पुस्तकालयभाग ४

११ जेठ २०११ बिक्रमी सुरजन सिँघ दे गृह पिण्ड भुच्चर ज़िला अमृतसर

गुरसिख साचा सच सरदार है। जिस किया कन्त प्यार है। देवे नाम भगत वड्याई, शब्द सच्ची धार है। भरम भुलेखा दूर कराई, ना कोई रहे मन विचार है। आप मिटाए पिछली छाही, लेख लिखाए अपर अपार है। वेले अन्तिम

होए सहाई, बंधन बंध आप कटाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लज पति पति लज आपणे हथ्थ रखाई, आपे पाए सार है। आपे रक्खे आपे मारे। आपे डोबे आपे तारे। दर द्वार सोई सोभे, जिस जाए हरि मुरारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन छुहाए सर सरोवर आप बणाए, कलिजुग किरपा करे हरि गिरधारे। अति स्याणप थोहड़ी मत। बेमुखां पल्ले बध्धी पापां गट्ठ। गुरसिख विरला जाणे सच्चा जप। प्रभ अबिनाशी आप वखाणे, सर्ब जीआं दी आत्म जाणे, प्रगट होए जोत प्रतक्ख। चरन लगाए ग़रीब निमाणे, गुरमुख साचे बाल अञ्याणे, अन्तिम वेले लए रक्ख। बेमुख होए बेमुहाणे। अन्तिम वेले सर्ब पछताणे, कलिजुग जीव अन्धे काणे, ना कोई सुहेला ना कोई सज्जण ना कोई सक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे घर भाग लगाए, मन्दिर महल्ल आप तजाए, बणे सक्ख। कक्खां कुली गुरमुख तेरी आत्म भिक्खी। चरन प्रीती साची सिक्खी, उज्जल कराए मात कुक्खी। झूठी अग्न जगत दुखी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां सदा रक्खे सुखी। गुरमुख साचे संत दुलारे। दर घर साचे भोग लगाए। दरगहि साची माण दवाए, साचे लेखे आप चुकाए काया रक्खे सुखी। सुखी सुख सुहेला। मीत राम इक्क अकेला। घनईआ शाम बेमुक्खां करे वक्त दुहेला। कलिजुग डोबे नईआ राम, जन भगतां कराए साचा मेला। प्रगट जोत दरस दिखईआ राम एका वसे रंग नवेला। साचे रंग रंगईआ राम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे जीआ दान गुण निधान, जगत चलाए साची नईआ राम। जगत नईआ जाणा चढ़। कलिजुग वहिण ना जाणा हड़्ह। पापां वहिण आप रुढ़्हाए, कोई ना सके अग्गे अड़। निहकलंक प्रगट जोत दया कमाए, बाहों फड़ फड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे जीआ दान, गुण निधान जगत धराए साची नईआ, गुरमुख साचे जाणे चढ़। साची पौड़ी सच अस्थान। जिथ्थे वसे हरि भगवान। ना कोई दिसे होर निशान। गुरमुखां हरि आया हिस्से, पहली वंड पंचम् जेठ करान। आप मिटाए ईसा मूसा बेईमान शैतान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ सचा तीर खिच्चे रसना तीर कमान। गुरमुख साचे बाल अञ्याणे। आप चलाए आपणे भाणे। दरगाह साची माण दवाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, इक्क रखाए चरन प्यारे। आत्म तन वज्जी वधाई, प्रभ पूरे दया कमाई। आत्म दर वज्जी वधाई, मिल्या मेल गुर संगत भाई। आत्म दर वज्जी वधाई, दर्शन दीआ दर घर साचे माही। आत्म दर वज्जी वधाई, गुरमुख गऊ ग़रीब निमाणे जगत निताणे, सर्ब कटण आया दुक्खां फाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची देवे नाम निशानी, भुल्ले कोई नाही। कलिजुग माया भरम ना भुल्ले। भाग लगाए प्रभ साचे कुले। देवे दात हरि सच वस्त अनमोले। धुरदरगाही सच सुगात, सदा भण्डारे खुल्हे। दुक्खां मिटे अन्धेरी रात,

शब्द सरूपी पवण झुल्ले। एका वेखे मार झात, गुरमुख साचे कलिजुग वेले अन्तिम अन्त, बैठा रहे इक्क इकांत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भाग लगाए दया कमाए, दर घर आए गुरमुख साचा सदा फले फुल्ले। फले फुल्ले विच जहान। पत्त डाल ना कोई हुल्ले, प्रभ साचा बीज बिजान। ना कोई लाए मुल्ले, चरन प्रीती एका मंगे दान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे आप बणे बानी, शब्द मारे तीर कानी, वाली दो जहान। गऊ ग़रीब निमाणयां, पावे सार बख्शे चरन ध्यानयां। होए सहारा देवे दुध मधानया। अन्त ना पारावारा, तोट ना आवे दाणया। प्रभ भरे पूरा भण्डारा, देवे वस्त बिरध बाल अञ्याणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेड़ा बन्ने लाए, आपे बणे वञ्झ मुहाणया। ख़िमा ग़रीबी चाकरी, प्रभ साचे भाए। निन्दक दुष्ट साकती, प्रभ दर दुरकारे। गुरमुख विरला पाकी पाकती, हरि साचा रसना गाए। कलिजुग सोई आत्म जागती, हरि जोती दीपक आप जगाए। सृष्ट सबाई दर दर भागती, दर घर साचे रहण ना पाए। गुरमुख आत्म एका वर साचा मांगती, दे दरस हरि रघुराए। मिल्या मेल अलक्खणा लाखती, दर घर आए चरन छुहाए। प्रभ साचे भावती, सिध्धा राह इक्क रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दया कर, अठारां सिद्धां नौ निधां आपे वस कराए। कटे भुक्ख दलिद्दर, उपजे सुख घर भरपूर। सुक्का हरया होवे रुख, वेला नेड़े ना जाणो दूर। झूठे धूंए जो रहे धुक्ख, प्रभ विच्चों कढ्ढे गरूर। उज्जल कराए प्रभ साचा मुख, नेत्र नैण मस्तक देवे साचा नूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्ती जुगा जुगन्ती वड दाता वड सूर। वड सूरा वरयाम हरि, गुरमुखां हरया कराए चाम दर कोई ना मंगे दाम, हरि पूरन साची आस कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा नाम देवे गुरमुखां सुखाले स्वास कर। जोत सरूपी जामा धारे, अचरज खेल वरतावणयो। वेख विचारे किरपा धारे, बाशक पकड़ ल्यावणयो। मन्दराँचल किली गेड़ा विच आप रखावनयो। सच सवाणी साचे पीहड़े बहि के नेत्रा चारों तरफ पावनयो। दोहां मुठां हरि ल्या फड़, सज्जा खब्बा खब्बा सज्जा वाह वाह फेर चलावनयो। सत्त समुन्दर वेखे चढ़, किरपा निध डूंघे वहिण बन्न लगावणयो। जोती जोत सरूप हरि, अचरज खेल आपणा आप वरतावणयो। नेत्रा चले अपर अपार। मन्दिर चल खड़ा विचकार। सत्त समुन्दर हरि जी रिड़के, साचा मक्खण लए निकाल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप अवल्लड़ी चले चाल। साचे मोती बाहर वरोले। सागर सिंधां पाणी खौले। ना कोई माता ना कोई पिता, ना कोई धराई बिन्दा, करे खेल पड़दे ओहले। जोत सरूपी हरि मृगिन्दा, आपणा भाणा आप कराई आप बणाए चरन गोले। लछमी तन शृंगार सोलां पहने, बाहर आई मुखों बोले। जोती जोत सरूप हरि, आप बहाए आपणे साचे डोले, साचा रत्न होया जाहर। लछमी

निकली समुन्दर बाहर। सोलां पहने तन शृंगार। हथ्थ कँवल लाल गुलालड़ा खिड़ी सच्ची गुलज़ार। गुर चरन प्रीती साचा रहण साचा सहिण, दरस नैण मुँधारे। लछमी वसे घर नर नरायण, जोती जोत सरूप हरि, आप कराए इक्क सहारे। लछमी आई सच दरबारे। एका वेखे हरि भतारे। सुलक्खणी साची नार, दोए जोड़ करे चरन निमस्कारे। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, चरन प्रीती दे दे वर, मैं रहां दर भिखारे। जोती जोत सरूप हरि, आप वखाया साचा घर जिथ्थे वस्सया हरि करतारे। पूरन किरपा हरि कराई। साची सेवा चरन लाई। दूसर कोई ना वेख वखाई। एका एक हरि जगदीश्र, आत्म लिव सच टिकाई। जोती जोत सरूप हरि, साची बख्शी सेवा चरन झस्सण लाई। चरन झस्से कर प्यार। खिड़ खिड़ हस्से हरि द्वार। नैण अणियाले तीर कसे, आपणीआं भुजां पसार। प्रभ अबिनाशी ना आए वसे, ना सुत्ता पैर पसार। एका राह हरि जी साचा दस्से, आलस निन्दरा नहीं निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, एका रंग रहे दातार। वध्या माण होया हँकार। लच्छमी आत्म करे विचार। चरन झस्सां हिरदे वसां, सेवा कर अपर अपार। हौली हौली तलीआं मसां, ना पावां डाहढा भार। नैण निराले तीर कसां, मारां खिच्च सच्ची सरकार। सच प्रीतम सद हिरदे वसां, ना होवां कदी बाहर। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भाणा रिहा कर। कोई ना जाणे प्रभ की सार। चरन झस्से ख़ुशी मनाए। हिरदे वसे प्रभ अबिनाशी, सुख आसण गूढ़ी नींद सवाए। प्रेम कटारी साची कसे, झूठे पड़दे लाहे। जोती जोत सरूप हरि, एका बचन साचा दस्से, ना भुल्ले ना कोई भुलाए। हरि जी साचे हुक्म सुणाया। आलस निन्दरा ना मोहे भाया। दर घर साचे कदे ना वज्जे जन्दरा, अट्ठे पहर हरि खुल्हाया। भेव ना जाणे कोई सुरपति राजे इन्द्रा, ब्रह्मा विष्न महेष गणेश दए उपजाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, अभेद अभेदा अछल अछल्ल वल छल कर आप भुलाया। साचा किया तन शृंगार है। मोहणी रूप हरि अपार है। सुर असुर दोवें खड़्हे हरि द्वार है। धुरदरगाही आया तुर, जन भगतां वंडे भार है। जोती जोत सरूप हरि, देवे शब्द अधार है। फूलन माला सीस गुंदाया। चुण चुण कलीआं हार बणाया। सोहणी मालण हथ्थ लगाया। बणे साची नित दलालण, सुहागी कन्त जिस वखाया। जगत चले चाल निरालन, रंग रंगीले साचे माधव, आपणा भेस वटाया। जगी जोत इक्क अकालण, सृष्ट सबाई बणे पालण, फतिह डंक वजाया। गुरमुखां उठ उठ जाए भालण, बणी रहे सदा रखवालण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साची कारे लाया। तन मन सोहणा आप शृंगारया। आपणा आपा उत्तों वारया। कलिजुग तेरा वध्या पापा, अमृत आत्म देवे ठंडी धारया। आपे पिता आपे माता, भैण भाई ना पूत कोई रखा रिहा। ना कोई पुच्छे जातां पातां, ऊँच नीच राउ रंक एका धाम वसा रिहा। कलिजुग तेरा वंडण आया अन्तिम खाता।

सोहणी वंड करा हिरा। मिटदी जाए रैण अन्धेरी राता, अन्ध अन्धेर दूर करा रिहा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म पड़दे खोल्ह, विच्चों हरि जी बोल, आपणा भेव चुका रिहा। शब्द साचे तन शृंगारे। गल पाए साचे हारे। गुरमुख साचे संत प्यारे। कंधे लटकण गुरमुख साचे संत प्यारे। प्रगट जोत विच मात उठाए आप सारा भारे। जोती जोत सरूप हरि, जोत सरूपी जामा धर, सोलां शृंगारी वेस कर, गुरमुखां आया चल्ल दुआरे। नाल शब्द कंघी पट्टी। साचा नाम साची हट्टी। काया माटी जोत लटी। जोती जोत सरूप हरि, सोहणा किया तन शृंगार, सृष्ट सबाई सारी फट्टी। प्रभ साचा पहने चीरे। हथ्थीं लटकण प्रभ अबिनाशी सच कलीरे। आपणे भाणे आप चलाए, नाल चलदा जाए धीरे धीरे। गुरमुख साचे फड़ फड़ बाहों नाल रलाए, आप बणाए इक्क दूजे दे साचे वीरे। कटदा जाए जम के फाहे, दरगाह साची माण दवाए, आप प्याए अमृत साचा सीरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहणा तन शृंगार कर, कलिजुग तेरा अन्त विहार कर, करे खेल वड गुणी गहीरे। हथ्थीं पाए छापां छल्ले। कलिजुग तेरी छाया ढले। गुरमुख साचा प्रभ अबिनाशी तेरी छत्र छाया हेठ पले। साचे रंग आप वसाया, आप वसाए सच महल्ले। फड़ फड़ बाहों चरन लगाया, सोहणा सच्चा बाग़ लगाया, धरत मात हरि आप उपजाया, जिउँ हुक्म सुणाया डल्ले। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे आपणे घर, मातलोक चले चाल अवल्ले। उठ डल्ले वेख विचार। उचे टिल्ले खिड़ी गुलज़ार। ना कोई जाणे बण करीर झाड़। ना कोई वेखे जंगल जूह उजाड़ पहाड़। साची दया हरि कमाए, गुर गोबिन्द एह बचन लिखाए, सोहणी खिड़ी जगत गुलज़ार। डल्ला कर निमस्कार। अग्गों कहे हरि दातार। बालू रेत एथे उडे, वगे अन्धेर अन्ध अंध्यार। जोती जोत सरूप हरि, साचा हुक्म फेर सुणावे, दया कमाए, निहकलंक कलि जामा पावे, गुरमुख साचे संत जनां खिड़ी सच्ची गुलज़ार।

१३ जेठ २०११ बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर

दर घर साचे मंगल गाया। गुरमुख साची नारी, जगत जंज़ाला, आत्म कंगाला, संगल तन कटाया। चरन प्रीती कलि भारी, तन मन साचा साचे रंगण नाम रंगाया। भाग लगाया काया महल्ल सच विहारी, प्रभ अबिनाशी किरपा धारी, साचे हरि सोहँ शब्द मुख साचा सगन लगाया। जोत मिल्या हरि निरँकारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, जाए सद बलिहारी। हरि घर मंगल वज्जी वधाई। गुर संगत सच सुनेहड़ा प्रभ अबिनाशी रिहा घलाई। आप कटाए जम का जेड़ा, दु:ख लग्गे ना काई। इक्क वसाए काया नगर खेड़ा, सच समग्री हरि तन लगाई। अमृत फल

लग्गे सोहँ शब्द साचा मेवड़ा, एथे ओथे दो जहानी, गुरमुख साचे बहि बहि खाई। धन्न धन्न कमाई, गुरसिक्खां दर साचे कीनी सेवा, देवे माण दर घर साचे थाँईं। गुर गोबिन्द हरि साचा गाया साचा जीवड़ा, साचे कन्त भतारा मेल मिलाई। प्रगट होए वड देवी देवा, आत्म तृष्ना पूर कराई। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, प्रगट देवे वड्याई। दर घर साचे हरि माण रक्खणा। प्रभ अबिनाशी गुरमुख साचा सद हिरदे वसे, साचा शब्द सुणाए कन्नां। शब्द सुणाए हरि साचो साचे, गुरमुखां बेमुख दोहां धिरां दे विच रखाया बंना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरला जाण पछाणे, आत्म रलीआं सुख साचा माणे, बेमुख कलिजुग जीव आत्म अन्न्हा। सच समग्री साची रास। काया गगरी कँवल प्रकाश। चरन प्रीती साची लगरी, हरि हरि जी भए दास। गुरमुक्खां सद वसे काया नगरी, सोहँ चलाए स्वास स्वास। एका ओट प्रभ साचे पकड़ी, लक्ख चुरासी होए नास। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत बलोए करे प्रकाश, घट घट वास मात पताल अकाश। गुर पूरा दया कमाए। गुरमुख साचे संत जनां साचे मार्ग लाए। साचा देवे नाम धना, तोट रहे ना राए। साची जोत जगाए धन्न धन्ना, अज्ञान अन्धेर मिटाए। धन्न कमाई गुरमुक्खां जिन्हां मन मन्ना, भरम भुलेखा दूर कराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचा हरि, गुर संगत विदा कराए। गुर संगत हरि विदा कराए। सिध्धा राह इक्क वखाए। नौ निधां वस कराए। अठारां सिद्धां चरनां हेठ झसाए। तन मन गुरमुक्खां विध्धा, सोहँ शब्द तीर चलाए। आप बणाई साची बिधा, शब्द सरूपी अवाज़ लगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, प्रगट जोत दरस दिखाए। साची ख़ुशी हरि घर मनाई। कलिजुग माया अग्न तनो जलाई। गुरसिख ना होए नग्न, शब्द बस्त्र हरि तन पहनाई। अट्ठे पहर रहे मग्न, हरि रस रसना सद ध्याई। आत्म दीपक साचे जगण, होई रहे रुशनाई। मेल मिलावा उप्पर गगन, लोआं पुरीआं चरन हेठ छुहाई। चाढ़्हे साची नाम रंगण, रंग मजीठ उत्तर ना जाई। बेमुख जीव कलिजुग माया दे विच दगण, ठंडे ठार ना कोई कराई। गुरमुख साचे साची लाई एका लग्न, पुरख पुरखोतम तेरी सरनाई। दूजा दर ना जाए मंगण, सिर रक्खे हथ्थ रघुराई। मानस जन्म ना होए भंगण, जो जन आए सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आए संत जन दरस ध्याने नाम भिच्छया झोली पाए दान, गुर संगत विदा कराई। नाम नाम नाम, हरि जपणा। काम काम काम, जग कर आपणा। दाम दाम दाम, सच्चा नाउँ आदि जुगादी सद सतना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म साचा जाम प्याए, शब्द बस्त्र तन पहनाए, कलिजुग माया विच ना तपणा। जप ज्वाला जोत अग्न लाट है। काया नगर ना रिहा

कोट, एका दिसे साचा घाट है। खेल किया जो सोलां मग्घर , सिँघ सिँघासण गया पाट है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड देवी देवा अन्तिम अन्त कराई नेड़े वाट है। पुरी इन्द्र इन्द इन्द्रायण, रसना गायण गुणी गहिंद। तरसण पेखण कँवल नैण, नर हरि सदा बख्शिंद। छोटे बाले आप समझायण, प्रगट होया हरि विच हिन्द। पावे सार लोआं पुरीआं कर अकार, गुरमुख साचे संत जनां हरि आप उपजाए, दर घर साचे सच दुआरे बहिण। पुरी इन्द्र सेज सुहाया। सच सुहागी कन्त प्रभ अबिनाशी झोली पाया। मात चल्ली साची रीत, निहकलंक कलि जामा पाया। तिन्नां लोकां एका मीत, एका दूजा भउ चुकाया। सोहँ शब्द सुहागी गीत, सच सुनेहड़ा लै के आया। करोड़ तेतीस रखणा चीत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भेख वटाया। छोटे बाले जा ललकार। पुरी इन्द्र करे ख़बरदार। निहकलंक कलि जामा पाया, सोहँ शब्द सच चलाया, तिन्नां लोआं बन्न्हे धार। आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया, गुरमुखां हथ्थ बन्न्हे गाना। बणाए साचा राणा, थांउँ थाँईं आप बहाना। ब्रह्मा इन्द्र वक्त चुकाना। कलिजुग अन्तिम मेट मिटाना , आपे ब्रह्मा विष्न महेष करोड़ तेतीस मेट मिटाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी खेल रचाया, आपे रहे आपणे भाना। आप आपणा खेल रचाया, जोत सरूपी पहरे बाना। गुरमुख विरला रंग रंगीला रंग साचा माणा। प्रगट होए जिउँ कृष्ना जादव, बिदर सुहाए राज राजाना। आपे माई हवा आदम, अहिमद मुहम्मद मेट मिटाना। देव पुरी पुरी वड देवा। साचे गुर इक्को वेखण, नेत्र मंगण साची सेवा। प्रभ अबिनाशी जामा पाया, निहकलंकी डंक वजाया, जपिए साची जेहवा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ स्वासी शब्द चलाया, मदिरा मासी दजन कराया, प्रगट होया अलख अभेवा। राज इन्द्र सर्ब सुल्तान। छोटा बाला वेख होए हैरान। पल्ले बन्न्हा नाम सच धन माला, सोहँ शब्द भगवान। लोकमात विच्चों आया मार मार छालां, लगांदा आया जंगल जूह उजाड़ पहाड़ बीआबान। लक्ख चुरासी पहनाए बाणा काला, खिच्च ल्याए विच मैदान। प्रभ अबिनाशी शब्द चलाया साचा राणा, चारों कुन्ट लहू मिझ वहे घाण। सुरपति राजा इन्द सहिणा पैणा, प्रभ अबिनाशी भाणा, तख्त ताज साज बाज सर्ब मिट जाण। राजा इन्द्र करे विचार। अन्तिम वेले आई हार। कोई ना दिसे पुरी इन्द्र विच सहार। छोटे बाले तेरे आई हिस्से, कलिजुग अन्तिम वार। कलिजुग जीवां मूल ना दिसे, सिर रक्खया हथ्थ करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर कलि जामा पाया, शब्द डण्डा इक्क रखाया, तिन्नां लोकां करे इक्क अकार। राजा इन्द्र नीर वहावे नैणां। माण तुट्टा ताण तुटा सभ राजे इन्द, अग्गे दिसे वहिण जिस विच वहिणा। ना कोई बणाए साची बिन्द, प्रभ का भाणा सिर ते सहिणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होया

विच हिन्द, करोड़ तेतीस बीस इकीस पुरी इन्द्र ना रहणा। पुरी इन्द्र जाए मिट। सिँघ मनजीत तेरी लग्गे मात इट्ट। देवी देवत हाहाकार कर पुकारन, रोवण पिट्ट पिट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, एका सच्चा रंग चढ़ान, उत्ते चादर पाए चिट्ट। लग्गे इट्ट नाल गारा। लहू मिझ मेल अपारा। धरत मात जाए सिंच, चारों कुन्ट चले फुहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल रचाए नींह रखाए पहली हाढ़ा। पहली हाढ़े रक्खी नींह। गुरसिख ना जाणे चंगे माढ़े, इक्क थां बहाए बक्करी शीह। बेमुख बणाए झूठे लाड़े, आप वसाए अग्न मींह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, बल बली विच मात नींह। रक्ख नींह करे उसारी । ढहन्दी जाए ख़लकत सारी। वैंहदी जाए वहिंदी धारी। लैंहदी दिशा होए भारी। हथ्थीं मैंहदी नर नारी। एका गाह गैहंदी, उम्मत नबी रसूल प्यारी। इक्ट्ठी हो हो बहिन्दी। चारों कुन्ट चार यारी। इक्को वहिण पाप दी वहन्दी, रक्खे तेज धारी। लाड़ी मौत प्रभ अग्गे हो हो कहन्दी, अष्ट भुज फड़ कटारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे हरि, चिट्टे अस्व अस्वारी। सच्ची नींह चार चुफेरे। सृष्ट सबाई आवे घेरे। उलटी लट्ठ हरि जी गेड़े। सृष्ट सबाई भेड़ भेड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी आपणी छेड़ आपे छेड़े । प्रभ पूरा मेहरवान, सच घर वास रखांयदा। प्रभ पूरा मेहरवान, दासन दास आप अखवांयदा। प्रभ पूरा मेहरवान, जोत सरूपी हट्ट काया मन्दिर रचांयदा। प्रभ पूरा मेहरवान, सोहँ शब्द स्वास स्वास जपांयदा। प्रभ पूरा मेहरवान, मात पताल अकाश, अप तेज़ वाए पृथ्मी अकाश तन बणांयदा। प्रभ पूरा मेहरवान, जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे सच्चे घर, दिस किसे ना आंयदा। ना दिसे हरि नैण मुँधारड़ा। कलिजुग क्या कोई करे हिस्से, गुरमुखां मेल हरि मीत मुरारड़ा। दिवस भागी शब्द लैणा साचा रागी, हरि साचे कन्न सुनारड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मार्ग सृष्ट सबाई, अन्तिम अन्त आपे आप लगारड़ा। एका नवां हरि बंस रखाए। दूसर माता ना कोई दिस आए। पिता मां आप बण जाए। सदा रक्खे ठंडी छाए। जुगा जुगन्तर विसरे नाहे। आप बणाए आप बहाए दरगहि साची थांएँ, जिथ्थे कोई ना जाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, अन्तिम अन्त आपणी जोती लए उपजाए। जगे जोत मिटे अंदेशा। ना कोई वरन ना कोई गोत, सोहँ देवे शब्द संदेशा। दर दरबार हरि निरँकारी, मंगण ब्रह्मा विष्न महेष शिव ना मिले किसे गण गंधरब, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी सृष्ट सबाई विच प्रवेशा। उचे मन्दिर रक्खी मुनिआद, ढहिंदे जाण गुरदुआरे, मंन्दर मस्जिद शिवदवाल। सभ दे ख़ाली होए अन्दर, मात पताल अकाश दिसण कंगाल। सच्चा नाउँ नहीं किसे डूंघी कन्दर, ना कोई

धर्मसाल। दर दर चारों कुन्ट नच्चदे फिरदे बन्दर, पया जगत जंज़ाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां करे अन्त बेहाल। कलिजुग अञ्याणया बेमुहाणयां, अन्तिम मेट मिटाणया, मिटे जगत अन्धेरा। साचे भगतां प्रभ अबिनाशी पाए फेरा। सोहँ शब्द विच मात धराए साची थित्त, अन्तिम करे नबेड़ा। लक्ख चुरासी पाए नत्थ, अन्त जोत सरूपी विच लाए डेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे जीआ दान, सोहँ सच करे नबेड़ा। इक्क नाउँ हरि निरँकार है। इक्क थांउँ अगम्म अपार है। एका एक देवे ठंडी छाउँ, नूर नुरानी हरि दातार है। एका नईआ एका नाउँ, दूजा ना कोई मीत मुरार है। जोती जोत सरूप हरि, एका एक सर्ब टेक वसे थांउँ थां है। एका एक एक प्रितपाल। जगत भगत रखवाल। एका एक तन लग्गण ना देवे सेक, तोड़े माया जगत जंज़ाल। एका एक शब्द सरूपी रिहा वेख, अट्ठे पहर सुरत संभाल। एका एक जीआ जहान। एका एक फल लगाए काया साचे डाल। एका एक विच मात आए कर कर भेख, देवे माण ताण ग़रीब कंगाल। जोती जोत सरूप हरि, एका रंग एका संग चरन प्रीती जिस जन लई घाल। एका एक हरि नूर नुरानी। एका एक हरि वड सुल्तानी। एका एक हरि वड शाह शाहानी। एका एक हरि अगम्म अथाह, बेपरवाह वाली दो जहानी। एका एक दिसाए साचा राह, सृष्ट सबाई अन्तिम ख़ाली। एका एक दरगहि साची सच लगाए नाउँ, आत्म मारे शब्द कानी। एका एक नूर निरँजण नर नरायण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे दिसे ना वेद पुरानी। एका एक हरि इक्क सहारा। एका एक आदि अन्त ना पारावारा। एका एक सद बबेक, साचा कन्त मीत मुरारा। एका एक सृष्ट सबाई रिहा वेख, जोत सरूपी पसर पसारा। एका एक इक्क अकेला मात, जात पात ते रहे न्यारा। एका एक हरि वसेख, ना कोई मात पित भाई भैण मीत प्यारा। प्रगट जोत नित नवित्त भगतां हित्त, शब्द देवे इक्क सहारा। एका एक चरन लाग जग जाए जित्त, एका वेखे सच दुआरा। एका एक अमृत आत्म देवे सिंच, हरया करे काया महल मुनारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ज़ात पात ऊँच नीच राउ रंक, सद वसे बाहरा। एका एक दयाल सर्ब अकाल है। साचा रंग इक्क गुलाल, गुरमुख विरला करे भाल है। शब्द सरूपी साचा ताल, जगे जोत वस्त कमाल है। काया मन्दिर साची थाल, दीपक जगे जगत निराल है। अन्तकाल ना खाए जम काल, सोहँ शब्द दरगहि साची सच दलाल है। प्रभ पुरख अवल्लड़ी चली चाल, सृष्ट सबाई करे दो फाड़ी दाल है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे साची दात वड करामात, चरन प्रीती निभे नाल है। एका एक हरि रघुनाथ। भगत सहाई सगला साथ। आत्म दर वज्जे वधाई, शब्द चलाए साची गाथ। अन्ध अन्धेर ना रहे राई, मिल्या मेल धुर मस्तक माथ। पूरन जोत गुरमुख साचे पाई, शब्द

मिल्या साचा राथ। प्रभ आप कटाए जम की फाही, जन भगतां रक्खे दे कर हाथ। पार लँघाए फड़ के बाहीं, महिंमा जगत अकथ्थना अकाथ। दरस दिखाए थांउँ थाँईं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सगल वसूरे जाण लाथ। आत्म मिटे दु:ख सगल वसूरया। उतरी आत्म तृष्ना भुक्ख, प्रभ वेख हाज़र हज़ूरया। सुफल कराई सुलक्खणी कुक्ख, मात गर्भ ना होए उलटा रुक्ख, आसा मनसा प्रभ साचा पूरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता मेहरवान वड सूरन सूरया। वड दाता दयावान, दयानिध है। किरपा करे हरि भगवान, कारज करे सिद्ध है। साचा देवे जीआ दान, घर उपजाए नौ निध्ध है। होया मेल भगत भगवान, महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, जन भगतां मिलाए चरन बहाए दया कमाए, कर कर आपणी बिध है। इक्क निरँजण अलख अपार। चरन धूढ़ साचा मजन, प्रभ बख्शे किरपा धार। जन भगतां बणे साक सैण सज्जण, देवे नाम शब्द ख़ुमारी अपार। पी पी अमृत आत्म रज्जण, सुखी सुहाए बहार। प्रभ अबिनाशी आया पड़दे कज्जण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बंधाए साची धार। साची धार जगत निराली। यति सति धर्म पति, दे मति रक्खे बनवाली। गति मितक मित गति, सोहँ शब्द साचा तत्त, साचे वत्त फल लग्गे साची डाली। रसना चरखा लैणा कत्त, चरन प्रीती साचा नत, शब्द सरूपी धीरज यति, गुरमुख ना दीसे कोई खाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचा शब्द देवे नाम सच्चा धन माली।

२१ जेठ २०११ बिक्रमी गुरबख्श सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

हरि वसेरा सचखण्ड। आप कराई सत्तां दीपां नौवां खण्डां साची वंड। प्रभ अबिनाशी किरपा कर साचे हरि, गुरमुखां आत्म पाई ठंड। कर दरस जायण तर, साचा नाम मिले वर, जगी जोत भारत खण्ड। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुनेहड़ा रिहा वंड। साचा नाम संग जाए हंढ। एथे ओथे दो जहानी कदे ना देवे कंड। आत्म जगे जोत महानी, गुरसिख आत्म ना होए रंड। शब्द चले तीर कानी, बेमुखां देवे दंड। निहकलंक तेरी सच निशानी, दिवस सुहेला जगी जोत भारत खण्ड। भारत खण्ड हरि गुसाँईंआ। शब्द चलाए साची नईआ। गुरमुख विरला प्रभ आप तरईआ। बेमुख जीव मञ्झधार रुढ़्हईआ। सतिजुग तेरी सच्ची बध्धी धार, एका जोत अकार करईआ। लक्ख चुरासी गुण अवगुण विचार, आपणा भाणा हरि वरतईआ। चारों कुन्ट होणे ख्वार, छुट्टे नाता भैणां भईआ। अग्गे पैंदी डाहढी मार, धर्म राए लेखा मंगे कढ्ढ कढ्ढ वहीआ। कोई ना बेली मीत यार, ना कोई सज्जण साक सैण सईआ। ना कोई मात पित पीआ

नार, झूठा नाता जगत तुड़ईआ। एका एक गुर चरन प्यार, दरगहि साची माण दवईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सृष्ट सबाई एका धार आप चलईआ। सच तख्त हरि सुल्ताना। जोत सरूपी पहरे बाना। आपे गोपी आपे कान्हा। आपे राम श्री भगवाना। आपे करे आपणे काम, आपणा आप हरि पछाना। सद वसे अवल्लड़े धाम, प्याए अमृत सच्चा जाम, कोए ना मंगे सच्चा दाम, देवे शब्द सच्चा माणा। सुक्का हरया होवे चाम, सोहँ वजे तन दमामा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। जगत रीती आप चलाई। इक्क अटल्ल हरि रघुराई। जल थल घड़ी घड़ी पल पल दे हिलाई। कर कर वल छल, सृष्ट सबाई आप भुलाई। गुरमुखां आत्म लाया फल, चरन प्रीती जिस जन सेव कमाई। सृष्ट सबाई जाए दल, करे कराए हरि रघुराई। शब्द सरूपी चलाए हल, जड़्ह किसे रहण ना पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोलां कला सपूरा हाज़र हज़ूरा, आपणी वंड आप कराई। आपे पाए मात हिस्से। जोत सरूपी ना किसे दिसे। सृष्ट सबाई एका चढ़ी हँकारी विस्से। चारों कुन्ट पए दुहाई, जूठी झूठी चक्की पीसे। प्रभ पकड़ उठाए थांउँ थाँईं, सौण ना देवे ईसे मूसे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, किया खेल अपर अपार, ना कोई जाणे जीव गंवार, क्या कोई करे रीसे। भारत खण्ड भरम भुलेखा लागा। प्रभ अबिनाशी तब ही जागा। गुरसिख बणाए हँस कागा। गुरमुखां सुणाए साचा रागा। फड़ फड़ धोए पिछला दागा। गुरमुख साचा आत्म साची जोत बलोए, सोहँ बन्न्हे तन साचा तागा। दुरमति मैल पापां धोए, जन सरनाई लागा। गुरमुख साचा निर्मल होए, चिट्टे बस्त्र पहन खलोए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी हथ्थीं पकड़े वागा। पकड़े वाग हथ्थ रक्खे डोरी। आपणे संग हरि जाए तोरी। लक्ख चुरासी विच्चों हरि करे चोरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव खुल्हाए तोड़े मोरी तोरी। खोल्हे भेव नूर नुराना। गुरमुख साचे साची सेव, हरि वडा शाह सुल्ताना। दीआ दान अलख अभेव, तन पहनाया साचा बाणा वड दाता वड गुरदेव, सतिजुग वखाया सच निशाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन, सोहँ शब्द हथ्थ बद्धा गाना। हथ्थ बन्न्हे गाना सगन मनाए। गुर चरन प्रीती साची लग्न, एका राह वखाए। आत्म दीपक गुरमुख जगण, होए सच रुशनाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची रंगण नाम चढ़ाए। मिटे रोग जगत अन्धेरा। आत्म रस साचा लैणा भोग, मिटे चुरासी गेड़ा। सोहँ शब्द साचा जोग, आवण जावण मिटाए झेड़ा। होए साचा सच संजोग, वसे काया नगर खेड़ा। कर दरस हरि अमोघ, सद खुल्हा रहे वेहड़ा। ना होए कदे विजोग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे आपा करे निबेड़ा। निरगुण निराहार हरि निरँकार है। एक शब्द अधार,

दूजी जोत अकार है। तीजा सर्ब विचार, चौथा पहरेदार, पंचम् पावे नाम हरि, छेवें घर सच्चा सरदार है। सतवें सति सतिवाद शब्द अनाद बोध अगाध, चिट्टे अस्व अस्वार है। अठवें उठ उठ देवे धीरज सति, साचा तत्त, रक्खे इक्क अधार है। नावें चरन नत्त बन्न्हे मित गति, पावे साची सार है। दसवें दर साचे घर बाहर जोत अकार, पुरख अपार भगत अधार, देवे एका सच्ची मति है। साची मति सजण सुहेले। गुरमुख साचे संत जन, इक्क दूजे दे होवण मेले। साचा देवे माल धन्न, अचरज खेल प्रभ साचा खेले। भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोई भेव ना जाणे गुर चेले। गुर चेला चरन धूढ़ है। बणे चतुर सुजान मूर्ख मूढ़्ह है। आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, सृष्ट सबाई दिसे कूड़ो कूड़ है। शब्द मारे साचा बाण, मस्तक लाए साची धूढ़ है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर चेला कटे लक्ख चुरासी गेड़ है। साचा चेला चेतन्न रूप है। मेल मलावा साचे कन्त, प्रभ अबिनाशी साचा भूप है। पार उतारे फड़ फड बाहों, ना कोई रंग ना रूप है। एका जोत अगम्म अथाहो, आदि जुगादि सदा सदा सति सरूप है। जोत सरूपी प्रभ सच्चा वजावे नाद है। गुरमुख साचे संत जनां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे शब्द सच्ची दात है। सच तख्त सच सुल्तान। उत्ते बैठा श्री भगवान। लिखाए लेख धर भेख विच जहान। सतिजुग तेरी साची मेख, नेत्र वेख हरि आप लगाए वड मेहरबान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण सच दुआर सच घर बाहर वेख वखान। वेख वखाणे हरि भगवन्ता। सर्ब जीआं बिध आपे जाणे, नर हरि हरि नर लक्ख चुरासी साचा कन्ता। आपे देवे साचा वर, बणाए साचा घर, जगत बणाए साची बणता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर्ब लहणा आप चुकाए, शब्द गहणा तन पहनाए, देवे वड्याई साचे संता। संत सरन हरि साचे आए। कलिजुग अन्तिम प्रभ गले लगाए। जीव जन्त विच दे वड्याए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा अगणत गणी ना जाए। साचा संत हरि दुलारा। परम पुरख अगोचर हरि निरँकारा। पहली हाढ़ सुहाए रुत्त, पंचम् जेठ बण लिखारा। बेमुखां वढ्ढे नक्क गुत्त, मात बणाए कलिजुग तेरा सच्चा इक्क चुबारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सुत भेंट चढ़ाया, सिँघ मनजीत लहू मिझ बणाया गारा। सोलां मघर खेल न्यारी। करी हरि पहली वारी। देवे भगत साची दात कलिजुग अन्धेरी रात, हरि जाए पैज संवारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले तेरी आप कराए आपणीं हथ्थीं उसारी। सोलां मग्घर हरि लेख लिखाया। छोटा बाला लेखे लाया। तोड़या जगत जंज़ाला, सिँघासण उप्पर हरि बिठाया। नाल रलाया सिँघ पाला, पुरीआं लोआं विच फिराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम आपणे हथ्थीं आप बहाया। सिँघासण उप्पर हरि आप टिकाया। गुर संगत सारी संग रलाया। अमृत

भाण्डा भन्ने भण्डारन, सोहणा सगन हरि आप मनाया। कीता सच जगत विचारन, साचा डेरा शब्द घेरा प्रभ आप रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो सुहाए थान दया कमाए अमृत भाण्डा जिथ्थे रुढ़्हाया। सोलां मग्घर हरि लिख्त लिखाई, वाक भविख्त कोई बुज्झे नाही, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी शब्द सरूपी भेव खुल्हाया। साचा भेव हरि जणाया। आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाया। गुर संगत करनी साची सेव, आत्म फल सोहँ मेवा लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारों कुन्ट चार चुफेर, शब्द घेरा पाया। सच धाम हरि अस्थूल। उत्ते वसे हरि कन्तूहल। गुरमुख साचा संत जन ना जाणा भूल। आप उपाए जणाए मन तन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चुकाए पिछला मूल। बिन रंग रूपी हरि शाहो वडा भूपी, हरि दिस किसे ना आवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरा साचा वक्त सुहाए, दया कमाए सौ सौ कर्म साचा गेड़ रखावणा। पईए सरन श्री धज। होए सहाई जिउँ अन्तिम गज। छोटे बाले दया कमाई, सिँघ सिँघासण चढ़या भज्ज। प्रभ अबिनाशी दया कमाई, सोलां मग्घर लिख्त लिखाई, छोटे मन्दिर वसे अन्दर दए बणाई, चढ़दे मुख रखाए दरस करना रज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहाना हरि साचा सुल्ताना, पड़दे रिहा कज्ज। चढ़दे मुख चार द्वारी देवे दरस नर हरि गिरधारी। सूरज देवता करे चरन निमस्कारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्को गेड़ा लक्ख चुरासी मुकाए झेड़ा पहली वारी। सच घर मन्दिर हरि सच वसेरा। सच घर मन्दिर चार कुन्ट शब्द घेरा। सच घर मन्दिर, प्रभ अबिनाशी आप आपणा पाए फेरा। सच घर मन्दिर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक दिसाए कलिजुग अन्तिम वेला। सच घर मन्दिर धाम अस्थूल। सच घर मन्दिर, गुरमुख ना भूल। सच घर मन्दिर, चरन प्रीती भेंटा साचे फूल। सच घर मन्दिर आपे हरि जी मां प्यो बेटा करे सूलीउँ सूल। सच घर मन्दिर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूप बिराजे, ना कोई पावा ना कोई चूल। सच घर मन्दिर गुरमुख सोए प्रभ चरन द्वारी। सच घर मन्दिर देवी देवत दर करन बहारी। सच घर मन्दिर गुरमुख साचे बणे जगत पुजारी। सच घर मन्दिर ना कोई जाणे जीव हँकारी। सच घर मन्दिर साचा अमृत तीर्थ नुहावे काया ठंडी ठारी। सच घर मन्दिर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक वसे सच महल अटारी। सच घर मन्दिर शब्द धुन्कारा। सच घर मन्दिर प्रभ होए आप रख्वारा। सच घर मन्दिर प्रभ अबिनाशी चारों तरफ रक्खे पहरा। सच घर मन्दिर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख तेरी साची काया, हरि वसे सदा अन्दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जोत धर, शब्द सरूपी डण्डा फड़, तोड़े आत्म जन्दर। सच घर मन्दिर देही माटी। सच घर मन्दिर दुरमति मैल जाए काटी। सच घर मन्दिर एका वस्त मिले साची हाटी। सच

घर मन्दिर, गुरमुख साचे लाहा साचा खाटी। सच घर मन्दिर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए सुहाए ना कोई खेल बाजीगर नाटी। सच घर मन्दिर डूंघा ताल। सच घर मन्दिर गुरमुख विरला मारे छाल। सच घर मन्दिर एका मिले नाम माणक मोती अनमुल्लड़ा लाल। सच घर मन्दिर पुरख अबिनाशी जगे जोती, सर्ब जीआं रिहा सुरत संभाल। सच घर मन्दिर ना कोई वरन ना कोई गोती, मिले एका सच्चा नाम धन माल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मन्दिर आप बणाए, विच मात सुहाए दया कमाए, विच बिठाए छोटा बाल।