२२ हाढ़ २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल पूरन सिँघ दे गृह
बणत बणाई बण गई, परम पुरख दी धार। संत वड्याई हरि दई, सदा रहे जुग चार। गुरमुख कमाई गुर दर लई, भरया इक्क भण्डार। प्रभ का भाणा सिर सही, शब्द पवण करीं प्यार। अन्तिम लेखा कढ्ढ वही, धर्म राए सच द्वार। शब्द दस्से सच सुनेही, गुरमुख जाए बार बार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप सुहाए बंक द्वार। जगत दुआरा भगत कलि रक्खे। इक्क भण्डारा कदे ना होए सखे। बणे आप वरतारा देवे हार शृंगार तन नौ लक्खे। जन्म कर्म प्रभ आप संवारा, अन्त प्रीती साची रक्खे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे साचा धाम सुहाया, लोकमात विच वक्खर वक्खे। सच धाम, धर्म धिर जड़्ह। पूरन काम, लेखे लग्गे सिर धड़। अन्तिम पीआ अमृत जाम, घर साचे गया वड़। सोहँ मिल्या साचा नाम, प्रभ अबिनाशी खड़या खड़्ह। सुक्का हरया होवे चाम, शब्द घोड़ी गया चढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम वसाए, शब्द कमाए किला कोट साचा गढ़्ह। सच महल्ल सच टिकाणा। पुरी इन्द्र हरि खेल रचाणा। सुरपति राजा इन्द, अन्तिम जोती मेल मिलाणा। प्रगट हो विच हिन्द, छोटे बाले माण दवाणा।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोआं पुरीआं लोकमात हरि आप समझाणा। लोआं पुरीआं हरि आप समझाए। पहली हाढ़ी दया कमाए। सतारां हाढ़ी मन्दिर सुहाए। जन भगतां वसे अन्दर, बेमुखां दिस ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत सर्ब वड्याए। गुर संगत मन वधाई। हरि हर घट वस्सया, सद रहणा चांईं चांईं। तत्त हँकारा जाए नस्सया, दरस दिखाए थाँईं थाँईं। अमृत मेघ साचा वस्सया, अन्तिम वेले पकड़े बाहीं। मिटे अन्धेर जिउँ चन्न मस्सया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बणत बणाई। मातलोक कलिजुग तेरी अन्तिम सिड़ी चुणाई, धर्म राए खिड़ खिड़ हस्सया। काया काअबा मन मौलाणा। सुरत शब्द ज्ञान सच कुराना। नूर अलाही अल्हा हू पाक, पाकी पाक पकाणा। जीव जन्त माटी ख़ाक, एका एक भुलाणा। रहे बन्द ताक, दीपक जोत ना किसे जगाणा। ना दस्से भविख्त वाक्, सूरत रब्ब रहीम करीम ना किसे वखाणा। ना कोई वखाणे साचा दीन, नाम इस्लाम जगत तमाम हरि रंग महाना। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम अन्त सर्ब जन्त, एका रंग रंगाना। मन हाजी काया काअबा, काया मस्जिद विच दोआबा, एका वुज़ू पाक रसूला। दूजा चले पेश आबा, कलिजुग जीव एका भूला, जिहड़ा कटे जगत अज़ाबा, मिल्या हरि कन्त कन्तूला। अमृत चुआए मुख कँवल नाभा, एका हरि सच्चा रसूला। इक्क प्याए अमृत हयात आबा, रोजा नाम बांग सच प्रेम मसल्ला। प्रभ मिलण दी तांघ सच एका दिसे ख़ुदाई इकल्ला। नूर नुरानी नूर सच्च, गुरमुख वखाणे काया आत्म सच्चा मक्का। देवे दीदार शाह सवार सच्च, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा यार, चार यारी पार उतारे, अन्तिम मारे इक्को धक्का। सिदक सबूरी तन साचा कासा। हिज़रत हुज़रत नूरी प्यासे नाम मोवासा। वसले यार दस्म दुआरी, परवरदिगारी कर पूरी आसा। जोती जोत सरूप हरि, एका नूर सति सरूर हाज़र हज़ूर, चार वरन जीव जन्त पुरख अबिनाशा। साचा घर हरि हज्ज मदीने। अन्तकाल कलि जाए तर, प्रभ पड़दे लए कज, देवे नाम शब्द नगीने। जो घड़या अन्तिम जाए भज्ज, वज्जे बाण शब्द सीने। झूठी काया जाणी तज्ज, छड हँकार हो मस्कीने। अमृत पीणा रज्ज, तन मन सदा सदा भिन्न भीन्ने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत नूर नुरानी वहे अमृत वसे मक्के मदीने। मदीना मक्का फल मुहम्मदी अन्तिम पक्का। उम्मत नबी रसूल दी, भाई चारा सका। साचा हज्ज ना काअबे कबूल दी, वेखे मात बूरा कक्का। कुरान भैण बणी अंज़ील दी, दोहां मिले इक्ट्ठा धक्का। लोड़ पवे ना किसे वकील दी, लेख लिखारी ना मंगे कोई टका। एका लए दलाली दलील दी, जुगो जुग देंदा लैंदा कदे ना थक्का। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां नत्थ पवाए विच नक्का। हाजी मुलां शेख़ मुसायक कुतब गौंस मजौर मक्के जानण, हज्ज सबानन होए
बागन। इक्ट्ठे होए ना माया डस्से नागणी नागन। काम कामनी तोड़े नागन, अन्तिम अल्ला ना होए जामन, उठ उठ सारे भागन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, चरन सरन सभ लागण। साचा हज बेऐब परवरदिगार दा। सभ दे पड़दे रिहा कज्ज, इक्क लगाए नाअरा अल्ला हू तूं ही तूं। सच्चा शब्द नगारा सोहँ खण्डा धुर दरगाहों ल्या धू। सृष्ट सबाई जाणे साचा हरि, चरनी बैठा हज़रत नूह। लोकमात बेड़ा कर त्यारा, हज़रत नूह ईसउल सलाम एका जाणे ख़ुदाई तूं। एका करे कलाम, अन्तिम आउणा बेग़ानी जूह। पच्छिम दिशा होई ख़ाम, एका गिड़या पुठ्ठा खूह। दखशन पीए जाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ शब्द चलाए नबी रसूल पीर दस्तगीर, शाह फ़कीरां दिसे इक्क कलाम। बचन सति सति भगवान। एका तत्त वाली दो जहान। आपे दे समझावे मत, गुरमुख सच्चे भुल्ल ना जाण। एका बीजे साचे वत, पूरन पुरख सुजान। धुरदरगाही मेला मेल होया साचा तत्त, जग बंधन तोड़ तुड़ान। लोकमात रक्खे पति, गण गधंरब करोड़ तेतीस, शिव शंकर ब्रह्मा विष्न महेष, परम पुरख को सदा आदेस, जिस मिल्या इक्क भगवान। लक्ख चुरासी घर घर वेस, हथ्थ ना आवे गण गधंरब जोत धरे प्रभ माझे देस, जोती जोत खेल महान। भेख अवल्लड़ा खुल्हे केस, ना कोई भुल्ले राज राजान। एका गुरमुख विच प्रवेश, सिँघ पूरन चतुर सुजान। किसे हथ्थ ना आवे नर नरेश, नर नरेश तीर्थ तट्ट आपे वेखे, लिक्खे लेखे कढ्ढे भरम भुलेखे, करे मात पछाण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत दए धुरदरगाही सच फ़रमान। एका जोती इक्क अकार। एका गुरमुख माणक मोती, मिल्या गुर गोपाल। मातलोक काया मैल दुरमति कलेवर धोती, तुट्टा जगत जंज़ाल आप उठाई आत्म सोती, दीपक जोती दित्ता बाल। न कोई वरन ना कोई गोती, सर्ब जीआं करे प्रितपाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक सर्ब घटां, जन भगतां करे प्रितपाल। एका जोत हरि इकागर। देवे जोती काया गागर। निर्मल जीआ होए उजागर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वत देवे दस्त नाम रत्न रत्नागर। सच सिँघासण एका हरि बिराजे। त्रै लोआं दासन दास, सर्ब संवारे आप काजे। लक्ख चुरासी अन्तिम होए नास, प्रभ अबिनाशी वड राजन राजे। गुरमुख गायण स्वास स्वास, शब्द मारे साची अवाज़े। निर्मल जोती मात पताल अकाश, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आपणा साजन साजे। साचा तख्त हरि सुल्तान। एका सोहे श्री भगवान। लक्ख चुरासी रोए, दिस ना आए वड दाता मेहरवान। जन्म जन्म मैल प्रभ दर धोए, मिले शब्द ज्ञान। सोहँ धागे हरि परोए, किरपा कर महान। अवर ना दीसे मात कोए, सच सिँघासण बैठे आण। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, एका एक वड बली बलवान। बली बलवान हरि निरँकारा। आदि अन्त जुगा जुगन्त ना कोई पावे सारा। गुरमुखां मेल साचे
संत, जिस मिल्या कन्त प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सो जन उधारे जो करे चरन निमस्कारा। देवे नाम शब्द तन ख़ुमारी। मारे मन उच्च उडारी। भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न, आत्म लाहे सर्ब बिमारी। कलिजुग जीव आत्म अन्न्ह, पुरख अबिनाशी घट घट वासी ना पायण सारी। गुरमुख साचे गायण स्वास स्वास, चरन कँवल करन निमस्कारी। जोत सरूपी नर नरायण होए दासन दास, वेखे विगसे कर विचारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत निरँजण सर्ब दु:ख भंजन, आत्म करे सर्ब कारी। देवे नाम मस्ती मस्त दीवाना। मिले भण्डार अतुट्ट ख़ज़ाना। हरि वरतार विच संसार तोट ना आना। गुरमुख गुरसिख ना कदे हँकार, एका रक्खो गुर चरन ध्याना। सच सिँघासण हरि सरदार तिन्नां लोकां पावे सार, खण्डां ब्रह्मण्डां जोत अधार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। मन मस्ती तन वैरागी। एका वसी काया बस्ती, मिल्या कन्त सुहागी। साची वस्त दात देवे दस्ती, शब्द सुणाए साची रागी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती जिस जन लागी। तन मस्ताना चरन ध्याना। माण मोह हँकार गंवाना। सच सिँघासण तख्त बिराज, चौर सिर ना किसे कराना। एका एक जोत निरँजण जगे माझ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। निरगुण रूप अपार हरि निरँकार है। जोत सरूपी सच अकार, तिन्नां लोकां वरतण हार है। साचा शब्द साची धार, चलाए अपर अपार है। काया मन्दिर दए उसार, पवण स्वास सति करतार है। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, आपे जाणे आपणी सार है। जाणे सार सर्ब संभालदा। गुरमुख साचे जाए तार, पंजां तत्तां विच्चों मारदा। देवे नाम शब्द उडार, साचा घर इक्क वखालदा। जोती जोत सरूप हरि, कर अकार हरि निरँकार, जीआं जन्तां सुरत संभालदा। देवे वस्त नाम इक्क थार, रंगण साची साचा चाढ़्हदा। हउमे ममता दए निवार, बख्शे नाता चरन प्यार दा। साचा करे तन शृंगार, गुरमुख मस्तक धूढ़ी लाए पार उतारदा। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त वसे इक्क घर, लक्ख चुरासी पसर पसारदा। नौ खण्ड विच ब्रह्मण्ड। हरि साजन साजे आपे पाए लक्ख चुरासी वंड। भेव छुपाए वड राजन राजे, बेमुखां सद देवे दंड। गुरमुखां संवारे काजे, साचा शब्द नाम देवे चण्ड प्रचण्ड। आप चढ़ाए साचे ताजे, लक्ख चुरासी करे खण्ड खण्ड। धारे जोत हरि देस माझे, बेमुख जूठे झूठे पायण डण्ड। काया भाण्डा अन्तिम जाए भज्ज, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच साजना रिहा साजे। सज्जण सुहेला हरि साचा मीता। जन भगतां कराए मेल, देवे नाम सुहागी गीता। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेला, सतिजुग चलाए साची रीता। बेमुख धकाए धर्म राए दी जेल्हा, गुरमुखां काया करे ठंडी सीता। आत्म जोती जगे बिन बाती बिन तेला, रसना नर नरायण जिस चीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका साचा शब्द चलाए, सोहँ वस्त जन झोली
पाए, माण गंवाए अठारां ध्याए गीता। अठारां ध्याए भगत गुणवन्ती। कलिजुग सति पुरख सतिवादी, लोकमात सति राणी, मिल्या कान्हा कृष्ना कंसी। अर्जन ज्ञान इक्क वखाणी, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जगत रीत वड पतित पुनीत सदा सद रिहा पछाणी। गीता ज्ञान गोझ गुरमंत, द्वापर एका अंक चलाया। भगत दुआरे साचा मन्त्र, दे मति आप समझाया। गुरमुख बणाई साची बणत, कलिजुग साचा राह वखाया। पंडत पांधे हरि समझाया। भेत खुल्हाया मात पताल, गगनंतर मात पताल गगना। दीपक जोती एका जगणा। गुरमुख विरले साचे संत जन साचे मार्ग लग्गणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलिजुग सोहँ शब्द मुख लगाए सगना। मुख सगन रसन स्वाद। गुर चरन जो जन लग्गण, कलिजुग मिटे विवाद। अट्ठे पहर रहण मग्न, देवे नाम साची दाद। आत्म दीपक जन भगतां जगण, सच रीती प्रभ आदि जुगादि। बेमुख चार कुन्ट भौंदे नग्न, आत्म ना वजे दर शब्द नाद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए, साचा शब्द इक्क डंक वजाए, भेव खुल्हाए बोध अगाध। बोध अगाधा हरिजन जनहरि रसन अराधा। काया तन ना डोले मन, भाण्डा भरम प्रभ देवे भन्न, पंजां चोरां लाए डन्न, साचा शब्द उपजाए नादा। एका राग सुणाए कन्न, गुरमुख आत्म जाए मन्न, प्रगट जोत प्रभ लोकमात, अन्तिम कलि बेड़ा जाए बन्न, गुरमुख साचे विरले लाधा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन रसन अराधा। एका एक वर दर पावे, दूजा वसे साचे घर। तीजे गुरसिख नुहावे, अमृत आत्म साचे सर। चौथे साची दया कमावे, आप खुल्हावे बन्द कवाड़। पंचम् जोती मेल मिलावे, जन भगत शब्द घोड़ी जाए चढ़। छे शास्त्रां माण गंवाए, सोहँ शब्द एका अक्खर जाए पढ़। सतवां सत्त दीप प्रभ एका मेट मिटाए, ना कोई सके अड़। अठवें अठां तत्तां तन बणाए, काया मन्दिर इक्क सुहाए, जगत वखाए साचा धड़। नौवां नौ खण्ड नौ दर, नौ निध कारज करे सिद्ध, प्रभ शब्द आत्म जाए बिध्ध, गुरमुख साचे मार्ग लावे। दसवें दहि दिश बन्द करावे। शब्द डोरी मन बंधाए। चरन कँवल प्रीती जाए जोड़ी लग्गी तोड़ निभाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी जामा धर, एका एक रिहा कर, राउ रंक एका धाम बहाए। एका इक्क अकार। दूजे शब्द साची धार। तीजे जोत जगी अपार। चौथे घर हरि नर सच निरँकार। पंचम् मिले साचा वर, एका दर सच्चे दरबार। छेवें जम का चुक्के डर, लक्ख चुरासी गेड़ निवार। सतवें सति सतिवादी गुरमुख साचा जाए तर, मेल मिलावा हरि निरँकार। अठवें अठां तत्तां मारे शब्द कटार। नौवें सच घर आत्म देवे नाम सच्ची विचार। दसवें दृष्ट कूट प्रभ साचा खोल्हे, शब्द सरूपी आत्म बोले, जोत जगाए गुरमुख काया माटी चोले, रंगे रंग इक्क अपार। रंगे रंग नाम रंगीला। एका रंगण प्रभ चढ़ाए,
शब्द जोती लाए भट्ठी तीला। दूजे दर ना मंगण जाए, शब्द बाणा तन पहनाए, साचा रंग आप रंगाए। कलिजुग तेरा अन्तिम नीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी अन्त खपाए, साचे संत लए बचाए, जीव जन्त करन हाए हाए, दिस ना आए अस्व नीला। नीला अस्व हरि अस्वारा। चारों कुन्टां धुंदूकारा। कलिजुग होए जीव गंवारा। अन्तिम आया पासा हारा। गुरमुख विरले रसन उचारा। मिल्या परम पुरख परमेश्वर, अबिनाशी अगोचर अलख निरँजण निहकलंक नरायण नर निरँकारा। आदि जुगादी वड ब्रह्मादी लोकमात खुल्हाए शब्द सच्चा भण्डारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया, राजे राणे किसे दिस ना आया। वड वड सुघड़ स्याणे माया भरम भुलाया। झूठे धन्दे मदिरा मासी अन्धे कलिजुग अन्तिम लाया। गुरमुख उपजाए साचे चन्दे, ख़ुशी कराए बन्द बन्दे नाम तिलक मस्तक लाया। अन्तिम अन्त आप उठाए आपणे कंधे, मात पित भैण भ्रा साक सज्जण सैण सभना हेत चुकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, अन्तिम जोती मेल मिलाया। मिलाए मेल निरगुण हारया। जन भगतां सज्जण सुहेल, लोकमात आवे जावे वारो वारया। आपे गुर आपे चेल, खेल करे अपर अपारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक वज्जा डंक, राउ रंक सर्ब सुणा रिहा। अमृत साचा सीर रोग गवांयदा। काया कढ्ढे हउमे पीड़, शब्द धीर धरांयदा। साचे दर एका हस्त कीड़, ऊँच नीच जात पात सर्ब मिटांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म साचा जाम पिलांयदा। अमृत धार ठंडी ठार। जन भगतां रिहा पैज संवार। मनमुख भुल्ले माया रुल्ले मूर्ख मुग्ध मूढ़्ह गंवार। हरि भण्डारे सदा खुल्हे, देवणहार हरि निरँकार। गुरमुख विरला पूरे तोल तुल्ले, रसना गाए शब्द जैकार। चरन प्रीती घोल घुले, माण मोह जाए हँकार। आत्म दर साचा खुल्हे, साची जोत करे अकार। प्रभ दर जन आयण भुल्ले, गुर संगत संग जाए तार। बुझे अग्न लग्गी काया कुले, तन पेटा जाए अफ़ार। साचा फल लोकमात ना हुल्ले, लग्गे काया डार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत साचा मुख चुआए, दुबिधा मैल सर्ब गंवाए देवे नाम अधार। अमृत बूंद स्वांत प्रभ पिलांयदा। मिटे अन्धेरी रात, एका जोती हरि जगांयदा। गुरमुख आत्म वेख मार झात, साची सेजा आसण लांयदा। बैठा रहे सदा इकांत, दसवें दर हरि समांयदा। एका देवे अमृत बूंद स्वांत, आत्म तृखा मिटांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तन काया रोग चिन्ता सोग जगत विजोग सर्ब गवांयदा। अमृत आत्म साची धारा। सर सरोवर ठंडी ठारा। गुरमुख विरला पावे साचे तीर्थ नुहावे, खोल्हे बन्द कवाड़ा। हरि अनादी सद ब्रह्मादी रसना गावे, तत्ती वा ना लग्गे हाढ़ा। हरि दर घर मंगल गावे, जंगल जूह विच उजाड़ पहाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची जोत इक्क बलोए, दुरमति मैल पापां धोए, अवर ना
जाणे कोए, करे रुशनाए बहत्तर नाड़ां। काया कोट दर दरवेशा। वज्जे शब्द चोट, गुर चरन भरवासा। प्रभ कढ्ढे झूठा खोट, रहण ना देवे तोला मासा। जन होए निमाणा आल्हणिउँ डिग्गा बोट, चारों कुन्ट फिरे निरासा। सच शब्द जन रसना गाए, निज घर आत्म रक्खे वासा। काया बंधन सर्ब तुड़ाए, मानस जन्म कराए रासा। दु:ख दर्द रहे ना राए, जो जन तजाए मदिरा मासा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे नाम भरवासा। हाकन डाकन सिर मुंडवाए। शार खुरी प्रभ बाहर कढाए। निरन्दरी नेसरी केसरी दर दुरकाए। इजीआ बिजीआ बसोधरी शब्द मार कराए। अंचनी कंचनी निरंचनी जल धार वहाए। पशू प्रेतां मार कर, शब्द डण्डा मगर लगाए। साचे दर ख्वार कर, हड्ड नाड़ी पिंजर मास कढाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया दुखड़ा नास कराए। सच्चे शब्द वरतार हरि भण्डार है। जन भगतां देवे वारो वार, विच संसार है। गुरमुख विरला उतरे पार, बेमुख रहे झक्ख मार है। साचा शब्द तन करे सोलां शृंगार, लक्ख चुरासी विच्चों कीना वक्ख है। मानस जन्म ना आए हार, सच पूत प्रभ साचा लए रक्ख है। हरि कन्त सुहेला गुरमुख साची नार, प्रगट होए सदा प्रतक्ख है। पंजां चोरां देवे मार, करे काया ठंडी ठार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे नाम दान गुरमुखां साची वथ है। शब्द घनघोर आत्म जोती। हरि बिन अवर ना दीसे होर, एका नाम अनमुल्लड़ा लोकमात माणक मोती। गुरमुख साचा पूरे तोल तुलड़ा, दुरमति मैल पापां धोती। भाग लगाए काया कुलड़ा, भेव चुकाए वरन गोती। पुरख अबिनाशी दर दुआरा सदा खुल्हड़ा, आत्म जगाए गुरमुख सोती। दर साचे कोई ना लग्गे मुल्लड़ा, जोती जोत सरूप हरि, नाम देवे साचा हरि, जो जन आए चल द्वार लक्ख चुरासी रही रोती। लक्ख चुरासी हाहाकार। भुल्लया एका एक हरि निरँकार। जन भगत प्रभ साची चरन टेक, साचा दिसे इक्क दरबार। काया करे बुध बबेक, साची जोती नूर अकार। कलिजुग माया लग्गे ना अग्न सेक, देवे दरस दर दातार। जोती जोत सरूप हरि, नाम देवे साचा वर, जो जन आए मंगण दर, भरम भुलेखे जगत निवार। भरम भुलेखा जगत चुकाउणा। साचा लेखा विच मात चुकाबणा। कलिजुग जीव प्रभ रहे वेखी वेखा, वेला गया हथ्थ ना आउणा। जोती जोत सरूप हरि, प्रभ धारे भेखा, शब्द सरूपी डंक वजाउणा। जन भगत लाए शब्द मेख, राउ रंक सर्ब भुलाणा। गुरमुख साचा नैण नेत्र लोयण तीजे लैणा वेख, दस्म दुआरी भेख चुकाउणा। किसे हथ्थ ना आए औलीआ पीर शेख़, साचे संत हरि साचा राह वखाउणा। कलिजुग मिटाए तेरी अन्तिम रेख, सतिजुग साचा मात लगाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत पित भगत सहाई, आदि अन्त जुगा जुगन्त साचे कन्त नाता चरन बंधाउणा। चरन नाता जगत प्रीत। पुरख अबिनाशी किसे ना मिले विच मन्दिर मसीत। जो जन खोजे काया अन्दर,
जाए जगत कलि जीत। हरि वसे डूंघे कन्दर, अट्ठे पहर परखे नीत। जन भगतां तोड़े आत्म वज्जा जन्दर, एका सुणाए शब्द सुहागी गीत। बेमुख भौंदे दर दर बन्दर, दुरमति देह होई ना पुनीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख सचा रसना लए चीत। रसना चीता हरि साजन मीता। काया होए पतित पुनीता। मेल मिलावा हरि साचे मीता। जगत वक्त भगत सुहावा, भगत भगवन्त एका रीता। सदा सदा रक्खे ठंडी छावां, काया करे शीतल शीता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वरन बरन सच सरन, ऊँच नीच जात पात भैण भ्रात एका कीता। ऊँच नीच जात पाती। मिल्या हरि प्रभ कमलापाती। लोकमात खुल्हाया साचा दर, देवे नाम साची दाती। बेमुखां दर आए डर, आत्म अन्धेर कलिजुग काली राती। जन भगतां खोल्हे आत्म सर, अमृत बूंद प्याए स्वांती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा देवे जीआ दान, लक्ख चुरासी फंद कटाती। कटे फंदन हरि निरँकारा। करे बन्दन, दोए जोड़ चरन निमस्कारा। झूठी काया कच्चे तन्दन, तोड़े जोड़े जोड़ विछोड़े, हरि तोड़नहारा। जन भगतां उपजाए गुरसिख जीउं प्रभासे चन्दन, शब्द करे तन शृंगारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि जुगादि जुगो जुग लोकमात लए अवतारा। लोकमात हरि अवतरया। गुरमुख विरला मारे आत्म झात, जिस जन खोल्हे साचा दरया। मिटे काया रैण अन्धेरी रात, जोती नूर साचा धरया। आपे बणे पित मात, पुरख अबिनाशी जिस जन वरया। शब्द देवे साची दात, वड करामात भाग लगावे घर घर साचे घरया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच भण्डार भगत वरतार हरि निरँकार, एका एक जन चरन टेक, इक्क नुहाए आत्म अमृत साचे सरया। अमृत आत्म ठंडा ठार, गुरमुख विरला नुहाए, दर घर चरन प्यारा। लक्ख चुरासी गेड़ कटाए, आवण जावण मिटे संसारा। धर्म राए ना डन्न लगाए, देवे दरस अगम्म अपारा। साचा शब्द कन्न सुणाए, जोती दीपक कर उज्जयारा। भाण्डा भरम भउ प्रभ भन्न वखाए, मारे शब्द खण्डा दो धारा। गुरमुख साचे लोकमात साचे चन्द चढ़ाए, तिन्नां लोआं करे उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घड़न भन्नणहार दातार नर निरँकार, वेखे विगसे करे विचार। वेख विचारे सदा अडोले। सद वसे काया पड़दे ओहले। गुरमुखां साचा राह दस्से, शब्द सरूपी बाणी अनहद बोले। एका तीर साचा कसे, दस्म दुआरी पड़दा खोल्हे। जन भगत भगत जन, गुर गोबिन्द गोबिन्द गुर, आत्म सेजा बहि बहि हस्से, भाग लगाए काया चोले। आत्म जोती नूर प्रकाश कोट रवि सस्से, किरपा करे संपूरन कलां सोले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, सदा सदा वसे कोले। वसे कोल नेरन नेरा। तोले पूरे तोल, ढाहे भरमां डेरा। गुरमुख साचा कदे ना जाए डोल, नर हरि हरि नर करे सच निबेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी करे बन्द ख़लासी घनकपुर
वासी, इक्क वसाए गुरमुख काया नगर खेड़ा। गण गन्धर्ब करोड़ तेतीसा। संग रलाए मूसा ईसा। भेव चुकाए हरि बीस इक्कीसा। दर घर साचे साची सेव लगाए, एका झुलाए छत्र सीसा। वड देवी देव हरि आप अख्वाए, ना करे कोई मातलोक रीसा। शब्द डंक इक्क वजाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी झूठा पीसण मात पीसा। देवी देव धर्म द्वार। पुरी इन्द्र हाहाकार। छोटे बाले तोड़या जिंदा, आत्म तुट्टा सर्ब हँकार। प्रगट होए निहकलंक नरायण नर वड मृगिन्दा, सोलां कर तन शृंगार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, करे खेल अपर अपार। देवी देवत सुरपति राजा इन्द। अट्ठे पहर दिवस रैण नर नरायण, ना उतरे मन की चिन्द। मेल मिलावा हरि मृगिन्द। कोए ना पाए मातलोक भेवत, प्रगट होए प्रभ विच हिन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी वहन्दी धार वहाए, जिउँ सागर सिंध। देवी देवत गंधरब गन, शब्द डण्डा लगा तन। कलिजुग तेरा अन्तिम कन्ढ्ढा, शिव शंकर प्रभ लाए डन्न। जगे जोत विच वरभण्ड, गुरमुखां शब्द सुणाए कन्न। बेमुख दर दर घर घर पाउँदे फिरन डण्ड, कोए ना कढ्ढे आत्म जन। काया आत्म जगत दुहागण, भाण्डा भरम ना कोई देवे भन्न। एका चले सोहँ चण्ड प्रचण्ड, सृष्ट सबाई खंन खंन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे जीआ दान, गुरमुख साचा रसना कहे धन्न धन्न। करोड़ तेतीस दर दरबारा। दोए जोड़ चरन सरन करे निमस्कारा। मेल मिलावा प्रभ साचा तरनी तरन, मंगदे रहण इक्क दुआरा। दर घर साचे मिले ना बहिण, भोग अपच्छरां दु:ख लग्गा भारा। कलिजुग औखा होया भाणा सहिण, निहकलंक लए अवतारा। ना कोई मात पित भाई भैण, भ्रा हित्त कन्त प्यारा। दरस दिखावे तीजे नैण, आत्म खोल्हे बन्द किवाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सृष्ट सबाई अन्तिम कलि आप चबाए आपणी दाढ़ा। पुरी इन्द्र राज जोग। झूठे होए रसना भोग। कलिजुग तेरा अन्तिम इक्क वियोग। माया राणी वड ज़रवाणी, पापां ढाहया डेरा, हउमे लग्गा रोग। घर घर दिसे तेरा मेरा धुर संजोग। चारों कुन्ट रैण अन्धेरा, रसना रस्स रहे झूठे भोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी पाया घेरा, किसे ना दीसे सन्झ सवेर, शब्द बन्न्हे तिन्ने लोक। पुरी इन्द्र तख्त ताज। झूठा दिसे अन्तिम कलि साज बाज। प्रभ का भाणा ना जाए टल, किसे ना दिसे सिर ते ताज। जगत भुलाए कर वल छल, धरे जोत विच्च देस माझ। निहचल धाम इक्क अटल, शब्द सरूपी करे काज। शब्द सरूपी चलाए हल्ल, तिन्नां लोकां एका रक्खे सांझ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुख बेमुहाणयां वड ज़रवाणयां, राजे राणयां वड शाह सुल्तानयां, अन्तिम खोल्हे पाज। पुरी इन्द्र सच्ची रास। एका दर एका घर, करोड़ तेतीसा वास। राजे बल दीआ वर, इक्क तजाया मदिरा मास। मोहणी रूप धार घड़ी घड़ी पल पल, करे खेल मात पताल अकाश।
महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत वछल गुण निधान, सोहँ देवे साचा जाप वड प्रताप, गुरमुख गाए रसन स्वास स्वास। करोड़ तेतीसा सर्ब गुणवन्ता। ना मेल मिलावा साचे कन्ता। सुरपति राजा इन्द होए निथावां, लक्ख चुरासी वेखे जन्ता। जन भगतां देवे ठंडीआं छावां, आप बणाए बणता। अमृत प्याए सीर जिउँ पुत्तर मावां, अलख अभेव आदिन अन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा माण दवाए चरन लगाए, बज़र कपाटी खोल्ह वखाए साचे संता। एका दसे काया तीर्थ आत्म ताटी। अट्ठ सट्ठ तीर्थ माण गंवाए, रसना रस्स एका चाटी। जगे जोत काया माटी साचा शब्द हरि सुणाए, अग्गे नेड़े आई वाटी। गुरमुखां दिसे इक्को घाटी। फड़ फड़ बाहों पार लँघाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंकी अन्तिम कलि जामा पाए। इन्द इन्दासण दर दरवाजे। सिँघ सिँघासण हरि आप बिराजे। सृष्ट सबाई अन्त विनासे, घर घर झूठे साजन साजे। अन्त मिटाए मदिरा मासी, माण गंवाए वड राजन राजे। सोहँ शब्द जपाए स्वास स्वासी, प्रगट जोत विच देस माझे। शब्द सरूपी मारे अवाजन, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टे अस्व शब्द अस्वारा, पवण जोत अधारा, आप संवारे आपणा काजे। पुरी इन्द सच तख्त सुल्तान। लिखाए लिख्त श्री भगवान। गुरमुख साचे पूरी लई मात सिक्खत, बणे विच मात बलवान। एका लग्गी नाम लिख्त, लगाए वाली दो जहान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म कमाए धर्म चलाए, मानस जन्म सुफ़ल कराए विच जहान। पंचम् भए प्रभ अनन्दा। लोकमात चढ़ाए शब्द सरूपी साचा चन्दा। गुरमुख साचे लए उठाए, बण बहाए जो खायण मूल कंदा। जोत सरूपी जोत जगाए, आप उठाए आत्म अन्धा। नाम दात हरि झोली पाए, ख़ुशी कराए बन्द बन्दा। मंगण दर किसे ना जाए, सर्ब जीआं हरि बख्शिंदा। साचा घर इक्क वखाए, वड दाता गुणी गहिंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् देवे माण विच जहान, चरन लगाए सुरपति राजे इन्दा। पंचम् सोया जागे। हरि बिराजे गुरमुख विरले चरनी लागे। वड वडभाग देस माझे। बेमुख दर तों जाण भागे। माया डस्से नागणी नागे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् खेल रचाए दया कमाए, छेड छिड़ाए कोल वागे। पंचम् पंच होए प्रधाना। बेमुखां बन्न्हे प्रभ हथ्थीं गाना। जन भगतां माण रखाए जिउँ भगत धन्ने, जोत सरूपी पहरे बाना। राजे राणे लए उठाए, शब्द डण्डा मगर लगाए, सोहँ चलाए तीर कमाना। नौ खण्ड पृथ्मी वंड कराए, सत्तां दीपां दंड वखाए, चण्ड प्रचण्ड आप चलाए, करे कराए श्री भगवाना। बेमुखां अन्तिम कंड वखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, करे खेल हरि बिध नाना। पंचम् पंच प्रभाते। कलिजुग अन्धेरी रैण, लक्ख चुरासी तुट्टे नाते। होए विछोड़ा भाई भैण, हथ्थ ना आवे पूत माते। कन्त ना वेखे नारी नैण, ना कोई पुछे जात पाते। इक्ट्ठे हो
ना बहिण भाई भैण, पिता पूत ना पुच्छे वाते। मिटदे जाण सज्जण साक सैण, कलिजुग तेरे झूठे खाते। प्रभ दर्शन वेखे नैण, नार दुहागण वड कमजाते। औखा होए भाणा सहिण, भेव खुल्हाए प्रभ पंज साते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे नाम दाते। पंज सत्त सति कुलवन्ते। सद सद माती भगत भगवन्ते। एका मिल्या हरि ब्रह्मादी, उत्तम होए जीव जन्ते। शब्द सुणाए बोध अगाधी, मेल मिलावा साचे कन्ते। सृष्ट सबाई शब्द बांधी, बचया रहे ना कोई साध संते। एका पवण रहे पान्धी, लोकमात अन्तिम अन्ते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण जाणे जगत पछाणे, भुल्ले रुल्ले वड सुघड़ स्याणे जन्ते। काया कोट गढ़्ह नगर अपारा। सर्ब भविख्त अन्दर गया वड़, पंजां चोरां झूठी धाड़ा। काया डिग्गा मात धड़, होए रोग नाड़ी नाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, किरपा कर खोल्हे दर, साचा इक्क भण्डारा। हरि सच सुल्तान, तख्त बिराज्जया। आदि अन्त वड मेहरबान, जन भगत संवारे काज्जया। देवे नाम जगत निशान, वेले अन्तिम रक्खे लाज्जया। साचा देवे पीण खाण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन जिस तेरा साजन साज्जया। संत सुहेला आदि जुगादि, देवे नाम वड्डयाईआ। शब्द मेला आत्म साध, दीपक जोती दे जगाईआ। हरि का नाम इक्क अराध, भाण्डा भरम भउ भन्नाईआ। एका वज्जे साचा नाद, अनहद धुन दे उपजाईआ। प्रगट होवे प्रभ माधव माध, जोत सरूपी भेख वटाईआ। जगत भुल्ले वड साधन साध, गुरमुख विरले बूझ बुझाईआ। हरिजन जनहरि रसना रहे अराध, देवे दरस हरि रघुराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मति आप समझाईआ। साची सिख्या शब्द विचार। पावे नाम भिख्या, जन मंगण आए इक्क द्वार। धुर दरगाहों लेख साचा लिख्या, मेल हरि निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत इक्क कराए वणज वपार। साचा वणज नाम अपारा। ना कोई जाणे दूजी वारा। तीजे नैण वेखे पुरख अगम्म अपारा। चौथे जोत सरूपी धारे भेखे, एका रहे जोत उज्जयारा। पंचम् लोकमात लाए लेखे, शब्द चलाए अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत एका नूर, भेव चुकाए वरन गोत, एका दस्से सच दुआरा। सच दुआरा साचा पौणा। भरम भुलेखा दूर कराउणा। शब्द जोती साचा नूर काया मन्दिर दीप जगाउणा। मिल्या गुण दाता वड सूर, पंजां तत्तां बाहर कढाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक सर्ब टेक, करे बुध बबेक सदा सदा रसना गाउणा। चरन कँवल हरि इक्क ध्यान। आत्म जाए मवल, साचा झुल्ले सर्ब निशान। मेल मिलावा कृष्ना सवल, शब्द चले तीर कमान। करे खेल उप्पर धवल, नर हरि बली बलवान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा एका रक्खणा चरन ध्यान। माण मोह विकार, जगत हँकार है। झूठी दिसे जगत धार विच संसार माया राणी होई अस्वार है। बेमुख
मानस जन्म गए हार, लक्ख चुरासी गई हार है। अन्तिम वार धर्म राए मारे डाहढी मार है। जमराज करे ख्वार, वेले अन्तिम नर नार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां साचे संतां सिर पहनाए शब्द सच्चा ताज है।