पुस्तकालयभाग ४

१० जेठ २०११ बिक्रमी तेजा सिँघ दे गृह पिण्ड भुच्चर ज़िला अमृतसर

हरि साचे संत दुलारया। प्रभ बख्शे चरन प्यारया। साची देवे जोत, आत्म करे अकारया। दुरमति मैल हरि जी धोत, एका रंग चढ़ा रिहा। निर्मल कराए जात गोत, चौहां वरनां रक्खे बाहरया। कलिजुग जीव रहे रोत, ना मिले हरि भतारया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां, एका देवे शब्द अधारया। साचा संत शब्द अधार है। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, देवे अपर अपार है। आत्म साची जोती धर, मिटाए अन्ध अंध्यार

है। आप वखाए साचा दर, खोल्हे बन्द कवाड़ है। नज़री आवे एका घर, जोत सरूपी साचा वसे लाड़ है। धरत मात करी सच्ची त्यारी। चल आई निहकलंक तेरी चरन द्वारी। भेव खुल्हाए राउ रंक, देवे माण आप गिरधारी। देवे वड्याई विच मात जिउँ राजा जनक, साचे दर मिले सच्ची सरदारी। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होया कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। सच्ची मात धन कमाईआ। संत मनी सिँघ तेरी सेव कमाईआ। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, साची जोत जगाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम होए सर्ब सहाईआ। आपे बणे सज्जण सुहेल, आपे पिता माईआ। गुरमुख साचे संत जनां बैठा गोद उठाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण जाणे तेरी वड्डयाईआ। ना एह बिरध ना एह बाल जवान। लक्ख चुरासी विच्चों लभ्भा हरि जी इक्क अनमुल्लड़ा लाल। एका रंगण नाम चढ़ाई, साची चोली तन रंगाई, रंग कराया लाल। साची माई तेरी अन्तिम वार ख़ुशी मनाई, प्रभ अबिनाशी धारया भेख साचा रंग दए चढ़ाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम जोती मेल मिलाई। जगे जोत अगम्म अपारया। आप वसाए साचे घर हरि निरंकारया। पूर कराए कलिजुग काम, बख्शया चरन प्यारया। उज्जल मुख जगत, इक्क झुलाए नाम निशानया। ना कोई मंगे अन्तिम दाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क प्याए अमृत सच्चा जामया। अमृत आत्म आप प्याया। भरम भउ भुलेखा कलिजुग अन्तिम बाहर कढाया। प्रभ अबिनाशी लिखण आया साचा लेखा, जोत सरूपी भेख वटाया। आप मिटाए बिधना लिखी तेरी रेखा, साचा माण जगत दवाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, दरगहि साची दए बहाया। सच्ची माता धन कमाई है। गुरमुख विरले सेव कमाई है। आप मिटाए आत्म चिन्द, ना करे कोई निन्द, हरि रघुराई है। प्रगट होया गुणी गहिंद, एका बख्शे चरन सरनाई है। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, प्रगट जोत साचे संत जनां, अन्तिम अन्त देण आया वधाई है। अन्तिम देवे हरि वधाई। गुर संगत साची संग रलाई। दोहां धिरां दा मेल मिलाई। आप चुकाए लहणा देणा, शब्द पहनाए तन गहणा, कलिजुग कूड़ा आप मिटाए आत्म चिन्द, निहकलंक जोत जगाई। दर घर साचे एका बहिणा। धर्म राए ना दए सजाई। कलिजुग जीव जूठे झूठे भाण्डे भज्जण, ना होवे कोई सहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त देवे सदा सदा वड्याई। साचा संत नाम अधारा। सच वस्त हरि पावे झोली, इक्क कराए वणज वपारा। शब्द देवे तिक्खी धारा। साचा लेख प्रभ जाए लिखी, उज्जल कराए विच संसारा। सच वस्त हरि झोली पाए, गुरमुख बणया सच वणजारा। साचे संत हरि दए वड्याई, एका दर बणया सच भिखारा। साचे संत मित गत गति मितक हरि ना जाणी, मेल मिलावा हरि निरँकारा। साचे संत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

निहकलंक नरायण नर, आत्म बूझ बुझारा। साचे संत मिले हरि जगदीश। साचे संत क्या कोई तेरी करे रीस। साचे संत किरपा कर, इक्क पढ़ाई शब्द हदीस। साचे संत आत्म साची जोत धर, आप मिटाए बीस इकीस। साचे संत आप खुल्हाए आत्म दर, साचा राग सुणाए पंजां तत्तां जाए पीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा छत्र झुलाए सीस। साचे संत इक्क चढ़ाए नाम रंग। मानस जन्म ना होए भंग। प्रभ दर मंगण एका मंग। शब्द घोड़े कसे तंग। चारों कुन्ट बेमुख जीव फिरन नंग। निहकलंक नरायण नर, शब्द घोड़े हो अस्वार, सच्ची वजाए इक्क मृदंग। लक्ख चुरासी पावे सार, प्रगट होए विच संसार, जोती जगे अपर अपार, चारों कुन्ट दिसण कुरंग। निहकलंक नरायण नर, बेमुख जीवां अन्तिम अन्त, धर्म राए दर देवे टंग। साचे संत आत्म सच मन्ने। प्रभ अबिनाशी बेड़ा बन्न्हे। साचा नाम सुणाए कन्ने। गुरमुख साचे आत्म मन्ने। धर्म राए मूल ना डन्ने। प्रभ अबिनाशी होए सहाए, आप उठाए आपणे कंधे। जोती जोत सरूप हरि, जोत सरूपी जामा धर, आपे बेड़ा बन्न्हे। साचे संत चरन प्यार है। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, एका देवे सच्ची धार है। गुरमुख विरला प्रभ दर जाए तर, कलिजुग अन्धेरी रात है। अट्ठे पहर रसन उचर, सोहँ शब्द अपार है। इक्क जपाए रसना जिहवे, देवे अमृत फल आत्म साची धार है। आत्म बीज साचा बोवे, गुरसिख आत्म मारे सर्ब हँकार है। अमृत जाम साचा पीवे, चरन प्रीती एका अपर अपार है। निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाहों पकड़ कलि जाए तार है। साचा संत सर्ब का ज्ञाता। मिल्या मेल हरि पुरख अबिनाशी पुरख बिधाता। प्रगट होए घनकपुर वासी, कलिजुग मिटाए अन्धेरी राता। सृष्ट सबाई करे दासी, इक्क बंधाए चरन नाता। मेट मिटाए मदिरा मासी , चार वरन इक्क कराए ना कोई पुच्छे ज़ाता पाता। साची जोत मात जगाई, जोती जोत सरूप हरि, माण गंवाए, शब्द तीर चलाए, राउ रंक इक्क कराए, शब्द डंक इक्क वजाए। भुल्ले फिरन पंडत काशी, पंडत पढ़न वेद पुरान वखाण दे। प्रभ अबिनाशी साचा कन्त, कलिजुग जीव आत्म भुल्ले रुले डुल्ले, ना कोई पछाणदे। खाणी बाणी कर विचार, बेमुख डुब्बे मँझधार, अन्त ना पाई साची सार, झूठी ख़ाक छाणदे। अंज़ील कुरानी आई हानी, झूठी होई अन्त निशानी, आत्म भरया इक्क हँकार दे। निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी खेल रचाया, सोहँ सच्चा डंक वजाया, गुरमुख साचे संत जनां फड़ फड़ बाहों जाए तार दे। संत दुलारे हरि शब्द ढंडोरे। शब्द सरूपी साचा बोले, प्रभ अबिनाशी चढ़ के घोड़े। मदिरा मासी कढ्ढे दर दर घर घर कुट्ट, आत्म बीज कौड़ा रीठा भन्ने जोड़े। लक्ख चुरासी प्रभ दर जाए छुट्ट, प्रभ अबिनाशी जामा धर, वागां आया मोड़े। घर घर पैंदी दिसे फुट्ट, शब्द सरूपी मारे सिर हथौड़े। गुरमुखां देवे शब्द भण्डार अतुट, शब्द तीर रसना जाए

छुट्ट, आप चढ़ाए साचे पौड़े, बेमुखां नीरथ जाए मुक्क, शब्द कटार देवे टुक्क, ना कोई अन्तिम बौहड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आप आपणी सरन लगाए, दरगहि साची माण दवाए, अन्तिम जोती जोत जोड़े। गुरमुख साचे चरन बलिहारी। साची दित्ती नाम इक्क ख़ुमारी। दूजी दात हरि दरस अपारी। तीजा नैण खोल्ह वखाणी। चौथे घर पावे सारी। पंजवें साचा मेल मिलाए, छेवें घर आप बहाए, मिली सच्ची सरदारी। सत्तवें सति सरूप वखाए, जगे जोत अगम्म अपारी। अठवें अट्ठ सट्ठ तीर्थ गंवाए, अमृत आत्म बख्शे भारी। नौवें दर बन्द कराए, शब्द अग्गे डण्डा भारी। दसवें घर जो जीव पछाणे, जिथ्थे वसे हरि निरँकारी। निहकलंक नरायण नर, प्रगट हो साचा देवे नाम धन्ना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी बणे आप सहारी। साचे संत हरि प्रितपाले। आप बणाए साची बणत, प्रभ दया कमाए। बण बण आए हरि साचा कन्त, गुरमुख सुहागण नार हरि आप उपजाए। लक्ख चुरासी जीव जन्त, बेमुख प्रभ का भाणा दिस ना आए। जन भगतां बणाए साची बणत, चरन प्रीती इक्क कराए। प्रभ की महिंमा बड़ी अगणत, कोई जीव भेव ना पाए। जूठे झूठे मायाधारी माया लूठे संत, ना जानण खेल मुरारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साची देवे शब्द उडारी। शब्द उडारी हरि उडांयदा। आप वसाए सच महल अटारी, जिथ्थे आसण लांयदा। शब्द सुणाए इक्क धुन्कारी, दीपक जोती इक्क वखांयदा। देवे आप सच्ची सरदारी, तिन्नां लोकां माण गवांयदा। प्रभ अबिनाशी गुर पूरे किरपा धारी, चौदां हट्ट चौदां लोक पैरां हेठ रखांयदा। जन भगतां पाए आपे सारी, आत्म जोती इक्क टिकांयदा। साची देवे शब्द धारी, सुन समाध खुल्हांयदा। शब्द खण्डा फड़ दो धारी, दूई द्वैती पड़दा वढ्ढ वखांयदा। दरस दिखाए हरस मिटाए, जगे जोत अगम्म अपारी, प्रभ अबिनाशी डगमगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच्चे धाम बहांयदा। साचा धाम इक्क रखाया। गुरमुख साचा विच बहाया। चारों कुन्ट चार चुफेर, शब्द सरूपी पहरा लाया। कलिजुग जीव भुल्ले, वड वड शाहो भूपी, किसे हथ्थ ना आया। ना कोई दिसे रंग रूपी, एका जोत सति सरूपी, नर नरायण हरि रघुराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत प्यारे, प्रभ साचा देवे नाम अथाहया। माहणा सिँघ तेरे काज संवारन आया। माहणा सिँघ मन गया मन्न। आत्म निकलया झूठा जन। एका प्रीत लग्गी तन। आत्म होई ना अन्तिम अन्न्ह। धर्म राए ना लाया डन्न। प्रभ अबिनाशी परखे साची नीत, कलिजुग अन्तिम बेड़ा जाए बन्न। ना कोई मन्दिर गुरदुआरा मसीत, ना कोई छप्परी छन्न। लक्ख चुरासी कलिजुग अन्तिम होई अन्न्ह। प्रभ अबिनाशी आपे घड़े आपे लए भन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां इक्क सुणाया सोहँ शब्द सुहागी

गीत कन्न। सच्चा शब्द इक्क सुणाया। फड़ फड़ बाहों राहे पाया। संत मनी सिँघ विच विचोला आप बणाया। दर घर साचे होया गोला, चरन प्रीती सेव कमाया। प्रभ आप रंगाया काया सच्चा चोला, गुरमुखां रंग आप चढ़ाया। इक्क सुणाया शब्द ढोला, जगी जोत इक्क अमोला, आत्म होई रुशनाया। बेमुख जानण आला भोला, दरगहि साची जिस जाए भाग लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क ल्याया शब्द डोला, गुरमुख साचे संत बहाया। शब्द डोली गया चढ़। प्रभ अबिनाशी फड़या लड़। दर घर साचे गया वड़। राह विच ना गया अड़। अट्ठे पहर दर्शन पाए, प्रभ अबिनाशी दर दुआरे अग्गे खड़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द इक्क फड़ाया, सोहँ अक्खर नाम रखाया, अन्तिम बेड़ा पार कराया, पंजां तत्तां नाल रिहा लड़। पंज तत्त हरि जी खण्डे। एका साचा नाम वंडे। कलिजुग तेरे अन्तिम कन्ढ्ढे। हीरा घाट लगाए गुरमुख साचे डण्डे। चरन प्रीती साची लाई, जुगा जुगन्त नाल हंढे। साचे दर सेव कमाई, होए रुशनाई विच वरभण्डे। पूर्ब लहणा आप चुकाई, प्रभ अबिनाशी दया कमाई, तेरी भस्म सुटाई विच नहिर कन्ढ्ढे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी फड़ फड़ मारे चारों कुन्ट करे ख्वारे, आप चलाए चण्ड प्रचण्डे। भस्म ढेरी आप उठाई, सर सरोवर साचे प्रभ आप टिकाई। बेमुख कलिजुग जीवां प्रगट जोत, मुख लावण आया छाही। गुरमुखां आत्म मैल धोत, साची करे रुशनाई। ना कोई पुच्छे ज़ात पात, ऊँच नीच एका रंग रंगाई। जोती जोत सरूप हरि, दर घर साचे आए देवे वड्याई। मात मिले वड्याई, नाम निशान है। गुर पूरे दया कमाई, दीआ इक्क शब्द बबाण है। चारों कुन्ट करे रुशनाई, झुले सच्चा इक्क निशान है। साची भस्म हीरा घाट रुढ़्हाई, लिख्त लिखाए हरि भगवान है। लक्ख चुरासी फंद कटाई, सिँघ माहणा वड बली बलवान है। गुरसिख पूरे तेरी सच कमाई, पैज रखाई वाली दो जहान है। एका रक्खी हरि सरनाई, अन्त चुकाई जम की कान है। चारों कुन्ट दए दुहाई, बेमुख जीव सर्ब कुरलान है। लक्ख चुरासी पई फाही, ना अन्तिम कोई छुडान है। किसे ना मिल्या साचा माही, रोंदी पई अंज़ील कुरान है। भुब्बां मारन थांउँ थाँईं, वेद पुरानां आई हान है। निहकलंक कलि जोत जगाई, खाणी बाणी होई हैरान है। साचा डंक इक्क वजाई, आप उठाए रंक राजान है। साचा द्वार बंक आप सुहाए, जगाई जोत हरि भगवान है। एका रंग हरि आप रंगाए, सोहँ शब्द महान है। जोत सरूपी तनक लगाए, गुरमुख साचे आत्म जाए मान है। देवे वड्याई जिउँ जनक रघुराए, जगत रखाए नाम निशान है। अन्तिम वेले होए सहाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान है। माहणा सिँघ मन भया वैराग। आत्म बुझी तृष्ना आग। कलिजुग सोया गया जाग। प्रभ अबिनाशी चरन प्रीती गया लाग। साचा कन्त इक्क हंढाया, संत मनी सिँघ राह वखाया, कलिजुग बणया

रहे सुहाग। अन्तिम वेले फेरा पाया, निहकलंक कलि जोत जगाया, जन्म जन्म दा कलि धोवण आया दाग़। सच घर सच आसण लाया, गुर संगत सारी संग रलाया, इक्क सुणाया साचा राग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, घर साचे लाए भाग। लग्गे भाग होए रुशनाई है। पकड़ी वाग हरि रघुराई है। सोहँ बद्धा तन साचा ताग, तुट्ट कदे ना जाई है। जोत सरूपी हरि धारे भेख, वरते हरि वड स्वांगी स्वांग, कलिजुग जीव ना कोई वेखे आपे रिहा भुलाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवण आया सच वड्याई है। माहणा सिँघ तेरा साचा मूल। आप चुकाए कन्त कन्तूल। शब्द डोली इक्क ल्याए शब्द पघूंड़ा लैणा झूल। चरन गोली आप बणाए, सिँघ सिँघासण डेरा लाए, ना कोई दिसे पावा चूल। नैण मुँधारी दया कमाए, विच संसार माण रखाए, नाम इट्ट इक्क लगाए, आत्म जोती डगमगाए, हीरा घाट आप चढ़ाए तेरे फूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, जन भगतां चुकाए साचा मूल। संत मनी सिँघ सच राह जणाया। गुरमुख साचा पकड़, धरत मात दा पूत बणाया। सोहँ लाया साचा तक्कड़, एथे ओथे दो जहान पूरो पूर कराया। शब्द डोरी ल्याया जकड़, पंजां तत्तां बन्न वखाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत प्यारे, बेड़ा बन्न्हण तेरा आया। बेड़ा बन्न्हे बन्न्हण जोग। दीआ दरस हरि अमोघ। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, घर घर पैणा सोग। गुरमुखां हरि सज्जण सुहेला, सोहँ शब्द चुगाए साची चोग। बेमुखां वक्त होए दुहेला, हउमे लग्गा काया रोग। जन भगतां करया साचा मेला, सिँघ माहणा तेरा लिख्या धुर संजोग। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, अन्तिम वेले कलि प्रगट जोत, देवण आया सच्ची चोग। साची चोग देवे जुगीशर। साचा तप किया तपीश्र। एका किया साचा जप, तुट्टी मुन सुन बणया वड मुनीश्र। प्रभ अबिनाशी चरन लाया चुण, प्रभ अबिनाशी हरि जगदीश्र। कवण जाणे हरि तेरे गुण, तिन्नां लोकां एका ईश्र। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत प्यारे। आपे पाए तेरी सारे। आए चल सच दुआरे। निहचल धाम अटल्ल वसदे रहण चबारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत प्यारे, आपे पाए तेरी सारे। जगत पित जगत गुर दाता। आपे बणे पित आपे माता। गुरमुख साचे संत जनां साचा काज रचाए, नाल ल्याए जगत भगत सच्ची बराता। सोहँ दाज झोली पाए, वेखे रंग तमाशा। सच घर हरि आप बहाए, किरपा कर नर हरि पुरख बिधाता। इक्क चुकाए जम का डर, दरस दिखाए इक्क इकांता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क प्रीत गुरसिख बणाई, आप बन्न्हाए चरन नाता। चरन नाता सदा हरि जोड़े। गुरमुख साचा मुख ना मोड़े। उतरे आत्म तृष्ना भुक्ख, काया वेल ना होए कौड़े। इक्क उपजाए

साचा सुख, आप चढ़ाए शब्द पौड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां अन्तिम वेले आपे बौहड़े। एका जोती साचा नूर है। सर्ब गुणां हरि भरपूर है। एका शब्द साची तूर है। सर्ब घटां हरि भरपूर है। जन भगतां हाज़र हज़ूर है। आप बणाए साची बणता, पंजां तत्तां करे चूर है। माण दवाए जीव जन्तां, जगे जोत जिउँ कोहतूर है। गुरमुख साचे संतां, एका देवे शब्द सरूर है। प्रगट होए आदिन अन्ता, बेमुख जानण दूर है। एका हरि साचा कन्ता, सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्बकला समरथ, जन भगतां रक्खे दे कर हथ्थ, बेमुखां नक्क पाए नत्थ, अन्तिम वेले जाए मथ, गुरसिख चढ़ाए शब्द साचे रथ, कर दरस सगल वसूरे जायण लथ्थ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां जीवां वंड कराए, अन्तिम आए हिस्से साढे तिन्न हथ्थ है। साची वंड आप कराई। नौ खण्ड पृथ्मी आप जगाई। सत्तां दीपां होए रुशनाई। पंचम् जेठ निहकलंक नरायण नर, मात जोत प्रगटाई। गुरमुख वेखे साचे नैण, बेमुखां दिस ना आई। आप चुकाए लहिण देण, धरनी धर हरि अख्वाई। गुरमुख विरले प्रभ दर लहणा लैण, एका जोती सति सरूपी, नैण साचे देखो, भरम भुलेखा दूर कराई। कलिजुग जीव कौड़े रीठे, शब्द हथौड़ा उप्पर लगाए, इक्क रंग चढ़ाए मजीठे, जो जन आए सरनाई। साची चक्की नाम पीठे, अग्गे तोट ना राई। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त, जन पगतां होए आप सहाई। जन भगतां दरस दिखांयदा। जोत सरूपी जोत धर, आपणा खेल रचांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त साध संत जन भगत आपे बन्ने लांयदा। रक्खे पैज वक्त सुहांयदा। मेल मिलावा सच्चे सच्च, जन्म मरन फंद कटांयदा। एका रक्खे शब्द खिच, गुरमुख हिरदे वास रखांयदा। गुरमुख जोती देवे साचा तेज, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। गुरमुख आत्म फूल विछानी सेज, साचा कन्त साचा चरन छुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आदि अन्त जुगा जुगन्त, साचे घर माण रखांयदा। साचे घर माण रखाए। गुरमुख साचे संत जनां, बाहों पकड़ आप लै जाए। पल्ले बन्न्हे नाम धन्ना, अग्गे बहि बहि गुरमुख खाए। साचा शब्द राग सुणाए कन्ना, आप आपणी बूझ बुझाए। कलिजुग माया ना लग्गे तना, आत्म ठंडी ठार रखाए, भाण्डा भेव भरम हरि भन्ना, एका दूजा भउ चुकाए। अन्तिम वेला बेड़ा आप बन्न्हा, सिँघ माहणा हरि पैज रखाए। निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी जामा धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचो साचे लेख लिखाए। लिखाए लेख लिखणहारा। सच कराया वणज वपारा। एका दीआ नाम अधारा। आत्म दीआ होए उज्जयारा। आपे किया जोत पसारा। सतिजुग तेरी रखाई साची नीहां, गुरमुख साचा भेंटा चाढ़्हा। कर कर कर्म

आपणा बीज बीआ, दर घर साचे हरि जी वाड़ा। साचा जाम अमृत पीआ, वा ना लग्गे तत्ती हाढ़ा। प्रभ अबिनाशी चरनी थीआ, धुरदरगाही किया साचा लाड़ा। साचा बीज मात बीआ, अन्तिम पक्कया वाड़ा। कलिजुग उखाड़े तेरी नीहां, चारों कुन्ट लग्गे अखाड़ा। साढे तिन्न हथ्थ किसे ना आवे सीआं, आप उठाए शब्द सरूपी वडी धाड़ा। गुरमुख साचे संत जन आप बणाए पुत्तर धीआं, होए सहाई विच जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लक्ख चुरासी सृष्ट सबाई, आप चबाए आपणी दाढ़ा। धुरदरगाही सच फ़रमाना। शब्द सरूपी कन्न सुनाणा। जोत सरूपी पूर कराना। गुरमुख साचे संत जनां हरि आप जगाना। आप बणाए साची बणता, वाली दो जहाना। साचा मेल आप मिलाया प्रभ अबिनाशी साचे कन्ता, किया खेल जगत महाना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ वक्त सुहाना। साचा शब्द हरि वरताया। मातलोक इक्क सुणाया। गुरमुख साचे संत प्यारे, आप बणाए सच सितारे, प्रभ अबिनाशी किरपा धारे, चिट्टा बाणा तन छुहाया। चिट्टा बाणा साचा राणा हरि जी साचा शाह सुल्ताना, आपणे रंग रंगाना। दरगहि साची देवे माणा, गुणवन्त हरि गुण निधाना। निहकलंकी पहरे बाणा। गुरमुख साचे हँस बनाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत पंचम् जेठ शब्द सरूपी चोग चुगाना। चुगे चोग माणक मोती। गुरमुख साचे साची जोती। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, दुरमति मैल दर साचे धोती। अट्ठ सट्ठ तीर्थ रहे फैल, कोई ना जाणे गोती। आप खुल्हाए धर्म राए दी जेल्ह, सृष्ट सबाई रही रोती। जन भगत कराए साचे सैल, दर घर साचे सृष्ट सबाई रही सोती। पंचम् जेठ पहली गुर संगत कीती पहल, लक्ख चुरासी रही रोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, गुरमुख साचे संग रलाया, जगाई साची जोती। शब्द बाणा तन शृंगारे। गुरमुख साचे संत प्यारे। मेल मिलावा साचे कन्त, करे कराए आप निरँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोलां कलां समरथ, सोहँ शब्द बणाए साचा रथ, आपणी हथ्थीं पकड़ नथ, आप लै जाए उच्च महल सच मुनारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा जगत अकथ्थ, सृष्ट सबाई पाए सत्थ, गुरमुखां सगल वसूरे गए लथ्थ, बेमुखां वेला गया ना आवे हथ्थ, जन भगतां हरि पार उतारे। चिट्टा बाणा साचा चानण। गुरमुखां बेड़ा आया बन्न्हण। जोती सरूपी मातलोक आपे साचा थम्म्हण। साचा माण आप दवाए , आत्म जोती मेल मिलाए, पंचम् जेठ जो जन सरनाई आए, ना मरन ना जम्मण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सरोवर आप नुहाए, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए, धर्म राए ना कढ्ढे संमण। साचे बाणे तेरी लाज। प्रभ अबिनाशी अन्तिम रक्खे गुरमुखां सिर ताज। चारों कुन्ट अग्नी भक्खे, गुरमुखां संवारे आपे काज। लक्ख चुरासी विच्चों कीने वक्खे, अन्तिम दित्ता

सतिगुर पूरे, चिट्टा बाणा साचा ताज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां साचे संत जनां, शब्द सरूपी आप उठाया, चरन प्रीती खिच्च ल्याया, इक्क लगाई सोहँ अवाज़। चिट्टा बाणा चिट्टा दुध्ध। करन आया प्रभ कारज सुध्ध। उज्जल कराए गुरमुख बुध। साचा माण विच दो जहान आप दवाए, गुरमुख साचे कन्त, कोई ना दिसे जेवड तुध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जामा धर, आप खुल्हाए भेव गुज्झ। चिट्टा बाणा साची रास। प्रभ अबिनाशी होए दास। सदा वसे आस पास। मानस जन्म कराए रास। सोहँ शब्द चलाए स्वास स्वास। झूठा गेड़ा होया नास। दरगहि साची माण दवाए, एका अन्तिम चरन बहाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप बिठाए, जोत सरूपी सच अकाश। चिट्टा बाणा रंग रंगीला। बख्शे साचा राणा, पंचम् जेठ कर कर हीला। आपे बणे अन्तिम वेले वञ्झ मुहाणा, नज़री आए हरि साचा चिट्टे अस्व छैल छबीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आपणी हथ्थीं आप पहनाया। सोहणा रंग इक्क चढ़ाया। काला दाग किसे दिस ना आया। आपणे हथ्थ पकड़ी वाग, सिध्धा राह इक्क रखाया। पंचम् जेठ होई रात सुहाग, वाहवा सोहणा कन्त मिलाया। गुरमुख विरला गया जाग, जीआ जन्त इक्क भुलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे हरि हँस बणाया काग, साचे सर सरोवर चरन धूढ़ गुरसिख नुहाया। चिट्टा बाणा मोती अनमोल। गुरमुख विरला रहे अतोल। आप तुलाया साचे तोल। कलिजुग तेरे अन्तिम वेले, गुरमुख साचा संत कदे ना जाए डोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादी सद ब्रह्मादी, गुरमुख बणाए सदा अनादी, सद वसे हरि जी कोल। सच वस्त विच मात लाधी, आप मिटाए कलिजुग अपाधी, चरन प्रीती साची बाधी, सच सुच्च अमृत प्याए घोल। माया राणी कलिजुग तेरी अन्तिम रिद्ध रिद्ध खाधी। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला ना कोई पिता पूत ना कोई तेरी दादी। एका चरखा आप चलाया, सोहणा सूत्र आप बणाया, चिट्टा ताणा आप तणाया, गुरमुखां कलि तन पहनाया, किरपा कर माधव माधी। अन्तिम वेले होए सहाया, सच निशान एह रखाया, चिट्टा अस्व रंग वखाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, दिवस रैण अट्ठे पहर रसन अराधी। चिट्टा बाणा कलिजुग अन्ध घोर। पकड़ पछाड़े पंज चोर। दर घर साचे वाड़े, बाहों फड़ अग्गे लए तोर। साचे घोड़े आपे चाढ़्हे, हथ्थ आपणे रक्खे डोर। गुरमुख बणाए साचे लाड़े, बेमुख जीव पावण शोर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा विच मात , प्रभ अबिनाशी किरपा धार, तुध बिन पार लँघाए केहड़ा होर। किरपा करी श्री भगवान। साचा दीआ जगत निशान। चिट्टा बाणा तन पहनान। चरन धूढ़ करे इशनान। आत्म दीआ ब्रह्म ज्ञान। निर्मल किया जीआ, मिल्या नर हरि

भगवान। अमृत साचा प्रभ दर पीआ। पंचम् जेठ ख़ुशी मनाण। प्रभ अबिनाशी रक्खे साया हेठ, विच उजाड़ बीआबान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचा बाणा तन पहनाया, सतिजुग तेरा मार्ग लाया, निहकलंक नरायण नर, इक्क झुलाए सच्चा सच निशान। हरि साचा हुक्म सुणांयदा। गुर मति दे समझांयदा। आत्म रक्खे धीरज यति, उलटी मति ना कोई रखांयदा। एका साचा नाम नित लैणा रट, चोरां यारां मेट मिटांयदा। चरन प्रीती सच नत्त, तोड़ विछोड़ा जगत गवांयदा। आत्म बीजो साचे वत्त, सोहँ बीज धुर दरगाहों आप लिआंयदा। शब्द सरूपी साची वथ, चरन प्रीती आप दवांयदा। आत्म दुखड़े जायण लथ्थ, जन सरनाई आंयदा। सर्ब घटां हरि समरथ, गुरमुखां सिर हथ्थ टिकांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धर, गुरमुखां साचे मार्ग पांयदा। प्रभ अबिनाशी सच संदेश। जोत सरूपी हरि प्रवेश। प्रगट होया माझे देस। नर नरायण नर नरेश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत एका गोत, आदि अन्त जुगा जुगन्त, आवे जावे नित हमेश। साची वंड हरि करे कराए। नौ खण्ड सत्त दीप प्रभ सारे पाए। आपे करे साची वंड, फल रहे ना राए। प्रभ अबिनाशी जोत सरूप, आपणा भेव आप खुल्हाए। जोती जगे सति सरूप, सोलवें दिन भारत खण्ड तेरे हिस्से आए। पन्दरां दिन लँघाए गिण गिण, सत्तां दीपां नवां खण्डां आपे आवे आपे जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए सोलां वंडां, सत्त सत्त फेरे पाए। साची वंडा आप कराई। नौ खण्ड सत्तां दीपां आप करे रुशनाई। करे खेल हरि विच वरभण्डा, अचरज बणत बणाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची लिख्त पूर कराए, पंचम् जेठ दया कमाए, इक्क सौ ग्यारां दिन जो लई लिखाए। इक्क सौ ग्यारां दिन हरि लेख लिखाया। सत्तां दीपां नौ खण्ड पृथ्मी चारों कुन्ट वेख, साचा एह हुक्म सुणाया। अट्ठे पहर जोत सरूपी धारे भेख, अन्दर बाहर गुप्त जाहर किसे दिस ना आया। मिटाउँदा फिरदा कलिजुग तेरी अन्तिम रेख, भारत खण्ड सोलवां दिन तेरे हिस्से आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साचा हुक्म सुणाया। साचा हुक्म सुणो रघुराई। दे मति रिहा समझाई। पंचम् जेठ जोत जगाई। खण्डां दीपां करे रुशनाई। भारत खण्ड वज्जी वधाई। पूरी वंड आप कराई। सोलां दिन धार बन्न्हाई। गुर संगत ख़ुशीआं नाल मनाई। चिट्टा बाणा तन छुहाउणा, सवा पहर ना गलों लाहुणा, प्रभ अबिनाशी रसना गाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी वेखे परखे आवे जावे खेल रचावे। आपणा भेव आपणे हथ्थ रखावे। बेमुख बन्न्हण झूठे दाअवे। गुरमुख विरला चरन धूढ़ मस्तक लावे। आप बणाए साची बणत, साचे धाम पूरन राम साचा दरस दिखावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचा हुक्म धुर फरमाण, हो मेहरवान आपणा

आप सुहावे। सुणना हुक्म सहिज धुन अन्दर। तन सुहाए साचा मन्दिर। चिट्टा बाणा तन पहनाए, गुरमुख साचे तेरा चिट्टा रंग रंगाए, आपे वसे तेरी काया कन्दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहणा किला गढ़्ह काया मन्दिर। चिट्टा झण्डा चाढ़्ह वखाया, आपे तोड़न आया जन वज्जा हँकारी जन्दर।

उस अग्गे अरदास, जो सुणे पुकारे। सद वसे आस पास, साचा गिरधारे। जिस गाईए स्वास स्वास, कारज सर्ब संवारे। जो होया रहे दास, तिस करीए चरन निमस्कारे। जो वसे मात पताल अकाश, हरि साचा कन्त भतारे। निज घर आत्म रक्खे वास, प्रभ अबिनाशी साचा मीत मुरारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच्चा नाउँ, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे। सच्ची सच्ची रास, हरि अरदास है। गुरमुखां संवारे काज, जो जन तजाए मदिरा मास है। शब्द सरूपी आत्म बैठा मारे सच्ची अवाज, घट घट रक्खे वास है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी एका पुरख अबिनाश है। गुरसिख साचे लहणा लैण, औखी घाटी जगत जंज़ाले, प्रभ आपे आप चढ़ाए। सच प्रीत जिस जन घाली, कलिजुग एका नाउँ साचा लए। आपे बणे साचा वाली, डूंघे वहण ना गुरसिख वहे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन रसना कहे। फतिह डंका एका वज्जे। जो घड़े सो पाछे भज्जे। निहकलंक नरायण नर, कलि जोत जगाई, गुरमुखां रहे पिच्छे अग्गे सज्जे खब्बे। रल मिल दयो वधाई, अन्तिम वेले लाज रक्खे। रसना गाओ चांईं चांईं, लोकमात हरि पड़दे कज्जे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, चार कुन्ट शब्द नगारा एका वज्जे। शब्द नगारा वज्जे ढोल मृदन्गया। सृष्ट सबाई प्रभ अबिनाशी इक्क चढ़ाए रंगया। साचे लेख लिखाई, चार वरन इक्क कराई, कोई रहे ना भुक्खा नंगया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच्चा नाउँ ध्याई, मिल्या वर हरि वडा दाता सूरा सरबन्गया। दूसर थांएँ ना सीस झुकाई, आत्म वहाई साचा गंगया। साचा सर सरोवर गुरमुख साचे नुहाई, होवे सहाई अंग सन्गया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निज आत्म बैठा सद दर्शन पाई, मानस जन्म ना होए भन्गया।