१ हाढ़ २०११ बिक्रमी समाध दी नींह रक्खण समें पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
कलिजुग तेरा होया स्सयापा। भरया पूर अन्तिम पापां। भुल्लया हरि साचा जापा। चढ़या रहे वडा तापा। लक्ख चुरासी भुल्ली माया रुली, भुल्लया पुरख अबिनाशी सच्चा माही, महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपणी करनी रिहा कर, जन भगत सहाई सगला साथा। देवे मात भगतन वड्याई। कलिजुग अन्तिम खेल रचाई। गुर दर मन्दिर मसीतां ठाकर दुआरे सर्ब ढाही। चारों तरफ होए ख्वारी, गुरमुख साचे मेले प्रभ अबिनाशी मात सुहेले। लक्ख चुरासी विच्चों भाले। संत जनां तिलक लगाए, लक्ख चुरासी करे कंगाले। बिन हरि नावें होए खाली, करन हाए हाए। गुरमुख साचे संत जनां, एका सच्चा नाम जगत रखाए। चरन प्रीती इक्क सच्ची कमाई है। मानस जन्म लक्ख चुरासी जाणा जीत, घर साचे मिली वड्याई है। अंग संग संग अंग सदा रक्खे ठंडी छाईं है। एथे ओथे लोक परलोक सज्जण सुहेला, महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, साचे सुत साची सेवा लाई है। चौथे जुग पहली वारी। करी खेल अपर अपारी। गुरमुखां देवे सच्ची सरदारी। माण ताण जन भगत दवाए, हरि बहाए टिकाए साची दिशा, सिँघ मनजीत कर त्यारी। गुरमुख पूरा सदा समरथ है। प्रभ अबिनाशी दिवस रैण अट्ठे पहर रक्खे सिर हथ्थ है। घनकपुर वासी आत्म लाहे सर्ब उदासी, कटे जम की फाँसी, देवे शब्द साची वथ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द चलाया, गुरमुख साचे लए चढ़ाया, बणाया सोहणा साचा रथ है। सोहणा रथ हरि रथवाही। सृष्ट सबाई रिहा मथ, लक्ख चुरासी पाए फाही। गुरमुखां पकड़े आपणे हथ्थ नत्थ, आप वखाए पाए साचे राही। सगल वसूरे जायण लथ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नेत्र नैण दर्द दु:ख नाही। नैण मुँधार नैणी नैणा। गुरमुख रखाए बहाए सुणाए भाणा सहिणा। साचा बेड़ा नाम बणाए, प्रभ अबिनाशी दया कमाए, गुरमुख साचे संत जनां, मिल मिल अन्तिम कलिजुग बहिणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक
नरायण नर अवतार, आपे बणे साक सज्जण सैणा। चौथी कूट हरि दर दरवाजे। एका प्रभ ग़रीब निवाजे। जिस जन तेरा साजन साजे। जोत सरूपी जामा पाए, प्रगट होए देस माझे। शब्द सरूपी डंक वजाए, गुरमुखां रखाए लाजे। एका बंक द्वार सुहाए, जूठयां झूठयां रक्खे लाजे। एका छत्र आपणे सीस झुलाए, एका एक वड शाहो राजन राजे। चौथी कूट हरि चरन पुजारी। अग्गे जोत जगे निरँकारी। वरन गोत तों वसे बाहरी। गुरमुख साचे सिँघ पाल, चरन कँवल केस करे बहारी। महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, साचा माण आप दवाए, विच मात मिली सच्ची सरदारी। छोटा मन्दिर काया तन चुबारा। विच वसे अन्धेरी कन्दर, हड्ड मास नाड़ी पिंजर बणया खेल अपारा। पवण सरूपी स्वास चलाए, शब्द सरूपी दया कमाए, जोत सरूपी करे उज्जयारा। महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, देवे निमाणयां साचा माणा, गुरमुख साचे खड़ा रहे सद तेरे आत्म दर दुआरा। आत्म दर हरि परवान। खड़ा रहे बण दरबान। आपे जाणे आपणी आण। जन भगतां रखाए लोकमात माण ताण। लक्ख चुरासी पुण छाण। निहकलंक कलि जामा पाया, नर हरि श्री भगवान। पचम परम पुरख परमात्म। सर्ब जीआं दी जाणे आत्म। कलिजुग जीव होए बेहाले जगत कंगाले, माया लग्गी वड वड घातम। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत सति सरूप नर नरायण सच्चा सच हरि सातम। पंचम् देवे हरि वड्याई। आपणी किरपा रिहा कर, जोत सरूपी भेव छुपाई। दर दर घर घर आवे डर, लक्ख चुरासी मानस जन्म गई हर, भुल्ली सर्ब लोकाई। गुर संगत साची गई तर, आई हरि सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ मनजीत सदा अतीत, गुर दर ढौहन्दा जाए मन्दिर मसीत, जोत सरूपी प्रभ खेल रचाई। आए दर सच्चे दरबारे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। देवे माण सच्ची सरकारे। मात पताल अकाश तिन्नां लोकां जै जै जैकारे। सचखण्ड निवासी किया सच घर वास, असथिल सोहण हरि चुबारे। जन भगतां होया दास, लोकमात हरि जामा धारे। लक्ख चुरासी करे नास, शब्द सरूपी वाजां मारे। जन भगतां करे बन्द खलास, देवे नाम सच्चा अधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची नींह रखाई। अमृत मींह वरखे गुरमुख साचे संत जनां आत्म ठंडी शांत कर, इक्क इकांत दरस आपणा आप दिखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंजां सिक्खां दीआ माण विच जहान, जगत निशान छेवें घरे नाल भगवान, पिछे रिहा कदम उठाई। कवण जाणे हरि तेरी वड्याई। गुरमुखां हरि अग्गे लाई। पिछे हरि जी सेव कमाई। साचा देवे इक्क वर, नर हरि कोई भुल्ल ना जाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त होए सद सहाई।
१ हाढ़ २०११ बिक्रमी काका मनजीत सिँघ दी समाध दी नींह रक्खण समें पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
धरत मात तेरी सुण पुकार। कलिजुग झूठे अन्तिम वार। बेमुखां होए मूधे ठूठे, ना पावे कोई सार। दर घर साचे कलिजुग
जीव रूठे, होए दुष्ट दुराचार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, मातलोक
लए अवतार। धरत मात दए दुहाई। चार कुन्ट चारों भुल्ले, लग्गी पापां कालख छाही। बेमुख करदे झूठे हल्ले, माया
राणी बध्धी पल्ले, भुल्ले साचा माही। लग्गी रहे अग्ग काया कुले, कोई बुझाए नाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
निहकलंक कलि जामा पाया, जन भगतां कटण आया जम की फाही। धरत मात हरि दए दिलासा। एका देवे चरन भरवासा।
गुरमुख साचे संत जन तेरे संग रलाए, हथ्थ फड़ाए शब्द कासा। धुरदरगाही इक्क वस्त साची संग ल्याए, जन भगतां
देवे कर कर हासा। नाम रंगण इक्क चढ़ाए, जोत सरूपी रक्खे वासा। दूजा दर ना मंगण जाए, शब्द जपाए स्वास स्वासा।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात तेरी गोद बिठाए, प्रभ अबिनाशी दया कमाए, छोटे बाले लेख लिखाए, बण
बण आप लिखासा। बणे लिखारी लेख हरि जन भगत तरंदा। लक्ख चुरासी वेख गुरमुख साचे माण दवंदा। जोत सरूपी
भेख धर, शब्द हथौड़ा हथ्थ उठंदा। लक्ख चुरासी वेख कर, पूरे तोल आप करंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,
साचा दर दरबार सुहाए, जोत सरूपी आसण लाए, कोई दिस ना आए मदिरा मासी पापी गन्दा। धरत मात तेरी रक्खे
लाज। शब्द सरूपी मारे वाज। सोहँ देवे साचा ताज। आप कराए हरि जी काज। प्रगट होए प्रभ देस माझ। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे बाले दया कमाई, सिँघ मनजीत साची सेवा आप लगाई, सृष्ट सबाई पै जाए भाज। छोटा
बाला जगत निमाणा। प्रभ अबिनाशी साचा भाणा। सत्तां दीपां नाम उपजाणा। सोहँ साचा लेख लिखाणा। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, एका झण्डा शब्द डण्डा नौ खण्ड पृथ्मी आप चलाणा। सत्तां दीपां सति सतिवाद। आप चलाए शब्द
दाद। भेव खुल्हाए बोध अगाध। गुरमुख साचे लए लाध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची नींह आप रखाए सृष्ट
सबाई रक्खणा याद। सत्तां दीपा सहिज सुखदाई है। देवे नाम सच दात, भगत वड्याई है। सोहँ शब्द सच करामात,
तिन्नां लोकां जै जै जैकार कराई है। एका वसे हरि इकांत, शिव शंकर ब्रह्मा विष्न महेष, सर्ब सुखदाई है। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली हाढ़ कलिजुग जीवां साड़, जन भगतां कर वाड़, धरत मात तेरी दात तेरे विच टिकाई
है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक वेस अनेक, जन भगतां रक्खी टेक, होए सदा सदा सहाई है। चिट्टा
बाणा शब्द करामात है। हरि वडा शाहो राज राजाना, जन भगतां देवे इक्क सच्ची दात है। आपे बणे वञ्झ मुहाणा, कलिजुग
अन्धेरी रात है। जोत सरूपी हरि भगवाना, शब्द चलाए विच मात है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले लेखे लाया, जन भगतां पुच्छी वात है। छोटे बाले सच दुआरे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। अट्ठे पहर दिवस रैण रंगे रंग करतारे। दरस पेखे साचे नैण, वसे अचल अटल मुनारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट जोत विच संसार तेरी पैज संवारे। गुर नानक तेरी सच सवारी। शब्द सरूपी सच उडारी। रसना नाद इक्क शब्द वज्जे वारो वारी। निहकलंक प्रभ अबिनाशी पाई सार, लोकमात सच्ची उज्जयारी। सोहँ पल्ले बध्धी दात, मिल्या जोत हरि निरँकारी। छोटे बाले इन्द्रपुरी कर त्यारी। उत्तों बैठा मार झात, करोड़ तेतीस करन चरन निमस्कारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, प्रगट जोत सतिजुग तेरी बध्धी साची धारी। सतिजुग बन्न्हे साची धारी, अमृत मेघ बरसांयदा। किरपा कर हरि गिरधारी, साची नींह रखांयदा। चारों कुन्ट फेरे बहारी, सच उसारी आप करांयदा। ख्वार होए नर नारी, हरि इट्ट नाल इट्ट खड़कांयदा। लक्ख चुरासी आई भारी, जोत सरूपी हरि जामा पांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, अचरज खेल आप वरतांयदा। जन भगतां देवे शब्द उडारी, साचे घोड़े आप चढ़ांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां बेड़ा शौह दरयाए रोड़्ह, जन भगतां पार करांयदा। साची नींह जगत निशान। सतिजुग साचे संत जनां, दर घर साचे मिलणा माण। साचा देवे नाम धना, एका शब्द बहि के खाण। लक्ख चुरासी वडा जोधा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मन्दिर आप सुहाए जोत सरूपी डगमगान। सिँघ मनजीत हरि दया कमाई, ना कोई जाणे जीव निधाना। ना कोई पवण ना कोई मसाणा। जोत सरूपी हरि भगवाना। बिन रंग रूपी सच टिकाणा। हरि वडा शाहो भूपी, सोहँ वजे सच निशाना। सृष्ट सबाई होई अन्ध कूपी, माया पड़दा पाए नर हरि श्री भगवाना। तेरां विसाख जन्म दवाया, सोलां मग्घर काज रचाया, पहली हाढ़ी माण दवाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी देवे साड़, करे खेल हरि महाना। सतारां हाढ़ी बन्न्हे गाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी देवे वर, जोत सरूपी घनईआ शामा। कान्हा घनईआ हरि बनवारी। जोत सरूपी खेल अपारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत सेवा लाए दया कमाए, दर दरबार आप सुहाए, मानस जन्म लेखे लाए, मात गर्भ ना आए दूजी वारी। सिँघ मनजीत मन भया अनन्द। कलिजुग चढ़या सति सरूपी साचा चन्द। प्रभ अबिनाशी दया कमाई, गुर संगत तेरा भार आपणे सिर उठाई, ख़ुशी कराए बन्द बन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्त भविख्त आप लिखाई, बत्ती धार दए बख्शाई, माता सीर जो लाया बत्ती दन्द। पहली कूट पुरख अबिनाश। दूजी कूट हरि जी वास। तीजी कूट शब्द अकाश। चौथी कूट एका गाए रसना स्वास स्वास।
महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले जन भगतां होए आपे दास। पहली कूटे हरि आपे वंडे। दूजी कूट शब्द झण्डे। तीजी कूट आई गंढ्ढे। चौथी कूट सुहागी कन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुहागी कन्त गुरमुखां मेल मिलाया ना होए कदे रंडे। सच सुहागण नार। गुरमुख विरला मिल्या हरि भतार। वड दाता वड सूरा, दो जहानी करे प्यार। शब्द उपजाए साची तूरा। पूर्ब कर्म हरि विचार। पावे सार हरि निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्बकला भरपूर। सिँघ मनजीत सहिज सुभागा। मात धोया आपणा दागा। कलिजुग मोया सोया रोया, सतिजुग साचा जागा। अमृत फल साचा ल्याया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़े आप चढ़ाए, आपणे हथ्थ रक्खे वागा। शब्द घोड़े देवे चाढ़्ह। सिँघ मनजीत पहली हाढ़। इन्द्रपुरी दा साचा लाड़। करोड़ तेतीस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द दया कमाए, जोत जगाए नाड़ नाड़। जगे जोत इक्क अकालण। सिँघ मनजीत तेरा बाणा प्रभ अबिनाशी भेखाधारी, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, बण के आया कीती खेल जगत न्यारी, भुल्ले जीव हरि जगत संसारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म आप सुणाया, ना कोई हड्डीआं जाए उठालण। साची हड्डी साचा रोड़ा। लहू मिज्झ लहू गारा जोड़ा। चारों कुन्ट चार द्वारी, शब्द सरूपी फिरे घोड़ा। दौड़ा जाए वारो वारी, हरि बनवारी वेखी जाए मिट्ठा कौड़ा। जोत सरूपी शाह सवारी, पवण सरूपी नाम अधारी धुरदरगाही एका पौड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा घेरा आप रखाया, पहली वेर दया कमाया, साढे तिन्न तिन्न हथ्थ ना लम्मा ना चौड़ा। कलिजुग तेरी अन्त निशानी। साढे तिन्न हथ्थ साचा रथ महानी। बेमुखां मारे जिथ्थे शब्द तीर कानी। सर्बकला समरथ एका जोत वाली दो जहानी। चार कुन्ट चाढ़्हे रंग। चिट्टा लाल सूहा काला जन भगतां ल्या मंग। कलिजुग सतिजुग दोए जुड़, आए दौड़, शब्द घोड़ प्रभ साचे कस्सया तंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारों कुन्ट कर ख्वारी वारी वारी आपे डन्ने, भन्ने जिउँ काची वंग। कलिजुग काली रैण जगत अन्धेर है। नाता तुट्टा भाई भैण, चुक्की मेर तेर है। प्रभ अबिनाशी पाया फेरा, आप वहाए उल्टे वहिण है। प्रगट होया सिँघ शेर शेर दलेर, बेमुखां ना मिले रसना कहण है। उठ जीव जाग वक्त सुहेला। दर घर साचे लग्गा भाग, गुर संगत साचा मेला। हथ्थ पकड़े आपणे वाग, आपे गुर आपे चेला। घर घर उडदे काग, अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। गुरमुखां देवे कलिजुग अवाज। आत्म जोती दीप जगाए बिन बाती बिन तेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आदि अन्त बोध अगाधी होए सज्जण सुहेला। सज्जण सुहेला साचा मीत है। प्रभ अबिनाशी दया कमाई, इक्को इक्क साचा मेल मिलाई, अचरज चलाई रीत है। इक्क थां बहाए आप बणाए भैणां भईआ, लक्ख चुरासी परखे नीत है। जन
भगतां पकड़े दोवें बाहीं, काया करे ठंडी सीत है। शब्द करे ठंडी छांईं, गुरमुख साचा रक्खे चीत है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राह इक्क चलाए, लक्ख चुरासी दए जगाए, गुरमुख साचे संत जनां, मानस जन्म जाणा जीत है। मिल्या जन्म जगत वणजारया। चरन कँवल कर साचा हित्त, कर दरस प्रभ परम पुरख अपारया। जामा धारे नित नवित्त, जन भगतां पैज संवारया। ना कोई जाणे वार थित्त, घड़ी पल ना किसे विचारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, मानस जन्म संवारया। मानस जन्म संवार, पार करांयदा। पावे साची सार, धर्म धरांयदा। देवे शब्द उडार, नाम जपांयदा। धुरदरगाही साची मार अवाज, धन्दे लांयदा। सोलां मग्घर कर शृंगार, छोटा बाला तोड़ जगत जंजाला, सिँघासण हरि बिठांयदा। मेल मिलाए सिँघ पाला, तिन्नां लोकां आप फिरांयदा। सोहँ दित्ता चिट्टा इक्क दुशाला, पड़दा उप्पर आप पांयदा। दित्ता नाम सच्चा धन माला, साची गंढ्ढ बन्न्हांयदा। इन्द्रपुरी साचे धाम बिठाला, मोर मुकट सिर टिकांयदा। करोड़ तेतीस सरन लगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी दया कमांयदा। देवे वर हरि साचा वरनी वरना। गुरमुख साचा गया तर, आए प्रभ साची सरना। आप बहाया साचे गुर, चुकाया मरना डरना। निहकलंक नरायण नर अवतार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले कलिजुग वरना। गुरमुख तेरी धार, जगत न्यारी है। प्रभ अबिनाशी पावे सार, देवे शब्द उडारी है। मानस जन्म ना आए हार, लक्ख चुरासी गेड़ निवारी है। बाहों पकड़ कलि जाए तार, भरम भुलेखा दूर कराए देवे चरन प्यारी है। सोलां कर तन शृंगार, हरि करतार करे खेल अपर अपारी है। दर घर देवे सच्ची सरदारी है। साचा गुर हरि द्वारया । गुरमुखां मिले वर, आए चल द्वारया। अन्तिम भण्डारे देवे भर, प्रभ अबिनाशी किरपा धारया। साचा भाणा सिर ते जर, मिले हुक्म हरि बनवारया। मातलोक ना जाए मर, सदा अजीता आप रखा रिहा। आप नुहाए अमृत साचे सर, साचे पौड़े आप चढ़ा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, शब्द घोड़े आप चढ़ा रिहा। शब्द घोड़े कर अस्वार। मातलोक हरि करे बाहर। पल्ले बद्धी शब्द दात, ना आवे पासा हार। महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले बाल अञ्याणे, गुर संगत उठाया सिर भार। अग्गे लग्गा बाल अञ्याणा। सोहँ तागा तन पहनाणा। कलिजुग माया अग्न विच ना दगा, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाणा। बेमुख होए बेमुहाणे, प्रभ अबिनाशी ना पछाणा। ना कोई दीसे सुघड़ स्याणा। घर घर दीसे लग्गी अग्ग, एका भुल्लया हरि भगवाना। दीपक जोती ना किसे जगा, ना मिल्या नाम निशाना। कलिजुग जीव हँस होए कगा, बेड़ा होए बेमुहाणा। गुरमुखां लाज रखाए चरन छुहाई पग्गा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे शब्द बबाणा। शब्द बबाणा सच उडारया। गुरमुख साचा
जावे पहली वारया। अग्गे साची पावे सारी, ना होए ख्वारया। आप चुकाए जम की काण। जोत सरूपी मेल मिला रिहा। महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, पहली हाढ़ जन भगतां कर शब्द वाड़, सृष्ट सबाई छेड़ छिड़ा रिहा। छेड़ छिड़ाए पहली हाढ़, प्रभ साचा लयाई। लक्ख चुरासी अग्न जोत हरि देवे साड़। गुरमुख साचे लए बचाई। जोत जगाए बहत्तर नाड़, सृष्ट सबाई चबाए दाढ़, सभना रिहा भुलाई। शब्द वज्जे काड़ काड़, चारों तरफ उठे धाड़, पए सर्ब दुहाई। बेमुखां दिन आए माढ़, गुरमुख साचे बणे लाड़, प्रभ अबिनाशी सिहरा शब्द पहनाई। दर घर साचे लए वाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे नाम सच्ची वड्याई। नाम वडी वड्याई जगत निधान। गुर पूरे बूझ बुझाई, झुल्ले इक्क सच्चा निशान। इक्क दूजे भओ चुकाए आप श्री भगवान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे देवे माण। लथ्थे जगत रोग दु:ख संताप। उतरे काया भुक्ख, मिट जाए पाप। इक्क उपजाए साचा सुख, सोहँ जपावे साचा जाप। सुफ़ल कराए मात कुक्ख, दया कमाए आपा आप। सुकड़े हरे कराए रुक्ख, अमृत मुख चुआए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मारे तीनो ताप। अमृत मुख चुआया ठंडी धार है। प्रभ अबिनाशी दया कमाई, पहली हाढ़ दिवस विचार है। जो जन चल आए सरनाया, मानस जन्म दए संवार है। प्रभ पूरे लेखे साचे लाया, ना किया कोई उधार है। भरम भुलेखा दूर कराया, शब्द घोड़े शाह सवार है। कलिजुग पोह ना सके माया, चरन प्रीती दस्से साची धार है। एका साचा नाम जपाया, मानस जन्म जाए संवार है। दर घर साचे जिस जन गाया, तन अफार सिर दा भार दे मिटाया, प्रभ अबिनाशी किरपा कर, तारे नर नार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आया देवे पैज संवार है। संवारे पैज गुर गोपाला। भगत सहाई सदा रखवाला। घर साचे मिले वड्याई, तोड़े जगत जंज़ाला। कटी जम की फाही, मिल्या राह सुखाला। प्रभ अबिनाशी भुल्ले नाही, सिँघ मनजीत छोटा बाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाल अनमुल्लड़ा लक्ख चुरासी विच्चों भाला। लाल अनमुल्लड़ा साचा हीरा। सोहँ बद्धा प्रभ साचे सिर साचा चीरा। अमृत साचा सिंचे, मुख चुआया साचा नीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत सारी संग रलाया, कलिजुग बेड़ा बन्न वखाया, अग्गे लाया छोटा वीरा। देवे माण जगत निमाणया। प्रभ अबिनाशी साचा हरि, जिस जन कलि पछाणया। आप चुकाए अन्तिम डर, चलाए साचे भाणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डोरी अन्ध घोरी आप बंधाणया। जोड़ां पीड़ां टुट्टे नाता। शब्द देवे हरि सच्ची दाता। रसना गाओ मानस जन्म लेखे लाओ, सुफ़ल कराओ कुक्ख माता। मदिरा मास रसन तजाओ, मिले मेल पुरख बिधाता। प्रभ अबिनाशी साचा पाओ, देवे सच सुगाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका वसे साचे धाम, सदा सदा इकांत
इकांता। छदौण माई पौण डंक वजाया। माई गौरजां संग रल, किंगरे किंगरे मृदंग वजाया। बाल जवानी गई हंढ, अन्त बुढापा आया। वक्त लँघाया कर कर वल छल, साचा राह किसे हथ्थ ना आया। दुक्खां रोगां सुकाया काया धड़, पवण सिर हिलाया। पवण मसाण बणाया साचा गढ़्ह, घर साचे आसण लाया। प्रभ अबिनाशी जोत सरूपी अन्दर वड़, शब्द डण्डा मगर लगाया। कोई ना सके अग्गे अड़, विच्चों काया अन्दर बाहर कढाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी ल्या फड़, मानस जन्म लेखे लाया। बिधना लिखी रेख हरि मिटांयदा। दर साचे लग्गी मेख, दया कमांयदा। जोत सरूपी धारे भेख, गऊ ग़रीब निमाणयां साचा माण दवांयदा। प्रभ अबिनाशी चारों कुन्ट रिहा वेख, पड़दा उहला ना कोई रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घर साचे आं माण दवांयदा। खिट्टा रोग करे नास। शब्द सरूपी करे वास। नाम जपाए स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शुक्ला किशना पक्ख सुफ़ल कराए, दु:ख दर्द मिटाए, हड्ड नाड़ी पिंजर मास। लेखा लिखणहार आपे जाणदा। आपो आपणी वार सर्ब पछाणदा। कदे जित्त कदे हार, खेल गुण निधान दा। फड़ फड़ बाहों जाए तार विच संसार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल श्री भगवान दा। जोत सरूपी प्रभ अबिनाशी धार भेख, भरम भुलेखा दूर कराउणा। आप मिटाए बिधना लिखी रेख, साचा माण आप दवाउणा। आप मिटाए बिधना लिखी रेख, पूर्ब कर्म आप कराउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कर्म विजोगा आपे आप विच मात वरताउणा। बालक माता सीर बत्ती धार है। दूई द्वैती पर्दे चीर, पावे आपणी सार है। इक्क चलाए शब्द तीर, पंजां चोरां रिहा मार है। अमृत वगे सोमा नीर, चले इक्क फ़ुहार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे बन्न्हे तेरी धार है। सतिजुग साचे धार बंधाई। गुर संगत रल मिल दयो वधाई। जगे जोत होई रुशनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ मनजीत सच समाधी तेरी आप बणाई। चार जुग हरि आप वखाणे। जोत सरूपी पहरे बाणे। कलिजुग भुलाए राजे राणे। जन भगतां संग सद ख़ुशीआं माणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणवन्त गुण निधाने। साची नींह दए उसार। पहली वार सतिजुग तेरी साची धार। सति पुरख निरँजण दर्द दु:ख भय भंजन, दीआ वार चार कुन्ट चार चुफेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सिर आपणे चुक्कया भार। दूजे वार कर उसारी। प्रभ अबिनाशी चढ़े ख़ुमारी। त्रेते तेरी आई वारी। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल अपर अपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुष्ट सँघारे शब्द खण्डा मारे, बैठ सच अटल्ल अटारी। तीजा वार हरि चुणाया। सोहणा मन्दिर अन्दर आप रखाया। चार कुन्ट अन्धेर डूंघी कन्दर, द्वापर दीपक आप जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीजे जुग वाहवा साचा भाग लगाया। चौथी वारी चार द्वारी।
प्रभ अबिनाशी वेखे विगसे चारों तरफ कर विचारी। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी उत्ते बध्धी धारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटा घेर आप बणाए, खुल्हा वेहड़ा जगत कराए। करे खेल अपारी। पंचम् वार पत परवाना। साम वेद हरि बद्धा गाना। तन पहनाए चिट्टा बाणा। सतिजुग साचे वक्त सुहाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं हरि जाणी जाणा। छेवां वार हरि अछल्ल अछेदा। आपे जाणे प्रभ आपणा भेदा। माण गंवाए रिग वेदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी करे खेदा। सतवां वार सहिज सुभागा। वेद युजर सोया जागा। सत्तां दीपां बद्धा सुच्चा धागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदिन अन्त जुगा जुगन्त सृष्ट सबाई हथ्थ आपणे रक्खे वागां। अठवां वार उठ उठ वेखे। जोत सरूपी हरि धारे भेखे। वेद अथर्बण ऐड़ा अल्ला नूर, हरि लाए लेखे। सर्बकला भरपूर, औलीए पीर कुतब गौंस मिटाए शेख़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अठवें वार कर विचार, वेद अथर्बण कलिजुग तेरी काली धार मिटाए रेखे। नौंवां वार नौ दर ठाक रहन्दा। इक्क बणाए सोहणा सुच्चा घर, छोटा बाला विच बहिंदा। नौ खण्ड पृथ्मी विच मात माण रखंदा। दित्ती नाम शब्द दात वड करामात पुरी इन्द्र करोड़ तेतीस जपंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौवां वार नौ दर धरत मात तेरा इक्क घर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मनजीत तेरी गोद साचे आसण लांयदा। उत्ते चले फेर उसारी। करे खेल हरि गिरधारी। पुरान अठारां लेख लिखारी। चार वरनां अठारां बरनां बण पुजारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत बणाए सच्ची इक्क अटारी। अठारां पुरान पुरान अठारां। मिटदे जाण संग चार यारां। गुरमुख साचे संत जनां, हरि आत्म देवे साचा सीर साची धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच उसारी आप कराए उत्ते वार देवे अठारां। वार अठारां औखी घाट। लक्ख चुरासी जाए पाट। जन भगतां मस्तक जोती निकले लाट। सतिजुग खुल्हे एका साचा हाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका गहणा तन पहनाया, सिँघ मनजीत शब्द पाट। नौ निधां हरि उपजंदा। अठारां सिद्धां वस करंदा। दोहां धिरां मेल कर, एका बणत रखंदा। साचे दर दरबार जगत जीआं नेत्र आप वखंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, परम पुरख परमेश्वर शब्द डोरी बन्न लटकाया, माल धन अन्दर बन्द करंदा। छे शास्त्र भेव खुलंदे। छत्ती राग संग रलाउँदे। अट्ठे पहर हरि जी ध्याउँदे। दोहां धिरां मिल्या मेल, साचा नाम रखाउँदे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक लोकमात पताल अकाश निरगुण सरगुण रूप एका धाम वखाउँदे। चरन कँवल प्रभ साचा पाया। अमृत आत्म साचा सीर प्याया। प्रभ अबिनाशी दाना बीना, सोहँ साचा नाद वजाया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि कृपाला आपणा भेख वटाया। चरन कँवल प्यार, नौ निध पांयदा। एका मिले साची धार, रिद्धां सिद्धां
वस करांयदा। पारब्रह्म प्रभ रूप अगम्म अपार, दिस किसे ना आंयदा। जोत सरूपी कर अकार, विच संसार हरि दातार, जन भगतां साचे रंग रंगांयदा। देवे शब्द अधार हउमे हँगता रोग निवार, साचे धाम वसांयदा। मानस जन्म ना आवे हार, जोती जोत सरूप हरि, आत्म जोती मेल मिलांयदा। चरन कँवल मन भए अतीता। उप्पर धवल गुरमुख साचा जाए बलि, काया करे ठंडी सीता। जोत सरूपी हरि मवल, लक्ख चुरासी परखे नीता। गुरमुख उपजाए जोग कमाए सरन लगाए, आप बणाए फुल्ल कँवल, बण बण जाए साचा मीता। जोती जोत सरूप हरि, मातलोक हरि जोत धर, एका शब्द कन्न सुणाए, सोहँ साचा गीता। हरि चरन गुरमुख विरला मस्तक नूर सुहांयदा। जोत सरूपी धरनी धरन, लक्ख चुरासी मानस देही जोड़ जुड़ांयदा। ना कोई जणावे गोत वरन, एका रंगण रंग नाम चढ़ांयदा। नूर नुरानी एका साची जोत, जीवां जन्तां विच टिकांयदा। जन भगतां दुरमति मैल रिहा धोत, निज घर आसण साचे लांयदा। बेमुख घर घर रहे रोत, बाहों पकड़ ना कोई उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, इक्क खुल्हाए साचा दर, शब्द देवे साचा वर, गऊ ग़रीब निमाणयां फड़ फड़ राहे पांयदा। हरि चरन प्रीत मन भए अनन्दा। नेत्र नीर हरि साचा बरसे, मिले मेल गुर गोबिन्दा। प्रभ अबिनाशी कर तरस, धरे जोत अन्त कलिजुग दहिंदा। अमृत आत्म मेघ रिहा बरस, जन भगत बणाए साचा बन्दा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, साचा माण दवाए, सरन लगाए सुरपति राजे इन्दा। हरि चरन सद बलिहारी। आदि अन्त जुगा जुगन्त साध संत, प्रभ अबिनाशी जाए तारी। मेल मिलावा साचे कन्त, आत्म देवे नाम ख़ुमारी। जगत बणाए साची बणत, तन करे सोलां शृंगारी। जगत महिंमा सदा अगणत, गुरमुख तारे नर नारी। कलिजुग तेरी वार अन्त, निहकलंक नरायण प्रगट जोत हरि गिरधारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट चार चुफेरे, शब्द सरूपी करे वाड़ी। हरि चरन हरि द्वार। गुरमुख साचा संत जन, विरला करे विचार। साचा मिले नाम धन, देवे हरि निरँकार। शब्द सुणाए इक्क कन्न, दूई द्वैती देवे साड़। भाण्डा भरम देवे भन्न, जोत जगाए बहत्तर नाड़। पंजां चोरां लाए डन्न, झूठी कढाए बाहर धाड़। जोती जोत सरूप हरि, एका शब्द अन्दर देवे वाड़। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वस्त हरि झोली पाए। दया कमाए कलिजुग जीव ना कोई लाए संन्ह। हरि चरन हरि नैण मुँधारा। जोत सरूपी खेल अपारा। नेत्र नैण दोए पेख, वेखे रंग अपर अपारा। आप खुल्हाए साचा भेख, भगत जनां हरि आए दुआरा। जोत सरूपी घर घर बैठे, जगत खेल अपर अपारा। जोत सरूपी सच वस्त हरि झोली पाए, गुरमुख विरला बणे जगत वणजारा। हरि चरन जगत रलाया, जन भगतां मेल मिलाए, प्रभ अबिनाशी पुरख बिधाता। आत्म जोती
दीप जगाए, बैठा दिसे इक्क इकांता। गुरमुख साचे लए जगाए, आत्म मिटे अन्धेरी राता। करे खेल प्रभ अबिनाशी त्रिलोकी नाथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे जायण तर, चरन धूढ़ लागे माथा। हरि चरन प्रभ दी जोती। गुरमुख गुर एका गोती। प्रभ चरन हरि दया कमाए, दुरमति मैल जाए धोती। आप आपणे रंग रंगाए, एका साचा संग रखाए, गुर गोबिन्दा एका दात एका जोती। शब्द खण्डा आपणे संग रखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट लक्ख चुरासी आप उठाए सोती। हरि चरन तोड़े जगत जंज़ाला। हरि चरन आप चढ़ाए शब्द घोड़े, फल लगाए साचे डाला। प्रभ अबिनाशी वागां मोड़े, भेख वटाए वेस कराए चिट्टा सूहा पीला लाल काला। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साचा हल चलाए सोहँ रक्खे तिक्खा फाला। हरि चरन जग साचा मन्दिर। हरि चरन जोत जगाए, प्रभ साचा अन्दरे अन्दर। करे रुशनाए हरि रघुराए, काया डूंघी कन्दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल वड पताल किसे हथ्थ ना आए उचे टिल्ले, लभ्भ लभ्भ थक्के गोरख ते मच्छन्दर।