पुस्तकालयभाग ४

९ जेठ २०११ बिक्रमी मनी राम दे गृह पिण्ड सिद्धवां ज़िला अमृतसर

प्रभ सुहाए थान, चरन छुहांयदा। प्रभ सुहाए थान, माण दवांयदा। सच्चा नाम जगत निशान वखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा रंग इक्क चढ़ांयदा। प्रभ सुहाए थान, अन्तिम अन्त साचा संग प्रभ अबिनाशी आप निभांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां पैज रखांयदा। साचा धाम आप सुहाया। प्रभ अबिनाशी जामा पाया। निरगुण सरगुण दोवें रंग कर हरि वखाया। ना कोई दिसे सति सरूप, भेव किसे ना पाया। एका जोत सति सरूपी, गुरमुख साचे विच समाया। सृष्ट सबाई अन्ध कूपी, भरम भुलेखे सर्ब भुलाया। जोती जोत सरूप हरि, जोत सरूपी जामा पाया। जामा धारे

श्री भगवाने। करे खेल जगत महाने। शब्द चलाए तीर कमाने। चारों कुन्ट प्रभ अबिनाशी आपे करे वैराने। प्रगट होया घनकपुर वासी, जन भगतां होया दास दासी, आप चढ़ाए शब्द बबाणे। एका आत्म रक्खे वास, साची जोत जगाए महाने। सोहँ शब्द जपे स्वास स्वासे, गुरमुख साचे माण दवाने। निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी जामा धर, अचरज खेल करे विच मात जहाने। निहकलंक कलि जामा धारे। जोत सरूपी जामा धारे। नर नरायण विच संसारे। गुरमुख विरले लाहा लैण, जिस देवे नाम अधारे। आपे बणे साक सज्जण सैण भाई भैण, आपे होए पहरेदारे। आप चुकाए लैण देण, गुरमुख साचे संत दुलारे। बेमुख जाण वहन्दे वहिण, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे। गुरसिख साचा लाहा लैण, आए चल दुआरे। लक्ख चुरासी गेड़ कटायण, जोती जोत सरूप हरि, साचा देवे नाम अधारे। देवे नाम निधान, साचा बख्शे चरन ध्यान है। मानस जन्म जाए संवार, प्रभ अबिनाशी वड दाता मेहरबान है। एका देवे शब्द सच्ची धार, आदि अन्त जुगा जुगन्त सच्चा निगाहबान है। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां आत्म साची जोत जगाए, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटान है। अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाए। सन्झ सवेरा इक्क कराए। दीपक साचा इक्क जगाए। अट्ठे पहर डगमगाए। दिवस रैण करे रुशनाए। इक्का दिसे साची नाए। वेले अन्त आप चढ़ाए। गुरमुखा फड़ के बाहीं, दरगहि साची माण दवाए। जिथ्थे कोई जाए नाही, गुरमुख साचे संत जनां, अन्तिम जोती मेल मिलाए। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, आवे जावे खेल रचावे, भेव कोई ना पाए। आपे आवे आपे जावे, जगत रहावे पूरन भगवन्ता। विरले गुरमुख भेव चुकाए साचे संतां। साचा नाम झोली पाए, मेल मिलावा साचा कन्ता। बेमुख बन्न्हण झूठे दाअवे, मदिरा मास मुख लगाउणा, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां आदि जुगादी बणाए साची बणता। आदि अन्त बणत बणाए। महिंमा अगणत गणी ना जाए। गुरमुख साचे संत जनां, प्रभ अबिनाशी चरनी लाए। आप कराए साची कारी, साची सेवा लाए। पंडत पढ़न विद्या कांशी, प्रभ अबिनाशी हथ्थ ना आए। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला चारों कुन्ट दिसण मदिरा मासी, हरि का नाम गए भुलाए। प्रगट होया घनकपुर वासी देवे सज़ाए। धर्म राए कर त्यार फ़ाँसी, लक्ख चुरासी तेरे दर बहाए। अन्तिम वेले कर कर हासी, बेमुख सारे गए भुलाए। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, साचा नाम जपाए स्वास स्वासी, वेले अन्त लए छुडाए। वेला अन्त आप सुहावणा। गुरमुक्ख साचा संत जगावणा। जोत सरूपी दरस दिखावणा। जोती जोत सरूप हरि, हरि चरन प्रीती तोड़ निभावणा। उठ जीव जाग वक्त दुहेला। कलिजुग अन्तिम आ गया , प्रभ मिलण दा वेला। जन भगतां साचा वक्त सुहा लया, कलिजुग अन्धेरा छा गया, चारों कुन्ट होए वा वेला। निहकलंकी

जामा पा गया, आपे इक्क इकेला। चारों कुन्ट शब्द डंक वजा लया, अपे बणे सज्जण सुहेला। राउ रंक सर्ब उठा गया, अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। जोती जोत सरूप हरि, चार वरनां एका सरना सतिजुग साचा राह वखा गया। भगत वछल गिरधार सर्ब सुखदाई है। आपे बख्शे चरन प्यार, साची रीत चलाई है। दूजी दिसे शब्द धार, साचा राग सुणाई है। तीजे कर्म लए विचार, पूर्ब लहणा आप चुकाई है। चौथे शब्द घोड़े कर अस्वार, तिन्नां लोकां फेर फिराई है। पंजवें परम पुरख अपार, साची जोत मेल मिलाई है। छेवें खेल वेख करतार है। करे खेल रघुराई है। सतवें सत्तां दीपां पाए सार, जोत जगाई है। अठवें उठे शब्द लेख लिखार, डंक रिहा वजाई है। नावें नौ खण्ड पृथ्मी प्रभ अबिनाशी सोई आप जगाई है। दसवें दहि दिशा आत्म घर साचे दर जोत सरूपी डेरा लाई है। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे आप समाई है। आपणा भाणा आपे जाणे ना कोई राजा राणे। आत्म होए अन्धे काणे। प्रभ अबिनाशी कवण पछाणे। अन्तिम वेले सारे सुत्ते बाहवां हेठ रक्ख सरहाणे। निहकलंक कलि जामा पाया, फड़ के बाहों बाहर सुट्टे, मातलोक रहण ना पाणे। धर्म राए दे अग्गे फड़ फड़ कुट्टे, देवे दु:ख महाने। डूंघी कन्दर नर्क निवास सुट्टे, अग्नी अग्ग जलाने। बेमुखां जड़्ह आपे पुट्टे, जामा धार श्री भगवाने। कलिजुग अन्तिम चोग निखुट्टे, ना मिले किसे कोई दाणे। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, भेख धरे श्री भगवाने। बेमुख जगत अंध्यार है। एका वेखे रसना सुख, आत्म रहे हँकारी दुःख, अट्ठे पहर रहे बुख़ार है। गुरमुख साचे संत जनां, प्रभ अबिनाशी इक्क उपजाए साचा सुख, आत्म सर सरोवर नुहावे, करे भगत उधार है। उज्जल कराए जगत मुख, मानस जन्म ना आए हार है। सुफ़ल कराए मात कुक्ख, प्रभ अबिनाशी जो जन रसना रिहा उचार है। प्रगट होवे घनकपुर वासी, निहकलंक नरायण नर, वड बली बलवान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले निहकलंक कल्गीधर अवतार है। संत जनां हरि आसा पूर। आत्म देवे जोती नूर। दुरमति मैल प्रभ साचे धोई, शब्द देवे साची तूर, जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त सदा सदा भरपूर। संत जनां धन कमाई है। साची सेवा प्रभ चरन कमाई है। देवे दरस वड देवी देवा, जोत सरूपी जामा पाई है। एका हरि अलख अभेवा, बेमुखां दिस ना आई है। सोहँ जोती मेल अमृत मेवा, काया ठंडी ठार रखाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन गाया रसना जिह्वा, लक्ख चुरासी गेड़ कटाई है। संत जनां हरि सद बलिहारे। एका देवे नाम अधारे। शब्द सरूपी वाजां मारे। सोहँ देवे सच्चा ताजा, नर हरि नरायण निरँकारे। आप संवारे आपणा काजा, गुरमुख साचा पार उतारे। प्रगट होए देस माझा, निहकलंक वड बली बलवान सच्ची सरकारे। शब्द उडाए सच्चा बाजा, चार कुन्ट कराए जै जै जैकारे।

आप रखाए तेरी लाजा, देवे दरस अगम्म अपारे। चारों कुन्ट कराए भाजा, शब्द खण्डा मारे भारे। लक्ख चुरासी जिस साजन साजा, सर्ब जीआं हरि पावे सारे। आपे मक्कण आपे हाजण, दूजा काअबा ना कोई विचारे। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, मातलोक हरि जामा धारे। संत जनां हरि साचा गाया। प्रभ अबिनाशी साचा पाया। हउमे ममता रोग गंवाया। कर्म विजोग ना रहे राया। सति संजोग प्रभ अबिनाशी संग निभाया। देवे दरस अमोघ, जोती दीपक आप जगाया। सोहँ शब्द चुगाए साची चोग, गुरमुख साचा हँस बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, एका आपणे रंग समाया। ना कोई पिता ना कोई माए। गुरमुखां करे हित्ता, साची बणत बणाए। आपे बणे साचा मिता, वेले अन्त होए सहाए। साचा माण दवाए अठारां ध्याए गीता, चरन प्रीती जो जन लाए। काया करे ठंडी सीता, आत्म धार हरि करतार आप रहाए। आपे परखे लक्ख चुरासी नीता, भगत जनां दी लाज रखाए। सतिजुग चलाए साची रीता, कलिजुग अन्तिम मेट मिटाए। चार वरन प्रभ एका कीआ, ऊँच नीच दा भेव मिटाए। साचा माण ताण सतिजुग साचे देणा, गुरमुख साचे संत जन उपाए। गुरमुख साचे अन्त काल कलि मानस जन्म मिल्या, दिवस रैण अट्ठे पहर प्रभ अबिनाशी रसना गाए। जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी विच समाए। संत जनां हरि देवे नाम अनमोल। गुरमुख साचे संत जन, उतरन पूरे तोल। साचा देवे नाम धन, गुरमुख अन्त ना जाए डोल। साचा हरि दूई द्वैती देवे पड़दे खोल्ह। धर्म राए ना लाए डन्न, प्रभ अबिनासी वसे कोल। अन्तिम बेड़ा जाए बन्न, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां लोयण तीजा देवे खोल्ह। संत जनां हरि लोयण तीजा खोल्हे। जोत सरूपी किरपा कर, पड़दा लाहे रक्खया ओहले। साची देवे जोत धर, जगे जोत इक्क अमोले। आत्म नुहाए साचे सर, गुरमुख साचा कदे ना डोले। आप वखाए साचा घर, प्रभ अबिनाशी जिथ्थे बोले। रंग चढ़ाए अपर अपार, गुरमुख साचे काया चोले। जोत जगाए चरन लाग जाए तर, प्रभ दर आए होए गोले। चरन सरन जो जन आए, जोती जोत सरूप हरि, भेव अवल्लड़ा एका आपणा खोल्हे। संत जनां हरि देवे नाम निधाना। जिस जन आत्म जाए सीज, मिटे अन्धेर, प्रकाश कराए कोटन भाना। जन भगत कराए रीझ। जगत चलाए सच निशाना। जोती जोत सरूप हरि, साचा मेल मिलाए गुरमुख साचे संत जनां आदि अन्ता हरि भगवन्ता, गुणवन्ता गुण निधाना। संत जनां हरि कर प्यार। आत्म देवे साची धार। शब्द सरूपी इक्क धुन्कार। बिन रंग रूपी हरि करतार। वडा शाहो भूपी, दरस दिखाए अगम्म अपार। एका जोत सदा सति सरूपी, प्रगट होए काया मन्दिर साचे अन्दर डूंघी कन्दर हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सार। संत जनां हरि वसे पासे। मानस जन्म कराए रहिरासे।

साचा नाम हरि झोली पाए। शब्द चलाए स्वास स्वासे। साची डोली आप चढ़ाए। करे बन्द ख़लासे। तोरी जाए हौली हौली, निज घर आत्म कराए आप वासे। सच घर आत्म दर हरि देवे खोल्ह, आपे तोले पूरे तोल, गुरमुख साचे संत जनां काया माटी भाण्डे काचे। जोती जोत सरूप हरि, एका जोत सर्ब घटां घट रक्खे वासे। हरिजन दोए एक है। जन भगतां करे बुध बबेक है। सोहँ शब्द दस्से साची एका टेक है। कलिजुग अग्न तन ना लाए सेक है। जोती जोत सरूप हरि, आदिन अन्ता जुगा जुगन्ता, साधन संता साचा कन्ता, जीवां जन्तां बणाए बणता, आप मिटाए बिधना लिखी रेख है। धन कमाई भगत जन, हरि चरन प्यासा। धन कमाई भगत जन, रसन तजाए मदिरा मासा। धन कमाई संत जन, सोहँ शब्द जपाए स्वास स्वासा। धन कमाई भगत जन, प्रभ मिलण दी रक्खे आसा। धन कमाई संत जन, निज घर आत्म नर नरायण रक्खे वासा। धन कमाई संत जन, दरसन पेखे तीजे नैण, मानस जन्म कराए रहिरासा। धन कमाई संत जन, जोती जोत सरूप हरि, आपे होए दासन दासा। धन कमाई भगत जन, हरि वेखण साचे थांउँ। धन कमाई भगत जन, हरि प्रभ अबिनाशी देवे ठंडी छाउँ। धन कमाई संत जन, दरगहि साची लग्गी एका नाउँ। धन कमाई भगत जन, लक्ख चुरासी फंद कटाओ। धन कमाई भगत जन, जोती जोत सरूप हरि, किरपा करे अगम्म अथाहो। धन कमाई भगत जन, हरि रसन उचारे। धन्न कमाई भगत जन, साचा मेल मिले प्रभ अबिनाशी कन्त भतारे। धन कमाई संत जन, आप बहाए निहचल धाम अटल्ल अटल्ले, सच्चा दिसे इक्क महल्ल मुनारे। जिथ्थे वसे हरि इक्क इकल्ले, दूसर ना कोई पावे सारे। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख तेरे आत्म दर, आपे वसे साचे घर, साची जोत करे उज्जयारे। साची जोत कर उज्जयार। गुरमुख साचा जाए तार। अज्ञान अन्धेर दए निवार। शब्द सरूप अवाज़ मार। जोती जोत सरूप हरि, आपणे रंग रंगे करतार। आपणे रंग रंगे करतारा। साचा संग चले सच भतारा। प्रभ दर इक्क मंगे मंग, चरन प्यारा। शब्द घोड़े हरि तंग कसे, पंचम् जेठ होए अस्वारा। धरत मात वेख वेख हस्से, निहकलंक लए अवतारा। भगत जनां राह साचा दस्से, आओ चल दुआरा। बेमुखां शब्द तीर कसे। लग्गे खण्डा भारा। चारों कुन्ट फिरन नस्से, घर घर होवण ख्वारा। कलिजुग होए अन्धेर जिउँ चन्द मस्से, होए अन्ध अन्धयारा। निहकलंक नरायण नर, जामा धार लाहवण आया आत्म हँकारा। प्रभ अबिनाशी वढ्ढे नक्क गुत्ते, चिट्टे अस्व हो अस्वारा। प्रभ अबिनाशी बिरख उल्टे रक्खे, कोई ना पावे सारा। आप ल्याए साची रुत्ते, पंचम् जेठ निहकलंकी लै अवतारा। जोती जोत सरूप हरि, चौथे जुग सभ दी जोती खिच्चे, आई तेरी वारा। चौथे जुग तेरी आई वारी। चारों कुन्ट करे ख्वारी। गुरमुखां राह सच दिसाए, जिथ्थे मिले हरि मुरारी।

जोती जोत सरूप हरि, प्रगट होया विच संसारी। कलिजुग तेरा कर्म विचारे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। मदिरा मासी जीव हँकारे। पढ़ पढ़ वेद थक्के कांशी, प्रभ अबिनाशी ना कोई विचारे। चारों कुन्ट घर घर फिरदे करन हासी, प्रभ अबिनाशी मनों विसारे। जोती जोत सरूप हरि, प्रभ अबिनाशी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार जामा धारे। कलिजुग तेरा काला वेस। घर घर फिरन लभ्भदे श्री दस्मेश। ना कोई होए सहाई, किसे ना चले पेश, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जामा धार चारों कुन्ट रिहा वेख। चारों कुन्ट हरि वखाए, भुल्ले फिरदे राजे राणे। बाहों पकड़ आप उठाए, करे दर निमाणे। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख सचे संत जनां, आपे बणे वञ्झ मुहाणे। साचा खण्डा शब्द चलाया। इक्को डण्डा विच रखाया। विच वरभण्डां प्रभ सुहाए थांएँ पाए वंडां, साची वंड हरि कराया। घर घर दिसण नारां रंडां, कन्त सुहाग ना किसे हंढाया। साचा भेव किसे ना पाया। आप खड़काए चण्ड प्रचण्डा, प्रभ खेल अपर अपारया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ जामा धार लक्ख चुरासी सृष्ट सबाई तेरा भेख मिटाया। गुर चरन जो जन निमस्कारे। प्रभ अबिनाशी पावे सारे। लक्ख चुरासी पार उतारे। जोती जोत सरूप हरि, थिर घर वासी आप बहाए सच चुबारे। गुर चरन सुख सहिज सुभाए। गुरमुख विरला प्रभ दर पाए। आत्म तृखा अग्न बुझाए। साची मंगे नाम भिक्खा, हउमे रोग दु:ख सोग गंवाए। सच लेख प्रभ साचे लिखा, लिख्या लेख ना कोई मिटाए। आप गंवाए कलिजुग काया झूठी विक्खा, अमृत साचा जाम प्याए। सोहँ शब्द तीर ल्या तिक्खा, दूई द्वैती पड़दा लाहे। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां होए आप सहाए। गुर चरन गुरमुख साची धूढ़ी। प्रभ अबिनाशी आप बणाए साचे संत मूर्ख मुग्ध मूढ़्ही। मेल मिलावा साचे कन्त, सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़ी। दरस दिखाए आदिन अन्त, जोती जोत सरूप हरि, बेमुख जीवां आपे पीड़े शब्द बूड़ी। गुर चरन हरि भरवासा। अन्तिम करे बन्द ख़लासा। निज घर साचे दर आप कराए वासा। आप नुहाए अमृत साचे सर, मिटे तृष्न प्यासा। एका देवे साचा वर, गेड़ कटाए लक्ख चुरासा। गुरमुख साचा जाए तर, रसन तजाए मदिरा मासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गाए स्वास स्वासा। चरन कँवल जगत वड्डयाईआ। गुरमुख आत्म जाए मवल, होए सर्ब रुशनाईआ। उलटा होए नाभ कँवल, अमृत बूंद सुहाईआ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां दूई द्वैती पड़दा लाहीआ। गुर चरन आसा मनसा पूरे प्रभ अबिनाशी किरपा कर, शब्द देवे साची तूरे। साची जोत आत्म धर, एका देवे साचा नूरे। आप वखाए साचा घर, प्रगट होए हाज़र हज़ूरे। आप वसे सद अन्दर बाहर, बेमुख जानण दूरे। प्रभ अबिनाशी जोत सरूपी आत्म पाए साची रास। बेमुख जीवां दिस ना आए, गुरमुखां

हरि होया दास। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, एका जोत जगाए मात पताल अकाश। मात पताल अकाशया। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच प्रभास्सया। सृष्ट सबाई चबाए दाढ़, प्रगट होए लक्ख चुरासी करे नास्सया। आप तपाए अग्नी हाढ़्ह, जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां होए दासन दास्सया। कलिजुग अग्न लग्गे तत्ती। कोई ना दिसे आत्म यती। झूठी होई सर्ब मती। एका नाता प्रभ अबिनाशी तेरे चरन नत्ती। जोती जोत सरूप हरि, सृष्ट सबाई वेख वखाणे, साचा नाम ना दिसे रत्ती। लक्ख चुरासी वेख वखाणे। गुरमुख साचे विच्चों लभ्भे बाल अञ्याणे। साचा देवे नाम निधाने। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला आपे आप स्याणे। कलिजुग तेरा वेला अन्त, निहकलंक श्री भगवन्त जोत जगाए। उठाए गुरमुख साचे संत, जोत सरूपी दरस दिखाए। मेल मिलावा साचे कन्त, जन भगतां हरि तरस कमाए। जगे जोत आदि अन्त, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी बणत बणाए। कलिजुग तेरा वक्त चुकाउणा। ईसा मूसा ख़ाक रलाउणा। चार यार संग मुहम्मद धरत मात दी गोद बहाउणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचा राह वखाउणा। सतिजुग साचा करे विहारा। प्रभ अबिनाशी हरि गिरधारा। राउ रंक भेव न्यारा। राजा राणा करे ख्वारा। सुघड़ स्याणा हरि वरतारा। एका जाणे शब्द बाणा, चार वरनां कर प्यारा। जोती जोत सरूप हरि, सिँघ सिँघासण डेरा लाए, करे खेल अपर अपारा। चार वरनां एका धारे। राउ रंक इक्क दुआरे। आत्म जोती कर उज्जयारे। ज़ात पात हरि भरम निवारे। इक्क इकांत जोत सरूपी हरि निरँकारे। आत्म वेखो मार झात, अट्ठे पहर रहे उज्जयारे। जन भगतां मिटाए आत्म अन्धेरी रात, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे संत जनां आपे काज संवारे। सतिजुग तेरी नींह रखाई। प्रभ अबिनाशी दया कमाई। अमृत मेघ हरि बरसाई। शब्द खण्डा हथ्थ उठाई। बेमुखां सिर जाए लाई। आपे पाउँदा जाए वंडां, भुल्ली सर्ब लोकाई। आपे तोड़े सर्ब घमंडां, भरम भुलेखे दूर कराई। कच्चे भन्ने कलिजुग अंडां, हथ्थ हथौड़ा शब्द रखाई। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, बणे बणाए आप कसाई। आपणा भाणा हरि वरतावणा। कलिजुग तेरा लेख मिटावणा। सतिजुग साचे नेत्र पेख, प्रभ अबिनाशी दया कमावणा। अन्त मिटाए औलीए पीर शेख़, अन्त बगल कुरान ना किसे उठावणा। दूर दुराडा रिहा वेख, पहली कूटे फेरा पावणा। कलिजुग तेरी मिटदी जाए रेख, मक्का मदीना पहले ढाहवणा। गुरमुख साचे संत जनां नेत्र लैणा पेख, लाड़ी मौत पहला फेरा एथे पावणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका गाह जगत गाहवणा। लाड़ी मौत उठ ललकार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। धर्म राए दी सुण पुकार। लक्ख चुरासी

कर ख्वार। गल विच पाउणी घर घर फाँसी, संगल पाई गल विच अपार। एका दर कर दासी, सिर चुकावा डाहडा भार। धर्म राए अग्गों करे हासी, खोल्हे बन्द कवाड़। सृष्ट सबाई अन्त विनासी, लग्गे अग्न पहली हाढ़। कलिजुग विरला दिसे रसन स्वासी, बेमुख जीवां झूठी धाड़। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, मगर लगाए मौत लाड़। लाड़ी मौत ख़ुशी मनाउँदी। मातलोक आए चांईं चांईं गाउँदी। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला राजे राणयां फड़ उठाउँदी। दीन मुहम्मदी कर त्यार, दूजा फरंगी नाल रलाउँदी। इक चुकाए वडा भार, फड़ फड़ बाहों अग्गे डौहन्दी। शब्द वेलणे पीड़ पिड़ाउँदी। उत्ते पाए सोहणा चिट्टा लट्ठा, अन्तिम वेला आप सुहाउँदी। ताप चढ़ाए मट्ठा मट्ठा, आत्म विकार सर्ब रखाउँदी। लक्ख चुरासी कर इक्ट्ठा, अचरज खेल मात वरताउँदी। प्रभ अबिनाशी धुरदरगाही साचा माही विच मात दे आया नठ्ठा, धरत मात जा कुरलाउँदी। माण तुट्टा तीर्थ अट्ठ सट्ठां, प्रभ दर जाए कन्न सुणाउँदी। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, मातलोक हरि जामा धर, नेत्र पेख धार भेख, लक्ख चुरासी की कमाउँदी। लाड़ी मौत खिड़ खिड़ हस्से। बेमुख राह साचा दस्से। अन्तिम वेले लक्ख चुरासी मेरी आई हिस्से। बेमुख कलिजुग जीव जूठी झूठी चक्की पीसे। सतिजुग बन्न्हे हरि जी साची नींह, प्रगट होया हरि जगदीसे। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप मिटाए मूसे ईसे। ईसा मूसा होए ख्वारी। मिटदी जाए चार यारी। कुरान अञ्जील दर पुकारी। मातलोक हाहाकारी। कलिजुग जीव होए हँकारी। आत्म होई दुष्ट दुराचारी। एका भुल्ले हरि निरँकारी। आत्म डुल्ले जीव गंवारी। लग्गी अग्ग काया कुले, कोई ना करे ठंडी ठारी। झूठे तोल कलिजुग जीव तुले, ना पाई साची सारी। अन्तिम कलिजुग कोई ना पैणा मुल्ले, प्रभ अबिनाशी आपे बणे लेख लिखारी। पाणी पैणा काया चुल्ले, अग्न जोत बुझे अन्गयारी। प्रभ अबिनाशी सद भण्डारे रहण खुल्हे। गुरमुख लाहा लैण आयण चल्ल द्वारी। जुग चौथे जीव झूठी माया रुल्ले, एका भुल्लया हरि गिरधारी। गुरमुख विरले पूरे तोल तुले, रसना गाए पुरख अपारी। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, मातलोक हरि जामा धर, करे खेल अपर अपारी। आप मिटाए मुहम्मदी दीना। पहली कूटे वक्ख कीना। संग रलाए रूसा चीना। झूठी भन्ने हँकारी बीना। वखाए रंग नक्को फीना। काले सूसे पाटे सीना। ईसा मूसा होए अधीना। प्रगट होया वड दाता शाह प्रबीना। जोत सरूपी जामा धर, अचरज खेल विच मात निहकलंक कलि कीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपे जाणे सर्ब जीआं दा दाना बीना। कुरान कुरलाए दए दुहाए। अन्तिम वेला कौण सहाए। झूठे धन्दे बेमुख लाए। प्रभ अबिनाशी गए भुलाए। अन्तिम वेले भरया पूर, निहकलंक दए डुबाए। सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़, प्रभ अबिनाशी दे मति समझाए। गुरमुख

विरला आत्म रंग चढ़ाए गूढ़, हरि सरनाई आए। मस्तक लाए चरन धूढ़, धर्म राए दी जेल कटाए। धर्म राए ना पाए जूड़, बन्द खलासी आप कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर मातलोक जामा धार खेल रचाए। अन्तिम वेले आई हानी। ना कोई जाणे अञ्जील कुरानी। निहकलंक चिल्ले चढ़ी शब्द कानी। सृष्ट सबाई दिसे फानी। प्रगटी जोत हरि भगवानी। एका नूर सच नुरानी। शब्द तूर दो जहानी। सर्ब गुणां भरपूर, जन भगतां देवे नाम निशानी। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात जामा धर, वेख वखाणे वेद पुरानी। वेद पुरान वेख वखाणे। खाणी बाणी आप पछाणे। अंज़ील कुरान तुटा माणे। अन्तिम कलिजुग आई हाणे। इक्क दूजे ना दिसे संग, कलिजुग डुब्बा बेमुहाणे। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जामा धर, गुरमुखां पार कराने। आपणी सेवा लाए, जन भगत बाल अञ्याणे। कुरान अञ्जील नाता तुट्टा। शब्द तीर साचा छुट्टा। दोहां धिरां विच पै जाए फुटा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जामा धर, आपणी खेल कलि चलाए, कोए ना जाणे जीव गंवार, लक्ख चुरासी कोटन कोटा। चार यार करन पुकार। संग मुहम्मद तुट्टा प्यार। वेले अन्तिम आई हार। कलिजुग दिसे वहिंदी धार। रुढ़्हदे दिसण नर नार। बिरध बाल जवानां, ना कोई पावे सार। घर घर दिसण जीव शैताना, आत्म भरया वड हँकार। बीज बीज्जया बेईमाना, फल ना लग्गा डार। देवे ना कोई माणा, आत्म रहे इक्क बुख़ार। प्रभ अबिनाशी पुण छाणा, शब्द मारया तीर बाणा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक कलि जामा धर, नरायण नर अग्नी जोत हरि देवे साड़। चार यारी अन्त कुरलाई। प्रभ अबिनाशी जोत जगाई। पहली कूट पए दुहाई। झूठा नाता पुत्तर धी जवाई। मात पिता सुध ना आवे किसे भैण भाई। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात जामा धर, शब्द तीर रिहा चलाई। शब्द तीर आप चलाए। कलिजुग वहीर आप कराए। अमृत सीर किसे हथ्थ ना आए। कलिजुग तेरे लथ्थे चीर, पड़दा अन्त ना पाए। लक्ख चुरासी तूं इक्क इकल्लड़ा, ना कोई धीर धराए। आत्म लग्गी पीड़, ना रोग कोई गंवाए। कलिजुग अन्तिम आई भीड़, प्रगट हो ना कोई छुडाए। तुट्टी हड्डी तेरी रीड़, पापां भार ना कोई उठाए। प्रभ अबिनाशी बन्न्हण आया बीड़, कलिजुग तेरी रेख मिटाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार, आपणे भाणे सद समाए। बगल कुरान हथ्थ मुसल्ला। इक्क मुहम्मद फिरे इकल्ला। वक्ख होया नूरी अल्ला। मातलोक होया झल्ला। कोई ना दिसे सच्चा महल्ला। मक्के मदीने परछावां ढल्ला। जोती जोत सरूप हरि, जामा मात धर, आपणे भाणे आप समाए अचल अचल्ला, एका चढ़ाए शब्द चिल्ल्हा। चिल्ल्हा चढ़े शब्द कमान। छड्डे तीर हरि भगवान। दीन मुहम्मदी

जाए चीर, आप मिटाए बेईमान शैतान। मिटदे जाण औलीए पीर गौंस दस्तगीर शेख़ान। अन्तिम वेले आई हार, प्रभ अबिनाशी करे ख्वार, ना कोई पावे अन्तिम सार, ना कोई मन्ने अमाम दीन। जोती जोत सरूप हरि, प्रभ अबिनाशी लोकमात हरि जोत धर, एका एक मनाए ईन। गुर संगत धन कमाईआ। हरि दर्शन करन आईआ। देवे हरि सच्ची वड्डयाईआ। भिन्नड़ी रैण ख़ुशी मनाईआ। बण बण साचे साक सज्जण, दर घर साचे मंगलाचार रसना गाईआ। अमृत पी पी आत्म रज्जण, तृष्ना अग्न बुझाईआ। प्रभ अबिनाशी आया पड़दे कज्जण, जन आया चल सरनाईआ। कलिजुग जीव भाण्डे अन्तिम भज्जण, ना होए कोई सहाईआ। ना कोई मात पित भाई भैण सजण, मात पित हरि रघुराईआ। साचे ताल दोवीं हथ्थीं वज्जण, गुर संगत मेल मिलाईआ। जोती जोत सरूप हरि, भिन्नड़ी रैण तेरा अन्तिम अन्त साचा वक्त सुहाईआ। गुर संगत प्रभ भए अनन्दा। आत्म देवे परमानंदा। साचा सुख उपजाए निज घर वासी निजानंदा। आत्म सहिँसा रोग गंवाए, वड दाता गुणी गहिंदा। वड दाता साचा हरि, सुरपति राजे इन्दा। निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी जामा धर, शब्द जाम सच पिलंदा। गुर संगत साचा बन्न्हया बेड़ा। आत्म वसे साचा नगर खेड़ा। पंजां चोरां चुक्के झेड़ा। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, आत्म जोती देवे धर, साचा समां सुहाए दया कमाए करे हक्क नबेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग अन्तिम मिटाउँण आया झूठा झेड़ा। गुर संगत सहिज सुखदाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, साची जोत हरि प्रगटाईआ। साचा देवे नाम वर, नर नरायण रसना सद ध्याईआ। आप खुल्हाए आत्म दर, अज्ञान अन्धेर मिटाईआ। आप नुहाए साचे सर, अमृत धार वहाईआ। जो जन आए सरनी पढ़, लक्ख चुरासी फंद कटाईआ। आप बहाए साचे घर, जगे जोत अलाहीआ। अन्तिम वेले प्रभ अबिनाशी लए बाहों फड़, धर्म राए ना दए सजाईआ। शब्द घोड़े जाणा चढ़, सचखण्ड निवास रखाईआ। गुरमुखां वाग लए फड़, भज्जा जाए वाहो दाहीआ। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी जोत धर, कलिजुग तेरी मेटण आया झूठी शाहीआ। झूठा शाह झूठा सुल्ताना। एका भुल्लया हरि भगवाना। झूठे दिसण महल मुनारे झूठा जगत शहाना। झूठे दिसण कलिजुग जीव प्रभ अबिनाशी ना रसना गाना। जोती जोत सरूप हरि, वसे काया मन्दिर अट्ठे पहर जोत महाना। उचे टिल्ले फड़ फड़ लाहे गोरख ते मच्छन्दर, एका बख्शे चरन ध्याना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, मातलोक हरि जामा धर, प्रगट होए श्री भगवाना। श्री भगवान सहिज सुख धारे। तिन्नां लोकां रखा ल्या साचा शब्द खुल्हारे। चौदां हट्टां पाए सारे। तीर्थ तट्टां सच वखारे। आत्म सरोवर साची धारे। प्रभ अबिनाशी वसे घट घटां, बाहर भुल्ले फिरन गंवारे। बेमुख जीवां कलि

खेल जिउँ बाज़ीगर नटा, ना जानण खेल भतारे। शब्द सरूपी आपे मेटे दूई द्वैती फट्टां, सोहँ पट्टी बन्न्हे अपारे। दूई द्वैती मैल देवे कट, जो जन रसना उचारे। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जामा धर, गुरमुख साचे संत जनां, हरि चुक्कण आया भारे। गुरमुखां बेड़ा बन्न्हे। होए सहाई जिउँ माल चराए धन्ने। बेमुखां मारे साची मार, ना कोई जाणे साचा राग ना कोई सुणे कन्ने। प्रभ अबिनाशी कलिजुग दाग धो वखाणा, अमृत प्याए काया छन्ने। शब्द घोड़े वाग फड़ाए, अन्तिम वेले होए सहाए, धर्म राए मूल ना डन्ने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बेड़ा बन्न्हे। बेड़ा बन्न्हे हरि गोबिन्दा। आप मिटाए सगली चिन्दा। बेमुख करदे फिरन निन्दा। कोए ना तोड़े आत्म जिंदा। निहकलंक नरायण नर, जन भगतां सद सद बख्शिंदा। सदा सदा हरि बख्शण जोग। गुरमुख साचे संत जनां देवे दरस अमोघ। साचा देवे नाम दान, कटे हउमे रोग। साचा संग निभाए तिन्हां मिटे विजोग। गुरमुख साचे संत जनां, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सच शब्द चुगाए चोग। साची चोग चुगांयदा। जन भगतां दया कमांयदा। कलिजुग माया पर्हे हटांयदा। साची छाया आप रखांयदा। शब्द नईआ आप चढ़ांयदा। आपणी बहीआ आप फड़ांयदा। धर्म राए ना मंगे लेखा, झूठी वहीआ ना कोई वखांयदा। एका नौका नाम चढ़ईआ, बेड़ा पार करांयदा। सतिजुग साचा माण दवईआ, सोहँ गीत सुणांयदा। चार वरन कराए भैणां भईआ, ऊँच नीच भेव चुकांयदा। सच सरकार इक्क बणईआ, साचा हुक्म सुणांयदा। गुरमुख साचे संत जनां मिले साचा मीता, साची जोत जगांयदा। जोत सरूपी जोत जगईआ, राम रहीम कान्हा घनईआ, एका रंग रंगांयदा। निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जामा धर, कलिजुग अन्तिम अन्त करांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां एका साचा मार्ग आप वखांयदा। साचा मार्ग एक चलाए। एका दूआ भउ चुकाए। आप आपणी दया कमाए। आपे रक्खे हरि सरनाए। हरि जी दिसे सभनीं थांएँ। चार वरन एका सरना नात निभाए। आप चुकाए मरन डरन, गुरमुखां खोल्हे हरन फरन, जो जन सरनाई आए। गुरमुखां मिले तरनी तरन, द्वार दसवें बूझ बुझाए। प्रभ अबिनाशी धरनी धरन दर साचे डेरा लाए। गुरमुख साचे आपणी करनी भरन। अमृत मेवा फल खवाए। बेमुख भाणा सिर ते जरन, धर्म राए दे सजाए। धन्न धन्न जणेंदी माए जो प्रभ दर आए सरन, वेले अन्तिम होए सहाए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आदि अन्त जुगा जुगन्त जन भगतां दया कमाए। मनी राम मन साचा मानया। प्रभ अबिनाशी साचा जाणया। प्रगट होए दरस दिखाए, नर हरि हरि भगवानया। जन्म मरन हरि निवारे, वाली दो जहानया। आत्म अन्धेर अन्ध गंवाए, गुणवन्त गुण निधानया। सन्झ सवेर इक्क कराए, जगे जोत वड महानया। विच्चों मेर तेर गंवाए,

शब्द मारे सच्चा बाणया। चरन प्रीती तोड़ निभाए, देवे दरस हरि भगवानया। शब्द घोड़े हरि चढ़ाए, कर कर वड मेहरबानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचा देवे आत्म धन, साचा शब्द सुणाए कन्न, आत्म बेड़ा देवे बन्न, प्रभ आपणे कंध उठानया। आपणे कंध आप उठाए। दूई द्वैती पड़दा लाहे। एका शब्द शरअ शरायती, हरि आप सुणाए। दूजी ना कोई होर हदायती, मदिरा मास रसन तजाए। जोती जोत सरूप हरि, प्रगट हो साचे घर, आप खुल्हाए बन्द कवाड़, साची जोत करे रुशनाए। बन्द कवाड़ आपे खोल्हे। गुरमुख तेरी आत्म बोले। आपे वसे काया चोले। साचा राह एका दिसे, कलिजुग अन्त ना डोले। करे प्रकाश कोट रवि सस्से, जगे जोत इक्क अमोले। गुरमुख साचा प्रभ दर हस्से, आप मिटाए पड़दे ओहले। बेमुख दर तों जायण नस्से। लग्गी अग्ग काया चोले। माया नागनी ना डस्से, गुरमुखां सद वसे कोले। गुरमुखां सज्जण सुहेला आदिन अन्ता करे साचे मेले। माण दवाए साचे संता। वड दाता गुणी गहिंदा, देवे वड्याई हरि भगवन्ता, गुरसिख ना रहे अकेला। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। अचरज खेल करे खिलाड़ी। गुर संगत लाए सच्ची फुलवाड़ी। सति सरूप करे वाड़ी। रक्खे लाज अन्तिम वेले, चरन छुहाई दाढ़ी। जोती जोत सरूप हरि, आपे फिरे पिछे अगाड़ी। जन भगतां माण दवांयदा। साचा धाम इक्क वखांयदा। जोती राम इक्क जगांयदा। साचा गोती आप बणांयदा। दुरमति मैल गई धोती, प्रभ सरनाई आंयदा। आप उठाए आत्म सोती, हरि साची दया कमांयदा। इक्को जगे आत्म जोती, अट्ठे पहर डगमगांयदा। सृष्ट सबाई रही रोती, प्रभ अबिनाशी हथ्थ ना आंयदा। निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी जामा धर, गुरमुख साचे संत जनां, साचा माण दवांयदा। देवे माण सच्ची वड्याई। साची सेवा हरि कमाई। आत्म दर हरि खुल्हाई। मिल्या वर हरि सरनाई। गया तर दरस कर, जोत सरूपी नरायण नर, एका प्रीत चरन लाई। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात जामा धर, आपे कटे जम की फाही। गुरमति गुर दरबार है। बणी रहे सदा भिखार है। प्रभ अबिनाशी साचा देवे जन भगतां कर प्यार है। गुरमुख साचा प्रभ दर लेवे, करे चरन प्यार है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जामा धर, ऊँच नीच एका जोत अकार है। गुरमति गुणां गुणवन्त है। गुरमति मेल मिलाए साचे कन्त है। गुरमति गुर पूरा देवे गुरमुख साचे संत है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, मातलोक हरि जामा धर, प्रगट होवे जुगा जुगन्त है। गुरमति हरि चरन दुलारी है। गुरमति गुरमुख साचे आत्म करी प्यारी है। साचा देवे धीरज यति, ना होए हँकारी है। आत्म दिसे एका नत्त, चरन प्रीती भारी है। साचा बीज बीजे आत्म साचे वत्त, खिड़े सच्ची गुलज़ारी है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर,

प्रगट होए हरि बनवारी है। गुरमति गुणी गहीर है। गुरमुखां करे ठंडा सरीर है। विच्चों कढ्ढे हउमे पीड़ है। दूई द्वैती पर्दा लाहे, करे लीरो लीर है। साचा दर कदे ना छड्डे, अमृत पीवे ठंडा सीर है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां देवे धीर है। गुरमति साची राणी है। गुरमुखां मात पछाणी है। हिरदे सच वखाणी है। साची देवे मत, धीरज धीर रखानी है। एका रक्खे गुरमुख पति, करे ब्रह्म ज्ञानी है। इक्क दिसाए प्रभ अबिनाशी चरन नत, सच्ची जगत निशानी है। साचा लाहा लए खट्ट, एका लिव हरी हरि लगानी है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत जगानी है। गुर संगत गुर का रंग है। जन भगतां देवे साचा संग है। सदा सदा कटे भुक्ख नंग है। मानस जन्म ना होए भंग है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, शब्द घोड़े कस्सया तंग है। शब्द घोड़े हरि अस्वार। नरायण नर हरि अवतार। जन भगतां करे मेल सच दरबार। साची जोत जगाए बिन बाती बिन तेल, करे सच्चा उज्जयार। आप बणे साक सज्जण सुहेल, प्रभ अबिनाशी सच भतार है। गुरमुक्खां मेल मिलाए अन्तिम वेले कर विचार। लक्ख चुरासी शब्द वेलने देवे पीड़, होई दुहागण कुलखणी नार। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां पावे सार। गुणवन्त वड वड वडानी है। गुरमुख विरला जाणे ब्रह्म ज्ञानी है। जिस जन आत्म लग्गी साची कानी है। गुरमति साची वडी मत, विच मात वडी दानी है। प्रभ अबिनाशी चरन बणाए साचा नत्त, मेल मिलाए साचा बानी है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां देवे सच निशानी है। गुरमति भगत वणजारी। अट्ठे पहर वेखे परखे, बणे सच्ची सुन्यारी। आप चढ़ाए साचे चरखे, तन्द खिच्चे वारो वारी। अमृत मेघ साचा बरखे देवे शब्द भारी। अन्तिम वेले हरि जी परखे, गुरमति सोभावन्ती नारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां कराए मेल चरन द्वारी। गुरमति सच विहार है। एका मिल्या सच भतार है। दस्से राह जगत अपार है। आत्म वसे हस्से रसे, जगाए जोत अगम्म अपार है। दूई द्वैती कोलों नस्से, जोत सरूपी करे जोत उज्जयार है। शब्द बाण एका कसे, पंजे मारे दुष्ट दुराचार है। गुरमुखां सद हिरदे वसे, लाए रंग अपार है। माया राणी पैरां हेठ झस्से, उत्ते पाए डाहढा भार है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दस्से शब्द साची धार है। गुरमति जगत अनमोल है। देवे नाम शब्द अतोल है। सदा रहे जगत अडोल है। आत्म पड़दे देवे खोल्ह है। साचा शब्द कन्न सुणाए, अट्ठे पहर वजाए ढोल है। आत्म झूठा जन कढाए, दिवस रैण अट्ठे पहर करे कलौल है। भाण्डा भउ भरम भन्न वखाए, आत्म काया जाए मौल है। गुरमुखां बेड़ा बन्न वखाए, बेमुख मिटाए फड़ फड़ धौण है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, एका काया

चोली मात रंगौण है। गुरमति चरन ध्यान। प्रभ अबिनाशी कर पछाण। सृष्ट सबाई अन्तिम विनासी, कलिजुग जीव फेर पछताण। आप मिटाए मदिरा मासी, निहकलंक बली बलवान। धर्म राए दर टंगी फाँसी, फड़ फड़ बाहों दे लटकाण। गुरमुखां होई गुरमति चरन दासी, प्रभ अबिनाशी साचा देवे दान। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, करे भेख श्री भगवान। गुरमति साची नईआ है। चार वरन कराए भैणां भईआ है। एका राह सच वखईआ है। साचे मार्ग आप लवईआ है। दरगहि साची साचे नाउँ आपे आप लगईआ है। मिले मेल अगम्म अथाह, आपे बणे साचा सईआ है। जोत सरूपी बेपरवाह, शब्द सरूपी चलाए साची नईआ है। होए सहाई सभनी थां, आपे भैण आपे भईआ है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे लेख लिखईआ है। दुरमति दुष्ट दुराचार है। बेमुखां संग करे प्यार है। अन्तिम भन्ने कलिजुग जीव भाण्डे काचे, ना होए कोई सहार है। चारों कुन्ट बेमुख नाचे, प्रभ अबिनाशी देवे दुरकार है। गुरमुखां हरि ढाले साचे ढांचे, शब्द कुठाली गाल है। सर्ब जीआं हरि हिरदे वाचे, रिहा सुरत संभाल है। गुरमुख विरला साचो साचे, जिस मिल्या नाम धन्न सच माल है। जोत सरूपी हरि आप आपे, ना होए कदे कंगाल है। सर्ब जीआं हरि हिरदे वाचे, रिहा सुरत संभाल है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां बणे आप रखवाल है। जन भगतां करे रखवाली। बण जाए साचा पाली। साची दस्से धार सुखाली। ना मंगे कोई दलाली। सच दात हरि झोली पाए, गुरमुख ना जाए कोई खाली। साची डोली हरि आप चढ़ाए, शब्द सरूपी हरि गोपाली। साची गोली आप बणाए, गुरमुख साचे हरि बनवाली। पूरे तोल तोली जाए, सोहँ कंडा मात लगा ली। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे आप रखवाली। होए रखवाल सभनी थाँईं। गुरमुख माणे ठंडी छाईं। आप वखाए साचा धाम, वसे राम, पूरन काम, प्याए जाम, रंगण नाम रंगाई। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां बेड़ा पार कराई। बेड़ा बन्न्हे बन्न्हणहारा। आपे लाए पार किनारा। खिच्ची जाए वारो वारा। गुरमुख आयण चल दुआरा, एका साचे धाम वसाए, निहचल धाम अटल्ल मुनारा। एका जोती जगाए, जगे जोत अगम्म अपारा। आपणा गोती आप बणाए, जोत सरूपी हरि निरँकारा। दुरमति मैल धो वखाए, शब्द लगाए साबण भारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां अन्तिम होए सहारा। होए सहाई हरि गोबिन्दा। आप मिटाए सगली चिन्दा। गुरमुख उपजाए साची बिन्दा। साचा माण हरि दर घर साचे देवे, वड दाता गुणी गहिंदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, वड दाता सूर वड मृगिन्दा। सूरबीर मृगिन्द गुणी गहिंद। चरन लगाए सुरपति राजा इन्द। मेट मिटाए बेमुख निन्द। पकड़ उठाए वाली हिन्द। प्रभ अबिनाशी

सद बख्शिंद। एका राह वखाए गुरमुख उपजाए साची बिन्द। निहकलंक नरायण नर, लोकमात जोत धर, आपणी रचना आप रचाए। जगत रचना आप रचाए। लक्ख चुरासी जीव उपाए। जोत सरूपी कार कमाए। शब्द सरूपी धार बंनाए। पवण सरूपी स्वास चलाए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साचा वक्त आण सुहाए। साचा वक्त हरि सुहांयदा। अमृत आत्म धार आप चलांयदा। गुरमुखां कर प्यार, अमृत बूंद मुख चवांयदा। काया करे ठंडी ठार, तृष्ना अग्न आप बुझांयदा। कँवल करे उज्जयार, शब्द सरूपी हरि उल्टांयदा। झिरना झिरे अपर अपार, बूंद सुहञ्जणी आप उपांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, मातलोक हरि जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां, हरि उज्जल मुख आप करांयदा। अमृत आत्म रस है। प्रभ अबिनाशी सतिगुर साचा होवे सदा वस है। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, गुरमुख साचा रसना लाए, जगत अन्धेरा सर्ब मिट जाए, धर्म राए ना देवे फ़ास है। जन भगतां साची दया कमाए, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले मेट मिटाए मदिरा मास है। अमृत आत्म देवे धीरा। विच्चों कढ्ढे हउमे पीड़ा। साचा सोमा एका फुट्टे, वगे साचा नीरा। गुरमुख पीवे पहली घुट्टे, बन्न्हे साचा बीड़ा। साचा लाहा प्रभ दर लए खट्टे, कलिजुग अन्त आए अख़ीरा। ठग्गां चोरां फड़ फड़ कुट्टे, तन ना रहे कोई लीड़ा। सतिजुग पौह साची फुट्टे, सतिगुर बन्न्हण आया साचा बीड़ा। रसना तीर कमानों छुट्टे, कलिजुग कोई ना जाणे झूठा जीअड़ा। बेमुखां जड़्ह आपे पुट्टे, गुरमुखां बन्न्हण आया बीड़ा। निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी जामा धर, एका जोत सर्ब समाए, क्या हस्त क्या कीड़ा। हस्त कीड़ एका हरि जाण। एका जोत श्री भगवान। लक्ख चुरासी जीआ जन्तां, रंग चढ़ाए हरि महान। जन भगतां होए दासन दास, वाली दो जहान। मेट मिटाए मदिरा मासी, कलिजुग अन्तिम कर पछाण। प्रगट होए घनक पुर वासी, साची खोल्हे इक्क दुकान। चार वरनां हरि बलि बलि जासी, जोत जगाई निहकलंक नरायण नर, मातलोक हरि जामा धर, आत्म वज्जे सच्चे बाण। हरिभगत हरि भण्डार है। देवणहार इक्क करतार है। अतोट अतुट्ट विच संसार है। ना जाणे कलिजुग जीव, प्रभ अबिनाशी किरपा धार है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलि बेड़ा करे पार है। बेड़ा करे पार, हरि गिरधारया। अन्तिम पाए सार, पूर्ब कर्म विचारया। साची बन्न्हे धार विच संसारया। बख्शे चरन प्यार, एका टेक हरि निरंकारया। देवे शब्द अधार, सोहँ अपर अपारया। आत्म होए उज्जयार, दीपक जोत इक्क जगा रिहा। मिटे अन्ध अंध्यार, साची बाणी नाम उचारया। जोती जोत सरूप हरि, चल आए जन भगत द्वारया। भगत जनां हरि पावे सारे। जोत सरूपी जामा धारे। किरपा करे हरि गिरधारे। देवे माण विच संसारे। प्रगट होए कृष्न

कान्हा खड़्हा रहे दर दुआरे। मिले नाम देवे हरि किरपा कर, आए साचे दर, आत्म खुल्हाए अमृत साचा सर, करे खेल अपर अपारे। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे पावे सारे, गुरमुख साचे कर ध्यान। प्रभ अबिनाशी देवे सच्चा माण। मानस जन्म करे रहिरासी, आप मिटाए जम की कान। आप बणाए चरन दासी, साची दरगहि देवे माण। अन्तिम करे बन्द ख़लासी, गेड़ कटान। साची जोत मात प्रकाशी, कलिजुग मिटे अन्ध अंध्यान। सतिजुग साचे बलि बलि जासी, देवे वर हरि भगवान। जोती जोत सरूप हरि, आप मिटाए कलिजुग जीव बेईमान। बेईमान वड शैताना। कलिजुग अन्तिम वक्त वखाना। गुरमुखां देवे ब्रह्म ज्ञाना। सोहँ शब्द चार वरन हरि इक्क समाना। दुरमति मैल धोत वखाना। साचा देवे शब्द बबाणा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे किरपा कर, इक्क वखाए सच टिकाणा। आत्म साची जोत जगाई। किरपा कर हरि गिरधार, अट्ठे पहर रहे रुशनाई। आत्म होए जीव उज्जयार, जोती जोत सरूप हरि, दर घर आए होए सहाई। आप कराए साचा मेला। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। आप कराए आपणा मेला। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आप सुहाए अन्तिम वेला। अन्तिम वेले होए सहाई। देवे दरस हरि रघुराई। मिटाए हरस कर दरस, पूरन बूझ बुझाई। अमृत मेघ रिहा बरस, आत्म तृखा अग्न बुझाई। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां देवे आप वड्याई। नाम वडा वड भण्डार। देवणहार हरि निरँकार। गुरमुखां पाए आत्म सार। बेमुखां देवे दर दुरकार। मदिरा मासी जीव गंवार। हरिजन साचे उदरे पार, जो जन होए स्वास स्वासी, आत्म चले सच्ची धुन्कार। मानस जन्म करे रहिरासी, खोल्हे बन्द कवाड़। सृष्ट सबाई अन्त विनासी, प्रगट जोत हरि आप जपाए आपणी धार। एका पुरख हरि अबिनाशी, आदि अन्त एका जोत एका कार। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल अपर अपार। करे खेल अन्तिम वारी। कलिजुग झूठी बाजी हारी। चढ़ के आया साचे ताजी, चिट्टे अस्व हरि अस्वारी। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, हरि का खेल अपर अपारी। हरि का रूप अगम्म, अलख अभेव है। हरि का रूप अगम्म, वड देवी देव है। हरि का रूप अगम्म, गुरमुख विरला जाणे, जिस आप लगाए आपणी सेव है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक कलि जोत धर, गुरमुखां देवे सच्चा नाम धन, जपाए रसन स्वास स्वास है। हरि का रूप अगम्म, गुरमुख जाणया। हरि का रूप अगम्म, चले चलाए आपणे भाणयां। हरि का रूप अगम्म, दिस ना आए राजे राणयां। हरि का रूप अगम्म, ना कोई परखे ना कोई वेखे, बण बण बैठे वड वड सुघड़ स्याणयां। गुरमुख विरला नेत्र पेखे, जिस सिर हथ्थ रक्खे भगवानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां देवे साचा दानया। देवे दान भगत भगवान। कलिजुग झुल्ले

गुरमुख साचे एका सच निशान। बेमुख जीव माया रुले, भुल्लया नाम निधान। लग्गी अग्ग काया कुले, चारों कुन्ट होए बेमुख जीव सुंञ मसाण। अमृत आत्म सभ दे डुल्ले, मिटदा जाए सर्ब निशान। मदिरा मासी भुल्ले, प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर, वड बली बलवान। पाणी पैणा काया चुल्ले, बेमुख जीव फेर पछतान। जन भगतां हरि देवे भण्डारे खुल्हे, अट्ठे पहर आवण जाण। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, करे भेख श्री भगवान। धरया भेख अगम्म रूप अपार है। पूर कराए काम, लोकमात हरि जामा धार है। कलिजुग जीवां अन्तिम मेटे भरम, शब्द खण्डा फेरे दो धार है। लक्ख चुरासी लाहे चम्म, अन्तिम आपणा आप गई हार है। ना मिले साचा दाम, विसरया करतार है। बेमुख अन्तिम रोवण नीर वहावण छम्म छम्म, धर्म राए ना सुणे पुकार है। जोती अग्नी लए थम्म, काया करे ना ठंडी ठार है। निज्झ मावां घर पए जम्म, ना मिल्या नाम मुरार है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम जोत धर, जन भगतां पाउँदा सार है। जन भगतां होए सहारा। देवे नाम अपर अपारा। पूर कराए काम, होए अन्त सहारा। पल्ले बन्न्हे साचा दाम, साचा नाम हरि गिरधारा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचा करे वणज वपारा। साचा वणज कर वपारे। गुरमुख साचा सच दुआरे। कलिजुग भुल्ले जीव गंवारे। आत्म होई अन्ध अंध्यारे। घर घर रोवण नार, किसे ना दिसे कन्त भतारे। चारों कुन्ट अन्धेर दिसे, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे। गुरमुखां हरि आया हिस्से, आत्म सेजा सुत्ता पैर पसारे। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक जोत धर, जन भगतां पूर्ब कर्म रिहा विचारे। पूर्ब कर्म विचारे, सर्ब कुछ जाणदा। आत्म सेजा पैर पसारे, अचरज खेल श्री भगवान दा। बेमुखां दिसे ना कोई किनारे, भुल्ले दर हरि निगाहबान दा। गुरमुख विरला पावे सारे, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, माया जाल सृष्ट सबाई उत्ते ताणदा। माया रूपी तणया ताणा। विच फसाया राजा राणा। आत्म अन्धा पापी गन्दा, जूठा झूठा वज्जा जिंदा, हरि ना गाया बत्ती दन्दा, मदिरा मासी झूठा बन्दा, भुल्लया हरि भगवाना। आत्म होई दूई द्वैती कंधा, ना दिसे सच टिकाणा। ना कोई सुणाए साचा छन्दा, भुल्लया हरि भगवाना। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, लोकमात जोत धर, नाल ल्याया सोहँ शब्द दूई द्वैती मेट मिटाना। दूई द्वैती आपे कटे। गुरमुख विरला साचा रस रसना चट्टे। प्रभ जोत करे उज्जयारे, प्रभ अबिनाशी काया झूठे मट्टे। सोहँ शब्द तन छुहाए, सोहँ शब्द साचा पट्टे। गुरमुख साचा आदि अन्त हंढाए, ना चोग अन्त जगत निखुट्टे। अन्तिम वेले होए सहाए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां चढ़ाए साचा फट्टे। बेमुखां हरि दए हुलारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। चारों कुन्ट हाहाकारा। किसे ना दिसे कोई किनारा।

प्रगट होवे निहकलंक नरायण नर अवतारा। जोत सरूपी जामा पाया, शब्द खण्डा हथ्थ दो धारा। राजा राणा सर्ब उठाया, ना कोई जाणे जीव गंवारा। आपणा भाणा आप आपणे हथ्थ रखाया, प्रभ अबिनाशी सच भतारा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, अचरज खेल आप रचाया। अचरज खेल किया करते। वरते कहर उप्पर धरते। बेमुख जीव लड़ लड़ मरते। गुरमुख विरले आयण दर ते। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, सच इशनान कराए गुरमुख साचे संत जनां, आत्म साचे सर ते। बेमुखां बद्धा कलिजुग झेड़ा। प्रभ अबिनाशी एका देवे उलटा गेड़ा। धरत मात तेरा खुल्हा कराए वेहड़ा। शब्द सरूपी खेल रचाया चारों तरफ छेड़े छेड़ा। आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाया, जन भगतां बन्न्हे बेड़ा। हरि का नाउँ जिस रसन ध्याया, वसदा रहे काया नगर खेड़ा, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, सृष्ट सबाई लाए इक्क उखेड़ा। इक्क उखेड़ा जाए लग। तत्ती वा जाए वग। बेमुख जीव जायण दग। कलिजुग वेला अन्तिम होया, बणे हँस कग। साचा हल किसे ना जोया, रसना ना जपया वड दाता सूरा सरबग। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, बेमुख कलिजुग जीवां अन्तिम पकड़े शाह रग। आपे पकड़े पकड़ उठाए। अग्न लगाए बहत्तर नाड़े। अग्न जोत हरि दए साड़े। करे खेल पहली हाढ़े। बेमुखां दिन आए माढ़े। फिरन भौंदे विच उजाड़े। चारों तरफ फिर फिर थक्के, मूंह दे भार सुट्टे, उत्ते पावे भारे। बेमुखां मुख पैण थुक्के, प्रभ का भाणा ना कोई विचारे। आपे परखे चंगे माढ़े, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उठाए एका साची धाड़े। उठे धाड़ वड हँकार, चारों कुन्ट होए ख्वार, ना कोई सके सुरत संभाल है। सृष्ट सबाई होए दो फाड़, खाण आया जम काल है। बेमुख जीवां देवे झाड़, फल दिसे ना किसे डाल है। जोत अग्न विच देवे साड़, ना होए कोई रखवाल है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, आपणी गोद लए उठाल है। शब्द तीर चढ़या चिल्ले्ह। सृष्ट सबाई मात हिल्ले। जूहां जंगल उच्च पहाड़ टिल्ले। धरन मात तेरा बणे अखाड़ा, ढहिंदे जाण मन्दिर महल, वड वड जो दिसण किल्हे। कलिजुग बणया अन्तिम लाड़ा, लक्ख चुरासी पाई छिले। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम जोत धर, आप मिटाए बूरे कक्के बिले। बूरे कक्के पैण धक्के। शेख़ मुसायक पीर गौंस मक्के मदीने धक्के। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, शब्द डण्डा हथ्थ विच फड़या, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे जूठे झूठे फल पक्के। कलिजुग फल होया त्यार। माया राणी तेरी सची खिड़ी इक्क गुलज़ार। प्रगट होवे वाली दो जहानी, करे खेल अपर अपार। शब्द मारे एका कानी, चारों कुन्ट दहि दिश धार। कोई ना दिसे राजा राणी,

मिले ना नार कन्त भतार। मिटदी जाए वेद पुरानी, कुरान अंज़ील अंज़ील कुरानी खाणी बाणी अन्तिम होई दुख्यार। दुरमति कलिजुग जीवां अन्दर वसी, आत्म भरया इक्क हँकार। गुरमुखां दे दर तों नस्सी, भुल्लया इक्क करतार। मनमति कलिजुग जीआं आए हिस्से, चारों कुन्ट दहि दिश रहे झक्ख मार। जूठी झूठी चक्की पीसे, अन्तिम होए दो फाड़। प्रभ अबिनाशी किसे ना दिसे, निहकलंक नरायण नर, लोकमात आया जामा धार। गुरमुख साचे संत जनां आप बणाए साचे लाड़। गुरमुखां मेल मिलान है। जिस मिल्या हरि भगवान है। दित्ता जीआ दान है। झुल्लया नाम निशान है। फलया फुल्लया विच जहान है। पूरे तोल तुल्या, देवे साचा दान है। गुरमुख साचा मिटाए आवण जाण, फल लगाए साचे डाल है। कलिजुग फल अन्तिम हुलया, ना सके कोई पछान है। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, चौथे जुग आदि अन्त जुगां जुगन्त, करे खेल श्री भगवान है। आदि अन्त जुगा जुगन्त एका कार है। तिन्नां लोआं पावे सार है। चौदां हट्टां इक्क बज़ार है। सृष्ट सबाई होई रंडा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार है। चारों कुन्ट चले चण्ड प्रचण्डा, अष्टम्भुज होए आप अस्वार है। धर्म राए दर खोल्हे कुण्डा, छोटा बाला भुयंग कुमार है। लक्ख चुरासी कलिजुग जीव अन्तिम होया लंगढ़ा लूल्हा टुंडा, चढ़या रहे तन बुख़ार है। मौत लाड़ी विच मात आई, बेमुखां आपणे चुक्के कंधे, पाणी देवे उत्तों वार है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, करे खेल अपर अपार है। जोत सरूपी जामा पाए। कलिजुग किसे दिस ना आए। नौ खण्ड पृथ्वी साचे हिस्से, शब्द सरूपी रिहा कराए। किसे छत्र ना दिसे सीसे, राजे राणे ख़ाक रुलाए। जोती जोत सरूप हरि, एका एक शब्द जणाए। शब्द डंक इक्क लगांयदा। राजा राणा सरन लिआंयदा। गऊ ग़रीब निमाणा गले लगांयदा। आपे वरते आपणा भाणा, दूजा ना कोई साथ रखांयदा। तणदा रहे साचा ताणा, लक्ख चुरासी विच समांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात जोत धर, आपणा खेल करे भगवाना। कलिजुग जीव ना भुल्ल, अन्तिम वार है। झूठी माया विच ना रुल, ना कोई पावे सार है। पूरे तोल जाणा तुल्ल, एका शब्द नाम अधार है। दरगहि साची पावे मुल्ल, ना होवे कोई उधार है। भाग लगाए आपणी कुल, प्रगट होए विच संसार है। सच भण्डारा गया खुल्ह, प्रगट होया हरि गिरधार है। कोई ना लग्गे एथे मुल्ल, चरन प्रीती इक्क विहार है। जो दर आए भुल, बख्शणहार हरि करतार है। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, करे खेल अपर अपार है। हरि का खेल अपर अपारा। आदिन अन्ता जोत सरूपी भेव भेख न्यारा। साचा राह किसे ना सुझे, बेमुख रहे झक्ख मारा। भेव खुल्हाए आत्म गूझे, देवे दरस अगम्म अपारा। भेव चुकाए एका दूजे, एका बन्न्हे साची धारा। दरस दिखाए नैण तीजे, लोयण खोल्हे हरि करतारा। तन मन

काया सीजे, अमृत वरखे ठंडी ठारा। गुरमुख फेर पतीजे, प्रगट होए हरि निरँकारा। आपणा कारज आपे कीजे, ना मंगे कोई सहारा। साचा दरस दान जन भगतां दीजे, आए चल दुआरा। दरगहि साची करे रीझे, आप चढ़ाए शब्द घोड़े कर सोलां शृंगारा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जोत सरूपी वडा शाहो भूप, खेल अपर अपारा। खेल अपर अपार वाली दो जहानया। क्या कोई जाणे जाण पछाणे, सृष्ट सबाई आपे बानीआ। गुरमुख विरले आप चलाए आपणे भाणे, देवे नाम गुणवन्त गुण निधानीआ। आप भुलाए राजे राणे, अन्तिम वेले सर्ब पछतानीआ। साचा माण गुरमुख विरला प्रभ दर पाए, जिस होवे आत्म ब्रह्म ज्ञानीआ। सो जन होए सुघड़ स्याणे, जिस जन करी चरन धूढ़ इशनानया। आप चढ़ाए शब्द बबाणे, सच उडान उडानया। गुरमुख साचे एका रंग रंगाने, कलिजुग तेरी अन्त निशानया। दर घर एका सेवे, देवे सजण आत्म वथ आप रखानया। बेमुख हरि लाए डन्न, ना किसे कोई छुडानया। कलिजुग अन्तिम होए अन्ध, राम रहीम ना किसे पछानया। पंचां तत्तां लाई अग्ग, तन भरया इक्क अभिमानया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां देवे सच्चा नाम निधानया। देवे सच्चा नाम निधाना। वाली दो जहानां हरि भगवाना। प्रगट होवे कृष्ना कान्हा। जोत सरूपी पहरे बाना। चले चलाए आपणे भाणा। इक्क चलाए सतिजुग सोहँ सच्ची बाना। सतिजुग साचे शब्द अपार। सोहँ चले विच संसार। चार वरनां इक्क दर, राउ रंक ना कोए विचार। सर्ब जीआं दा इक्क दातार। एका जोत लक्ख चुरासी पसर पसार। आप कराए आपणी दासी, ना कोई दिसे होर द्वार। प्रगट होए घनकपुर वासी, खेल करे अपर अपार। मेट मिटाए मदिरा मासी, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। रसना गाए पुरख अपार। मानस जन्म कर रहिरासी, जिस जन देवे किरपा धार। बेमुख दर दर घर घर करन हासी, भुल्लया हरि नर करतार। गुरमुख साचे संत जनां, सदा बलि बलि जासी, आत्म जोत सच्ची प्रकाशी, मिटया अन्ध अंध्यार। भरम भुलेखा दूर करासी, एका शब्द स्वास चलासी, सोहँ शब्द कराए जै जै जैकार। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, ना कोई बणे सज्जण सुहेला, कलिजुग जीआं वक्त दुहेला, जोती जोत सरूप हरि, करे खेल अपर अपार। आपणी खेल जाए कर। आपे गुर आपे चेल। प्रगट होए गुर गोबिन्द, सरन लगाए वाली हिन्द, जोत सरूपी दरस दिखाए वड दाता गुणी गहिंद। भरम भुलेखा दूर कराए, आप मिटाए आत्म चिन्द। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपणा खेल आप रचन्द। चरन धूढ़ इशनान करांयदा। दुरमति मैल किरपा कर, साचा हरि दूर करांयदा। अठसठ तीर्थ रही फैल, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, साचा मेघ बरसांयदा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साचा मार्ग जगत लगांयदा। चले चाल जगत निराली।

प्रगट होवे दो जहानां वाली। चार कुन्ट उठ उठ वेखे, घर घर दिसण खाली। गुरमुख विरला आपे वेखे, फल लगाए साची डाली। मिटदे जाण औलीए पीर शेख़े, कलिजुग तेरी घटा काली। आप मिटाए लिखी रेखे, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, अग्नी जोत एका बाली। भगत वछल गिरधार दया कमांयदा। देवे नाम शब्द अपार, रिदे वसांयदा। घर साचे विच देवे वाड़, गुरमुखां साची बूझ बुझांयदा। आत्म खोल्हे बन्द कवाड़, माया पड़दा पांयदा। जोत जगाए बहत्तर नाड़, साचा भेव खुल्हांयदा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, साचे मार्ग पांयदा। साचे मार्ग जो जन चले, प्रभ अबिनाशी साचे हरि छत्र छाया हेठ पले, अन्तिम किरपा कर दरगहि साची साचे घर बहांयदा। आप वसाए साचे दर आपणे इक्क महल्ले। इक्क वसाए निहचल धाम अटल्ले। दूजा ना कोई वड़े, जोती जोत सरूप हरि, फड़ फड़ साचे संत जनां, साचा माल धन बन्न्हाए पल्ले। बख्शे नाम ख़ज़ाना। प्रभ अबिनाशी दाना बीना। गुरमुख विरले रसना चीना। जोती जोत सरूप हरि, साचा देवे माल धन, गुरमुखां आत्म जाए मन, प्रभ अबिनाशी बेड़ा देवे बन्न, आप आपणे घर बहांयदा। बेड़ा बन्न्हे बन्न्हणहारा। घड़े भन्ने भन्नणहारा। आपे डन्ने डन्नणहारा। शब्द सुणाए कन्ने, साचा राग सुणावणहारा। साची जोत जगाए तने, जोती दीप करे उज्जयारा। आप वसे ना किसे छप्परी छन्ने, जोत सरूपी भेख अपारा। भगत जनां हरि बेड़ा बन्न्हे, प्रगट होए विच संसारा। आदि अन्त जुगा जुगन्त, एका एक एकँकारा। गुरमुख साचे संत जनां, फड़ फड़ बाहों लाए पार किनारा। मेल मिलाए साचे संत, खिच्च लिखाए चरन दुआरा। आप बणाए साची बणत, अमृत चले नाम फुहारा। प्रभ दी महिंमा बड़ी अगणत, क्या कोई जाणे जीव गंवारा। एका जोती आदिन अन्त, आवे जावे वारो वारा। आपे पकड़े देव दंत, जन भगतां बणे लिखारा। साचा शब्द सुणाए छंत, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। गुरमुख विरला मानस जन्म जाए जीत, हउमे रोग निवारा। लक्ख चुरासी होए भस्मंत, लग्गे अग्नी इक्क अपारा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां बणे आप सहारा। जन भगतां होए सहाई दया कमांयदा। फड़ फड़ बाहों पाए राहे, जूठ झूठ नष्ट करांयदा। दरस दिखाए सुत्या राती, फड़ फड़ बाहों रातीं उठांयदा। बेमुख जीव कलिजुग रुट्ठा, प्रभ अबिनाशी दिस ना आंयदा। अन्तिम वेले वढ्ढे नक्क गुत्ता, ना कोई सहारा अखवांयदा। कलिजुग अन्तिम तेरी आप सुहाए रुत्ता, पूरन भगवन्त जोत सरूपी जामा पांयदा। सतिजुग बणाए साची बणत, सच्ची धार जगत चलांयदा। प्रगट होवे हरि साचा कन्त, निहकलंक नरायण नर अवतार साचा लेखा आप गिणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे आप समांयदा। भाणा जाणे हरि भगवन्ता। जोत सरूपी आदिन अन्ता। बिन रंग रूपी साचा कन्ता। भुल्ले हरि वड वड शाहो

भूपी, बण बण बैठे वड वड दंता। ना कोई जाणे सति सरूपी, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे विच रहंता। जामा धारे हरि निरंकारया। कलिजुग तेरा वेख भेख, पावे साची सारया। बणदा जाए झूठा लेख, भुल्ले जीव गंवारया। लक्ख चुरासी नेत्र लैणा पेख, अन्तिम वेले आई हारया। जोत सरूपी जामा धारे खुल्हे रक्खे केस, सतिजुग साचा दर दरवेश, एका एक ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, अन्त ना पारा वारया। एका जोत नूरो नूर साची तूर, शब्द अगम्म अपारया। सर्ब गुणां भरपूर, बेमुख जानण दूर, गुरमुखां दर द्वार आत्म सेजा साची आसण ला रिहा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपणा भेव आप खुल्हा रिहा। आपणा भेव आपे खोल्हे। पूरे तोल सृष्ट सबाई तोले। आप अडोल कदे ना डोले। हरि अभुल्ल जोत सरूपी साचा बोले। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां पड़दे आपे खोल्हे। बेमुखां अन्तिम देवे दंड। घर घर रोवे नार रंड। वेले अन्तिम आई कंड। मेटी जाए जगत पखण्ड। कच्चे भन्ने हरि जी अंड। तोड़े आत्म सर्ब घमंड। चले चण्ड प्रचण्ड, आपे पावे साची वंड। गुरमुखां रक्खे आत्म ठंड। शब्द बन्न्हाए सच्ची गंढ्ढ। कलिजुग तेरी बाल जवानी बिरध अवस्था गई हंढ। निहकलंक कलि जामा पाया, शब्द डण्डा नाल ल्याया, साचा कंडा इक्क वखाया, सोहँ डण्डा अग्गे लाया, लक्ख चुरासी करे खण्ड खण्ड। लक्ख चुरासी हरि जी खण्डे। अन्तिम वेले वढ्ढे गंढ्ढे। चारों कुन्ट वेले अन्त पए दुहाई विच वरभण्डे। ना कोई सके किसे छुडाई, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां सोहँ दात साची वंडे। सोहँ वंडे साची दात नाम अपार है। गुरमुख आत्म होए ना रंडे, मिले माण विच वरभण्डे, कलिजुग तेरी अन्तिम वार है। आप चढ़ाए सोहँ साचे डण्डे, तिन्नां लोकां करे बाहर है। करे खेल हरि विच ब्रह्मण्डे, जोत सरूपी इक्क अकार है। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपे जाणे आपणी सार है।