पुस्तकालयभाग ४

१४ भाद्रों २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल माता बिशन कौर दे गृह

तन शृंगार हरि का नाउँ। निभे नाल सभनीं थांउँ। जगत रीती सच्ची चाल, हँस बणाए काउँ। एका शब्द सच्ची ढाल, सद रखवाल पिता माउँ। पोह ना सके कदे काल, तोड़े जगत जंज़ाल, रक्खे ठंडी छाउँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सोए पूत धरत मात उठाए, शब्द सरूपी पकड़े बाहों। हरि सज्जण जगत गुसाँईंआ। सच ताल तेरे दर ते वज्जण, ढोल मृदंग ना कोई सहाईआ। गुरमुख साचे संत जन जगत विकारा तज्जण, अमृत देवे साचा नाम दवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहलां काया मन्दिर आपणा आपे ढाईआ। काया मन्दिर ल्या ढाह। प्रगट होया सुहञ्जणी थां। जोत सरूपी जामा पाया, निहकलंकी नाउँ रखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक तेरा सोहणा सच्चा रक्खया नां। पुरी घनक हरि देह तजाई। छब्बी पोह दिन दिहाड़े वज्जी वधाई। कलिजुग जीआं दिन आए माढ़े, देवे लोकमात गीत सुहागी गाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ पहली बणत बणाई। पंचम् जेठी सौ बीस। प्रभ रसना गाई मातलोक राग छत्तीस। नारद मुन शिव शंकर ब्रह्मा गणेश महेष हरि जगदीश। तिन्नां लोकां कोए ना चले किसे पेश, चार कुन्ट इक्क ख़ुदाई सच हदीस। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया मन्दिर आप तजाया, दिवस सुहाया पोह छब्बीस। काया चोला हरि जी छड्डया। शब्द झण्डा मात गड्डया। सोहँ डण्डा हथ्थ फड़या वडे वड वड्डया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बेमुखां सिर आप लगाए, ख़ाली घर कोए ना छड्डया। इक्क

दर द्वार हरि पताल अकाश। चुप्प चुपीता आत्म वस्सया, गुर संगत मन रिहा उदास। पुरख अबिनाशी किस वसे पास, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया पुत्तर धी मात पित भैण भाई सारे भए उदास। तीजा साल हरि विचारया। तिन्नां लोआं पावे सारया। जोत सरूपी हरि निरंकारया। लोकमात जोत जगाए दया कमाए, साचे रंग रंगे करतारया। साचा हुक्म इक्क सुणाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपणा भेव आपणे हथ्थ रखा रिहा। तीजे साल हरि करे जणाई। गुर संगत लए उठाई। किरपा कर साचा हरि, आपणी बणत रिहा बणाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अस्सू तिन्न नींह रखाई। बणया मन्दिर इक्क न्यारा। किया खेल हरि गिरधारा। काला रख्या आत्म अन्दर, चारों कुन्ट धुंदूकारा। शब्द मारया साचा जन्दर, तुट्टे माण सर्ब हँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंजां तत्तां करे ख्वारा। पंजे तत्त होयण ख्वार। तीजे बरस वज्जी कटार। मानस देही आई हार। पुरख अबिनाशी घनकपुर वासी गुरमुख विरला पाए सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका आपे जाणे आपणा सच विहार। सप्तम साल सति कर कर मनंता। आपे चले नाल नाल, भाणा आपणे हथ्थ रखंता। राणे राजे राजे राणे सोए दए उठाल, शब्द उठाए हरि भगवन्ता। जुगो जुग चले अवल्लड़ी चाल, नर हरि साजन साचा कन्ता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतवें साल गुरमुख लाल आपणे संग रखंता। सत्तवें साल सति करतारया। प्रगट जोत सिँघ सिँघासण उठे मार छाल हरि निरंकारया। चार कुन्ट वेखे वेख वखाणे, करे खेल अपर अपारया। संत साध ना करे पछाणे, इक्क अन्धेर सृष्ट सबाई छा गया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द राग साचा कन्न लोकमात उपजा रिहा। साल सतवें हरि दलेरा। वेख वखाणे सर्ब गुरदुआरा मन्दिर मठ डेरा। आपणा भेव आप खुल्हाणे, शब्द लेख लिखाने, जगत चुकाए मेरा तेरा। साचा हुक्म धुर फ़रमाणे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ना कोई करे हेरा फेरा। तिन्न अस्सू हरि रचन रचाई। धाम मन्दिर नींह रखाई। सत्तां दीपां सुन समाधी शब्द अगाधी रीत चलाई। एका खेल किया वड नादन नादी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती मात जगाई। बणया मन्दिर धामा। हरि वड़या अन्दर रामा। जो घड़या सो फड़या, ना लाए कोई दामा। साल सतवें घोड़ी चढ़या, रथ रथवाही कृष्न शामा। मन मतीआ लेख मात सड़या, वज्जया शब्द दमामा। जतीआं सतीआं महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप पछाणे वेखे कामणी कामा। सतवें साल हरि निरँकारा। करे खेल अपर अपारा। गुर पीर औलीए नेत्र वेखे, दोए लोयण बन्द कर नैण मुँधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी जोती कर अकारा। कर अकार खेल अवल्ला। जगत धार विच संसार चाल अवल्लड़ी चला। चरन छुहाए जमन किनार, आत्म राज रहे थर थला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वसे

धाम इक्क इकल्ला। अस्सू तिन्न हरि बनवारी। मारी शब्द इक्क उडारी। जोत सरूपी पवण अधारी। निहकलंकी नर अवतारी। राज दुआरे करे ख्वारी। प्रगट होए शाह सवारी। कोई ना अग्गे करे ना, शब्द खण्डा दिसे भारी। गुरमुखां पकड़े हरि जी बांह, आप उठाए वारो वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा साजण मीत मुरारी। मीत मुरारी कलिजुग दाता। तिन्नां लोआं सच्चा सरदार पुरख बिधाता। धर्म राज सति दरबार, ना कोई वखाणे जातां पातां। एका रंग नाम अपार, सोहँ शब्द वड करामाता। राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान मंगण वर, हरि नर भेख भिखारी भेखन दाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत पित जगदीशर सर्ब जीआं का एका दाता। शब्द तीर चढ़े चिल्हे। चरन छुहाए प्रभ लाल किले। अस्सू तिन्न पीड़े कोहलू तेल तिले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पूर कराए चरन सेव कमाई साची शिले। अस्सू तिन्न दिवस विचारे। जोत जगाए बिन्दराबन करे इक्क अकारे। पंडत वेद पुरानी पकड़ उठाए, अकाशी टुट्टण तारे। गुरमुख साचे संत जगाए, सोहँ शब्द सुणाए कन्न जै जै जैकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत हँकारीआं लाहे तन अफारे। दिल्ली किला रंग लाल। पुरख अबिनाशी साची चाल। साची रंगण रंग रंगाया, पंचम् जेठी इक्क अकाल। मेट मिटाए वड सेठन सेठी, हँकारी तोड़े सर्ब जंज़ाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत सेवा लेखे लाए, पंचम् जेठ जो कराए, तन छुहाए चोला लाल। चोला लाल हरि दरवेश। अकाल मूर्ति शिवा शिव शंकर वेख वखाण गणेश। इक्क अकार इक्क अंकर अनेक ब्रह्मा बिशन महेष। एका मन्दिर एका कंकर, इक्क दुआरा इक्का बंकर, पुरख अबिनाशी नर नरेश। कलिजुग तेरा अन्त भयंकर, मिटदी जाए तेरी वरेश। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज़ खेल मात रचाई, काया कोठड़ी आपणी ढाही, सरगुण रूप दिस ना आई, निरगुण जोत इक्क अलाही, नूर ख़ुदाई अलो वसो इक्क महल्लो धाम अटल्लो गुरमुख साचे विच प्रवेश। अल्ला नूर ख़ुदी ख़ुद नूरा। सदा सद चौदां तबकां हाज़र हज़ुरा। चौदां लोक चौधवीं सदी हट्टां तट्टां वसे घट घटां, आपणा खेल करे पूरा। शिव जी खोल्ही बैठा जटां, गल नाग लटकाए मंगे दरस इक्क हज़ूरा। ब्रह्मा वेखे वाट वट्टां, कलिजुग वेला होया पूरा। विष्नूं वेखे किथे जोत जगे लट लटां, मिले सति सरूरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किसे हथ्थ ना आए तीर्थ तट्टां, गुरमुख आत्म एका बख्शया जोती साचा नूरा।

दिल्ली लाल किले जाण वास्ते गुरमुखां दे नाम जेहड़े लिख्त विच आए

हरिभगत हरि रखवाल। प्रीतम आत्म गुरमुख पाल। मिटे तृष्ना भुक्ख मिले सच नाम धन माल। सोहण प्रेमा मस्सा नाल। आत्म दिसे ना किसे कंगाल। गुर गोबिन्द चले नाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे सदा सदा सद प्रितपाल। हउँ भैण गुर संगत भईआ। जगत ना डोले काया नईआ। कलिजुग वगण अन्धेर झकोले, ना कोई सहारा दईआ। पति पतवन्त पया साचे डोले, प्रभ सच धाम वसईआ। रंगण चढ़े नाम तन साचे चोले, हार शृंगार जगत तजईआ। प्रभ अबिनाशी वसे कोले, क्या कोई भेव रखईआ। देवे नाम दात वड अनमुल्ले, चरन प्रीती चित जुड़ईआ। गुर पूरा पूरे तोल तोले, होए निमाणा जन रहे सदा सरनईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत पाणी आत्म शांत शब्द कटोरा भर प्याईआ। अमृत पीणा साचा पाणी। आत्म रस जगत दस्स, प्रभ साचे दी काया साची साची ताणी। साचा राह प्रभ रिहा दस्स, गुर दर मन्दिर साचे अन्दर सच सुख सद माणी। पंजां तत्तां करना वस, नाउँ निरँजण साचा जाणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुणवन्त सतवन्त पूरा सतिगुर मात पछाणी। साचा पित कन्त प्यारा। देवे मति शब्द अधारा। साचा नाम तत्त करना जगत आत्म विचारा। आपे जाणे मित गति, पंजां करे मार ख्वारा। धीरज तुट्टे ना आत्म जति, भैण भाई सच प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका वेखणा नेत्र पेखणा जगत सच दुआरा। सच नाम सच चतुराई। गुरमुख सच मात वड्याई। पुरख अबिनाशी घनकपुर वासी मात गत रखाई। पिता पूत हरि रक्ख हथ्थ, दित्ती इक्क सरनाई। अक्खर नाम लभ्भी वथ, प्रभ साचे आत्म फूलन सेज विछाई। सगल वसूरे जायण लथ्थ, हरि कन्त प्यारा सच भतारा, सेजे आया चांईं चांईं। लोकमात किया अकारा, सप्तम जेठ दिवस विचारा, सवरन उठाया फड़ के बाहीं। निहकलंक नर अवतारा, इक्क वखाया सच दुआरा, भगत ध्रू अन्तिम वारा। सवरन बहाया सच बरूही, दोए जोड़ करे निमस्कारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची दरगहि माण दवाया, दर दरबान इक्क रखाया, साचे पति सुहञ्जणी नार भतारा।

१४ भाद्रों २०११ बिक्रमी पिण्ड सैदपुर संत लाभ सिँघ दे मन दा हँकार निवारन लई शब्द भेज्जया गया

कवण सिँघासण कवण गद्दी। कवण आसण त्रै लोआं धार बध्धी। कवण पुरख अबिनाश देवे रस अमर मध मधी। जोती जोत सरूप हरि, कवण वखाणे अमृत धार वहन्दी नदी। कवण सिँघासण कवण डेरा। सृष्ट सबाई सर्ब विनासण, गुर मात मात गुर चेरा। कवण दासी दास दासन, कवण हेरा फेरा। कवण पवण स्वास स्वासण, काया मन्दिर सद वसेरा।

कवण मण्डल रास रासण, रहे सद अन्धेरा। जोती जोत सरूप हरि, आप करे अन्त नबेड़ा। कवण जोती कवण अकार। कवण मोती फूलन हार। कवण सवण मैल दुरमति धोती, दीआ शब्द अधार। कवण कवण सर्ब गवण, शब्द साची तिक्खी धार। कवण जोत कवण हवण, कवण समग्री साची संसार। जोती जोत सरूप हरि, कवण सो वेले वक्त सुहेले खाए इक्क अहार। कवण दिन कवण सो रैणा, कवण चिन्न वेखे भिन्न भिन्न, कवण धाम हरि हरि जी बहिणा। कवण बन कवण बिन, कवण वेखे साचे नैणा। कवण पेखे लोक तिन्न, कवण जाणे लहणा देणा। जोती जोत सरूप हरि, कवण वखाणे कवण जाणे प्रभ साचे का साचा गहणा। कवण गुण कवण शृंगार। कवण पवण शब्द अस्वार। कवण सवण आलस निन्दरा रिहा मार। जोती जोत सरूप हरि, कवण गुण वरते विच संसार। कवण अकाला कवण दयाला। कवण जगत पित हित्त, जीव जन्त अञ्याण बाला। कवण वार कवण थित्त, प्रभ जोती नूर किया उजाला। कवण भीतर कवण भीत, कवण दस्से राह सुखाला। जोती जोत सरूप हरि, नित नवित्त चले आपणी चाला। कवण गुर कवण विचार। कवण रिहा सुण, कवण करे पुकार। कवण करे छाण पुण, तिन्नां लोआं मात विचार। कवण जाणे गुणवन्ते गुण भगवन्ते पूर्ब कार। कवण जीव कवण संते, कवण गुर अवतार। कवण बणाए मात बणते, कवण लेखे लिखे अपार। कवण मीत कवण कन्ते, सोलां कराए तन शृंगार। कवण पुरख अबिनाशी आदिन अन्ते मरे ना जम्मे वारो वार। कवण पुरख महिंमा अगणत अगणते, मात माती विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, कवण पती कवण वखाणे साची नार। कवण इकांत कवण इकांता। कवण बणाए दिवस रैण रैण राता। कवण उपजाए भाई भैण, सुत पित माता। कवण दरस दिखाए नैण, शब्द देवे सच सुगाता। कवण दिसाए गुर संगत रल मिल बहिण, कवण मिटाए जातां पातां। जोती जोत सरूप हरि, गऊ ग़रीब निमाणयां सद पुच्छे मात वातां।

१५ भाद्रों २०११ बिक्रमी बिशन सिँघ नूं शब्द भेज्जया गया गुड़गांउँ

शब्द पुजारी नाम वणजारे। गुरमुख साचे हो त्यारे। आस अंदेसा प्रभ सर्ब निवारे। दर आए नर नरे, वसे साचे घर महल्ल मुनारे। दया सिँघ ना जन्मे ना जाए मर। सदा संग प्रभ साचे नाले। गढ़्ही चमकौर गुर दित्ता वर, कलिजुग अन्तिम सुरत संभाले। सच धाम साची ठौर, सच घालना घाले। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख गुरसिख जगत सुरत संभाले। शब्द सुनेहड़ा आए दुआरे। गुरमुख साचा करे विचारे। पुरख अबिनाश घट घट वास, जन दासन दास साचा

संग सच प्यारे। जोती जोत सरूप हरि, लहणा देणा जगत चुकाए दर आए काज संवारे। काज संवारे देवे साचा नाउँ। सच शब्द हरि नाम अधार, ना कोई पिता ना कोई माउँ। साचा कन्त करे प्यार, हरि रक्खे मात ठंडी छाउँ। पूर्ब कर्म प्रभ विचार, पंचम् अस्सू आए चल्ल गुड़गाउँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा बिशन सिँघ हँस बणाए काउँ।

१५ भाद्रों २०११ बिक्रमी दिल्ली लछमण सिँघ नूं शब्द भेज्जया गया

दिल्ली दिल जगत दलील। हिल्ली किल्ली दर सच अपील। करे वल छल बस्त्र पहने नील। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राज दरबार जगत वकील। दिल्ली दर दरया जमन किनार। साध संत साचा घर, कलिजुग अन्तिम वार। घर साचे बैठे देवे वर, गुरमुख ना होए कोई ख्वार। जगत शाही टुट्टे दर, मिले पुरख अबिनाशी मीत मुरार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा जगत लिखाए, वेखे हिन्द सच्ची सरकार। आए दिल्ली ग़रीब निवाज़ा। गुरमुख साचे संत जनां, शब्द छत्र सीस झुलाए, वड शाहो राजन राजा। नाम ओट अमृत सीर प्याए, साचा साजन साजा। राज रजान शाह सुल्तान हकीर फ़कीर बणाए, घर घर मंगण मारन आवाजां। लथ्थे चीर तन वखाए, ना कोई तख्त ना कोई ताजा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप संवारे आपणे काजा। अस्सू तिन्न जगत विचोला। भगत जनां घर साचा बोला। साची शाही खुल्हया दर, वज्जया साचा ढोला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त पूरा तोला, शब्द कंडे आपे तोला। गुर संगत जग साची रास। जिउँ नानक अंगद एका शब्द इक्क स्वास। साची नाम रंगत, मन्दिर अन्दर विच प्रभास। प्रभ कटे भुक्ख नंगत, गुरमुख ना होए कदे उदास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जपो जप स्वास स्वास। गुर संगत गुर संत प्यारी। लिख्या धुर कन्त मुरारी। बणाए बणी बणत, कलि अन्तिम वारी। महिंमा जगत अगणत, क्या कोई करे जीव विचारी। सोहँ शब्द पति साचा मंत, दस्से नैण लोचन नैण मुँधारी। मेल मिलावा हरि हरि कन्त, सच शब्द अस्वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप दिसाए दर बहाए सच महल्ल अटारी। हरिसंगत गुर संगत दास, रसना गायण। मधुरा रस पायण निज आत्म सच निवास, सोलां तन शृंगार करायण, नाम नेत्र कज्जल पायण। आत्म फूल माणक मोती, साची सेज बनायण। दुरमति मैल गुर संगत जाए धोती, निर्मल अकार हरि निरँकार शब्द जैकार काया अन्दर इक्क इकलौती, पकड़ना सच्चा दामन। प्रभ जोत सुख आसन सोती, बणी साचा वरन गोती, साचा सुख गुरमुख घर साचे मानण। देवे दरस दर घर आए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सेजा मन्दिर घर, सवा नेजा

उच्चा दर। फूलन सेजा सुत्ता हरि। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दीआ जगत इक्क नाम वर। सच सिँघासण कर त्यार। लोकमात होणा ख़बरदार। सच नाम प्रभ झोली पाए, कोए ना लुट्टे ठग चोर यार। सच धाम हरि चरन छुहाए, गुर संगत कर प्यार। नाम वंडण प्रभ साचा आए, जगत पित निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली अस्सू दिवस विचार। पहली अस्सू रक्खणी आस। पुरख अबिनाशी दया कमाए जोत जगाए, घट घट चानण घट घट वास। गुरमुख खाली रहे ना कोए, प्रभ रोग मिटाए उल्टे दस मास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत संगत गुर एका धाम करे निवास। सच धाम सच टिकाणा। सच राम जिस जन पछाणा। पूर कराए काम, इक्क सौ इक्क गुर चरन टिकाना। सच राम जिस जन पछाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बीस इकीसा अवतार चौबीसा राग छतीसा सोहँ सुहागी गीत गुर संगत कन्न सुणाना। तेज भान भान तेज प्रकाश। आत्म सीज सीज आत्म हरि निवास। शब्द सुनेहड़ा रिहा भेज, गुर संगतां रहणा सदा दास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गोबिन्द वाली हिन्द सचा बख्शिंद मिटाए चिन्दा पूरन करे आस।