पुस्तकालयभाग ४

१६ हाढ़ २०११ बिक्रमी बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

हरि हरि हरि एका रूप है। रंग अनूप करतार। हरि हरि हरि वडा शाहो भूप है। तिन्नां लोकां पावे सार। हरि हरि हरि एका जोत सति सरूप है, सृष्ट सबाई करे अकार। हरि हरि हरि जगाए जोत विच अन्ध कूप है, निहकलंक अन्तिम कलि मात लए अवतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे संतां आप उठाए अन्तिम वार। संतन संग रंग हरि चाढ़्हे नाम रंग। मंगण जाए ना किसे दर, शब्द घोड़े कस तंग। सृष्ट सबाई करे सर, लक्ख चुरासी भन्ने वांग काची वंग। जन भगतां चुकाए जम का डर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोती अटल। अकाल

सर्ब प्रितपाल, जन भगतां देवे नाम वर। साचा हरि वड वरयामा। आत्म वजाए सच्चा शब्द दमामा। आपणा पूर कराए अन्तिम कलिजुग कामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नाथ त्रैलोकी एका जोती, आदि अन्ती जुगा जुगन्ती हरि भगवन्ती रमईआ रामा कृष्ना शामा। कृष्न मुरारे हरि गिरधारे। कलिजुग अन्तिम वारे। पावे सारे चार कुन्ट वेख विचारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल जन भगतां मेल, आत्म जगे जोती बिन बाती तेल, देवे दरस अगम्म अपारे। अगम्म अपार दरस गुर दीना। करे खेल हरि निरँकार रूसा चीना। शब्द खण्डा पकड़ उठाए भन्ने इक्क हँकारी बीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आप समाणे, राजे राणे किसे दिस ना आए, ब्रह्म ज्ञानी आप भुलाए, उचे मन्दिर आपे ढाहे, मेट मिटाए मक्का मदीना। आर पार पार आर। इक्क हरि दोहां धिरां पावे सार। करे खेल सच्चा सज्जण, शब्द रक्खे तिक्खी धार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। शब्द फड़े हथ्थ कटार। रूप रंग ना रेख भेख किसे विचार। मेट मिटाए जात पात, ऊँच नीच हरि वसे बाहर। तिन्नां लोकां हरि सरदार। जोत सरूपी खेल अपार। खण्डां ब्रह्मण्डां पावे वंडां आपे बणे लेख लिखार। आप चमकाए चण्ड प्रचण्डा, लहू मिझ वगे धार। बेमुखां देवे घर घर डण्डा, रंडीआं होवण जगत नारां आत्म तोड़े सर्ब घमंडा, मारे डाहढी मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ साचे गुर, लिख्या लेख पुरख अबिनाशी धुर, मिली दात वड करामात उत्तम ज़ात, एका नाथ हरि सच भतार। आर पार पार किनारे। दोहां वसे हरि जी बाहरे। दूर दुराडा वेख खिड़ खिड़ हस्से, बेमुखां पैणी डाहढी मारे। धरत मात करी पुकारे। जन भगतां राह साचा दस्से, निहकलंकी जामा धारे। शब्द तीर एका कसे, चार कुन्ट करे ख्वारे। कलिजुग मिटे अन्धेरी रैण मस्से, सतिजुग साचा चढ़े चन्द चढ़ाए आप निरँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ साचे गुर लिख्या धुर, करी लेख लिख्त अपारे। आर पार पार वसाउणा। एका राह सृष्ट सबाई आप वखाउणा। जन भगतां कटे जम का फाह, लक्ख चुरासी गेड़ कटाउणा। इक्क वखाए सच्चा थां, जोत सरूपी जोत जगाउणा। अन्तिम वेले पकड़े बांह, दरगहि साची माण दवाउणा। आदि अन्त जुगा जुगन्त सद रक्खे ठंडी छाँ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गगन पताली आर पार भेव किसे ना पाउणा। भेव किसे ना पावणा। राउ रंक रंक राजान, प्रभ मारे शब्द बानणा। हरि पहरे चिट्टा बाणा जन भगतां देवे नाम निधाना, मिटे रैण अन्ध अंध्याणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगत भगत जन विरले मात पछाणा। इक्क जणाई शब्द संदेशा। धरे जोत प्रभ माझे देसा। पुरी घनक हरि डंक वजाए, गुरमुख साचे विच प्रवेशा। एका अंक शब्द चलाया, माण गंवाए ब्रह्मा विष्न महेषा। राउ रंक इक्क रंग रंगाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

जोत सरूपी अन्तिम कलि धारे भेसा। साचा भेख हरि निरंकारया। सृष्ट सबाई रिहा वेख, मानस जन्म हारया। गुरमुख साचे नेत्र पेख, मेट मिटाए औलीए पीर शेख़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक वज्जा डंक, जामा लोकमात विच धारया। जामा धारे नर अवतारा। निहकलंकी खेल अपारा। राउ रंक एका रंग एका संग, शब्द घोड़े कसे तंग, चार कुन्ट होए जंग, वज्जे शब्द डंक विच संसारा। लक्ख चुरासी होए भंग, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। गुरमुख विरला मंगे मंग, एका शब्द नाम अपारा। देवणहार वड दाता सूरा सरबंग, आदि अन्त ना पारावारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात चार वरनां करे एका उत्तम ज़ात ऊँच नीच हरि भेव निवारा। भेव निवारे हरि द्वार। जन भगतां देवे शब्द अधार। आत्म साची जोत जगाए, मिटाए अन्ध अंध्यार। वरन गोत ना कोई रहाए, दरस पाए हरि निरँकार। एका मात पित आप अख्वाए, नर हरि सच्ची सरकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वासी पुरी घनक पंचम् जेठ बन्न्ही सच्ची दस्तार। एका खेल आप कराए। शब्द सरूपी बाण चलाए। आत्म तीर सीने लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट चार चुफेरे शब्द पल्लू आप फिराए, बेमुख जीवां दिस ना आए। गुरमुखां देवे ठंडी छाँ, ठंडी छाँ आत्म सुख आपे बणे पिता मात। मिटाए अन्ध अन्धेरी रात। जोत सरूपी चार वरनां जपाए एका जाप। सोहँ शब्द अमृत वेले नाम प्रभात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, मातलोक बणाए उत्तम ज़ात। उत्तम जाती दरगहि परवान। एका नाम शब्द पंघूड़ा, आप चढ़ाए श्री भगवान। रंग चढ़ाए एका गूढ़ा, वाली दो जहान। गुरमुख विरला चरन मस्तक लाए धूढ़ा, आत्म करे इशनान। कलिजुग जीव मूर्ख मुग्ध अञ्याण ना करे पछाण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, सहिज सुभाए जगत चलाए नाए, गुरमुख साचे लए चढ़ाए, कर कर आप पछाण। संत मनी सिँघ तेरी कलम चोज। भेव खुल्हाया लेख लखाया, कलिजुग अन्तिम वेले गोझ। प्रभ अबिनाशी दया कमाया, छोटा बाला अग्गे लाया, सिर आपणे उठाया बोझ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, भाग लगाए पिण्ड बोघ। हीरा घाट कर रुशनाई। सतिजुग तेरी सच निशानी, आप लिखाए बणत बणाए वाली दो जहानी। गुरमुख साचे शब्द जणाए, करे खेल अटल्ल अचल्ल महानी। चार कुन्ट कराए जल थल, मेल मिलाए भगत भगवानी। हीरा घाट हरि हरि जस गाया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, साचा राह इक्क वखाया। गुरमुख साचा रस लैण चाट, अमृत फल सच खवाया। बेमुख जानण खेल बाज़ीगर नाट, अन्तिम वेले मानस जन्म गंवाया। वेले अन्तिम आई घाट, ना होए कोई सहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख चढ़ाए औखे घाट, शब्द डण्डा एका पौड़ा, आप लगाया। जगत भेख न्यारा हरि निरंकारया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, जोत

सरूपी जामा धारया। एका एक सच्ची सरकारा, निहकलंक नर अवतारया। लक्ख चुरासी मंगदी रहे दवारा, भरया रहे सदा भण्डारया। देंदा रहे वारो वारा, चारे जुग खेल अपारया। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे सद समा रिहा। आपणे भाणे सद समाए। राजे राणे हथ्थ ना आए। कलिजुग जीव अन्तिम भुल्ले सुघड़ स्याणे, खाणी बाणी किसे दिस ना आए। अन्तिम वेले छडणे पैणे हाणीआं हाणी, किसे हथ्थ ना आए पाणी सतारां हाढ़ महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द लेख आप लिखाए। कलिजुग कूड़ा फल फल कच्चया। ना कोई सज्जण सुहेल, बेमुखां तन रहे मच्चया। जन भगतां साचा मेल, हरि हिरदे साचे रच्चया। जगे जोत बिन बाती बिन तेल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मार्ग लाए दस्से राह सच्चो सच्चया। कलिजुग काल रूप वखाना। जोत सरूपी पहरे बाणा। नीला चोला तन सुहाए, खेल कराए जगत महाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप जाणे आपणा भाणा। नीला चोला मुहम्मदी दीना। प्रभ अबिनाशी फड़ फड़ बाहों वक्खर वक्ख कीना। मेट मिटाए मदिरा मासी, अन्तिम वेले कलिजुग तेरा पाड़े सीना। प्रभ दर मंगी गुरमुख मंग, इक्क चढ़ाए गूढ़ा रंग, देवे नाम नगीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर नरायण, मात पित साक सज्जण सैणा। गुर संगत दस्से मिल मिल बहिणी, नेत्र वेख साचे नैणी, शांत कराए गुरसिख सीना। सीना शांत आत्म ठंड। पल्ले बन्न्हे नाम गंढ्ढ। शब्द ज्ञानी आत्म ध्यानी, भुल्ली जोत इक्क भगवानी आत्म होई रंड। गुरमुख साचे संत जन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाए विच ब्रह्मण्ड। विच ब्रह्मण्ड माण निमाणे। गुरमुख साचे आप पछाणे। देवे साचा माण ताण, जोत सरूपी हरि भगवाने। आत्म देवे शब्द बबाण, गुरमुख साचे आप बहाणे। दरगहि साची दर परवान, झुल्लदा रहे नाम निशान, छोटे बाले बाल अञ्याणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ मनजीत सदा अतीत, मातलोक गया जीत, आप बहाए साचे थां सच टिकाणे। सच टिकाणा दस्से राह। लक्ख चुरासी कटे फाह। आपे बणे पिता मां। शब्द दात हरि झोली पाए, साची डोली आप चढ़ाए, इक्क बहाए सच्चे थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरे अन्तिम अन्त आप जगाए साचे संत, घर घर उडदे दिसण कां। उडण काग मार उडारी। बेमुख जीवां मानस बाज़ी अन्तिम हारी। चारों कुन्ट चार चुफेरे कलिजुग तेरी होए ख्वारी। अट्ठे पहर शब्द सरूपी होया रहे पहरेदारी। आपे पहने नीला चोला। गुरमुखां सुणाए साचा बोला। सोहँ शब्द साचा बोला। धुरदरगाही साचा ढोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरला चरन प्रीती घोल घोला। सतिजुग चार वेद नौ खण्ड है। सत्तां दीपां खोल्हे भेव, वड देवी देव विच ब्रह्मण्ड है। गुरमुख साचे कीनी साची सेव, कलिजुग जीवां देण आया दंड है। छे शास्त्र अठारां पुरान, प्रभ

अबिनाशी मारे इक्क ध्यान। कलिजुग वेख वखाणे अठारां ध्याए गीता ज्ञान। लक्ख चुरासी मुख आप पछाणे, वरन अठारां मिटे निशान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख सच्चा संत दुलारा, तेरा झुल्ले इक्क सच्चा निशान। चौदां तबक चौदां हट्ट। चौदां लोक गुरमुख साचे संत जन तैनूं सके ना कोई रोक। सोहँ शब्द इक्क सच्चा सलोक। कलिजुग वेला वक्त सुहाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे मति सच्चा जोग। चार कुन्ट चार द्वारी। वार अठारां हरि उसारी। साढे तिन्न हथ्थ रक्खी सीं, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। जन भगतां आत्म बरखे मींह, काया करे ठंडी ठारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची रीत जगत चलाई, चरन प्रीती इक्क बंधाई, करे खेल अपर अपारी। दहि दिश सच दुआरे। प्रभ अबिनाशी आप उसारे। गुरमुखां वखाए एका छोटा सच दुआरे। गुरमुख साचे सेवा लाए, जगी जोत जगत अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात हरि जामा पाया, जन भगतां बणया आप नाम वरतारे। नाम शब्द धुन्कार, जगत जैकार है। जोत सरूपी जामा धार, नुहाए सर निरँकार है। लोकमात खेल अपर अपार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार है। मनमुखां मात आई हार, गुरमुखां मिल्या नाम अधार है। आप कराए तन शृंगार, नर नरायण भेखा धार है। आदि अन्त जुगा जुगन्त, करे खेल अपर अपार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई पावे सार है। ना कोई पावे सार, भेव ना जाणदा। सृष्ट सबाई होई अन्ध अंध्यार, प्रभ अबिनाशी ना कोई वखाणदा। मुकदे जाण चार यार, अन्तिम वार हो ख्वार, वज्जे तीर निगाहबान दा। सतिजुग साची दस्से धार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म धुरदरगाही सच्ची सरकार दा। सच सरकार सच्चा शाहो। जोत सरूपी जामा पाए, आदिन अन्ता बेपरवाहो। आप बहाए साचे थांउँ, नर हरि हरि नर आप अगम्म अथाहो। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, फड़ फड़ चरन बहाए दया कमाए पार लँघाए फड़ के बाहों। बाहों फड़ करे पार। शब्द दस्से साची धार। शब्द घोड़े हो अस्वार। सोहँ शब्द अस्त्र शस्त्र रसना चलाए हरि कटार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत माया लक्ख चुरासी आप भुलाया, गुरमुख साचे जाए तार। गुरमुख साचे तारे सुरत संभालदा। पंजां चोरां ठग्गां यारां मारे, किला तोड़े गढ़्ह हँकार दा। सतिजुग दस्से साची धार, सोहँ शब्द हरि भगवान दा। एका राह वखाए सृष्ट सबाई नर निरँकार दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जामा धार श्री भगवान दा। हरिजन जन्म अपार, पुरख हरि पांयदा। हरिजन जन्म अपार गुर गोबिन्द दोवें रसन ध्यांयदा। हरिजन जन्म अपार, वड गुणी गहिंद चरन ध्यान लगांयदा। हरिजन जन्म अपार, वड दाता मृगिन्द एका ओट रखांयदा। हरिजन जन्म अपार, बेमुख करन निन्द, बेड़ा आपणा आप तरांयदा। हरिजन जन्म अपार, मिले माण विच

हिन्द, पुरख अबिनाशी दया कमांयदा। हरिजन जन्म अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत सागर सिंध आप वहांयदा। हरिजन जन्म अपार, जोत जगाईआ। हरिजन जन्म अपार, लोकमात मिली वड्डयाईआ। हरिजन जन्म अपार, घर घर वजदी रहे वधाईआ। हरिजन जन्म अपार, घर साचे ख़ुशी मनाईआ। हरिजन जन्म अपार, झूठी काया जगत तजाईआ। हरिजन जन्म अपार, मोह माया तृष्न मिटाईआ। हरिजन जन्म अपार, एका ब्रह्म एका ओट रखाईआ। हरिजन जन्म अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगहि साची आप बहाईआ। हरिजन जन्म अपार, जोत अमोल है। हरिजन जन्म अपार, उतरे पूरे तोल है। हरिजन जन्म अपार, हर हिरदे रक्खे वास वसे सदा कोल है। हरिजन जन्म अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द आत्म दर दुआरे वजाए सच्चा ढोल है। हरिजन जन्म अपार, भगत भण्डार हे। हरिजन जन्म अपार, मानस जन्म ना आए हार है। हरिजन जन्म अपार, आपा आप गुर संगत उत्तों दित्ता वार है। हरिजन जन्म अपार, एका मिल्या सोहँ जाप दूजा दिसे ना कोई बोल है। हरिजन जन्म अपार, तन लग्गा ना कोई पाप रिहा जगत अडोल है। हरिजन जन्म अपार, आपे मारे तीनो ताप, आत्म पड़दे रिहा खोल्ह है। हरिजन जन्म अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आदि अन्त करदा रहे सदा चोहल है। हरिजन जन्म अपार, जोत नुरानया। हरिजन जन्म अपार, मिले मेल पुरख अबिनाश हरि भगवानया। हरिजन जन्म अपार, प्रभ होया रहे दास प्रभ देवे शब्द निशानया। हरिजन जन्म अपार, निज घर आत्म रक्खे वास, मारे तीर निशानया। हरिजन जन्म अपार, मानस जन्म करे रहिरास, इक्क सुणाए शब्द कानया। हरिजन जन्म अपार, जगे जोत मात पताल अकाश, लोकमात करी कुरबानीआं। हरिजन जन्म अपार, शब्द जपे स्वास स्वास, हरि देवे वड वड दानया। हरिजन जन्म अपार, आत्म रस रसना करी रास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे वाली दो जहानया। हरिजन जन्म अपार, गेड़ चुकांयदा। हरिजन जन्म अपार, लोकमात छेड़ छिड़ांयदा। हरिजन जन्म अपार, लक्ख चुरासी एका भेड़ भिड़ांयदा। हरिजन जन्म अपार, शब्द उखेड़ा इक्क लगांयदा। हरिजन जन्म अपार, आप गिड़ाए उलटा गेड़ा, बेमुखां गेड़ गिढ़ांयदा। हरिजन जन्म अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सद वसे नेरन नेरा आप वखांयदा। हरिजन जन्म अपार, जगत दलाल है। हरिजन जन्म अपार, लोकमात अनमुल्लड़ा लाल है। हरिजन जन्म अपार, प्रभ अबिनशी लक्ख चुरासी विच्चों करे भाल है। हरिजन जन्म अपार, आप लगाए साचा फल काया डाल है। हरिजन जन्म अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त सद चले अवल्लड़ी चाल है। हरिजन जन्म अपार, जोत निरालीआ। हरिजन जन्म अपार, जगी जोत इक्क अकालीआ। हरिजन जन्म अपार, सोहँ

बाणा तन पहनाए, एका देवे शब्द दुशालीआ। हरिजन जन्म अपार, आप बहाए साची नाए, दरगाह साची आप बहा लीआ। हरिजन जन्म अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीवां आत्म रंडी, झूठी काया दिसे खालीआ। हरिजन जन्म अपार, जगत वणजार है। हरिजन जन्म अपार, एका हरि सच्चा भतार हे। हरिजन जन्म अपार, बणया रहे घर साचे दी साची नार है। हरिजन जन्म अपार, वरदा रहे धरदा रहे पुरख अबिनाश सच्चा इक्क सरदार है। हरिजन जन्म अपार, भगत अमोल। हरिजन जन्म अपार, सदा अडोल। हरिजन जन्म अपार, जन भगत सद अतोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर देवे वर, ना जाए हरि देवे शब्द झकोल। हरिजन जन्म अपार, सदा रंग रातया। हरिजन जन्म अपार, प्रभ खोल्हे आत्म ताकया। हरिजन जन्म अपार, आप चुकाए पूर्ब लेखा पिछला बाकीआ। हरिजन जन्म अपार, आप चढ़ाए साचे घोड़े शब्द जणाए साचा राकीआ। हरिजन जन्म अपार, अमृत साचा सीर प्याए, बण बण साचा साकीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण दवाए विच मात नाथ त्रैलोकीआ। हरिजन जन्म अपार, रंग चलूल है। हरिजन जन्म अपार, ना जाए भूल है। हरिजन जन्म अपार, मेल मिलावा कन्त कन्तूहल है। हरिजन जन्म अपार, सच सिँघासण डेरा लाए ना दिसे पावा चूल है। हरिजन जन्म अपार, एका शब्द तीर चलाए पुरीआं लोआं मारे त्रसूल है। हरिजन जन्म अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका मिल्या कन्त कन्तूहल है। हरिजन जन्म अपार, जगत सुधार है। हरिजन जन्म अपार, हरि मिल्या मीत मुरार है। हरिजन जन्म अपार, आत्म जगी जोत काया होई उज्जयार है। हरिजन जन्म अपार, दुरमति मैल गया धोत, मानस जन्म गया सुधार है। हरिजन जन्म अपार, इक्क कराया वणज वपार है। हरिजन जन्म अमोल, मिल्या मेल हरि भगवानया। हरिजन जन्म अपार, लोकमात देवे दात, प्रभ करे पुरख सुजानया। हरिजन जन्म अपार, मिटे अन्धेरी रात, आत्म मारे झात जगे जोत महानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगहि साची माण दवाए, साचे धाम आप बहाए, देवे नाम निशानीआं। हरिजन जन्म अपार, आत्म दात है। हरिजन जन्म अपार, दर साचे मिली उत्तम जात है। हरिजन जन्म अपार, चरन प्रीती बद्धा सच्चा नात है। हरिजन जन्म अपार, जगत रीती परखे नीती अन्तिम पुच्छे वात है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दरस दिखाए दया कमाए बैठा रहे इक्क इकांत है। हरिजन जन्म अपार, मेल हरि इक्क इकांतया। हरिजन जन्म अपार, प्रभ देवे अमृत बूंद सवांतया। हरिजन जन्म अपार, प्रभ रिहा पूरे तोल तोल, बंधाए साचा नातया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अठारां माघ दया कमाए, गांधी बांधी बन्न ल्याए, बणाए साचा राकीआ। साचा राकी हो त्यार। आया चरन हरि द्वार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। पूर्ब जन्म कर विचार। मानस जन्म आई हार।

मेल मिलावा जगत भुलावा ना मिल्या हरि करतार। झूठा बन्न्हया जगत दाअवा, एका नर हरि हरि नर दर घर सच्ची सरकार। जिथ्थे वसे हरि जी जगे जोत अगम्म अपार। तरदे जाण नारी नर, रूप रंग रेख भेख अपर अपार। आप नुहाए साचे सर, काया दोख दए निवार। आप वसाए साचे घर, जगे जोत अगम्म अपार। निहकलंक नरायण नर, मातलोक हरि जामा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अपर अपार। आए गांधी दर दुआरे। प्रभ अबिनाशी सुण पुकारे। एका खोल्हे बन्द कवाड़े। वीह सौ बिक्रमी पहली हाढ़े। इक्क ग्यारां नाल रलाई, आप बणाए साचे लाड़े। प्रभ अबिनाशी साचा माही, लक्ख चुरासी आपे झाड़े। गुरमुखां फड़े अन्तिम बांहीं, दर घर साचे आपे वाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म साची जोत जगाई करे रुशनाई बहत्तर नाड़े। काया कूड़ा दिल दिलगीर। शब्द सरूपी बज्झा जंज़ीर। नेत्र नीर वहाए, आत्म वजा तीर। प्रभ दर बद्धा कौण छुडाए, ना कोई देवे धीर। पंडत पांधे रहे पछताए, राउ राज शाह सुल्तान वड बलवान हथ्थ ना आए नीर। निहकलंक हरि बलवान, एका मारे बाण वाली दो जहान, सिध्धा जाए इक्क निशान, सृष्ट सबाई रिहा चीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरा आप सुहाए, तन सुहाए अवल्लड़े चीर। आए दौड़ चरन निमस्कारे। प्रभ अबिनाशी सुण पुकारे। कलिजुग तेरी अन्तिम वारे। निहकलंकी जामा धारे। राउ रंकी सुण पुकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गांधी बांधी आत्म बांधी होए आप सहाए। होए सहारा हुक्म सुणांयदा। देवे शब्द धारा मार्ग पांयदा। वज्जे शब्द नगारा, चार कुन्ट आप सुणांयदा। आया चल्ल हरि दुआरा, सोहणा घोड़ा चिट्टा जोड़ा संग रलांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्तिम कलिजुग बौहड़ा, जोत सरूपी भेख वटांयदा। आया दर होया मस्कीन। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, दस्से साचा राह मेल मिलावा रूसा चीन। हरि का भाणा लैणा ज़र, नौ खण्ड पृथ्मी करनी सर, एका भन्ने हँकारी बीन। अन्तिम अन्त जोत धर, जोत सरूपी भेख कर, तख्त ताज साज बाज सृष्ट सबाई लए छीन। गांधी गऊ ग़रीब निवाज़ है। अन्तिम कलिजुग पैंदी मार, मानस जन्म गया हार है। दर साचे आया भाज, मिले प्रभ अबिनाशी पाए सार है। कर विचार आप बणाए ताजी ताज है। छोटे बाले कर अस्वार है। आप फिराए दर द्वार, वेख वखाणे पूरी इन्द्रप्रस्त जिथ्थे सच्चा राज है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, भाग लगाया माझे देस है। माझा देस गुर गोबिन्द लिखाया। कलिजुग भेव किसे ना पाया। सम्बल देस हरि दरवेश, जोत सरूपी खेल रचाया। भुल्ले फिरदे नर नरेश, वड मृगेश, भरम भुलेखे जगत भुलाया। जन भगतां देवे शब्द संदेश, संग रलाया। गुरमुख साचे विच प्रवेश, खुल्हे रक्खे सदा केस, सतिजुग साचा राह वखाया। भुल्ले फिरदे ब्रह्मा विष्न महेष, तिन्नां लोकां दिस ना

आया। निहकलंकी अन्तिम कलिजुग कर कर वेखे वेस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राउ राजान शाह सुल्तान किसे हथ्थ ना आया। राउ रंक दिस ना आए हरि भगवाने। कलिजुग जीव होए निधाने। माया रूपी जगत प्रधाने। गुरमुख साचे बाल अञ्याणे, मेल मिलावा साचे कन्त, आप बणाए साची बणत, जोत जगाए आप महाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात जोत हरि आपे धर, जन भगतां देवे साचा वर, आप उठाए बाल अञ्याणे। दर बांधा हरि पुकारया। ना कोई तन्द ना तांदा, अचरज़ खेल हरि खिला रिहा। ना कोई छन्द ना कोई छाँदा, छत्ती राग ना किसे विचारया। ना कोई जाणे बत्ती दन्दा, दसवें दर ना वेख वखा रिहा। ना कोई जाणे शब्द नादा, साचा हरि साचे घर आप बहा रिहा। झूठी माया जगत बांधा, माया मोह जगत बन्न्हा रिहा। शब्द चलाए बोध अगाधा, होए सहाई माण रखाया। होए सहाई ताण निताणया, साचा नाम देवे वञ्झ मुहाणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्नां लोकां डंक वजाया, राउ रंकां आप सुणाया। आए दर दरबानया। लक्ख चुरासी विच्चों पुरख अबिनाशी वक्ख कीना, प्रगट होए घनकपुर वासी। मेट मिटाए मदिरा मासी। मारे बाण शब्द खिच्च, जो जन जपे रसन स्वास स्वासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनकपुर वासी। आए दर बण भिखारी। एका मंगया साचा वर, देवे हरि नर निरँकारी। आपणी किरपा लई कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। छोटे बाले जोत धर, साचे घोड़े कर अस्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप फिराए पुरी इन्द्र, सच सिँघासण वारो वारी। आया दर दरवेशा, गल पलड़ा पाए सीस झुकाए दया कमाए। वड दाता गुणी गुणीता, फड़ फड़ बाहों राहे पाए। चौथे जुग चार कुन्ट आप फिराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे, दिस किसे ना आए। चौथे जुग चौथा पौड़ा। दर घर साचे आए दौड़ा। शब्द सरूपी बणया घोड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धर, धरत मात हरि दे दे वर, वेले अन्तिम कलिजुग बौहड़ा। हरिजन जन्म अमोल, नाम भण्डार है। हरिजन जन्म अमोल, लोकमात सच्चा वणजार है। हरिजन जन्म अमोल, देवे वड्याई पुरख अगम्मड़ा मीत मुरार है। हरिजन जन्म अमोल, लेखे लाए चम्मड़ा, मानस देही आई हार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक बेड़ा कर जाए पार है। हरिजन जन्म अपार, कलि अधारना। हरिजन जन्म अमोल, जगत अभारना। हरिजन जन्म अमोल, वक्त सुधारना। हरिजन जन्म अमोल, पंचां दुष्टां मार मारना। हरिजन जन्म अमोल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप कराए शब्द घोड़े अस्वारना। शब्द घोड़े कर त्यार। मातलोक हरि आए दौड़े, जोत सरूपी कर अकार। जन भगतां अन्तिम वेले बौहड़े, धर्म राए ना मारे मार। आपे परखे मिट्ठे कौड़े, करे नबेड़ा सच दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाहों पकड़

कलि जाए तार। शब्द घोड़ा मात सिद्धाए। प्रभ अबिनाशी संग रलाए। एका चाढ़्हे नाम रंगण, रंग चलूल उत्तर ना जाए। दूजे दर ना जाए मंगण, शब्द झूला आप झुलाए। आप रंगाए आपणी रंगण, कन्त कन्तूहल मेल मिलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत प्रीती चरन नीती साचा संग निभाए। अंग संग संग अंग हो जाए, बेड़ा पार करांयदा। रंगण रंग नाम चढ़ाए, चोली काया आप रंगांयदा। शब्द गहणा देणा लहणा अंग लगाए, तन शृंगार करांयदा। साचा शब्द कन्न सुणाए, शब्द मृदंग वजांयदा। तीजे नैण दरस दिखाए, अन्ध अंध्यार मिटांयदा। घर साचे दस्से गुरमुख बहिणा, खुल्हा वेहड़ा आप रखांयदा। झूठा नाता भाई भैणां, अन्तिम अन्त विछोड़ा आप करांयदा। गुरमुखां मन्ने साचा कहणा, शब्द घोड़े आप चढ़ांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म जोती मेल मिलांयदा। भाणा मन्न हरी करतार। बेड़ा देवे बन्न सच्ची सरकार। रसना कहणा धन धन, आप बहाए सच्चे दरबार। भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न, देवे शब्द उडार। दिस ना आए किसे गंधरब गन, गुरमुखां रहे दर द्वार। आसण लाए बिन छप्परी छन्न, कर जोत अकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, कलिजुग अन्तिम वार आप बणाए सज्जण सुहेले बाहों पकड़ कलि जाए तार। करे पार कलिजुग किनारे। जोत सरूपी जामा धारे। निहकलंकी खेल अपारे। आप सुहाए द्वार बंकी, जोत जगाए अपर अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरां मग्घर खेल रचाई, सोलां मग्घर वज्जी वधाई, गुर संगत तेरे आत्म दर दुआरे। सोलां मग्घर वज्जी वधाई, अचरज खेल रचाईआ। गुर संगत मिल्या साचा मेल, कलि मिली वड्डयाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी अचरज खेल मिली भगतां कलिजुग दात जगत वधाईआ। जगत वड्याई भगत वणजारया। आत्म सुखदाई मिल्या हरि निरंकारया। जगत माया तनो तजाई, हरि कीते तन सोलां शृंगारया। नाता छुट्टा भैणां भाई, होए घोड़ शब्द अस्वारया। ना कोई पिता ना कोई माई, मिल्या हरि साचा माही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले आप उठाए दोवें भुजां पसारया। भुजां पसारे आप रघुराता। सुणे पुकार तेरी धरत माता। देवण आया सच्ची दात वड करामात, सोहँ शब्द जन भगतां दाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे जोत जगाई, तिन्नां लोआं करे रुशनाई, कलिजुग मिटे अन्धेरी राता। मिटे अन्धेरी रैण कलिजुग कुड़यार है। हरि मिल्या साक सज्जण सैण, बणया मीत मुरार है। आप चुकाए लहिण देण, ना करे कोई उधार है। दरस दिखाए तरस कमाए साचे नैण, खोल्हे बन्द कवाड़ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची नींह आप रखाई, कलिजुग तेरी ख़ाक उडाई, बेमुखां सिर छाही पाई। लिख्त लिखाई पहली है। पहली हाढ़ बण लिखारा। कलिजुग तेरा वक्त विचारा। संत मनी सिँघ विच संसारा। बेमुखां हरि दिसे

दूर, गुरमुखां सद हाजर हज़ूर, जोत सरूपी नर निरँकारा। सर्ब गुणां प्रभ आपे भरपूर, बेड़ा डोबे विच मँझधारा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली हाढ़े रीत चलाई, उच्चे मन्दिर गुरदुआरे शिवदवाले मस्जिद मसीत सारे ढाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ मनजीत सदा अतीत, सतिजुग चलाई साची रीत, तेरी ख़ाक वड पाकी पाक, प्रभ साचे लेखे लाई। उडे ख़ाक जगत अपारा। हुलारा देवे नर निरँकारा। वजे शब्द डंक नगारा। चार कुन्ट हाहाकारा। वाली हिन्द उठ उठ जाग, निहकलंक वज्जे जैकारा। किसे सिर ना दिसे ताज, ना कोई दिसे छत्र झुलारा। मिटदे जाण साज बाज राज, राउ उमराउ शाहो सुल्तान दर दर फिरन भिखारा। आप संवारे आपणे काज, जन भगतां मारे अवाज़, देवे सोहँ शब्द इक्क हुलारा। सिर पहनाया साचा ताज, पुरी इन्द्र दित्ता राज, मातलोक पई भाज, ना किसे करया वणज वपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर कलि जामा पाया, दस अट्ठ अठारां चार वरनां इक्क खुल्हाया दर दरबारा। दर दरबारा इक्क अकाल है। लक्ख चुरासी माया जगत जंज़ाल है। कलिजुग वेला अन्तिम आया, साचा शब्द ना किसे सुणाया, बाहों पकड़ ना किसे जगाया, आपे गुर आपे गोपाल है। जूठे धन्दे जगत लगाया, मदिरा मासी पंडत काशी ना कोई जाणे सर रवाल है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, मातलोक हरि जोत धर, करे खेल आप महान है। करे खेल जगत महाने। जगे जोत श्री भगवाने। जोत सरूपी पहरे बाने। देवे नाम जगत निशाने। चार कुन्ट चार चुफेर जगत वहीर, मारे शब्द निशाना। मेट मिटाए औलीए पीर फ़कीर, दस्तगीर लथ्थे चीर, हरि किसे हथ्थ ना आया, ना कोई देवे जगत धीर, बालक माता छुट्टे सीर, अन्तिम लग्गे डाहढी पीड़, ना धीरज कोई बंधाए, गुरमुखां कढ्ढे हउमे पीड़, हरि जी देवे नाम निधाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां अन्तिम अन्त बिठाए विच बबाणा। सच्च बबाण कर त्यार, लोकमात कर विचार, पुरख अबिनाशी छोटा बाला विच बहाया, सिँघ मनजीत हो त्यार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार मारे तीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम भेव खुल्हाए, सतारां हाढ़ घर घर कर कर अख़ीर। हरिजन जन्म अमोल, दरस अमोघ है। हरिजन जन्म अमोल, मिटया हउमे रोग है। हरिजन जन्म अमोल, आपे चिन्ता आपे सोग है। हरिजन जन्म अमोल, आत्म रस साचा रिहा भोग है। हरिजन जन्म अमोल, सोहँ शब्द अन्तिम कलि चुगे साची चोग है। हरिजन जन्म अमोल, ना होए कदे विजोग है। हरिजन जन्म अमोल, मेल मिलावा साचे कन्त लिख्या धुर संजोग है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए साची बणत है। हरिजन जन्म अमोल, जगत बणत बणांयदा। हरिजन जन्म अमोल, हँस बणया काग माणक मोती शब्द चोग चुगांयदा। हरिजन जन्म अमोल, लक्ख

चुरासी रही सोती, गुरमुख विरला प्रभ दरस पांयदा। हरिजन जन्म अमोल, दुरमति मैल प्रभ दर धोती, माया जगत जलांयदा। हरिजन जन्म अमोल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे भाणे सद सद चलांयदा। हरिजन जन्म अमोल, जोती अकार है। हरिजन जन्म अमोल, शब्द वेखे साची धार है। हरिजन जन्म अमोल, मानस जन्म लाए लेखे मातलोक ल्या अवतार है। हरिजन जन्म अमोल, बेमुखां रहे भरम भुलेखे, करे खेल हरि करतार है। हरिजन जन्म अमोल, प्रभ अबिनाशी दर्शन पेखे, वेखे नैण मुँधार है। हरिजन जन्म अमोल, मेट मिटाए बिधना लिखी रेखे, सृष्ट सबाई पड़दे रिहा खोल्ह है। हरिजन जन्म अमोल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लगाए साचे लेखे, उतरे पूरे तोल है। हरिजन जन्म अमोल, अमोल अमुल्लड़ा। हरिजन जन्म अमोल, पूरे तोल कलिजुग अन्तिम तुल्लड़ा। हरिजन जन्म अमोल, वसदा रहे अन्तिम कलि काया कोट कुलड़ा। हरिजन जन्म अमोल, साचा राह घर दसदा रहे छोटा बाला लाल अमुल्लड़ा। हरिजन जन्म अमोल, चौदां लोक चरनां हेठ झसदा, गाया पुरख अबिनाशी, ल्या चरनां कोल। हरिजन जन्म अमोल, धर्म राए दर हस्सदा, गया अठाईआं कुंढां कुण्डा खोल्ह। हरिजन जन्म अमोल, दूर दुराडा लम्मा पैंडा बाल अञ्याणा सिध्धा गया शब्द वजाउँदा जाए ढोल। हरिजन जन्म अमोल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साची रीती कलिजुग चलाए चरन प्रीती तोड़ निभाए, परखे नीती साचा मीती, काया करे ठंडी सीती, दूई द्वैती पड़दे रिहा खोल्ह। हरिजन जन्म अमोल, साचा राह वखाणयां। हरिजन जन्म अमोल, प्रभ वेखे बाल अञ्याणयां। हरिजन जन्म अमोल, दस्से राह वडा बेपरवाह कलिजुग हरि वडा सुघड़ स्याणयां। हरिजन जन्म अमोल, कटे लक्ख चुरासी फाह, मिले माण दरबानया। हरिजन जन्म अमोल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां दास घनकपुर वास, अन्त करे पछाणया। हरिजन जन्म अमोल, जीवण जुगत है। हरिजन जन्म अमोल, दर साचे मिली मुक्त है। हरिजन जन्म अमोल, हरि संवारे आपणी भुगत है। हरिजन जन्म अमोल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर द्वार आप सुहाए, चरन प्रीती तोड़ निभाए, बेमुख जीवां दिस ना आए, सद वसे नेड़ दूर कीड़ हस्त है। हरिजन जन्म अमोल, रीत अटल्ल है। हरिजन जन्म अमोल, सद वसे धाम अचल है। हरिजन जन्म अमोल, साचा मार्ग इक्क वखाए रसना ध्यावे घड़ी घड़ी पल पल है। हरिजन जन्म अमोल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आप लगाए काया अमृत फल है। हरिजन जन्म अमोल, चाल अवल्लड़ी। हरिजन जन्म अमोल, वसे काया इक्क अकल्लड़ी। हरिजन जन्म अमोल, उतरे पूरे तोल, झूठी दिसे जगत चम्मड़ी। हरिजन जन्म अमोल, आत्म गंढ्ढां रिहा खोल्ह, लक्ख चुरासी जूठी झुठी माया लूठी, अन्तिम वेले पले किसे ना दिसे दमड़ी। महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त आपे बणे पिता आपे बण अंमड़ी। हरिजन जन्म अमोल, शब्द भण्डार है। हरिजन जन्म अमोल, जन्म अपार है। हरिजन जन्म अमोल, एका रंग सच्चा संग सच्ची सरकार है। हरिजन जन्म अमोल, मानस जन्म ना होए भंग, लोकमात ना आए दूजी वार है। हरिजन जन्म अपार, आत्म चाढ़्हे साचा रंग, ना होए मात ख्वार है। हरिजन जन्म अमोल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मिल्या नर हरि हरि नर सच्चा भतार है। हरि नर सच्चा भतारा। सच्चा देवे शब्द जाप, रूप रंग रेख भेख ना कोई पावे सारा। आपे मारे तीनो ताप, करे नाम वणज वपारा। आप उतारे कलिजुग जूठे झूठे पाप, शब्द खण्डा मारे दो धारा। आपे बणे माई बाप, राम रमईआ कृष्न मुरारा। धरत मात गई कांप, निहकलंक लए अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, बणया रहे आप सहारा। आप सहारा सदा सहाई है। छोटे बाले बाल निधाने, तेरी मात वड्याई है। हथ्थीं बन्न्हे हरि जी गाने, करे सच्ची कुड़माई है। मिल्या कन्त पुरख अबिनाशी वाली दो जहाने, साची नार सुहाई है। एका सेजा रंग रलीआं माणे, आत्म सोहणी सेज वछाई है। होए प्रकाश कोटन भाने, दीपक जोती रिहा जगाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाल अवस्था बाल अञ्याणे, परखे नीती जगत रीती वाहवा मात चलाई है। साचा कन्त नार सुहागण। शब्द सुणाया साचा रागण। गुरमुख सोए विरले जागण। गुरमुख होए वड वड भागण। मिली सच्ची दात सच सुगात, प्रभ अबिनाशी चरन लागण। दरस दिखाए बैठ इक्क इकांत, आपे धोए काया दागण। आत्म वेखो मार झात, पुरख अबिनाश सदा बैरागण। कलिजुग माया डस्सणी नाग, हँस बणाए जीव कागण। गुरमुख साचे वड वडभागण, प्रभ चरनी लागण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बुझाए तृष्ना आगण। आत्म तृष्ना आप निवारे। माया ममता लग्गी भुक्ख, कलिजुग जीव होए गंवारे। किसे ना दिसे आत्म सुख, भुल्लया फिरे सर्ब संसारे। मात गर्भ उलटा रुक्ख, ना होए कोई सहारे। घर घर धूंए रहे धुक्ख, निहकलंक कलि जामा धारे। गुरमुख साचे सुखणा रहे सुख, चल आए हरि दुआरे। उज्जल कराए मात कुक्ख, सोहँ शब्द कराए जै जै जैकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे फड़ फड़ बाहों पार उतारे। उठया बाल बली बलवान। बाल अवस्था नौजवान। एका छाल कलिजुग मारी, तिन्नां लोकां होया बाहर, फल लगाए साचे डाहन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी इक्क अनमुल्लड़ा लाल आप ल्या भाल। आपे पाले हरि बनवारी। वेखे विगसे करे विचारी। रूप रंग ना किसे दिसे, गुरमुख इक्क आए हिस्से, झूठी लाहे आत्म विक्खे, जोत जगाए नर निरँकारी। लक्ख चुरासी चरनां हेठ झस्से, करे अन्त ख्वारी। भेव खुल्हाए बीस इकीसे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। छोटा लाल लाल दुलारा। पूर्ब

कर्म हरि विचारा। मातलोक दीआ जरम, सतिजुग वखाए राह न्यारा। इक्क रखाए साचा धर्म, शब्द कराए जै जै जैकारा। चार वरन एका ब्रह्म रूप अपारा। निहकलंक तेरी सरन वज्जे डंक शब्द अपारा। प्रगट होया करनी करन, जोत सरूपी कर अकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण आसण लाए, जोत सरूपी दया कमाए, कदे गुप्त कदे ज़ाहरा। छोटा बाला बल बलवाना। मारे तीर शब्द निशाना। चार कुन्ट करे वहीर, साचा सीर किसे हथ्थ ना आना। मेट मिटाए शाह फ़कीर, सुल्तान हकीर तुटे माण अभिमान, बेमुखां बज्झण अन्त जंज़ीर, लाड़ी मौत दूर दुराडा पैंडा आई चीर, मिल्या हुक्म आप भगवाना। सोहँ वज्जे साचा तीर, आप चलाए निहकलंक रसना खिच्चे तीर कमाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, जोत सरूपी पहरे बाणा। जोत सरूपी बाणा धार। राजे राणे रिहा वंगार। कलिजुग वेला अन्तिम आया, झूठे दिसण घर घर शृंगार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। एका जोत मात जगाई। सत्त दीप नौ खण्ड पृथ्मी , आपणे हिस्से वंड कराई। इक्क सौ ग्यारां दिन साची जोत करे रुशनाई। अलख अलेखा धारे भेखा, लक्ख चुरासी रहे भरम भुलेखा, दिस किसे ना आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आपणे हथ्थ रक्खे वड्याई। सति सतिवादिया, चले शब्द अनाद अनादिआ। भेव कोई ना जाणे बोध अगाध्या। करे खेल माधव माध्या। बेमुखां साधन साध्या। राउ रंक उठाए, गुरमुख विरले आत्म अराध्या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका चले शब्द जैकार वज्जे नाद धुन धुन नाद सुणाए आप अनादया। नौ खण्ड होए बेहाला। विच वरभण्ड होए कंगाला। बेमुखां देवे दंड, ना कोए सुरत संभाला। घर घर रोवे नार रंड, खुल्हे वाल जगत बेहाला। बेमुखां आत्म आई कंड, पुट्ठी होई चाला। नौ खण्ड नौ दरवाज्जया। एका दर दुआरे साचे वसे, दिस ना आए ग़रीब निवाज्जया। गुरमुख विरला विच मात हस्से, घर घर होवे भाज्जया। जन भगतां आत्म जोत करे प्रकाश कोट रवि सस्से, तुटे माण राजन राज्जया। शब्द तीर एका कसे, झूठा जगत साज साज्जया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि जोत जगाई वज्जे वधाई, प्रगट होए देस हरि माज्झया। काया गढ़्ह खेल अपारी। पंजां तत्तां साचा धड़ जोत निरँकारी। आपे बैठा अन्दर वड़, करे बन्द कवाड़ी। अट्ठे पहर रिहा लड़, शब्द सरूपी फड़ कटारी। पंजां चोरां पुट्टे जड़्ह, फेरे शब्द बहारी। आप बन्न्हाए आपणे लड़। गुरमुखां अन्तिम वारी। मातलोक ना जाणा हड़्ह, हरि रिहा पैज संवारी। दर घर साचे जायण वड़, मिले शब्द महल्ल अटारी। दरस दिखाए अग्गे खड़्ह, माण दवाए चरन द्वारी। गुरमुख साचा साचे पौड़े जाए चढ़, वेखे जोत नर निरँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप बहाए चरन द्वारी। काया मन्दिर किला कोट। वजदी रहे

शब्द चोट। जन भगतां कढ्ढदा रहे, अवगुण रती माया खोट। अमृत भण्डार भरदा रहे, लोकमात ना आवे तोट। गुरमुख साचा डरदा रहे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क रखाए चरन ओट। काया मन्दिर मिट्टी ढेर। अन्तिम वार ना वेखे सन्झ सवेर। झूठे छडणे साक सज्जण सैणा, कोई ना आवे नेड़। एका दर घर साचे बहिणा कलिजुग अन्तिम वेर। सोहँ शब्द तन पहनाए साचा गहणा, गुरमुख साचे चरन घेर। आप चुकाए लहणा देणा, विच्चों चुकाए मेर तेर। शब्द जणाए भाणा सहिणा, काया मिटी झूठा ढेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचे धाम आप बहाए दया कमाए पहली वेर। काया कोट काची गागर। अमृत ताल सच सुहावा भरया सिंध सागर। चरन प्रीती साचा दाअवा, गुरमुख निर्मल कर्म उजागर। प्रभ अबिनाशी अग्गों मिले फड़ के बाहवां, साचा नाम जन बणे सुदागर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आप वहाए साची धार, वहाए अमृत जल साची गागर। सदा वज्जा रहे जन्दर, मनमुख वसे बाहर। जोत सरूपी वसे अन्दर, जन भगतां देवे जोत अकार। बेमुखां दिसे डूंघी कन्दर, होया रहे अन्ध अंध्यार। दर दुआरे फिरन बन्दर, ना मिले मीत हरि दातार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक सच भतार। काया मन्दिर कोट न्यारा। शब्द सरूपी सच क्यारा। चार चुफेर रिहा घेर, अट्ठे पहर देवे पहरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप वहाए चलाए अमृत साची धार। काया कोट पंज तत्त है। त्रैगुण वेख विचार, अठां तत्तां एका रत्त है। तिन्न सौ सठ हाडी गुण विचार, ताणा पेटा आपे रिहा कत्त है। बहत्तर नाड़ी कर अकार, साचा सूत्र रिहा कत्त है। साचा शब्द दस्से साची धार, पाणा लाए साचा वट्ट है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया गढ़्ह अन्दर बैठा वड़, आप उसारे सच चुबारे, प्रभ लगाए गारा इट्ट है। काया कोट काची गागर काची माटी। औखी दिसे मात घाटी। ना कोई तीर्थ ना कोई ताटी। एका जोत जगे ललाटी। गुरमुख विरले संत जन, आपे पाड़े बज़र कपाटी। साचा देवे नाम धन्न, चरन दुआरे साची हाटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुरमति मैल अट्ठ सट्ठ तीर्थ रही फैल, जन भगतां आत्म रिहा काटी। काया मन्दिर घर घर वास। आत्म जोत हरि प्रकाश। अन्ध अन्धेर करे विनास। शब्द चलाए रसन स्वास स्वास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, होया रहे दासन दास। काया मन्दिर सच सिँघासण। साची सेजा हरि बिराजे, एका पुरख अबिनाशण। आपे रक्खे गुरसिख लाजे, देवे शब्द नाम स्वासण। सति सरूप मात गाजे, जोत अकाल मात पताल अकाशण। साचा देवे शब्द दाजे, पुरी इन्द्र भोग बलासण। एका मारे शब्द अवाज़े, चरन हज़ूरे दास दासण। अन्तिम रक्खे हरि जी लाजे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनक पुर वासण। काया मन्दिर डंक डफारा। चढ़या रहे तन

अफारा। हउमे लग्गा रोग भारा। कोए ना धोए आत्म दागा, अमृत मिले ना साची धारा। गुरमुख विरला मात जागा, आए चल्ल दुआरा। इक्क उपजाए शब्द रागा, सुणे हरि पुकारा। आप संवारे आपणे काजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अपर अपारा। काया मन्दिर कूड़ पसारा। कलिजुग भुल्ला जीव गंवारा। मानस जन्म लक्ख चुरासी मदिरा मासी, अन्तिम वेले जायण हारा। धर्म राए गल पाए फाँसी, वेख वखाए घनकपुर वासी, मारे शब्द कटारा। जन भगतां होए दासन दासी, तन पहनाए फूलन हारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे खिड़ी रहे सदा गुलज़ारा। काया कोट शब्द वसेरा। कोई ना बुज्झे, तेरा मेरा मेरा तेरा। भेव खुल्हाए हरि जी गुज्झे, ना कोई जाणे सन्झ सवेरा। लेख लिखाए एका दूजे, लक्ख चुरासी साचा गेड़ा। गुरमुख विरला चरन प्रीती झूजे, करे अन्त निबेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा सच घर बूझे, आप सुहाए काया नगर खेड़ा। काया नगर खेड़ा, सच महल्ल है। अन्तिम मुक्के झेड़ा, रहे नाम अटल्ल है। खुल्हा दिसे एका वेहड़ा, निहचल धाम अचल्ल है। बन्न्हण आए मात बेड़ा, गुरमुख साचा जाए बलि बलि है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे जगत गेड़ा, आप भुलाए कर कर वल छल है। काया कोट गढ़्ह हँकारा। काम क्रोध अन्दर गया वड़, माण मोह वज्जे जैकारा। कोए ना सके मात फड़, भुल्ले जीव जगत गंवारा। गुरमुख साचे साचे पौड़े जायण चढ़, मिले नाम शब्द अपारा। प्रभ अबिनाशी अग्गे खड़्ह, सुणदा रहे सद पुकारा। अन्तिम वेले बाहों फड़, लोकमात हरि करे पारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले बाल अञ्याणे सिँघ मनजीत बन्न्हया शब्द सच्चा दस्तारा। काया कोट कलर घाट। बेमुखां आई तोट, औखी दिसे वाट। काया चोली गई पाट। ना कोई शब्द खटोला, ना कोई मिले खाट। ना कोई होए जगत विचोला, झूठा नाता काया माट। जन भगतां देवे शब्द ढोला, जगे जोत विच ललाट। ना कोई रक्खे पड़दा उहला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना रस जो जन रहे चाट। काया कूड़ कूड़ कुड़यारी। बेमुखां दिसे मात प्यारी। अन्तिम आए अन्धेरी रात, सुत्ता रहे विच उजाड़ी। गुरमुख विरला खोल्हे ताक, पावे दरस हरि गिरधारी। झूठी मिट्टी झूठी ख़ाक, अन्तिम होए छार छारी। ना कोई मात पित भैण भाई अंग साक, दर दवारिउँ कढ्ढण बहारी। शब्द सरूपी एका वाक्, अन्तिम मेल नर निरँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचे धाम आप वसाए, देवे शब्द उडारी। काया मन्दिर नाभी कँवल। प्रगट होए उप्पर धवल। सृष्ट सबाई जाए मवल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन आप उपजाए दया कमाए, मात लगाए फुल्ल कँवल। फुल्ल कँवल मात प्रकाशे। जोत धरे पुरख अबिनाशे। साचा मण्डल साची रासे। हरिजन साचे करे वासे। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलिजुग, आपे वेखे जगत तमाशे। जगत तमाशा जूए हार। करे खेल अपर अपार। जन भगतां बणे सज्जण सुहेल, देवे नाम शब्द ख़ुमार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क लगाए शब्द उडार। काया प्रीत जगत तजाईआ। प्रभ मिल्या साच मीत, धुरदरगाहीआ। होई काया ठंडी सीत, कटे जम की फाहीआ। ना कोई मन्दिर ना कोई मसीत, दर दुआरा इक्क वखाईआ। आपे परखे घर घर नीत, जन भगतां आत्म वजदी रहे वधाईआ। एका राखो हरि हरि चीत, मेल मिलावा सहिज सुभाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे रंव रहे रघुराईआ। काया मन्दिर खेल अपारा। मन मति बुध तिन्नां दस्से इक्क प्यारा। तिन्न गुण साचे वेख, वेस करे भेख अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले बाल अञ्याणे, मानस जन्म मात सुधारा। मिल्या जन्म जन्म गुर दीना। मेल मिलावा साचे घर, लोकमात जिउँ जल मीना। अन्तिम मिल्या साचा वर, शांत कराया हरि जी सीना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे दर बहाया तन मन आत्म होया भीन्ना। साचे दर द्वार घर निमस्कारया। वेखे रंग अपार, जोत निरंकारया। ना कोई पावे सार, हरि गिरधार, जोती जोत समा रिहा। दोए जोड़ हरि दर करो निमस्कार, प्रभ बख्शे बख्शणहारा, आए चल्ल द्वारया। सोहँ शब्द चले जैकार, भरया रहे तेरा भण्डारया। लोकमात ना आवे हारया। चल आया सच दरबारी, मारी इक्क शब्द उडारी, मिल जोत अगम्म अपारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले बाल अञ्याणे सिँघ मनजीत मानस जन्म संवारया। सच द्वार सच्ची सरकार। एका जोती रूप रंग रेख भेख अपार। आप उठाए आत्म सोती, इन्द इर्न्दासण हरि विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सुरपति राजे इन्द वड मृगिन्द देवे शब्द हुलार। शब्द हुलारा दे हुक्म सुणांयदा। करोड़ तेतीस टुट्टा नेंह, वेला अन्त मुकांयदा। जन भगतां अमृत मुख चुआए बरखे मेंह, सदा अटल रखांयदा। चरन प्रीती लग्गा नेंह, दो जहानी तोड़ निभांयदा। जन भगतां अमृत मुख चुआए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणे भाणे आप समांयदा। राणे इन्द्र उठ बलधार। आपणा कर्म आप विचार। मातलोक कलि ल्या जन्म, छोटे बाले रंग अपार। जगत मिटाए झूठा भरम, हरि देवे शब्द दुशाले नाम भण्डार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे माण दवाए, इक्क वखाए दर सच्चा दरबार। सुरपति राजे इन्द उठ कर त्यारी। प्रभ जोत जगाई विच हिन्द, निहकलंक वज्जा डंक अपर अपारी। लक्ख चुरासी करे निन्द, दर घर साचे प्रभ आप दुरकारी। गुरमुख विरला प्रभ साचे दी साची बिन्द, उधरे पार जन्म संवारी। प्रगट होए वड मृगिन्द, राजे राणयां करे ख्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले बाल अञ्याणे, तेरी सुणे अन्त पुकारी। राजा इन्द्र करे पुकार। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। घनकपुर वासी कर बन्द खुलासी,

भोगी अपच्छरां कई हज़ार। हरि ना जपया स्वास स्वासी, अन्तिम वेले आई हार। साची जोत मात प्रकाशी, निहकलंक लए अवतार। गुरमुख साचे मिल्या वड शाहो शाबाशी, एका जोती जगत अपार। झूठी काया जगत विनासी, आई सच द्वार। मानस जन्म होए रहिरासी, प्रभ कीती किरपा वड संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाए, शब्द सरूपी हुक्म सुणाए, इन्द्र इन्द्रपुरी विच्चों हो जाणा बाहर। इन्द्रपुरी छड्ड द्वार। साचा धाम आप वसाए, तख्त ताज सिर पहनाए, मस्तक तिलक लगाए अमृत धार। बाल अञ्याणे माण दवाए, आप आपणी आण रखाए, सोहँ शब्द चलाए रंग रंगाए अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरीआं लोआं सोहँ शब्द करे जै जै जैकार। छोटा बाला तख्त बिराजे। प्रभ अबिनाशी रक्खे लाजे। पूरन होवे मात काजे। देवे वड्याई प्रगट जोत प्रभ देस माझे। आपणे रंग रिहा रंगाई। वेले अन्त रक्खे लाजे। साचा संग रिहा निभाई, आप वजाए अनहद शब्द अनाहद वाजे। शब्द घोड़े तंग कसाई, सच सिँघासण हरि बिराजे। दरस दिखाए थांउँ थाँईं, शब्द सरूपी मारे वाजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त कराए भेव कोई ना पाए खेल कराए कल कि आजे।