१३ हाढ़ २०११ बिक्रमी पूरन सिँघ दे घर दरबार विच पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
सच्च घर जोत निरँकारी। सच घर आत्म उज्जयारी। सच घर एका एक वसे, गुरमुख साचा साची नारी। सच घर सच कन्त सद सदा सद हस्से, करे खेल अपर अपारी। सच घर पंच चोर जायण नस्से, वज्जे शब्द कटारी। सच घर आत्म बाण प्रभ साचा कसे, विच मात रैण अन्ध अंध्यारी। सच घर महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका राह सृष्ट सबाई दस्से, कोई भुल्ल ना जाए कलिजुग जीव जगत गंवारी। सच घर जोत अमोला। सच घर एका शब्द एका कंडा, सोहँ डण्डा हरि जी तोला। सच घर प्रभ आपे वंडा, गुरमुखां देवे शब्द बोला। सच घर बेमुख वखायण कंडां, धुरदरगाहे
होए गोला। सच घर गुरमुख विरला लए वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई संत मनी सिँघ आप बणाया जगत विचोला। संत मनी सिँघ दहि दिश धार। चरन कँवल कँवल चरन करन हरि निमस्कार। मिले माण उप्पर धवल, वड्याई सर्ब संसार। खिड़या मात फुल कँवल, गुर संगत सति गुलज़ार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार, तिन्नां लोआं बणे आप सिक्दार। हरि सिक्दार सच सिक्दारी। जन भगतां करे ख़बरदार, होका देवे वारो वारी। कलिजुग जीव ठग चोर यार, ना कोई दिसे नाम वपारी। अन्तिम मानस जन्म जाए हार, बहिणा धर्म राए दे चल्ल द्वारी। गुरमुख साचे संत जनां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे दर सच्ची सरदारी। हरि घर शब्द घनघोरा। जन भगत चुकाए मोरा तोरा। चरन प्रीती एका नाता साचा जोड़ा। आपे परखे साची नीती, साचा माही धुरदरगाही निहकलंकी वज्जे डंक कलि विच आए दौड़ा। आपे वेखे वेख वखाणे राउ रंकी, कलिजुग जीव मायाधारी मिट्ठा कौड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त अन्त हरि साचा गुरमुख विरले विच मात हरि बौहड़ा। गुरमुख मिले मेल, नाम वड्याईआ। अचरज़ रिहा खेल खेल, सृष्ट सबाई भरम भुलेखे रखाईआ। आपे गुर आपे चेल, चेला गुर एका एक होए धुर ना भेव कोई रखाईआ। भुल्ले रुले करोड़ तेतीस सुर, अछल अछल्ल कर हरि भुलाईआ। गुरमुख साचा चढ़ जाए साचे शब्द घोड़, प्रभ अबिनाशी वाग आपणे हथ्थ रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले इन्द इन्द्रासण सच सिँघासण साची सेजा आसण आप लवाईआ। लग्गे आसण दर बिसरामा। शब्द चले स्वास स्वासण, पूरन होए कामा। मानस जन्म लेखे लाए प्रभ अबिनाशण, ना कोई मंगे दामा। एका शब्द चले मात अकाशन, जोत सरूपी साचा जामा। लक्ख चुरासी अन्त विनासण, कोई ना दिसे हरया चामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक डंक वजाए, कलिजुग मिटाए रैण अन्धेरी काली शामा। काली रैण जगत अंध्यारी। बेमुख जीव सुत्ते, कलिजुग तेरी अन्तिम रुत्ते पैर पसारी। खाली दिसण घर घर बुते, आत्म जोती जाए मार उडारी। काया कंचन मास ना खायण कुत्ते, दुखी होए जीव गंवारी। गुरमुख साचे संत जनां हरि साचे धाम बहाए, आप लै जाए दोवें भुजां पसारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज़ खेल जगत माया, जन भगतां रक्खे ठंडा, साचा नर हरि जोत निरँकारी। निरँकार जोत जोत बाती। गुरमुखां कर विचार हरि दातार, आत्म मारे झाती। कर किरपा जाए तार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, आप चुकाए जुगां जुगां दी पिछली बाकी। अमृत साचा जाम प्याए, धुरदरगाही साचा माही, एका साचा नाम जपाए सोहँ शब्द कोए ना रहे अग्गे आकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया, मेट मिटाए लक्ख चुरासी जीव ख़ाकी। मेट मिटाए मेटणहारा। आप आपणे करे रंग वसे संग,
शब्द घोड़े कसे तंग, बणे जगत वणजारा। इक्क वजाए नाम मृदंग, लक्ख चुरासी देवे रंग, लहू मिझ बणे गारा। ना कोई दिसे अकाल अकाली ना कोई दिसे निहंग, एका चले सोहँ शब्द जैकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे चरन आप उठाए, ब्यासा उप्पर जा टिकाए, मेट मिटाए वारो वारा। हरि नर भगत दर मिले वर, नाम शब्द भण्डारा। आत्म खुल्हे साचा दर चले अमृत साची धारा। आप सुहाए साचा सर, खोल्हे बन्द कुआड़ा। ना जन्मे ना जाए मर, ना लग्गे अग्न तत्ती हाढ़ा। जोती जोत सरूप हरि, एका जोत भगत भगवन्त, आदि अन्त जुगा जुगन्त, गुरमुख बणाए घर साचे दा साचा लाड़ा। जै जै जै जुगा जुगन्तर। सर्ब जीआं हरि जाणे अन्तर। जन भगतां बणाए साची बणतर। एका साचा राह वखाए, शब्द सुणाए साचा मन्त्र। जोती जोत सरूप हरि, एका जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, मात पताल अकाश सर्ब घट वास रखंतर। सर्ब घट वासी सर्ब नूरी, जन भगतां दुआरे बण भिखारे, होए रहण दासन दासी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारे, करे खेल अपर अपारे, प्रभ शाहो वडा शाबाशी। कलिजुग भुल्ले जीव गंवारे, गुरमुखां दस्से साची धार, आत्म जोत सच्ची प्रकाशी। जोती जोत सरूप हरि, सतिजुग साचा राह चलाए, मेट मिटाए मदिरा मासी। जै जै जैकार जगत गुरदेवा। जन भगतां देवे वड्याई, वड हरि देवी देवा। दिवस रैण अट्ठे पहर होए सहाई, आप लगाए करे कराए साची सेवा। एका साचा शब्द जपाए, फड़ फड़ बाहों राहे पाए, अमृत फ़ल खवाए साचा मेवा। जोती जोत सरूप हरि, एका जोत हरि निरँजण नर हरि गुरमुख विरले रसना सेवा। रसना सेवा नर निरँकारी। देवे शब्द सच्ची उडारी। मरन जन्म जन्म मरन, गुरमुखां सद्द वसे बाहरी। खुल्हा रहे हरन फरन फरन हरन, मिटे रैण अंध्यारी। घर साचे जोती जोत करे मेल अन्तिम वारी। जै जै जैकार जगत गुरदेवा, चारे कुन्ट होए जैकारा। लक्ख चुरासी आप पछाणे हरि, जन भगतां साचे संतां सदा सदा सदा बणया रहे आप सहारा। जै जै जैकार जगत निराली। कलिजुग तेरी अन्तिम घटा काली। चारों कुन्ट वेख वखाणे, चले चलाए आपणे भाणे, फल ना दिसे किसे डाली। जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी देवे धर्म राए दी फाँसी, उखाड़े जड़्ह बण बण सच्चा हाली। एका इक्क अकार जगत पसारया। जोत सरूपी जामा धार, दूजा खेल करे करतारया। सृष्ट सबाई करन विचार, गुरमुखां देवे शब्द तीजी धार, सरगुण निरगुण खेल करे निरंकारया। चौथे जुग अन्तिम आई हार, प्रभ मारे शब्द कटार, लक्ख चुरासी गई हार, ना होवे कोई सहारया। निहकलंक नरायण नर अवतार, पुरी घनक जोत जगा रिहा। पंचम् परम पुरख अपार, छेवां देवे शब्द ज्ञान, जन भगतां देवे आत्म ब्रह्म ज्ञान, एका जोत करे रुशनाईआ। सतवें सति दुआरे, गुरमुख साचे आपे आप हरि साचा तारे, देवे नाम जगत वड्डयाईआ। अठवें
उठ उठ वेखण, जोत जगाए रोड़ी सक्खर, पंचम् जेठ मिले वधाईआ। नौंवे नौ दर वेख, जोत कलि धारे भेख, सृष्ट सबाई लिखाए लेख, जन भगतां तन लगाए मेख, दसवें दहि दिश उठ धाए, चार वरनां एका राह दसाए, आपणा भेव रिहा खुल्हाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर नरायण एका जोत विच मात डगमगाईआ। एका चाल नूर नुरानी। दूजा पाए माया जाल, खिच्चे जोत हरि भवानी। तीजा देवे शब्द ढाल, जन भगतां कराए वड बलवानी। चौथे वेखे पुरख सुजान, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञान, जोती आप जगाए शब्द सुणाए साची बाणी। पंचम् पंचम् पंचम् हरि मारे, दरगहि साची वेख वखाणे एका एक धुन उपजाणी। छेवें छे घर उपदेशे, प्रगट होए नर नरेशे, धरे जोत माझे देसे, जगे जोत जगत महानी। सतवें सत्त सत्त दीप आप चलाए आपणी रीत, जोत सरूपी हरि भगवानी। अट्ठ अठत्तर आए बहत्तर साचा बीज बिजाए दया कमाए, आप उठाए लक्ख सत्तर, चढ़ाए विच बबाणी। नौवां नर नारी हरि वेखे, जन भगतां लिखाए लेखे, बेमुख रहे भरम भुलेखे, ना कोई जाणे चतुर सुजानी। दसवें दर्द दु:ख भय भंजन, जगे जोत इक्क निरँजण, अन्तिम कलि एका शब्द एका तार विच संसार लगाए साची मेखा, लग्गे मेख जगत नुरानी। सतिजुग साचे सति सतिवादी, प्रगट होए जगत चलाए साची बानी। एका नाम डंक वजाए, राउ रंक इक्क कराए, ऊँच नीच हरि भेव चुकानी। साचा द्वार बंक सुहाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगे जोत अचल अटल्ल इक्क भगवानी। जोत अटल्ल अचल अचल्ला। वसे सच महल्ल एका हरि इकल्ला। सृष्ट सबाई भुलाए कर कर वल छल, जन भगतां सुनेहड़ा आपे घल्ला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भेव आप खुल्हाए गुर गोबिन्द जो गया लिखाए, अन्त सुणाए डल्ला। साची सिख्या हरि निरँकारा। वरते वरतावे विच संसारा। आपणी रक्खे तिक्खी धारा। परखे सिक्खी अन्तिम वारा। गुरमुख साचे धुरदरगाही साची लिख्त हरि साचे लिखी, ना कोई मेटे मिटावणहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि जोत धर, जन भगतां देवे नाम वर, आत्म खोल्हे साचा दर, नूर नुरानी करे मेहरबानी साचा दर सतारां हाढ़ा। जगे जोत सतारां हाढ़। मार मिटाए पंचां धाड़। करे रुशनाए गुरमुख साचे नाड़ नाड़। प्रगट होए दरस दिखाए, जंगल जूह विच पहाड़। भरम भुलेखा दूर कराए, साचा लेखा अन्त चुकाए, आपे फिरे पिछे अगाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धर, लक्ख चुरासी अग्नी जोती देवे साड़। सतारां हाढ़ सर्बकल धारे। करे खेल अपर अपारे। गुरमुख वेखे रंग मुरारे। एका जोती एका गोती वसे भेव न्यारे। गुरमुख साचे माणक मोती, खिच्च ल्याए चरन दुआरे। दुरमति मैल साची धोती, आत्म खोल्हे बन्द कवाड़े। सृष्ट सबाई रही रोती, लग्गी अग्न तत्ती हाढ़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, धुरदरगाही साचा
माही आप बणाए साचे लाड़े। साचा हरि हरि सरदारा। शब्द घोड़ी चाढ़्हा पहली वारा। बेमुखां वक्त आया माढ़ा। एका उठे अगम्मी धाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ लिख्त लिखाए, पूर कराए सतारां हाढ़ा। पंचम् जेठ पंचम् राणी। मातलोक हरि माण दवाए, सोहँ शब्द साची बाणी। साचा कन्त गुरमुख विरला संग हंढाए, दर्शन पाए नैण मुधानी। सृष्ट सबाई रंड हो जाए, नाता छुट्टे भैण भ्रानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका डण्डा शब्द खण्डा हथ्थ उठाए, नौ खण्डां वरभण्डां साची वंड आप कराए, ना कोई दिसे जीव शैतानी। ना कोई दिसे जीव शैताना। सोहँ वज्जे साचा बाणा। तख्तों लाहे राजा राणा। चढ़या घोड़, गुरमुख साचा चरनी जाए जुड़, मिले मेल हरि भगवाना। चरन प्रीती निभे तोड़, आत्म जोत जगे महाना। आप चढ़ाए शब्द घोड़, जोत सरूपी वड बली बलवाना। धुरदरगाही आया दौड़, देवे नाम निशाना। कलिजुग जीव रीठे कौड़, अन्तिम वेले मेट मिटाना। जन भगतां चढ़ाए साचे घोड़, दरगहि साची माण दवाना। बेमुख लभ्भण ब्राह्मण गौड़, वेद व्यास लेख लिखाना। जोत सरूपी हरि निहकलंक कलि जामा पाए, शब्द सरूपी डंक वजाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। गौड़ ब्राह्मण ना कोई गौड़ा। तिन्नां लोकां दो जहानी चौदां हट्टां कोई ना दिसे पौड़ा। आत्म रस गुरमुख विरले प्रभ दर पीता, वेख वखाणे आपे जाणे हरि भगवाना, कलिजुग जीव मिट्ठा कौड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टे अस्व तंग कसाया, सच सिँघासण सोलां कलीआं डेरा लाया, मातलोक आया दौड़ा। जल कँवल कँवल जल जान। उप्पर धवल हरिभगत पछाण। जोत सरूपी रिहा मवल, घर साचे देवे माण। जोती जोत सरूप हरि, नर नर हरि श्री भगवान। हरि भगवान नाम गुणवन्ता। देवे दान जन साचे संता। जगत माण मेल मिलावा साचे कन्ता। सतिजुग झुल्ले सच निशान, चढ़या रहे नाम बबाण, प्रभ आप चढ़ाए आदिन अन्ता । करे खेल मात महान, जोती जोत कृष्ना कान्हा, बणे बणाए साची बणता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले विच लक्ख चुरासी जीव जन्ता। जीव जन्त प्रभ सर्ब वरोले। गुरमुख साचा जन भगत पूरे तोल शब्द कंडे तोले। नूर नुरानी जोत धर, परम पुरख परमात्म शब्द सरूपी आत्म बोले। नाम देवे सच्चा वर, अन्त चढ़ाए साचे डोले। अमृत भाण्डा काया तन सरोवर देवे भर, चढ़े रंग जगत अमोले। अन्तिम अन्त आप चुकाए जम का डर, दूई द्वैती बज़र कपाटी पड़दे खोल्हे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख गुर संगत दया कमाए हाढ़ सोले। सोलां हाढ़ सोलां शृंगार। पुरख अबिनाशी जन भगतां होए दास। आप कराए शब्द पहनाए तन साचा हार, निज घर आत्म करे वास। जोत सरूपी गुरमुख साचे जाए तार, पंच पंचायण कलिजुग माया डैण करे नास। शब्द चलाए स्वास स्वास। अमृत देवे साची धार, एका रंग वखाए पृथ्मी अकाश। गगन मण्डल
हरि पावे रास। पूरे गुर सद बलि बलि जास। पंज तत्त हँकारी जाए मार, सोलां हाढ़ सोलां कल। जन भगतां कराऐ शब्द वाड़, बहाए निहचल धाम अटल्ल। बेमुखां चबाए आपणी दाढ़, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच जल थल। कलिजुग कच्चे फल देवे झाड़, आप सुटाए डूंघी डल। लोकमात दए जड़्ह उखाड़, शब्द सरूपी चार कुन्ट दहि दिश आप चलाए हल। जन भगतां जोत जगाए करे प्रकाश काया सच महल्ल। दूई द्वैती देवे पाड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सुनेहड़ा अन्तिम अन्त कलि रिहा घल। शब्द सुनेहड़ा जगत विचोला। हरि आप चलाए दया कमाए मात उपजाए, चार वरन चार कुन्ट एका तोला। गुरमुख साचे लए जगाए सरन बहाए, दरस दिखाए मोल अमोला। बेमुख जीव रहे कुरलाए, दर घर घर दर करन हाए हाए, दुखी होया काया चोला। गुरमुख आत्म तृष्ना तृख मिटाए, साची सिख्या इक्क सुणाए, चरन प्रीती घोल घोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक जामा धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, देवण आया लक्ख चुरासी इक्का बोला। लक्ख चुरासी एका बोली। मैली होई काया चोली। माया मोह लभ लोभ हँकार, कहार उठाए फिरन काया डोली। अन्तिम वेले आई हार होए ख्वार, दर दर भिखार करे नर नार, ना कोई सज्जण मीत मुरार, प्रभ अबिनाशी हरि साचा कन्ता मारे शब्द कटार, दुरमति मैल ना किसे धोती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे जीआ दान, नाम निशान मात महान विरले सद कोई कोई। सोलां हाढ़ सहिज सुभागा। मात वखाणे अलखणा अलाखा। गुरमुख विरला जन जाणे, लेखा लिख्या धुर माथा। एका रंग हरि साचा माणे, आपे होए प्रभ सगला साथा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे, जीव जगत बेमुहाणे, भुल्ले फिरन राजे राणे, धरे जोत बिन वरन गोत त्रैलोकी नाथा।