पुस्तकालयभाग ४

२१ हाढ़ २०११ बिक्रमी पिण्ड भलाई पुर ज़िला अमृतसर गुरमुख सिँघ दे गृह

हरि निर्धन माण देवे निरहारा। शब्द बबाण देवे करतारा। आत्म पवण अस्वारा, करे खेल नर हरि हरि निरँकारा। जोती जोत सरूप हरि, साचे भगत वड्याई जगत, लेखे लाए बूंद रक्त, मात सीर बत्ती धारा। बत्ती धार मात प्यारी। बाल अवस्था मुख लगाया, आत्म दित्ती सच अधारी। जगत माया तन दु:ख लगाया, भुल्ला जीव गंवारी। उलटा मुख हरि रखाया, उप्पर पसर पसारी। सुक्खणा सुक्ख सुक्ख वक्त लँघाया, मिल्या हरि निरँकारी। सुफ़ल कराए मात कुक्ख, लोकमात जन्म दवाया किरपा धारी। उज्जल होया गुरमुख मुख, गुर पूरे चरन कीनी निमस्कारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे जीआ दान, दरगहि सच करे परवान, आप वसाए दर घर सच्चे दरबारी। गुरमुख गुर गुर इक्क रंग रत्ता। मिल्या मेल लिख्या धुर, आपे देवे माण जोगी जटा जूट धार, आत्म यती सता। साचा देवे शब्द वैराग, जगत त्याग अभ्यास जोग, सर्ब जग पिता। जोती जोत सरूप हरि, अमृत आत्म बरख किरपा कर तत्ती हाढ़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत दए जगाए, अलख अपार निरँजण, सर्ब दु:ख भंजन, मेल मिलाए संग एका कनका। साचे घर वजी वधाई। गुरमुख तेरी आत्म ना होए कदे जुदाई। एका मेल सच्चे हरि परमात्मा, साचा रिश्ता आप बणाई। आपे बणया मात पित साक सज्जण भैण भाई, सर्ब वथ आत्म जातम, गुर मति साची बणत बणाई। आत्म लाया शब्द घातम, ना कोई मेटे मेट मिटाई। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख गुरसिख प्यारया, गुर संगत मेल दए मिलाई। खाण पकावण दर हरि भगवान होए परवान, जम की छुटकी कान, अमृत फ़ल प्रभ साचा देवे जगत नाम निशान। अन्तिम बख्शे साचे मेवे, गुरमुख साचे दरगहि साची खाण। अट्ठे पहर जन रसना सेवे, ना होए विछोड़ा श्री भगवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा गुरमुख गुर संगत मेल मिलाया आण। मिल्या मेल भगत दुआरे। वज्जदे रहण शब्द नगारे। घर सच इक्ट्ठे सारे बहिण, दर्शन पायण पुरख अपारे। पड़दे लाहण तीजे नैण, आत्म जोती नूर अपारे। रसना सके ना गुरसिख कहण, वेखे रंग करतारे। प्रभ का भाणा सिर ते सहिण, काग विरले झूठे गोले कलिजुग जीव गंवारे। महाराज शेर सिँघ

विष्नूं भगवान, सच वस्त हरि झोली पाए, सोहँ शब्द सिर आप बन्न्हाए, मात सच्चे दस्तारे। मन मति जगत त्याग। गुर दर जागणा, जन होयण वड वड भाग। हरि देवे नाम साचा रागना, हरि सरन जन जाए लाग। मदिरा मास रसना त्यागणा, प्रभ आप बुझाए तृष्ना आग। हँस बणाए कागणा, औखे वेले पकड़े वाग। छड्ड दर मूल ना भागणा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया एका पुरख अबिनाशी साचा कन्त सुहाग। ढोल मृदंग ना सारंगधर अचल्ल दर खेल मात बहु रंग, अन्त ना पारावारा। सदा सहाई अंग संग, जन भगतां मंगया सच्चा इक्क दुआरा। आत्म कटे भुक्ख नंग, भरया रहे सद भण्डारा। काया झूठी काची वंग, अन्त भन्ने घड़नहारा। जन भगतां निभाए साचा संग, सिर रक्खे हथ्थ गिरवर गिरधारा। कलिजुग अन्तिम चढ़ाए कांग, बेमुख डोबे अद्ध विचकारा। शब्द घोड़े कसे तंग, उत्ते होए हरि अस्वारा। वड दाता सूरा सरबंग, नीत अनीती परखणहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत साध सदा सदा तारनहारा। संत साध आत्म साधे। मिटे जगत विवाद, शब्द वज्जे साचा नादे। दर घर साचे मिले एका दाद, साचा शब्द बोध अगाधे। किरपा कर हरि माधव माध, गुरमुख साचे विच मात लाधे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे नाम निधान, पंजां चोरां आपे बांधे। पंज चोर जगत गंवारन। अट्ठे पहर पायण शोर, आत्म हँकारन। दिस ना आयण काया घोर, वड वड पुकारन। जन गुरमुखां भाग मथौर, मिल्या हरि भगवानण। चरन प्रीती लए जोड़, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञानण। एका शब्द चढ़ाए घोड़, जगत घाल ना गुरमुख घालण। एका नाम लगाया पौड़, आप बिठाए सच्चे दर उचे अस्मानण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस दर चरन छुहाया, गुर संगत संग रलाया, आपे बख्शे पीण खानण। पीआ खाधा पुरख अबिनाशी लाधा। आपे मात पित पिओ दादा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे किरपा धारी हरि बनवारी, जगी जोत इक्क निरँकारी, गुरसिख साचा साधू सिँघ शब्द डोरी बांधा। गुरमुख बीज सच्ची फुलवाड़ी। तन मन जाए सीज, दूई द्वैती पड़दा पाड़ी। पुरख अबिनाशी आप कराए तेरी रीझ, जोत जगाए बहत्तर नाड़ी। सदा वसे आत्म दर दहिलीज़, कदे अन्दर कदे बाहरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दया कमाए, मानस जन्म लेखे लाए, घर लैण ना आए मौत लाड़ी। लाड़ी मौत दर ना लँघे। गुरमुख वेख दूर दुराडी संगे। अग्गे दिसे हरि जी जोत सरूपी धारे भेख, घर सिक्खां फिरे पैरीं नंगे। खुल्हड़े रक्खे सतिजुग साचे केस, एका चोली नाम रंगे। बाल अवस्था इक्क विछोड़ा श्री दस्मेश, वेले अन्तिम पार लँघे। दर्शन करे सदा हमेश, पुरख अबिनाशी होए अंग संगे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे जीआ दान बंस सरबंस भव सागर पार लँघे। भव सागर सिंध दी धार। गुरमुखां उपजे एका बिन्दी, एका इक्की दए उधार।

हरि ना जाणे जगत पछाणे जो करन निन्दी, जन भगतां रिहा पैज संवार। एका हरि सर्ब मृगिन्दी, कदे ना आवे हार। गुण दाता वड गुण गहिंदी सद बख्शिंदी, आदि जुगादि बख्शणहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे दर दुआरे भाग लगाए दया कमाए, आत्म दर साचे घर सदा भरे रहण भण्डार। आत्म घर भरे भण्डारा। नाम वस्त देवे दस्त, गुरमुख साचा रहे मस्त, साची रहे नाम ख़ुमारा। आप चढ़ाए शब्द साचे हस्त, पवण सरूपी कर अस्वारा। चिट्टा पहनाए तन शब्द बस्त्र, कोई रंग ना रंगे दूजी वारा। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे गुरमुख साचे संत जना, लोकमात साची सारा। काया चोली तन रंगाया। सोहँ शब्द साची डोली, गुरमुख साचा विच बहाया। दर घर साचे आप बणाए साची गोली, चरन प्रीती इक्क लगाया। कलिजुग तेरी व्याहे बोली, निहकलंकी बाणा पाया। चरन प्रीती घोल घोली, जोत सरूपी दरस दिखाया। आत्म जगे जोत अनमोली , मातलोक करे रुशनाया। कलिजुग जीव किसे ना तोली, साचा कंडा किसे हथ्थ ना आया। एका पुरख अबिनाशी जन भगतां भेव रिहा खोल्ही, सद भाणे आप समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक जगत टेक करे बुध बबेक, कलिजुग माया तन ना लाए सेक, साचे शब्द रंग रंगाया। शब्द रंग सच रंगीला। गुरमुख विरला रंगे, काया चोली मात कर कर हीला। लोक लज्जया जगत त्यागे मूल ना संगे, एका बणे सुहेला। आपे होए सदा अंग संगे, दरस दिखाए हरि दातार, शब्द घोड़ वखाए रंग नीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बणाए चतुर सुजान, लक्ख चुरासी बन्द छुडान, अन्तिम वेले दरगहि साची, संग शब्द रलाए दया कमाए, बणे सच वकीला। सच वकीला धुर दरगाह। धर्म राए ना देवे फाह। अन्तिम वेले होए सहाई, आपणी गोद हरि लए उठा। मात पित ना कोई भैण भ्राए, जूठे झूठे मानण ठंडी छाँ। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम अन्त भगत भगवन्त, साचे संत विच जीव जन्त, आपे बणे पिता मां। मात पिता हरि पूत दुलारा। गुरमुख साचा संत दुलारा। जिस दर साचा मंगया एका, दूजे दर ना होए भिखारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत दए वधाई, आत्म जोती दीप जगाई, वज्जदा रहे शब्द नगारा। दुरजन दुरमति इक्क दुआरे। इक्क दूजे दे मीत प्यारे। तन मन काया झूठी भीजे, झूठा करे तन शृंगारे। जोती जोत सरूप हरि, सर्ब जीआं हरि जाणे सारे। दुरजन दुहागन नार कन्त विछोड़या। ना मिल्या मीत मुरार, घर साचे सच ना बहुड़या। कलिजुग माया नार हँकारी, कन्त झूठा तन शृंगारया। झूठी बणाए आपणी बणतर, आपणा आप ना जन विचारया। तुटा नाता हरि भगवन्त, होए नीचो नीच सुघड़ स्याणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा, जिस जन मात भुलाणया। भरम भुलेखा मात झूठा हट्ट विकांयदा। जन आप गंवाए साची दात, खाली हथ्थ पछतांयदा। घर साचे

कोई ना पुच्छे वात, गुर संगत नाता तोड़ तुड़ांयदा। ना कोई भैण भ्रा पित मात, जामन होए किसे छुडांयदा। आपे लै जाए आपणी दात, काया थोथी खाली पिंजर मात रहि जांयदा। हँस विचारी जाए रोती, प्रभ बिरहों रोग सतांयदा। हथ्थ ना आया माणक मोती, मानस जन्म गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, सर्ब जीआं आपे लेख लिखांयदा। लेखा चुक्के वारो वारी। भुल्ल ना जावे जीव गंवारी। आपे पिता मात महितारी। धीआं पुत्त साचा संग हरि हरि रंग, एका पुरख अबिनाशी, जन साची नारी। साची जोत मात प्रकाशी घनकपुर वासी जन भगतां जाए तारी। बेमुखां मारे मार करे ख्वारी, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख जीव दुरजना एका देवे पासा हारी। छड्डया इक्क दर दुआरा। कवण मिटाए लिखे लेख, अन्तिम लेखा देणा भर, सर्ब घटां घट रिहा वेख, जोत सरूपी कर पसारा। आत्म लग्गी झूठी मेख, हरि देवे कल्लर कंध उखाड़ा। धर धर धर हरि साचा भेख, लोकमात इक्क शब्द लगाए साचा अखाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां दर दुरकारे, चारों कुन्ट पैण झाड़ां। गुर मति गुर जाण, गुर गुर गुर मिल एक है। दूजे घर ना दिसे धीरज यति, अछल अछल्ल जगत बेईमान है। एका रहे हरि अटल्ल, अन्तिम मिटणे सर्ब निशान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे दर दुआरे करे पुकार है।