सदा सदा निगहबान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा भेख मिटाए, आपे मेटे बेईमान है। कलिजुग अन्त कुरान कुरलाई है। अट्ठे पहर दए दुहाई है। सच मुहम्मद तेरी सदी चौधवीं आई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत जगाई है। कुरान पुकारे धाहां मारदी। ढहिंदे जाण महल्ल मुनारे, वेखे खेल सच्ची सरकार दी। छुट्टा संग चार यारे, ढेरी ढहे बेईमान दी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उखाड़े जड़्ह अन्दर वड़, उलटी मति बाहर कढ्ढे फड़, किले कोट जो उसारदी। मुक्के वक्त अन्त कुराना। प्रभ अबिनाशी मारे शब्द बाना। दीन मुहम्मदी प्रभ बन्न्हण आया हथ्थीं गाना। धरत मात कलिजुग तेरे अन्तिम वेले कहन्दी, प्रभ अबिनाशी किरपा कर, मार वड शैताना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेले दीन मुहम्मदी देवण आया तैनूं हाना। प्रभ अचरज भेख वटाया। कलिजुग तेरा वेख लेख, नीला चोगा आप रंगाया। पुठ्ठी मति होई औलीए पीर शेख़, साचा राह सर्ब भुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मिटावण आया अन्तिम रेख, सदी चौधवीं वक्त चुकाया। नीला चोला गल विच पाए। शब्द गोला इक्क चलाए। साचा डोला इक्क ल्याए। पूरा तोला साचा तोल इक्क तुलाए। दीन मुहम्मदी होया गोला, प्रभ अबिनाशी
गए भुलाए। निहकलंक नरायण नर, अन्तिम कलिजुग जामा पाए। नीला चोला तन छुहाए। जोत सरूपी भेख वटाए। अमाम मैहन्दी नाम रखाए। उम्मत नबी रसूल दी वहन्दी धार जाए वहन्दी, पिच्छों जाए धक्का लाए। कुरान अञ्जील इक्ट्ठी हो हो बहन्दी, इक्क दूजे दे घर जावण मता पकाए। पहला गेड़ा लाए दिशा लहन्दी। मारे भेड़ भिड़ा के। उम्मत नबी रसूल दी इक्को गाहे गैहंदी, रूसा चीना नाल रलाए, दीन मुहम्मदी वक्ख कीना संत मनी सिँघ तेरी कलम चला के। नाल रलाए शाह फरंगी वड नगीना, अन्तिम पिट्ठ वढ्ढी जाए भन्ने हँकारी बीना, निहकलंक कलि आया जामा पा के। साचा राज ताज जगत काज जिस दीना, बैठे मनों भुला के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जाए ख़ाक रुला के। लहन्दी दिशा उडे ख़ाक। ना कोई दिसे जीव पाक। अन्तिम बन्द होवे ताक। प्रभ अबिनाशी आप लिखाए पहले भविख्त वाक्। संग मुहम्मद शाह फरंगी, इक्क दूजे दे बण गए साक। अन्तिम वेले आई तंगी, मिटदे जाण जगत फरंगी, मगर लगाए डाकन हाक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, इक्को इक्क सच्चा सुच्च पाक। पहली दिशा आप तकाईआ। लाड़ी मौत सोई उठाईआ। हथ्थ बहारी आप फड़ाईआ। कन्या कुमारी मातलोक विच आईआ। धर्म राए तेरी सच दुलारी, लक्ख चुरासी दूल्हा वेखण आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले कर के सूहा वेस करन आया कुड़माईआ। लाड़ी मौत उठी बलकारन। आई चल द्वार प्रभ दर करे निमस्कारन। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, दे वर सच्ची सरकारन। मैं जावां घोड़ी चढ़, मारां वड वड हँकारन। बन्न लयावां फड़ बाहवां, धर्म राए दे दर द्वारन। कोई ना सके अग्गे अड़, अड्ड अड्ड करावां सीस धड़, कलिजुग फल जाण झड़, अन्तिम भाग होए माड़, इक्क दूजे दे नाल मरन लड़, फल ना दिसे किसे डाल, दूर दुराडा वेखे हरि जी खड़्ह, मैं बन्न्हण जावां साचे गानण। पहले वहिण जायण हड़्ह, जो जन होए अन्त बेईमानण। कोई ना दिसे जो मुख लगायण नड़, भुल्लया हरि भगवानण। शब्द गोला वज्जे कड़ कड़, धूंआंधार होए अस्मानण। वक्ख वक्ख दिसण सिर धड़, चले जगत चाल निरालन। गुरमुख साचा एका अक्खर जाए पढ़, सोहँ सच्चा नाम निशानण। सच दरबारे जाए वड़, मातलोक करदा जाए चानण। प्रभ अबिनाशी अग्गों बाहों लए फड़, कराए चरन धूढ़ इशनानण। बेमुख जीव कलिजुग तेरी अग्नी जाण सड़, आत्म होई सर्ब कंगालण। ना कोई दिसे किला गढ़्ह, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द रसना चिल्ले तीर चढ़ाया वज्जे पहला बानण। सच निशाना हरि जी तक्के। पहला वजे मदीने मक्के। गौंस औलीए पीर शेख़, फड़ फड़ बाहर धक्के। बेमुखां प्रभ आत्म वेख, आप विछोड़े भाई सके। जोत सरूपी धारे भेख, धरत मात राह साचा तक्के। प्रभ अबिनाशी आ नेत्र पेख, वेख कलिजुग फल अन्तिम
वेले पक्के। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द तीर आप चलाए, सिध्धी धार इक्क रखाए, जड़्ह अमरीका पतालों तेरी चक्के। पुट्टे जड़्ह दए उखेड़। चिट्टीआं चम्मड़ीआं दए उधेड़। कलिजुग वधाए तेरा झेड़। आप दवाए एका गेड़ा, मारे शब्द इक्क लफेड़। लक्ख चुरासी गाहुण आया, बीर बैतालया पाई मेड़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सिँघासण चुप्प चुपीता बैठा रिहा छेड़ां छेड़। छेड़ां छेड़े हरि कल धार। ना कोई जाणे जीव गंवार। ना कोई करे सच विहार। भाणा वरते हरि करतार। उप्पर धरत मिटदे जाण चार यार। इक्क दूजे दे नाल लड़ लड़ मरदे, अन्तिम होए सर्ब दो फाड़। गुरमुख विरले भाणा जरते, प्रभ जोत जगाए नाड़ नाड़। किया खेल कादर करते, जूह जंगल विच उजाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, सृष्ट सबाई चबाए आपणी दाढ़। लक्ख चुरासी आप चबांयदा। कलिजुग सतिजुग दोवें पुड़, चक्की सच बणांयदा। इक्क दूजे दे नाल गए जुड़, बेमुख विच टिकांयदा। चढ़ के आया शब्द घोड़, उत्ते चिट्टा आसण पांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ डण्डा साचा हथ्थां विच लांयदा। साचे हथ्थां आप जुड़ाए। पहला गेड़ा आप दवाए। उम्मत नबी रसूल दी करदी हाए हाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा डण्डा हथ्थ विच फड़या, उत्तों रिहा दबाए। देवे गेड़ा लाए ज़ोर। लक्ख चुरासी पाए शोर। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, हौली हौली तोर। अग्गे आवे सानूं डर, नर्क प्या अन्धघोर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी खेल रचाया, गुरमुखां पकड़े हथ्थीं डोर। गुरमुखां सुरत संभालदा। अकाल मूर्त रंग भगवान दा। शब्द तूरत सुरत संभालदा। एका नूरत मेहरवान दा। सृष्ट सबाई दिसे कूड़त, एका झुले सच निशान श्री भगवान दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी पुण छाणदा। लक्ख चुरासी पुणे छाणे। तख्तों लाहे राजे राणे। गले लगाए ग़रीब निमाणे। राउ रंक इक्क कराने। ऊँच नीच भेव चुकाने। गुरमुख साचे सेव लगाने। प्रभ अबिनाशी वड देवी देव, किरपा करे अन्त महाने। सोहँ देवे साचा मेव, आत्म होए ब्रह्म ज्ञाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जपणा साची रसना जिह्वा, गुणवन्त हरि गुण निधाने। राजा राणा कर ख्वार। खिच्च ल्याए चरन द्वार। सृष्ट सबाई अन्ध कूपी, बेमुख सुत्ते पैर पसार। प्रगट होया सति सरूपी, निहकलंक नरायण नर अवतार। ना कोई रंग रेख रूपी, एका शब्द अधार। जम की कान गुरमुखां चुक्की आए सरन द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम वेले फड़ फड़ बाहों जाए तार। पहला खेल हरि रचाउणा। चरन ब्यासों पार टिकाउण। राजे संगरूर दरस दिखाउणा। अमृत मेघ बरस, आत्म ठंडी ठार कराउणा। कर कर मेहर देवे दरस, गुरमुख चरनी सीस झुकाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर मस्तूआणे भाग लगाउणा।
मस्तूआणे जाए चल। सम्बल देस धाम अटल्ल गुर गोबिन्द जो लिखाया, कलिजुग प्रगट होवे अन्तिम कलि। प्रभ अबिनाशी भेख वटाया, सृष्ट भुलाए कर कर वल छल। निहकलंक कलि जामा पाया, करे कराए जल थल। साचा शब्द डंक वजाया, वाह वाह सोहणा खेल रचाया ना कोई सके झल्ल। राउ रंक इक्क कराया, द्वार बंक आण सुहाया, प्रगट होए जोत सरूपी घड़ी घड़ी पल पल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा समां आण सुहाया, गुर संगत जाए बलि बलि। मस्तूआणा माण दवाणा। साचा लेख आप लिखाणा। राजा राणा सरन लगाणा। गुर संगत हरि संग रखाणा। प्रभ अबिनाशी देवे वर, मंगी मंग हरि पूर कराना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दीपक जोत जगाणा। जोती दीप होए प्रकाश। कलिजुग अन्धेर जाए विनास। शब्द सरूपी प्रगट होवे, जोत सरूपी पावे रास। गुरमुखां मैल पापां धोवे, करे बन्द ख़लास। लक्ख चुरासी दर दर रोवे, अन्तिम होवे नास। गुरमुख साचा चरन धूढ़ मल मल धोवे, किरपा करे पुरख अबिनाश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, संगत तेरा होया दास। राणा संगरूर चरनी लग। चरनां उप्पर धरे पग्ग। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, आत्म साची जोत धर लग्गी रही अग्ग। निहकलंक अवतार नर, इक्क खुल्हाए साचा सर, हँस बणाए कग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। वड दाता सूरा सरबग्ग। राणे संगरूर वड देवी देव दया कमांयदा। प्रभ अबिनाशी अलख अभेव, माया पड़दा लाहिंदा। पूरन होई तेरी सेव, साची घाल थांएँ पांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दे के वर, साचा चरन उठांयदा। साचा चरन आप उठाए। गुर संगत सारी संग रलाए। राणा संगरूर सेव कमाए। प्रभ अबिनाशी साचा पल्लू आप फड़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जमन किनारे जाए डेरा लाए। जमन किनारे डेरा लग्गे। एका पवण जगत वगे। सृष्ट सबाई कलिजुग दगे। दीपक जोती साची जगे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पार उतारे फिरे पिच्छे अग्गे। जमन किनारे चरन सुहाना। साचा शब्द हरि चलाना। साधां संतां पकड़ उठाना। जोत सरूपी खेल रचाना। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ एका रंग साचा संग आप निभाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका रंग नाम चढ़ाना। साचा संग आप निभांयदा। डूंघी कन्दर फोल फुलांयदा। गुरदुआरा मन्दिर वेख वखांयदा। बैठा कोई लुकया रहे ना अन्दर, जो जन प्रभ साचा ध्यांयदा। उचे टिल्ले फड़ फड़ हिलाए गोरख मच्छन्दर, आपणी सरन बहांयदा। गुरमुखां जोत जगाए अन्दरे अन्दर, शब्द सरूपी दरस दिखांयदा। आत्म तोड़े आपे जन्दर, दूई द्वैती पड़दे लाहिंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दए सुनेहड़ा जांदी पवण, साधां संतां पकड़ उठांयदा। उठो संतो करो त्यारी। आओ चल जमन किनारी। निहकलंक जगी जोत, कलिजुग तेरी अन्तिम
वारी। आप मिटाए चिन्ता सोग, हउमे कटे तन बिमारी। एका देवे दरस अमोघ, पक्की सच्ची यारी। आपे देवे सच्चा जोग, सोहँ शब्द नाम ख़ुमारी। कदे ना होए जगत विजोग, प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। अन्तिम होए सच संजोग, गुरमुखां मिले साचा पिया। बण जाए साची नारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपे चीरे, चीर कराए करे दो फाड़ी। साधां संतां दए हुलारा। प्रभ अबिनाशी हरि गिरधारा। खेल अपारा जोत सरूपी इक्क अकारा। चारों कुन्ट पावे सारा। ना कोई वेखे धुंदूकारा। अट्ठे पहर इक्क उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आप उठाए सरन ल्याए दया कमाए शब्द सुणाए अपर अपारा। उठ उठ संत ख़ुशी मनाउँदे। प्रभ अबिनाशी रसना गाउँदे। धन धन होया वक्त सुहेला, कलिजुग काली रैण मिटाउँदे। गुर पूरे घर होए मेला, इक्क दूजे नूं दु:ख सुणाउँदे। आपे बण जाए गुर चेला, साचा लेख कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आपणा आप मिटाउँदे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसन ध्याउँदे। प्रभ अबिनाशी दया कमाईआ। सर्ब घट वासी साची जोत जगाईआ। माया राणी कर दासी, बेमुखां झोली पाईआ। दूर खलो के करन हासी, झूठे धन्दे लाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां दे मति सच्ची समझाईआ। साची दया हरि कमाया। संतां भगतां मेल मिलाया। खेल करन हरि जी आया। साचा खण्डा हथ्थ उठाया। सोहँ डण्डा विच लगाया। पावे साची वंडा, पड़दा उहला ना कोई रखाया। जे कोई पावे झूठी वंडा, प्रभ अबिनाशी दए मिटाया। आपे डोबे डूंघे सागर, घुंमण घेर रुढ़ाया। प्रभ करे खण्ड खण्डा, शब्द सच्चा हथ्थ उठाया। जिस आत्म होई रंडा, झूठा रहे मन घमंडा, प्रभ पूरे भेव खुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज वरती आपणी माया। अचरज खेल किया करतारे। संत भगत दोए इक्क दुआरे। इक्क दूजे दा करन विचारे। प्रभ अबिनाशी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बख्शे इक्को धारे। भगवन्त बोले भगत वड्याई। शब्द पूरा तोल तोले, देवे भेव खुल्हाई। प्रभ अबिनाशी फेर बोले, दोहां धिरां दा मेल मिलाई। साचा दर ना बणना गोले, जोत सरूपी रिहा सुणाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे सच्चा तोला, सच नबेड़ा रिहा कराई। साचा तोल तोलण आया। कूड़ कुड़यारा फोलण आया। वड वणजारे हरि गिरधारे साचा लाल खरीदण आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संतां भगतां आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता साचा संग निभावण आया। साचा संत सहिज सुभाए है। वसे एका सच्चे थांएँ है। जिथ्थे होवे सच निआए है। ना कोई पिता ना कोई माँए है। एका जोत होए रुशनाए है। जोत सरूपी जोत हरि प्रगटाए है। आत्म साचा भेव खुल्हाए है। संत बन्न्हे आपणा मन, प्रभ अबिनाशी देवे साचा नाम धन। आप सुणाए इक्को राग कन्न। भाण्डा भरम भौ , भुलेखा प्रभ देवे
भन्न। जोती जोत सरूप हरि, जूठयां झूठयां लाउँदा आया अन्तिम डन्न। आपे डन्ने आपे भन्ने। काया भाण्डे काचे छन्ने। गुरमुखां होए सहाई पैज रखाई, आत्म दर दुआरे आई, जिउँ माल चराए धन्ने। प्रभ अबिनाशी की करे विचारा। जन भगतां खिच्च ल्याए दुआरा। गुरमुख थल्ले करे हाहाकारा। उत्तों आवे शाह अस्वारा। शब्द सरूपी अन्दर बोले, सुणे सच पुकारा। साची जगे जोत अमुले। जोत सरूपी हरि उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। मातलोक परखण आया सोहँ घसवटी लै के आया, कोई ना दिसे झूठा सुन्यारा। भगत तेरी धन्न कमाईआ। आत्म सेजा इक्क विछाईआ। उत्ते प्रेम पटोली पाईआ। प्रभ साची डोली बणाईआ। चढ़ जाए हौली हौली, अचरज रीत एह चलाईआ। गुरमुख आत्म तेरी मौली, प्रभ अबिनाशी देवे शब्द एह वधाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पैज रखाईआ। संत जना हरि दए दिलासा। एका नाम सच भरवासा। बेमुख करन जगत तमाशा। झूठी पाउँदे मानस रासा। ख़ाली दिसे काया कासा। जोत ना लभ्भे कितों मासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर दोहां धिरां आपे वेखे जगत तमाशा। भगत जन जग लाए प्रीत। प्रभ अबिनाशी परखे नीत। आत्म घर साचे आए, बण के साचा मीत। अमृत साचा जाम प्याए, खण्डा धार इक्क रखाए करे काया ठंडी सीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी निहकलंक किसे ना मिले मन्दिर विच मसीत। संत जनां हरि कर प्यारा। शब्द देवे साची धारा। एका बख्शे चरन प्यारा। आपे मिले यार प्यारा। किसे वेले ना करे उधारा। अट्ठे पहर दए सहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा, दोहां धिरां दा सांझा यारा।
८ जेठ २०११ बिक्रमी हीरा घाट नहिर दे कन्ढ्ढे घविंड वाले खेतां विच (कल्सीं)
(एह लिख्त बाबा मनी सिँघ दे पृथाए अते स: सरूप सिँघ दी काकी अमरजीत दी देह
छुडाउण दे नवित्त सारी संगत दे सौं जाण तों बाअद सतिगुरां आप इकलयां बैठ के लिखी सी)
आप दुध्ध आपे पाणी। आपे शब्द आपे बाणी। आपे राजा आपे राणी। आपे वेद आप पुरानी। आपे जाणे अञ्जील कुरानी। आपे आप शाह सुल्तानी। आपे आप वाली दो जहानी। आपे आप जोत सरूप हरि देवण आया मातलोक सच्ची निशानी। आपे दुध्ध आपे हरि पाणीआ। दोहां एका मेल मिलानीआ। शब्द पाए विच मधानीआ। रिड़कण आया बण सवाणीआ। मेल मिलाया हाणी हाणीआ। अचरज खेल वरताया, संत मनी सिँघ तेरा जाणया। निहकलंक कलि जामा पाया, मिटाए
बाणी खाणीआं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए लक्ख चुरासी तेरी काणीआ। पाणी दुध्ध आप विरोले। जोत सरूपी साचा पूरा तोल तोले। वडा शाहो हरि वडा भूप, जन भगतां देवे शब्द झकोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ अष्टम् जेठ तैनूं आप चढ़ाण आया शब्द सरूपी साचे डोले। साचा डोला कर त्यार। निहकलंक नर अवतार। चुक्क ल्याया बण कुहार। मातलोक हरि लए अवतार। अष्टम् जेठ करे अस्वार। गुर संगत सारी हो त्यार। आपे लाए तन शृंगार। काया करे ठंडी ठार। उत्तों पाणी देवे वार। दुध्ध वहाए सीतल धार। जगे जोत अगम्म अपार। सतिजुग तेरी बन्न्हे धार। संत मनी सिँघ तेरी करे विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट हो करन आया आप आपणे नाल तैनूं मात त्यार। उठ संत कर त्यारी। तेरी आई अन्तिम वारी। लिख्या लेख बण लिखारी। वासी पुरी घनक प्रगट जोत आया चल द्वारी। शब्द वजाए तेरा डंक, चार कुन्ट होका देवे अवाजां मारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अष्टम् जेठ तेरी पाए कीमत सारी। चिट्टा दुध्ध अमृत धार है। निर्मल करे बुध, किरपा करे अपर अपार है। कारज करे सिद्व, बण आया हरि भिखार है। चिट्टे अस्व मार छाल चढ़या कुद्द, जोत सरूपी खेल अपार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कल्गीधर अवतार है। अमृत जल ठंडा सीर। गुरसिक्खां कट्टण आया भीड़। कलिजुग तेरे अन्तिम वेले बन्न्हण आया साचा बीड़। संत मनी सिँघ गुरसिख तेरे साचे साक सज्जण सुहेले इक्क दूजे दे बण जाण वीर। अष्टम् जेठ करे मेले, माया राणी लाहे चीर। खेल वरताए जोत जगाए आपे बणे गुर चेले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क चलाए शब्द तीर। प्रभ अबिनाशी नेत्र खोल्हे। संत मनी सिँघ तेरी आत्म बोले। आपणी काया हरि तजाई, जोत सरूपी खेल रचाई, वड शाहो भूपी दिस किसे ना आई, साची जोत जगाए तेरी साची काया चोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां अगला पिछला लहणा देणा साचा भेव खोल्हे। गुर संगत गुर इक्क बणाईआ। दोहां विच भेव ना राईआ। एका शब्द सर्ब जणाईआ। एका जोत करे रुशनाईआ। एका धार हरि रखाईआ। एका कार दए कराईआ। चरन प्यार फेर वधाईआ। विच संसार दए वड्डयाईआ। सुखी रक्खे नर नार, जो सरनाई आईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता बेपरवाहीआ। अमृत धार सहिज सुख धारी। प्रभ देवे कर प्यार, जन आए बण भिखारी। आपा आप देवे उत्तों वार, गुर संगत माण दवाए वड दाता विच संसारी। माण ताण जगत रखाए, हरि शाहो वडा सिक्दारी। एका आण सर्ब जणाए, निहकलंक चरन द्वारी। शब्द बाण आप चलाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। साचा अमृत साचा सीरा। गुरमुखां देवे आत्म धीरा। विच्चों कढ्ढे हउमे पीड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
निहकलंक कलि जामा पाया, कटण आया दुखियां भीड़ा। ना कोई घर ना कोई टिकाणा। ना कोई दर ना कोई मकाना। ना कोई सर ना कोई इशनाना। जिथ्थे देवे हरि साचा वर, उजाड़ बीआबाना। ना कोई महल्ल ना कोई अटारी। ना कोई मन्दिर किया त्यारी। वेख जंगल डूंघी कन्दर, धर्म राए तेरा टुट्टा जन्दर, प्रगट होया नर अवतारी। कलिजुग जीव फड़न आया झूठे बन्दर, शब्द डोरी फड़ अपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तैनूं देण आया सच्ची सरदारी। अष्टम् जेठ प्रभ आए दुआरे। पूरन भगती साचे संत पुरी होई विच संसारे। प्रभ अबिनाशी मिल्या साचा कन्त, देवे माण सच दुआरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया दुखियां भुखीआं गुरमुखां प्रभ साचे घर पावे सारे। साचा मन्दिर इक्क बणाउणा। झण्डा सच्चा इक्क झुलाउणा। संत मनी सिँघ तेरा थांउँ, सतिजुग साचे आप सुहाउणा। आप सुहाए साचा थांउँ, जंगल डेरा आप कराउणा। सृष्ट सबाई उडे काउँ, घर घर दीवा आप बुझाउणा। देवण आया संतां ठंडी छाउँ, हीरा घाट आप सुहाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा लिख्या लेख पूर कराउणा। लेख लिख्या जिहड़ा बहि के। भाणा प्रभ दा सिर ते सहि के। संसार अन्तिम जाए झूठे वहिण वहि के। निहकलंक कलि जोत प्रगटाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे रुशनाए साचे सिँघ सिँघासण बहि के। उत्ते पड़दा हरि जी पाया। लक्ख चुरासी तेरा कफ्फन हरि जी आप सवाया। करन आया तैनूं दफन, सति संग नाल ल्याया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाह वाह सोहणा खेल रचाया। चुक्कण आया बण कुहार। आपे कढ्ढे घर चों बाहर। भाण्डा भन्ने अद्ध विचकार। उत्तों पाणी देवे वार। लक्ख चुरासी गई हार। मदिरा मासी होण ख्वार। संत मनी सिँघ सतिगुर साचा, प्रगट होवे विच संसार। निहकलंक कलि जामा पाया, बन्न्हण आया सिर दस्तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरा करे आपणा अन्त विहार। संत मनी सिँघ बन्न्हे धार। प्रगट हो विच संसार। चौबलद सुहागा रिहा जोह, होणा खबरदार। धरत मात रही रोह, आया सुण पुकार। सिर दे वाल रही खोह, उची कूके कूक पुकार। देह छड्डी छब्बी पोह, किया खेल अपर अपार। जगत जंज़ाला तुट्टा मोह, पुत्तर धीआं ना किया प्यार। तीर चलाया सच्चा सो, हँ किया आकार। दोए एका जोती गए हो, भरम भुलेखा आप निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम वेले आपणा किया सच विहार। संत मनी सिँघ सेव कमाई। अट्ठे पहर कलम चलाई। दिवस रैण चरन लिव लाई। झूठे साक सज्जण सैण भैण भाई। गुर चरन मिट्ठा साचा बहिण, नर भतार प्रीत ना लगाई। आत्म रोवे पा पा वैण, झल्ली जाए ना हरि जुदाई। पूर्ब जन्म दा लहणा देण, मेरी सेवा पूरी लाई। कलिजुग अन्तिम वहिणा झूठे वहिण, सिर मेरे ते हथ्थ रखाई। गुरमुख भाणा सच सहिण, चरन
प्रीती तोड़ निभाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर प्रगट जोत आप आपणी दया कमाई। संत मनी सिँघ कार कमावे। शब्द अधार इक्क रखावे। चरन प्यार रसना गावे। परम पुरख अपार ना कदे डुलावे। लक्ख चुरासी दब्बी पैरां हेठ, उत्ते भार डाहढा पावे। लिखाए लेख औलीए पीर शेख़, अन्तिम वेले ख़ाक रुलावे। फल लग्गे अष्टम् जेठ, प्रभ अबिनाशी भोग लगावे। रक्खण आया साया हेठ, जोत सरूपी जोत जगावे। भन्नण आया कौड़े रेठ, दोहां धिरां दा भेड़ भिड़ावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपणा भाणा आप जणावे। संत मनी सिँघ चरन हज़ूरी। इक्का नाम सबर सबूरी। सच्चा बद्धा पल्ले नाम, ऐका शब्द जोत नूरी। हरया होवे सुक्का चाम, प्रभ आसा मनसा करे पूरी। जोत जगाए साचा राम, आसा मनसा करे पूरी। प्रगट होए घनईआ शाम, गुरमुखां मुख लगाए चूरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप चुकाए, संत मनी सिँघ दया कमाए, तेरी लिख्त ना होए हदूरी। संत मनी सिँघ सेवा लग्गा। शब्द पाया एका झग्गा। माण गंवाया झूठे जगा। इक्क बुझाए तृष्ना अग्गा। दर्शन पाया वड सूरा सरबग्गा। भाण्डा भरम भौ भन्नाया, शब्द जोती साचा जगा। पूर्ब कर्म हरि कराया, सोहँ पहनाया तन साचा झग्गा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सेवा आपे लाई, आप लगाया आपणे पग्गा। संत मनी सिँघ रसना गाए। दिवस रैण रसना ध्याए। तीजा लोयण हरि खुल्हाए। अट्ठे पहर ना दए सौण, साची शब्द धुन चलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म सिंच तन सीत कराए। संत मनी सिँघ रसना गाउँदा। दरस अमोघी साचा पाउँदा। साचा जोगी जोग कमाउँदा। रसना भोगी जगत तजाउँदा। सच संजोगी कन्त हंढाउँदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, चरन लाग हउमे आपणा रोग गंवाउँदा। संत मनी सिँघ घाल घाले। चरन प्रीती निभे नाले। प्रभ अबिनाशी आपे पाले। घनकपुर वासी जिउँ माता बाले। मानस जन्म करे रहिरासी, उत्ते देवे शब्द दोशाले। आत्म जोत सच्ची प्रकाशी, काया सच्चे शिव दवाले। आत्म अन्धेर जाए विनासी, फल लग्गा साचे डाले। लक्ख चुरासी चढ़ाउण आया फ़ासी, अस्व चढ़ चार चुफेरे भाले। धर्म राए तेरी करे दासी, बेमुखां मुख करे काले। मेट मिटाए मदिरा मासी, फसे माया जगत जंज़ाले। गुरमुख विरला गाए स्वास स्वासी, सोहँ शब्द सच्चा गा ले। पंडत पढ़दे वेद पुरानां काशी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, संत मनी सिँघ साचा गुर तेरी अन्तिम सार समाले। संत मनी सिँघ साची कारा। अट्ठे पहर नाम अधारा। दिवस रैण चरन प्यारा। बणया रहे लेख लिखारा। लिखे लेख सर्ब संसारा। किरपा करे हरि गिरधारा। देवे दरस हरि मुरारा। जाईं कर कलिजुग अन्तिम वारा। प्रभ अबिनाशी आए घर, चिट्टे अस्व हो अस्वारा। खुल्हा रक्खीं एका
दर, अमृत भरे हरि भण्डारा। आप वखाए साचा सर, चले एका सच्ची धारा। आवण जावण चुक्के डर, मेल मिलावे सच भतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, संत मनी सिँघ देवे वर, वसदा रहे इक्क दुआरा। संत मनी सिँघ चरन धूढ़ी, एका रंग चढ़या गूढ़ी। सृष्ट सबाई लिख्या लेख, शब्द वेलणे आपे रक्खे तिखी बूड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, राजे राणयां पाए जूड़ी। संत मनी सिँघ साचा संग, एका चढ़या नाम रंग। अट्ठे पहर मंगे मंग। प्रभ अबिनाशी तेरा संग। मानस जन्म ना होए भंग। चिट्टे अस्व कसे तंग। चारों कुन्ट कराईं एका जंग। लक्ख चुरासी भन्न वखाईं, धर्म राए दी कच्ची वंग। चारों कुन्ट अन्धेर कराईं, लक्ख चुरासी करीं भंग। चरन प्रीती सेव कमाईं, मँगीए मंग। निहकलंक दित्ती वड्याई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अष्टम् जेठ तेरी काया चोली आप चढ़ावण आया साचा रंग। संत मनी सिँघ शब्द अधारा। मंगया एका हरि दुआरा। बणया रिहा नाम भिखारा। लिखदा रहे लेख अपारा। निहकलंक नरायण नर, एका बख्शे शब्द अधारा। आप खुल्हाया तीजा नैण, देवे जोती चमत्कारा। सच चुकावण आया लहिण देण, तन पहनाए साचा गहिण, सोहँ साचा शब्द अपारा। लाज रक्खणी गुर संगत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दस्से सच विहारा। संत मनी सिँघ सच भतार। प्रभ अबिनाशी इक्क प्यार। घनकपुर वासी इक्क सच्चा यार। अन्तिम वेले पाए सार। प्रगट जोत निहकलंक, शब्द सरूपी जामा धार। इक्क वजाए साचा डंक, चारे कुन्टां करे ख़बरदार। राउ रंक खिच ल्याए तेरे चरन द्वार। साची गुर संगत कर त्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साचा माण दवाए, आपे बणे पहरेदार। संत मनी सिँघ दर्शन पांयदा। कर दरस तृखा बुझांयदा। बीस बरस जो रिहा तरस, आत्म तृप्त करांयदा। अमृत मेघ प्रभ साचा बरस, अट्ठे पहर दर तेरे बिल्लांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, ख़ुशीआं नाल मनांयदा। संत मनी सिँघ चढ़या चाअ। एका वेख्या सच्चा थां। जेहड़ा पकड़े अन्तिम बांह। होए सहाई सभनी थां। भैण भाई बणे पिष्ता मां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी माणे सदा सदा सदा ठंडी छाँ। गुर संगत धन्न कमाईआ, संत मनी सिँघ तेरी सेव लाईआ। गुर संगत धन्न कमाईआ, साची रुत्त आण सुहाईआ। गुर संगत धन्न कमाईआ, अष्टम् जेठ ख़ुशी मनाईआ। गुर संगत धन्न कमाईआ, मिटदे जाण वड वड सेठ, गुर संगत धन्न कमाईआ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देण आया चिट्टे अस्व हो अस्वार गुर संगत तैनूं इक्क वधाईआ। गुर संगत सच वधाईआ। संत मनी सिँघ तेरी अन्तिम ख़ुशी मनाईआ। लक्ख चुरासी कच्ची गागर, शब्द हथौड़ा हरि जी उत्ते लाईआ। प्रभ दर आए माया राणी नाची, गुर संगत फड़ के बाहों विच अग्नी आप जलाईआ। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तेरी लिख्त साची करन आया रघुराईआ। लिखदा रिहा अन्दर वड़। लक्ख चुरासी पुट्टदा रिहा जड़्ह। साची कलम चलाउँदा रिहा, राजे राणे मारे फड़ फड़। चरन प्रीती लाउँदा रिहा, अट्ठे पहर ध्याउँदा रिहा, साची सेव कमाउँदा रिहा, शब्द घोड़े साचे चढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अष्टम् जेठ पहरेदार होए, आप फड़ावण आया आपणा लड़। इक्क गुर इक्क गोबिन्द करतार है। दोहां धिरां दा इक्क प्यार है। गुर संगत वसे विचकारे, प्रभ रक्खे ठंडी ठार है। चारों तरफ मारे कारे, शब्द घोड़े हो अस्वार है। पार उतारे नर नार है। बुढ्ढा बिरध बाल जवान लंगढ़ा लूला अन्धा काणा जीव निमाणा, जो आया चल द्वार है। तख्तों लाहे राजा राणा, वासा किया विच उजाड़ है। आप चलाए आपणा भाणा, सभ दी देवे जड़्ह उखाड़ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां दर घर घर दर साचे विच देवे वाड़ है। प्रभ फिरदा चार चुफेरे, सिँघ शेर शेर दलेर है। गुर संगत रक्खी घेर है। आपे वसे नेरन नेर है। बेमुखां करे ढेर है। कलिजुग तेरी अन्तिम वार है, आप भुलाए कर कर हेर फेर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, संत मनी सिँघ तारन आया लक्ख चुरासी मारन आया, चौथे जुग अन्तिम वेर, आप भुलाए कर कर हेर फेर है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण लर, कलिजुग अन्तिम जामा पाया, संत मनी सिँघ तेरा लेखा आप चुकाया, चुकाए मेर तेर है। अष्टम् जेठ सतिगुर आया चल हरि घर। संत मनी सिँघ खुल्हे साचा दर। हीरा घाट बणे साचा सर। निहकलंक संगत संग चरन जाए धर। शब्द वजाए इक्क डंक, राउ रंक इक्क कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका अंक शब्द कर। गुर संगत संग प्रभ धुरदरगाही। प्रभ अबिनाशी साचा माही। कलिजुग रैण अन्धेरी दीपक जोत जगाई। कर के हेरी फेरी लीला खेत्र लाई। लेख लिखाया महीने चेत्र, अष्टम् जेठ पूर कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ विच मात तेरी करे सच्ची कुड़माई। लाए मुख शब्द छुहारा। सृष्ट सबाई आई कलिजुग किनारा। मारन आया धक्का भारा। काला बूरा कक्का मदीना मक्का सुट्टे मूंह दे भारा। गुरमुख पूरा फल साचा पक्का, प्रभ आया दर दुआरा। जोत सरूपी किरपा कर, गुरसिक्खां लाए पार किनारा। पार किनारा नेड़े वाटी। चाढ़्हन आया औखी घाटी। नुहावण आया हीरा घाटी। बज़र कपाटी गुरसिख पाटी। जगे जोत विच ललाटी। करे रुशनाई काया माटी। अट्ठे पहर रसना रस साचा चाटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए साचा सर सरोवर चार वरन चार कुन्ट तीर्थ ताटी। हीरा घाट खेल अनमोला। अमृत मील छत्ती प्रभ साचे तोला। जो जन लाए दन्दी बत्ती, आत्म पड़दा प्रभ साचे खोल्हा। आत्म देवे धीरज जती, ना रक्खे रोल घचोला। वा लग्गण ना देवे तत्ती, सुणाए शब्द सच्चा
सोहला। दे समझावे मती, गुरसिख भोला भाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तेरा बणया जगत विचोला। जगत विचोला हरि निरँकार। हीरा घाट करे त्यार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। निहकलंक नर अवतार। अष्टम् जेठ दिवस विचार। वीह सौ ग्यारां बिक्रमी शुक्रवार। शाम वेला सत्त अट्ठ विचकार। जिथ्थे बणे सच्चा इक्क दरबार। छत्र झुल्ले विच संसार। जो जन आयण भुल्ले, मिले घर सच्ची सरकार। कोई ना लेवे मुल्ले, प्रभ अबिनाशी किरपा धार। सदा रहण भण्डारे खुल्हे, अमृत भरे हरि भण्डार। साचे तोल गुर संगत तुले, जो चल आई चरन द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हीरा घाट नींह रखाई कलिजुग तेरी अन्तिम वार। नींह रखाई हीरा घाट। सृष्ट सबाई जाए पाट। आपे पाए डूंघे खाट। ना कोई चढ़ावे कलिजुग घाट। ना कोई दिसे अग्गे वाट। गुरमुखां जोत जगाए विच ललाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे रुशनाई काया माट। हीरा घाट दए माणा। सतिजुग साचे आप उपजाणा। साचा सीर विच रखाणा। अन्ना काणा राजी कराणा। दो जहानां नाम रखाणा। लक्ख चुरासी गेड़ कटाणा। घनकपुर वासी अमृत सीर पिलाना। एका निर्मल नीर कर, अट्ठ सट्ठ तीर्थ भेव चुकाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सरोवर इशनान कराना। देवे माण सर्ब गुणवन्ता। विच ना पावे माण हँगता। दया कमाए उप्पर संगता। भिच्छया पाए जो आए भुक्खा नंगता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब रोग सोग जगत विजोग खण्डता। दु:ख खण्डे नाम वंडे। विच लाए छत्ती डण्डे। हीरा घाट तेरे कन्ढ्ढे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मील मील ते गड्डे झण्डे। झूलन झण्डे जगत निशान। उत्ते लिख्या होवे सोहँ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ नाल चतुर सुजान। काका मनजीत सिँघ बाल निधान। प्रभ अबिनाशी गुण निधान। किरपा करे आप भगवान। छत्ती रागां गंवाए माण। छत्ती पदार्थ रस साचा पाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सच्चा जीआ दान। इक्को इक्क झुल्ले निशान। सच्ची चले इक्क दुकान। सति संतोखी विच जहान। अन्तिम मोखी रंग महान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पाए साची वंड। गुर संगत हरि पाए ठंड। कोई ना दीसे नार रंड। सतिजुग साचे तेरी साची वंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां ना देवे कदी कंड। हीरा घाट सच निशानी। अग्गे खला संत मनी सिघ तेरा सच्चा बानी। पिछे बैठा काका मनजीत सिँघ बाल बुध अञ्याणी। विच कारज करे सुध, माहणा सिँघ गुण निधानी। तिन्नां मिल्या सच संजोग, प्रभ अबिनाशी गुण निधानी। साचा रस सृष्ट सबाई लैणा भोग, ना कोई मरे विच जवानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग तेरी धार बन्न्हानी। ना कोई मरे बाल अञ्याणा। माता पिता सुख उपजाना। जगत निशाना हरि झुलाना। सच धर्म दी जड़्ह लगाना। हीरा घाट तेरे
अन्दर वड़, प्रभ अबिनाशी करे टिकाणा। हरिसंगत तेरे दर दुआरे खड़्ह, वेखे खेल श्री भगवाना। बेमुखां पुट्टे जड़्ह, मारे तीर शब्द निशाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो भन्ने सो लए घड़, मारे सच निशाना। हीरा घाट साचा हीरा। भैण ना विछड़े साचा वीरा। निर्मल करे प्रभ साचा नीरा। कारज होयण सुध, जो आया चल वांग फ़कीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे रहण ना देवे किसे काया पीड़ा। नौ खण्ड पृथ्मी करे रुशनाए। सत्तां दीपां बूझ बुझाए। खण्ड ब्रह्मण्डां वरभण्डां माण दवाए। सेत्ज उत्भज अंडज़ जेरज मुख चुआए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अजर अमर दी शक्त भराए। अजर अमर आप कराए। दर आए जो इशनान कराए। अमृत सीर मुख चुआए। कटी जाए भीड़, ना जम राज सताए। सतिजुग तेरी बध्धी बीड़, अष्टम् जेठ वीह सौ ग्यारां बिक्रमी लिख्त लिखाए। लिख्त लिखाई विच उजाड़। जगत खेल आप रचाए पहली हाढ़। सिँघ मनजीत तेरे चार चुफेरे शब्द कराए साची वाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सचखण्ड निवासी सच घर देवे वाड़। साचे तीर्थ लाए तारी। चुरासी छुट्टे पहली वारी। पंजां चोरां कुट्टे, काया कढ्ढे बाहरी। एका अमृत जो जन मुख लाए घुट्टे, आत्म होए ठंडी ठारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका माण दवाए जगत नर नारी। नारी नारां दए माणा। चरन धूढ़ जो करे इशनाना। आत्म मूढ़्ह होए चतुर सुजाना। रंग चढ़े गूढ़ श्री भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणवन्त गुण निधाना। हीरा घाट हरि की पौड़ी। छत्ती मील लम्मी सौ गज़ चौड़ी। एथे साचा प्रगट होवे ब्रह्मण गौड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द धुरदरगाही लाए एका पौड़ी। पहली पौड़ी सिँघ मनजीत है। अद्ध विचकारे माहणा सिँघ करे प्रीत है। अन्त बैठा संत मनी सिँघ करे ठंडा सीत है। साची बाणी अंक सहेली नाल अमरजीत है। सच सहेली सच घराने, जाए चढ़ विच बबाने, सिँघ मनजीत तेरी हथ्थीं बन्न्हे गाने, जगत चले साची रीत है। जगत चले साची रीत सतिजुग विच जहाने। भैण भ्रावां साचा नाता दुखड़ा कोई ना माने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हीरा घाट इशनान कराने। हीरा घाट हरि की लाट। शब्द टिकाई साची खाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल रचाए तिन्न लोक चौथे जुग नेड़े वाट। संत मनी सिघ तेरा जैकार। चार कुन्ट चले विच संसार। निहकलंक शब्द डंक वजाए भार। राउ रंक उठाए, खिच्च ल्याए चरन द्वार। पिछला लेखा लेखे लाए, नर नरायण निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दा आप सहार। संत मनी सिँघ तेरी सच निशानी। सृष्ट सबाई होई निधानी। घर घर वधदी बेईमानी। झूठी वगे जगत नदी, रुढ़दे जाण वड ज्ञानी। झूठी माया वा तत्ती लग्गे, विच सड़ गए ब्रह्म ज्ञानी। लग्गा दाग चिट्टी पग्गे, मुख काला होया दो जहानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्ची मंगे जगत इक्क निशानी।