पुस्तकालयभाग ४

१८ हाढ़ २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर दरबार विच

आत्म अभ्यास, जोग सन्यास। मन रहे उदास, काली रैण पृथ्मी अकाश। ना वखाणे साचे नैण, करे हस्स हस्स रास। रसना दस्से साचा कान्हा, परम पुरख वसे किसे विरले पास। चुकाउँदा रहे लहिण देण, हुक्म हज़ूरी आत्म रास।

हरि संग सदा सुहेला, घर घर क्रोधी हँकारी, जगत ममता मदिमाती करे नास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा जोग जगत चलाए, सोहँ शब्द इक्क जपाए, वसे आस पास। जटा जूट धार अंग भिबूत। गल संगल लक्क तड़ाग, मारन मार वड वड अवधूत। सिर पाई फिरन छार, ताणा पेटा कोई ना जाणे, एका धागा शब्द सच्चा सूत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा शब्द जपाए, गुरमुख साचे संत जनां, आप मिटाए आत्म अन्धेर जगत अन्ध कूप। रिख मुन मुनी मुन धारे। लग्गी रहे सुन, रक्खे बन्द सर्ब कवाड़े। दर्शन होए घड़ी पल, तपदी रहे काया जिउँ अग्न तत्ती हाढ़े। गुरमुख साचे प्रभ आपे चुण, बहाए सच अखाड़े। कवण जाणे हरि तेरे गुण, लेखे लाए चंगे माढ़े। लक्ख चुरासी छाण पुण, गुरमुख साचे संत दुलारिआं, शब्द घोड़ी आपे चाढ़्हे। इक्क कराए साचा वणज वपारया, नाम रंगण काया चोली साची चाढ़े्ह। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां साचे संतां मातलोक आप बणाए दर घर साचे दिसे साचे लाड़े। संत दुलारा हरि प्यारा। साची रंगण रंग रंगाए, किरपा कर अपर अपारा। आदि अन्त जुगा जुगन्त साचे संत हरि संग समाए, आत्म बैठा लाए ताड़ा। बेमुख जीव काची वंग भन्नाए, आप चबाए आपणी दाढ़ा। शब्द घोड़े तंग कसाए, आप आपणा चरन टिकाए, लक्ख चुरासी भंग कराए, लेख लिखाए सतारां हाढ़ा। जोती जोत सरूप हरि, चार कुन्ट चार चुफेर, शब्द सरूपी लए घेर, किसे ना दिसे सन्झ सवेर, लग्गी रहे अग्न बेमुख फिरन नग्न, गुरमुख साचे संत जनां देवे साचा सहारा। धरत मात तेरा लग्गे इक्क अखाड़ा। लग्गे इक्क अखाड़। लेख लिखाए हरि धरत मात सतारां हाढ़। इक्क बणाए जमायत, एका एक जगत कर सोहँ शब्द देवे साची दात। लक्ख चुरासी कीने वक्खर, अन्तिम पुच्छे हरि जी वात। जोत धर हरि रोड़ी सक्खर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपे जाणे जाण पछाणे, एका एक साचा शब्द साचा अक्खर। सज्जण सुहेला हरि, हरि दरगहि साची धर्मसाला। सदा वसे इक्क इकेला। सुणाए शब्द सुहागी गीत, आपे गुर आपे चेला। आपे बणे साचा मीत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पार उतारे मानस जन्म जाणा जीत। संत सुहेला राम सखाई। साचे दर आत्म वजदी रहे वधाई। आपे सुहाए बंक द्वार, शब्द विचार हरि ठंडी ठार, काया अन्दर डूंघी कन्दर आप वहाई। आपे तोड़े वज्जा जन्दर, एका चाबी उत्ते हथ्थ रखाई। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, विच मात दए वड्याई। मात वड्याई भगत दुलारया। आत्म होई रुशनाई, साचा शब्द सुणे धुन्कारया। दूई द्वैती दूर कराई, एका रंगे रंग करतारया। एका रंग मात वखाई, सोलां तन शृंगारया। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम कलिजुग भेख धर, लक्ख चुरासी वेख कर गुरमुख साचे संत प्यारे, देवे नाम एका एक साची टेक जगत उधारया। साचा संग भगत

भगवान। एका जोती एका एक, एथे ओथे दो जहान। कलिजुग माया तन ना लागे सेक, सच्चा देवे पीण खाण। आत्म करे प्रभ बबेक, शब्द देवे नाम बबाण। जोती जोत सरूप हरि, साचा मेल होए साचे संत, साचे घर गुरमुख भगत भगवान। सच घर वसे खोल्हे आत्म दर दुआरा। शब्द कसे रसना तीर आपे खोल्हे बन्द कुआड़ा। अमृत धारा एका वसे, गुरमुख ना साड़े अग्न हाढ़ा। पुरख अबिनाशी सद हिरदे वसे, होए सहाई विच जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां। पंजे दूत जायण नस्से, शब्द सरूपी वज्जे ताड़ा। साचा राह एका दस्से, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत प्यारया, आत्म दर दुआरे सदा सदा सद वसे। आत्म दर द्वार हरि मस्कीन है। एका वसे ग़रीब निवाज़ा, ना कोई मज़्हब ना कोई दीन है। लक्ख चुरासी जिन साजन साजा, एका शब्द सुणाए साची बीन है। जन भगत संवारे आपे काजा, सद होया रहे अधीन है। अन्तिम कलिजुग जोत जगाए देस माझा, मेल मिलाए रूसा चीन है। जन भगतां मारे शब्द अवाजा, बेमुख भन्ने हँकारी बीन है। सोहँ देवे साचा दाजा, धुरदरगाही ल्याआ छीन है। जोती जोत सरूप हरि, लम्बा चौड़ा वडा छोटा कोई ना जाणे ना दिसे किसे महीन है। आत्म दर दुआरा हरि बलकार है। वसदा रहे इक्क चुबारा, जगे जोत निरँकार है। जोत सरूपी पसार पसारा, एका रंग अपार है। अमृत बरखे साची धारा, सद रहे ठंडी ठार है। पुरख पुरखोतम साचा यारा, बणया रहे मीत मुरार है। एका शब्द दस्से गुरमुख साचे हिरदे वसे, चाढ़्हे रंग अपार है। शब्द बाण कसे, बेमुख जायण नस्से, गुरमुखां देवे एका चरन सच्ची सरन प्यार है। जोती जोत सरूप हरि, एका एक सर्ब टेक सच्ची सरकार है। सच सरकार हरि निरंकारया। एका करे सच विहार, आदि अन्त विच संसारया। लोकमात बन्न्हाए साची धार, आवे जावे वारो वारया। साचे संत आप बणाए दुलार, शब्द चलाए अपर अपारया। साचा जाम इक्क पिलाए, नाम ख़ुमार उत्तर ना जाए, गुरमुख साचे सद रक्खे हथ्थ गिरधारया। पूरन इच्छया आत्म काम, आप कराए चतुर्भुज चिट्टे अस्व हो अस्वारया। कोई ना लग्गे दर घर साचे दाम, इक्क कराए साचा वणज वपारया। जन भगतां हरया होया चाम, जगी जोत अगम्म अपारया। मिटे रैण अन्धेरी शाम, कलिजुग मिटाए मेल मिलाए हरि गिरधारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, सद भाणे आपणे समा रिहा। आपणा भाणा प्रभ आपे जाणे। किसे हथ्थ ना आए राजे राणे। कलिजुग भुल्ले रहे माया रुल्ले, होए बाल अञ्याणे। अग्ग लग्गी रहे काया कुले, मायाधारी सुघड़ स्याणे। शब्द पंघूड़ा एका झुले, गुरमुख साचा रंग साचा माणे। गुरमुख साचे पूरे तोल तुले, एका रक्खे हरि चरन ध्याने। दर घर साचे शब्द भण्डारे सद खुल्हे, देवे नाम इक्क अनमुल्ले। जोती जोत सरूप हरि, दरगहि साची माण दवाए, जो जन साचा रसना गाए, कलिजुग जीव अन्तिम अन्त रहे

भुल्ले। हरि नर साचा गुरमुख वेखे संत प्यारा। कलिजुग जीव भाण्डा काचा, भुल्ले अन्तिम वारा। एका पुरख अबिनाशी साचो साचा, आवे जावे वारो वारा। जन भगतां आत्म हिरदे राचा, देवे शब्द सच्ची धारा। बेमुखां मारे इक्क तमाचा, अन्तिम आई मात हारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात मार झात वड दात, आप सुहाए सुहञ्जणी रात, गुरमुखां अन्तिम पुच्छे वात, सतिजुग साचे तेरा देवे सोहँ सच्चा नाम भण्डारा। सोहँ शब्द नाम भण्डारया। तेरी वड सिक्दारी, चार वरन होए हँकारी, मिट जाए जूठी झूठी चार यारी, बणे सच्ची इक्क सरकारया। पंजां चोरां कढ्ढे बाहरी, मारे शब्द इक्क कटारी, ना झल्ले कोई मारया। आत्म अन्दर देवे नाम बहारी, गुरमुख साचे संत जनां, रिहा पैज संवारया। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, चिट्टे अस्व अस्वारया। हरिजन शब्द पछाण, नाम अधारया। हरिजन शब्द पछाण, एका सच उडारया। हरिजन शब्द पछाण, तिन्नां लोकां वसे बाहरया। हरिजन शब्द पछाण, साची वक्खर एका अक्खर, नाम निरँजण नर निरंकारया। हरिजन शब्द पछाण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे देवे गिरवर गिरधारया। हरिजन शब्द पछाण, जगत अमोल है। हरिजन शब्द पछाण, अन्तिम तुले पूरे तोल है। हरिजन शब्द पछाण, गुरमुख साचे संत जन, मिले लाल इक्क अनमुल्लड़ा, रक्खणी वस्त संभाल है। हरिजन शब्द पछाण, जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे सच्चा दान है। हरिजन शब्द पछाण, साची दात है। हरिजन शब्द पछाण, विच लोकमात उत्तम दात है। हरिजन शब्द पछाण, लोकमात वडी इक्क करामात है। हरिजन शब्द पछाण, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान है। हरिजन शब्द पछाण, अट्ठे पहर एका रंग रंगान है। हरिजन शब्द पछाण, नर हरि हरी भगवान, आत्म मिटाए अन्धेरी रैण है। हरिजन शब्द पछाण, अन्धेरी रैण जगत ढंडोरा। हरिजन शब्द पछाण, अन्तिम वेले मौत लाड़ी, अग्गे पिच्छे फेरे घोड़ा। हरिजन शब्द अमोल, किरपा करे सतारां हाढ़ा। हरिजन शब्द अमोल, जोती जोत सरूप हरि, साचा शब्द कन्न सुणाए, गुरमुखां हरि दया कमाए, बेमुखां आत्म अग्न लगाए, कलिजुग वक्त रहि गया थोड़ा। हरिजन शब्द पछाण, साची बाती पुरख अबिनाशी आप जगाई है। हरिजन शब्द पछाण, साची बाणी सोहँ राणी, दो जहानी अचरज खेल रचाई है। हरिजन शब्द पछाण, धुरदरगाही साचा देवे दान, चरन धूढ़ मस्तक देवे आत्म सर कराए इशनान, होए आप सहाई है। हरिजन शब्द पछाण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अट्ठे पहर रहे निगहबान है। हरिजन शब्द पछाण, साची शब्द घनघोर है। हरिजन शब्द पछाण, धुनी धुन्कार है। हरिजन शब्द पछाण, अट्ठे पहर पावे शोर, एका रक्खे आपणी धार है। जन भगतां चुकाए मोर तोर, देवे नाम अपार है। हरि बिन अवर ना दीसे कोई होर, लोकमात ठग चोर यार है। एका चढ़ना शब्द घोड़, रहणा

सद अस्वार है। बेमुखां मारे सिर विच पौड़, उत्ते पाए डाहढा भार है। जन भगतां अन्तिम जाए बौहड़, आपे होए सहार है। वेखे परखे परख पछाणे मिट्ठे कौड़, रसना फिके शब्द कटार है। पढ़न पुरान विचारन वेद वखानण, लभ्भदे फिरन ब्रह्मण गौड़, ना जानण हरि भगवान है। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम अन्त लक्ख चुरासी लए वर, धर्म राए तेरा दर द्वार एका वार दए भर, लोकमात हरि आया दौड़ है। धर्म राए उठ बल धार। जोत सरूपी जामा धार। दोए जोड़ कर निमस्कार। शब्द खण्डा आप उठाया, चिट्टे घोड़े तंग कसाया, पंचम् जेठ होए आप अस्वार। आपे भन्ने वड वड सेठ कौड़े रेठे, गुरमुख रक्खे साया हेठे, देवे शब्द अपार। लक्ख चुरासी करे ख्वारी, धर्म राए होए वड वड भागा। जोत सरूपी साचा जागा। सृष्ट सबाई हथ्थ आपणे पकड़े वागा। गुरमुख साचे संत जनां अन्तिम कलि धोयण आया काया लग्गा झूठा दागा। साचा बीज आप बोण आया, आत्म मारे शब्द सुहागा। इक्क सुणाए साचा रागा। फड़ फड़ बाहों राहे पाउण आया, हँस बणाए कागा। लक्ख चुरासी मेट मिटाए, झूठे मन्दिर आपे ढौहण आया, खेल कराए पहली माघा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंकी जोत जगाई। तिन्नां लोकां वज्जी वधाई। करोड़ तेतीस ख़ुशी मनाई। सुरपति राजा इन्द, चरन प्रीती सेव कमाई। आत्म अतीती इक्क रखाई। पिछली भुल्ल लए बख्शाए। किरपा करे आप रघुराए। छोटे बाले अग्गे लाए। सोलां मग्घर दया कमाए। शब्द घोड़े लए चढ़ाए। एका वाग हथ्थ रखाए। तिन्नां लोकां जाग लगाना। गुरमुख साचे संत प्यारे लाल दुलारे, आप बिठाए सच चुबारे, किरपा करे आप भगवाना। सोहँ बद्धा हथ्थीं गाना। चरन धूढ़ मस्तक लाया, आत्म कराया सच इशनाना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपे होया मेहरबाना। तिन्न अस्सू दया कमाए। दिल्ली जाए चरन छुहाए। लाल किल्हे हरि लिख्त लिखाए। सोहँ इक्क डंक वजाए। कलिजुग तेरा अन्त कराए। सुणे हरि पुकार सदा समरथ है। भव सागर देवे तार, सिर रक्खे दे कर हथ्थ है। अन्तिम पाए प्रभ साचा सार, देवे नाम साची वथ है। आप उठाए गुरमुखां भार, गुरमुख रक्खे खाली हथ्थ है। अचरज खेल करी करतार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, शब्द रक्खी तिक्खी धार, सृष्ट सबाई करे सथ्थ है। जन भगतां देवे चरन प्यार, शब्द उडार विच संसार, आत्म जोती साची वथ है। चढ़ी रहे सद ख़ुमार, आपे मारे तन हँकार, सगल वसूरे जायण लथ्थ है। सोलां करे तन शृंगार, साची सेजा आप बहाए गुरमुख सुलक्खणी नार, अन्त रहाए शब्द साचे रथ है। मेल मिलाए वारो वार, कर विचार हरि गिरधार, हथ्थ आपणे रक्खे नत्थ है। शब्द घोड़े हो अस्वार, तिन्नां लोकां पावे सार, दहि दिश चरनां हेठ रिहा मथ है। परम पुरख एका धार, साची जोत करे उज्जयार, गुरमुखां मैल धोती आए चल्ल दरबार,

आप उठाए आत्म सोती, मुख चुआए अमृत साची धार, जोती जोत सरूप हरि, महिंमा जगत अकथ्थ है। अकथ्थ कथा कहाणी हरि बनवारया। जन भगतां देवे अमृत आत्म साची बाणी, सोमा फुट्टे अपर अपारया। साची रुत्ती आप सुहानी, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। जन भगतां चुकाए जम की कानी, देवे शब्द उडारया। सच्चा देवे पीण खाणी, नाम वस्त अपारया। बेमुखां अन्तिम आई हानी, भुल्लया हरि गिरधारया। गुरमुख विरला करे पछाणी, साचा शब्द जिस विचारया। चौथे जुग आप विछाए लक्ख चुरासी ताणी, जीव जन्त सर्ब हंकारया। भेव खुल्हाए चुकाए खाणी बाणी, प्रगट जोत निहकलंक नर अवतारया। सोहँ शब्द बणाए सतिजुग राणी, प्रभ करे तन शृंगारया। धुरदरगाही आई बाणी, अन्तिम समां कलिजुग हरि विचारया। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम अमृत आत्म भण्डारे देवे भर, चार वरन खुल्हाए एका दर, ऊँच नीच राउ रंक एका एक करे खेल जगत महानयां। गुरमुख सच द्वार, सदा अडोल है। एका मंगे चरन प्यार, आत्म सुंनी रिहा खोल्ह है। अमृत मंगे साची धार, मुख कँवल रिहा खोल्ह है। हरि देवे कर प्यार, जन भगतां वसे कोल है। काया करे ठंडी ठार, बजर कपाटी देवे खोल्ह है। दर घर साचे आपे पाए सार, साचे हट्ट भगत वणजारा हरि पूरा तोले तोल है। एका देवे नाम भण्डार, सोहँ नाम अनमोल है। कलिजुग जीव ना जाणे कोए गंवारा, जोत सरूपी रिहा बोल है। आदि अन्त हरि पसारा, साचा शब्द वजाए ढोल है। साचे संतां देवे नाम भण्डारा, विच मात रिहा खोल्ह है। आपे बणे फेर वणजारा, मंगण जाए रसना बोल है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धर नर हरि, जन भगतां सदा वसे कोल है। जन भगतां सदा बख्शिंदड़ा। डेरा लाए साचे घर, अन्ध अंध्यानी अन्धड़ा। आपे देवे साचा वर, भरमां ढाहे झूठी कंधड़ा। जोती जोत सरूप हरि, शब्द हथौड़ा ल्या फड़, काया गढ़्ह गया चढ़, आपे तोड़े हँकारी जन्दरा। काया गढ़्ह चढ़ ललकारे। अन्दर गया वड़, जोत सरूपी नैण मुँधारे। पंजां चोरां लए फड़, शब्द मारे साची मारे। बेमुखां ना दिसे झूठे धड़, गुरमुखां सोहे काया महल मुनारे। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां देवे साचा नाम धना, आप मनाए मन मन्ना, शब्द सुणाए इक्क कन्नां, आप देवे साचा नाम भण्डारे। नाम भण्डारा वंडे हरि रघुराईआ। गुरमुखां आई वंडे, साची वंड आप कराईआ। लक्ख चुरासी होए रंडे, मदिरा मास मुख लगाईआ। आत्म होई सभ दी रंडे, कन्त सुहाग ना कोई हंढाईआ। करे खेल सर्ब वरभण्डे, राजे राणे हरि डन्ने, शब्द डण्डे हरि पंचम् जेठ रिहा उठाईआ। नंगी होई सभ दी कंडे, शब्द खण्डे रिहा वढाईआ। वेखे खेल हरि ब्रह्मण्डे, तिन्नां लोकां पए दुहाईआ। प्रभ भन्ने आत्म रंडे, साचे सिख मिले वड्डयाईआ। पुरी इन्द्र हरि आपे वंडे, बाल अञ्याणे होए सहाईआ। आपे होए हरि जी वंडे, सत्तां

दीपां तिन्नां लोकां वाह वाह वंड कराईआ। करे वंड सच्ची सरकारा। कलिजुग अन्तिम आई कंड, आया पासा हारा। कलिजुग अन्तिम किसे ना मिले कन्त प्यारा। चार कुन्ट पैंदी डण्ड, कोए ना जाणे शब्द अपारा। आत्म भरया हरि घमंड, गुरमुख विरला प्रभ साचे दी साची नारा। निहकलंक देवण आया दंड, जोत सरूपी लै अवतारा। आपे करे खण्ड खण्ड, शब्द खण्डा मारे दो धारा। चार कुन्ट चण्ड प्रचण्ड, निहकलंक बणे साचा लेख लिखारा। अचरज खेल मात वरताई, दोवें रक्खीआं हरि जी तिक्खीआं धारां। तिखी धार शब्द कटार है। प्रभ साचे सुणी सच पुकार है। आई दर करी पुकार है। कलिजुग अन्तिम आई तेरी वार है। प्रगटे जोत निहकलंक बली बलकार, मेट मिटाए अन्ध अंध्यार है। चिट्टे अस्व हो अस्वार है। जन भगतां मिटाए आत्म शंक, देवे शब्द उडार है। इक्क थां बहाए राउ रंक, ऊँच नीच ना कोई विचार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, देवे वधाई जगत वड्याई दोए जोड़ करन निमस्कार है। संत प्यारा जगत जवान है। एका साचा सच्चा घर बाहरा, दीप जगाया जोत महान है। मानस जन्म मात संवारा, प्रभ करया चरन ध्यान है। काम क्रोध ममता मोह जगत धरो विच मात झुलाया। धर्म सच्चा निशान है। एका वेख्या सच द्वार है। पूरा गुर जिथ्थे निगहबान है। साचा मिल्या जगत भण्डारा, नाम दान जगत महान है। बणया आप हरि वरतारा, किरपा करी महान है। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, साचा देवे शब्द निशान है। साचा शब्द निशान जगत प्रभ झुल्लणा। बेमुखां अन्तिम आउणी हान, कोई ना पाए मुल्लना। गुरमुख साचे करन पछाण, कलि पूरे तोल तुलना। चढ़े रहण शब्द बबाण, कलिजुग माया वेख ना रुल्लणा। एका मिल्या नाम खज़ान, पुरख अबिनाशी कदे ना भुल्लना। साचा देवे जीआ दान, भाग लगाए साची कुलना। चरन धूढ़ करे इशनान, चरन प्रीती घोल घुलणा। आपे तोड़े आत्म माण, गुरमुख साचे अन्तिम कल, विच मात दे ना रुलणा। चरन प्रीती जोड़े हरि भगवान, जोती जोत सरूप हरि, अमृत साचा सीर प्याए हउमे विच्चों पीड़ कढाए, बज़र कपाटी चीर वखाए, गुरमुख आत्म मूल ना डुल्लणा। जगत जुगत विच मात हरि करे कराए आप। साची मुक्त गुर चरन कर मारे तीनो ताप। अमृत प्याए साचा सीर इक्क जपाए साचा जाप। जन भगतां भण्डारे रिहा भर, सृष्ट सबाई जाए कांप। धुरदरगाही धरत मात देवे वर, किरपा कर हरि धरत मात तेरी आसा पूरत। सच वस्त तेरी झोली पाए, पल्ले दात साची बन्न्ही। कलिजुग बोली प्रभ आप व्याही, बेमुखां आत्म अन्तिम डन्नी। साची चोली तन छुहाई, शब्द डोरी नाल बन्न्ही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे आप जगाए बेमुखां आत्म रक्खे अन्न्ही। धरत मात हरि भाग लगाया। आत्म दित्ती मात दात, गुरमुख साचा गोद बहाया। आपे वेखे मार झात, चारे दिशा हरि रघुराया। आपे बैठा

रहे इकांत, शब्द सुनेहड़ा जगत चलाया। करे खेल हरि बहु भांत, साध संत किसे भेव ना पाया। ना कोई वखाणे पात जात, रंग रूप किसे दिस ना आया। इक्क निभाए प्रभ चरन नात, दूई द्वैती पड़दा लाहया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वार आपणा बाणा साचा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। धरत मात तेरी गोदी लाल। अन्तिम कलि रक्ख संभाल। बेमुख भुलाए कर वल छल, गुरमुख देवे इक्क अनमुल्लड़ा लाल। कोए ना सके मार जल थल, फल रहण ना देवे किसे डाल। वेख वखाणे जल थल, सिंध सागर वेखे सर्ब संसार। ना लाए घड़ी पल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका धाम रहाए सदा सदा अचल्ल। धरत मात जगत सुहागण। गुरमुख साचे संत जन, आत्म सद सद जागण। साचा मिले नाम धन, होए रहण सदा बैरागण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज माया आप वरताई, आत्म हँकारी जगत कराई, मगर लगाई माया नागण। धरत मात प्रभ दए हुलारा। इक्क बणाए जगत निशानी वड महानी, साचा मन्दिर महल मुनारा। साढे तिन्न हथ्थ रक्खी कानी हरि भगवानी, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। आदि जुगादी सद ब्रह्मादी शब्द अनादी, जुगा जुगन्तर बन्न्हे धारा। भेव ना जाणे हरि बोध अगाधी माधव माधी, आपे जाणे आपणी सारा। जोती जोत सरूप हरि, सदा अटल अचल रखाए सिँघ मनजीत तेरा सच्चा घर बाहरा। चार जुग चार द्वारी। करे कराए हरि निरँकारी। ढौंहदा आए वारो वारी। बणाउँदा रहे पैज संवारी। साचा शब्द सुहागी कन्न सुणाउँदा रहे, जन भगत बणाए वणज वपारी। एका साचा रंग रंगाउँदा रहे, तिन्नां लोकां खेल अपारी। गुरमुख सोए बाहों पकड़ प्रभ आप जगाउँदा रहे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे देवे आप सच्ची सरदारी। चार जुग चार चुफेरे। साढे तिन्न हथ्थ रक्खे प्रभ जी घेरे। विच टिकाए साची वथे, अन्तिम कलिजुग मुक्कण झेड़े। बेमुखां पाए हरि जी नत्थे, आप उजाड़े नगर खेड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सद बन्न बेड़े। चार वेद अछल अछेदा। चार कुन्ट चार चुफेरे, एका हरि सदा अभेदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात राह चलाए चार वरन चलाए सेधा। घर साचे वज्जी वधाई, मेल मिलावा पुरख अपार है। घर साचे वज्जी वधाई, जन भगतां देवे ठंडी छाँ हरि निरँकार है। घर साचे वज्जी वधाई, जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जन रिहा पैज संवार है। घर साचे वज्जी वधाई, हरि कन्त सुहागी पाया। घर साचे वज्जी वधाई, मात पताली साची बणता, पुरख अबिनाशी रसना गाया। घर साचे वज्जी वधाई, मिले वड्याई विच जीव जन्त, हरि हिरदे सच वसाया। घर साचे वज्जी वधाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुनेहड़ा गुर संगत आप सुणाया। सच सुनेहड़ा जगत उपदेशा। प्रभ अबिनाशी मात देवे जोत सरूपी धारे भेसा। गुरमुख

विरला प्रभ दर लेवे, भुल्ले रहण नर नरेशा। जोती जोत सरूप हरि, आपे करे कराए विच मात साचा वेसा। घर साचे वज्जी वधाई, शब्द घनघोर है। घर साचे वज्जी वधाई, नस्स जायण पंजे चोर है। घर साचे वज्जी वधाई, जन भगतां बन्न्हे शब्द सरूपी डोर है। घर साचे वज्जी वधाई, आप माल चराए धन्ने, जन भगत भाग मथोर है। आपे पीए छाछ छन्ने, एका नर हरि दूसर दिसे ना कोई होर है। काया चोली तन मन भिन्ने, वेखे काया अन्ध घोर है। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त सद वसे भगतां कोल है। जन भगत हरि नाम वखाणे। आप चलाए आपणे भाणे। जन भगत हरि साचा जाणे। देवे दरस आप भगवाने। जन भगत सुख साचा माणे। प्रभ उज्जल करे मुख विच जहाने। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जन भगतां खड़्हा रहे सराहणे। साचा मन्दिर आप बणाया। साढे तिन्न हथ्थ अन्दर हरि जी आप रखाया। शब्द सरूपी मारे जन्दर, पीर फ़कीर औलीए गौंस कुतब, आपणे हथ्थ विच रखाया। चारों कुन्ट कोई ना मारे धौंस, शब्द संगल हरि आप गाया। साची जोत ना कोई तोले तोल तुलाए ना रती मासा औंस, जन भगतां आत्म जोती आप जगाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिउँ होए रुशनाए सहँस। साचा मन्दिर छोटी ताकी। मुकावण आया जगत बाकी। गुरमुखां आप समझावण आया, वेले अन्तिम हरि पड़दा ढाकी। हरि आपणी गोद उठावण आया, अन्तिम मारी मात झाकी। छोटे बाले तेरी बणत बणावण आया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा जाम प्याए, बण के मात साचा साकी। साचा मन्दिर आप सुहाया। शब्द जन्दर हरि लगाया। चित्रगुप्त तेरा साचा मन्दिर, हरि साची बणत बणाया। दिसे जगत अन्धेरी कन्दर, दीपक जोती विच टिकाया। दर दर भौंदे फिरन जीव बन्दर, पुरख अबिनाशी किसे हथ्थ ना आया। पकड़ उतारे उचे टिल्ले गोरख मच्छन्दर, जटा जूट धार जोग सन्यास होए उदास, मन वैराग सर्ब कराया। जन भगत जंज़ाले जायण भाग, एका सुण साचा राग, पकड़े प्रभ साचा वाग, साचे घर लए बहाया। आपे धोए पिछले दाग़, हँस बणाए जीव काग, गुर चरन जन जाए लाग, मस्तक धूढ़ी चरन छुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली हाढ़ नींह रखाया, सतारां हाढ़ पूर कराए, वीह सौ ग्यारां बिक्रमी नींह रखाया। रक्खी नींह हरि अपारी। कलिजुग तेरी ढहिंदी जाए जगत उसारी। सृष्ट सबाई इक्क दूजे दे नाल खहन्दी जाए, डूंघे वहिण वहन्दी जाए वारो वारी। लाड़ी मौत घर घर बहिंदी जाए, भाणा हरि का सहन्दी जाए, विरले जीव कलि संसारी। शब्द सुनेहड़ा कहन्दी जाए, हथ्थीं लाउँदी मैहन्दी जाए, निहकलंक प्रगटे नर निरँकारी। जोती जोत सरूप हरि, साढे तिन्न हथ्थ उचे मन्दिर करे तेरी उसारी। रक्खी नींह चार चुफेरा। सृष्ट सबांई आपे देवे एका गेड़ा। चार कुन्ट प्रभ अबिनाशी आपे पाए घर घर

झेड़ा। कलिजुग तेरा अन्त कराए, कोए ना दिसे नगर खेड़ा। गुरमुख विरला आप बचाए, अन्तिम वेले बन्न्हे बेड़ा। एका साचा राह दिसाए, सोहँ साचा जाप जपाए, आप दिसाए सद नेरन नेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे मन्दिर कर उसारी, धरत मात तेरी सुण पुकारी, आप कराए तेरा खुल्ल्हा वेहड़ा। खुल्ल्हा वेहड़ा जगत वैराना। कलिजुग मुक्के झेड़ा, जगे जोत भगवाना। सच गेड़ हरि आपे गेड़ा, करे खेल वाली दो जहानां। जन भगतां बन्न्हे आत्म बेड़ा, देवे नाम निशाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, नर विष्नूं भगवाना। तन मन्दिर हरि उसारे। अचरज खेल कलिजुग अन्तिम करे आप गिरधारे। भगत भगवन्ती मेल साचा, दोए सोहण इक्क दुआरे। साचा चढ़े रंग बसंती, केसर टिक्का चन्दन चौंकी अमृत धारे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आप वहाए अन्तिम कलि वहन्दी धारे। भगतन सेवा हरि इक्क कराए। जगत देवे साचा मेवा, सोहँ फल लगाए। प्रगट होए हरि देवी देवा, सुरपति राजा इन्द सहाए। जुगा जुगन्तर कीती सेवा, कलिजुग अन्तिम लेखे लाए। पुरख अबिनाशी लेखे लाए, लहणा देणा सर्ब चुकाए। रसना गाया हरि साची जिह्वा, दर घर साचे माण रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा झण्डा सत्त रंग आपणी हथ्थीं विच मात झुलाए। आप झुलाए जगत निशाना। साची रंगण नाम रंगाना। सति सतिवादी पुरख अनादी, कलिजुग दाग़ सर्ब मिटाना। आत्म जोती शब्द बांधी, दीपक जोती जगे महाना। गुरमुख विरले मात लाधी, सदा ब्रह्मादी हरि विस्मादी, आप आपणे विच समाना। शब्द चलाए बोध अगाधी, सतिजुग साचा मात उपजाना। गुरमुख साचे रसन अराधी, एका हरि श्री भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धर, सोहँ देवे साचा दाना। देवे दान गुण निध दाता। मारे शब्द बाण, गुणी गुणवन्त सर्ब ज्ञाता। जन भगतां छुटे पीण खाण विच जहान, साची जोती मेल मिलाता। साचा देवे शब्द बबाण, अन्त उडान साचे धाम आप बहाता। साचा नाउँ रसना गान, पुरख अबिनाशी साचा पाण, साची गोदी आप उठाए आपे बण पिता माता। मातलोक ना आए हान, झुलदा रहे सदा निशान, उत्तम होई साची जाता। जगत चुक्की जम्म की कान, लगा फल काया डाहण, दरगहि साची मिली साची दाता। किरपा करी आप भगवान, जोती जोत सरूप हरि, देवे माण ताण तिन्नां लोकां दीपां सत्तां। गुर संगत तन साचा रंगणा। इक्क द्वार पुरख अबिनाशी साचा मंगणा। सर्ब घट घट रक्खे वास, कटे भुक्ख नंगणा। लाहे सर्ब उदासी, मानस जन्म ना होए भंगणा। किसे हथ्थ ना आवे पंडत काशी, ना फसे विच किसे फंदना। बेमुख जीव करन हासी, आत्म होई ना परमानंदना। गुरमुख साचे सद बलि बलि जासी, आपे बन्न्हे शब्द डोरी साचे तन्दना। मिलाए मेल हरि शाहो शाबाशी,

दोए जोड़ चरन कँवल गुरमुख साचा करे बन्दना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा सीर प्याए, इक्क उपजाए साचा सुख परमानंदना। परमानंद परम सुख पाण। एका राखो प्रभ चरन ध्यान। साचा सखी सुहेला सुख देवे निधान। साची रीती जगत भाखो, देवे जीआ दान। मिले मेल अलक्खणा अलाखो, जोती जगे हरि महान। अन्तिम वेले पति आपणी राखो, पड़दे कज्जे विच जहान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा शब्द सुणाए कान। साचा शब्द भगत वणजारा। दर घर साचे बहाए, करे चरन प्यारा। हउमे ममता तृष्ना रोग गंवाए, दूई द्वैती कढ्ढे बाहरा। आत्म चिन्ता सोग मिटाए शब्द लगाए साचा नाअरा। लोकमात जगत विजोग गंवाए, इक्क वखाए साचा घर बाहरा। अन्तिम सन्झ सवेर इक्क कराए, नर हरि हरी हरि निरँकारा। आत्म रस साचा भोग कराए, अमृत देवे ठंडी धारा। हउमे विच्चों रोग गंवाए, मारे शब्द कटारा। दुरमति मैल गंवाए, नाम साबण लाए अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, चार वरना इक्क खुल्हाया सच्चा दुआरा। सच दुआरा हरि एका खोल्हे। जोत सरूपी शब्द साचा बोले। सृष्ट सबाई होई अन्ध कूपी, पूरा तोल ना कोई तोले। करे खेल हरि सति सरूपी, वसे काया सच्चे डोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आपे देवे शब्द झकोले।

१९ हाढ़ २०११ बिक्रमी डेरा जैमल सिँघ गुरचरन सिँघ सतिसंग घर ब्यास

सुणया सच दरबार, मन बैरागया। एका वेखे सच्चा घर बाहर, गुर पूरा जिथ्थे जागया। वेख वखाणे सर्ब संसार, कोए ना धोवे काया दाग़या। एका गुर पूरा कर्म रिहा विचार, जन आए चरनी लागया। आत्म देवे शब्द उडार, मोहि होए वड वड भागया। हउमे ममता देवे मार, शब्द सुणावे साचा रागया। पंजां चोरां कढ्ढे बाहर, आपणे हथ्थ पकड़े काया वागया। हरि होए ना कदे ख्वार, दर साचे आया भागया। मिले नाम एका अपर अपार, होए नार कन्त सुहागया। काया होए ठंडी ठार, ना डस्से कलिजुग माया नागया। अमृत देवे साची धार, जगत बिरहों विछोड़ा जाए भागया। दोए जोड़ सच्ची निमस्कार तेरे सच दरबार, पहली वार हरि निरँकार इक्क सुणाए अनहद धुन साचा रागया। आए दर दरबार सच हज़ूर है। गुर आसा मनसा पूर, भरम भुलेखा करना दूर है। आपणी किरपा देणी कर, एका देवे साचा नूर सर्बकला भरपूर है। लोकमात वड दाता, गुर पूरा सदा रहे हाज़र हज़ूर है। गुर पूरा होए मेहरवान, दर मंगण आए दूरन दूर है। गुर पूरे तेरी नाम वधाई। दुरमति मैल काया जाए, मस्तक जोती साचा मेल मिलाई। अचरज़ खेल साचे धाम, नाद धुन राग

सुणाई। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, गुरमुख साचे संत जनां रिहा मात जगाई। गुर पूरा मेहरवान। एका देवे आत्म सुख ब्रह्म ज्ञान। काया मैल धोए, एका बख्शे चरन ध्यान। साचा दर ना कोई सुझे, एका मंगे निर निरबान। अट्ठे पहर होए निगहबान। निगहबान हरि तेरे दर दरबारे। मंगण आए बण भिखारे। सच वस्त हरि झोली पाए, दूई द्वैती पड़दे लाहे, रंगण चढ़ाए नाम अपारे। साची भिच्छया घर साचा पाए, काया दुखड़े उतरे भारे। जोती जोत सरूप हरि, सतिगुर साचे देह भाण्डे काचे, गुर पूरा सदा पैज संवारे। एका नाम दर मंगणा। काया चोला अन्तिम अन्त, दर घर साचे रंगणा। एका मंगणी साची मंग, घर साचे मूल ना संगणा। शब्द घोड़े कसे तंगना। मानस जन्म ना होए भंगणा। एह तोड़े काया काची हँगता, होए सहाई सदा अंग संगणा। पुरख अबिनाशी साचा मेल मिलाईं, रक्खीं हथ्थ सिर मेरे उत्ते कदे ना होए नंगना। नंगा होए ना मेरा सिर मेल मिलावीं साचे हरि, साचे घर आप वसावीं दया कमाईं, चरन लगाईं। सदा सिर रहे हथ्थ, आत्म जोती आप जगाईं। अन्ध अन्धेर दईं मिटाईं। निराहार हारनिर अन्तिम कलिजुग दया कमाईं। फड़ के बाहों राहे पाईं। प्रगट हो दरस दिखाईं। हउमे ममता मैल गंवाईं। निहकलंक नरायण, नर करे इक्क रुशनाई। एक नाम फ़कीरी दान। मंगण आया दर दरबान। गुर पूरा होए मेहरवान। आत्म मारे शब्द बाण। पंजां तत्तां चोरां पंजां जूठे झूठे बेईमान। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, अमृत फल खवाए, गुर पूरा सदा रखवाल है। आपे दे समझावे मतां, आत्म सर सरोवर सदा इशनान करान है। किसे नाड़ी दिसे ना झूठी रत्ता, आपे जाणे मित गति, गति मितक सद मेहरवान है। कलिजुग लोकमात लग्गे तत्ता, किरपा करे श्री भगवान है। जोती जोत सरूप हरि, सतिगुर साचे साचा देणा एका सच्चा नाम दान है। नाम दान देवे भगवाना। किरपा करे वाली दो जहाना। जो जन आए चल दुआरे, खाली कोए ना जाणा। अन्तिम अन्त अमृत देवे साची धारी, अमृतसर करे इशनाना। जोती जोत सरूप हरि, गुर मेल मिलाए चरन लगाए, अन्तिम कर कर बहु बिधनाना मेल मिलाना। गुर बनवारी मंगण आए चल्ल द्वारी। काया चोली काली सूसी, मैल ना उतरे भारी। कोई ना पढ़ी जाए पोथी, इक्को दे शब्द उडारी। एह काया होई कौड़ी थोथी, विच वड़या काम क्रोध हँकारी। दुरमति मैल घर साचे धोती, एका मारी साची हँस उडारी। जोती जोत सरूप हरि, किरपा कर दे वर, आए दर वखा घर, जिथ्थे वसे साचा हरि, तिन्नां लोआं सदा बाहरी। आत्म खोल्ह दर हरि द्वार है। किरपा कर गिरधार, दे दरस अपर अपार है। आप चुकाए जम का डर, लक्ख चुरासी गेड़ निवार है। भाणा तेरा लए ज़र, शब्द घोड़े कर अस्वार है। घर साचे नहाउणा पए साचे सर, दुरमति मैल लए उतार है। चरन लाग जाईए तर, मानस जन्म ना आउणा दूजी वार है। साची वस्त

आत्म झोली लए भर, गुर दर भरे सदा भण्डार है। एको देवे साचा वर, रहे आत्म सदा ख़ुमार है। एका एक लैणा कर, दूई द्वैती भेव निवार है। एका दिसे साचा घर मेट मिटाए शरअ शरायती, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एक बख्शे सरन चरन चरन सरन सदा प्यार है। अचरज खेल प्रभ साचे कीती। गुरमुख मानस देही गुरमति प्रभ परखे एका नीती। धुरदरगाही आया सच स्नेही, सद काया रहे अतीती। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगण आए तेरे दर, रहे काया सीतल सीती। काया सीतल सीत है। मानस जन्म जाईए जीत, अचरज चले जगत रीत है। हरि किसे ना मिले मन्दिर गुरदुआरे विच मसीत है। अचरज तेरी रीत है। जोती जोत सरूप हरि, एका दे साची सरना, जगत चुकाए मरना डरना, आप खुल्हाए हरना फरना, सदा गाईए सुहागी गीत है। सुहागी गीत सद सद गावणा। पुरख अबिनाशी साचा पावणा। सोहँ साचा जापा मारे तीनो तापा, प्रगट करे गुर पूरा आप सोया हरि जिस जगावणा। लक्ख चुरासी रही कांप, कलिजुग कर्म वध्या पाप, गुरमुख साचे सतिगुर पूरे साची जोत जगावणा। आपे बणे पिता माई आपे बाप, फड़ फड़ बाहों गोद उठावणा। एका रसनी साचा जाप, दूजे दर ना सीस झुकावणा। जोती जोत सरूप हरि, एका फड़या तेरा लड़, लग्गी प्रीती तोड़ निभावणा। लग्गी प्रीती निभे तोड़े। गुर पूरा मुख कदे ना मोड़े। चढ़या शब्द घोड़े। अट्ठे पहर गुरमुख तेरे दर दुआरे, आउँदा जांदा रहे सदा सद हरि वागां मोड़े। सति संतोखी हल साचा जोड़े। एका अमृत फल लगाए गुरमुख साचा खाए, बेमुखां दिन रहि गए थोड़े। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मंगण आए तेरे दर, कलिजुग वेला अन्तिम आया, चारों कुन्ट अन्धेरा छाया, कोए ना जाणे पिता माया, तेरा दित्ता सर्ब भुलाया, दासन दास अन्तिम वार दर तेरे बौहड़े। देवणहार दातार गुर गोपाल है। जन मंगण आए भिखार है। देवे पैज संवार है। देवे शब्द तन शृंगार, गल पहनाए सोहणा हार, साचा बख्शे चरन ध्यान है। लोकमात देवे तार है। एका दस्से शब्द धार, वसे दस्म दुआर है। गुरमुख विरला जाणे विच संसार, लक्ख चुरासी मानस जन्म जाए हार है। प्रभ अबिनाशी जन भगतां आप पछाणे, दरगहि साची देवे माणे, आत्म देवे प्यार है। आप बणाए सुघड़ स्याणे। गुरमुख साचे बाल अञ्याणे। गले लगाए गुण निधाने। आत्म मारे साचा बाणे। पंजां दूतां पए झाड़, विच्चों कढ्ढे काम क्रोध हँकार लोभ मोह माण महाने। किसे हथ्थ ना आए राजे राणे। आत्म अन्धे झूठे धन्दे, वड वड सुघड़ स्याणे। मदिरा मासी पापी गन्दे, मिले इक्क भगवाने। जोती जोत सरूप हरि, एका किरपा देणी कर, देणा शब्द इक्क निधाने। देणा शब्द निधान सर्ब गुणवन्तया। पाया झोली सच्चा दान, मिले हरि भगवन्तया। सदा सद हरि मेहरबान, आदिन अन्तया। तेरा दित्ता जीव खाण, गुर

पूरे हाज़र हज़ूरे सच सच्चे कन्तया। घर साचे देवे माण, सच्चा मारीं शब्द बाण, आत्म ब्रह्म ज्ञान, तुट्टे जगत झूठा माण, करे दास बेनन्तीआ। प्रगट हो नर हरि श्री भगवान, दया अधारी वड संसारी, जोत निरँकारी महिंमा अपारी, चरन बलिहारी, जीवां जन्तां विच रहन्तया। जीव जन्त सद हरि वसेरा। कलिजुग तेरा अन्त, चारों कुन्ट होया अन्धेरा। गुरमुख विरला पाए संत, गुर पूरा आप जगाए लोकमात पाए फेरा। जन भगतां साची बणत आप बणाए, आत्म अन्ध अंध्यार मिटाए, महिंमा बड़ी अगणत। जोती जोत सरूप हरि, किसे जणाए गुरमुख साचे संत। लक्ख चुरासी तेरा गेड़ा आप चुकांयदा। जो जन मंगण आए दर, झूठी छेड़ जगत छिड़ांयदा। आत्म रक्खे खुल्हा वेहड़ा, साची सेज विछांयदा। दोहां धिरां दा करे निबेड़ा, पिर नारी आप अखवांयदा। आप वसाए काया नगर खेड़ा, नार सुहागण गुरमुख साचे साचा कन्त मिलांयदा। बेमुख जीव जगत दुहागण, कोए सार ना पांयदा। गुरमुखां सुणाए साचा रागण, साची धुन उपजांयदा। अन्तिम कलि सो जन जागण, जिस पूरा गुर जगांयदा। मिलावे मेल लिख्या धुर, लिख्या लेख ना कोई मिटांयदा। प्रभ दर्शन को लोचन सुर, हथ्थ किसे ना आंयदा। गुरमुख साचे आप चढ़ाए शब्द घोड़, धुरदरगाही वागां मोड़, सच धाम बहांयदा। अन्तिम वेले आए दौड़, गुरमुखां गुर साचे जाए बौहड़, अन्तिम गोद उठांयदा। बेमुख जीव भन्ने रीठे कौड़, शब्द हथौड़ा सिर लगांयदा। जन भगतां एका लाए शब्द पौड़, दरगहि साची साचे धाम वसांयदा। आपे परखे मिट्ठे कौड़, गुरमुख साचे संत जनां, किरपा कर साचा हरि, अन्तिम जोती मेल मिलांयदा।

१९ हाढ़ २०११ बिक्रमी चरन सिँघ दे नवित्त तरन तारन ज़िला अमृतसर

हरि संत धाम न्यारा। हरि संत घर इक्क आपारा। हरि संत हरिजन टेक, शब्द अधारा। हरि संत बुध बबेक, आत्म जोत उज्जयारा। हरि संत सद नेत्र लए पेख, निरगुण रूप अगम्म अपारा। निरगुण रूप जन संत लोड़े। दूसर नाल ना संग जोड़े। एका घाले साची घाल, जगत जंज़ाल तोड़े। आत्म वेखे इक्क अनमुल्लड़ा लाल, काया झूठे डोले। गुरमुख विरला लए भाल, जोत सरूप दर बैठे कोले। सच प्रीती अन्तिम निभे नाल, भगत जन कदे ना डोले। शब्द सरूपी इक्को ताल, इक्क दूजे दे वसे कोले। हरि संत सदा सदा प्रितपाल, गुरमुख आत्म सदा बोले। फल लगाए इक्क काया डाल, धर्म कंडे साचे तोले। चले जगत अवल्लड़ी चाल, मनमुखां रक्खे पड़दे ओहले। साचे संत तोड़ जम काल, साचा रंग चढ़ाए चोले। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म अन्दर साचे मन्दिर डूंघी कन्दर सद सद हस्स हस्स

बोले। भगत भगवान इक्क निशाना। मिल्या जीआ इक्को दाना। एका नाम एका काम, एका सच्चा शब्द बबाणा। एका एक प्याए साचा जाम, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटाना। जोत सरूपी घनईआ शाम, दुष्ट सँघारे जिउँ रावण रामा। जन भगतां सुक्का हरया करे काया चामा। जोत जगाए हरि महाना। जुगो जुग जन भगतां साचे संतां, जोती जोत सरूप हरि, प्रगट जोत नाम रखाए विच जहाना। भगतां नाम जगत वड्याई। साचा राह सृष्ट सबाई आप वखाई। इक्क वसे हरि हर थांउँ, आत्म खोजो भाई। दूसर कोई दिसे ना, निरगुण रूप जोत रघुराई। जोती जोत सरूप हरि, एका एक वेस अनेक, जन भगत टेक पूरन बूझ बुझाई। तन जन साचा मन्दिर है। प्रभ अबिनाशी जोत सरूपी वसे अन्दरे अन्दर है। इक्को शाह वडा भूपन भूपी, डेरा लाए डूंघी कन्दर है। निरगुण जोत रूप सति सरूपी, बेमुख लभ्भे बाहर जूठे झूठे मन्दिर है। ना कोई रंग ना कोई रूपी, जोती जोत सरूप हरि, उचे टिल्ले फिर फिर थक्के गोरख मच्छन्दर है। साचा सज्जण सुहेल साचा मीत है। जन भगतां कराए मेल, पुरख अतीत है। आत्म जोती आप जगाए बिन बाडी बिन तेल है। काया रक्खे ठंडी सीत है। अचरज किया पारब्रह्म कलि खेल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां आदि अन्त जुगा जुगन्त परखे साची नीत है।