९ जेठ २०११ बिक्रमी नहिर उत्ते हीरा घाट घविंड बाड़े विच (कल्सीं)
धन्न कमाई संत जन, हरि रसन ध्याईए। धन्न कमाई संत जन, एका लिव लाईए। धन्न कमाई संत जन, हउमे ममता रोग गंवाईए। धन्न कमाई संत जन, चिन्ता सोग रोग मिटाईए। धन्न कमाई संत जन, जगत विजोग आप कराईए। धन्न कमाई संत जन, सच संजोग इक्क हंढाईए। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, विच आत्म रिहा समाईए। धन्न कमाई संत जन, आत्म बद्धे। धन्न कमाई संत जन, आप मिटाए दूई द्वैती कंधे। धन्न कमाई संत जन, दुरमति मैल शब्द रंदे आपे रंदे। धन्न कमाई संत जन, एका सच्चा गायण नाउँ साचा शब्द साचा छन्दे। धन्न कमाई संत जन, वेखण सच्चा थांउँ, जिथ्थे वसे हरि गोबिन्दे। धन्न कमाई संत जन, सद मानण ठंडी छाउँ, निज आत्म परमानंदे। धन्न कमाई संत जन, इक्क बणाए पिता माउँ, प्रभ अबिनाशी सद बख्शंदे। धन्न कमाई संत जन, फड़दा अन्तिम बाहों, मेट मिटाए सगली चिन्दे। धन्न कमाई संत जन, प्रभ अबिनाशी रसना कहण आत्म जाए मन्न, जोती जोत सरूप हरि, आप चढ़ाए साचा चन्दे। धन्न कमाई संत जन, एका लिव लाई। धन्न कमाई संत जन, सृष्ट सबाई जिस तजाई। धन्न कमाई संत जन, एका इष्ट हरि बणाई। धन्न कमाई संत जन, साची दृष्ट आप खुल्हाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी बणत बणाई। धन्न कमाई संत जन, एका लिव लावे। धन्न कमाई संत जन, अमृत आत्म अट्ठे पहर नुहावे। धन्न कमाई संत जन, आत्म खोल्हे साचा दर सच महल्ले बूझ बुझावे। धन्न कमाई संत जन, एका साचो साचा घर, नर नरायण जोत सरूप जिथ्थे डेरा लावे। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, प्रगट हो दरस अमोघ दिखावे। धन्न कमाई संत जन, सच वहन्दे वहिणी। धन्न कमाई संत जन, प्रभ अबिनाशी दर्शन पेखण साचे नैणी। धन्न कमाई संत जन, हरि सच्चा साक सज्जण सैणी। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, आत्म देवे साचा वर, अन्तिम सार जिस लैणी। धन्न कमाई संत जन, जगत विछोड़े। धन्न कमाई संत जन, इक्क प्रीत चरन जोड़े। धन्न कमाई संत जन, वेखे एका दर चढ़े शब्द घोड़े। धन्न कमाई संत जन, ना जन्मे ना जाए मर, एका वर हरि जी लोड़े। धन्न कमाई संत जन, अमृत भण्डारे प्रभ जाए भर, देवे वर जिहा लोड़े। धन्न कमाई संत जन, साची तरनी जायण तर, लक्ख चुरासी बंधन तोड़े। धन्न कमाई संत जन, आप चुकायन जम का डर, जोती जोत सरूप हरि, एका मंगण तेरी लोड़े। धन्न कमाई संत जन, जग साची रीता। धन्न कमाई संत जन, एका मेल साचे मीता। धन्न कमाई संत जन, आत्म रहे सदा अतीता। धन्न कमाई संत जन, मानस जन्म जग विच जीता। धन्न कमाई संत जन, एका शब्द रसना गायण, माण गंवायण अठारां ध्याए गीता।
धन्न कमाई संत जन, चरन प्रीती एका लायण, दिवस रैण हिरदे वसायण, रक्खण साची प्रीता। धन्न कमाई संत जन, प्रभ अबिनाशी दर्शन पायण, सर्ब घट वासी रिदे वसायण, जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, मानस जन्म जाए जग जीता। धन्न कमाई संत जन, हरि साचा सज्जण सुहेला। धन्न कमाई संत जन, आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता साधन संता आप कराए साचा मेला। धन्न कमाई संत जन, साची जोत आत्म धारे। धन्न कमाई संत जन, दर्शन लोड़े हरि गिरधारे। धन्न कमाई संत जन, देवे दरस हरि अपर अपारे। धन्न कमाई संत जन, जगे जोत अलख अभेव इक्क अपारे। धन्न कमाई संत जन, एका वंड जगत वणजारे। धन्न कमाई संत जन, एका प्रीत चरन कँवलारे। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, आपे रंगे काया चोला विच संसारे। धन्न कमाई संत जन, रंगी काया चोली। धन्न कमाई संत जन, शब्द बैठे साची डोली। धन्न कमाई संत जन, काया माटी रुत्त मौली। धन्न कमाई संत जन, औखी वाटी दूर घाटी, जिन्हां रोल घचोली। धन्न कमाई संत जन, जोत जगे इक्क ललाटी, जोती जोत सरूप हरि, इक्क सुणाए साची बोली। धन्न कमाई संत जन, नाम वणजारा। धन्न कमाई संत जन, देवे सच्चा नाम धन्न हरि प्यारा। धन्न कमाई संत जन, आपे कढ्ढे झूठा जन, पंजां चोरां कर ख्वारा। धन्न कमाई संत जन, भाण्डा भरम देवे भन्न, साचा दीपक करे जोत उज्जयारा। धन्न कमाई संत जन, धर्म राए ना देवे डन्न, प्रभ अबिनाशी होए रख्वारा। धन्न कमाई संत जन, साचा शब्द सुणाए कन्न, देवे अनहद शब्द सच्ची धुन्कारा। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, अन्त ना पारावारा। धन्न कमाई संत जन, हरि साचा संगी। धन्न कमाई संत जन, इक्क वस्त दर साचे मंगी। धन्न कमाई संत जन, ख़िमा ग़रीबी भिखी अंगी। धन्न कमाई संत जन, एका चोली नाम रंगी। धन्न कमाई संत जन, साची लिख्त लिखाई सिँघ मनी मिटदे जाण फरंगी। धन्न कमाई संत जन, कलिजुग नेड़ ना आए मात तंगी। धन्न कमाई संत जन, गुरमुख सच सुहेले साची दात एका मंगी। जोती जोत सरूप हरि, बेमुख जीवां मानस जन्म करे भंगी। धन्न कमाई संत जन, हरि रसना गावे। धन्न कमाई संत जन, प्रभ अबिनाशी साचा ध्यावे। धन्न कमाई संत जन, सच घर आत्म दुखड़ा लाहवे। धन्न कमाई संत जन, एका घर सच महल्ल सोहणी सेजा आसण लावे। धन्न कमाई संत जन, साचा हरि साचा नर साचा रंग रंगावे। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, दोहां मेल इक्क करावे। धन्न कमाई संत जन, हरि मिले गहर गम्भीर। धन्न कमाई संत जन, होए शांत सरीर। धन्न कमाई संत जन, रसना चलायण शब्द साचा तीर। धन्न कमाई संत जन, संत मनी सिँघ तेरा वक्त अख़ीर। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, आपे मेट मिटाए शेख़ गौंस
औलीए पीर फ़कीर। धन्न कमाई संत जन, वसे सच टिकाणा। धन्न कमाई संत जन, साचे चढ़े शब्द बबाणा। धन्न कमाई संत जन, कोई ना वेखे राजा राणा। धन्न कमाई संत जन, देवे वड्याई गऊ ग़रीब निमाणा। धन्न कमाई संत जन, साचा देवे नाम निधाना। धन्न कमाई संत जन, इक्क प्याए अमृत जाम। धन्न कमाई संत जन, चरन धूढ़ कराए इशनान। धन्न कमाई संत जन, मिल्या मेल साचे शाम। धन्न कमाई संत जन, सोहँ बन्न्हे हरि साचा गान। धन्न कमाई संत जन, पूरन होए कलिजुग काम, साचा मिल्या एका दान। धन्न कमाई संत जन, कोई ना लग्गे एथे दाम। धन्न कमाई संत जन, मिले जोत हरि भगवान। धन्न कमाई संत जन, सुक्का हरया होवे चाम, अमृत प्याए हरि मेहरवान। जोती जोत सरूप हरि, आत्म साची जोत जगाए, करे प्रकाश कोटन भान। धन्न कमाई संत जन, हरि हाज़र हज़ूरे। धन्न कमाई संत जन, प्रभ अबिनाशी आसा मनसा पूरे। धन्न कमाई संत जन, एका शब्द बख्शे धुन, अनहद शब्द अनाहद तूरे। धन्न कमाई संत जन, सृष्ट सबाई छाण पुण विच्चों लभ्भे साचे सूरे। धन्न कमाई संत जन, इक्क जणाए हरि तेरे गुण, एका बख्शे साचा नूरे। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, आपे बख्शे सर्बकला भरपूरे। धन्न कमाई संत जन, मस्तक धूढ़। धन्न कमाई संत जन, चरन प्रीती देवे गूढ़। धन्न कमाई संत जन, चतुर सुजान विच जहान करायण बेमुख मूढ़्ह। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, एका रंग चढ़ाए गूढ़। धन्न कमाई संत जन, हरि मिल्या छैल छबीला। धन्न कमाई संत जन, एका रंग रंगाए ना जाणे चिट्टा लाल सूहा पीला। धन्न कमाई संत जन, प्रभ मिलण दा साचा किया हीला। धन्न कमाई संत जन, एका जोत अग्न लाया तीला। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम रंगीला। धन्न कमाई संत जन, आत्म साचा सुख। धन्न कमाई संत जन, कलिजुग माया ना लाए दुःख। धन्न कमाई संत जन, आत्म मिटी तृष्ना भुक्ख। धन्न कमाई संत जन, मात सुफ़ल कराए कुक्ख। धन्न कमाई संत जन, जन भगत उज्जल होए मुख। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, मात गर्भ ना होए उलटा रुख। धन्न कमाई संत जन, आत्म कुण्डा खोल्हे। धन्न कमाई संत जन, प्रभ अबिनाशी अन्दर बोले। धन्न कमाई संत जन, चरन प्रीती घोल घोले। धन्न कमाई संत जन, प्रभ दर बहाए दया कमाए, दर घर सच बणाए गोले। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, आप चढ़ाए शब्द डोले। धन्न कमाई संत जन, आत्म साचा चाउ। धन्न कमाई संत जन, काया माटी भाण्डा कच्चा रहे ना किसे थांउँ। धन्न कमाई संत जन, आपे बणे छोटा बच्चा, प्रभ अबिनाशी पिता माँउ। धन्न कमाई संत जन, हरि साचा काया रचा, एका वेखण साचा नाउँ। धन्न कमाई संत जन,
जोती जोत सरूप हरि, इक्क वखाए सच्चा थांउँ। धन्न कमाई संत जन, आत्म मिटे अन्धेरा। धन्न कमाई संत जन, ना होवे सन्झ सवेरा। धन्न कमाई संत जन, चुक्के मेरा तेरा। धन्न कमाई संत जन, चारों तरफ चार चुफेरे शब्द सरूपी घेरा। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, सदा वसे आत्म नेरन नेरा। धन्न कमाई हरि साचे संता। धन्न कमाई संत जन, मिल्या मेल हरि भगवन्ता। धन्न कमाई संत जन, सच संजोग प्रभ साचे कन्ता। धन्न कमाई संत जन, साचा रस भोग हरि गुणी गुणवन्ता। धन्न कमाई संत जन, इक्क चुगाए रसना चोग साचा शब्द आदिन अन्ता। देवे दरस हरि अमोघ, आप बणाए साची बणता। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, सच दए वड्याई, लक्ख चुरासी जीव जन्ता। धन्न कमाई संत जन, निर्मल कर्म उजागर। धन्न कमाई संत जन, अमृत भरया काया गागर। धन्न कमाई संत जन, एका वेखण साचा सागर। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, साचा वणज आप कराए, गुरमुख साचे लए जगाए, साचे करे नाम सौदागर। धन्न कमाई संत जन, आत्म धुन। धन्न कमाई संत जन, आत्म तुट्टे लग्गी मुन। धन्न कमाई संत जन, प्रभ अबिनाशी सच पुकार लए सुण। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, कवण जाणे हरि तेरे गुण। धन्न कमाई संत जन, चले हरि हरि भाए। धन्न कमाई संत जन, देवे दरस आप रघुराए। धन्न कमाई संत जन, अट्ठे पहर प्रभ अमृत रिहा बरस। तृष्ना अग्गन बुझाए। धन्न कमाई संत जन, लक्ख चुरासी विच्चों लए परख, जोत सरूपी जोत जगाए। धन्न कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, एका एक ध्याए। धन्न कमाई संत जन, एका एक हरि ध्यावणा। धन्न कमाई संत जन, दूजे नाही सीस झुकावणा। धन्न कमाई संत जन, तीजे नैण मेल मिलावणा। धन्न कमाई संत जन, चौथे घर पंजां तत्तां हरि जोड़ जुड़ावना। धन्न कमाई संत जन, छेआं घरां भेव गूझ खुल्हावणा। धन्न कमाई संत जन, सत्तां दीपां पार करावणा। धन्न कमाई संत जन, अट्ठां तत्तां बणत बणावणा। धन्न कमाई संत जन, नौवां दरां बन्द करावणा। दसवें घर गुरमुख साचा आप बहावणा। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, सुखमन नाड़ी टेडा रस्ता सौखा राह वखावणा। निरगुण साची जोत धर, ईड़ा पिंगल आप खुल्हावणा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां साचा दरस दिखावणा। एका सेव हरि गुर लाई। संत मनी सिँघ तेरी आत्म वज्जी वधाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर विच साची जोत टिकाई। जगी जोत अगम्म अपार। आत्म मिटया अन्ध अंध्यार। एका होया सच उज्जयार। तिन्नां लोकां पाई सार। एका वेखे सच दरबार। जिथ्थे वसे हरि निरँकार। जगे जोत अगम्म अपार। आत्म मिटया अन्ध अंध्यार। रूप रंग ना रेख ना कोई भेख एका खेल अपर अपार। प्रभ अबिनाशी नेत्र पेख होया
ठंडा ठार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर पंचम् जेठ लोकमात लए अवतार। संत मनी सिँघ शब्द कमाई। प्रभ अबिनाशी दया कमाई। आत्म भेव गूझ खुल्हाई। एका दूजा भेव चुकाई। गुरमुख साचे आत्म चढ़या चाओ, प्रभ अबिनाशी वेखे सभनी थाँईं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, दर्शन पाया चांईं चांईं। दर आए प्रभ तोड़े आत्म हँकारी जिंदा। गुरमुख बणाए साची बिन्दा। प्रभ अबिनाशी दरस दिखाए, सरन लगाए करोड़ तेतीस सुरपति राजे इन्दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पंचम् जेठ जामा पाया वड वड गुण गहिंदा। वड वड गुणी गहीर है। कलिजुग तेरे अन्तिम वेले लथ्थे चीर है। गुरमुख साचे सज्जण सुहेले, इक्क दूजे दे आप बणाए वीर है। पंचम् जेठ करे मेले, सोहँ शब्द चलाए तीर है। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेले, बेमुख जीवां कोई ना देवे धीर है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप मिटाए शेख़ सुल्तान पीर हे। आप मिटाए शेख़ सुल्ताना। हथ्थीं बन्न्हे एका गाना। शब्द तीर मारे, मिटदा जाए जगत निशाना। प्रगट होया निहकलंक बली बलवाना। जोत सरूपी जामा पाया, किया खेल हरि भगवाना। बेमुख जीवां दिस ना आया, प्रभ अबिनाशी कृष्ना शामा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला जिन भगतां आण सुहाया। कलिजुग रैण अंध्यारी। सृष्ट सबाई सुत्ती पैर पसारी। चार कुन्ट दर दर घर घर वधी ठग्गी चोरी यारी। बेमुखां पाप जर, धरत मात दर साचे जा पुकारी। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, लोकमात बणी भारी। कोई ना दिसे साचा घर, चार कुन्ट झूठी सारी। कोई ना देवे किसे वर, भुल्ले सर्ब नर नारी। निहकलंक नरायण नर, पंचम् जेठ जोत सरूप प्रगट होए विच संसारी। धरत मात दर कढ्ढे हाढ़े। कलिजुग जीआं अन्तिम वेले दिन आए माढ़े। लाड़ी मौत हरि आप उठाए, लक्ख चुरासी बणाए साचे लाड़े। फड़ फड़ बाहों राहे पाए। धर्म राए दे वाड़े वाड़े। आपणा वेला आपे जाणे, पहली हाढ़े सारे साड़े। ना कोई छुडावे पिता माई, रुलदे फिरन विच जंगल जूह उजाड़ पहाड़े। गुरमुखां पकड़े आपणे बाहीं, फिरे पिच्छे अगाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी सृष्ट सबाई चबाउण आया आपणी दाढ़े। कलिजुग तेरा सच निशाना। अन्तिम वज्जा विच जहाना। तिक्खा रक्खया मुखड़ा बाना। जोती जोत सरूप हरि, दित्ता वर श्री भगवाना। कलिजुग तेरी काल अन्धेरी। चढ़ी रहे चार चुफेरी। बेमुखां रहे अट्ठे पहर घेरी। बेमुख जीव झूठे वहिण वहे, आत्म होए अन्धेरी। प्रभ का भाणा विरला गुरमुख सहे, जोती जोत सरूप हरि, चुकावण आया तेरी मेरी मेरी तेरी। कलिजुग तेरी तत्ती वाउ। वेले अन्त वगी सारे थांउँ। कोई ना दिसे साध संत, चारों कुन्ट उडण काउँ। जूठे झूठे जीव जन्त, ना कोई पुत्त समझावे माउँ। वाह वाह तेरी बण
गई बणत, ग़रीब निमाणयां कोई ना देवे छाउँ। प्रभ अबिनाशी महिंमा अगणत, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां एका पिता एका माउँ। कलिजुग तेरी घटा काली। चारों कुन्ट चार चुफेर दहि दिश दिसे ख़ाली। बेमुख झूठी चक्की पिसे, फल ना दिसे किसे डाली। सुंञे दिसण आत्म वेहड़े, मस्तक दिसे ना किसे लाली। जूठे झूठे जगत झेड़े, धीआं भैणां मंगण विच दलाली। सच ना दिसे किसे खेड़े, सृष्ट सबाई होई बेहाली। कलिजुग अन्तिम आया नेड़े, प्रगट होवे दो जहानां वाली। जोती जोत सरूप हरि, बेमुख जीआं अन्तिम कलि धर्म राए घर करे चाली। कलिजुग तेरी उलटी लट्ठ। तुटा माण तीर्थ अट्ठ सट्ठ। अन्तिम वेले होए भट्ठ। जूठे झूठे माया धारी मठ । पापी गन्दे मदिरा मासी बैठे कर इक्ट्ठ । जोती जोत सरूप हरि, मार मुकाए आत्म अन्धे, शब्द सरूपी हरि वड्डा शाहो भूपी सृष्ट सबाई इक्क तपाए वड्डा भट्ठ। कलिजुग तेरी उलटी चाल। लक्ख चुरासी दित्ती गाल। अन्तिम वेला कलिजुग आया, प्रभ अबिनाशी जामा पाया लै के आया सच्चा काल। लाड़ी मौत हुक्म सुणाया, फड़ के बाहों राहे पाया, धरत मात दए दुहाया, मातलोक विच डेरा लाया, पहली मारे इक्को छाल। मक्का मदीना दए ढाहया । शाह फरंगी रहण ना पाया। सभ दी पिट्ठ होई नंगी, प्रभ अबिनाशी पाए तंगी, धर्म राए दे घर जाए टंगी, ना कोई दए छुडाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला आपे आण सुहाया। कलिजुग पापी वध्या वड प्रतापी, चारों कुन्ट किते ना दिसे गुरमुख सच्चा जानी। बेमुखां दे आया हिस्से, संग मुहम्मद चार यारां मिली सच्ची गुलामी। घर घर रोवण रंडीआं नारां, किसे बाल ना लभ्भे बाली। निहकलंक कलि जामा पाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात अन्तिम काली। कलिजुग काला रूप कर अपारा। चारों तरफ उठ उठ वेखे, करे आपणी कारा। संग रलाए औलीए पीर शेख़े, नाल मुहम्मद चार यारा। आप भुलाए भरम भुलेखे, जोती जोत सरूप हरि, शब्द सरूपी सोहँ आरा। संग मुहम्मद चार यारी। अन्तिम होए कलि ख्वारी। मिटदी जाए उम्मत सारी। नबी रसूल ना चुक्कणा भारी। सदी चौधवीं ना होई कबूल, सभ दी मति गई मारी। झूठे झूले रही झूल, अन्तिम देवे इक्क हुलारी। प्रभ अबिनाशी गई भूल, आत्म चढ़ी हँकार ख़ुमारी। अन्तिम वेले गई फल फूल, प्रभ अबिनाशी तोड़न आया शब्द लिआया नाल खारी। आपे कन्त सच्चा कन्तूहल, मेटी जाए वारो वारी। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल जन भगतां मेल बणे सज्जण सुहेल निहकलंक नरायण नर अवतारी। कलिजुग तेरा काला मुख। सच धर्म दी पै गई भुक्ख। घर घर सारे वध्या दुःख। हरे रुखड़े गए सुक्क। भाग ना लग्गे किसे माता कुक्ख। सच सुहाग ना कोई हंढावे, आत्म धूंएं घर घर रहे धुक्ख। सच राग ना कोई सुणावे, उज्जल कराए मुख। पिछला दाग़ ना कोई धुआए, जोती जोत सरूप
हरि, कलिजुग तेरा अन्तिम वेले जन भगतां कटण आया भुक्ख। कलिजुग तेरी निकले ललाट। अन्तिम वेले हीरा घाट। नौ खण्ड पृथ्वी जाए हारी, अग्गे नेड़े आई वाट। ना कोई तीर्थ ना कोई ताट। साचा तीर्थ प्रभ अबिनाशी आप प्याए, बज़र कपाटी जाए पाट। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे दया कमाए, रसना रस लैणा चाट। कलिजुग तेरी काली कंधी चारों तरफ सो आवे मन्दी। बेमुख जीव घर घर रहे रो, प्रभ अबिनाशी रसना ना गाया बत्ती दन्दी। गुरमुख विरला दिसे को, जिस पाया प्रभ अबिनाशी मिल्या परमानंदी। आपे पुरख निरँजण सच वड दाता गुणी गहिंदी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहला खेल आप रचाए, धरत मात तेरी दिशा लहन्दी। वेख विचारे निहकलंक नर अवतारे। जोत सरूपी जामा धारे। शब्द सरूपी खेल अपारे। वज्जा डंक इक्क किनारे। राउ रंक उठण सारे। द्वार बंक खुल्हे रहण घर घर चुबारे। आप मिटाए सभ दे शंक, शब्द उठाए खण्डा दो धारे। गुरमुखां देवे आप वड्याई। जिउँ राजा जनक, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पुरी घनक जामा धारे। कलिजुग तेरा काला रूप। लोकमात हरि साचा भुल्ले, वड वड शाहो भूप। कलिजुग झूठी माया रुले, होई अन्ध कूप। किसे भाग ना दिसे कुले, ना मिल्या सति सरूप। सभ दे पाणी प्या चुल्ले, रुढ़्हदे जायण पहले बुल्ले, जगत अन्धेरी एका झुल्ले, करे खेल हरि सति सरूप। गुरमुख विरला विच मात अन्तिम फले फुल्ले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आत्म जोती देवे धर, वरन गोती एका कर, गुरमुख माणक मोती सोहँ शब्द साची चोग कर। कलिजुग तेरी काली रैण। नाता तुट्टा भाई भैण। ना कोई मीत प्यारा दिसे, ना कोई साक सज्जण सैण। ना कोई सच निशाना दिसे, प्रभ अबिनाशी वेखण आया नैण। कलिजुग झूठा भेख भिखारा, ना दिसे निहकलंक नरायण नर आया जोती जोत तपायण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, गुरमुख साचे संत जन अन्तिम वेले कलिजुग तेरी चरन सरन प्रभ रहण। कलिजुग तेरा काला वेस। घर घर फिरन दर दरवेस। भुल्ले फिरन वड वड नरेश। किसे हथ्थ ना आए श्री दस्मेश। पंडत पढ़न विचारन वेद, गीता ज्ञान वखानण, हथ्थ ना आवे ब्रह्मा विष्न महेष गणेश। कुरान अंज़ीलां लैणां जामन, ना कोई देवे नाम निशानण, शब्द सच्चा जामन घर घर प्या कलेश। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर कलि जामा पाया, सृष्ट सबाई बन्न्हे झूठे दाअवे। आवे जावे जोत जगावे। जुगा जुगन्त जामा पावे। नित नवित्त खेल रचावे। साचा मित आप अख्वावे। साची मात धरत बण जावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, बेमुख भुल्ले भरम भुलावे। कलिजुग तेरा काला भेख। सारे भुल्ले औलीए पीर शेख़। अमृत आत्म सभ दे डुले्ह, ना कोई सके
वेख। लग्गी अग्ग काया कुले, मिटदी जाए झूठी रेख। शाह सुल्तान सारे भुल्ले, नेत्र लैणे पेख। एका सच्चा दुआरा खुल्हे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया जोत सरूपी धारे भेख। कलिजुग तेरा कर्म विचार। धरत मात तेरी सुण पुकार। ग़रीब निमाणे करन हाहाकार। राजे राणे जूठे झूठे होए मात ख्वार। कामी क्रोधी माया लूठे, भरया इक्क हँकार। आत्म होए मूधे ठूठे, बणे कूड़े कुड़यार। धुरदरगाही बेमुख झूठे, मदिरा मास करन अहार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होए जामा धार। कलिजुग तेरा कर्म विचारे। निहकलंक हरि जामा धारे। बेमुख लग्गे झूठी कारे। साचा सुख ना विच संसारे। माया ममता वधी भुक्ख, घर घर कुरलावे नर नारे। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले जोत सरूपी जामा धारे। जामा धार ल्या अवतारा। निहकलंक खेल अपारा। वजे डंक चार कुन्ट जै जैकारा। आप उठाए राउ रंक, कलिजुग मिटे धुंदूकारा। इक्क सुहाए द्वार बंक, संत मनी सिँघ तेरा सच दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, शब्द सरूपी बणे लिखारा। साचा बणे हरि लिखारे। कलिजुग तेरी अन्तिम वारे। सतिजुग भेव खुल्हाए सारे। गुरमुख साचे संत जन, आप बणाए सच दुलारे। साचा देवे नाम धन, मेल मिलाए कन्त प्यारे। अन्तिम बेड़ा देवे बन्न, लाए पार किनारे। भाण्डा भरम हरि देवे भन्न, शब्द हथौड़ा इक्को मारे। गुरमुखां कदे ना देवे डन्न, प्रभ अबिनाशी होए रख्वारे। शब्द कंगण पहनाए तन, काया दुखड़े लथ्थण सारे। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, राजयां राणयां करे ख्वारे। जोत सरूपी पहरया बाणा। तख्तों लाहे राजा राणा। साज बाज तख्त ताज किसे रहण ना पाणा। प्रगट होवे देस माझ, जोत सरूपी भेख वटाणा। सम्बल देस लाया भाग, साचा धाम इक्क सुहाना। लिखे लेख हरि जी वेस, राणा संगरूर पकड़ उठाना। खुल्हे रक्खे आपणे केस, जोत सरूपी दरस दिखाणा। बेमुख भुल्ले लभ्भण श्री दस्मेश, जोत सरूपी एका रंग श्री भगवाना। निहकलंक नरायण नर, एका जोती एका गोती चार वरन एका धाम बहाना। चार वरन इक्क दुआरे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। साचा शब्द इक्क चलाए, सतिजुग तेरी साची धारे। राउ रंक इक्क थां बहाए, एका दूआ भेव निवारे। ऊँच नीच ज़ात पात भेव चुकाए, प्रभ अबिनाशी किरपा करे, देवी देवत शिव शंकर गणेश महेष एका आप अख्वाए, दूसर ना कोई दिसे किनारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम जामा धारे। प्रगट होवे साचा राणा। वक्त चुकाए वेद पुरानां। गीता तेरा साथ ना किसे निभाणा। कुरान अंज़ील मेट मिटाना। खाणी बाणी वक्त चुकाना। कलिजुग अन्तिम आई हानी, अन्तिम झंडा इक्क झुलाना। सोहँ डंडा साचा लाया, सतिजुग साचा मार्ग लाना। संत मनी सिँघ संग रखाणा।
चारों कुन्ट आप फिराना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क ल्याए धुरदरगाही सच्चा सच बबाणा। जोत सरूपी पहरे बाणा। जन भगतां देवे साचा माणा। साचा रंग इक्क चढ़ाना। शब्द घोड़े तंग कसाना। चिट्टा अस्व सोलां कलीआं नाल गुंदाना। सोलां कलां समरथ हरि हो अस्वार आप आए। सृष्ट सबाई वाग पकड़े हथ्थ, चौथे जुग खेल रचाए। बेमुखां पाए नत्थ, धर्म राए दे दर फिराए। सृष्ट सबाई होई सक्ख, गुरमुख विरला रहि जाए। जिउँ रामा घर दसरथ, करे खेल कलिजुग महाने। प्रभ की महिंमा जगत अकथ्थ, ज्ञानी ध्यानी वड विद्वानी किसे भेव ना पाया, ज्ञान ध्यान कोई ना जाणे, ना कोई करे हरि पछाने। आवे जावे जावे आवे आदि अन्त श्री भगवाने। आपणा भेव ना किसे जणावे। वड वड भुल्ले साध, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक कलि जामा पावे, गुरमुख साचे संत तरावे, मेल मिलावा पूरन भगवन्त। राजा संगरूर सरन लगाउणा। जमन किनारे डेरा लाउणा। अचरज खेल हरि वरताउणा। साधां संतां संग निभाउणा। वाली हिन्द पकड़ उठावणा। वड दाता गुणी गहिंद, जोत सरूपी मेल मिलाउणा। बेमुख जीव चारों कुन्ट करन निन्द, हरि दा भेव किसे ना पाउणा। वड दाता गुणी गहिंद, जोत सरूपी मेल मिलाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारों कुन्ट दए शब्द सुनेहड़ा, गुरमुख विरले दर्शन पाउणा। गुरमुख साचे संत जनां देवे राह इक्क महल्ले। बेमुख जीव चारों कुन्ट अन्तिम वेला रहि गए इकल्ले। कलिजुग तेरी ढलदी जाए छाया, झूठी माया ना कोई फले ना कोई फुल्ले। साचा राह किसे हथ्थ ना आया, सोहँ वक्खर एका अक्खर विच मात चलाया। ना कोई चढ़या चोटी सिखर, जिथ्थे हरि जी डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, जीआं जन्तां एका रूप सभना विच समाया। एका जोत हरि निरँकारी। लक्ख चुरासी आप पसारी। वेखे परखे करे विचारी। ना कोई जाणे बिरध बाल जवान नर नारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होवे कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। आदि पुरख आदि गुरदेवा। आदि अन्त एका जिह्वा। कलिजुग फड़े बसंतर, प्रभ अबिनाशी करे तेरी सेवा। होए रुशनाई विच गगनंतर, उठे सुरपति राजा देवा। सोहँ शब्द मात विच साचा मन्त्र, आप जपाए, प्रभ अबिनाशी अलक्ख अभेवा। सर्ब जीआं दी जाणे अन्तर, ना कोई करे भरम भुलेवा। सतिजुग बणाए तेरी बणतर, इक्क लगाए फल सोहँ सच्चा मेवा। शब्द उठाए साचा शस्त्र, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मार्ग लाए, साचा नाम जपाए, गुरमुख साचे संत जनां साची रसना जिह्वा। एका जोत करे रुशनाई। लक्ख चुरासी विच टिकाई। आदि अन्त भेव ना राई। साचा कन्त दे वड्याई। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, होए आप सहाई। आपणा खेल आपे करे। जुगा जुगन्तर देवे वरे। ना कदे जन्मे ना कदे मरे। वसदा रहे साचे घरे।
हस्सदा रहे गुरमुखां दर दरे। नस्सदा रहे बेमुखां वेख डरे। अमृत मेघ वसदा रहे, चरन प्रीती जो जन करे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा राह दस्सदा रहे, आदि अन्त साची जोत धरे। पहली जोत हरि निरँकारा। सनक सनंदन सनातन संत कुमारा। दूजी जोत हरि जी बराह ल्या अवतारा। तीजी जोत हरि जी धरे, यज्ञे पुरख भेव न्यारा। चौथी जोत हरि जी हरि हरे, हाव गरीव रूप न्यारा। पंचम् जामा साचा करे, नरायण नर नर अवतारा। छेवें जामा एका वरे कपलमुन मुनी मुन धारा। सतवां भेख हरि जी धर, दता त्रै नाउँ उचारा। अठवां रंग आपे करे, रिखव देव खेल अपारा। नौवां खेल हरि करे, पृथु रूप अगम्म अपारा। दसवां खेल दहि दिशा मत्स नाम रक्खे, अचरज खेल करे करतारा। दस इक्क ग्यारां कच्छव रूप हरि जी धारा, वड़े विच जले। दस दो बारां, धनंतर वैद आया बाहरा, समुंद सागर मथन आप करे। दस तिन्न तेरां, मोहणी रूप जोत धरे देवां दंतां किनारा करे। दस चार चौदां नर सिँघ रूप नर हरे। भगत प्रहलाद रक्खे लाज आए दर घरे। दस पंज पन्दरां प्रभ सभ दी जाणे अन्दरा, बावन रूप हरि जी बल दुआरे हरि हरे। दस छे सोलां हँस पंखी बणे देवे ज्ञान सर्ब संसारे। सत्त दस दस सतारां, प्रभ अबिनाशी तेरी सच्ची धारा। नर नरायणी जामा धार, बालक ध्रू किया प्यारा। दस अट्ठ अठारां, प्रभ प्रगट होया विच संसारा। गज गराह आप अधारा। दस नौ उन्नी, परस राम हरि जामा धारे, क्षत्रीयां दी चोटी मुन्नी। दस दस बीस, होया राम अवतार हरि जगदीस, रावण दहिसर जिस ने मारा। बीस इक्क इक्की, धारी जोत इक्क निक्की, वेद व्यास अठारां पुरान लिख्त जिस ने लिक्खी, किया खेल हरि गिरधारा। बीस दो बाई, साची होई मात रुशनाई। कान्हा घनईआ कृष्न मुरारी जगी जोत सवाई। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त एका जोत एका गोत विच मात आपणी दए उपजाई। बीस तिन्न तेई, प्रभ अबिनाशी प्रगट होया बोध नाम रखाई। जोती जोत सरूप हरि, आवे जावे तिन्नां लोकां सार भेव ना जाणे कोई। चौवीवें जामे तेरी वारी। जूठ झूठ वध्धी संसारी। गुरमति गई जगत तों रुठ, दुरमति बैठी पैर पसारी। मन्दिर मसीतां गुरदुआरे बेमुख जीव कलिजुग अन्तिम रहे झक्ख मारी। एका भुल्ले हरि निरँकारे, धीआं भैणां करन ख्वारी। राम दास तेरा साचा सर सरोवर गुर अर्जन तेरी सच अटारी। अन्तिम वेला कलिजुग होया, लगदी दिसे उथ्थे यारी। गुर गोबिन्द बणया लेख लिखारी, साची लिखी धारी। पूर्ब कर्म आप विचारी। कलिजुग जीवां अन्तिम वेला आत्म पड़दा पाया भारी। झूठे लगदे दर घर साचे मेले, झूठे वणज वपारी। इक्ट्ठे करदे पैसे धेले, इक्क बणाउण सच्ची सरदारी। अन्तिम जाणा धर्म राए दे घरे, ना होए कोई सहारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होया चौवीआं अवतारी। राम दास तेरे सच दुआरे। खाली
दिसण सर्ब चुबारे। आत्म होई सर्ब हँकारे। माया सुत्ती पैर पसारे। कलिजुग तेरी अन्तिम राती, आत्म होई अंध्यारे। दुरमति मैल पापन भरे तत्ती, करे खेल चैंचलहारे। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे वेख विचारे। राम दास तेरा नाम निशाना। गुर अर्जन तेरा शब्द बबाना। चारे दर द्वार रखाना। चारे वरनां मिले माणा। साची धार इक्क रखाए, एका दीआ सर्ब माणा। ऊँच नीच ना कोई जणाए, जो जन आए होए निमाणा। मदिरा मासी ना कोई चरन छुहाए, ना करे तीर्थ इशनाना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक कलि जामा पाया, वेले अन्त लए उठाए, आपे मारे शब्द बाना। अन्तिम वेले होए वहीर। हथ्थ ना आउणा किसे नीर। झूठे लथ्थे माया चीर। इक्क दूजे दे विछड़न वीर। चारों कुन्ट भज्जे फिरन, ना कोई शाह ना कोई फ़कीर। माया रूपी चार दुआरी। अन्दर पापी पाप करन, ना कोई करे रख्वारी। जोती जोत सरूप हरि, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाया, तिक्खी रक्खे दोवें धारी। राम दास तेरा सच अस्थाना, अमृत भरया आप महाना। कलिजुग अन्तिम कलिजुग जीवां दित्ता सच्चा दाना। बेमुखां माया पाई बेअन्त, भुल्लया हरि भगवाना। झूठा होए साध संत, आत्म वध्या इक्क अभिमाना। रसन ना जपया एका साचा मंत, श्री धर श्री भगवाना। मेल मिलावा ना होया साचे कन्त, ज्ञान ध्यान झूठ वखाना। जोत सरूप आदिन अन्त, सति सरूपी रक्खे सद्द टिकाणा। आप बणाए आपणी बणत, पंचम् गुर वाली दो जहानां। जोती जोत सरूप हरि, साचे गुर जोत धर, सच धर्म दा आप झुलाए सच्चा इक्क निशाना। सच निशाना वेला जाग निधाना, दया कमाना, विच बबाणा आप बिठाया। शब्द बाणी बद्धा गाना, साचा हुक्म सुणाया। भरया तेज कोटन भाना, अट्ठे पहर रहे रुशनाया। साचा बख्शे हरि इशनाना, दुरमति मैल दए गंवाया। गुरमुख विरले आत्म माना, जिस धीरज यति साचा तत्त आपणा आप निभाया। बेमुखां मारी गई मत, मदिरा मास रसन लगाया। सच ना बैठा आत्म वत्त, झूठा रसना हल चलाया। हथ्थ ना आया साचा मित, पंजां तत्तां झेड़ा लाया। कोए ना रक्खे अन्तिम पति, निहकलंक कलि जामा पाया। बेमुखां नक्क पाए नत्थ, चारों कुन्ट लए फिराया। जोती जोत सरूप हरि समरथ, शब्द ताल लै आया वथ, कलिजुग तेरा वक्त सुहाया। प्रभ दी महिंमा अकथ्थ, सृष्ट सबाई जाए मथ, कलिजुग तेरी लाहे माया। राम दास तेरा सच दुआरा। जगे जोत अगम्म अपारा। उच्चा दिसे महल्ल मुनारा। धरी नींह हरि आप गिरधारा। सेवा करे बण भिखारा। साचा मेवा अन्तिम लेवे, जो जन आए चल दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग जीवां अन्तिम इक्क विसारा। साची कार हरि कमाई। साची सेवा सृष्टी लाई। वड देवी देव प्रगट होए, गुर अर्जन देव दरस दिखाई। जोती जोत सरूप हरि, अचरज खेल आप रचाई। साची कार हरि कमांयदा। साचा राग कन्न सुणाउँदा। साचा बाज शब्द उडाउँदा।
साचा राग सर्ब सुणाउँदा। गुर अर्जन दर दरबान रखाउँदा। खाणी बाणी शब्द बबाणी आप चढ़ाउँदा। एका किया चरन ध्यान, जोती मेल मिलाउँदा। आपे बणया ब्रह्म ज्ञानी, आपणी रसना आप अलाउँदा। आपे मारे शब्द निशान, वेद पुरानां ढाह वखाउँदा। आप चुकाए जम की कान, अट्ठ सट्ठ माण गंवाउँदा। इक्क उठाए नाम निशान, प्रभ अबिनाशी जो जन गाउँदा। साचा किया हरि वखिआण, गऊ ग़रीब निमाणयां साचा बेड़ा बन्न वखाउँदा। जोती जोत सरूप हरि, पंचम् गुर लिख्या धुर, चरन प्रीती गई जुड़, आत्म पड़दा सारा लौहन्दा। गुर अर्जन इक्क इकल्ला, विच वस्सया हरि निरँकार है। दोहां बणी सच्ची धार है। चले शब्द इक्क अपार है। लिखाए लेख अपर अपार है। मातलोक बणाए सच्ची सरकार है। कलिजुग तेरी बन्न्हण आया आपे सच्ची धार है। नाम रंगण जग रंगण आया, राग छतीस उचार है। प्रेम प्रीती मंगण आया, बण के हरि भिखार है। साची नीती रंगण आया, चढ़ के शब्द अस्वार है। जोती जोत सरूप हरि, दोहां धिरां दा इक्को सांझा सदा प्यार है। गुर अर्जन एह लेख लिखाया। सृष्ट सबाई मार्ग लाया। सारंगधर भगवान बीठला, हरि का भेव आप खुल्हाया। रसना गाओ परम पद पाओ। आत्म सुख सहिज समाओ। निजानंद विच समाया, आत्म विकार हँकार काम क्रोध लोभ मोह चण्डाल गंवाओ। सच ध्यान रिदे लगाया । हरि जू हरि मन्दिर आवे दया कमावे दरस दिखावे, साचा दरस दर साचे पाओ। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले चरन छुहा साचे निर्मल जल तीर्थ साचे थांउँ। संत मनी सिँघ सेव कमाई। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई। शब्द सरूपी धुन उपजाई। साचे तन होए रुशनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क प्रीत चरन लिव लाई। चरन प्रीती हरि जी लागे। आत्म धोया झूठा दागे। सोया संत फेर जागे। बण गई बणत विच देस माझे। प्रगट जोत घनकपुर वासी, रक्खण आया साची लाजे। सृष्ट सबाई करे दासी, छेड़ छिड़ाए पहली वागे। कलिजुग जीव भुल्ले रुल्ले, कोई ना जाणे साचा रागे। घर घर दिसण मदिरा मासी, गुरमुख विरले होए सुभागे। सोहँ शब्द जपण स्वास स्वासी, सतिजुग तेरी साची जाग कलिजुग वेले अन्तिम लागे। आपे करे बन्द खुलासी, झूठे तोड़े माया तागे। मानस जन्म कराए रहिरासी, गुरमुख साचा संत बणे सुहागी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर वरते स्वांग बण वड स्वांगी। साचे संत हरि साचा पाया। काया माटी भाण्डा काचा, सच वस्त हरि विच टिकाया। आपे ढाले काया ढांचा, नाम कुठाली साची पाया। अग्नी जोत देवे आंचा, अट्ठे पहर रिहा जलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, संत मनी सिँघ साचे गुर सच उपदेश इक्क सुणाया। संत मनी सिँघ लिखी जाओ लेख संसारे। वेखी जाओ जीव गंवारे। भेख मिटाओ कलम चलाओ,
निहकलंक कलि जामा धारे। कलिजुग झूठी रेख मिटाओ, सतिजुग साची मेख लगाओ, मिटी रैण धुंदूकारे। औलीए पीर शेख़ मिटाओ, वेख वेख के सर्ब उठाओ, आत्म होई सर्ब हँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द खण्डा हथ्थ फड़ाया, बेमुखां दे सिर विच मारे। संत मनी सिँघ नूर नुरानी। मिल्या वाली दो जहानी। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, हथ्थ फड़ाई इक्क कानी। सृष्ट सबाई करनी सर, लिखणा लेख चढ़ जवानी। लेख लिखारा इक्क दर, जिथ्थे जोत जगे भगवानी। इक्क बणाउणा साचा सर, हीरा घाट नाम निशानी। सतिजुग बणे साचा घर, छत्ती मील शाम कटानी। जोती जोत सरूप हरि, साचा खेल हरि वरताए। सतिजुग साचे माण दवाए। एका झण्डा नाम, दूजा मील मील ते डण्डा आप लगाए। पाउँदा जाए साची वंडा, राग छतीस माण चुकाए। तोड़न जाए सभ दीआं गंढ्ढां, कुरान हदीस ना कोई पढ़ाए। गुरमुखां पाउँदा जाए ठंडा, सोहँ सुहागी गीत सुणाउँदा जाए। सत्त दीपां करे खण्ड खण्डा, दर दर घर घर दिसण नारां रंडां, कन्त सुहागी ना कोई हंढाए। आत्म तोड़े सर्ब घमंडा, शब्द हथौड़ा उत्तों लाए। आप छुडाए महला, मन्दिर झुग्गी वास ना कोई रखाए। चुक्कणा भार ना मिले किसे पंडा, शब्द तीर इक्क चलाए। एका चले चण्ड प्रचण्डा, लक्ख चुरासी भेड़ भिढ़ाए। कच्चे भन्ने अंडा, देवी देव ना होए सहाए। हथ्थ विच फड़या सोहँ शब्द डण्डा, कलिजुग फल सर्ब झड़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साचा खेल करे रघुराए। संत मनी सिँघ सच वखानयां। प्रभ अबिनाशी साचा जाणया। मिल्या शब्द जगत महानयां। मिटाए सुख राजे राणयां। कर कर भेख हरि भगवानयां। आवे जावे विच जहानयां। सर अमृत जाए चरन सुहानयां। पुजारी दुष्ट दुराचारी आत्म होई सर्ब हँकारी, लिखे लेख बण लिखारी, संत मनी सिँघ मारी कानीआ। प्रभ अबिनाशी प्रगट होए वाली दो जहानयां। घर घर होए ख्वारी, रोए नर नारी, धीआं पुत्त ना कोई पछानीआ। फेरी जाए सर्ब बहारी, चारों कुन्ट वारो वारी, मारे बाण सच निशानीआं। जगे जोत इक्क निरँकारी। कलिजुग मिटे धुंदूकारी। गुर गोबिन्द साची लिख्त लिखाई भविख्त, करे खेल हरि निरँकारी। प्रगट होवे वाली हिन्द गुणी गहिंद वड मृगिन्द, जन भगतां जाए पैज संवारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपे करे आपणी सच विहारी। एका मारे शब्द चोसा। आपे पाड़े कलिजुग तेरा काला सूसा। एका जोती अग्नी लाए, सत्तां सागर पाणी करे कोसा। गगन पताली जी जहानी खाणी बाणी वेद पुरानी अंज़ील कुरानी कोई रहण ना पाए, ना कोई बैठा ना कोई सोता। गुरमुख विरला जाए चरन कुरबानी, जिस देवे नाम निशानी। बण जाए झूठा रोसा। संत मनी सिँघ सच दुलारया। आप आपणा उत्तों वारया। सेवा लाए हरि जी प्यारया। अट्ठे पहर लिखदा रहे चले कलम अपर अपारया। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बन्न्ही शब्द धार संत मनी सिँघ तेरा मानस जन्म संवारया। संत मनी सिँघ सेव कमाई। दिल्ली जाए चरन टिकाई। साल तिन्न रकाब गंज आपणा बैठा भेव छुपाई। साचा लेख लिखदा रहे, निहकलंक शब्द सरूपी रिहा शब्द चलाई। मस्तूआणा साचा धाम, सच निशान आपणी हथ्थीं आप टिकाई। प्रगट होए रमईआ राम, कलिजुग तेरे अन्त वेले साचा धाम आप बणाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर प्रगट होए, होए सहाई सभनीं थाँईं। संत मनी सिँघ लिख्त अपार। उठे दुष्ट दूत दुराचार। दर दरबारे जाए करी पुकार। उठया राणा संगरूर, आत्म भरया इक्क हँकार। सद सद सद महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दित्ती शब्द धूढ़, फड़या संत मनी सिँघ झूठी सरकार। ना जाणे खेल करतार। की जाणे संत गंवार। पिच्छे लग्गा शब्द डण्डा भार। वज्जी जाए वारो वार। खोल्ही जाए बन्द कवाड़। दस्म दुआरी स्वास चाढ़्हे, जगे जोत बहत्तर नाड़। माया अग्नी देवे साड़। दूई द्वैती देवे पड़दे पाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी दया कमाए, गुरसिख बणाए सतिजुग साचा लाड़। संत मनी सिँघ दए दुहाई। मेरी नहीं कोई वड्याई। निहकलंक कलि जामा पाई। जोत सरूपी रिहा लिखाई। साची सेवा मेरी लाई। दिवस रैण मैं कलम चलाई। शब्द देवे सभनीं थाँईं। अट्ठे पहर सौण ना देवे। मार मार रिहा उठाई। रसना मेरी हरि जू सेवे, दूसर किसे दिसे नाही। राणे संगरूर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, अन्तिम आउणा पए हज़ूर, लैणी पए सच्ची सरनाई। सुण राजे राज द्वार। निहकलंक ल्या अवतार। राजे राणयां करे ख्वार। लिख्या लेख संत अपार। अन्तिम पैणी डाहढी मार। झूठे जाणो बंक द्वार। घर घर फिरो बण भिखार। झूठे करो वणज वपार। प्रभ अबिनाशी साचा हुक्म सुणाया। धुर फ़रमान लेखा लिखण सिँघ मनी सिँघ घर साचे आया। चढ़ शब्द बबाण, सिँघ मनी सिँघ साचा धनी आप बणाया। आत्म खुल्हाई इक्क सच्ची दुकान, साचा माण ताण जगत रखाया। दित्ता माण ताण, एका राग कन्न सुणाया। भुल्लया पीण खाण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया। अन्तिम वेले करे सर्ब पछाण, संत मनी सिँघ करे सिक्दार। राणे संगरूर मन कर विचार। अन्तिम वेला आए, राउ रंकां पावे सार। तख्त राज ना किसे रहणे, ना कोई लाए झूठा दरबार। कलिजुग अन्तिम प्रगट होया निहकलंक कल्कि अवतार। आप चुकाए लहिणे देणे , प्रगट हो सच्ची सरकार। गुरमुखां तन पहनाए शब्द गहिणे, सोलां करे शृंगार। गुर संगत बणाए भाई भैणे, सांझा करे इक्क प्यार। आप वखाए साचे नैणे, ना भुल्ले जीव गंवार। लेखे अन्तिम देणे पैणे, चित्र गुप्त बणया रहे लिखार। धर्म राए डन्न सहिणे पैणे, अठाई कुण्डां तपे अन्गयार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होवे अन्तिम वेले जोत सरूपी
जामा धार। संत मनी सिँघ ख़ुशी मनाउँदा। एका गीत सुहागी गाउँदा। सच प्रीत चरन निभाउँदा। प्रभ अबिनाशी साचो साचा मीत, जगत जीव ना झूठ दिसाउँदा। आदि अन्त अचरज रीत, लज पति आपणे हथ्थ रखाउँदा। साचा संत वेले अन्त आप उठाउँदा। परखण आया साची नीत, लोकमात फेरा पाउँदा। मानस जन्म गया जग जीत, साची सेवा संत कमाउँदा। एका किया हरि जी मीत, अट्ठे पहर ना कदे भुलाउँदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, किरपा कर साचा हरि, साचे घर मानस जन्म पूर कराउँदा। वाह वाह साची सेवा लाया। वाह वाह साचा अमृत फल खवाया। प्रगट होए वड देवी देवा, साचा राग कन्न सुणाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपणा भेख आप वटाया। संत मनी सिँघ दए दुहाए। चरन प्रीती तोड़ निभाए। एका साचे मार्ग पाए। एका राग कन्न सुणाए। साची नईआ आप चढ़ाए। फड़ाए बहीआं दया कमाए। कान्हा घनईआ दरस दिखाए। आत्म साची सेजा लेटा, सोया आसण लाए। नर नारी इक्क थां बहाए। साचा मेल मिलाए। धर्म राए ना करे ख्वारे, साचा माण आप दवईआ, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी जामा पाए। जोत सरूपी जोत जगाई। बिन रंग रूपी दिस ना आई। गुरमुख साचे होए सहाई। अट्ठे पहर विच समाई। शब्द धार इक्क रखाई। पुरीआं लोआं बूझ बुझाई। चौदां लोकां हट्ट खुल्हाई। खण्डां ब्रह्मण्डां आपणी बूझ आप बुझाई। सदा सुहागण वड वड भागण गुरमुख आत्म ना होए रंड, साचा कन्त हरि सच मनाई। बेमुख पाउँदे झूठीआं वंडां, आत्म होई सर्ब घमंडा, सच वस्त किसे हथ्थ ना आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अष्टम् जेठ देण आया सच्ची वड्याई। साची सेवा लेखे लाए। प्रभ अबिनाशी दया कमाए। भरम भुलेखा दूर कराए। औलीआ पीर शेख़ा सर्ब मिटाए। कलिजुग तेरी मिटदी जाए रेखा, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाए। लक्ख चुरासी नेत्र वेखा, जूठ झूठ कलिजुग फिरे हलकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जामा धर, संत मनी सिँघ माण रखाए। कलिजुग होया अन्ध अन्धेर। ना कोई शाम ना सवेर। सृष्ट सबाई करे हेर फेर। प्रगट होया सिँघ शेर शेर दलेर। चारों कुन्ट बेमुखां मारे घेर घेर। एका खण्डा हथ्थ उठाया, सोहँ शब्द सच्ची शमशेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आप मिटाए मेर तेर। संत मनी सिँघ सेव कमाउँदा जा। प्रभ अबिनाशी अट्ठे पहर ध्याउँदा जा। शब्द सुनेहड़ा आपणा आप सुणाउँदा जा। बेमुखां पकड़ घर घर काग उडाउँदा जा। सृष्ट सबाई चारों कुन्ट बेमुख जीव सुंञ मसाण कराउँदा जा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, चरनी सीस झुकाउँदा जा। संत मनी सिँघ सच दुलारे। पहलां
कर इक्क विहारे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। तीजा नैण आपे खोल्हे, आपे जोत सरूप करे चमत्कारे। हरि जी सद वसे कोले, बेमुखां दिसे पड़दे ओहले, कोई ना पावे सारे। पूरा तोल साचा तोले, सद वसे काया चोले, जोत सरूपी अगम्म अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, संत मनी सिँघ देवे दरस हरि निरँकारे। संत मनी सिँघ देवे वर। कलिजुग अन्तिम किरपा कर सतिजुग साची जोत धर। जगे जोत ललाटी शोहले, संत मनी सिँघ मन वधाई। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई। आत्म चिन्ता सोग मिटाई। हउमे विच्चों रोग गंवाई। सच संजोग साचे कन्ता, आपणा आप बणाई। मेल मिलावा आदिन अन्ता, फिर विछड़ ना जाई। एका रंग चढ़े बसंता, साची रुत्त आप सुहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साची मात वज्जी वधाई। देवे मात सच्ची वड्डयाईआ। चरन बन्न्हाए साचा नात, विछड़ कदे ना जाईआ। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, चार वरन एका गोत बणाईआ। मेट मिटाए चार वरन, प्रभ अबिनाशी धरनी धरन, शूद्र क्षत्री ब्राह्मण वैश ना कोए अखवाईआ। आपे होए सरनी सरन, नेरन दूर ना कोए बणाईआ। आपे होए हरनी फरनी, हरन फरन आप खुल्हाईआ। हरि पूरे दी लोड़ सरन, जन्म मरन हरि कटाईआ। गुर पूरे दी राखो सरन, लक्ख चुरासी गेड़ कटाईआ। बेमुख आपणा किया भरन, प्रभ देवे अन्त सजाईआ। प्रभ का भाणा सिर ते जरन, ना सके कोई छुडाईआ। गुरमुख साचे चरन प्रीती करन, देवे दरस आप रघुराईआ। मानस जन्म अतीत कर, जगे जोत दूण सवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साचे गुर साचे घर चरन प्रीती गई जुड़्ह, चढ़ के आया शब्द घोड़, देवण आया वधाईआ। मातलोक देवे वधाई। धरत मात ख़ुशी मनाई। प्रभ अबिनाशी दया कमाई। निहकलंक कल्कि होई रुशनाई। वज्जा डंकी चारों कुन्ट पए दुहाई। राउ रंकां सुध रहे ना राई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे सच्चा नाम धना, साचा राग सुणाए कन्ना, अन्तिम वेले बण साचा सज्जण सुहेल, जोती जोत लए मिलाई। संत मनी सिँघ पाए सार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। देवे दरस अगम्म अपार। जगाए जोत अपर अपारा। गुरमुख विरला आत्म वेखे तीजे नैण लए वेख, प्रभ किरपा करे अपर अपार। गुर संगत रल मिल सभ प्रभ अबिनाशी रसना कहण, आपे बणे साक सज्जण सैण, देवे नाम शब्द उडार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द तीर इक्क चलाए सृष्ट सबाई पाए वैण, ना कोई दीसे बेमुख जीवां सज्जण सैण मुरार। एका एक हरि साचा पुरख निरँजण सर्ब जीआं दी जाणे सोए जन्म पूत वडा बलकारी। आत्म चल्ले शब्द अपारी। हथ्थ होवे शस्त्र, तन पहने सच्चा बस्त्र, उत्ते चढ़े सच्चे अस्त्र, प्रभ अबिनाशी देवे सच्ची सरदारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तेरी गोद सुहाई,
धरत मात दी सच सपुत्री सच दुलारी। सच सपुत्री सच दुलारी। चरन धूढ़ मस्तक लाई, गुर संगत चढ़ी वडी भारी। पहली वारी हीरा घाट वाग गुंदण साची आई सिँघ मनजीत तेरी छोटी भैण प्यारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर मनी सिँघ तेरा बेड़ा बन्न्हण आया, भेंट चढ़ाए कन्या धी कुँवारी। हीरा घाट हरि की पौड़ी। भैण भ्रावां बण गई जोड़ी। गुर संगत सारी अक्खीं वेखे दोवें चढ़े सच्ची घोड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मेवा तन लगाया, कलिजुग तेरी विच्चों कढ्ढण आया वेल कौड़ी। कुँवार कन्या अञ्याण बाल। आपणी सके ना अजे सुरत संभाल। किरपा करी नर गोपाल। जगत अवल्लड़ी चली चाल। सतिजुग साचे तेरी साची धीर धराए, नींह रखाए भेंट चढ़ाए अनमुल्लड़े लाल। वाह वाह सोहणा वक्त सुहाए, गुर संगत साची संग रलाए, आत्म जोती आप खिचाए, साचे धाम आप बहाए सदा करे रखवाल। संत भगत ना कोए कराए। एका नाम रंग चढ़ाए। साची गंग हीरा घाट सच सरोवर आण नुहाए। सच्चे अस्व कस तंग, सच अस्वारा आसण लाए वड दाता सूरा सरबंग, निहकलंक नरायण नर, आपणा लेखा आण लिखाए अन्त मुकाए। साचा लेखा लिखदा रह। विहला ना कोई बह। एका वाह वगदी रैह। सच सच्च दी सदा जै। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख विरला छावें बह। सच्ची छाँ जिस जन माणी। चहुं जुगां दी साची राणी। सिँघ सरूप धी निमाणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए जम की कानी। घर घर जम ना आए नेड़े। प्रभ अबिनाशी करे सच्चे नबेड़े। साचे घर आप वसाए, संत मनी सिँघ तेरे नगर खेड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपे बन्न्हे जन भगतां बेड़े , धी धन माल बेगाना। लै के जाए श्री भगवाना। सच्चा कन्त शाह सुल्ताना। बण गई साची बणत विच दो जहानां। महिंमा जगत अगणत, झुलदा रहे जगत निशाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सेवा लेखे लाए, गुणवन्त गुणी निधाना। सहिजे सहिज सुख धारी। साची करे आप विहारी। मात पिता दी धी प्यारी। खिच्च लै जाए चरन द्वारी। आप बहाए सच्ची विच महल्ल अटारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारी। धी निमाणीए साची मात राणीए। चुक्की जम की काणीए। ना आई अन्तिम हाणीए। वड सोहणी सुघड़ स्याणीए। साचा रंग सज्जण सुहेले रंग तेरा साचा माणीए। गुर संगत करन आई मेले ख़ुशीआं साची माणीए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दया कमाए प्रगट होए वाली दो जहानीए। प्रभ अबिनाशी हुक्म सुणाया। फूलण हार संग ल्याया। सच्चो सच विहार जाणे करतार, भाणा आपणे हथ्थ रखाया। संत मनी सिँघ तेरे सच दरबार, हरि निरँकार इक्क इक्क फुल आप वरताया। चुकावण आया अगला पिछला लेखा, सोहणा गहणा सदा रहणा, धी निमाणी तन पहनाया। ख़ुशी हो हो बहिणा, ना वैण
पाउणा नैणां, मन्नणा प्रभ पूरे दा कहणा, सोहणा सच्चा चन्न चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां ख़ुशी बन्द बन्द कराया। साचा सिख इक्क बलकारी। सेवा कीती गुर दर भारी। उत्ते रक्खे हरि सवारी। जिउँ गरुड़ हरि मुरारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संग गुरमुख गुरमुख सिँघ चरन प्रीती बख्शे भारी। मन तन गुर सेवा लाए। आपणे कंध रिहा उठाए। बन्द बन्द ख़ुशी रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मार अड्डी सैनत नाल समझाए। वज्जे अड्डी होए इशारा। उत्ते बैठा हरि अस्वारा। नाल रक्खे शब्द आरा। वागां खिच्चे वारो वारा। तुणका लाए नाम भारा। प्रेम खिची जाए जंगल जूहे विच उजाड़ पहाड़ां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ सवारी हरि जी करे, गुरमुख साचा सेवा करे, उत्ते बैठा शाह अस्वारा। प्रभ अबिनाशी सिर ते चुक्के, वांग विचोले मारे फेरे, चारों तरफ पाए घेरे कदे ना रुके। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भाग फेर लगाया, गुरमुख काया खुल्हे वेहड़े। साची सेवा हरि कमाई। चरन प्रीती तोड़ निभाई। साची नीती प्रभ साचा परखे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ अबिनाशी किरपा कर साची जोत फेर जगाई। साची जोत कर अकारे। चवी साल ना पाई सारे। साल पंझीवें किरपा धारे। खिच्च ल्याए चरन दुआरे। निहकलंक चौवीआं अवतारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं दी आपे जाणे ना कोई पावे सारे। आपे पाए गल विच रसा। एका राह सच्चा दस्सा, चरनी गुरसिख आया नस्सा। नां रखाया सिँघ मस्सा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म करे प्रकाश कोट रवि सस्सा। साचा जन्म हरि दवाए। आप आपणी सरन बहाए। गुर संगत साची सेवा लाए। अट्ठे पहर प्रेम वधाए। रिद्ध सिद्ध वस कराए। करे कारज सुध, अन्तिम अन्त आपे जाए बणत बणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुर संगत जाए दरस दिखाए। अवल्लड़ी चाले हरि कृपाले। वेख वखाणे बाल अञ्याणे सिँघ पाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सर्ब जीआं दी आपे जाणे। साधू सिँघ सहिज सुख धारी। आत्म ख़िमा ग़रीबी भारी। भगत बैणी दी नार प्यारी। भुक्खी नंगी प्रभ अबिनाशी आप बणाए तेरी साची यारी। साची वस्त ना दर किसे तों मंगी, निहकलंक बणे भिखारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, खिच्च ल्याए चरन द्वारी। चरन द्वार जो जन जाणे। गुरमुख साचा ख़ुशीआं माणे। देवे दान हरि भगवान, गुरमुख वेखे बाल अञ्याणे। चरन धूढ़ कराए इशनान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंग समाणे। साचा रंग शब्द चढ़ाया, नाल रलाया चोला नीला। गुरमुखां साचा कन्त हंढाया, सूहा काला लाल पीला। रंगे रंग रंगीला, आपे कर कर गुरसिख हीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर दिवस रैण जुगा जुगन्त आदि अन्त सदा रहे छैल
छबीला। ना बुढ्ढा ना हरि जवान। अट्ठे पहर जोत सरूपी हरि बलवान। बिन रंग रूपी वड शाहो भूपी एका एक जगत टेक रक्खे शब्द मान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची देवे नाम वड्याई, आप चुकाए जम की कान। प्रभ अबिनाशी साची गोद, धी निमाणी बहि के जा। साचा देवे दाज माल धन, दरगहि साची बहि के खा। शब्द सुण साचा राग कलिजुग अन्तिम गई जाग, सारयां ताईं कहि के जा। गुर पूरे दी पकड़ी वाग, मातलोक जाए चरनी पैंदी जा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सच्चा इक्क सुनेहड़ा, धर्म राए नूं कहन्दी जा। धर्म राए नूं जा जणाई। निहकलंक कलि जामा पाया, हीरे घाट डेरा लाईं, कलिजुग तेरी औखी वाट, प्रभ अबिनाशी गया पन्ध मुकाई। रसना रस साचा चाटी, अमृत मुख चवाई। आपे बन्न्हे साची घाटी, संत मनी सिँघ फूल चढ़ाई। जगे जोत इक्क ललाटी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साची बणत रिहा बणाई। साचा बणे धाम न्यारा। सतिजुग तेरी पहली वारा। आप कराए साची कारा। सेवा लाए सच्ची सरकारा। वाली हिन्द उठ उठ करे चरन निमस्कारा। निहकलंक कलि जोत जगाए, अट्ठ पहर अटल्ल रहे तेरा इक्क मुनारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मन्दिर आपणा अन्दर एका उच्च मुनारा। हीरा घाट जोत जगाए हरि भगवान है। प्रगट होवे सच्चा कान्हा है। प्रभ अबिनाशी आपे रंगे, सत्तां रंगां हरि रंगान है। चौथे लेख हरि भगवान, पंजवें नेत्र लैणा पेख निशान है। प्रभ अबिनाशी निहकलंक प्रगट होया बली बलवान है। घनकपुर वासी जागया सोया आप उठया हरि भगवान है । दुरमति मैल गुरसिक्खां धोया, अमृत साचा हरि प्याण है। धुर दरगाही सच विचोला, हथ्थ फड़ी शब्द कमान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा भाणा कोए ना जाणे भुल्ले राज राजान है। राजे राणे वड हँकारी। सुत्ते पैर पसारी। उत्तों आए अन्तिम वारी। छुट्टे लाल इक्क अन्गयारी। कलिजुग जीव चारों कुन्ट राह ना दिसे घर घर होए ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे कन्ढ्ढे डेरा लाया, अखीरी डण्डा एह लगाया, जिथ्थे वसे धी कुँवारी। साचे डण्डे गई चढ़। रुढ़्ही ना कलिजुग तेरे हड़्ह। साचे अन्दर गई वड़। संत मनी सिँघ तेरे दर दुआरे अग्गे आई हड़्ह। निहकलंक कलि जामा पाया, बाहों ल्याया फड़। सतिजुग तेरे साचे अन्दर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप फड़ाया आपणा लड़। साचा गहणा आप पहनाया। सोहँ कंगण तन छुहाया। साची चोली हरि रंगाया। एका रंगण मजीठ रंगाया। शब्द घोड़े तंग कसाया। हो अस्वार हरि जी आया। प्रगट होए दरस दिखाया। संत मनी सिँघ तेरा डेरा अन्तिम वारी आण सुहाया। बारां साल कर कर हेरा फेरा, तैनूं ख़ाक दे विच दबाया। निहकलंक नरायण नर फेर बध्धी तेरी ढेरी, हीरा घाट दए रुढ़्हाया। कलिजुग अन्तिम पाए फेरी, साचा चन्द चढ़ाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद
बख्शिंद, गुरमुख तेरा बेड़ा बन्न वखाया। बन्न्हे बेड़ा चाल निरालीआ। कलिजुग तेरी घटा कालीआ। प्रगट होया हिन्द दा वालीआ। गुर संगत बणया पालीआ। खूंडी भूरी आप उठालीआा। चारों कुन्ट करे रखवालीआ। दीपक जोती जगे दीवालिीआा। गुरमुख मस्तक चढ़े लालीआा। साची मति प्रभ साचे अन्तिम कलि मात विच पालीआ। रक्खे सास सुखाले जिस प्रीती निभे नालीआ। ना दगन कलिजुग आग, आप तोड़े जगत जंज़ालीआ। हरि आपणी गोद आप उठालीआ। सच्चा दित्ता नाम धन, ना होए अन्त कंगालीआ। फल लगाए साचे डाले, फुल्ल चढ़ाए हरि बनवालीआा। सारे दिसण हथ्थों ख़ाली, निहकलंक नरायण नर जन भगतां अमृत मुख चवालीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म आप साचा भोगी सच संजोगी बणालीआ। गुर गोबिन्द तेरी दुलारी। मुक्तसर दी मुक्त अधारी। माता भागो कर्म विचारी। कलिजुग अन्तिम आई निहकलंक चरन द्वारी। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, सिर उत्तों लाही पंड भारी। जगत विचोली साची डोली, बैठी भोली धी कुँवारी। ना कोई मारे गुरसिख बोली, प्रभ अबिनाशी आपे वरते आपणी धारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सेजा आप सवाया, सिर चुथाँईं फूलां खारी। साची खारी सिर उठाउँदी जा। प्रभ अबिनाशी रसना ध्याउँदी जा। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक तज, सचखण्ड निवास रखाउँदी जा। गुरमुखां साचे सच सुनेहड़े साचे हार, प्रभ अबिनाशी भेंट चढ़ाउँदी जा। इक्क इक्क फूल कोए ना मुल्ल कर विचार हरि भतार चरनां नाल छुहाउँदी जा। दस्सी जाए सच पुकार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, तिन्नां लोकां एका धार, चरन प्यार जांदी वार सिक्खाउँदी जा। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, जन भगतां आप पछाणदा। देवे माण दो जहान दा। चढ़े झण्डा ब्रह्म ज्ञान दा। वजे खण्डा शब्द निशान दा। हीरा घाट एह तेरा कन्ढ्ढा, चरन धूढ़ इशनान दा। निहकलंक कलि जामा पाया, पुरी घनक विच पिण्ड घविंडा, सूरबीर वड दाते बलवान दा। हीरा घाट तेरा बन्न बन्न्हांयदा। आप मिटाए अट्ठ सट्ठ तीर्थ तट्ट, कलिजुग अन्त करांयदा। गंगा गोदावरी सीना गया पाट, अमृत धार बाहर कढांयदा। गुर दर मन्दिर मस्जिद प्रभ आप सुहाया डोली खाट, गुरसिक्खां कंध उठांयदा। चुक्क ल्याए साचे ताट, वहन्दी धार वहांयदा। गुरमुखां देवे सीत प्रसाद, पहले आपणी रसन लगांयदा। प्रभ अबिनाशी बोध अगाध, साचा शब्द लिखांयदा। साचा वज्जे नाद, चिट्टे अस्व शब्द डंक वजांयदा। गुर संगत सारी रक्खणा याद, लिख्या लेख ना कोई मिटांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त जोत सरूपी जामा पांयदा। चौथे जुग जामा धारे। निहकलंक नरायण नर अवतारे। माझे देस जगी जोत , तिन्नां लोआं करे उज्जयारे। बेमुख कलिजुग रहे सोत, ना पायण सारे। गुर संगत सारी संग रलाई, चिट्टे घोड़े तंग कसाई, उत्ते आसण सोहणा लाया, आया
नहिर किनारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा घाट आप बणाया। संत मनी सिँघ अग्गे डाहया। छोटी बाली गोद बिठाया। चढ़ जाए लाली, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे भाणे आप समाया। सच दर आ के गया रुक। कलिजुग तेरा भार चुक्क। बेमुखां मुख पाए थुक्क। अन्तिम वेला आया ढुक्क। प्रभ का भाणा ना जाए रुक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग रुक्खड़े हरे कराए, अन्तिम वेले गए सुक्क। आया हरि छैल छबीला। चोला पाया गल विच नीला। दीन मुहम्मदी आत्म तेरी लावण आया तीला। धरत मात कम्बदी थल्ले रो रो पुकारे, निहकलंक कलि जामा धारे, अन्तिम वेला मिल लओ कर कर साचा हीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ भेख वटाया, सोहणा रंग आप रंगाया, चिट्टा लाल सूहा पीला। साची भेंटा आप चढ़ांयदा। संत मनी सिँघ साचा बेटा वड खेवट खेटा, बेड़ा बन्न्हण आंयदा। प्रभ अबिनाशी वड वड थेटा, नगर खेड़ा इक्क वसांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हीरा घाट पहली सेवा तेरी आपणी हथ्थीं आप करांयदा। शब्द घोड़े हो अस्वार। पहुंचे आण सच किनार। संत मनी सिँघ हो त्यार। सतिजुग आई तेरी वार। अमृत जल सरोवर साचा कर, सतिजुग मिट्ठी धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप सुणाए दूजी कर साची कार। तीजा हुक्म आप सुणाए। गुर संगत सारी दया कमाए। पल्ले बध्धी गंढ्ढ खोल्ह वखाए। धुरदरगाही पाए ठंड, दाणा पाणी मुक्क ना जाए। आपणी हथ्थीं रिहा वंड, गुरमुख साचे लए उठाए। बेमुखां पाउँदे कलिजुग डण्ड, दाणा हथ्थ किसे ना आए। चारों कुन्ट चले चण्ड प्रचण्ड, दीन मुहम्मदी मिटदा जाए। करन आया खण्ड खण्ड, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुहागी गुरमुख नार सुलक्खणी आप उठाए। सतिजुग आई तेरी वारी। मिट्ठी होई जल धारी। सतिजुग तेरी नींह अपारी। बक्करी शींह इक्क द्वारी। ऊँच नीच दा भेव न्यारी। राउ रंक दर दरबान वड सुल्तान चरन करे पनिहारी। आपे होए राज राजान हरि मेहरबान, चिट्टे अस्व हो अस्वार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तेरे साचे फुल्ल चढ़ावण आया, कलिजुग अन्तिम गुर संगत नाल कर त्यारी।