१७ हाढ़ २०११ बिक्रमी काका मनजीत सिँघ दी समाध त्यार करन दे नवित्त पिण्ड जेठूवाल
सत्त महीने उप्पर एक। परम पुरख की साची टेक। दर घर साचा साचा हरि, नेत्र नैण लैणा वेख। आप लिखाए साचे लेख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी धारे भेख। सत्त महीने एका अंक। साचा वज्जे शब्द डंक। जोत सरूपी लग्गे तनक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटा बाला अग्गे लाया, धर्म राए दर कुण्डा खोल्ह, साचा हुक्म आप सुणाया, ख़ाली भरे भण्डार जो करे राजा जनक। सत्त महीने इक्क इकादस। जगत अन्धेर कलिजुग अमावस। अमृत वेला सन्झ सवेर, दर घर साचे विरले पावस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाए सहिज सुभावस। एक एक दोए जोड़। दोए मिले निभी तोड़। रसना तीर चढ़े चिल्ले, शब्द फड़े साचा घोड़। चार कुन्ट सर्ब हिल्ले, कोई ना सके अग्गों मोड़। मेट मिटाए अक्खों बिल्ले, आपे भन्न हँकारी फोड़। सभ दे आसण होए ढिल्ले, लग्गी रहे पीड़ जोड़। करदे फिरन चालीए शिले, काया रहे कोढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्त महीने दोए दिवस लग्गी प्रीती निभाए तोड़। एका एक दोए प्रकाश। दोआ दोअँ सर्ब घट वास। ओअँ सोहँ साचा जाप। रसना चलाए स्वास स्वास। मेट मिटाए तीनो ताप। मानस जन्म कराए रास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत जगत प्रकाशे, मिटे अन्धेर काया कोट
अकास। एका दोआ दोआ भाओ। गुरमुख चढ़ाए साचे नाओ। आप वखाए दया कमाए, अन्त बहाए साचे थांउँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्त महीने दोए दिवस आपे पग निभाओ। दोए दिवस दिवस राती। जगी जोत मात पताल अकाशी। मिली दात नाम हरि सच्चा शब्द सच्ची सुगाती। भरम भलेखा दूर कराया, मिटाए अन्धेरी राती। आत्म जोत नूर नुरंतर, अमृत बूंद प्याए स्वांती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दूआ एका एक रंग रंगे बहु भाती। दोआ एका एका दोआ। धुरदरगाही साचा ढोआ। गुरमुख साचा बाल अञ्याणा, लोकमात ना जाणो मोया। एका बख्शे चरन ध्याना, साची सेजा आसण सोया। आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाना। अवर ना दिसे कोए जाणे ना कोया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोती जोत हरि, अमृत आत्म साचा सीर अन्तिम वेले मुखड़े चोया। एका दोआ दोए धर। दोहां धिरां हरि एका सर। अमृत झिरना आप झिराए, वहन्दी धार रही झर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोती जोत टिकाए हरी हरि। नर निराहार निराहार निराहार। जोत सरूपी खेल अपार। एका दोआ दोआ एक, साचे रंग करे करतार। अन्तिम करे बुध बबेक, मारे शब्द कटार। कलिजुग माया लाए ना सेक, जूठा झूठा चढ़े ना मात बुख़ार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, फड़ फड़ बाहों जाए तार। एका दोआ तिन्न कल्याणा। ना कोई वेखे मढ़ी मसाणा। साची गढ़्ही हरि भगवाना। अट्ठे पहर लाई रक्खे झड़ी, अमृत मेघ हरि बरसाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, हथ्थीं बन्न्हे आपे गाना। इक्क दो दो तिन्न धारी। चले शब्द अपर अपारी। दूजा रंग हरि आप रंगाए, होए विचोला नाम वपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप बहाए दया कमाए, सच महल्ल अटल्ल अटारी। उचे मन्दिर आसण डेरा। चारों कुन्ट शब्द घेरा। जोत सरूपी जोत जगाए, कर कर आपणी साची मेहरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क दो तिन्न तिन्न दो इक्क, कर कर वेखे जगत हेरा फेरा। इक्क इकादस सतारां हाढ़। सत्त महीने उप्पर वाड़। जोती बाती नाड़ नाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप उठाए आपणी धाड़। अठारां हाढ़ दूजा पक्ख। पुरख पुरखोतम होए वक्ख। जन भगतां दरस दिखाए, प्रगट होए हरि प्रतक्ख। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर रक्खे हथ्थ हरि समरथ, आपे लए रक्ख। तीजे दिवस कर प्यार। तिन्नां लोकां वेख विचार। सत्तां दीपां आप कराए, सच्चा वणज वपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल करे करतार। तिन्न लोक लोआं अकारा। खेल करे हरि अपर अपारा। धरे भेख हरि बण भिखारा। वेखण जाए सर्ब भेख, मंगण जाए इक्क दुआरा। मिटाउण जाए झूठी रेख, चरन कँवल कँवल चरन करे आप सहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीजे दिवस उन्नी हाढ़, जाए ब्यास
किनारा। सत्त महीने तिन्न दिवस बीते। कलिजुग तेरी परखे नीते। एका सुणे सुणाए सोहँ शब्द सुहागी गीते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे हथ्थ ना आए गुरदुआरे मन्दिर मसीते। उन्नी हाढ़ बण वणजारा। परखण जाए लाल अपारा। नाम घसवटी साची रक्खे, मारे दमक जोत अन्ग्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल जगत न्यारा। उन्नी हाढ़ वड गुण गुणी। सोहँ शब्द जाए भिच्छया लैण जगत पित मात, धरत मात तेरी सोहणी चिट्टी चुन्नी। एका मंगे बैठ इकांत, कोई भेव ना जाणे जीव दुनी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिवस तीजे पुण छाण, छाण पुण, आपे वेखे आत्म सुन्नी। आत्म सुन्न सुन समाधा। तुटे मुन चले शब्द अगाधा। सतिगुर पूरा हरि लए चुण, दर घर साचा जिस ने लाधा। कवण जाणे हरि तेरे गुण, शब्द सरूपी जगत सबाई बाधा। पूरन आस आत्म तृप्तास्सया। कलिजुग बुझी प्यास, पाया पुरख अबिनाशया। निज घर आत्म रक्खे वास, मानस जन्म करे रहिरास्सया। सदा सद वसे पास, अज्ञान अन्धेर विनास्सया। काया मन्दिर पताल अकाश, सच मण्डल पाई रास्सया। प्रगट होए घनकपुर वास, जन भगतां करे बन्द ख़लास्सया। मात गर्भ पूर कराए दस मास, देवे नाम आहार शब्द सवास्सया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे ढाले साचे ढांचे जिउँ कंचन पास्सया। सच सुहेला मीत मुरारड़ा। बणे सज्जण सुहेला, देवे नाम अपारड़ा। दरगहि साची साचा मेला, मिल्या कन्त प्यारड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका वसे धाम साचे घर, गुरमुख वेखे राह न्यारड़ा। साचा धाम अटल्ल अटल्ला। शब्द जोती इक्क महल्ला। बैठा दिसे नर हरि इक्क इकल्ला। सोहँ शब्द खण्डा रक्खे, तिन्नां लोआं साचा भल्ला। नाम डण्डा मात विच आप लगाए जला थला। सृष्ट सबाई होई भक्खे, अन्तिम लाए कर कर वला छला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचा शब्द कन्न सुणाए, भाणा मन्नण राह सुखाला। भाणा मन्न दरगहि परवान। झुलदा रहे शब्द निशान। अन्तिम जोती जोत मिलान। मिले शब्द बबाण। मातलोक ना जाणे कोए, जगे जोत निहकलंक बलवान। बेमुख जीव रहे सोए, वेले अन्त सर्ब पछताण। गुरमुख विरला बीज आत्म साचा बोए, रसना रहे वखान। सच सुहागा हरि जी जोए, लाहुण आया जगत मकाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त बेमुखां देंदा आया हाण। बेमुख मूर्ख मुग्ध गंवारी। घर घर सुंञे नर नारी। उची मारे इक्क उडारी। आप उठाए फड़ फड़ गाजी, चले खण्डा दो धारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे तेरी नींह मात उसारी। सतिजुग साचे सच उसारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। बेमुखां लग्गे शब्द कटारा। गुरमुखां मिले नाम अपारा। आप मिटाए आत्म दुःख, अमृत देवे ठंडा ठारा। इक्क उपजाए साचा सुख, बणत बणाए हरि निरँकारा। सुफ़ल कराए मात कुक्ख, जन्म ना
आवे दूजी वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप बहाए चरन दुआरा। उची माढ़्ही खोल्हे बूहा पहली हाढ़ी। दूजे दर गुरमुख वाड़ी। तीजे नैण बरख़े ठण्डी ठारी। चौथे घर संत वाड़ी। पंजवें घर वसे नाड़ नाड़ी। छेवां दिसे साचा घर रिहा उग्घाड़ी। सत्तवां दस्से साचा राह, पुरख अबिनाशी अगम्म अथाह, शब्द कराए साची वाड़ी। अठवां उठ उठ वेखे, गुरमुख साचे संत जन, जंगल जूह विच पहाड़ी। नौ नौं दर हरि वेखे, जोत सरूपी रक्खे भेखे, आपे लिखे साचे लेखे, बेमुखां पकड़ पछाड़े, फड़ फड़ दाढ़ी। दसवें दहि दिशा उठ धाए। साढे तिन्न हथ्थ नींह उसारे। कलिजुग तेरी अन्तिम वारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट चार चुफेरे, शब्द चण्ड प्रचण्ड आप चमकाए। इक्क दस इक्क अकार है। वेखे हरि सच्ची सरकार है। तिन्नां लोआं वसे बाहर है। जोत सरूपी खेल अपार है। गुरमुखां खोल्हे बन्द कवाड़ है। जोत जगाए नाड़ नाड़ है। बेमुख जीव बाल अञ्याणे, घर साचे देवे वाड़ है। गुरमुख साचे सुघड़ स्याणे, करे शब्द वाड़ है। लोकमात राजे राणे, होए भाग माढ़ है। लेख लिखाए सतारां हाढ़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, अग्न जोत हरि देवे साड़ है। दस दो दो बारां। लग्गीआं रहण जगत बहारां। छत्र सोहण कन्त नारां। गुरमुख साचे संतां, करे वणज वपारा। लक्ख चुरासी जीव जन्तां, रहे तन अफारा। आप बणाए साची बणता, जन देवे नाम अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात आप वरताए, सोहँ शब्द सच्चा भण्डारा। दस तिन्न तेरां तेरवीं धारी। सदी चौधवीं प्रभ वखाणी, कलिजुग तेरी साची राणी। अन्तिम कलिजुग आई हानी। लेख लिखाए पहली हाढ़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मुल्लां मुलाणे वड ज़रवाणे आप पछाड़े फड़ फड़ दाढ़ी। दस चार चौदां लोक। सोहँ शब्द सुणाए सच्चा सलोक। धुर दरगाही कोए ना सके रोक। लक्ख चुरासी धर्म राए दी देवे फाँसी, अन्तिम वेले देवे झोक, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप सुणाए शब्द सलोक। दस पंज पन्दरां। प्रभ अबिनाशी गुरमुख साचे संत जनां, आपे तोड़े आत्म जन्दरा। साची जोत आप बलोए, काया डूंघी कन्दरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी आप फिराए, घर घर भौंदे फिरन बन्दरा। दस छे सोलां सोलां प्रधान। सोलां कलीआं जगत निशान। आप झुलाए श्री भगवान। सत्तां दीपां नौआं खण्डां पृथ्वी विच जहान। साचा भेव आप खुल्हाए, सतारां हाढ़ वेख वखान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब जीआं हरि जाणी जाण। सोलां कलां कल्गी अवतारा। करे खेल अपर अपारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। गुरमुख विरला दर घर साचे पला, सिर देवे छत्र अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भेव खुल्हाए, चिट्टे अस्व हरि चढ़ाए, चार कुन्ट रिहा दुड़ाए, पंचम् जेठ हो अस्वारा। साचा
भेव आप लिखाए, दया कमाए सतारां हाढ़ा। सतारां हाढ़ी वदी सुदी। आप जाणे लक्ख चुरासी आत्म बुद्धि। भेव ना रक्खे कोई गुज्झी। एका धार सच्ची सरकार, निहकलंक अवतार विच मात सुज्झी। निहकलंक कल्गी अवतार, गुरमुख साचे तेरी काया चरन प्रीती झूजी। हरि घाट नेड़े वाट है। हरि घाट ना कोई तीर्थ ना कोई ताट है। हरि घाट एका जोत जगे अमोला सच ललाट है। आप मिटाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप वखाए दया कमाए, बज़र कपाटी जाए पाट है। हरि घट आत्म सर, साचा तीर्थ साचा ताट है। आप वखाए खोल्हे दर, साची जोत जगे ललाट है। आप मिटाए जम का झूठा डर, आप खुल्हाए साचा हाट है। देवे नाम साचा वर, होए रुशनाई काया माट है। दीपक जोती देवे धर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक दर वखाए, कलिजुग अन्तिम आण लिखाए, चार वरन बसाए एका घर सर घाट है। आत्म अन्दर एका मारे साचा जन्दर। वेख विचारे किरपा धारे, नर निरँकारे भगत अधारे, जोत अकारे काया कन्दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साची जोत आप बलोए, अवर ना जाणे कोए, आप उठाए मात सोए, भाग लगाए काया मन्दिर। साचा घाट सखी सुल्तान है। निकले इक्क ललाट, जोत इक्क महान है। कलिजुग तेरी अन्तिम नेड़े आई वाट है। प्रगट होया बली बलवान है। झूठा चोला गया पाट, ना होए कोई सहाई है। एका मारे शब्द झाट, चार कुन्ट मार उडार है। लक्ख चुरासी अन्तिम होणी माट, धरत मात गोद सुहाई है। एका शब्द विकावे साचे हाट, गुरमुख विरला वणज कराई है। आप बहाए दया कमाए आत्म साचे घाट, सोहणी सेजा आप विछाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, लोकमात जोत जगाई है। साचा घाट हरि भगवान। झुल्ले सदा इक्क निशान। कोए ना लग्गे एथे मुल्ले, मिलदा सच्चा इक्क बबान। गुरमुख विरला पूरा तोल तुले, फल लगाए काया डाहन। चरन प्रीती घोल घुल्ले, देवे दरस गुण निधान। कलिजुग जीव झूठी माया अन्तिम रुल्ले, चार कुन्ट होए हैरान। भाग लगाए गुरमुख तेरी काया कुले, किरपा करे महान। दर दुआरे सदा खुल्हे, धरे जोत श्री भगवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचा हरि लोकमात जोत धर, जोती खेल करे भगवान। साचा घाट जगत न्यारा। किसे ना दिसे पार किनारा। कलिजुग तेरी नेड़े वाट, लक्ख चुरासी अन्तिम आई हारा। दूई द्वैती लग्गा फट्ट, आत्म दुखड़ा लाहे भारा। दुरमति मैल कोई ना देवे काट, अट्ठ सट्ठ तीर्थां होए ख्वारा। गुरमुख विरले प्रभ दर रस साचा रहे चाट, मेट मिटाए अन्ध अन्धयारा। दीपक जोत जगाए विच ललाट, देवे नाम शब्द भण्डारा। आप कराए पूरी घाट, गुरमुख बणे दर वणजारा। जोत जगाए काया माट, जगे जोत अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, नर नरायण रूप अगम्म अपर अपारा। हरि उपदेश संत जैकारया। वेख वखाणे विष्न ब्रह्मा शिव महेष गणेश, तिन्नां लोआं पावे सारया। जोत सरूपी धर धर भेख, संत साजन हरि रिहा वेख, खोल्हे बन्द कवाड़या। धुरदरगाही पिछली वेखे रेख, लोकमात घर साचे लेख सतारां हाड़या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत मात जगाए लुकया रहण ना देवे कोई जंगल जूह विच पहाड़या। संत जनां हरि सच उपदेशा। जगे जोत हरि माझे देसा। आपे धारे कर विचारे, चवी वारे आपे करे वेसा। निहकलंक नर अवतारे, एका छत्र झुलाए सीसा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे भेव मिटाए बीस इकीसा। संत जनां हरि होए दयाला। देवे सच्चा नाम सदा करे प्रितपाला। अमृत देवे साचा जाम, अमृत भरे प्याला। कोई ना लाए एथे दाम, तोड़े जगत जंज़ाला। सुक्का हरा करे चाम, जो जन आए मतवाला। पूर कराए आपणा काम, साल ग्यारवें सुरत संभाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी वेख वखाणे भेख पखण्डां, शब्द डण्डे लाउँदा पासा। शब्द डण्डा हरि जी फड़या। चिट्टे घोड़े हरि जी चढ़या। साध संत दिसे कोई ना अड़या। इक्क रखाए चार कुन्ट, शब्द सरूपी साची धड़या। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी आत्म जोती, संतां भगतां जीआं जन्तां, अट्ठे पहर हरि रिहा लड़या। अट्ठे पहर रहे सरनाई। सतारां हाढ़ ख़ुशीआं नाल मनाई। वार अठारवें हिस्से तेरे आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण ताण सर्ब मिटाई। माण ताण सर्ब मिटाए, कलिजुग तेरी लाहे छाही काला दाग़। गुरमुखां भाग गए जाग। प्रगट जोत निहकलंक आप बुझाए आत्म आग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गऊ ग़रीब निमाणयां गले लगाए, जिउँ बिदर खाया अलूणा साग। बज्झे शब्द जंज़ीर हथ्थकड़ी है। कलिजुग कटण आया पीड़, कलिजुग लाई वाहवा झड़ी है। जन भगतां बन्न्हण आया बीड़, शब्द सोटी हथ्थ फड़ी है। ना जाणे हस्त कीड़, एका तोल तोले, जोत सरूपी आत्म बोले, ना रक्खे कोई सेर धड़ी है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोती दीप जगाए, प्रगट होया विच्चों गोर मढ़ी है। गोर मढ़ी जगत मसाणा। प्रगट होया हरि भगवाना। खेल किया जगत महाना। कलिजुग तेरा मिटे निशाना। तोड़े माण वड हंकारया, मारे शब्द निशाना। देवे नाम सच वपारीआ, खोल्हे माल ख़ज़ाना। लाड़ी मौत हथ्थ पसारया, चार कुन्ट आप भवाना। साधां संतां आई वारया, प्रगट जोत निहकलंक बली बलवाना। सतारां हाढ़ जोत जगाए, दया कमाए, साचे धाम रखाए, शब्द सरूपी बचन चलाए करे खेल महाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे कोलों मंगण जाए नाम दाना। मंगण जाए नाम दान। अग्गे डाहे झोली, चरन धूढ़ करे इशनान। कलिजुग तेरी व्याहे बोली, आप रखाए माण ताण। सभ दे रिहा पड़दे खोल्ही,
जन संतां मारे आत्म बाण। शब्द सरूपी रिहा बोली, आत्म जोती जगे महान। सद वसे कोल कोले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चारे रंग आप रंगाए, साची रंगण रंग कराए, आपे पाए सूसी काली। पहली चिट्टी चोली गल पाए रंग लाल। जगत विचोले भगत दलाल। कलिजुग जीवां खोल्हे पोले, घर घर वेखे फल लग्गे डाल। काला भेख हरि जी खोल्हे, काल रूप कलि खाए काल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां होए आप रखवाल। काला चोला तन छुहावणा। कलिजुग तेरा वेस करावणा। धार भेख नर नरेश, चरन ब्यासे जा टिकावणा। सोहणा लग्गे हरि जी वेस, खुल्हे केस कर वखावणा। केहड़ा बुज्झे श्री दस्मेश, आपणा भेव आप खुल्हावणा। हथ्थ ना आवे किसे नर नरेश, माया पड़दा हरि जी पावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, भरम भउ चुकावणा। जन भगतां जाणे मित गति। फड़ फड़ बाहों देवे मति। आत्म देवे धीरज साचा यति, शब्द सति विच टिकावणा। चरन प्रीती निभे नत्त, दो जहानी तोड़ निभांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा नाउँ मंगण जाए झोली डाहे विच सत्थ, पड़दा उहला सर्ब गवांयदा। मंगे नाम बण भिखारया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। सोहँ शब्द लेखे लाए मार उडारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़े चिट्टे अस्व जाए होए अस्वारया। होए अस्वार कलिजुग तेरी मिटे घटा काली। आपे बणे जग खेवट खेटा, कोई दर ना दिसे खाली। गुरमुख साचे संत जन शब्द सूत्र साचे चोले आप लपेटे, ना कोई मंगे दलाली। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डण्डा आपे झाड़े। उचे डाहले लग्गे फ़ल इक्को मारे वडी छाली। अन्तिम वेला वक्त सुहावणा। साचा कन्त आप अख्वावणा। फड़ बाहों हुक्म सुणावणा। अगम्म अथाहो बेपरवाहो, आपणा भाणा आप वखावणा। बण साचा सच्चो शाहो, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहला चरन ब्यास रखावणा। साचा चरन ब्यास रखाए। कल्गीधर जोत प्रगटाए। साचा हरि आप अख्वाए। मंगण जाए साचा दर, संत विचोला विच रखाए। आपे वेखे चौथे घर, जोत सरूपी डगमगाए। किसे कोलों ना रक्खे डर, सभ ते पड़दे रिहा पाए। मंगण जाए नाम वर, काया झोली अग्गे डाहे। ना जन्मे ना जाए मर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी भेख वटाए। साचे संत नाम कुड़माईआ। प्रभ देवण आया मात वधाईआ। एका जगे जोत होए जगत रुशनाईआ। प्रगट होया जन भगतां वाली, साची बणत बणा रिहा बणाईआ। दोवें हथ्थ रक्खे खाली, सृष्ट सबाई फड़ फड़ाईआ। चरन लगाए हिन्द वाली, अचरज खेल करे रघुराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतारां हाढ़ ख़ुशीआं नाल मनाईआ। देह काया चोला पाटा है। चारों तरफ दिसे घाटा है। ख़ाली होया काया माटा है। जगे जोत ना विच ललाटा है। झूठा मन्दिर, ना कोई तीर्थ ना कोई ताटा है। महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, अचरज खेल मात करे कराए, वेखे वेख वखाणे भेव कोई ना जाणे, भुल्ले राजे राणे, भेखा भेख करे जिउँ बाज़ीगर नाटा है। बाज़ीगर नटूआ नाट। कलिजुग तेरा अन्तिम घाट। एका साची सेज विछाए, उत्ते आसण हरि जी लाए, नाम रखाए आत्म खाट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका शब्द संग ल्याए, चार वरन खुल्हाए साचा हाट। हरि भेखी सदा पखण्डी है। ना वेखे राह ना कोई डण्डी है। सद पाउँदा रहिंदा वंडी है। बेमुखां काया तन रंडी है। शब्द फड़ी रक्खे चण्डी है। जोत जगदी रहे वरभण्डी है। जन भगतां संत दुलारिआं, पंजां दूतां रिहा खण्डी है। साचा देवे नाम उजआरया। सिँघ सिँघासण बैठा रिहा वंडी है। अचरज खेल करे करतारया, सभ जीआं तोड़े घमंडी है। निहकलंक नरायण नर अवतारया, आपे वसे उत्भज सेत्ज जेरज़ अण्डी है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी रक्खे वास, खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्डी है। खण्ड ब्रह्मण्ड हरि का वास। जगे जोत निराली, उप्पर गगन अकाश, दीपक जोती साची बाली, लोकमात होया प्रकाश। गुरमुख काया कोई ना दिसे ख़ाली, मिल्या हरि सच्चा पुरख अबिनाश। फल लगावे साची डाली, कटे रोग दस दस मास। बेमुखां करे कलिजुग अन्तिम चाली, लक्ख चुरासी होवे नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया जोत सरूपी भेव छुपाया, करे घनकपुर वास। हरि जोती जोत जगांयदा। जगत जुगत आप बणांयदा। वेखण जाए साचा राह, मुक्त दुआरा आप खुल्हांयदा। गुर पूरा अग्गों पकड़े बांह, दर आपणे माण दवांयदा। आत्म तृष्ना अग्न बुझाए शब्द सरूपी करे ठंडी छाँ, दीपक जोती सच जगांयदा। मेल मिलाए दया कमाए इक्क वखाए साचा थां, जिथ्थे हरि बहांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उन्नी हाढ़ी बण भिखारी जाए द्वारी झोली अग्गे गुर पूरे डाहिंदा। काला वेस कला कलि धारीआ। शब्द साचा वज्जे डंक, सुणे चार कुन्ट चार द्वारीआ। ना कोई वेखे राउ रंक, एका रंग रंगे करतारीआ। आप सुहाए धाम बंक, मंगी जाए भिक्ख भिखारीआ। एका मंगे शब्द अनक, अनहद शब्द धुन सच्ची धुन्कारीआ। जन भगतां देवे माण वड्याई जिउँ भगत जनक, साची खेल हरि निरँकारीआ। जोती मारे एका तनक, जगे जोत सच अटल्ल अटारीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे दर दरवेश, मंगण जाए भेख धर नाम वथ हरि समरथ, सगल वसूरे जायण लथ्थ, सृष्ट सबाई मेट मिटाए अन्ध अंध्यारीआ। मंगे नाम शब्द जैकार है। पूरा करे आपणा काम, ना करे बन्द कवाड़ है। मिटाए अन्धेरी शाम, दया कमाए सतारां हाढ़ है। एका जोत जगे रमईआ राम, धुरदरगाही एका साचा लाड़ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, अट्ठ सट्ठ तीर्थ जंगल जूह फिरदा रहे अट्ठे पहर विच उजाड़ है। जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां उचे टिल्ले पर्बतां हरि साचा आसण लांयदा।
आपे वेखे वेख वखाणे, गुरमुख परखे बाल अञ्याणे, बहत्तर नाड़ी जोत जगांयदा। दर भगत बणाए सुघड़ स्याणे, तिन्न सौ सट्ठ हाडी वाह वाह जोड़ जुड़ांयदा। आपे बणया साचा गाडी, काया रथ आप चलांयदा। जोत सरूपी साचा बाडी, साचा मन्दिर जगत उपांयदा। मात गर्भ बाहर लए काढी, माया पड़दा परे हटांयदा। मात लडाए जगत लाडी, पिता पूत नाता बन्न्हांयदा। कलिजुग जूठे झूठे जानण वस्त असाडी, हरि का भेव कोई ना पांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत प्यारे, आप बणाए सच दुलारे, साची दरगहि धाम अवल्लड़े साचा माण दवांयदा। माण दवाए भगत किरपा कर हरि निरँकार, आप झुलाया सच निशान। दर घर साचे देवे माण। चढ़ाई जाए शब्द बबाण। आप चुकाए जम की काण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे माण ताण। माण ताण प्रभ हथ्थ है। कलिजुग जीव पछाण, प्रभ सर्बकला समरथ है। सोहँ देवे साचा दान, सतिजुग चलाए साचा रथ है। शब्द उपजाए साचा कान, जोत सरूपी पाए नथ्थ है। तुट्टे माण जगत अभिमाण, सगल वसूरे जायण लथ्थ है। आत्म देवे अमृत साचा पीण खाण, महिंमा करे कराए जगत अकथ्थ है। फल लगाए साचे डाहन, प्रगट होए राम रमईआ जिउँ राजे घर दशरथ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची बणत बणाए, सोहँ शब्द चलाए साची गाथ है। सोहँ शब्द भगत वणजारा। एका खोल्हे दर दुआरा। प्रभ अबिनाशी साचा बोल्लया, इक्क चलाए शब्द जैकारा। सृष्ट सबाई पूरे तोल तोल्लया, आपे परखे परखणहारा। जन भगतां आत्म दर दुआरा साचा खोल्ल्हया। सोहँ शब्द सुणाए साचा ढोल्लया, वजदी रहे सदा धुन सच्ची धुन्कारा। शब्द सरूपी कलिजुग सतिजुग दोवें बैल जोह लया, रहण ना देवे कोई धारा। सृष्ट सबाई आपे तोल्लया, भेव मिटाए सतारां हाढ़ा। कलिजुग पापी रिहा पुकार, प्रभ अबिनाशी किरपा धार, अन्तिम आई मैनूं हार, शब्द सरूपी नाद सुन डोल्लया, उच्चे टिल्ले गढ़्ह किले सर्ब हिल्ले, देवीं माण ताण, मिटाई दीन मुहम्मदी बूरे कक्के बिल्ले चढ़या रहे तन बुख़ार, रसना तीर चले तोड़े सर्ब हँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धार, दस बरस रिहा विच शिले, साल ग्यारवें होया आप बाहर। दस साल भेख वटाया। जोत सरूपी दिस ना आया। शब्द डण्डा हथ्थ रखाया। कलिजुग कंडा नेड़ वखाया। आपे पाउँदा जाए वंडां, नौ खण्ड पृथ्मी खेल रचाया। बेमुखां अन्तिम देवे दंडां, धरत मात तेरी गोद सवाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, चरन प्रीती साची नीती, मातलोक काया रहे शीतल सीती जगत अतीती, दर घर साचे माण दवाया। मिले माण हरि दुआरे। गुरमुख साचे हरि जी तारे। जोत सरूपी हरि निरँकारे। वडा शाहो वडा भूपी, खेल करे अपर अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खुल्हे रक्खे आपणे केस, मंगण जाए सर्ब दुआरे।
आदि अन्त इक्क अवतारा। महिंमा अगणत खेल न्यारा। ना कोई जाणे जीव जन्त, पुरख पुरखोतम खेल अपारा। एका जोती साचा कन्त, रूप रंग रेख भेख सद वसे बाहरा। जोती जोत सरूप हरि, जुगो जुग लोकमात लए अवतारा। सतिजुग साचे पहली वारा। सनक सनंदन सनातन संत कुमारा। आपणा, खेल आपे जाणे, पुरख अबिनाशी हरि निरँकारा। जोती जोत सरूप हरि, साचे धाम सदा वसे, इक्क वखाए सच टिकाणा। दूजा धारे भेख बराह नर निरँकारा। दुष्ट दैंत आप सँघारा। जोती जोत सरूप हरि, धरत मात सुण पुकार, यज्ञे पुरष तीजा अवतारा। किया भेख मात अपारा। जगत लगाई साची मेख, किया जगत अधारा। जोती जोत सरूप हरि, आवे जावे वारो वारा। हाव गरीव चौथा अवतारा। लाल रंग किया करतारा। वेद पतालों आंदे बाहरा। किया भेख सिर कल्गी, भेखाधारी भेख अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सारा। नरायण नर पंचम् अवतारा। आपे जाणे आपणी सार। सतिजुग साचे सहिज सुभाए, आवे जावे खेल कराए, छिन्न छिन्न भेख वटाए नर निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, एका रंग रंगे करतार। अवतार छे कपल मुन तपीश्र। किया भेख प्रभ साचे ईश्र। एका माता दए ज्ञान, जगत पित जगदीश्र। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भेख आप वटाए, विरला जाणे रिखी रिखीशर। अवतार सतवां हरि जी लए, नाउँ रखाए दत्ता त्रै। यदू बंस मात उपजाए, जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त एका जोती सदा अटल्ल घर साचे रहे। रिखव देव अष्टम् कल धार। मति उजैन धरे संसार। इक्क वखाणे साचा तत्त, देवे चरन प्यार। जोती जोत सरूप हरि, आवे जावे वारो वार। पृथु रूप नौवां अवतारा। पुरख अबिनाशी लए करतारा। साचा दीआ इक्क ज्ञान, पिता पूत हरि पार उतारा। आत्म उपजया ब्रह्म ज्ञान, दूजा द्वैती मिटया धुंदूकारा। एका दस्सया सच निशान, जोती जोत सरूप हरि, एका रंगे रंग करतारा। दसवां अवतार मत्स गुरदेवा। साची जुगत करी कराई मात सेवा। साचा फल नाम खवाया, भए अलख अभेवा। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, एक जोती वडा वड देवी देवा। कच्छप रूप ग्यारवां धार। सत्त समुन्दर पावे सार। मँधराँचल पर्बत उठाए चुक्के पार। बाशक नाग लए जगाए, नेत्रां पाए अद्ध विचकार। साची अमृत जाग लगाए, समुन्दर रिड़के हरि करतार। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भेख मात कर, चौदां रत्न कढ्ढे बाहर। वैद धनंतर अवतार बारां। काया पिंजर जाणे अन्तर, खोल्हे भेव गुप्त जाहरा। पंज तत्ती वेखे बणी बणतर, हड्ड नाड़ी मास पिंजर लहू मिज्झ गारा। जोती जोत सरूप हरि, जगत औषधि आपे जाणे करे आप विहारा। अवतार तेरवां हरि दातारी। मोहणी रूप खेल अपारी, राजे बल तेरी अन्तिम वारी। आपे किया वल छल, अमृत प्याए, करोड़ तेतीस बणाए, पुरी इन्द्र देवे सच्ची सरदारी। जोती जोत सरूप हरि, दूजे हथ्थ
मदिरा फड़ी कटोरी। आप चौधवां भेख श्री भगवाना। हँसा रूप चतुर सुजाना। तोड़े माण अभिमान, देवे साचा ब्रह्म ज्ञाना। रिखी मुनी करन ध्यान, पंखी उडे दहि दिश जाना। सर्ब जीआं हरि आपे जाणे, करे जाण पछाणा। जोती जोत सरूप हरि, चिट्टा बाणा तन छुहाए, काग हँस भेख वटाए, करे रंग श्री भगवाना। पन्दरवां भेख हरि प्रभ कीता। भगत प्रहलाद बणया साचा मीता। हरनाशक आप सँघारया, गुरमुख साचा रिहा जीता। जोती जोत सरूप हरि, आपे आप चलाए, जगत साजन साची रीता। बावन रूप सोलवां अवतारा। मंगण गया बल दुआरा। सतिजुग साचे धरया भेख, वेद वखाणे हरि निरँकारा। करों अढाई मंगी धरत, शुकर परोहित नाल मिलाणा। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम वेले दित्ता वर, कलिजुग अन्तिम साढे तिन्न तेरा बणया फेर टिकाणा। सतारवां भेख धरे अवतारे। बालक ध्रू प्रभ पार उतारे। नारद मुन मिल्या विच जूह, दस्से राह इक्क न्यारे। सृष्ट सबाई डूंघा खूह, कोई ना दिसे पार किनारे। जोती जोत सरूप हरि, बिरध बाल जवान बाल अञ्याणयां सदा सदा पाउँदा रहे सारे। अठारवां भेख हरी हरि धार। आपे पाई गज प्रभ सार। शब्द वजे गराह तन्द दित्ती जड़्ह उखाड़। सभ दे पड़दे रिहा कज्ज, आदि अन्त एका एकँकार। सतिजुग साचे विच मात वार अठारां हरि सज्जण मीत मुरार लए आप अवतार। सतिजुग भेख भेस गया वटा के, लोकमात जुग त्रेता प्रगटाए। उन्नीआं अवतार कल छोटी धार परस राम आप अख्वाए। वार इक्की कुल क्षत्री देवे हार, हथ्थ हथौड़ा इक्क उठाए। वल छल करे एका जोती अपर अपार, राम रूप हरि लए वटाए। जोती जोत सरूप हरि, त्रेते जुग अन्तिम अन्त बीसवां अवतार आपे आप वटाए। त्रेता जुग गया मुक। द्वापर मात आया ढुक्क। काया बूटा पिछला गया सुक्क। जोती जोत सरूप हरि, आवे जावे जगत रहावे जोत प्रगटावे नित नवित्त, दया कमावे ना सके कदे रुक। इक्कीआं अवतार वेद व्यासा। कुंआरी कन्या दए दिलासा। मात बणाई कर कर हासा। आपे जाणे आप वखाणे आपणा जगत तमाशा। जोती जोत सरूप हरि, एका जोत सदा अटल्ल ना होए कदे विनासा। वेद व्यास जोत जगाए। अठारां पुरान लए लिखाए। चार लक्ख सतारां हज़ार सलोक बणाए। ब्रह्म पुरान मुख रखाए। जोती जोत सरूप हरि, एका कल धार कर विचार, साचा शब्द आप लिखाए। अठारां हज़ार सलोक श्रीमद् भगवत गीता निहकलंक रिहा अलाए। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भाणा आपे जाणे ना कोई सुणे ना कोई जणाए। वेद व्यास बण लिखार। जोत निरँजण नर निरँकार। करे चरन निमस्कार। पुरख अबिनाशी किरपा धार। दूजी वार होए दीदार। मिल्या शब्द अपर अपार। होए मेल कलिजुग अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, वेद व्यास उत्ते ब्यास बणया आप लिखार। बाईआं अवतार हरि कृष्न मुरारी। द्वापर जोत जगाई त्रैलोकी नाथ नैण मुँधारी। ग़रीब
निमाणयां देवे साथ, मारे दुष्ट कंस हँकारी। आप चलाए जन भगतां राथ, करे सच सवारी। इक्क चलाए साची गाथ, देवे ब्रह्म ज्ञान अर्जन हरि अपारी। सगल वसूरे जायण लाथ, अठारां ध्याए गीता एका आप उचारी। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणा भेख जगत लेख आवे जावे वारो वारी। आवण जावण खेल अपार। लोकमात हरि वारो वार। जन भगतां देवे साची दात, देंदा रहे नाम भण्डार। एका दिसे उत्तम जात, चरन कँवल प्रीती साची धार। मिले वड्याई विच मात, गुर पूरे जाओ सद निमस्कार। अमरा पद अन्तिम पाओ, जाओ सच द्वार। गुरमुख साचे संत जनां घर साचे सद्द ल्याओ, मेल मिलाओ पुरख अगम्म अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप कराए जुगो जुग जन भगतां सच्चा वणज वपार। द्वापर तेरा चुक्कया गेड़ा। कलिजुग मात छिड़या झेड़ा। करया खेल हरि आपे, महात्मा बुद्ध करे निबेड़ा। अवतार तेईआं आप उपजाए जोत जगाए वसाया काया नगर खेड़ा। गौतम बुद्ध बुध बल धार। पहल कीनी आत्म सुध, पुरख अबिनाशी करी विचार। दूजी आई मात सुध, एका दूजा भउ निवार। पंजां तत्तां नाल करया युद्ध, अन्तिम तीजे आई हार। चौथे आत्म रस रिहा गुध्ध, हँकारी तुट्टा आत्म बुख़ार। पंजवें सोया उठया कुद्द, अमृत वेख ठंडी धार। जोती जोत सरूप हरि, आपणे खेल करे कराए विच संसार। साचा नाम इक्क जपाया। गऊ ग़रीब निमाणा गले लगाया। छड्डे तख्त राज सिँघासण राणीआं, अलख निरँजण भेख वटाया। जीआं जन्तां दस्से साची बाणीआं, मदिरा मास दए तजाया। जोती जोत सरूप हरि, साचा खेल आपणे हथ्थ रखाया। ईसा मूसा हरि उपजांयदा। कलिजुग तेरे साचे संगी, मात धार बणांयदा। घर साचे मंगे इक्क मंगी, साचा संग निभांयदा। संग मुहम्मद चार यार कलिजुग तेरी कटी तंगी, हथ्थ नाल हथ्थ मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, वाहवा सोहणा जोड़ जुड़ांयदा। खेल करे हरि करतारा। जीआं जन्तां पावे सारा। मातलोक हरि दया कमाए, गुर नानक आए कल धारा। जोती जोत सरूप हरि, सच शब्द हरि झोली पाए, सतिनाम जगत भण्डारा। साचा नाम जगत भण्डारा। चारों कुन्ट आपे वंडे चार उदासी गुर निरँकारा। कलिजुग जीव घर घर करन हासी, भुल्ले फिरे मूर्ख मुग्ध गंवारा। गुरमुख विरला जाणे शब्द पछाणे रसना गाए स्वास स्वासी, नाम सति साची धारा। आप समझाए पंडत काशी, जगी जोत मात अपारा। जोती जोत सरूप हरि, माया पड़दा जगत पाए, कोई ना पाए साची सारा। जामे दस जोत जगाए। अन्तिम बैठा भेख छुपाए। गुरमुख साचे संत जन, एका साची सेव लगाए। जोती जोत सरूप हरि, साचा देवे नाम धन, अन्तिम बेड़ा देवे बन्न, एका ध्यान गुर चरन टेक रखाए। गुर चरन टेक सच ध्याना। अन्तिम होवे बुध बिबेक, एका उपजे ब्रह्म ज्ञाना। बज़र कपाटी करे छेक, वज्जे तीर शब्द निशाना। माया अग्न ना लाए सेक, शब्द
बन्न्हे साचा गाना। जोती जोत सरूप हरि, सच सुनेहड़ा देवे घल, करे खेल जल थल। जन भगतां करे साचा मेल, बेमुख भुलाए कर कर वल छल। जोती जोत सरूप हरि, एका वसे साचे धाम, रहे सदा अटल्ल। साचा शब्द जगत गुर दात। देवे साची वथ हथ्थ लोकमात वडी दात। गुरमुख चढ़ाए साचे रथ, आपे पुछे अन्तिम वात। जोती जोत सरूप हरि, साचा लेखा आप लिखाए, सिर रक्खे दे कर हाथ। जोत निरँजण जोत जगाए। सतिगुर साचा मात उपजाए। निरगुण सरगुण एका जोती सरगुण भेख मात वटाए। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भाणा आपे जाणे जीवां जन्तां आपे समझाए। सरगुण रूप सदा विच मात। निज घर निरगुण रूप रक्खे वास। आपे जाणे आपा आप। सरगुण रूप सर्ब वखाणे, जगत जपाए साचा जाप। खड़्हा रहे सद सरहाणे, मेट मिटाए तीनो ताप। गुरमुख साचा रंग साचे माणे, कोटन कोट उतरे पाप। आप चलाए आपणे भाणे, गुर पूरा वड प्रताप। कोई ना वेखे राजे राणे, गुरमुख साचे बाल अञ्याणे, आपे बणे माई बाप। सतिगुर साचा सच वखाणे, भगत जनां दी आपे जाणे, इक्क जपाए साचा जाप। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा रिहा कर, पुरख अबिनाशी आपे आप। निरगुण रूप नर निरँकारा। सद वसे आपणे आप सहारा। लोकमात राह साचा दस्से, सरगुण रूप लए अवतारा। जन भगतां आत्म सदा रसे, खोल्हे बन्द कवाड़ा। शब्द बाण साचा कसे, पंजां चोरां मार मिटाए, पिच्छे हटाए झूठी धाड़ा। साचा राह एका दस्से, आत्म जोती काया नाड़ा। जोत सरूपी अन्दर वसे, दिवस रैण अट्ठे पहर लगा रहे सच अखाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म दर साचा खोल्हे, शब्द सरूपी विच्चों बोले, फिरदा रहे सद पिच्छे अगाड़ा। सरगुण रूप सदा सुखदेवा। लोकमात हरि नाम जपाए, रसना फल खवाए अमृत मेवा। गुरमुख साचे आप जगाए, मस्तक लाए शब्द थेवा। फड़ फड़ बाहों राहे पाए, आप कराए साची सेवा। दरस दिखाए थांउँ थाँईं, नाम जपाए साची जिह्वा। जोती जोत सरूप हरि, साची दया आप कमाए, सतिगुर साचा आप उपजाए, जीआं जन्तां रिहा समझाए, आप लगाए साची सेवा। सतिगुर साचा साची सेव कमाए, चरन प्रीती एका लग्गी नाल पुरख गोपाले। हरि पहनाए सिर सग्गी, उत्ते देवे शब्द दुशाले। जोत लोकमात जगी, मिटे अन्धेर कलिजुग काले। सृष्ट सबाई अन्तिम दगी, ना दिसे किसे राह सुखाले। जोती जोत सरूप हरि, सतिगुर साचे विच मात आपे पाले। गुर सतिगुर सूरा जगत वरयाम। प्रभ शब्द कराए पड़दा काया चाम। घर साचे मिले एका जोती नूरा, मिटे अन्धेरी रैण जगत शाम। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम अन्त कलि आपणे पूर कराए आपे काम। कलिजुग बली बलवाना। मात मिटाए गुर पीर शाह सुल्ताना। दर दर घर घर लाहुंदा फिरे जीव, कोई ना छड्डे ख़ाली ख़ाना। जोती जोत सरूप हरि, आपणा रंग आपे जाणे वेले अन्त श्री भगवाना।
काया माटी खाए काल। जगत तुट्टे नाती, तुट्टे माया जाल। ना कोई पुच्छे किसे बाकी, खाली होए खाल। जोती जोत सरूप हरि, एका वस्त रक्खे दस्त रक्खे सद संभाल। गुर पीर जगत अवतारा। अन्तिम सुत्ते पैर पसारा। कोई ना आए दूजी वारा। जगत नाम फेर धराए, जोत जगाए आदि अन्त वारो वारा। जोती जोत सरूप हरि, आपे आप करन करावणहारा। काया चोली माटी डोली। अन्तिम सुत्ती भोली भाली। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले लक्ख चुरासी कीनी गोली। पीर पैगम्बर सय्यद मुलाणा। मीरी पीरी पीर फकीरी, शाह हकीरी, मन्नणा पए साचा भाणा। तन किसे ना रहे चीरी, मिटे निशान राजा राणा। कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त अखीरी, निहकलंकी पहरे बाणा। निहकलंकी शब्द अमोला। पहलों छड्डया काया चोला। फेर सुणाया सोहँ ढोला। भरम भुलेखा गुरमुख साचे संतां आत्म खोल्हा। मेल मिलावा साचे कन्ता, होया जगत विचोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार, चौवीआं वार मातलोक लक्ख चुरासी खेडण आया एका अन्तिम होला। निहकलंक शब्द वणजारा। वेखे परखे परखे वेखे, घाड़न घड़े सच्चा सुन्यारा। जन भगतां अमृत मेघ सद बरखे, काया करे ठंडी ठारा। गुरमुख साचा कदे ना हरखे, आपे करे कराए, जगत वरताए आपणी धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत भिखारी आपे बणया, करदा जाए वणज वपारा। वणज व्यपारा साचा मंगे। मातलोक ना हरि जी संगे। शब्द घोड़े कसे तंगे। चरन छुहाए चिट्टे घोड़े, लक्ख चुरासी पैर नंगे। अन्तिम कलि वागां मोड़े, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे परखे माढ़े चंगे। साचा हट्ट हटवाणा। मंगण जाए वड बल बलवाना। तन मन साचा रंगण जाए, होए जगत कल्याणा। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणा भाणा। उन्नी हाढ़ी उठे गुर चेला। दरगहि साची लग्गे साचा मेला। बेमुख जगत वणजारया, होए वक्त दुहेला। गुरमुख संत प्यारयां, हरि रंग रंगे नवेला। देवे शब्द भण्डारया, फल लगाए काया साचे डाला। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई पछाणे चले चलाए आपणे भाणे, आपे गुर आपे चेला। उन्नी हाढ़ जाए ब्यास। शब्द सरूपी पाए रास। जोत सरूप घनकपुर वास। हरि हरि वडा शाहो, जगत निमाणा होए दास। सदा सदा सद बेपरवाहो। आपे करे हास रास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत मात बलोई, करे प्रकाश मात पताल अकाश। मात पताल अकाश होए चानणा। धरत मात दए धरवास, जन भगतां देवे ब्रह्म ज्ञानणा। शब्द चलाए स्वास स्वास, अन्तिम पकड़े साचा दामना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आपे बणे, गुरमुख साचे जामना। उन्नी हाढ़ ब्यासा जाए। निज घर वासा आप रखाए। आपे वेखे हरि तमाशा, दिस किसे ना आए। जगत बंधन जगत फासा, कोए ना किसे लए छुडाए। नाम जोती
तोला मासा, रत्ती किसे हथ्थ ना आए। आप रिड़के छाछ छाछा, मक्खण रोल बाहर कढाए। गुरमुख परखे सोना पासा, साचा कंचन आप सुहाए। आपे बणे दासन दासा, अचरज खेल प्रभ आपणी आप वरताए। ब्यासों आए हरि गिरधार। तिन्न महीने सोए पैर पसार। खेल कराए रूसे चीने, मेल मिलावा साचे यार। गुरमुख आत्म मन तन भीन्ने, खिले सच्ची गुलज़ार। अमृत धार बरखे शांत रक्खे सीने, काया रहे ठंडी ठार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़े रहे सदा सदा अस्वार। सतारां भादों भरम भउ भागे। प्रभ अबिनाशी सोया जागे। घनकपुर वासी मोड़े वागे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे संतां जन भगतां बन्न्हे शब्द धागे। शब्द धागे आप परोए। बचया रहे ना मात कोए। प्रभ का भाणा सिर ते सहे, मेल मिलावा अन्तिम होए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरे बाणा, ना जन्मे ना मात मोए। शब्द घोड़े हरि साचा चढ़। शब्द डण्डा हथ्थ लए फड़। देवे सुनेहड़ा सच दुआरे, शब्द घलाए दयाल गढ़्ह। नाम अक्खर इक्क समझाए, आत्म अन्दर साचे वड़। जोती जोत सरूप हरि, साचा हुक्म दए लिखाए, फड़न आए प्रभ तेरा लड़। सतारां भादों लिखे लेख लेखणी, जगत कर्म विचार। जोत सरूपी धारे भेखणी, चिट्टे अस्व हो अस्वार। मेट मिटाए औलीए पीर शेख़णी, कोई ना दिसे दूजा मीत मुरार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्न पंज सत्त नौ पूर कराए, शब्द लिखाए अपर अपार। अस्सू तिन्न गुण निधाना। जन भगतां चढ़ाए शब्द बबाणा। दिल्ली किले लाल हरि चरन छुहाना। आत्म जोती देवे बाल, करे खेल आप भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप वखाए दया कमाए, निहकलंकी पहरे बाणा सच टिकाणा। तिन्न अस्सू तिन्न लोक। शब्द सरूपी प्रभ लए ठोक। लोकमात हरि खेल रचाए, जोत जगाए चौदां लोक। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आपणी हथ्थीं हरि समरथी रिहा झोक। तिन्न पंज पंज परवान। गुरमुख साचे चतुर सुजान। संग रलाए मार ध्यान। लाउण जाए साचे घर सच्चा इक्क निशान। संत मनी सिँघ गया तर, बणया इक्क दर दरबान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंजां पंच प्यारयां देवे नाम सच्चा दान। सति पुरख सति रीता। सत्त समुन्दरी माया जाल, सत्त पताली परखी नीता। सति सरूपी महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मिले साचा मीता। किला लाल कोट दुआरा। शब्द चलाए हरि निरँकारा। वाक भविख्त आप सुणाए, करे खेल जगत न्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मंगे आगरे इक्क दुआरा। गुर पूरा मैल काटे, जन्म संवारदा। पूर कराए मात घाटे, ना देवे पासा हारदा। गुरमुख साचा रसना राटे, वेखे रंग सच्ची सरकार दा। रसना रस्स साचा चाटे, तुट्टे गढ़्ह किला हँकारदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साची जोती तन शृंगारदा। साची जोती तन रंगाए। ना मैहन्दी
हथ्थीं लाए। दिशा लहन्दी सृष्ट सबाई खहन्दी, लाड़ी मौत तृखा बुझाए। उम्मत नबी रसूल दी इक्ट्ठी हो हो बहिंदी, जूठे झूठे वहिण वहन्दी, कोई ना अन्त छुडाए। गुरमुख साचे संत जनां, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम आप वसाए। वडभागी वडभाग, हरि पाया। वडभागी वडभाग, पुरख अबिनाशी घनकपुर वासी, प्रगट जोत दरस दिखाया। वडभागी वडभाग, अमृत मेघ रिहा बरस, कलिजुग अग्न बुझाया। वडभागी वडभाग, प्रभ साचा करे तरस, सांतक सति कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची रंगण गुरमुख रंगे, एका रंग मजीठ चढ़ाया। अमृत धार आत्म ठारे। प्रभ देवे वारो वार, वेखे विगसे करे सर्ब विचारे। जो जन मंगे दर भिखारे। देवे नाम वड वड भण्डारे। शब्द बन्न्हे सिर दस्तार, सच्चा शाहो वडी सरकारे। काया लाहे जगत बुख़ार, शब्द खण्डा साचा मारे। आत्म भरे हरि भण्डार, जोत सरूपी किरपा धारे। देवे नाम इक्क ख़ुमार, मंगण आए नर नारे। मिले मीत हरि मुरार। अन्तिम वेले पावे सारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा सुहेला सद वसे अकेला, जोत सरूपी जगत अधारे। जगत अधारी सर्ब समांयदा। वेखे विगसे करे विचारी, गुरमुख साचे आप जगांयदा। आत्म ब्रह्म पूर कर्म, जगत कर्म एका एक रखांयदा। जन भगतां देवे मानस जन्म, देही लेखे लांयदा। गाओ साचा शब्द गीत सुहागी, एका हरि सुणांयदा। गुरमुख साचे धुरदरगाही, अन्तिम वेले लेखे लांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, अमृत साचा जाम भर प्याले आप प्यांयदा। देवे नाम प्याला, जगत अनमोल है। किरपा करे दीन दयाला, गुरमुख साचा सद वसे हरि हरि कोल है। आपे होए सदा प्रितपाला हरि रखवाला, अट्ठे पहर करे चोहल है। तोड़े मात जगत जंज़ाला, दूई द्वैती पड़दे देवे खोल्ह है। मस्तक लाहे टिक्का काला, चरन प्रीती रिहा जोड़ है। सोहँ देवे शब्द दात दुशाला, आप चढ़ाए शब्द घोड़े, तन पाई नाम साची माला है। धुरदरगाही आया दौड़ है। फल लगाए काया डाला, जन भगतां मिल्या बौहड़ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे वेखे वेख वखाणे, परखे गुरसिख सुघड़ स्याणे, भन्ने रीठे कौड़ है। कूड़ कुड़यारा बेमुख रीठा। गुरमुख साचा लागे मीठा। साचा दरस पुरख अबिनाश, नेत्र नैण वेख चढ़या रंग मजीठा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी तेरा पीसण आपणी हथ्थीं आपे पीठा। लाड़ी मौत तन शृंगारी। सोलां हाढ़ कर्म विचारी। सतारां हाढ़ वाजां मारी। निहकलंक वज्जे डंक, उठे राउ रंक लक्ख चुरासी आप वंगारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोए जोड़ तेरे दर होई निमाणी साचे घर निमस्कारी। तन शृंगारे सोलां शृंगार, मौत राणी हो त्यार, लक्ख चुरासी वेखे चुणे सभे लाड़। जलां थलां आवे जावे जावे आवे पार किनार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, बेमुख कलिजुग जीवां काला
मथ्थो टिक्का लाया, अन्तिम वेले माया रूपी बन्न्हण आया इक्क दस्तार। लाड़ी मौत पाए गहिणे। प्रभ अबिनाशी आपे वेखे साचे नैणे। लक्ख चुरासी तेरे कलिजुग अन्तिम वेले, आप चुकाए लहिणे देणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया, चार कुन्ट चार चुफेरे बेमुख देण मिहणे। लाड़ी मौत पाए डण्ड। लहन्दी दिशा चढ़ना चन्द। मेट मिटाए धरत मात तेरी गोद आप सवाए मदिरा मासी जो खांदे गन्द। निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाया, बेमुखां जीवां दिस ना आया, इक्क गंवाए परमानंद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द डण्डा हथ्थ उठाया, वारो वार कहन्दा जाए, सभ दा दु:ख लहंदा जाए, शब्द सरूपी चढ़या चन्द। पहली हाढ़ वाग मोड़े। पैरीं पाउण ना देवे जोड़े। अन्तिम कलिजुग दिन रहि गए थोड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी खेल रचाई, सारी सृष्ट आप हिलाई, गुरमुखां मन वज्जी वधाई, शब्द सरूपी आपे बौहड़े। धर्म राए तेरी धी निमाणी। लाड़ी मौत पहली कुन्ट आपे चढ़ी, वेखण चली साचे हाणी। वहन्दी जाए किला गढ़्ही, परखी जाए राजे राणी। इक्क बहारी हथ्थ फड़ी, पीण ना देवे किसे पाणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले आप मिटाए खाणी बाणी। प्रगट जोत प्रकाश, जगत अन्धेरा। सद निज घर रक्खे वास, ना चुक्के हेरा फेरा। गुरमुख कहण सद रहे दास, करे हक्क नबेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, दिस किसे ना आए वसे केहड़े नगर खेड़ा। दया कर दीन के दाते। आए दर मिले वर पुरख बिधाते। आत्म खोल्ह साचा सर, अट्ठ सट्ठ तीर्थ झूठे नाते। एका जोती एका शब्द, एका सुरत एका घर, मिटे अन्धेरी राते। जोती जोत सरूप हरि, अट्ठे पहर एक रंग रंगाए, ना सोए ना जागे किस वेले प्रभाते। गुर की मति गुरमति जाण। रक्खे पति विच जहान। एका शब्द धीरज साचा यति, बख्शे तत्त नाम गुण निधान। आत्म बीज साचा घत्त, लग्गे फल इक्क महान। काया मन्दिर सच अटारी उच्च महल्ल, जगे जोत विच महान। जोती जोत सरूप हरि, आपे वेखे वेख वखाणे, वड दाता निगहबान। गुर हरि गुर हरि दीबाण। गुरमुख साचे आत्म सद, साचा दए शब्द ज्ञान। इक्क वजाए साचा नद, चरन प्रीती बख्शे ध्यान। अट्ठे पहर अमृत मध, होया रहे जगत सुनाण। पंजां चोरां आपे बध्ध, होए ख्वारी जीव निधान। लम्बा चौड़ा उच्चा नीवां दिसे ना कद्द, जिथ्थे वसे हरि भगवान। काया चोली बाहरा, जोती जोत सरूप हरि, वसे हस्से किस जहान। गुरू गुर गुरू गुर मेरे। शब्द सरूपी पायण घेरे। बन्न्ही जाए साचे चेरे। दर घर साचे आपे जाणे, जाण पछाणे हरि भगवाने। तुट्टे माणे चरन ध्याने आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञाने। सच्चा झुल्ले इक्क निशाने। सर्ब वखाए कूड़ो कूड़, एका मारे शब्द बाने। दिल्ली जाए तोसे खाने। बन्न्हे हथ्थ शब्द गाने। पंजां चोरां लग्गे डाने। सच सिँघासण हरि जी बैठा, ना जाणे कोई तहिसीलां
थाणे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी खेल रचाई वेख वखाणे सर्ब जाणे, आपे चले चलाए आपणे भाणे। गुर पूरा गुर देवणहार दाता। एका पुरख मेरी जाता। इक्को वस्त प्रभ दर मंगण, उठणा पए ना किसे वेले प्रभाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमाए, साची जोत आत्म झोली आप भराता। गुरमुख साचे बाल अञ्याणे। पुरख अबिनाशी आपे बख्शे चरन ध्याने। साचे धाम आप बहाए, दस्से इक्क टिकाणे। जोत सरूपी डगमगाए, कलिजुग जीवां दिस ना आए, गूढ़ी नींद सवाए, ना कोई चढ़े शब्द बबाणे। गुरमुख साचे आप जगाए, फड़ फड़ बाहों राहे पाए, साचे रथ आप बहाए, मारे इक्क उडाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे माण, जगत तोड़े सर्ब अभिमाने। तुट्टे माण अभिमानया। वज्जे तीर साची कानया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, चले तीर शब्द निशानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, साचे संतां वेखण आया कर कर वड मेहरबानीआं। संत सुहेले साचे मीत। आपे परखे हरि जी नीत। गुरदुआरे मन्दिर कोई खाली रहण ना देवे मसीत। वांग बक्करे अन्तिम कोहे, सदी चौधवीं रही बीत। गुरमुख साचे संत जनां, सदा रक्खे काया ठंडी सीत। काया ठंडी ठारे, कलिजुग अन्गयार है। गुरमुख साचे जाए तारे, बेमुखां करे ख्वार है। वेले अन्तिम आई हारे, दुखी होई सर्ब नर नार है। गुरमुख विरला करे तन शृंगारे, जिस मिल्या मीत मुरार है। साचा शब्द पहने तन हारे, प्रभ बेड़ा कर जाए पार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे अन्त निबेड़ा, वसाए नगर खेड़ा जिस चरन छुहाए दर द्वार है। सतिगुर पुरख सुजान सदा इक्क रंग है। देवे दात आप भगवान, घर साचे सदा रिहा मंग है। इक्क रखाए आपणी आण, जगत दिसाए भुक्ख नंग है। साचा बख्शे चरन ध्यान, प्रभ वड दाता सूरा सरबंग है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी खेल रचाए, जोत सरूपी डगमगाए, अन्तिम कलि सर्ब रहे भंग है। अन्तिम कलिजुग साजना, सज्जण मीत मुरार। ना कोई दीसे राजान राजना, घर घर दिसे उजाड़। कोई रक्खे ना किसे लाजना, एका उठे साची धाड़। वरते खेल देस माझना, बेमुखां देवे हरि झाड़। गुरमुखां मारे शब्द अवाज़ना, शब्द लिखाए सतारां हाढ़। अन्तिम संवारे साचा काजना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप चबाए आपणी दाढ़।