२० हाढ़ २०११ बिक्रमी पाल सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर ज़िला अमृतसर
पवण जोत जोत पवण जगत मसाणा। शब्द गोत गोत शब्द, वरन अवरन हरि आप चलाना। साचा हल हरि रिहा जोत, तिन्नां लोकां वड किरसाणा। दुरमति मैल रिहा धोत, आत्म उपजे नाम निधाना। कलिजुग जीव रिहा सोत, विसारया नर हरि श्री भगवाना। गुरमुखां खोल्हे बन्द सोत, जोत जगाए तन महाना। मूर्ख मुग्ध अञ्याणे रहे रोत, परम पुरख ना मात पछाणा। सृष्ट सबाई एका दिसे चरन प्रीती साची गोत, भरम भुलेखे दूर कराना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच घर साचा हल आप चलाना। अमृत पाए साचा जल, धरत काया सिंच वखांयदा। नाम लगाए साचा फल मनमुखां हथ्थ ना आंयदा। आप रखाए निहचल धाम अटल्ल, गुरमुखां चोग चुगांयदा। हरी करे काया खल्ल, जोत नूर इक्क वसांयदा। आत्म सेजा बैठा मल्ल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ रोज़ी रिज़क आप पुचांयदा। ना वेखे अज्ज कि कल, अट्ठे पहर संग समांयदा। सद वसे जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़, डूंघी कन्दर हरि आप रहांयदा। लक्ख चुरासी जाए दल, एका गेड़ा कलिजुग दवांयदा। गुरमुख साचा रहे अटल्ल, चरन प्रीती सेव कमांयदा। महाराज शेर सिँघ
विष्नूं भगवान, पहली हाढ़ी गुरमुख साचे संत जनां लोकमात साची नींह रखांयदा। गुरमुख सदा अटल्ल, शब्द जैकार है। लोकमात दर जाए मल्ल, एका टेक पुरख करतार है। चरन प्रीती जाए बलि बलि, मानस जन्म रिहा संवार है। बेमुख भुलाए कर कर वल छल, मन मुग्ध ना पए सार है। जन भगतां दरस दिखाए घड़ी घड़ी पल पल, दर घर आए गिरवर गिरधार है। आप मिटाए बिरहों विछोड़ा आत्म सल, काया करे ठंडी ठार है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वार है। इक्क बणाए महल्ल अटारी, गुरमुखां पैज रिहा संवार है। गुरमुख तेरा नाम निधान, एका जाणे हरि भगवान, जीव जन्त साध संत ना करे कोई पछाण है। कलिजुग तेरा वेला अन्त, प्रभ माया पड़दा पाए बेअन्त, धन धन वणजारा गुरसिख प्यारा, जिस मिल्या कन्त भगवान है। बेमुख तन रहे अफारा अट्ठे पहर है। जन भगतां देवे नाम अधारा, झुल्लदा रहे जगत निशान है। आपे बणे हरि सहारा, दरगहि साची देवे माण है। आत्म जोती नूर अपारा, जगे जोत गुणवन्त गुण निधान है। शब्द देवे साची धारा, आत्म सर सच इशनान पंजां चोरां मारे मार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत आप चढ़ाए शब्द सच्चे बबाण है। शब्द बबाण सच उडारी। आप लवाए श्री भगवान, मातलोक कर खेल न्यारी। साचा देवे नाम दान, जगत पित कर साचा हित्त, नित नवित्त भेखा भेखी भेख धारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली हाढ़ी। गुरसिख फुलवाड़ी करे शब्द वाड़ी कलिजुग तेरी अन्तिम वार है। पहली हाढ़ जगत प्रकाश। हरि दासन दास निज घर वास। आपे वसे चले विच स्वास स्वास। सद वसे आस पास। सच सनेुहड़ा एका घल्ले, सच मण्डल दी साची रास। धुर दरगाहों आया थल्ले, गुरसिख आत्म करे निवास। एका वसे धाम इकल्ले सच महल्ले, आदि अन्त ना जाए विनास। गुरसिख साचा सदा जग फले फुल्ले, पुरख अबिनाशी जिस होया दास। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोती एका नूरा, सर्बकला भरपूरा, मात पताल अकाश। दूजा दोए करे अकार। निरगुण सरगुण खेल अपार। निरगुण निराहार सरगुण शब्द अधार। देवे वस्त इक्क अटल्ल, लोकमात अपार। साची जोती आप टिकाए सच महल्ल, काया कर अकार। शब्द सुनेहड़ा रिहा घल्ल, लक्ख चुरासी करनी ख़बरदार। अन्त कराए जल थल, बेमुख वहाए वहन्दी धार। कलिजुग तेरा अन्तिम कल, आत्म हँकारी जगत विकारी होवण छार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां आत्म भरे शब्द भण्डार। तीजा तिन्नां लोकां धारा। होया हरि शब्द अस्वारा। रूप रंग किसे दिस ना आए, करे खेल अपर अपारा। गुरमुखां आत्म जगत तृष्ना विस लाहे, अमृत देवे साची धारा। जोती जोत सरूप हरि, तिन्नां लोआं पावे सारा। चौथे चार दर
दरवाजे। आपे जाणे ग़रीब निवाजे। जिथ्थे बैठ गुर पैगम्बर पीर जन भगतां साजन साजे। पंचम् देस इक्क आया हरि हिस्से, होर किसे ना दिसे, शब्द सरूपी मारे अवाजे। जोती जोत सरूप हरि, एका एक आपणा साज आपे साजे। पंचम् घर पंच दुआरा। पवण शब्द एका धारा। इक्क अकाल ओथे वसे, सदा सदा सद खिड़ खिड़ हस्से, लोकमात जोती घल्ले, आप वसे सच महल्ले, आवे जावे घड़ी घड़ी पले पले, कदे उप्पर कदे थल्ले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरा खेल अपर अपारा। संत जन की जाण पछानण। एका रक्खण गुर चरन ध्यानण। जोत ना जानण हरि भगवानण। जेहड़ा देवे जगत गुरूआं चानण। सृष्ट सबाई सदा सदा हरि बन्न्हे बानण। जात पात ना कोई वखाए, ना कोई वेखे गौड़ ब्राह्मण। जन भगतां हरि आप पछाणे, धुरदरगाही सच्चा जामन। भगत विकारा आपे मारे, नेड़ ना आए कोई कामनी कामन। गुरमुख साचे तेरी आत्म ना कदे हँकारे, फड़या गुर पूरे दा साचा दामन। वज्जे इक्क शब्द खण्डा दो धारे, होए आर पारे, विच संसारे पहली वारे, गुरमुख विरले जानण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि जोत जगाई, जन भगतां दए वधाई, घर साचे अमृत आत्म सर कराए इशनानण। पंचम् पुरख सुजाना। साचा दस्से इक्क ब्रह्म, जात पात ना कोए वखाना। हरि चरन प्रीती साचा धर्म, एका चरन ध्याना। आत्म अतीती सच कर्म, हरि हिरदे सद वसाणा। मानस देही सच जन्म, मिले मेल हरि भगवाना। जगत स्नेही मिटे भरम, दरस पाए पद निरबाणा। दूई द्वैती मिटे वरम, शब्द धीर इक्क रखाना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां एका एक दिसाए साचा घर सच टिकाणा। छेवें छप्पर छन्न ना कोए। जिथ्थे आप हरि जी सोए। एका जोत हरि बुलोए। करे रुशनाए तिन्नां लोए। गुरमुख उठाए मात सोए। अवर ना जाणे जीव कोए। पुरख अबिनाशी सच भतारा विच संसारा, कन्त सुहागी वड वडभागी, गुरसिख नार साची होए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे धोए काया दाग़ी, साचा शब्द सुणाए साचा रागी, हँस बणाए कागी चरन प्रीती साची लागी, ना अन्त विछोड़ा होए। सतवें सति पुरख कल धारा। जोत निरँजण अलख अगम्म, सर्ब घटां पसारा। आप उपजाए शिव शंकर ब्रह्मा विष्न देवे जोत अकारा। लोकमात ना आए हथ्थ बिन पूर्ब कर्मां, पहले बणे आप लिखारा। सुफ़ल कराए मानस जन्मा, जिस जन देवे दरस दिखाए, दर घर आए हरि गिरधारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त भगत भगवन्त, एका सेजा दोवे सुत्ते रहण, इक्ट्ठे बहिण हरि साचा कन्त भतारा। गुरमुख साची नारा। अट्ठ तत्त तत्त विचारे। काया कोट प्रभ उसारे। विच्चों कढ्ढण वाला खोट, नौ दर सुत्ता रहे हरि करतारे। लगाउँदा रहे शब्द चोट, अट्ठे पहर आत्म दर सच्चे दुआरे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई आत्म वसे ना होए कदे बाहरे। दसवें दिशा जिस वखानी। गुरमुख पढ़े मात ना बाणी। एका मिले जोत भगवानी। मिटे दूई जगत निशानी। एका वज्जे शब्द कानी। मिल्या हरि सच्चा दिल जानी। लोकमात आवण ना देवे हानी। गुर पीर साध संत औलीए गौंस पीर फ़कीर दस्तगीर अन्तिम होए खाली। गुरमुख साचे तेरी जोत इक्क गोत अटल्ल रहि जाणी। जोती जोत सरूप हरि, आत्म साचा मेल मिलाए, जोत नर हरि भगवानी। दसवीं दिशा सच्चा तराना। ना कोई शब्द राग ना गाना। एका जोत जगे भगवाना। झुले सचा इक्क निशाना। जोत सरूपी आप आपे वड प्रताप डगमगाना। आपे देवे गुरूआं जाप, मातलोक जन आए जपाना। पिच्छे रक्खे वड प्रताप माई बाप, सारयां देवे इक्क ध्याना। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे आपणे घर, एका भगत देवे जगत नाम धुर निशाना। भगत जनां दा उच्च टिकाणा। आपे वसे हरि भगवाना। दोए जहानी देवे माणा। सच झुलाए इक्क निशाना। लोकमात हरि आए मंगणदाना। चरन प्रीती श्री भगवाना। गुरमुखां सृष्ट सबाई जीती, एका रक्खी काया अतीती, मिल्या पुरख सुजाना। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जन भगतां हथ्थीं बन्न्हण आया गाना। शब्द गाना हरि साची डोरी। आपणे संग प्रभ जाए तोरी। कोई ना जाणे आत्म घोरी। गुर पूरे तों करन चोरी। मानस देही जीव ढोरी। पूरा हरि ना पाया जाए, ना चढ़ाए शब्द घोड़ी। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त आप बणाए बणदी आए भगत भगवन्त एका जोड़ी। हरि एका इक्क अकार है। दूजी जोत वस्त अपार है। तीजे पवण रहे अस्वार है। चौथे शब्द साची धार है। पंजवें सच्चा सिर सरदार है। छेवें शास्त्र विद्या वसे बाहर है। सतवें सतिवादी पुरख अपार है। अठवें अठां तत्तां दए उधार है। नौवें नौ दर दे समझावे मतां, भाणा ना जाणे जीव गंवार है। दसवें घर वखाए दया कमाए, नौ खण्डां तिन्नां लोआं एका एक साची धार है। एका बैठा कमलापाता, परखे वेखे लक्ख चुरासी विच मात सुहागण दुहागण नार है। साचे मन्दिर डेरा लाए, ना कोई दिसे उप्पर धवल छता, एका महल्ल अपार है। जन भगतां निभाए चरन नाता, मानस जन्म दए सुधार है। साचा शब्द देवे जगत साची दाता, भरया रहे सद भण्डार है। बैठा रहे इक्क इकांता, सृष्ट सबाई पाउँदा रहे सार है। ना कोई वेखे जातां पातां, सर्ब जीआं दा एका हरि निरँकार है। जन भगतां अन्तिम पुच्छे वातां, जोत सरूपी जामा धार है। गुरमुख साचे आप उठाए जिउँ बालक माता, अमृत सीर प्याए कर प्यार है। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त हरि भगवन्त पाउँदा रहे सार है। दस्म दर सच दुआरा। साचा घर वसे निरँकारा। अमृत खोल्हे साचा सर, चलदी रहे नाम फुहारा। गुरमुख काया आत्म करे ठंडी ठारा। बेमुखां दर आए डर, पाप हँकारी तन चढ़या रहे बुख़ारा। झूठे भाण्डे
प्रभ अन्तिम वेले देवे भन्न, ना होवे कोई सहारा। बेमुख जीव आत्म अन्ध ना जानण रंग करतारा। पंजे चोर अट्ठे पहर लाउँदे रहण संन्ह, ख़ाली हथ्थ जाए कलिजुग जीव जगत वणजारा। गुरमुखां प्रभ बेड़ा बन्न, साची देवे नाम दात जगत बणे वरतारा। एका शब्द सुणाए कन्न, झूठा कढाए जन, अन्तिम वेले उतरे पारा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां आपे खोले साचा शब्द पूरे तोल तोले, सद वसे कोले, ना दिसे बन्द कवाड़ा। खोल्हे बन्द कुआड़, हरि निरंकारया। परे हटाए झूठी धाड़, मारे शब्द खण्डा दो धारया। घर साचे देवे वाड़, जन करे चरन निमस्कारया। जोती जोत सरूप हरि, दरगहि साची जन साचे संत जनां जगत भगतां आप बणाए साचे लाड़या। दसवें दर खेल रचांयदा। शब्द सरूपी डंक वजांयदा। पवण सरूपी आत्म स्वासी, एका धाम वसांयदा। साची जोत करे प्रकाशी, अन्ध अन्धेर मिटांयदा। जन भगतां मेल मिलावा पुरख अबिनाशी, साचे धाम सुहांयदा। काया चोली बण बैठा दासी, साची सेव कमांयदा। गुरमुख साचे सद बलि बलि जासी, साचा कन्त मीत मुरारा, पुरख अपारा हरि गिरधारा, घर आपणे साचे पांयदा। देवे नाम शब्द उडारा, तिन्नां लोकां करे बाहरा, प्रगट होवे गुप्त ज़ाहरा, साचे धाम आप बहांयदा। इक्क लगाए शब्द नाअरा, जोती जोत सरूप हरि, पूरन काम गुरमुख साचे आपे आप करांयदा। साचा धाम हरि धनवन्तया। जन भगतां देवे माण, पूरन भगवन्तया। मारे आत्म शब्द बाण, सति सतवन्तया। अन्तिम मेल मिलाए आण, घर साचे साचा कन्तया। धुर फुरमाण ना कोई मेटे मेट मिटन्तया। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे साचे घर, दस्म घर गुरमुख विरला खोज खुजन्तया। एका एका दातार, जगत भिखार है। गुरमुख विरला करे वपार, शब्द अपार है। जिस जन बख्शे किरपा धार, लक्ख चुरासी होए पार है। दरस देवे आप निरँकार, हउमे मारे दर दवारे करे ख्वार है। साची देवे शब्द उडार, इक्क वखाए सच्चा दरबार है। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, सृष्ट सबाई रिहा कर्म विचार है। कर्म विचार सर्ब किछ जाणे। मानस जन्म जाए संवार, जन भगतां चलाए आपणे भाणे। देवे दात वड करामात, किरपा कर हरि भगवाने। चरन प्रीती आप बन्न्हाए साचा नात, चरन धूढ़ करे इशनाने। अन्तिम वेले पुच्छे वात, दर घर साचे माण दवाने। जोती जोत सरूप हरि, मानस जन्म रिहा संवार, जन भगत चलाए आपणे भाणे, आपणा भेव आपे जाणे। काया कोट दस द्वार है। दसवें निकले झूठा खोट, वसे हरि निरँकार है। आप लगाए शब्द चोट, उपजे धुन सच्ची धुन्कार है। जोती जोत सरूप हरि, कदे गुप्त कदे ज़ाहर है। दस घर लोकमात वखाणे। काया मन्दिर विच सुहाणे। नौवें प्रगट रस भोग लगाणे। दसवें भेव हरि आपे जाणे। जो जन करे घर साचे साची सेव, देवे फ़ल श्री भगवाने। प्रगट वखाए वड देवी देव, आत्म जोत जगे महाने।
जोती जोत सरूप हरि, काया मन्दिर आप सुहाए, झूठा जन्दर तोड़ वखाए, किरपा कर गुणवन्त गुण निधाने। काया मन्दिर जन्दर तोड़े। हरि साचा वसे अन्दर, पंजां दूतां सदा होड़े। बेमुख फिरदे बाहर बन्दर, नंगी पैरीं फिरन पाउण ना जोड़े। आपे वसे काया अन्धेरी कन्दर, साचे फल खवाए विच मात मिट्ठे कौड़े। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जना, साचा देवे नाम धना, सच्चा शब्द सुणाए कन्ना, अन्तिम वेले आए बौहड़े। साचा शब्द सुण कान। मातलोक जाए जाग। मिल्या हरि सच्चा सुहेला, होए वड वडभाग। मेल मिलावे इक्क अकेला, आत्म धोए दाग। आपे गुर आपे चेला, हथ्थ आपणे पकड़े वाग। अचरज खेल पारब्रह्म खेला, लक्ख चुरासी आत्म बुज्झया चराग। गुरमुख साचे संत जनां घर साचे सदा मेला, हरि मिलणा कन्त सुहाग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द देवे साचा वर, जन भगतां बुझाए आत्म तृष्ना आग। आत्म तृष्ना अग्न आप बुझांयदा। गुर चरन साची लग्न, साचा राह वखांयदा। आत्म दीपक जोती जगण गगन, अज्ञान अन्धेर मिटांयदा। गुरमुख कोई ना दिसे नग्न, शब्द चोली तन पहनांयदा। आप रखाए आपणे अंगण, साची डोली आप बहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सच दुआरे नर निरँकारे, एका धाम वसांयदा। एका धाम अटल्ल अस्थूल। गुरमुख साचे विच मात ना जाणा भूल। साचा देवे शब्द पंघूड़ा, घर साचे लैणा झूल। इक्क चढ़ाए नाम घोड़े सोहँ रंग चलूल। चतुर सुजान बणाए मूर्ख मुग्ध देवे नाम निधान, सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़। अन्तिम अन्त सर्ब पछताण। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, सर्ब जीआं एका भगवान। साचा शब्द तीर गुण निधान दा। बज़र कपाटी जाए चीर, तोड़े किला माण हँकार दा। अमृत वहाए सोमा सीर, माया चीर तन लुहांयदा। जोती जोत सरूप हरि, पहली हाढ़ दया कमाए, शब्द वाड़ दर भगत करावे, कलिजुग तेरी अन्तिम बीड़ बन्न्हांयदा। पहली हाढ़ हरि निरँकार। दूजी वस्त कर अकार। तीजे लोयण पावे सार। चौथा वखाए इक्क दरबार। पंजवें मिले विच संसार। छेवें छप्पर छाए अन्ध अंध्यार। सत्तवें सहिज सुभाए, मेट मिटाए औलीए पीर गौंस मुहम्मदी यार। अठवें उठ उठ धाए, चार कुन्ट जाए मार शब्द उडार। नौवें नौ दर हरि वेखे, जोत सरूपी धारे भेखे, गुरमुख साचे लाए लेखे, कलिजुग अन्तिम वार। दसवें दीन रोग हरि हरना, चार वरन एका करना, लोकमात जोत धरना, ना जन्मे ना कदे मरना, एका रंग करतार। ग्यारवें हाढ़ वज्जी वधाई। बारवें भेव रिहा खुल्हाई। तेरवें ख़ुशी इक्क मनाई। चौधवें चौदां लोक दए हिलाई। पन्दरवें पंजां दसां दसां पंजां शब्द डोर बन्न्हाई। दस छे सोलां, सोलां कलीआं साची बणत बणाई। प्रगट होए वलीआ छलीआ, भेव ना जाणे कोई राई। लोकमात अचल चाल हरि चलीआ, सतिजुग तेरी नींह रखाई। सतारां हाढ़ वड वड बलीआ, अन्तिम पूर कराई। जोती जोत सरूप हरि,
कलिजुग तेरी अन्तिम वर, इक्क निशानी मात टिकाई। मात धर प्रभ अबिनाशी, देवे वर सर्ब घट वासी। किरपा कर लक्ख चुरासी होए दासन दासी। घनकपुर वासी जगत निशानी। आप बणाए साचा हरि, चढ़दे रख्या साचा दर, सूरज देवता मंगे वर, जगे जोत आदि भवानी। दस अट्ठ अठारां। प्रभ अबिनाशी आपे वेखे पुरखां नारां। जन भगतां राह साचा दस्से, साचा शब्द साची धारा। जोती जोत सरूप हरि, साचा खेल आपे खेले, संतां भगतां घर सच कराए मेले, आपे बणे वणज वपारा। संत भगत आए दर दुआरे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। अठारां हाढ़ दिवस विचारे। लक्ख चुरासी कलिजुग अग्नी रही साड़े। गुरमुखां काया रक्खे ठंडी ठारे। शब्द डण्डे रिहा ताड़े। आपे परखे चंगे माढ़े। धुरदरगाही साचे लाड़े। अन्त बहाए साचे दरबारे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका रंग रंगे साचा हरि, गुरमुख साचे जायण चरन बलिहारे। उन्नी हाढ़ वज्जी वधाई, गीत सुहागी गुर संगत गाई। सोई किस्मत मात जागी, काया होई वड वडभागी, हरि देवे सच्ची रुशनाई। मूर्ख मुग्ध बाल अञ्याणे, आप बणाए सुघड़ स्याणे, इक्क सुणाया साचा रागी। सदा चलाए आपणे भाणे, गुरमुख रंग साचा माणे, हथ्थ ना आए किसे राजे राणे, कोटन कोट बैठे जगत त्यागी। जोत सरूपी पहरे बाणा, नर हरि श्री भगवाना, दिस किसे ना आए, कलिजुग जीव बेअन्त बैरागी। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे लए जगाए, दया कमाए दरस दिखाए, ना कोई सुणाए अनहद रागी। देवे दरस अगम्म अपारा। आत्म मिटे अन्ध अन्धयारा, लोकमात तोड़े झूठा बंधन, आपे बन्न्हे शब्द तन्दन रंगे रंग इक्क अपारा। मिल्या मेल मुकंद मुकंदन, रसना गायण बत्ती दन्दन, आप उपजाए आत्म परमानंदन, अमृत देवे साची धारा। गुरमुख साचे मात बणाए साचे चन्दन, सुहागी गीत इक्क सुणाए साचा छन्दन, लाहे तन बुख़ारा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगतां देवे नाम भण्डारा। अचरज़ खेल हरि वरतांयदा। उन्नी हाढ़ दया कमांयदा। गुर संगत संग रलांयदा। साची चोली चाढ़्हे नाम रंग, आपणे रंग रंगांयदा। शब्द घोड़े कस तंग, सच अस्वारा आप अखवांयदा। सच दुआरा लैणा मंग, धुरदरगाही एह फुरमांयदा। जन भगतां होए संग अंग अंग संग, साची बणत बणांयदा। शब्द सरूपी करना जंग, खाली हथ्थ रखांयदा। लक्ख चुरासी भन्ने जिउँ काची वंग, शब्द हथौड़ा इक्क उठांयदा। वड दाता सूरा सरबंग, आपणा भेव आपे आप जणांयदा। जोती जोत सरूप हरि, उन्नी हाढ़ साचा माण दवांयदा। उन्नी हाढ़ मात फुलवाड़ी। गुरमुखां लाज रखाए चरन छुहाए दाढ़ी। शब्द सरूपी अवाज़ लगाए, फिरे पिछे अगाड़ी। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत उठाए दया कमाए जोत जगाए बहत्तर नाड़ी। जगत वेखे हरि तमाशा। जन भगतां होया दासन दासा। आत्म जोती पावे रासा। मिल्या मेल हरि साचे शाहो शाबाशा।
जोती जोत सरूप हरि, आपे करे अन्तिम बन्द खुलासा। साची कर हरि त्यारी। लोकमात पहली वारी। शब्द पवण कर अस्वारी। जोत नूर इक्क अकारी। आया चल सच दरबारी। एका मंगे साचा वर, नाम वस्त अपर अपारी। गुर पूरा देवे साचे घर, काया दुखड़ा लथ्थे भारी। आप चुकाए जम का डर, लक्ख चुरासी रोग निवारी। आत्म खोल्हे साचा सर, अमृत चले साची धारी। जोती जोत सरूप हरि, उन्नी हाढ़ लोकमात देवे सच्ची सरदारी। उन्नी हाढ़ दया कमाया। जोत सरूपी खेल रचाया। चरन ब्यासा जा छुहाया। आपणा भेव आप छुपाया। वड देवी देव माया पड़दा पाया। जगत विहारा हरि दातारा, आपे आप करदा आया। एका शब्द चलाया धुर फरमाणा। गुरमुख साचा करे पछाणा। आत्म वज्जे बाना। एका देवे नाम निधाना। गुणवन्त गुण निधाना। जोती जोत सरूप हरि, एका रंग रंगाए साचा संग अन्त निभाए, लिख्या लेख ना किसे मिटाना। साचा लेखा आप लिखावणा। गुरमुख साचे संत जनां दे मति आप समझावणा। आपे जाणे मित गत, सर्ब तत्त जगत जत जगत भेख सर्ब मिटावणा। जोती जोत सरूप हरि, एक रंग साचा संग आपणा आप निभावणा। घर साचे चरन छुहांयदा। जन सोए आप उठांयदा। दुरमति मैल रिहा धोए, अमृत जाम पिआंयदा। साचा बीज रिहा बोए, अमृत फल खवांयदा। गुरमुख विरला जाणे कोए, जिस जन दया कमांयदा। कलिजुग जीव रहे सोए, वेला गया हथ्थ ना आंयदा। शब्द हल्ल हरि साचा जोए, गुरमुखां दया कमांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सर्ब धाम एका काम एका नाम रखांयदा। साचा धाम चरन दुआरा। एका मिले साचा जाम, लाहे तन अफारा। कोए ना लग्गे घर साचे दाम, मिलदा रहे शब्द भण्डारा। जोती जोत सरूप हरि, सृष्ट सबाई बणे आप वरतारा। बणे इक्क वरतार, शब्द भण्डारया। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, हरि निरंकारया। सतिजुग बन्न्हे साची धार, करे खेल अपर अपारया। गुरमुख साचे लाए पार, पूर्ब कर्म हरि विचारया। मानस जन्म रिहा सुधार, मात गर्भ ना आए दूजी वारया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपणे भाणे सर्ब चला रिहा। साची रचना हरि रचांयदा। पहला फेरा ब्यासा पांयदा। गुरमुखां देवे आत्म धरवासा, दर साचा इक्क खुल्हांयदा। बेमुखां दर आवे हासा, मूढ़्ह मति रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भेव वड देवी देव आपे आप खुल्हांयदा। दूजी मारे शब्द उडारी दिल्ली जाए हरि निरँकारी। अस्सू तिन्न दिवस विचारी। मातलोक तेरा साचा चिन्न, कलिजुग अन्तिम वारी। दिन लँघाए गिण गिण, जोत सरूपी हरि गिरधारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे लेख लिखारी। तिन्न अस्सू दिवस सुहावणा। दिल्ली जाए चरन छुहावणा। किला कोट गढ़्ह मन्दिर हरि सुहावणा। शब्द घोड़े उप्पर चढ़, जमन किनारा पार करावणा। आपे वेखे किल्हे गढ़्ह, शब्द सरूपी डेरा लावणा। जोत
सरूपी अन्दर वड़, पवण सरूपी शब्द चलावणा। राजे राणे बाहों फड़, पुरख अबिनाशी आप हिलावणा। झूठे भाण्डे जो लए घड़, आपे भन्ने भन्न्ह वखावणा। वाली हिन्द दर दुआरे अग्गे खड़्ह, जोत सरूपी दरस दिखावणा। ना काया ना छाया ना मिट्टी धड़, नर निरँकारी नज़री आवणा। शब्द सरूपी अन्दर जाए वड़, आत्म सेजा डेरा लावणा। पहरेदार बाहर रहण खड़्ह, कुफ़ल द्वार ना कोई खुल्हावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, धरत मात तेरा सोया पूत बाहों पकड़ आप उठावणा। धरत मात दे सच दुलारे। प्रभ अबिनाशी वाजां मारे। घनकपुर वासी प्रगट होए, असथिल सोहण सच चुबारे। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सारे। अठारां भाद्रों हरि भगवाना। लिखे लेख इक्क महाना। शब्द वज्जे तीर निशाना। जोत सरूपी पहरया बाणा। गुरमुख साचे विच समाणा। भरम भुलेखे जगत भुलाणा। राजे राणयां तोड़े माणा। वड वड सुघड़ स्याणयां, प्रभ अबिनाशी एका आन रखाणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचा रंग रंगाणा। साचा शब्द साचा राग। घल्ले सुनेहड़ा दयाल बाग़। गुर गुर पूरे उठ उठ जाग। प्रभ प्रगट होया हाज़र हज़ूरे, वरते स्वांगी स्वांग। सर्बकला भरपूरे, सृष्ट सबाई हथ्थ पकड़े वाग। जन भगतां देवे साचा नूरे, हँस बणाए काग। जोती जोत सरूप हरि, इक्क खुल्हाया साचा दर, चार वरन दर आयण भाग। दयाल बाग आगरा वासी। जोत जगाए घनकपुर वासी। लक्ख चुरासी जिस देणी फ़ासी। मेट मिटाए मदिरा मासी। कोई ना पंडत दिसे कासी। प्रगट होए पुरख अबिनाशी। जन भगतां होए दासन दासी। आपे साचा जाप जपाए, सोहँ स्वास स्वासी। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम अन्त गुरमुख साचे संत करे बन्द ख़लासी। आगरा वासी गुर सच स्वामी। सर्ब घटां घट अन्तरजामी। चार कुन्ट जपाए नाम वडी नेकनामी। अन्तर पूरा होया तेरा काम, प्रगट होए हरि मुदामी। लेखे लाए आपणा चाम, पूरन होए अन्तर कामी। एका जोत घनईआ शाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानी। नाम स्वामी सर्ब गुण ज्ञाता। अन्तर आत्मा वेखे अन्तरजामी पुरख बिधाता। साध संत औलीए पीर कुतब गौंस शेख़ मुसायक सभ आत्म वेखे कर कर कर हरि मेहरबानी। जगत भगत हरि आप पछाणे, किरपा कर महानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी सृष्ट सबाई एका बणे वडा दानी। देवे दान नाम दातारा। सर्ब घटां घट जाणी जाण, इक्क कराए वणज वपारा। गुर पीरां करे आप पछाण, आपे करे लहन्दी चढ़दी धारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, आपे वेखे पवण अस्वारा। सर्ब घटां घट जाणी जाण किरपा आपणी करे। पवण अस्वारी जो जन करे। मातलोक ना काहूं डरे। ना जन्मे ना उह मरे। मंगण ना जाए किसे दरे। एका वसे साचे घरे। एका जोती इक्क अकाल दीन दयाल, कर दरस काज
सभ सरे। आदि अन्त सदा रखवाल, प्रभ अबिनाशी साचा हरे। जन भगतां करे सदा प्रितपाल, साचा देवे नाम वरे। तिन्न नौ पंज सत्त, सर्ब जाणे प्रभ आप तत्त, आत्म तोड़े जगत जंज़ाल, लक्ख चुरासी पार करे। जोती जोत सरूप हरि, ना जन्मे ना कदे मरे। इक्क दस बीस इकीस। छत्र झुल्ले हरि साचे जगदीश। अट्ठ दस दस अट्ठ अठारां। वेखे विगसे कर विचारा। नौ सत्त सत्त नौ सोलां, जोती जोत सरूप हरि, सदा सदा हरि वसे कोले। भारत खण्ड तेरी सच क्यारी। जन भगतां लग्गे सच फुलवाड़ी। अन्तिम फल सचा लागे, गुर पूरे दी पक्की हाढ़ी। सृष्ट सबाई वा तत्ती लग्गे, दर दर घर घर जाए वाड़ी। जोती जोत सरूप हरि, सृष्ट सबाई अन्त मिटाए पहली हाढ़ी। बणत बणाए सतारां हाढ़। विरला गुरमुख साचा संत कन्त हंढाए, बेमुखां किस्मत होई माढ़ी। भारत खण्ड सति सति सति अस्थाना। कलिजुग तेरी अन्तिम आई वंड, धरे जोत हरि भगवाना। आपे करे खण्ड खण्ड, नौ खण्ड चतुर सुजाना। लक्ख चुरासी देवे वंड, धरे जोत हरि भगवाना। बेमुखां देवे दंड, इक्क चमकाए चण्ड प्रचण्ड, फल ना दिसे किसे डाहना। नार दुहागण आत्म रंड, अन्तिम वेले आए कंड, भुल्लया हरि श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, चले चलाए आपणे भाणा। गुरमुख पाल प्रभ भए दयाल, आपे वेखे वेख संभाले अनमुल्लड़े लाले। जुगा जुगन्त प्रभ करदा आया प्रितपाले। कलिजुग फल लग्गे डाल, वेले अन्त होया रखवाल, कलिजुग घटा दिसे काले। आपे तोड़े जगत जंज़ाल , चरन प्रीती निभे नाले। गुरमुख आत्म ना होए कंगाले। सच्चा देवे नाम शब्द धन माल, आत्म होए मालो माले। मिले इक्क शब्द अनमुल्लड़ा लाल, गुरमुख विरला मात भाले। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए दया कमाए आपे भेजे शब्द दलाले। शब्द दलाल विच विचोला। आप वसाए काया चोला। गुरमुख बणाए दर घर साचे दा साचा गोला। इक्क सुणाए शब्द ढोला। आत्म दर प्रभ पड़दा खोल्हा। इक्क वखाणे साचा घर, आप चुकाए माया उहला। आप नुहाए साचे सर, दुरमति मैल पापां धो ला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे जीआ दान, रसना साची तीर कमान, पिछला लहणा गुर चरन बहिणा दर्शन नैणां विच मात पा ला। दर्शन नैण हरि हरि हज़ूर। अन्त ना वहिणा झूठा वहिण, एका आप आपणा भरना सारा पूर। आप चुकाए लहिण देण, पुरख अबिनाशी सर्बकला भरपूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे आत्म बाती, उत्तम जाती जोती साचा नूर। आत्म जोत नूर नुरानी। उत्तम बुद्धी अमृत रस्स गुद्धी, सदा रहे मस्तानी। पाया शब्द सुहागा कीनी सुध्धी, सोहँ सुणाई साची बाणी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे आए दया कमाए, सच वस्त हरि झोली पाए, आदि अन्त हरि वड वडा दान दानी। देवे नाम निहकलंका। वजाए
आत्म शब्द डंका। सुहाए द्वार बंका। आप फिराए मन का मणका। दया कमाए वासी पुरी घनका। साची जोत जगाए दया कमाए करे रुशनाए जिउँ राजा जनका। सच वस्त हरि झोली पाए, निखुट्ट ना जाए करे शृंगार तन का। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा उपजाए, लोकमात हरि जामा पाए, आदि अन्त जुगा जुगन्त वार अनका। अनक बार हरि जोत जगाए। गुरमुख साचे संत उपजाए। साचा कन्त हरि आप अख्वाए। लोकमात जाणे साची बणत, जन भगतां दया कमाए। बेमुखां पाए माया बेअन्त, दिस किसे ना आए। एका जोती आदि अन्त, साध संत रिहा दिसाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख पाल नार सुहागण वड वड भागण। साचा कन्त सदा हंढाए। साचा कन्त नरायण नर। गुरमुख साचे ल्या वर। अन्तिम आया दर द्वार, साचा मेल मिलाया लोकमात बाहों फड़। दसवें दर तेल चवाया, शब्द घोड़े उप्पर चढ़। अचरज़ खेल आप वरताया। जोत सरूपी आपे अन्दर गया वड़। गुरमुख सोया आप जगाया, आत्म दर दुआरे अग्गे खड़्ह। आप आपणी चरनी लाया, कर्म कुकर्म मानस जन्म गए झड़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे मार्ग आपे लाया, कलिजुग अग्न विच ना जाए सड़। कलिजुग अग्न ना लग्गे तत्ती। प्रभ दे समझावे मती। साचा शब्द जन रसना गावे दन्द बत्ती। पुरख अबिनाशी साचा पावे, सति सतवन्ती नार सती। चरन धूढ़ गुर संगत लावे, धीरज धीरज जती। पुरख अबिनाशी साचा पावे, चरन बंधावे साचा नत्ती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन दया कमावे, आपे दे समझावे मती। खण्ड मण्डल ब्रह्माद। एका शब्द साचा नाद। जन भगतां देवे लोकमात साची दाद। गुरमुख विरला प्रभ दर सेवे, सद रसना रिहा अराध। प्रभ अबिनाशी अलख अभेवे, शब्द लिखावे बोध अगाध। गुरमुख साचे पार उतारे, किरपा धारे हरि निरँकारे, पैज संवारे दर दरबारे, आप मिटाए कलिजुग माया कलिजुग विवाद। कलिजुग माया मोह अन्ध गंवार है। गुरमुख ना जाए मर, नर हरि सच्ची सरकार है। अन्तिम वेला जाणे को, सृष्ट सबाई जाए हार है। गुर चरनी जाणा छोह, दुरमति मैल रिहा उतार है। तन काया लैणी धो, मैल लग्गे ना दूजी वार है। हल साचा लैणा जो, बीजो बीज नाम करतार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दरबारे पैज संवारे, लोकमात ना आए हार है। शब्द नाम देवे डोली, आपे रंगे काया चोली, दूई द्वैती पड़दे देवे खोल्ही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत दुलारे, आप बणाए दर दर घर घर, दर साचे दी साची गोली। गुरमुख नेत्र नीर वरोले। दुरजनां दे पड़दे खोल्हे। हरि जनां दे अन्दर बोले। जो जन सरनी जायण पढ़, शब्द सरूपी जंदे खोल्हे। आपे तोड़े हँकारी काया किला गढ़्ह, विच्चों काया चोले। पंजां चोरां लए फड़, मारे मार शब्द गोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन चरन
प्रीती घोल घोले। चरन प्रीती घोल आत्म रंग रतीआ। पुरख अबिनाशी साचा पाए, वाओ ना लग्गे तत्तीआ। घनकपुर वासी दया कमाए, आत्म रक्खे जती सतीआ। साची सेवा आपे लाए, वड सरबंसी आप अख्वाए, आपे जाणे मित गति, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती तोड़ निभाए, जन आप लगाई साची नतीआ। वीह हाढ़ जन भगत दुआरा। गगन पताली आया छत्तां पाड़, पुरख अगम्मड़ा हरि निरँकारा। कलिजुग माया रिहा साड़, आप हटाए पंचां चोरां धाड़ां, मारे शब्द कटारा। होए सहाई विच जंगल जूह उजाड़ां, रिहा पैज संवारा। कन्त सुहागी साचा पाया, जगत सुहागण नारां, मिल्या हरि भतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धर, एका देवे साचा वर, जन्म मरन प्रभ जाए हरि, घर साचे दर साचे हरि दातारा। गुरमुख वधाई भलाई पुर। साची ख़ुशी मनाई प्रभ दया कमाई, लिख्या धुर। पूर्ब लेख रिहा जणाई, फड़ फड़ बाहों राहे पाई, ना कोई जाणे जीव दनाई, आप बणाए गुरमुख सुर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वासी घनकपुर। दो दो चार चव्हां सिरां हरि इक्क सच्चा सरदार। आपे वणज कराए, जगत सच्चा वपार। साधू सिँघ पाल नाल रलाए, एका धाम बहाए, लहणा देण आप चुकाए, इक्ट्ठे होए चूड़्हे चम्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रविदास तेरी पूर कराए आस, नाल रलाया बाल्मीक बिजवाड़। शत्रु गन धर्म पुजारी। पारब्रह्म चरन सरन करे निमस्कारी। इक्क वखाणे आपणा कर्म, लोकमात सच ब्रह्म, राम नाम नाम राम अवतारी। जोती जोत सरूप हरि, आपणे भाणे आप समाणे, सर्ब जीआं गति आपे जाणे, आपणा रंग रंगे करतारी। सच पुजारी, दर दुआरे अट्ठे पहर करन निमस्कारी। चरन पूजे गिरवर गिरधारी। चौदां बरस तन ख्वारी होए विछोड़ा भारी। साल पन्दरवें राम रमया आए पैज संवारी। साचा मंगे इक्क वर, किरपा कर देवे हरि, मिले मेल कद फिर दूजी वारी त्रेते जुग भाई भाई इक्क कुशल्या जो राम उपजाई, साचा दर दरबारा जिस मात मिल्या। जोती जोत सरूप हरि, त्रेते जुग मात आया गौतम रिख बाण चलाया, मिल्या सराफ अहिल्या। समित्रा जाया करे पुकार। शत्रुगन दर दातार। बेड़ा मेरा देणा बन्न, आप उठाउणा आपणा भार। लहणा देणा आप चुकाउणा मेरे कन्न, मातलोक लए अवतार। साचा शब्द सुणाया कन्न, राम रघुबंसी हरि निरँकार। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सार। छोटा भाई कर प्यार, साचा बचन रिहा सुणाई। दसरथ सुत पूत दुलारा, कलिजुग अन्तिम मिले वड्याई। निहकलंक लए अवतार, आत्म जोती दए जगाई। सुणे तेरी पुकार, साची सेवा लए लाई। आत्म बन्न्हे इक्क प्यार, साचे घर मिले वड्याई। चार वरन दए सच्चा इक्क दरबार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जगत काया दए तजाए, जोत सरूपी खेल रचाई। शब्द सरूपी आप
उठाए, आपणी किरपा धार। आपणी किरपा धारे, हरि दीन दयाल। कलिजुग अन्तिम पैज संवारे, आप बणाए साचे लाल। हउमे हँगता रोग निवारे, भाग लगाए काया सच चुबारे, इक्क वखाए अनमुल्लड़ा लाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि जामा पाया, गुरमुख साचे पार उतारे, पूत उजागर सिँघ पाल।