पुस्तकालयभाग ४

१२ भाद्रों २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल माता बिशन कौर दे गृह

अकाल काल काल अकाला। परम पुरख दीन दयाल सर्ब प्रितपाला। मात गर्भ उलटा रुक्ख अग्न उदर होए रखवाला। जोती जोत सरूप हरि, वसे आप सदा निराला। वसे आप सच अस्थाना। एका दसे साचा जाप, रसना गुण हरि भगवाना। जन भगतां मारे तीनो ताप, खिच्चे तीर इक्क कमाना। सदा सहाई माई बाप, गुणवन्त हरि गुण निधाना। पंज चोर रहे काया ताप, अग्नी जोत लग्गे महाना। गुरमुख माण वड प्रताप, होए रुशनाई कोटन भाना। जोती जोत सरूप हरि, एका बख्शे चरन धूढ़ सच इशनाना। नाम निरँजण निराहार। इक्को भय भंजन शब्द अस्वार। जगत सुहेला साचा सज्जण, जोती नूर करे अकार। दर दुआरे साचा मजन, भगत वछल हरि गिरधार। भाण्डे भरम सर्ब जग भज्जण, शब्द हथौड़ा देवे मार। जगत पित हरि पड़दे कज्जण, लोकमात ना आए हार। शब्द दमामे साचे वज्जण, साचे करे तन शृंगार। अमृत पी पी गुरमुख रज्जण, झिरना झिरे अपर अपार। पंज विकार होए दज्जण, मारे नाम कटार। जोती जोत सरूप हरि, जन भगत रिहा सदा सद पैज संवार। भगत भण्डारा सद भरपूर। मंगया एका हरि चरन द्वार, सृष्ट सबाई दिसे कूड़। पैज रखाए विच संसार, मस्तक लाए साची धूढ़। होए सहाई विच उजाड़, अन्ध अंध्यारी देवे नूर दूई द्वैती देवे साड़, वड वड दाता हरि साचा सूर। जोती जोत सरूप हरि, सद आसा मनसा पूर। भगत भण्डार भगवन दान। आप वरताए लोकमाती गुणी गुणवन्त साचे संत, जन्म कर्म रिहा विचार, पावे जगत सार। जोती जोत सरूप हरि, निरगुण सरगुण खेल कर, गुरमुखां कराए वणज वपार। सरगुण रूप सच्ची सरकारा। निरगुण रूप जोत अकारा। सरगुण रूप दिसे संसारा। निरगुण रूप शब्द धुन देवे धुन्कारा। सरगुण रूप दरस परस जीव जन्त उधरे पारा। निरगुण रूप हरि साचे कन्त, विरला मिले भगत प्यारा। सरगुण रूप आवे जावे मात रहावे वारो वारा। निरगुण रूप एका दस्से धारा। अटल एका एक निरँकारा। सरगुण रूप हरि खेल अपारा। वल छल कर जगत भुलावे, जुगा जुगन्ती साची कारा। निरगुण रूप इक्क अचल्ल निराहार निराधारा। जोती जोत सरूप हरि, आपणी खेल आप कराए भगत उपजाए जगत वड्याए, एका मेल मिलाए, दूई द्वैती जगत नाता तुट्टे आत्म हँकारा। भोजन भोग भोग भोग चार। कृष्न देवा अलख अभेवा गुर चरन सेवा, लिखाए लेख अपर अपार। लेहज फेहज

भक्ख भोज गुणवन्ती गुण रिहा विचार। भगत भगवान भोजन करे वक्ख, चले अवल्लड़ी चाल विच संसार। चार कुन्ट आत्म दिसे दुःख, नज़र ना आए नर निरँकार। गुर सेव चढ़ाए तिन्न फुल्ल कक्ख, तन कराए शब्द अहार। पंचम् फुल्ल पंजां तत्तां करे वक्ख, देवे जोती सदा अधार। प्रगट होए सति सरूपी हरि प्रतक्ख, नैण लोचण लोचण नैण सोलां कर तन शृंगार। गुरमुख साचे संत जन कदे ना सोयण, एका बीज साचा बोयण, नाम नरायण अलख अपार। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां भरया रक्खे सद भण्डार। भरे भण्डार भरम भउ नासे। जन चरन पनिहार, प्रभ दासन दासे। गुरमुख गुणवन्त सोभावन्ती नार, मिल्या शाह हरि सच शाबाशे। पंचम् पाए तन फूलनहार, सुफ़ल कराए काया अकार, अप तेज वाए पृथ्मी अकाशे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां मानस जन्म कलि सुफ़ल कराए, लक्ख चुरासी होए रासे। नाम सति शब्द उडारी। काया बीजणा साचे वत, मात खिले सच्ची फुलवाड़ी। मेल मिलाए कमलापत, बारां मास पक्की रहे तेरी साउणी हाढ़ी। धन सुभाग धरत मात, धन गुरमुखां रक्खे लाज, प्रभ चरन छुहाई दाढ़ी। आत्म धीरज यति सति संतोखी साचा यति, सदा रहे पिछे अगाड़ी। एका नाम दिखावे साचा तत्त, पंजां चोरां रिहा ताड़ी। साचे खाते बेड़ा लए घत्त, गुरमुखां जगे जोत काया बहत्तर नाड़ी। चरन प्रीती निभे नत्त, शब्द घोड़े रिहा चाढ़्ही। आपे दे समझावे मति। गुरमुख तेरे दर ना आवे मौत लाड़ी। अन्तिम रक्खे प्रभ अबिनाशी पति, जंगल जूह विच पहाड़ी। जोती जोत सरूप हरि, भगतां दिसे इक्क घर, जिथ्थे वसे सच हरि सच महल्ल अटारी। सच महल्ल अटल्ल अटारी सच्चा धामा। धाम अचल वसे राम रामा। शब्द जोत पवण लोकमात रिहा घल्ल। लक्ख चुरासी पाए सार विच जल थल। करे खेल छिन्न छिन्न पल पल। जोत सरूपी नर निरँकार, गुरमुख आत्म रसन चलाए साचा हल। नाम बीज प्रभ रिहा डार। एका लग्गे अमृत फल, अट्ठे पहर रहे अधार। दूई द्वैती मिटे सल, जगे जोत अगम्म अपार। भाणा वरते हरि जी कल, मूर्ख मुग्ध होण ख्वार। अन्तिम वार ना सकण झल्ल, शब्द वज्जे जगत कटार। बेमुखां हरि लाहे खल्ल, गुरमुखां रहे आत्म दर द्वार। दर घर साचे आए चल्ल, बणया रहे जन भगत भिखार। जन भगतां सद जाए बलि बलि, रसना हरि गुण रिहा विचार। जोती जोत सरूप हरि, मात देवे साचा वर, गुरमुख साचे संत जनां साची पैज संवार। राम नामा तन वसंदा। गुरमुखां पूर कराए कामा, सदा सदा सद बख्शिंदा। हरया कराए तन सुक्का चामा, बन्दी तुड़ाए आप बहाए साचा धामा। मिटे काया रैण अन्धेरी, जगत तजाए झूठा धन्दा। दिवस रैण हरि इक्क कराए, जन रसन तजाए मदिरा मासा विकारी गन्दा। एका नाउँ निरँजण गाए निज घर वासी निज आत्म डेरा लाए, गुरमुख उपजाए मात चढ़ाए साचा चन्दा। जोती

जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां खोल्हे आत्म दर, इक्क बहाए साचे घर, ख़ुशी कराए बन्द बन्दा। सच दर गुरमुख इशनाना। उतरे दुरमति मैल प्रभ चरन ध्याना। अट्ठ सट्ठ तीर्थ रही फैल, धरया हरि भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख सज्जण संत प्यारया देवे नाम धन्न अतुट ख़ज़ाना। प्रभ ख़ज़ाना सदा अतुट्टे, होए प्रधाना चतुर सुजाना। पंजां चोरां फड़ फड़ कुट्टे, भगत भगवन्ती हरि शब्द गुण निधाना। चण्ड प्रचण्ड वज्जे तीर निशाना। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां एका शब्द दो हथ्थीं बन्न्हे गाना। गाना बन्न्हे दोहीं हथ्थ। किरपा करे हरि समरथ। शब्द सरूपी पाए नत्थ। दरस दिखाए दया कमाए, सगल वसूरे जायण लथ्थ। गुरमुख गुरसिख जन भगत प्यारे, दर घर साचे होए नाम वणजारे, देवे दात हरि एका साची वथ। नाम दात जगत वड्याई। वड करामात आत्म रुशनाई। गुर संगत साची इक्क जमायत, सच्चा नाता भैणा भाई। आदि अन्त सद पुच्छे वात, अट्ठे पहर बैठा रहे इक्क इकांत, गुरमुख आत्म सेजा डेरा लाई। अन्दर वेख जन मार झात, जोत सरूपी डगमगाई। कलिजुग अन्तिम होई अन्धेरी रात, करे हरि रुशनाई। जन भगतां देवे दात, आत्म सच सुगात नाम भण्डारा धुरदरगाही। ना कोई पुच्छे जात पात, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुखां देवे साचा वर, जो जन आए चल सरनाई। सच भण्डारा हरि दातारा हरि वरतार विच संसार, पुरख बिधाता पंचम् पंच आप हरि होए। लक्ख चुरासी जोत बलोए। आपणा भाणा आपे जाणे, ना कोई बुझे राजा राणा प्रभ अबिनाशी साची सोए। तिन्नां लोआं एका शब्द वञ्झ मुहाणा, अवर ना राखे कोए। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत प्यारे मात बणाए सच दुलारे, आप उठाए पैर पसारे सोए।

१२ भाद्रों २०११ बिक्रमी पिण्ड बुग्घे दयाल बाग राधा स्वामी दे डेरे शब्द भेज्जया अते जवाब दी मंग:

आगरा गुर मन्त्र नमो नमो आदि गुणवन्त स्वामी। परम पुरख दी दस्स निशानी। जपो जपो जपो गुर देवा। तपो तपो तपो चरन ध्यानण साची सेवा। साचा नाम निधान ब्रह्म ज्ञानण, दस्सो नाम जग साचा मेवा। बोध बोध बोध अगाधा। निर हरि निर धर निज घर साधन साधा। इक्क वर नर हरि जगत तर दरस कर माधव माधा। जोत अकार वेख विचार। गुर सतिगुर अधार। पुरख स्वामी हरि निरँकार। पूर्ब कर्म रिहा विचार। शब्द गुर गुर शब्द दस्स साची धार। सतिगुर साचे दस्स शब्द टिकाणा। जीव जन्त सभ भाण्डे काचे, वसे पवण इक्क मसाणा। हरि हरि इक्क हरिजन दर साचे वाचे, चढ़े शब्द बबाणा। एका शब्द लिखाओ साचो साचे, की वरते कलिजुग भाणा। गुर पीर पैगम्बर ना कोई झूठा नाचे, एका

दिसे हरि भगवाना। सच धाम सदा अस्थूल, जोत सरूपी हरि टिकाणा। प्रगट होए कन्त कन्तूहल, भेव खुल्हा श्री भगवाना। कलिजुग सिँघासण भज्जी चूल, फ़ल टुट्टे चोग निखुट्टे कलिजुग संतां टुट्टे डाहणा। जोती जोत सरूप हरि, जोती खेल करे महाना। सति स्वामी सति गुणवन्ते। जगत नेहकामी पूरन भगवन्ते। पंजे चोर होए हरामी, भरम भुलाए जीव जन्ते। कोए ना पकड़े सच्चा धामी। माया भुल्ले जग रुले संत तमामी। एका जोती नूर नुरंतर, गुरूआं देवे जोत बसंतर, अमृत आत्म मधुर रस शब्द सुहागी गीत नाम निधान साची बाणी। इक्क पुरख अकाल, इक्क पुरख दयाल जगत सवामीआ। सदा सदा सद करे प्रितपाल अन्तरजामीआ। कदे ना खाए काल, ना होए नमक हरामीआ। ना छोहे जगत जंज़ाल, ना होए अन्धेरी रैण शामीआ। ना मंगे बण कंगाल, ना दिसे कोल कोई दामीआ। जन भगतां करे सदा रखवाल, जोती जोत सरूप हरि, एका नाउँ रखाए नेहकामीआ। जै जै जै देवा आदि गुर अन्तर। सृष्ट सबाई लाई सेवा, भेव खुल्हाओ दया कमाओ, सोहँ शब्द जग साचा मन्त्र। परम पुरख दा दरस दिखाओ, आत्म तृष्ना हरस मिटाओ, मुख लगाओ फ़ल साचा मेवा। जगत गुर सतिगुर साचे भगत स्वामी, मस्तक लाओ कौस्तक मनी साचा थेवा। कलिजुग अन्तिम लगा भाग। जगत वखाणे जगी जोत दयाल बाग़। प्रभ वेखे वरते आपणे भाणे, आत्म जोती जिथ्थे जगे चराग। गुर सतिगुर साचे सुघड़ स्याणे, किस पकड़ी तेरी पिछे वाग। शब्द रंग रस्स किस जग माणे कवण बुझाए माया आग। जोती जोत सरूप हरि, कवण पछाणे जन होयण भाग मथोर वड वडभाग। बाग़ दयाला सतिगुर कृपाला। हरि साचा वेखे, शब्द बणाए विच दलाला। तीजे नेत्र गुर पूरा वेखे, काया मन्दिर साची धर्मसाला। कवण तोड़े वज्जा जन्दर, कवण होए रखवाला। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, गुर मन्त्र पुच्छे राह सुखाला। गुर मन्त्र, गुरू गुरू गुर नाद। सर्ब जीआं गुर अन्तर, एका लिव हरि रस रसन अराध। लक्ख चुरासी लग्गी बसंतर, कवण बुझाए कलिजुग आग। सति स्वामी किस वसें धाम मग्न, भेव खोल्हे शब्द सच बोले, पूरे तोल तोले विच ब्रह्माद। जोती जोत सरूप हरि, आपणी करनी रिहा कर, तिन्न पंज सत्त नौ भेव बोध अगाध। नौ खण्ड नौ द्वार। प्रभ पाई वंड विच मात संसार। सत्तां दीपां महल्ल उसार। वेखे खेल अज्ज कल्ल निहकलंकी लए अवतार। एका दिसे शब्द अटल्ल, हरि जोत सरूपी करे अकार। जोती जोत सरूप हरि, जोत सरूपी किया अकार। देणा सच्चा नाम वर, सच सदा स्वामी नाम वंडे। निर्मल होए उजागर, विच मात वरभण्डे। हरि बणे सच सुदागर कलिजुग आया अन्तिम कन्ढ्ढे। जगे जोत काया गागर, तन मन्दिर शीतल ठंडे। एका नाम रती रत्नागर, काया ब्रह्मण्ड विच ब्रह्मण्डे। जोती जोत सरूप हरि, सर्ब किछ आपे जाणे, उत्भज सेत्ज जेरज़ अंडे। सच डेरा सच अस्थाना।

जिथ्थे मिले नाम भगवाना। उचे टिल्ले सारे हिले, चल्लया सोहँ तीर निशाना। भेव खुल्हाउणा बूरे कक्के बिले, पवण सरूपी मढ़ी मसाणा। रसना तीर चढ़े चिल्ले, उठे नर हरि बली बलवाना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। कलिजुग अन्तिम पक्की खेती। उत्तर देणा गुर पूरे छेती। दुरमति मैल तन गंवाउणी, उत्ते लाउणी नाम रेती। काया सोई आप जगाउणी, दरस दिखाउणा नेतन नेती। जोती जोत सरूप हरि, गुर पूरे किरपा देणी कर, कलिजुग हाढ़ी होई पछेती। शब्द आए चल द्वार। मंगे वर इक्क भिखार। उत्तर देणा पहली वार। पूर्ब पच्छिम उत्तर दक्खण दिशा विचार। चौदां रत्न कर शृंगार सोलां कलां कलीआं कलि पहनणहार। पुरख अबिनाशी वलीआ छलीआ, पूर्ब करनी मात विचार। वड जोधा सूरा वड वड बलीआ, जन भगत दुआरे बणया रहे भिखार। एका दिसे निहचल धाम तेरा अटलीआ, आईए चल द्वार। जोती जोत सरूप हरि, इक्क जोती जगत अधार। शब्द संदेशा देणा घल। आईए धाम तेरे चल। मिलीए राम कलिजुग कल। मिटे अन्धेरी रैणी शाम, मिटे दूई द्वैती दूजा सल। पंझी भादों लेख लिखाउणा तमाम, हरि हरि हउँ हउँ जाए बलि बलि। जगत त्यागणे सर्ब कम्म, वेखणा धाम इक्क अटल। जोती जोत सरूप हरि, शब्द लेख गुर पूरा वेख भारत खण्ड रिहा घल। निहकलंकी जोत नुरानी। एका दिसे साचा शब्द सच्ची गुरबाणी। सच संतां सद हिरदे वसे, गुण गावत सुख सहिज समाणी। माया जाल जगत ना फसे, जगत विद्या हीण आत्म ब्रह्म ज्ञानी। एका राह साचा दस्से, छुट्टे जम की काणी। पंजां शब्दां जो जन हस्से, वसे घर सुल्तानी। जोती जोत सरूप हरि, अग्गे दिसे इक्का जोत सच निशानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी जोत धर, आदि शक्त आदि भवानी। करे अकार अकाल अकाला। दीना बंधू दीन दयाला। पंख पंखेरू आत्म अन्धू, गुर गोपाला। लक्ख चुरासी वड प्रबंधू, हित्त पित रखवाला। वसे पड़दे ओहले कंधू, दीपक जोती इक्क उजाला। जोती जोत सरूप हरि, रूप रंग क्या कोई वखाणे, सूहा पीला लाल चिट्टा काला। दीनां नाथ जगत ज्ञाता। सृष्ट सबाई सगला साथ पुरख बिधाता। कौस्तक मणीआं रक्खे माथ, शब्द चलाए साची गाथा। आपणा भाणा रक्खे आपणे हाथ, सोहँ चलाए साचा राथा। जोती जोत सरूप हरि, जुगो जुग लोकमात रचाए आपणी गाथा। सनक सनंदन सनातन संत कुमार। हरि भेख पहली वार। दूजा वेख रूप बराह अपर अपार। यज्ञे पुरष तीजा कर विचार। हाव ग़रीब चौथी धार। पंचम् नरायण कर अकार। छेवें कपल मुन नाउँ विचार। सतवें दतात्रै अठवां रिखप देव विच संसार। नौवां पृथु रूप करतार। दसवें मत्स खेल न्यार। ग्यारवें कच्छप नर निरँकार। बारवें मोहणी रूप विच संसार। हँस मोती चुगे चोग तेर्हवीं धार। बावन रूप चौदां तबकां, प्रभ किया चौधवीं वार। पन्दरवां

पुरख की धार। वैद धनंतर कर विचार। सोलवें नर सिँघ रूप हरि करतार। सतारवें हरी गज़ पार उतार। अठारवें नर नरायण भगत ध्रू बाल अवस्था दए प्यार। वार उन्नी राजे राणयां चोटी मुनी परस राम इकी वार। वार बीस भए जगदीश, प्रगट होए राम अवतार। इक्कवीं वार कर अकारा। वेद व्यासा पिता नाम ना कोई उचारा। पुरख अबिनाशी साची धारा। अवतार बाईसवां कृष्न मुरारा। तेईवीं वार ल्या अवतारा, नाम बुद्ध विच संसारा। लोकमात किया युद्ध, मदिरा मास ना खाए कोई जीव गंवारा। हरि बिन अवर ना दीसे कोई आत्म करे सुध, कलिजुग वध्या अन्त विकारा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होए चवीआं अवतारा। जोती जामा शब्द चोला। सोहँ पवण साचा बोला। नाम ओअँ वज्जे ढोला। जन भगतां आत्म रंग गीत सुहागी साचा सोहला। सदा सद वसे अंग संग जोत निरँकार शब्द अधार पवण अस्वार, आप रखाए पड़दा उहला।

१२ भाद्रों २०११ बिक्रमी भारत दे राष्ट्रपति डा: रजिन्दर प्रशाद नूं शब्द भेज्जया गया

वाली हिन्द सच्चे सुल्तान, प्रगट होए हरि दाता गुणी गहिंद, जोत अधारी शब्द अस्वारी पवण उडाण। मनमुखां आत्म होई हँकारी जगत ख्वारी, भुल्लया इक्क भगवान। कलिजुग चली ठग्गी चोरी यारी, दूई द्वैती तिक्खी आरी, लोकमात कर जोत अकारी, प्रगट होए श्री भगवान। वाली हिन्द सच तख्त ताजे। कवन जन तेरा साजन साजे। आदि अन्त प्रभ बेड़ा रिहा बन्न, प्रगट होए प्रभ देस माझे। सदी चौधवीं चढ़या साचा चन्न, धरत मात संवारे तेरे काजे। सत्त दीप नौ खण्ड करे खन्न खन्न, चार कुन्ट कराए भाजे। जोती जोत सरूप हरि, शब्द सरूपी मात गाजे। वाली हिन्द तेरा धर्म युद्ध। लेख लिखाया प्रभ सच कर्म, उत्तम होए बुध। मिटे जगत अन्धेरा झूठा भरम, प्रभ दरस नेत्र काया सुध्ध। सुफ़ल होए मानस जन्म, जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, शब्द अस्व हो अस्वार, सच सिँघासण बैठ कुद्द। सच सिँघासण सिँघ आसण सच्ची सरकारा। राउ रंक सर्ब विनासण, अन्तिम आए मात हारा। एका जोत निरालम प्रभ अबिनाशण, सोहँ शब्द सच्चा जैकारा। चार वरन गाए रसन स्वास स्वासण, मिटे कलि अन्ध अन्धयारा। जोती जोत सरूप हरि, मात जोत जगत बलोए, प्रगट होए निहकलंक चवीआं अवतारा। नर अवतार जोत प्रकाशे। जगत भेख चुकाए, मेट मिटाए मदिरा मासे। साचे लेख राउ रंक लिखाए, वेख वखाणे प्रिथी अकाशे। राज राजान शाह सुल्तान जगाए, चार वरन इक्क सरन रखाए, एका धाम सच निवासे। वरन बरन कोई रहण ना पाए, जोती जोत सरूप हरि, जीव जन्त साध संत रसना गायण

स्वास स्वासे। वाली हिन्द सच कर्म कमाउणा। पुरख पुरखोतम सदा बख्शिंद, गऊ ग़रीब निमाणयां गले लगाउणा। दूई द्वैती कढ्ढणी चिन्द, जगत जगत निमाणयां सिर हथ्थ रखाउणा। कूड़ कुड़यारा चले जिउँ सागर सिंध, धर्म कर्म जगत बचाउणा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नर अवतार, साचा डंक इक्क वजाउणा। सच घर सच्ची वड्याई। निरगुण नूर नुरानया, जिस जगत बणत बणाई। एका जोती हरि भगवानया, मति मन बुध काया मन्दिर विच टिकाई। साचा देवे ब्रह्म ज्ञानया, जोती जोत सरूप हरि, देंदा रहे सदा वर, हरि घर दर सदा इक्क पछानया। सच दरबार सच्ची जग शाही। एका चित चित्तवे, प्रभ अबिनाशी साचा माही। हरि दर्शन लोड़े नितवे, जगत तुट्टे फाही। एका सज्जण साचा मितवे, जोत सरूपी हरि रघुराई। भारत खण्ड सच्ची सरकारन। पुरख अबिनाशी पाई वंड, नौ खण्ड साची धारन। वेख विखाणे हरि ब्रह्मण्ड वरभण्ड, उपजाए राजे राणे। हथ्थ फड़ाए इक्क धर्म चण्ड प्रचण्ड, चले चलाए आपणे भाणे। बन्न्हे दात पल्ले गंढ्ढ, सति संतोखी हरि महाने। एका बख्शे तन काया ठंड, देवे माण वड जगत माणे। जोती जोत सरूप हरि, राउ रंक शाह सुल्तान सर्ब जीआं किछ आपे जाणे। किशना पक्ख काया अन्धेर। हरि हरि प्रभ लए रक्ख, जिस जन करे मेहर। भरे भण्डारे ख़ाली सक्ख, वक्त सुहाए नेरन नेर। जगत वड्याई प्रभ रक्खे पति, चुकाए मेर तेर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दीपक जगत जगाए, मिटे अन्ध अन्धेर। रोग सोग तन चिन्त विनासे। एका बेनन्ती गुर चरन पासे। रसना शब्द साचा मंत, सोहँ शब्द आत्म वासे। मिले दात साचे संत, लग्गे भाग गर्भ वासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दीपक जगत जगाए, सुलक्खणी कुक्ख भाग लगाए, दु:ख दर्द हाकन डाकन घर छड्डण नासे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन गायण स्वास स्वास स्वासे। काया मठ तपे तन्दूर। उलटी गिढ़े लट्ठ, हड्ड पिंजर होया चूरो चूर। भौं भौं थक्के अट्ठ सट्ठ, कोई ना मिल्या दाता सूर। गुर संगत मिल्या इक्क इक्ट्ठ, प्रगट हरि हाज़र हज़ूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्ब गुणां आपे भरपूर। वायू विवाद अग्नी तेजा। भाग लगाए काया मन्दिर साची सेजा। रोग गंवाए काया कन्दर, शब्द मारे तिक्खा नेजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वस्त जन झोली पाए, सुफ़ल कुक्ख जगत कराए, उपजे पूत नाम रक्खणा सिँघ गुरमेजा। काया सागर डूंघी भवर। काची गागर विच दिसे गहर गवर। जन आए दुआरे प्रभ किरपा धारे, मानस जन्म जाए सवर। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख ना जाणे कोई अवर। खिट्टा रोग सहँस नवृती। जगत विजोग मात प्रकृती। जिस जन लिखे धुर संजोग, बख्शे चरन प्रीत साची बिरती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अंग संग संग अंग वड सूरा सरबंग, चिन्ता रोग करे नवृरती। तुट्टे जगत जंज़ाल होए छुटकारा। गुरमुख चले साची चाल,

बणे नाम वणजारा। प्रभ आपे रक्खे सुरत संभाल, पंचां फेरे सिर शब्द आरा। जन भगत ना होए कदे कंगाल, प्रभ पल्लू रक्खे सदा भारा। सच वस्त रक्खणी नाम संभाल, सोहँ गाउणा वस्त शब्द अपारा। तीर्थ नुहाउणा काया सुहावे ताल, शब्द सुरत मन जगाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुच्च जगत गुरदेव, फड़ फड़ बाहों राहे पाउणा। किंगरे किंगरे वजे मृदंग। इक्क दूजे दा तुट्टे संग। अन्दर बाहर तन ख्वार, दिसे भुक्ख नंग। तुट्टा नाता जगत प्यार, मानस देही दिसे भंग। कर्मा आई दिसे हार, दिवस रैण रहे विचार। ना कोई निभाए साचा संग। चढ़या रहे इक्क बुख़ार, इक्क दूजे नूं वज्जे डंग। प्रभ अबिनाशी किरपा धार, एका दात दर रहे मंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसना गुण जन सदा उचार, सति सरूपी जायण लँघ। घर घर बाहरा इक्क रख्वारा, चण्ड प्रचण्ड शब्द डण्ड, होए आप सहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत पैज संवारे, जन आए चरन द्वार। मदिरा मास देणा तज। गुर संगत विच जाणा सज। एका दर एका घर बणना मंगत, अमृत पीणा नाम रज्ज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पड़दे रिहा कज्ज। सच नाम गुर चरन भिखारी। कर किरपा देवे हरि, जो जन आए दर द्वारी। आप चुकाए जगत डर, जगत माया ना करे ख्वारी। चरन लाग गुर जाए तर, पूरन पैज संवारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका देवे सोहँ नाम शब्द सच्ची ख़ुमारी। दु:ख रोग मिटे संताप। मिले नाम जोग वड प्रताप। लिख्या धुर संजोग, सोहँ जपणा साचा जाप। दरस दिखाए हरि अमोघ, प्रगट कर आपणा आप। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आप मिटाए कोटन पाप। तुट्टी गंढ्ढे, प्रभ चरन जुड़ंदा। दुध पुत्त दात साची वंडे, दु:ख रोग मिटंदा। कदे ना देवे हरि जी कंडे, घर बहाए धाम सुहंदा। आत्म होए कदे ना रंडे, साची सेजा हरि तख्त बहिंदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सच्चा दान, पूरे घाट आप करंदा। पूर कराए घाटा। जोत जगाए विच ललाटा। सहिँसा रोग भुक्ख गंवाए, दूर कराए दुखड़ा वाटा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहीं हथ्थीं आप सवाए काया चोली तन मात पाटा। दर घर सीतल अमृत धारी। हरि नर राखो सदा चीतल, बख्शे अवगुण भारी। जगत सुहेला साचा मीतल, साचा वणज करे वपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर चरन सरन इक्क धर्म, मंगणा नाम दर भिखारी। साचा नाउँ रसना गाउणा। प्रभ पकड़े बाहों, चिन्ता सोग सर्ब मिटाउणा। जीआं जन्तां रक्खे ठंडी छाउँ, सिर आपणा हथ्थ रखाणा। आपे बणे प्रभ पिता माउँ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन चरन ओट इक्क रखाउणा। साचे अमृत साची धार। परम पुरख प्रभ साची कार। सुक्का काया हरया बिरख, लग्गे फल साचे डाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मुख चुआए मेट मिटाए, उपजाए अमृत ताल। पुत्तर धीआं सुखी जीआ।

मात पित पित मात अमृत रस साचा पीआ। गुर चरन प्रीती साचा हित्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सहिँसा रोग जगत गंवाए निर्मल कराए जीआ। जगत विहारा औखा पन्ध। ना दिसे कोई सहारा, कर्मां ढठ्ठी कंध। मंगण आए चल दुआरा, प्रभ अबिनाशी बेड़ा बन्न। ख़ाली भर जगत भण्डारा, मिटे धूंआं धार अन्धेर अन्ध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ख़ुशी करा बन्द बन्द। चरन धूढ़ मजन इशनान। हरि साचा साक सैण सज्जण, सदा सदा मेहरबान। भाण्डे भरम प्रभ दर भज्जण, चुक्के जम की कान। होए सहाई पड़दे कज्जण, देवे नाम निधान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन प्रीती जो जन कमान। निर्मल होया जगत सरीर। काया मन्दिर टुट्टी धीर। हाडी हाडी रहे पीड़। कोए ना मिल्या साचा गाडी, कटे अन्तिम भीड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर जन साचे हरि, रोग सोग कट काया भीड़। चरन लिव हरि चरन ध्याना। ना कोई जाणे शंकर शिव ब्रह्मा विष्न महेष गुण निधाना। एका नाउँ जगत दिसाए, एका एक हरि नर गुणवन्त गुण निधाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां देवे सोहँ शब्द सच्चा दाना। नाड़ी पिंजर हड्ड मास। अड्डो अड्डी दिसे कंगर, तापां रोगां होया दास। काया सुक्की होई ढिंगर, सदा रहे मन उदास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आए दर, दुक्खां रोगां करे बन्द ख़लास। हड्ड नाड़ी रहे पीड़ा। दुखी दिसे सदा जीअड़ा। काया खाए मास अहारी कीड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर आए दर काया रोग कट भीड़ा। चरन प्रीती मंगे मिले जोत हरि भगवाना। काया खोल्हे बन्द सोत, उपजे ब्रह्म ज्ञाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा दुरमति मैल रिहा धोत, गुरमुख चरन धूढ़ करे इशनाना। सुखला सीथल सरीरा। चलदा रहे नीर नीरा। काया मन्दिर ढलदा रहे, दुखी रहे जीअड़ा। अग्न तन्दूर बलदा रहे, लग्गी रहे दुहागण पीड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर द्वार किरपा धार, बन्न वखाईं मात बीड़ा। कर्म कमाई कृतघन। गुर दर भुल्ल बख्शाई, दर दुआरे सच धन्न। झूठा रोग देणा गंवाई, प्रभ बेड़ा देवे बन्न। सोहँ शब्द रसना गाईं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा देवे नाम धन।

१२ भाद्रों २०११ बिक्रमी सतिसंग घर ब्यास सतिगुर गुरबचन सिँघ नूं शब्द भेज्जया
जवाब दी मंग शब्द विच कीती

आदि नमो शब्द गुरदेव सतिगुर सावण जगत उज्जयार। पतित पावन जीआ जन्त उधार। करया छल जिउँ भेख बावन, मंगण आया बण भिखार। किसे हथ्थ ना आउणा दामन, ना होया कोई जामन, हरि घर सच्ची सरकार। काया मन्दिर

वसे कामनी कामन, तन बैठी कर शृंगार। हिन्दू सिख ईसाई ब्रह्मण, गुणवन्त गुण गुर कोए करे विचार। जोती जोत सरूप हरि, आपणी जाणे आपे सार। सतिगुर सावण सहिज धुन मातर। वेद पुरान कुरान अंज़ील, घर घर बैठे वाचण शास्त्र। दर घर साचे ना दिसे इक्क दलील, तन पाया ना दिसे नाम गातर। जोती जोत सरूप हरि, आवे जावे मात रहावे, छिन्न भंगर एका अंगर, नाद धुन अनहद वजावे। सावण धुनी मस्त दीवानी। गुरमुख विरला जाणे वड गुण गुणी, देव लोक दी इक्क निशानी। साधन संतां आत्म पुणी, वेख वखाणे वड विद्वानी। सच पुकार इक्क हरिभगत सुणी, लोकमात लए अवतार, जोती जोत सरूप हरि, चिट्टे अस्व पंचम् जेठ हो अस्वार। सतिगुर सावण सुख अनन्द घनेरा। दुष्ट सँघारे जिउँ रामा रावण, पुरख अबिनाशी पाए फेरा। सति सरोवर गुरमुख विरले नुहावण, बेमुखां डिट्ठा भरमां डेरा। जोती जोत सरूप हरि, मंगण आया नाम वर, उन्नी हाढ़ी पाया फेरा। पंचम् पंचम् शब्द तन वजे। शब्द चोट इक्क नगारे लग्गे। दुरमति मैल कढ्ढे खोट, तरन तारन सिँघ बग्गे। चार कुन्ट आलणिउँ डिग्गे बोट, इक्क शब्द हलूणा वा तत्ती वगे। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक अवतार नर, लोकमात हरि किरपा कर, एका लग्गे सर्ब अग्गे। पंचम् शब्द धुन धरन पति। आपणी करनी रिहा कर, लक्ख चुरासी सैनापति। मानस देही वेखे खुल्हे हरन फरन, साधां संतां वड महंतां जाणे मित गत। पुरख अबिनाशी एका साचा कन्त, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगा जुगन्त जिस बणाई साची बणत। सत्तवें सति निरँजण नर हरि किरपा आप करांयदा। वेख वखाणे सच दर, शब्द लेख घर पुचांयदा। लक्ख चुरासी चुक्के डर, भरम भुलेखे दूर करांयदा। जोत सरूपी जामा धार, सोहँ शब्द बाज उडांयदा। चार वरन देवे हरि एका सर, अमृत आत्म सीर पिलांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सतिसंग ब्यासा निज आत्म वासा शब्द मंग इक्क मंगांयदा।

१२ भाद्रों २०११ बिक्रमी सैदपुर संत लाभ सिँघ नूं शब्द भेज्जया अते उत्तर मंगया

कँवल कल कल किस उपजाई। किस वसे घर महल्ल करे रुशनाई। सच सुहञ्जणी केहड़ी घड़ी केहड़ा पल, प्रभ जोती रंग वटाई। शब्द उछल किस देवे दर कवण पवण चलाई। कवण लए प्रभ अमृत जल, काया सिंच कराई। कवण बणाए काया खल, हड्ड नाड़ी मास विच टिकाई। जोती जोत सरूप हरि, की करे खेल रघुराई। कवण धाम तख्त सुल्तान। कवण राम जिस दीआ पीण खाण। कवण नाम जिस नाम पद निरबाण। कवण दाम दोए जहानी गुरमुख खाण। कवण शाम शाम मेल मिलावा श्री भगवान। कवण जाम मदिरा रस सर्ब मिट जाण। जोती जोत सरूप हरि, बणया आप बाल अञ्याण।

कवण घर हरि संत वसेरा। कवण दर ढहे भरमां डेरा। कवण हरि चुकाए मेरा तेरा। कवण हरि शब्द पाए चार कुन्ट घेरा। कवण हरि जोती जोत सरूप हरि, जिस बणाया तन मन्दिर तेरा। तन मन्दिर बणी इक्क अटारी। तिन्न सौ सठ हाडी जोड़ी अंग अंग वारो वारी। हथ्थ पैर मुख नाक लगाया, ठोडी मुखड़े उप्पर उभारी। बत्ती दन्द हरि बख्शिंद रसन चलाई, दोहां धिरां मेल मिलाई काया सिंची तन क्यारी। ना दिसे वसे अन्दर, बाहर भेव खोल्हे दस्म दुआरी। केहड़ा वज्जा आत्म जन्दर, संत असंत खोल्ह खोल्ह थक्के हारी। की रूप निरँजण जोत जगे काया कन्दर साची इक्क निरँकारी। साचे संत सतिगुर दुलारे। लिखणा लेख वारो वारे। संत वणजारा हरि निरँकारा, निरँकार उधारा गुरमुख प्यारा। दोहां धिरां एका धार सच्ची धारा। पूरे सतिगुर दया कमाई, आत्म शक्ती जगत भगती विच टिकाई। बूंद रक्ती सुफ़ल कराई। जोती जोत सरूप हरि, पूरन संतां रिहा जगाई। मिली दात वस्त अनमुल्ल। पूरे तोल जाणा तुल। साचा फल साचा मेवा ना जाए हुल्ल। शब्द भेव दर इक्क खुल्हाउणा, कोए ना लग्गे मात मुल्ल। सतिगुर पूरा आत्म घर बहाउणा, जगत माया वेख ना जाणा भुल्ल। जोती जोत सरूप हरि, सच भण्डारा रक्खे खुल्ह। लाभ सिँघ संत लाभ। देणा जवाब दो आब। दर दरवाजा लिखणा लम्मा चौड़, जिथ्थे वसे ग़रीब निवाजा। चिट्टा अस्व केहड़ा चुक्की खलोता पौड़, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म अग्न बुझाए, साचा सगन मुख लगाए वेखे परखे मिठे कौड़। तिन्न पंज सत्त नौ दस अठारां। उत्तर देणा धन्नवाद कर जोड़ सर्ब विचारां। शब्द घोड़ा रिहा दौड़, चार कुन्ट चार दिवारा। जोती जोत सरूप हरि, एका रक्खे साची धारा। चार दिशा दर दरवाजे। हरि महल्ल ग़रीब निवाजे। सदा सदा सदा अटल्ल, लक्ख चुरासी साजन साजे। जोती जोत सरूप हरि, कवण दुआरे गुरमुखां मारे आवाजे। शब्द धार किस आवे दुआरे। कवण कराए पार देवे कवण सहारे। केहड़ी बन्न्हे हरि जी धार, जीव जन्त ना कोई जाणे। जोती जोत सरूप हरि, भगत भगवन्त किवें कराए मेल श्री भगवाने। कवण दुआरा कवण धामा। किथ्थे वज्जे शब्द दमामा। सुणे सुणाए बूझ बुझाए हरि भगवाना। साची सूझ जिस दवाए तुटे माण ताणा। एका दूज तन गंवाए, सति संतोखी बन्न्हे गाना। जोती जोत सरूप हरि, जिस जन मिल्या हरि भगवाना। मैं तूं कुछ ना जाणे। हउँ हउँ बन्दा तुछ पुछ श्री भगवाने। ना दाढ़ी ना मुच्छ, रूप रंग ना रेख भेख, ना दिसे केस गुण निधाने। किस कहीए गुर क्या गुर का धाम। किस कहीए सुर, पीए अमृत जाम। किस कहीए चोर, होए निमक हराम। हरिजन जन हरि संत सुहेले लिखणा भेव तमाम। निरँकार कवण बणाए। किस द्वार दए बहाए। घर बाहर दिस किसे ना आए। छप्परी छन्न ना कोई रखाए। बस्त्र तन ना कोई छुहाए। शस्त्र अस्त्र ना हथ्थ उठाए।

जोती जोत सरूप हरि, केहड़ी मनी केहड़ी भव आपणा आप उपाए। कवण पिता कवण माता। जिस जम्मया पुरख बिधाता। कवण गुर जिस दीआ नाम दाता। जोती जोत सरूप हरि, कवण वरन कवण गोत, केहड़ी रक्खे उत्तम जाता। सावण सिँघ किस उपजाया। मातलोक किस नाम रखाया। कवण मात जिस सीर पिलाया। कवण पूत जिस रसना लै आत्म तृप्ताया। कवण पिता जिस उंगली लाया। कवण गुर जिस नाम दवाया। कवण हरि जिस मस्तक लेख लिखाया। कवण दर जिस घर मंगण आया। कवण सर जिस साचे तीर्थ नुहाया। लोकमात जन्म धर किस बिध सिँघ सावण गुर अख्वाया। लाभ सिँघ उठ हो हुोशियार। दूजा कर नाल गुरू त्यार। तीजा हरि शब्द अस्वार। चौथे घर वेख खण्डा निहकलंक दो धार। पंजवां फड़या हथ्थ विच डण्डा, मारे सिर काड़ काड़। तेरी आत्म होई घमंडा, प्रभ अबिनाशी देवे झाड़। तूं लोकमात विच रंडा, सीस ना निवाया सतारां हाढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया, निहकलंक नाउँ रखाया, तिन्नां लोकां साचा लाड़।

१२ भाद्रों २०११ बिक्रमी पाकिस्तान मुहम्मद दीन रोड़ी सखर शाह मस्ताना नूं शब्द भेज्जया गया

रोड़ी सक्खर सखी सुल्ताना। मौली मैहन्दी हथ्थीं गाना। मिले नाम ख़ुदाई अल्ला नूर नुराना। बैठा रहे इक्क इकल्ला, अट्ठे पहर मस्त मस्ताना। शब्द मुलाणयां छड्डया सच महल्ला, शेख़ पीरां तन होया जगत बेगाना। जोती जोत सरूप हरि, देवे दरस आप भगवाना। हरि ख़ुदाई, ख़ुदी ख़ुद बन्दे। ना होए जुदाई, झूठे जगत धन्दे। एक ओट नूर इल्लाही, जगत त्यागे पापी गन्दे। शब्द स्वासे रिहा गाई, आत्म तुट्टे जिंदे। जोती जोत सरूप हरि, नाम रंगण रंग रंगाए, शब्द कंगण तन पहनाए, साचा धाम हरि सुहंदे। मन मुस्तफा, नूरी जोत अल्ला। आप कटे कटाए जगत फाह, अजमतो कसमतो अजि बवा अतुलहे सच सुहेले। चार यार पीर दस्तगीर, मौलाना शाह फ़कीर हकीर, आपे गुर बणया आपे चेले। वजदा रहे शब्द तीर, हरि जोती साचे मेले। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आपे खेले।

हरि निरँजण निरगुण धार। एका नाम साचा अंजन, ना कोई वेखे विच संसार। जोती नूर नूर अकार। धुरदरगाही साचा माणक मोती, साचा शब्द इक्क अपार। नाल रलाए आप उठाए पवण रूपी साचा बन्न्हे इक्क प्यार। निर्मल बाती संग

जगे जोती, काया बणे इक्क अकार। जोती जोत सरूप हरि, त्रैगुण आपणे हथ्थ रखाए, आपे जाणे आपणी सार। त्रैगुण हरि जी वस। गुर पीर सभ रहे दस्स। लोकमात जो आई नस्स। अन्तिम काया होई भस्स। एका जोती साचा नूर, प्रकाश कोटन रवि ससि। हरि शब्द साची तूर, हरि सुनेहड़ा रिहा दस्स। पवण स्वासी सर्ब गुणां भरपूर, हरि हिरदे साचा रिहा वस। तिन्नां मेल सति सरूर, हरि दर घर एका रिहा दस्स। जोत अधार पीर गुर शब्द धार लिखी धुर पवण अस्वार। नर हरि करे विचार। हरि चरन लोकमात जाए जुड़, जोती जोत सरूप हरि, एका रंग वसे, राह जगत साचा दस्से, दर साचा रिहा लोड़। तिन्नां लोआं हरि प्रभ जाणे। लक्ख चुरासी जीव जन्त साध संत, आदि अन्त जुगा जुगन्त, आत्म वेखे मार ध्याने। जगत सहाई साचा कन्त, एका मंगे दात जगत महाने। जोती जोत सरूप हरि, पवण बूझ आप बुझाने। एका मंगे नाम मजूरी। कदे ना मंगे लुची पूरी। हथ्थीं कुट ना खाए चूरी। जोती जोत सरूप हरि, चरन ध्याना शब्द ज्ञाना आसा मनसा पूरी। चरन नात पुरख बिधाता। साची मंगे मंग लोकमात गुरमुख साचे उत्तम जाता। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, इक्क अधार जोत रखाता। जोत अधारी हरि निरँकार। अट्ठे पहर ख़बरदार। भिख्या मंगण ना जाए किसे द्वार। जन भगतां देवे आत्म सुखा, शब्द धुन साची धार। उज्जल होए मात मुखा, तुट्टे जगत जंज़ाल। जोती जोत सरूप हरि, साचा नाम अमृत जाम गुरमुखां खाए रिद्धी दाल। गुरमुखां रसना चक्की पीसे। शब्द आटा हरि जगदीशे। अमृत मेल ठंडी जल धार। मिटे भेव बीस इक्कीसे। साचे घर दिसे निरँकार, जोती नूर एका वेसे। मंगण आए जन भिखार, भगती दान विच जहान, छत्र झुलाए साचा सीसे। जोती जोत सरूप हरि, तृष्ना भुक्ख बंधन सभ कटान, कोई ना करे प्रभ की रीसे। इक्क इकल्ला हरि रखवाला। दूजा दिसे सच महल्ला, सृष्ट सबाई करे प्रितपाला। तीजे शब्द साचा भल्ला, लोकमात रिहा वार संभाला। चौथे घर जन संतां हल्ला, होए आप रखवाला। पंजवें घर जगे जोत घड़ी घड़ी पल पला। तिन्ने धार अवल्लड़ी चाल। छेवां घर डूंघी डल्ला, जिथ्थे दिसे जम का काल। सतवें घर सति पुरख सतिवाद, एका खेल रिहा वेख विचार। अट्ठ अट्ठ अट्ठ चौबीसा, तिन्न पंज सत नौ पूर्ब जाणे साची धार। नावें दर भुल्ले रिखी रिखेशा, अन्तिम बाज़ी गए हार। दसवें घर एका हरि नर जगदीस, जोत सरूपी बैठा कर अकार। एका दस्से शब्द हदीसा, खाणी बाणी कुरान अंज़ीलां वसे बाहर। साचा नाउँ जिस जन रसन पीसन पीसा, प्रभ सोहणा करे अहार। रसना पीसे चिट्टा आटा। प्रभ पूर कराए मात घाटा। शब्द देवे साची तूर, जगे जोत विच ललाटा। आसा मनसा हरि हरि हरि सदा पूर, अमृत देवे आत्म साचा बाटा। पंचम् तत्ती कढ्ढे कर कर चूर, रसना रस रसायण जिस जन चाटा। जोती देवे साचा नूर, दुरमतिी

पड़दा आपे काटा। जन भगतां सद हाज़र हज़ूर, नेड़े रक्खे अट्ठे पहर वाटा। साचा देवे तन सरूर, ठंडा रक्खे काया माटा। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुखां देवे इक्क नाम वर, लोकमात ना आवे घाटा। दहि दिशा हरि समांयदा। मात पताल आकाश, दिस किसे ना आंयदा। जीआं जन्तां निज आत्म रक्खे वास, आपणा भेव छुपांयदा। गुरमुख साचा संत साजन होए चरन दास, पूरन भेव खुल्हांयदा। रसना गाए स्वास स्वास, जगत मुरारी लेखे लांयदा। जोती जोत सरूप हरि, जन भगत वधाई, जगत सहिँसा होए दूरी, धाम साचे भोग लगांयदा। निरगुण धार सरगुण खेल, सरगुण मेल निरगुण जोत अकार, निरगुण निराहार सरगुण सालस नार घर सवाणी। मुखों बोले दुध्ध पानी। रसना तोले अकथ्थन कहानी। आत्म अतीत सदा अडोले, पाए पद निरबानी। लग्गे भाग काया चोले, जगे जोत मिले गुर विण मसाणी।