७ हाढ़ २०११ बिक्रमी तेज भान दे गृह मेरठ छाउणी
निरगुण नर हरि नर हरे। सरगुण रूप कर अकार, जोत सरूपी खेल करे। भरम भुलेखा जगत विचार, अचरज खेल प्रभ आप करे। लक्ख चुरासी होई पार, गुरमुखां सिर हथ्थ धरे। पूर्ब कर्म कर विचार, देवे साचा नाम वरे। पंजां तत्तां मारे शब्द मार, एका वखाए सच घरे। जगाए जोत अपर अपार, आत्म खोल्ह सच दरे। अन्तिम अन्त ना आए हार, हरि चुकाए जम डरे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, अमृत आत्म भण्डारा आप भरे। निरगुण होया हरि मेहरबान। सरगुण रूप धरे भगवान। दोहां जोती इक्को गोती, बणे पुरख सुजान। लक्ख चुरासी रही सोती, धरे भेख हरि कृष्ना कान्हा। आप मिटाए वरन गोती, ऊँच नीच ना कोई रंक राजान। जन भगत बणाए साचे मोती, देवे माण गुण निधान, वाली दो जहान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निरगुण रूप अगम्म, भेव कोई ना पांयदा। आवे जाए ना जन्मे ना जाए मर, एका रंग समांयदा। एका वसे साचे घर, दूजे दर गुरमुख आत्म दर खुल्हांयदा। जोत सरूपी नूर कर, हरि साचा डगमगांयदा। आत्म खोल्हे साचा सर, सच तीर्थ इशनान करांयदा। एका रूप एका गोत नर हरि हरि नर, वरन बरन विच कदे ना आंयदा। जो जन साची सरन गए पड़, प्रभ अबिनाशी आप चुकाए मरना डरना, लक्ख चुरासी गेड़ कटांयदा। जन भगतां खोल्हे हरना फरना, आपे जाणे आपणी
करना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क अकेला रंग नवेला जगत दुहेला, जन भगतां मेला घर सच वखांयदा। निरगुण रूप नूर जोत अकार है। सरगुण रूप सच पछाणे वरते विच संसार है। शब्द देवे जगत बबाण, गुरमुख साचा होवे विच अस्वार है। बेमुखां अन्तिम आई हार, कलिजुग तेरी अन्तिम दिसे काली धार है। जगत विछोड़ा साचे कन्त, नर नारी होए ख्वार है। भुल्ले फिरन चेला गुर, काया अग्न अन्गयार है। गुरमुखां आत्म सदा भुक्खी, मिले दरस हरि निरँकार है। अट्ठे पहर रहण सुखी, जगे जोत अगम्म अपार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर जन भगतां आए चल द्वार है। आए चल द्वार बण भिखारीआ। पावे साची सार, मंगण चरन प्यार, कलिजुग तेरी अन्तिम वारीआ। ना कोई दिसे ठग चोर यार, गुरमुख साचे संत जनां, कर कर वेखे विगसे कर विचार, नर हरि हरि नर सच्ची सरकारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची रंगण नाम चढ़ाए, ना अन्तिम पारावारया। जुग जुग बाण भगत गिरधारी। दवाए माण जगत वारो वारी। धुरदरगाही सच फरमाण, एका शब्द नर निराहारी। किरपा कर हरि भगवान, जन भगत बणाए चरन भिखारी। आदि जुगादि निरलेपया। जन भगतां देवे माण विच जहान, शब्द सुरत काया तन लपेटयां। एका बख्शे चरन धारी, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, गुण निधान हरि भगवान, परम पुरख चतुर सुजान, सर्ब जीआं करे जाण पछाण, आपे खेवट आपे खेटयां। जोती जोत सरूप हरि, नर साचा मात पित करे हित्त नित नवित्त, जन भगत बणाए साचे बेटयां। साचा मिटया कलि अंध्यारन। पाए नर हरि घर साचे सारन। देवे नाम जगत वड्याई, तोड़े किला आत्म हँकारन। जोती जोत सरूप हरि, जुगा जुगन्त आप बणाए साची धारन। साची धार जगत चलांयदा। गुरमुखां कर प्यार, माण दवांयदा। सति पुरख निरँजण अगम्म अपार, दीपक जोत इक्क जगांयदा। भरम भुलेखा हउमे ममता रोग निवार, साचे लेख लिखांयदा। कलिजुग जीव होए गंवार, झूठे धन्दे लांयदा। जन भगतां देवे नाम ख़ुमार, शब्द गहणा तन पहनांयदा। ऊँच नीच ना करे विचार, राउ रंक शाह सुल्तान वड बली बलवान, एका धाम बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, प्रगट जोत देवे वड्याई, दरगहि साची साचे धाम एका एक बहांयदा। साचा धाम हरि अपारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। कलिजुग तेरा अन्तिम खेल, गुरमुख साचा नेत्र पेखे, सृष्ट सबाई भरम भुलेखे, हरि प्रभ लिखे लेखे, दर दर घर घर होए ख्वारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत नर नरायण नैण मुँधारी। माया बंधन जगत हरि बाधा, आत्म रहे कंगाल है। गुरमुख विरले प्रभ अबिनाशी लाधा, आत्म देवे अनमुल्लड़ा लाल है। रसना गुण गहर गम्भीर हरि साचा अराधा, फल लगाए साचे डाल है। जोत सरूपी माधव माधा, सद होए रखवाल है। आपे बख्शे पीआ खाधा, सद रिहा
सुरत संभाल है। शब्द चलाए बोध अगाधा, चले जगत अवल्लड़ी चाल है। जिउँ कृष्ना जाधव जाधा, जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां करे माला माल है। जगत माया अन्धेरी रैण। अट्ठे पहर दिवस रैण, मनमुखां खाए बण बण डैण। आत्म रहे धूंआंधार, ना किया लैण देण। प्रभ दर साचे एका मिले आत्म सुखा, दरस दिखाए तीजे नैण। सुफ़ल कराए मात कुक्खा, आपे बणे साक सैण। इक्क रलाए सुक्खा रुक्खा, गुरमुख ना पए डूंघे वहिण। लहणा देणा जगत अपारा। भाणा सहिणा हरि गिरधारा। गुर संगत साची मिल मिल बहिणा, नर नारी चरन प्यारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण ताण विच जहान दवाए, सोहँ शब्द गुरमुख बन्न्हे सिर दस्तारा। सोहँ शब्द सिर साचा चीरा। लाल अनमुल्लड़ा गुरमुख साचा हीरा। एका रंग रंगणा हरि रंग, जिउँ रविदास चुमारे गंगा कसीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म धीरज यति तत्त सति सति लिखाए अमृत प्याए साचा सीरा। अमृत साचा सीर हरि मुख लगाए। दूई द्वैती शरअ शरायती, हउमे कढ्ढे विच्चों पीड़, जगत तृष्ना भुक्ख गंवाए। ना वेखे हस्त कीड़, एका रंग सर्ब समाए। वेले अन्तिम कटे भीड़, जन भगतां होए सहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बध्धी कलिजुग बीड़, बेड़ा आपणे कंध उठाए। आपणे कंध चुक्के हरि भार। जोत सरूपी जामा धार। मातलोक हरि जामा पाया, चिट्टे अस्व हो अस्वार। सोहँ शब्द संग ल्याया, दोवें रखीआं तिखीआं धार। नाम ख़ुमारी रंग रंगाया, पंचम् जेठ कर विचार। सदा सदा अंग संग होए सहाया, जन भगत ना डुब्बे विच मँझधार। वड सूरा सरबग्ग आप अख्वाया, आपे नैण मुँधार। शब्द घोड़े हरि तंग कसाया, चार कुन्ट मारे इक्क उडार। लक्ख चुरासी काची वंग हरि भन्न वखाया, दर दर होए ख्वार। गुरमुखां भुक्ख नंग गंवाया, अमृत आत्म भरे भण्डार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं हरि आपे जाणे, आदि जुगादी सद ब्रह्मादी, शब्द अनादी वेखो वारे वार। जन्मे जन्म जन्म बहु भरमे। एका हरि सर्ब जीआं दे जाणे कर्मे। ना कोई जाणे जीव गंवार, एका एक साचा धर्मे। अन्तिम होए तन सवाह, एका जोत आत्म ब्रह्मे। चारों कुन्ट कलिजुग तेरी तुट्टी बांह, कलिजुग जीव होए निहकर्मे। किसे मिले ना कोई थां, जूठे झूठे भरमे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमाए, ना मरे ना मर मर जन्मे। जन्म मरन हरि गेड़ा कटे साचे सर सरोवर आत्म इशनान कराए, ना कोई तीर्थ ना कोई तट्टे। एका जीआ दान दवाए वसे घट घटे। एका नाम निशान झुलाए, लक्ख चुरासी आत्म फटे। जन भगतां शब्द बबाण चढ़ाए, आत्म जोत जगाए लट्ट लट्टे। गुण निधान हरि दया कमाए, विरला गुरमुख दर घर साचे लाहा खट्टे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द दात हरि झोली पाए, भाग लगाए झूठी काया मट्टे। झूठी काया मिटी कच्ची वंग। लक्ख चुरासी आत्म होई भंग। माया
राणी अंक सहेली जगत दुहेली, ना देणा साचा संग। सद वसे इक्क अकेली, दिखाए आपणा रंग। जन भगतां मेल हरि साचा मेली, मानस जन्म ना होए भंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंक कलि जामा धार, जोत सरूपी कर अकार, करे खेल वड दाता सूरा सरबंग। नूर नुरानी जोत इकागर। आप जगाए दया कमाए, मिटी काची गागर। अमृत सर सरोवर वगाए नीर, साचा दया नंद वड साचे सागर। सतिजुग साची नींह रखाए, छोटा बाला अग्गे लाए, प्रभ अबिनाशी आप दया कमाए, निर्मल कर्म करे उजागर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा तेज आप कराए, शब्द सरूपी हट्ट खुल्हाए, गुरमुख विरला बणे सुदागर। चार वरन जगत वणजारे। दर दरवेशी ब्रह्मा विष्न महेष, जोत सरूपी नैण मुँधारे। गणपत गणेशी रिखी रखेशी, मनी मनेशी चरन पधारे। दर दरवेश जोत प्रवेश, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, करे खेल अपर अपारे। काया जगत जंज़ाला, झूठा धन माला, वजा हँकारी जन्दर। ना कोई होए विच दलाला, अट्ठे पहर आत्म दिसे कंगाला, दहि दिश उठ धाए, जिउँ दर दर भौंदे बन्दर। एका हरि सच्चा वेले अन्तिम होए सहाया, जोत जगाए जन भगतां काया आत्म साचे अन्दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मिटाए अन्धेर डूंघी कन्दर। हरि चुकाए मूल वक्त सुहांयदा। जुग जुग ना जाए भूल, जन भगतां संग निभांयदा। बण शंकर शिव त्रिसूल, दुष्टां मार मिटांयदा। हरि साचा कन्त कन्तूहल, राम रमईआ आप अखवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, कान्हा घनईआ भेख वटांयदा। भेख धर श्री भगवाना। नैण मुँधारी साचा कान्हा। लक्ख चुरासी वेले द्वापर, आपणी हथ्थीं बद्धा गाना। जोती जोत सरूप हरि, आपे खेल करे कान्हा। कान्हा घनईआ राम मुरारी। करे खेल अपर अपारी। एका घर एका दर, वेख विचारे पावे सारी। घर साचे जाण तर, प्रभ चरन सरन निरँकारी। आपणा कर्म अन्तिम जाण हर। आत्म भरया इक्क हँकारी। दरोना चारज साचा गुर, दोहां किरपा रिहा धारी। दरोना गुर वड बलवान। दोहां धिरां फड़ फड़ सिध्धा दस्से इक्क निशान। आपे गज आपे गृह, करे खेल हरि भगवान। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां चुकाए अन्तिम जम की कान। आत्म कढ्ढे वड हँकार, वेखे खेल कृष्न मुरारी। द्वापर तेरी अन्तिम वारी। वेखे खेल कृष्न मुरारी। रक्खे इक्क चरन प्यारी। दर दुर्योध्न आत्म हँकारी। देवे बिदर सच्ची सरदारी। बिप्पर सुदामा हरि जी तारी। द्रोपत नार ना होए ख्वारी। दुरबाशे तन करे ख़ुमारी। अन्तिम डिग्गा प्रभ चरन द्वारी। पंजे पांडो पैज रखारी। श्री नर हरि हरि नर गिरधारी। दुरबाशे हँकार ना भावे, एका पासा दिसे हारी। एका सोहण बिदर चुबारे, एका कुली सुत्ता पैर पसारी। आप सुहाए साची रुत्ते, कँवल नैण नैण मुँधारी। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सारी। दरौना चारज वड वड हंनता।
दोहां बणाए साची बणता। कराए खेल मिलाए मेल, प्रभ अबिनाशी साचा कन्ता। अन्तिम लाए धकेल, धर्म राए दी घल्ले जेल्ह, बेमुख जीव झूठे जन्ता। जोती जोत सरूप हरि, एका जोत आदिन अन्ता। अगम्म अपारी खेल करांयदा। वड संसारी भेव छुपांयदा। जूए बाजी पांडो हारी, नग्न नार माण दवांयदा। दुर्योध्न पासा आया हारी, पैज आपणे हथ्थ रखांयदा। दोहां धिरां वारो वारी, आपे मेटे मेट मिटांयदा। बणे सार्थी हरि गिरधारी, वाह वाह सोहणा रत्थ चलांयदा। एका भगत करे अस्वारी, आप अर्जन नाम रखांयदा। ग्यारां कशूणीआं लैणी रक्ख, सत्तां संग लड़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे संग समांयदा। दुर्योध्न अन्तिम आई हार। सथ्थर लथ्थे भाई करन दरोना सच्चे यार। वेले अन्त ना कोई सहाई, रैण अन्धेरी सिर अन्तिम छाई, ना कठे अस्वार। अस्वथामा माया रुला, दुर्योध्न हाहाकार सुणाई, दरोणा सुत सुणे पुकार। पकड़ उठावे दोवें बाहीं, जोती जोत सरूप हरि, करे खेल अपर अपार। अस्वथामे किरपा धारी। दुर्योध्न उठाया वड हँकारी। तख्त ताज ना कोई दीसे, जगत मिट गई यार यारी। एका मौत आई हिस्से, दर घर साचे होए ख्वारी। आपणा भेव किसे दस्से ना, जंगल जूह विच पहाड़ी। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, करे खेल भारत वर्ष, जुग द्वापर पहली हाढ़ी। दुर्योध्न करे पुकार, नीर वहांयदा। अन्तिम आई हार, तख्त ताज गवांयदा। पंजे पांडो होए बलकार, सिर हथ्थ कृष्न रखांयदा। ना कोई दीसे सिपासलार, सभ ख़ाकी ख़ाक मिलांयदा। अस्वथामे कर विचार, तेरी चरनी सीस निवांयदा। पंजे पांडो एका धार, आपणी हथ्थीं मार मुकांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जुगां जुगां दी साची बाण आपणी आप चलांयदा। अस्वथामा दए दिलासा। दुर्योध्न उठे कर कर हासा। हरि जी वेखे जगत तमाशा। मौत लाड़ी जगत दुहागण, घर घर फिरदी मूल ना डरदी, हथ्थ विच फड़या कासा। जोती जोत सरूप हरि, आपणा खेल आपे जाणे सृष्ट सबाई करे नासा अस्वथामे किरपा धारी। आए चल गनपत द्वारी। शिव शंकर विच्चों आया बाहरी। वज्जा संख नाद धुन अपारी। हथ्थ त्रसूल नील कंठ फड़ी, करे खेल अपारी। होया युद्ध ढाई घड़ी, अस्वथामा वड बलधारी। जोती जोत सरूप हरि, आप मिटाए सल भारी। शिव शंकर होए दयाला। अस्वथामा मंगे वर, देवे वर गुर गोपाला। ना जन्मे ना जाए मर, प्रभ अबिनाशी होए रखवाला। साचा मंग वर बाण चलाए, रैण अन्धेरी होए जंग ना कोई हटांयदा। लहू मिझ वगी गंग, तिन्न कशूणीआं मार मुकांयदा। द्रोपत सुत पंज, अंग अंग कट वखांयदा। एका एक बलधार कर विचार, दुर्योध्न हँकारी अग्गे आण टिकांयदा। वेख विचार अन्तिम आई हार, बेड़ा पाप बन्न लिआंयदा। जोती जोत सरूप हरि, इक्क वखाए शब्द दमामे आत्म चोट लगांयदा। मिटी रैण भहया सवेरा। चारों कुन्ट पैण वैण, उलटा गिड़या गेड़ा। द्रोपत सुत ना दिसे नैण, एका चल्लया साचा झेड़ा। एका
लग्गी अर्जन कहण, अन्तिम वेला आ गया नेड़ा। औखा होया भाणा सहिण, कौण बंधाए मेरा बेड़ा। नाथ त्रैलोकी हरि वेखे वेख वखाए नैण, आप मुकाए जगत झेड़ा। अर्जन तन आत्म बिल्लाया। कवण जाणे तेरे गुण, अचरज खेल मात वरताया। आपे मारे चुण चुण, कोई ना किसे सके बचाया। जोती जोत सरूप हरि, एका धुर फ़रमाण अर्जन आख सुणाया। अर्जन सुण कर विचार। अस्वथामे ना आवे हार। मिल्या वर सच्चे दरबार। सुत ब्राह्मण दरोणा गुर, कर्म विद्या वड भण्डार। उची दिसे बुध ना करे कोई युद्ध, जोती जोत सरूप हरि, आपणा भेख धारे कर कर विचारे प्रभ पाए साची सार। साचा बचन हरि सुणाए। अस्वथामा ना जितया जाए। गणपत गणेश रिहा मनाए। साचा मंगया एका वर, ना कोई मारे ना मर जाए। जोती जोत सरूप हरि, दे मति रिहा समझाए। अर्जन उठ उठ बलधार। दोवें जाईए चरन द्वार। ब्राह्मण गुर गुर ब्राह्मण बण भिखार। जोती जोत सरूप हरि, एका राह आप वखाए, अस्वथामा बचन जाए हर। अससथामा गए दुआरे। इक्क अर्जन दूजा कृष्न मुरारे। करे खेल अपर अपारे। देवे वड्याई विच संसारे। दोए जोड़ करे प्रनाम, पंडत ब्राह्मण गुरू प्यारे। जोती जोत सरूप हरि, भगवान मंगण जाए जीआ दान, कर भेख कृष्न मुरारे। मंगया दान बण भिखारी। महांभारत युद्ध ना होए, जे कोई बचया रहे जीव संसारी। विपर ब्राह्मण मंगी मंग, देवे दर द्वारी। झूठा नाता जगत संग, पूर्ब करो विचारी। जोती जोत सरूप हरि, मंगी मंग आए चरन सरन गुर धारी। दीआ वर जीआ दान। मुड़ आए घर अर्जन, भगत संग भगवान। अन्तिम वेले गया हर, छुटयां तीर इक्क निशान। जोती जोत सरूप हरि, आप मिलाए दया कमाए, नर हरि श्री भगवान। वज्जा तीर अन्तिम काला। हरि जू होए आप रखवाला। अन्तिम वेले संग सुहेला, पावण गया गल विच माला। ना होए वक्त दुहेला, साचा मेला करे खेल जगत निराला। जोती जोत सरूप हरि, साचा बचन आप सुणाए, दयानिध हरि दया कमाए, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले, हरि होए आप रखवाला। द्वापर अन्तिम वार वर घर पांयदा। गया सच द्वार, जोती मेल मिलांयदा। एका जोत सच अकार, जगत अकारा आप करांयदा। आपे पुरख अगम्मड़ा करतार, नर नारी विच समांयदा। काया देही झूठा चमड़ा, दीपक देही सति टिकांयदा। देवे नाम सच्चा दमड़ा, एथे ओथे दो जहानी सदा संग रलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, अस्वथामे साचे जामे कलिजुग अन्तिम वेले आपे पांयदा। अन्तिम कलिजुग हरि करतार। नर नरायण ल्या अवतार। चार वरनां एका बहिनी, एका शब्द उडार। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां तराए सदा संग कमाए, ना आए कदे हार। साचा जामा जन्म दवांयदा। पूर कराए आपणा कामा, पिछला लेखा आप चुकांयदा। एका दाम सच्चा हरि नाम, ना कोई कोल रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, घनईआ शाम दीपक
जोत आप जगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम वेर विछड़यां मेल मिलांयदा। विछड़े मेल मिलाए हरि आण। आपणी सरन लगाए, चुकाए जम की कान। दरगहि साची माण दवाए, वड शाह हरि राजान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा जन भगतां देवे वड्याई, सच प्रीत चरन लगाई, नाम उपजाई तेज भान। तेज भान जगत प्रकाश। आत्म अन्धेर जाए विनास। सोहँ शब्द चले स्वास स्वास। जोत सरूपी काया मन्दिर साचे अन्दर, नाम सरूपी पाए रास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गऊ ग़रीब निमाणयां जगत निताणयां, अट्ठे पहर होया रहे दास। होए दास नीकन नीका। एका हरि भगवान, सर्ब जीआं का। देवे नाम जगत रस फीका। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तक लगाए सोहँ शब्द साचा टीका। तिलक ललाटी मस्तक जोत। औखी घाटी काया माटी, देवे नाम ना आवे तोट। ना कोई तीर्थ ना कोई ताटी, एका नाम हरि का राटी, देवे शब्द हरि इक्क जोत। दूई द्वैती काया पाटी, मिल्या नाम साचा हाटी, हउमे कढ्ढे झूठा खोट। नेड़े आई कलिजुग वाटी। रसना रस साचा चाटी। कलिजुग जीव अन्धेरी रैण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई खेल बाज़ीगर नाटी। एका दए शब्द भण्डार, अट्ठे पहर भरी रहे शब्द पोटी। शब्द भण्डारा हरि जी वंडे। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढे। लक्ख चुरासी होई रंडे। नाम निधान हरि भगवान हो मेहरवान, भगत जन जन भगतां वंडे। प्रगट होए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूती दुष्ट पखण्डी आप कराए खण्ड खण्डे, चलाए इक्क चण्ड प्रचण्डे। नेत्र नीर नीर निराला। मिटे अन्धेरी रैण पड़दा काला। अग्गे दिसे नर नरायण, चिट्टा बस्त्र दोशाला। चुकाए लहिण देण, करे माल माला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीत जो जन पाले, फल लगाए साचे डाला। चरन सरन हरि रंग, सरन सरनाई है। काया चढ़े साचा रंग, आत्म दए वधाई है। कलिजुग वहन्दी धार पार जायण लँघ, इक्क ओट जिस रखाई है। पवन घोड़े हो अस्वार, हरि दातार आपे लए बचाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द सच्ची सतार हरि निरँकार गुरमुख साचे संत जनां आत्म रिहा वजाई है। उपजे धुन सच्ची धुन्कार। लए पुकार सुण, हरि गिरधार। मातलोक जन साचे चुण, आप बहाए चरन द्वार। लक्ख चुरासी छाण पुण, इक्क कराए सच्चा नाम वणज वपार। कवण जाणे हरि तेरे गुण, करे खेल जन भगतां मेल, नर हरि सच्ची सरकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म देवे साचा वर, जो जन आए चरन द्वार। शब्द नाम अपार, गुरमुख विरला पाए। उतरे पूरे तोल, रक्खे इक्क सरनाए। लोकमात ना जाए डोल, प्रभ रक्खी ठंडी छाए। आत्म पड़दे खोल्ह, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी सरन रखाए। जो जन शब्द रसना रिहा घोल, सोहँ शब्द रसना गुण गीता। आपे बणे हरि साचा मीता। बाणा
ताणा आपे तणे, आपे परखे नीता। जन भगत लोकमात सद रहे, आप चलाए साची रीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, काया करे ठंडी सीता। भिन्नड़ी रैण जगत वणजारी। हरि दर्शन देखे साचे नैण, चढ़ी रहे सद ख़ुमारी। जन भगतां चुकाए लहिण देण, बणे घर सच्चे वरतारी। रसना किसे ना सके कहण, देवणहार नर निरँकारी। गुरमुख साचे सदा इक्क घर इक्ट्ठे बहिण, ना भेव कोई नर नारी। प्रभ का भाणा सिर ते सहिण, वसण निहचल धाम अटल्ल अटारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे नाम सच्चा जाम चढ़ी रहे नाम ख़ुमारी। देवे नाम सर्ब सुख दाता। पूरन करे इच्छया काम, निरगुण रूप पुरख बिधाता। ना कोई मंगे साचे दाम, ना कोई पुछे जाता पाता। इक्क प्याए अमृत जाम, अन्ध अन्धेरी मिटाए राता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म सेजा आसण लाए, बैठा रहे सद इक्क इकांता। आत्म सेजा चरन पसार। सुत्ता रहे हरि गिरधार। कलिजुग जीव दुहागण नार। गुरमुख विरला संत सुहागण, मिल्या सच भतार। बेमुख जूठे झूठे सोए गुरमुख साचे जागण, आप कराए साचा वणज वपार। लोकमात होए वड वड भागण, आत्म खोल्हे बन्द कुआड़। एका शब्द धुन उपजाए साचा रागण, अट्ठे पहर मीत मुरार। कलिजुग माया ना डस्से नागण, प्रभ अबिनाशी बख्शे चरन प्यार। चरन सेव जन साचे लागण, मेल मिलावा अन्तिम वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं हरि पावे सार। निर्धन जाण निर हरि हरि निरँकारा। करे आप पछाण परम जोत बिन वरन गोत सर्ब लिखारा। आप खुल्हाए दुरमति मैल गंवाए, माया पड़दे लाहे, जगाए जोत अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, दरस दिखाए तृखा मिटाए, खोल्हे बन्द कवाड़ा। बन्द कुआड़ हरि आपे खोल्हे। शब्द सरूपी साचा बोले। दूई द्वैती देवे चीर, अमृत चले साचा सीर, साचा नीर विरोले। विच्चों कढ्ढे हउमे पीड़, गुरमुख साचा चरन प्रीती घोल घोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि तेरी वारी, लक्ख चुरासी करे ख्वारी, गुरमुख साचे आप चढ़ाए शब्द सरूपी साचे डोले। दर घर साचे मंगलाचार। ख़ुशी मनाई नर नार। मिले वड्याई जगत वधाई विच संसार। मानस देही लेखे लाई, हरि रुत्त सुहाई चरन कँवल कँवल चरन दीआ प्यार। गुरमुख साचा जाए मवल, उप्पर धवल आई सच बहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, गुर संगत मेल मिलाए, अन्तिम बेड़ा बन्न वखाए, कलिजुग तेरा जूठा झूठा भार। आए दर दरगहि परवान। देवे वर हरि भगवान। नुहाए साचे तीर्थ इशनान। जो जन सरनी जाए पड़, मिटी जम की कान। हरि की पौड़ी जाए चढ़, मिल्या गुण निधान। राह विच ना जाए अड़, दरगहि साची देवे माण। प्रभ अबिनाशी अन्तिम लए फड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आए दर जन मुरारी। गुरमुख साचे सज्जण,
हरि मीत निरँकारी। आपणे पड़दे आपे कज्जण, गावे शब्द साची धारी। पी पी अमृत आत्म रज्जण, देवे कोल सच बहारी। शब्द ताल साचे वज्जण, तोड़े मुन किरपा धारी। भाण्डे भरम झूठे भज्जण, जगे जोत अगम्म अपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्नां लोआं सच सच्चा दरबारी। साचा दर सच्चा दरबार। जिथ्थे वसे हरि निरँकार। एका जोत अगम्म अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां माण रखाए, इक्क रखाए सति भण्डार। भगत भण्डार हरि वरतावे, शब्द अधार विच संसार। पवण अस्वार सर्ब विचार। भरम भुलेखा जगत लेखा, वेखी वेखा हरि दए निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन दर आए चरन सरन करे निमस्कार। निमस्कार नर साचे हरी। मातलोक अन्तिम कलि, बिन वरन गोती जोत धरी। गुरमुखां आत्म लाए फल, भण्डारे रिहा भरी। सदा सदा सद जाओ बल, पूरी किरपा हरि आप करी। बेमुख भुलाए कर कर वल छल, शब्द सोटी हथ्थ फड़ी। गुरमुखां दर आए चल, ना लाए पल घड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साची धार वहाए, काया ठंडी ठार कराए, लग्गी रहे मेघ झड़ी। अमृत मेघ बरसे धारी। खुल्हे कँवल काया सीतल , आत्म होए उज्जयारी। जगे जोत हरि भए भीतल, रूप अगम्मड़ा नर हरि बनवारी। लेखे लाए गुरमुख तेरी काया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलि किरपा धारी। काया चमड़ा कल कल कक्ख। अन्तिम वेले प्रभ साचा लए रक्ख। लक्ख चुरासी विच्चों कीने वक्ख। सच शब्द सुहागी गीत, आप सुणाए बण बण साचा मीत, हरि सर्बकला समरथ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची नईआ आप चलाए, गुरमुख साचे संत चढ़ाए, नाल ल्याए सोहँ शब्द साचा रथ। साचा रथ शब्द घोड़ा। धुरदरगाही आया दौड़ा। किरपा निध प्रभ अबिनाशी दित्ता वर, तिन्नां लोकां लाया इक्को पौड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धर, गुरमुख साचे संत जनां, कलिजुग वेले अन्तिम बौहड़ा। कलिजुग कलि रूप कलि काती। चारों कुन्ट इक्क चलाए जोत सरूप साकी। बेमुख जीवां दिस ना आए, गुरमुखां बन्न्हाए चरन नाती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाए, जोत जगाए बिन तेल बाती। तेल बाती ना कोई दिया। जगाए जोत कर कर आपणा हीआ। जन भगतां खोल्हे सोत, निर्मल करे जीआ। बेमुख दर दर घर घर रहे रोत, साचा हरि किसे हथ्थ ना आया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुरमति मैल रिहा धोत, जन भगतां देवे वड्याई, सतिजुग रखाए साची नीआ। सच नींह जग सहारा। अमृत बरखे मींह, बणे मिट्टी गारा। साढे तिन्न हथ्थ रक्खीं सीं, बणे इक्क चुबारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार, चारों तरफ देवे वारा। सतिजुग साचे सति परवान। कलिजुग जीवां अन्तिम आई हान। त्रेता भया बली बलवान। साचे दर होए परवान। आत्म तुट्टा साचा माण।
युग द्वापर सत्तां दीपां सत्तां हथ्थां मिल्या साचा माण। आपे करे मात पछाण। साढे तिन्न हथ्थ दित्ती सीआं, नौ निध गुणी निधान। अन्तिम अन्त कलिजुग महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब करे आप पछाण। सर्ब पछाणे राजे राणे होए बेमुहाणे। प्रभ अबिनाशी भुल्ले अन्ध अंध्याणे। गऊ ग़रीब ना जाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धर, आपणा खेल रिहा कर, चार कुन्ट शब्द डंक वजाए, राउ रंक उठाए, जन भगतां देवे माण दर आए निमाणे। माण निमाणयां माण जगत दवांयदा। देवे शब्द बबाण जगत उडांयदा। सच्चा नाम पीण खाण, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख जन भगत जगत प्यारयां, साची सेवा अमृत मेवा फल साचा तन लगांयदा। अमृत फल फले फुल्ले। दरगाह साची कोई ना लगे मुल्ले। जो जन आए चरन द्वार, कलि भाग लगाया काया कुले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा जाम प्याए, आत्म धार कदे ना डुल्ले्ह। आत्म धार सदा अडुल्ले। कलिजुग जीव अन्तिम अन्त होए गुल्ले। एका जोत नर हरी, प्रभ सभ विच धरी, काया मन्दिर सदा उज्जल, गुरमुख विरले मात वरी, रंगण रंग चढ़ाए काया सच्चे चोले। अमृत भाण्डे प्रभ रिहा भरी, गुरमुख साचा कदे ना डोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी भेख धर, जोत सरूपी आपे विच्चों बोले। करो वणज जगत वपारा। बिन हरि नामे झूठी धारा। जोत सरूपी पहरे जामे, आदि जुगादि सदा गिरधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा वर इक्क दुआरा। दर द्वार हरि निरँकार दा। एका एक घर बाहर वेस अनेक जगत पसारदा। जन भगतां देवे चरन टेक, मूर्ख मुग्धां तन अफारदा। आप कराए बुध बबेक, देवे नाम शब्द अधार दा। हरिजन राखे हरि चरन टेक, जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम पावेसाची सारा, कर किरपा पार उतारदा। चरन टेक हरि भगवन्त। कलिजुग अग्न ना लागे सेक, गुरमुख साचे संत। मेट मिटाए लिखी रेख, मेल मिलावा साचे कन्त। जोत सरूपी धर धर हरि नर भेख, जन भगत बणाए साची बणत। नर नरायण नित नैणां पेख, दिस ना आए किसे जीव जन्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत माया पाए बेअन्त। जगत माया सृष्ट भुलाई, झूठी छाया जगत वैरानी। जन भगत बहाए साचे थांउँ, देवे शब्द सच्चे बबानी। अमरा पद घर साचे पाया, सुणी हरि नर सच्ची बाणी। जोती जोत सरूप हरि, आत्म साची जोत जगाए, करे प्रकाश कोटन भानी। होए प्रकाश हरि गहर गम्भीरा। आत्म बाणी रसन स्वासी, होए शांत सरीरा। पृथ्मी अकाश वंड करासी, अमृत सीर साची धीरा। गुर पूरा शाह शाबासी, कटे हउमे पीड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बलि बलि जाए सदा जीअड़ा। जपो जपो जगत बलिहारी। अमृत आत्म साचा पी, तृष्ना भुक्ख हरि दए निवारी। मात रखाई साची नींह, सीतल धार करे ठंडी ठारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म
जन लेखे लाए, वेले अन्त ना आए हारी। ना आए हार जगत जन साचे। कारज दए संवार, प्रभ अबिनाशी हिरदे वाचे। तिक्खी रक्खे शब्द धार, भगत जनां हरि रक्खे लाजे। शब्द घोड़े हो अस्वार, चार कुन्ट जोत सरूपी लाए तमाचे। पवण शब्द इक्क उडार, ना कोई जाणे जीव काचे। आणा जाणा विच संसार, लक्ख चुरासी झूठी नाचे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाए, गुरमुख जाणो साचो साचे। सच्चो सच सच्च विहार हरि जगत खेल महाना। इक्क खुल्हाए नाम दर, शब्द झुल्ले सच निशाना। जन भगत रखाए साचे घर, आप चढ़ाए सच बबाणा। अन्तिम कलि चुकाए डर, इक्क वखाणे श्री भगवाना। ना जन्मे ना जाए मर, अन्तिम जोती जोत मेल मिलाना। भरम भुलेखा दूर कर, अज्ञान अन्धेर सर्ब मिटाना। आत्म जोती नूरो नूर कर, दीपक साचा जोत जगाना। सर्बकला भरपूर हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। सर्बकला भरपूर, हरि हरि गोबिन्द है। एका बख्शे साचा नूर, उतारे जम की चिन्द है। बेमुखां दिसे दूर, दिवस रैण अट्ठे पहर, जन भगतां देवे आत्म सच सरूर है। सदा सदा हरि बख्शिंद, एका शब्द साची तूर है। आत्म देवे वाली हिन्द, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर नरायण एका दाता, वड दाता सूरबीर है। सूरबीर वड बलवाना। मनमुखां लाहे चीर, कोई ना देवे किसे धीर, लक्ख चुरासी आई हाना। जन भगतां अमृत देवे साचा सीर, एका आपणे रंग रंगाना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत भेख धारी आप मिटाना। बाणा पहिणे जोत निरंतर। सर्ब जीआं दी जाणे अन्तर। सज्जण साचा शब्द चलाए, सोहँ राग साचा मन्त्र। जन भगतां सदा संग रहाए, आप बणाए साची बणतर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घट घट वासी घनकपुर वासी सर्ब जीआं दी जाणे अन्तर। जोत प्रकाशी पुरख अबिनाशी सर्ब थांएँ सदा रहंतर। सर्ब घटां हरि रक्खे वासा। तीर्थ तट्टां जगत तमाशा। वेखे खेल हरि बाज़ीगर नाटा, शब्द सरूपी फड़या कासा। कोई ना मेटे दूई द्वैती लग्गा फाटा, निरगुण जोत दिस ना आए परम पुरख अबिनाशा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, सद होया रहे दासन दासा। दासन दास ठाकर प्रितपाला। सर्ब घट वासी सिंध सागर, परम पुरख गुर गोपाला। निर्मल जोत उजागर, काया गागर लपेटे शब्द सच्चे दोषाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगहि साची साचे थांउँ बणे आप दलाला। नाम दलाली जगत वपार। कोई ना दिसे ख़ाली, किरपा करे हरि गिरधार। आपे बणे सच्चा पाली, मानस जन्म रिहा संवार। आत्म जोती देवे मस्तक लाली, चढ़या रहे सद ख़ुमार। चढ़ाए रंग इक्क गुलाली, उत्तर ना जाए अन्तिम वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति सति सति सरूप, रंग रूप वडा शाह भूप, दहि दिश ना आवे हार। आवे हार ना पासा ढल्ले। प्रभ पावे सार, आत्म घर महल्ले। एका देवे शब्द
धार, धुरदरगाह संग चले। साचे रंग रंगे करतार, गुरमुख विरला विच मात फले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे नाम भगत वड्याई, सच सुनेहड़ा शब्द सरूपी नर नरेशी वडा भूपी। साचा संग प्रभ संग कीना। पढ़े नाम आत्म रस भीन्ना। नाम हिरदे जाए वस, ठंडी धार होए आत्म सीना। शब्द बाण मार कस, जोत सरूपी दाना बीना। पंजे चोर जायण नस्स , वक्खर अक्खर प्रभ आपे कीना। शब्द देवे दर साचे हस्स, प्रभ अबिनाशी रसना चीना। एका सच्चा राह धुरदरगाही जाए दस्स, देवे अमृत चार जुगां जल मीनां। जगत विकार जाए नस्स, मानस देही ना होए हीना। जोती जोत सरूप हरि, सर्बकला कलि आपे बीना। कल कलवन्ती, कल कलितारी। भगत भगवन्ती खेल अपारी। जोती जोत जगत जगंती, नर हरि हरि निराहारी। मानस देही रंग बसंती, कलिजुग अन्तिम रैण अंध्यारी। मेल मिलावा साचे कन्ती आदिन अन्ती, शब्द सरूपी सच उडारी। जोती जोत सरूप हरि, कर्म करंदा जन भगत तरंदा लाज रखंदा पैज रक्खे बनवारी। रक्खे पैज संवारे काजा। देवे सच्चा नाम सिर पहनाए सच्चा ताजा। निखुट्ट ना जाए दाम, शब्द सरूपी मारे सच्ची अवाज़ा। हरया होवे सुक्का चाम, प्रभ अबिनाशी रक्खे आपे लाजा। मिटे अन्धेरी रैण कलिजुग शाम, किरपा करे ग़रीब निवाज़ा। एका बख्शे सच्चा नाम, जोती जोत सरूप हरि, दर दरवेशां आप संवारे काजा। दर दरवेश दर दरबाना। रंग हमेश हरि भगवाना। कर कर वेस हरि जी वेखे, जोत सरूपी पहरे बाना। धारया भेख अलखणा अलेख, रूप रंग कोई दिस ना आना। धुरदरगाही लोकमात पुरख बिधाती उत्तम जाति लाए साची मेख, देवे नाम सच निशाना। मेट मिटाए बिधना लिखी रेख, सोहँ बन्ने साचा गाना। लक्ख चुरासी विच्चों वेख, साचा मेल मिलाए भगत वछल हरि गुण निधाना। जोती जोत सरूप हरि, आप चलाए आपणे भाणा। भाणा मन्ने प्रभ भरम भउ जाए। आप चढ़ाए साचे चन्ने, लोकमात करे रुशनाए। जन भगतां बेड़ा आपे बन्न्हे, जोत सरूपी दया कमाए। बेमुखां हरि आपे डन्ने, अन्तिम अन्त ना कोई छुडाए। एका राग सुणाए कन्ने, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे लए जगाए। गुरमुख जागे जगत सुहेला। प्रभ अबिनाशी चरनी लागे, अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला। आपे धोए पिछले दाग़े। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा आपे कर, साचे रंग रंगाए दरस दिखाए इक्क अकेला। इक्क अकेला मीत मुरारा। जन भगतां देवे नाम अपारा। जोत सरूपी दरस अपारा। सच द्वार हरि साचे खलड़ा, जगे जोत अगम्म अपारा। जोती जोत सरूप हरि, देवे दरस मिटाए हरस रूप रंग सद वसे बाहरा। रूप रंग रेख भेख ना जाणे को बूझे। जोत सरूपी हरि हरि भेख, भउ चुकाए एका दूजे। अन्तिम अन्त रिहा वेख, दरगहि साची गुरमुख विरले सूझे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर भेव खुल्हाए आत्म गूझे। भेव खुल्हाए जगत अथाहो।
आप लगाए साची सेव, अन्तिम पकड़े बाहों। सोहँ देवे साचा मेव, दरगहि साची सच्चा थांउँ। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे कलिजुग हँस कागा। हँस सरोवर माणक मोती। गुरमुख जगे साची जोती। दुरमति मैल जाए धोती। अन्तिम कलि मातलोक ना होए ख्वारी। सोहँ शब्द साचा मन्त्र बणे जगत वपारी। जोती जोत सरूप हरि, नर नरायण नर, हरि, एका रंग रंगे बनवारी। रंगे रंग हरि मजीठा। गुरमुख विरले मात डीठा। कलिजुग जीव कौड़ा रीठा। अमृत आत्म गुरमुख विरला रस माणे मीठा। जोती जोत सरूप हरि, देवे आप वड्याई, साचा पीसण जिस ने पीठा। रसना गाए रसन रमईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम कर विचार, प्रभ आप चलाए साची नईआ। बेमुखां आई हार गुरमुखां बेड़ा पार करईआ। कर्म धर्म जरम प्रभ रिहा विचार साची नईआ आप चढ़ाईआ। भरम भुलेखे जगत निवार, जोती जोत सरूप हरि, हरि बणे आपे साक सज्जण सैण सईआ। साक सज्जण सैण साचा मीता। नूर निराली निर्मल बाती, आपे परखे साची नीता। आत्म बैठ मारे झाती, देवे नाम सच नगीना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, हरि नर नर हरि सच्चा प्रबीना। हरि हरि मेल वक्त सुहेला। अछल अछल्ल करे कलि खेल, जन भगत मिलाए मेला। आपे होए सज्जण सुहेल, ना होए वक्त दुहेला। जोती जोत सरूप हरि, एका रंगण सच नाम रंगाए, सद वसे रंग नवेला, साची रंगण नाम चढ़ांयदा। दर मंगण साची मंग, भिच्छया एका वस्त पांयदा। होए सहाई सदा अंग संग, जगत पित आप अखवांयदा। कटे भुक्ख नंग, अमृत आत्म मेघ बरसांयदा। वड दाता हरि सूरा सरबंग, शब्द दात वड करामात, आत्म वस्त झोली पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी करे बन्द खुलासी, जो जन रसन ध्यांयदा। रसन ध्यायण हरि बनवारी। अमरा पद पायण, हउमे रोग मिटे हँकारी। दरस दिखाए तीजे नैण, आत्म खोल्हे दर दवारी। आत्म रस गुरमुख साचे रसना लैण, बेमुखां भरया आत्म इक्क हँकारी। गुरमुख जन भगत मिल इक्ट्ठे बहिण, कलिजुग जीव दुष्ट दुराचारी। ना कोई साक सज्जण सैण भाई भैण, ना कोई मीत मुरारी। एका हरि मिले वर साचे घर, जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम अन्त जाए पैज संवारी। एका हरि जगत रख्वारा। आदि अन्त जुगा जुगन्त, सद सद वसे बाहरा। भेव खुल्हाए साचे संतां, कदे गुप्त कदे जाहरा। मेल मिलावा जन साचे कन्ते, शब्द सुणाए साचा नाअरा। जोती जोत सरूप हरि, अचरज खेल रिहा कर, कलिजुग अन्तिम जाणे सृष्ट सबाई आरा पारा। कलिजुग तेरी वहन्दी धार, जगत रुढ़्हांयदा। कोई ना पावे किसे सार, ना कोई धीर धरांयदा। दुखी होए नर नार, अमृत सीर ना कोई पिलांयदा। मिटदी जाए चार यारी, शब्द तीर आप चलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, एका रंग आप वखांयदा। कलिजुग काल रूप वटाई। चारों कुन्ट पए दुहाई। कोई ना दिसे किसे सहाई। एका
छत्र झुल्ले सीसे, नर हरि सच्चे गुसाँईं। मिटे भेव बीस इकीसे, भुल्ले राजे राणे थांउँ थाँईं। जोती जोत सरूप हरि, एका एक सर्ब टेक, वेस अनेक जाणे कोई नाहीं। ना कोई जाणे भेव, हरि छुपांयदा। वडा वड देवी देव, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख विरला लग्गे सेव, देवे शब्द सच्चा धन, अमृत फल खवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, दयानिध गुण निधान, हरि भगवान पुरख सुजान साचे मार्ग पांयदा। साचा मार्ग हरि चरन ध्याना। एका देवे नाम, सच्चा जगत बबाणा। पूरन होए काम, झुल्ले जग निशाना। अमृत प्याए साचा जाम, दरगहि साची साचा माणा। मिले जोत रमईआ राम, नर हरि विष्नूं भगवाना। मेल मिलावा साचे धाम, साचा वक्त हरि आप सुहाना। जोती जोत सरूप हरि, जुगो जुग वड बली बलवाना। वड बली बलवान हरि निरंकारया। एका सच्चा माण सृष्ट अधारया। मारे शब्द बाण, तिन्नां लोकां करे जै जैकारया। चारों कुन्ट आए हाण, लक्ख चुरासी वहे वहन्दी धारया। कोई सके ना किसे पछाण, मारे शब्द डाहढी मारया। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे माण ताण, जुगा जुगन्त आपणी किरपा धारया। आपणी किरपा धार, लाज रखांयदा। शब्द घोड़े हो अस्वार, साची जोत जगांयदा। जोत सरूपी खेल अपार, दिस किसे ना आंयदा। जन भगतां पावे आपे सार, नित नवित्त भगतन हित्त जोत प्रगटांयदा। गुरमुख विरले मानस जन्म कलि ल्या जित्त, हरि हरि हरि साची सेवा लांयदा। आपे जाणे गति मितक मित गति, जिस जन दया कमांयदा। शब्द सुणाए साचा तत्त, सोहँ आत्म तीर चलांयदा। अन्तिम दे समझावे मति, जोत सरूपी निहकलंक जामा पांयदा। चार कुन्ट वहाए रत्त नीर साचा सीर किसे हथ्थ ना आंयदा। गुरमुख विरले रक्खे धीरज यति सति तत्त दे मति आप समझांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे सर्ब समांयदा। आपणे भाणे हरि आपे जाणे। कलिजुग भुल्ले राजे राणे। अन्तिम अन्त अन्त कलि होए बेमुहाणे। ना कोई जाणे साध संत, ना कोई जाणे गऊ ग़रीब निमाणे। धरे जोत हरि भगवन्त, मारे शब्द सच्चा बाणे। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, तख्तों लाहे राजे राणे। गुर संगत वक्त संभाल, जगत जुदाई है। हरि देवे अनमुल्लड़ा लाल, मात वड्याई है। आपे करे सच्ची भाल, कौस्तक मनी करे रुशनाई है। तोड़े जगत जंज़ाल, वड दाता हरि धन धनी है। सभ दी रिहा सुरत संभाल, साचा शब्द सुणाए कन्न है। जो जन आत्म होए कंगाल, प्रभ बेड़ा रिहा बन्न है। साचा देवे नाम धन माल, सृष्ट सबाई आत्म अन्न्ही है। गुरमुख विरला सद मालो माल, चरन प्रीती साची बन्न्ही है। आत्म घाल सच्ची टकसाल, जगे जोत अगम्मी है। जोती जोत सरूप हरि, गगन पताली जोती एका थम्म्ही है। गगन पताल शब्द अपारा। हरिभगत वसल कर अपारा। देवे नाम अनमुल्लड़ा लाल, बणाए सच्चा वणजारा। पहली मारे सच्ची छाल, खुल्हे दस्म दुआरा।
फल लग्गे साचे डाल, बरखे ठंडी धारा। चरन प्रीती निभे नाल, प्रभ होए सदा आप रख्वारा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख गुरमुख प्यारयां भरे रहे भण्डारा। भरे भण्डार भरम भउ विनाशे। ना आए हार विच संसार, हरि होए दासन दासे। सोलां कर तन शृंगार, मानस जन्म कराए रासे। आपे लाए साची कार, शब्द चलाए स्वास स्वासे। मानस देही बन्न्हे धार, आत्म जोती ना अन्तिम विनासे। दर घर साचे आए जाए पैज संवार, गुर चरन प्रीती सच भरवासे। जोती जोत सरूप हरि, कर दरस रोग सोग जगत विजोग, कलिजुग माया दुखड़ा नासे। हरि घर सच्चा इशनाना। दर हरि श्री भगवाना। मिले हरि नाम निधाना। गुरमुख साचा साची तरनी जाए तर दो जहानां। आत्म भण्डारे प्रभ रिहा भर, चरन होए निमाणा। आप खुल्हाए साचा सर, अमृत आत्म तीर्थ देवे सच्चा दाना। जोती जोत सरूप हरि, एका मंगे साची मंग, चरन धूढ़ सच्चा इशनाना। चरन ध्यान जन हरि रखाए। शब्द बबाणा प्रभ आप चढ़ाए। सच्चा देवे पीण खाण, नाम महान हरि झोली पाए। मिटदा जाए जगत ताण माण, ताण कोई रहण ना पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे रंग रंगाए। रंगे रंग काया चोला। साचा देवे शब्द नाम जगत अमोला। चरन प्रीती साची रीती, चरन बलिहारी घोल घोला। काया सीती मानस जन्म जीती, पूरे तोल हरि साचे तोला। हरि की रीती बन बन नेती, आत्म पड़दा साचे खोल्हा। जोती जोत सरूप हरि, आत्म साची जोत जगाए, शब्द सरूपी देवे सच्चा बोला। शब्द बोला नाम जैकारा। दरगहि साची होए गोला, मिल्या नाम भण्डारा। गुरमुख साचा घोल घोला, बणया शब्द सच्चा वणजारा। मिल्या नाम जगत अनमुल्ला, आत्म फुट्टे सच फुहारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे खोल्हे खोल्ह वखाए बन्द कवाड़ा। बन्द कवाड़ आपे तुट्टे। अमृत प्याए प्रभ साचा घुट्टे। जगे जोत होए रुशनाई, पंजां चोरां हरि जी कुट्टे। एका वस्त घर साचे पाई, रहे भण्डार सदा अतुट्टे। देवे माण थांउँ थाँईं, जगत चोग ना कदे निखुट्टे। अन्तिम वेले फड़े बाहीं, गुरमुख विरला लाहा साचा लुट्टे। बेमुखां मस्तक लग्गी छाही, प्रभ अबिनाशी जड़्ह आपे पुट्टे। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां किरपा रिहा कर, सदा सदा रक्खे भण्डार अतुट्टे। अतुल्ल अतुट्ट हरि भण्डार। बणया रहे जगत वरतार। लक्ख चुरासी जीव जन्त, मंगदी रहे चरन द्वार। आपे परखे साची नीत, वेख वखाणे वारो वार। जन भगतां काया रहे सीत, देवे दरस अपार। बण जाए साचा मीत, जोती जोत सरूप हरि, मेल मिलाए नर हरि, गिरवर गिरधार। गुरमति गुरमुख जाण, हरि समझांयदा। गुरमति नाम निधान, हरि साचा तीर चलांयदा। गुरमति गुर चरन ध्यान, धीरज धीर आप बन्न्हांयदा। गुरमति जगत निशान, प्रभ साचा आप झुलांयदा। गुरमति हो मेहरवान, जन भगतां झोली पांयदा। गुरमति देवे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा
मदिरा मास रसन तजांयदा। गुरमति गुर घर साचे पाईए। दुरमति लग्गी मैल, दर घर साचे आण धवाईए। अट्ठ सट्ठ तीर्थ रही फैल, अन्तिम अन्त मल मल नहाईए। जोती जोत सरूप हरि, अट्ठे पहर दिवस रैण सदा सदा गुण साचे गाईए। गुरमति गुणवन्त निधानी। गुरमति साची जाण, आई धरत मात जगत निशानी। देवे हरि वड वड करामात, मातलोक कलि साची राणी। सोहँ शब्द साची दात, मिले दान हरि देवे वडा दानी। दरस दिखाए इक्क इकांत, मिटे अन्धेर अन्ध अंध्यानी। काया करे सीतल सीत, जोती जोत सरूप हरि, निरगुण सरगुण सरगुण रूप, एका रंग सच्चा नाम रंग रंगानी। अवतार जगत जोत हरि धरे। किरपा आपणी मात प्रभ करे। जन भगतां देवे दात, सच्चा नाम आत्म घरे। दर घर आए पुछे वात, लक्ख चुरासी विच ना डरे। दरस दिखाए इक्क इकांत, जोत सरूप नर हरे। जन भगतां मारे आत्म झात, प्रभ अबिनाशी दर खड़े्ह। अमृत बूंद प्याए स्वांत, झिरना अपर अपार झिरे। जोती जोत सरूप हरि, मातलोक हरि जोत धर, जन भगतां देवे सच वरे। जन भगतां दरस दिखांयदा। जुगा जुगन्तर अमृत मेघ देवे बरस, हरस मिटांयदा। दर दुआरे निज घर आत्म जन साचे सति सरूपी नज़री आंयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा भेख धर, सृष्ट सबाई वेख कर, गुरमुख विरला भगत जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गांयदा। गुरमुखां हरि आप उठावे। बेमुख बन्न्हण झूठे दाअवे। आत्म अन्धे भागां मन्दे झूठे बन्दे, रोंदे फिरन भरन हावे। गुरमुख साचे संत जन, दर घर साचे पैण भुलावे। प्रभ अबिनाशी दया कमावे। आपे तोड़े आत्म जंदे, जोत सरूपी डगमगाए, साचे दर घर आप बहावे। निज घर आसण लावे, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जामा धर, सोए भगत बाहों फड़ गले लगावे। गले लगाए हरि दीन दयाला। रक्खे ठंडी छाँए, गुर गोपाला। आपे बणे पिता माएं, अट्ठे पहर होए रखवाला। आप बणाए हँस कांए, चोग चुगाए शब्द सच्ची आत्म वखाए सच्ची धर्म साला। दरस अमोघ हरि आप दिखाए, गुरमुख साचे संत जनां, तोड़े जगत जंज़ाला। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई जाणे रंग सूहा लाल पीला काला। रंग नवेला हरि आपे वसे। गुरमुखां राह साचा दस्से। आत्म साची जोत करे प्रकाश, होए तेज कोट रवि सस्से। शब्द सरूपी पाए रास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दर दुआरे सद खिड़ खिड़ हस्से। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जामा धर, साचा शब्द तीर चलाए, बज़र कपाटी चीर वखाए, हरि हिरदे जन भगतां सदा वसे। पुरी घनक हरि का पासा। जोत सरूपी हरि प्रकाशा। तिन्नां लोकां करे वासा। शब्द सरूपी पावे रासा। आपे वेखे जगत तमाशा। लक्ख चुरासी करे हासा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां करे बन्द ख़लासा। पुर घनक रमईआ रामा। साचा शब्द चलावे जगत वज्जे इक्क दमामा।
कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर हरि भगवाना। हरि मूर्त जन वेख, सर्ब अकार है। हरि मूर्त जन वेख, सर्ब अधार है। हरि मूर्त जन वेख, रूप अगम्म अपार है। हरि मूर्त जन वेख, वेखण सुणन सुणन वेखण सद वसे बाहर है। हरि मूर्त जन वेख, ना कोई रूप ना कोई रंग अवल्लड़ी धार है। हरि मूर्त जन वेख, आत्म घर साची मेख, जगे जोत निरगुण हार है। हरि मूर्त जन वेख, भरम भुलेखा दए निवार है। हरि मूर्त जन वेख, मानस जन्म आदि अन्त रिहा संवार है। हरि मूर्त जन वेख, काम क्रोध करे भस्मंत, मारे शब्द कटार है। हरि मूर्त जन वेख, जोत जगाए साचे संत, अमृत देवे साची धार है। हरि मूर्त जन वेख, एका रंग हरि साचे अन्त ना पावे कोई जन्त गंवार है। हरि मूर्त जन वेख, जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी पसर पसार है। हरि मूर्त जन वेख, जोत अकाल है। हरि मूर्त जन वेख, मातलोक ना होए कदे कंगाल है। हरि मूर्त जन वेख, देवे दात शब्द वड धन माल है। हरि मूर्त जन वेख, जोती जोत सरूप हरि, कर रिहा सर्ब प्रितपाल है। हरि रंग जन वेख, रसना रस हरि साचा नाउँ लीन है। हरि रंग जन वेख, प्रभ अबिनाशी होए वस, जन भगतां रहे अधीन है। हरि रंग जन वेख, प्रभ मारे शब्द खण्डा, भन्ने हँकारी बीन है। हरि रंग जन वेख, जोती जोत सरूप हरि, एका राह जगत दिखाए, चार वरनां एका थां बहाए, ना कोई होर बणाए दूजा दीन है। हरि रंग जन वेख, जगत वड्याई है। हरि रंग जन वेख, जोती जोत सरूप हरि, साची जोत विच टिकाई है। हरि रंग जन वेख, अट्ठे पहर प्रभ एका जोत जगाई है। हरि रंग जन वेख, अज्ञान अन्धेर दए मिटाई है। हरि रंग जन वेख, जोती जोत सरूप हरि, पूरन बूझ रिहा बुझाई है। हरि रंग जन वेख, रंग अनूप है। हरि रंग जन वेख, प्रभ दिसे सति सरूप है। हरि रंग जन वेख, मेल मिलावा हरि साचे शाहो भूप है। हरि रंग जन वेख, सृष्ट सबाई अन्तिम कलिजुग चार कुन्ट होई अन्ध कूप है। हरि रंग जन वेख, मन भए अनन्दा। हरि रंग जन वेख, उतरे मन की झूठी चिन्दा। हरि रंग जन वेख, एका एक हरि राह वखाए दया कमाए, निज घर आत्म आप उपजाए, बणाए साची बिन्दा। जोती जोत सरूप हरि, सदा सदा जन भगतां आप बख्शंदा। हरि का रूप अगम्म, शब्द अमोल है। हरि का रूप अगम्म, सृष्ट सबाई एका ब्रह्म, पूरे तोल रिहा तोल है। लक्ख चुरासी पई भरम, अन्तिम कलिजुग रही डोल है। काया माटी झूठा चाम, सच वस्त ना किसे कोल है। अन्तिम बाहर होणे दम, झूठा रहणा काया ढोल है। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां लए रखाए दया कमाए, लक्ख चुरासी रही अनभोल है। जन भगतां दया कमाए, राह वखाए, दे मति रिहा समझाए, फड़ फड़ बाहों राहे पांयदा। जोत सरूपी दरस दिखाए, साची शब्द धुन उपजाए, अमृत मेघ बरस
वखाए, आत्म तृखा मिटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप नुहाए साचे सर, सरोवर इक्क वखांयदा। आत्म सर सच्चा सीर। प्रभ अबिनाशी दित्ता नीर। अमृत बूंद सहाई, जन भगतां देवे धीर। मिटे अन्धेरी राती, जगे जोत साची बाती, माया पड़दे रिहा चीर। गुरमुख विरला मारे झाती, प्रभ आप चुकाए पिछली बाकी, वेला अन्त अख़ीर। जन भगतां आत्म खोल्हे ताकी, आप चढ़ाए शब्द घोड़े साचे राकी, तोड़े हरि जंज़ीर। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां मेख लगाए, प्याए अमृत साचा सीर। साचा सीर हरि मुख लगाणा। आत्म देवे धीर, भाण्डा भरम भन्नाणा। सिर बन्न्हे शब्द साचा चीर, मस्तक तिलक नाम लगाणा। कोई ना जाणे हस्त कीड़, ऊँच नीच राउ रंक शाह सुल्तान राज राजान एका रंग रंगाया। प्रभ अबिनाशी हो मेहरवान, सच्चा संग आपणा आप निभाया। जन भगतां देवे माण ताण, बेड़ा बन्न पार लँघाया। सोहँ शब्द सच बबाण, गुरमुख साचा प्रभ आप चढ़ाया। जोती जोत सरूप हरि, फड़ फड़ बाहों अन्तिम वार आपणी हथ्थीं पार लँघाया। गुर संगत दर परवान है। संगत गुर एका जगत निशान है। गुर संगत संगत गुर एका रूप हरि भगवान है। गुर संगत मिल्या लिख्या धुर, देवे नाम गुण निधान है। प्रभ दर्शन लोचन सुर, करोड़ तेतीस इन्द इन्द्रान है। प्रगट होए हरि घनकपुर, निहकलंक बली बलवान है। धुरदरगाही आया तुर, झुल्ले सच्चा इक्क निशान है। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां मेल मिलाए, बख्शे चरन ध्यान है। गुर संगत मन वधाई, जग मिटे अन्धेरा। एका हरि जी सच्ची सरनाई, लक्ख चुरासी चुक्के झेड़ा। आपे मेटे कलिजुग छाही, लोकमाती झूठा झेड़ा। वेले अन्तिम पकड़े बाहीं, करे सच नबेड़ा। धर्म राए ना देवे फाही, करे हक्क निबेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साची जोत जगाए दया कमाए, हरि वसाए काया नगर खेड़ा। गुर संगत साचा संग निभाया। जोत सरूपी चाढ़्हा रंग। रंग भट्ठी इक्क चढ़ाया, मानस जन्म ना होए भंग। साचा गीत सुहागी गाया, प्रभ दर मंगण एका मंग। जोती जोत सरूप हरि, होए सहाई अंग संग। साचे घर वसे रघुराया। आपे कटे भुक्ख नंग, दुक्खां काया डेरा ढाहया । बेमुखां चोरां देवे दंड, शब्द डण्डा मगर लगाया। शब्द घोड़े कस्सया तंग, अमृत आत्म आप चढ़ाए साचा रंग, सति सरोवर आप खुल्हाया। मानस जन्म ना होए भंग, सरन सरनाई जो जन आया। जोती जोत सरूप हरि, साचे लेखे आपणे आप आपे लाया। गुर संगत साचा संग निभांयदा। आप चढ़ाए शब्द घोड़, वाग आपणे हथ्थ रखांयदा। धुरदरगाही आया दौड़, बेड़ा बन्न वखांयदा। आपे वेखे मिट्ठे कौड़, शब्द हथौड़ा भन्न वखांयदा। जन भगतां प्रभ अबिनाशी गया बौहड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत साचा मेल कर, सच्चा नाम धन पल्ले बन्न्हांयदा। सच दाम पल्ले बन्न्हे। गुरमुख साचे संत जन, धर्म राए ना कदे डन्ने। एका शब्द सुणाए कन्न, जन भगतां
आत्म साची मन्ने। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे पार उतारे, किरपा धारे हरि निरँकारे, बेमुख जीव मिटाए आत्म अन्न्हे। रैण अन्धेरी लक्ख चुरासी हेरा फेरी। कोई ना ढाहे भरमां ढेरी। अट्ठे पहर दिवस रैण, करदे रहण मेरी मेरी। ना कोई भाई ना कोई भैण, माया राणी आए घेरी। एका हरि सच्चा साक सज्जण सैण, छुटी काया भरमा ढेरी। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम पाई फेरी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, जगे जोत अगम्म अपार। पुरी घनक अन्तिम वार। शब्द वज्जे साचा डंक, प्रगट होए कृष्न मुरार। आप उठाए राउ रंक, ऊँच नीच भेव न्यार। जोती जोत सरूप हरि, हरि नर नर हरि सच्चा करतार। एका रंग हरि रंगीला, लक्ख चरासी आपे लांयदा। आपे कर कर साचा हीला, जोती दीप टिकांयदा। ना कोई वेखे काला पीला, लाल सूहा रंग रंगांयदा। अग्नी जोत दीवा बाला, गुरमुख प्रभ आत्म रस पी ला। अग्न तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। धुरदरगाह साची जीवां, आवण जावण गेड़ कटांयदा। जोती जोत सरूप हरि, पंचम् जेठ पहन बाणा नीला, खेल रचांयदा। नीला बाणा साचा राणा, जोत सरूपी हरि भगवाना। करे खेल जगत महाना। जोत सरूपी हो अस्वार, लोकमात हरि डेरा लाए, गुर गुर सोया आप जगाना। जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी करे जगत बेमुहाना। सच सिँघासण हरि सुल्तान। झुलदा रहे सदा निशान। पूरे तोल तुलदा रहे, होया रहे वड मेहरवान। लोकमात सद भण्डारा खुल्हदा रहे, देंदा रहे सदा भरपूर जीआं दान। चरन प्रीती घोल घुलदा रहे, दर्शन देवे श्री भगवान। जोती जोत सरूप हरि, सच सिँघासण आप बिराजे, जन भगतां पड़दे आपे काजे, रक्खे लाजे आत्म जोत करे प्रकाश कोटन भान। सच सिँघासण हरि अस्वारा। शब्द सरूपी लग्गी बहारा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे साचा वर, आत्म भण्डारे रिहा भर, साचा शब्द करे वरतारा। सच सिँघासण नैण मुँधार। तिन्नां लोआं चौदां हट्टां, आप कराए सच्चा वणज वपार। अट्ठ सट्ठ तीर्थ तट्टां वसे घट घटा, जिस चलाई गंगा धार। जोत जगाए लक्ख चुरासी काया मटा, दूई द्वैती मेट मिटाए करे खेल अपर अपार। गुरमुखां तन पहनाए शब्द साचा पटा, करे आप शृंगार। जोती जोत सरूप हरि, सच सिँघासण आप बिराजे, आपे पाए आपणी सार। सच सिँघासण हरि वसेरा। सद सद वसे हरि नेरन नेरा। गुरमुखां आत्म वसे, शब्द तीर कसे मुकाए झूठा झेड़ा। एका राह साचा दस्से, करे हक्क नबेड़ा। पंजां चोरां पैरां हेठ झस्से, मिटे चुरासी गेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, एका साची जोत जगाए आप वसाए तेरा काया नगर खेड़ा। सच सिँघासण हरि बलकारी। जगे जोत इक्क अपारी। ना कोई रूप रंग रेख भेख, ना कोई पावे सारी। सृष्ट सबाई रही वेख, जोत सरूपी शब्द उडारी। आप लिखाए साचे लेख, चित्र गुप्त बण लिखारी। गुरमुख साचे नेत्र लैणा वेख, खड़ा
रहे आत्म दर द्वारी। ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़, एका एक जन भगतां लिखाए साचे लेख, मारे शब्द मेख, दूई द्वैती पड़दा पाड़ी। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, सद रहे पिछे अगाड़ी। सच सिँघासण हरि जी बोले। जोत सरूपी पड़दे खोल्हे। काया मन्दिर साचे अन्दर, माटी काची साचे बोले। औखी घाटी जोत ललाटी, साची हाटी वसे काया डोले। गुरमुख साचे संत जन रस साचा चाटी, जगे जोत इक्क अमोले। प्रभ अबिनाशी इक्क सच इशनान कराए, आत्म तीर्थ तट्टी, जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी सोहँ कंडे तोले। इक्क खुल्हाए साची हाटी, कलिजुग तेरा अन्तिम दिसे पार किनारा। जन भगतां बणे सज्जण सुहेल, फड़ बाहों पार कराए, हरि साचा साजण मीत मुरारा। जोती जोत सरूप हरि, सिँघ सिँघासण चरन लगाए दया कमाए हरि निरँकारा। आत्म घेर तन मन्दिर डोले। ढहि ढहि जाणा होए ढेर, ना कोई भुल्ले ना जाणे हेर फेर, कँवल विचोले जगत छुडावे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखे पड़दे फोले। काया चोली झूठी पाटी। ढाही कंध मन तन काया माटी। आत्म अन्ध जोती जोत सरूप हरि, अमृत पाए काया चाटी। आत्म डोले सुरत सुहागण। काया होई सड़ सड़ कोले, सोए बीर फेर ना जागण। वज्जे तीर काया चोले, उठ उठ जूठे सारे भागण। जोती जोत सरूप हरि, साचा इक्क हुक्म सुणाए, सोहँ शब्द जन रसना गाए, एका सच्चा रागण। चरन प्रीती मंगे जन, आत्म दरस प्यासा। होए सहाई मीत जन, शब्द सरूपी पावे रासा। आपे पुरख पंच जन, तोल तुलाए तोला मासा। साचा शब्द उपजाए कन्न, वेख विचारे काया कासा। बेड़ा अन्तिम देवे बन्न, आप वखाए जगत तमाशा। जोती जोत सरूप हरि, आत्म साची जोत धर, मानस जन्म कराए रहिरासा। आत्म जोती हरि उज्जयारे। देवे दरस पुरख अगम्मड़ा रैण अंध्यारे। सुक्का हरया करे काया चमड़ा, पल्ले बुन्न्हे नाम दमड़ा, ना कोई करे कराए झूठे लारे। एका राह अवल्लड़ा, इक्क वखाए सच दरबारे। जोती जोत सरूप हरि, प्रगट जोत दरस दिखाए, साचे रंग रंगे करतारे। पुरी लोआं अकार, खण्ड ब्रह्मण्ड है। जोत सरूपी जामा धार, नौ खण्ड पृथ्मी करे कराए वंड है। चिट्टे अस्व हो अस्वार है। सोहँ फड़ी शब्द कटार है। बेमुखां लाए दंड, जन भगतां बणया साचा यार है। जोत सरूपी हरि निरँकार, बेमुखां आत्म रंड है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल विच ब्रह्मण्ड है। नौ खण्ड पृथ्मी आपे पाए वंडे। चार कुन्ट चार यारी कर ख्वारी अन्तिम वारी, मगर लगाए शब्द डण्डे। दुखी होए नर नारी जीव गंवारी ना कोई पावे सारी, आत्म होई सर्ब घमंडे। उचे मन्दिर घर घर अन्दर ढहिंदे जाण वारो वारी, कलिजुग अन्तिम जाओ बलिहारी, ना कोई दिसे शाह अस्वारी, कोई ना चुक्के अन्तिम कंधे। जोती जोत सरूप हरि, एका जोत मात धर, करे खेल विच
ब्रह्मण्डे। विच ब्रह्मण्ड शब्द कटारा। चारों कुन्ट चले चलाए, सृष्ट सबाई वारो वारा। धरत मात दए दुहाई, निहकलंक कलि जामा धारा। बेमुखां देवे अन्त सजाए, आपे चीरे चीर कराए अन्त दो फाड़ा। बेमुखां पैरां हेठ दबाए, कराए खेल महीने हाढ़ा। गुरमुखां आत्म सीर चुआए, ज़िमी अस्मानी तुट्टा पाड़ा। हउमे विच्चों पीड़ गंवाए, जोत जगाए बहत्तर नाड़ा। बेमुखां कलिजुग चीर वखावे, आप चबाए आपणी दाहड़ा। जोती जोत सरूप हरि, एका एक वेखे सच अखाड़ा। लग्गे सच अखाड़ जीव कुरलानयां। लग्गे अग्न महीने हाढ़, होए फिरन बेमुहाणया। बेमुखां दिन आए माढ़े, वज्जे तीर शब्द कानयां। मौत लाड़ी देवे घोड़ी चाढ़्ह, कलिजुग तेरी अन्त निशानीआं। जोत सरूपी देवे साड़, धीरज धीर ना कोए धरानया। आप चबाए आपणी दाढ़, लक्ख चुरासी मेट मिटानयां। जन भगतां शब्द सरूपी करे वाड़, कर वड वड मेहरबानीआं। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, देवे दात शब्द करामात सच सुगात, गुणवन्त हरि गुण निधानया। विच वरभण्ड होए बहु भंडी। बेमुखां वढ्ढे हरि जी कंडी। किसे ना दिसे साचा राह, चारों कुन्ट चण्ड प्रचण्डी। लक्ख चुरासी कोई ना थम्मे्ह, धर्म राए दी पई वंडी। अन्त ना लए कोई छुडाए, सृष्ट सबाई होई रंडी। ना कोई पिता ना कोई माए, आपे करे खण्ड खण्डी। पुरख अबिनाशी जन भगतां होए आप दासी, जोत जगाए विच वरभण्डी, साचा हट्ट जगत खुल्हांयदा। रक्खे नाम साचा पट्ट, पूरा तोल तुलांयदा। साचा रस गुरमुख विरला रिहा चट्ट,, काया माटी जोत जगांयदा। दूई द्वैती मिटे फट्ट, शब्द धागे जोड़ जुड़ांयदा। दुरमति मैल प्रभ रिहा कट, एका रंग नाम चढ़ांयदा। जगे जोत लट्ट लट्ट, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। आत्म घाटी तीर्थ तट्ट, सच सरोवर आप वखांयदा। इक्क खुल्हाया साचा हट्ट, सच वपार आप करांयदा। गुरमुख साचा लाहा लैणा खट, शब्द उडारी इक्क लगांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चौदां लोकां साचा हटा उच्च समेरू उच्चे पर्बत आप समांयदा। चौदां हट्टां विच समरू चौदां लोकां वेख वखाणे। एका रंग सन्झ सवेर, सर्ब रलाए आपणे भाणे। सृष्ट भुलाए कर कर हेर फेर, भेव ना जाणे राजे राणे। जोत सरूपी जोत हरि, भेव ना जाणे राजे राणे बेमुहाणे, गुरमुख साचे आप ल्याए दया कमाए चरन बहाए घेर। जोती जोत सरूप हरि, सदा सदा जन भगतां वसे नेरन नेर। साचा हट्ट अमोली। दुरमति मैल रिहा कट, गुरमुख साचा रहे ना कोई खाली। शब्द सरूपी मारे सट्ट, उपजे धुन तुटे मुन खुल्हे्ह सुन, मस्तक देवे लाली। गुरमुख साचे मात चुण, मंगे शब्द दलाली। लक्ख चुरासी छाण पुण, बेमुखां काया करे खाली। जन भगतां पुकार लए सुण, जोत सरूप वाली दो जहानी। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, ना कोई सुणाए साची बाणी। जोती जोत सरूप हरि, एका एक रिहा कर, चार वरनां साचा घर, आपे दर दरबान
आपे बणे वडा दानी। दर दरबार हरि दाना बीना। होए आप मेहरबान, गुरमुख साचे रसना चीना। शब्द देवे जीआ दान, शांत कराए सीना। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे लैणा वर, जगत न्यारा भगत अधारा नाम भण्डारा एका सच्चा दीना। नाम भण्डारा आप वरतांयदा। पूर्ब कर्म विचार, लहणा देणा अन्त चुकांयदा। बेमुखां मारे शब्द कटार खण्डा दो धार, दर साचे हरि दुरकांयदा। जन भगतां कर प्यार नाम ख़ुमार, तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। ऊँच नीच ज़ात पात राउ रंक ना करे विचार, एका रंग सर्ब समांयदा। शब्द घोड़े कस तंग, चार कुंट दुड़ांयदा। लक्ख चुरासी होई भुक्ख नंग, ना वस्त कोई नाम रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भाणा साचा राणा शाह सुल्ताना आपणे हथ्थ रखांयदा। भाणा रक्खे प्रभ आपणे हथ्थ। बेमुखां पाए शब्द सरूपी नत्थ। चार कुन्ट दए दुहाई, सृष्ट सबाई पाए नत्थ। गुरमुख साचा लए बचाई, देवे नाम साची वथ। कलिजुग अन्तिम निहकलंक कलि जोत प्रगटाई, नर हरि सर्बकला समरथ। सर्बकला समरथ शब्द तुरंग है। इक्क चलाए साचा रत्थ, वड सूरा सरबंग है। महिंमा जगत अकथ्थ, होए प्रगट जिउँ रामा घर दसरथ है। गऊ ग़रीब निमाणयां, लाए आपणे अंग है। जोती जोत सरूप हरि, एका शब्द चार कुन्ट वजाए साचा मृदंग है। वज्जे मृदंग शब्द नगारा। चढ़े रंग जगत अपारा। कटे भुक्ख नंग, राजे राणयां शाह सुल्तानयां, देवे तख्त आपे जाणे आपणे भाणया, ना कोई पुच्छे थित्त वारा। गुरमुख साचा सुघड़ स्याणा, जिस देवे चरन प्यारा। एका रंग साचा प्रभ दर माणया, मिल्या हरि सच्चा भतारा। बेमुख भुन्ने अन्तिम कलि वांग भठयाले दाणया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ खण्डा हथ्थ उठाया, दोवें रक्खीआं तिक्खीआं धारा। चरन कँवल ध्यान गुर पूरे लाईए। उपजे ब्रह्म ज्ञान, मन मधुर रस पाईए। मिले नाम निधान, घर साचे आसण लाईए। साची एका शब्द उडान, बेकुंठ निवासी दर्शन पाईए। चुक्के आवण जाण, दीपक जोती मेल मिलाईए। सहिँसा चुक्के पीण खाण, निरगुण रूप सद समाईए। जोती जोत सरूप हरि, एका जोत वक्त जगाईए। एका हरि जोत गुर पूरया। जगत चलाए साची रीत, काया रक्खे ठंडी सीत, वड दाता नाम सूरया। मानस जन्म जाणा कलि जित्त, आसा मनसा प्रभ साचा पूरया। काया मन्दिरा दिहुरा सच्चा मसीत, वेखे जोत साची नूरया। झूठी काया भय भीत, अट्ठे पहर प्रभ अबिनाशी परखे नीत, बेमुख जायण दर तों दूरया। जोती जोत सरूप हरि, चरन प्रीती देवे हरि, आप चुकाए जम का डर, सद वसे हाज़र हज़ूरया। हाज़र हज़ूर बली बलवान है। आसा मनसा पूर, सर्ब जीआं निगहबान है। ना नेड़े ना दूर, साचे आसण पैर पसारे सेजा सुत्ता नर हरि श्री भगवान है। जोती जोत सरूप हरि, वडा शाह भूप रंग अनूप सति सरूप, एका जोती एका नूर है। अमृत धार अपर अपारी। झिरनां झिरे अपार,
डिगे बूंद अपर अपारी। खुल्हे बन्द कवाड़, प्रभ किरपा धारी। माया ममता लाहे हरि, दया करे हरि गिरधारी। उल्टे कँवल जाए मवल, मुख बूंद पए अपर अपारी। जोती जोत सरूप हरि, आत्म जोत कर उज्जयारी। कँवल नाभ आप उलटाए। प्रभ अबिनाशी दया कमाए। अमृत बूंद मुख चुआए। काया अन्धेरी कन्दर डूंघे अन्दर करे सच रुशनाए। जोती जोत सरूप हरि, अमृत आत्म सिंच सरोवर तीर्थ तट्ट इशनान जन भगतां आप कराए। अमृत पी अमरा पद पाए। ना मेल होए जीव हरि साचे घर सद लै जाए। साचा बीज लैणा बी, अमृत फल साचा खाए। मातलोक रखाए साची नींह, सच मन्दिर काया आप बणाए। जोती जोत सरूप हरि, अमृत साचा मेघ बरसाए। बरसे मेघ ठंडी धारी। वज्जे नाम शब्द कटारी। काया वसे झूठा चाम, होए पार आर पार उतारी। कोई ना लग्गे दर साचे दाम, जन करे चरन निमस्कारी। पूर कराए प्रभ साचा काम, आप सुहाए प्रभ काया महल अटारी। मिटे रैण अन्धेरी शाम, जगे जोत अगम्म अपारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत सीर आप पिलाए, दुरमति मैल रिहा धवाए, प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। अमृत आत्म नीर विरोले, जन भगतां प्याए साचा सीर। हरि वसे साचे चोले, कटण आया कलिजुग अन्तिम भीड़। जन भगत बणाए साचे गोले, बेमुखां तोड़े हड्डी रीड़। मगर लगाए मौत लाड़ी, विच बहाए धर्म राए दे डोले। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां अमृत मुख चुआए, आत्म साची जोत विच मात दे मौले। आत्म मवल घर साचे गुलज़ार। घर साचे दर साचे, लग्ग रही सदा बहार। बेमुख दर ते आए नाचे, शब्द डण्डा मगर लग्गा भार। हरि जी हरि हरि रसना जपे नर हरि हरि नर रूप अगम्म पुरख अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा अन्दर जगत मन्दिर आप सुहाए चल आए दर द्वार। आए दर पैज संवारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। घनकपुर वासी जोत प्रकाशी शाह शबाशी, करे खेल जगत न्यारी। मेट मिटाए मदिरा मासी, धर्म राए दी देवे फाँसी, एका धक्का कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी करे हासी पंडत पढ़न वेद वखानण, हथ्थ ना आवण छे शास्त्र, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मातलोक हरि जामा पाए, माझे देस भाग लगाए, पुरी घनक भाग लगाए, जगे जोत अगम्म अपारी। वेद व्यास बण लिखारी। अठारां पुरान चार लक्ख सतारां हज़ार सलोक, लिखी लेख अपर अपारी। श्री मध भगवत अठारां हज़ार सलोक, खोल्हे भेव नर निरँकारी। कलिजुग अन्तिम निहकलंक नरायण नर, गौड़ ब्रह्मण घर मिले सरदारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गौड़ ब्रह्मण ना कोई जाणे। भुल्ले जीव कलिजुग महाने। साचा हरि मिल्या वर, आप खुल्हाया साचा दर, धुरदरगाही इक्क फरमाणे। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपणा रंग आप रंगाने, गुरमुख नाम
गुर गोपाला। ना कोई माता पिता ना किसे दा बाला। ना संग करे किसे हित्ता, जन भगतां होए रखवाला। मानस जन्म विरले कलि अन्तिम जित्ता , आत्म रिहा बण कंगाला। प्रभ अबिनाशी साचा पिता, सोहँ दित्ता सच्चा धन माला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत जगत जगाई, आदि अन्त वज्जी वधाई, तिन्नां लोकां होए रुशनाई। सरन लगाई पृथ्मी अकाशा। गुर गुर गुर उपदेशा। जोत सरूपी हरि का वेसा। खुल्हड़े रक्खे सतिजुग साचे केसा। कलिजुग जीव भुल्ले डुल्ले माया रुले, पाणी प्या काया चुल्ल्हे, प्रभ धरे भेख माझे देसा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवाना, एका जोत मात लिखाए वड नर नरेशा। ब्रह्मण ब्रह्म रूप ब्रह्माद। प्रगट जोत आदि जुगादि। शब्द वजाए साचा नाद। गुरमुख साचे लए साध। अचरज खेल हरि माधव माध। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, गुरमुख विरला रिहा रसन अराध। ब्राह्मण रूप समाए। दूजा रंग कोई दिस ना आए। एका रंग सृष्ट सबाई आप कराए। शब्द सरूपी इक्क मृदंग, चार कुन्ट रिहा वजाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा भेव अन्तिम कलि चार कुन्ट चार वरन लक्ख चुरासी आप सुणाए। मन मूर्ख मुग्ध अञ्याण, शब्द चलाई जा। जोत धर श्री भगवान, साचा राह वखाई जा। वड दाता हो मेहरबान, फड़ फड़ बाहों राहे पाई जा। एका बख्शे चरन ध्यान, आत्म जोत दीप जगाई जा। चाढ़्हे सच्चे बबाण, तिन्नां लोकां बाहर कढाई जा। दरगहि साची देवे माण, सरन चरन चरन सरन जन्म मरन मरन जन्म कटाई जा। एका साचा धुर फरमाण, सोहँ शब्द डंक वजाई जा। सतिजुग साचे प्रगट होए विच मात, राउ रंकां सुन खुल्हाई जा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गऊ ग़रीब निमाणयां दे दे चरन ध्यानयां, मानस जन्म लेखे लाई जा।