१ अस्सू २०११ बिक्रमी मेरठ छाउणी तेज भान दे गृह
कँवल नैण नैण कँवल मधुर बैण साक सैण। धरत मझार साचा देवे नाम दान पीण खाण रहण बहिण। सोलां मात तन शृंगार वडभाग प्रभ चरन लाग झूठे वहिण जगत ना वहिण। शब्द जोग हँस मोती आत्म जोती दुरमति मैल दर दुआरे धोती, रसना किसे ना सके कहण। जन भगत उठाई काया सोती, इक्क इकलौती हरि हरि पास पसान। ना कोई वरन ना कोई गोती। एका अकाल दयाल नूरो नूर मिल निर्मल जोती, हरिजन पेखे तीजे नैण। लक्ख चुरासी घर घर रोती, मावां पुत्तरां सांझा वैण। निहकलंक कलि जामा पाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लाड़ी मौत सेवा लाई घर घर खाए डैण। नैण मुँधार सगल संसारा। भगत अधार पुरख अपारा। शब्द जैकार सोहँ धारा। नर अवतार जगत उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोआं पुरीआं पावे सारा। नैण मुँधार लोचन लोच। धर्म बुध कर साचे सोच। चिट्टे अस्व बैठा कुद्द, लोकमात हरि गया पहुंच। जन भगतां करे उज्जल बुध कारज सुध्ध, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी करे सुध्ध। चिट्टा अस्व सति सरूपा हरि अस्वारा। शाहो भूपा जोती लोकमात अवतारा। ना कोई रेखा ना कोई रूपा, चार वरनां सच्चा सरदारा। नर हरी नर सति सरूपा। एका शब्द जगत जैकारा। करे उज्जयार अन्ध कूपा, गऊ ग़रीब निमाणयां
हाहाकारा। दुखियां भुक्ख्यां देवे नाम सच्चा अपारा। चार कुन्ट वेख वखाणे, राजे राणे शाह सुल्ताने जोती हवन शब्द धूपा। हरिजनां हरि बन्न्हे गाने, मस्त नैण रंग अनूपा। पारब्रह्म जन कवण पछाणे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोती सच्चा नूर सर्बकला भरपूर, आसा मनसा पूर जगत सहिँसा करे दूरा, पुरख निरँजण सति सतिवादी नाद अनादी वड ब्रह्मादी, आदि जुगादी सति सरूपा। चिट्टे अस्व सच दुशाल। चोला पहने हरि जी लाल। जोत नुरानी मात बाल। कलिजुग अन्तिम वार मारे सच्ची छाल। टप्पे चार द्वारी किले लाल। चार कुन्ट होए ख्वारी, डिग्गण फल कच्चे डाल। वेख वखाणे शाह सवारी, जगत अवल्लड़ी चले चाल। आत्म कारी शब्द आरी सोहँ डण्डा लाहे खाल। एका नाम ख़ुमारी एका पैज दर घर संवारी, धर्म राए ना खाए काल। भगत वछल आप करतार, नर नरायण चवीआं अवतार। जोती खेल मात अपार, पुरख पुरखोतम महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठ चिट्टे अस्व नर हरि सच्ची सरकार। चिट्टा अस्व मंगे दाणा। पहलों खाणा राजा राणा। किले लाल हरि लेख लिखाणा। वाली हिन्द पकड़ उठाणा। दूजी सेवा फल अमृत मेवा, साचा नाम मुख लगाए वड हरि देवी देवा, करोड़ तेत्तीसा राग छतीसा भेव खुल्हाणा। एका छत्र झुलाए सीस नर हरि जगदीश चार कुन्ट हरि डंक वजाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया प्रगट होया शाह सुल्ताना। पवण जोत शब्द धार। तिन्नां लोआं वसे बाहर। प्रकाशन प्रकाश प्रकाश रवि ससि अधार। पवण स्वास स्वास स्वास, लक्ख चुरासी पसर पसार। सच शब्द नर हरि थिर घर साची हासी, जन भगतन ख़ुशी अपार। एका मण्डल सच पुरख अबिनाशी, शब्द धुन सच्ची जैकार। वसे बाहर पताल अकाशी, जोत निरँजण निराहार। दर द्वार सच अस्थूल धाम, निज घर वासी पंचम् पूर्ब निरगुण रूप निराकार। सच समग्री सच हवण, घर साचे सच विहार। अट्ठे पहर एका लहर गम्भीर गहर, शब्द निरँजण साचा शायर गुणवन्त गुण निधान गुण विचार। लोकमात हँकार विकार वेख दोपहर, गऊ ग़रीब निमाणयां वरते कहर, धरे जोत संसार। अमृत धार चरन प्यार, नर निरँकार लोकमात ल्याए किरपा कर अपार। शिव शंकर साचा संग रलाए, मुख ज़हिर प्याला हथ्थ फड़ाए, नाग नागनी गल लटकाए इक्क करे शृंगार। विष्न अकारी हरि बण जाए, ब्रह्म विचारी सीस निवाए, धर्म जैकारी जगदीश अख्वाए, शब्द सूत्र साची धार। ब्रह्मलोक ब्रह्मण्ड वखाए, लोकमात हरि वंड कराए, जगत राणी बेमुहाणी, माया ममता कंड वखाए, करे खेल पद निरबान। आदि अन्त जुगा जुगन्त जी जहाना भगत भगवाना, चतुर सुजाना नूर नुराना, नेड़े दूर इक्क टिकाणा। हरि हज़ूर श्री भगवाना। लोकमात पहरे बाणा। ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, कलिजुग अन्तिम वंडया देस, धरत मात होई रंडी कलिजुग जीव होए घमंडी, दर दुआरे हरि पुकारे, बाशक सेजा कँवल
नैण सुरत संभाले। लछमी चरन झस्से सरन बहाए, लाल भूशण लाल फुल्ल हथ्थ उठाए, जगे जोत मसाले। शब्द लशकर नाल उठाले। बाशक तशक सति सफेदी रंग वटाले। रवि ससि हस्स हस्स, प्रभ चरन नस्स नस्स सीस निवाले। भगत भगवान राह दस्स दस्स, हिरदे वस वस बाण मारे कस कस, सोए मात जगाले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि धरत मात ख्वारी, तेरी सुरत संभाले। इन्द इन्द्रासण इन्द्रा ताज। करोड़ तेत्तीसा साचा राज। मंगया वर बीस इकीसा, दरस करना देस माझ। झुल्लणा छत्र हरि जगदीशा, नौ खण्ड संवारे आपणे काज। सरन आयण ईसा मूसा, सति सागरां पाए भाज। इक्क पढ़ाए शब्द हदीसा, शब्द उडाए साचा बाज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए, जोत सरूपी खेल रचाए, मात भाणा साचा राणा आपणे हथ्थ रखाए, करे खेल जन भगत मेल कल कि आज। पुरी इन्द्र इन्द्र दुआरा। सोहँ शब्द सच जैकारा। करोड़ तेतीस निव निव करन निमस्कारा। प्रगट होए अवतार चौबीस, निहकलंकी नर अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात तेरी सुणे दर घर सच पुकारा। ब्रह्मा ब्रह्म रूप उत्पात, चार कुन्ट नेत्र खोल्ह उप्पर वेखे मार झात, केहड़ी कूटे प्रभ रिहा बोल। सच वजाए शब्द ढोल। कलिजुग आई अन्धेरी रात, अस्सू तिन्न प्रभ पड़दे खोल्ह। चार कुन्ट सृष्ट सबाई रिहा तोल। जन भगतां हरि जी हिरदे वसे, आत्म पड़दा लैणा खोल्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच ब्रह्मादी आदि जुगादी, सृष्ट सबाई आत्म साधी, कंडा तोले पूरे तोल। ब्रह्मा गाए मुख मुखड़े चार। धरत मात तेरे लाहुण आया दुखड़े, प्रभ अबिनाशी जामा धार। भगत जनां काया ताल, अमृत आत्म देवे डाल। धरत मात तेरे भाग लगाए साची कुक्ख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नर अवतार, प्रगट जोत विच संसार। ब्रह्मा आप पुरख अपारा। प्रगट किया नर निरँकारा। कोए ना जाणे नर निरँजण तेरी सारा। साचा नेत्र पाया अंजन, होया सहाई दु:ख दर्द भंजन, वेद राग मुख उचारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दात झोली पाए, सृष्ट सबाई अन्त कराई, ब्रह्मा बणया इक्क वरतारा। नूर निरँजण एका लाटी। प्रभ अबिनाशी कमलापाती। आपे चढ़या साची घाटी। मात पित ना किसे घड़या। ना कोई दीवा ना कोई बाती। संपट नूर एका चढ़या, कँवल नाभी पाटी। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा दित्ती कर, ब्रह्मा प्रगट होया माती। ब्रह्मा पसर पसार विच ब्रह्मण्ड। चार कुन्ट वेख मुख चार, चार वेदां पाई वंड। सिर मस्तक इक्क पुरख अपार, मंगी मंग सच्चे दरबार, ना अन्तिम आए कंड। उत्पत उपजे सुरसती नार, नारद मुन संग राग छतीसा कर उज्जयार। बीन हँकारी गाए वजाए सन्झ सवेर, सृष्ट सबाई बध्धी धार, त्रैगुण माया हो अस्वार। दित्ती दात हरि निरँकार। वरते वरतावे विच संसार। वारो वार रसन रसायण, हरि गुण
रिहा उचार। चार कुन्ट काल कोठड़ा, अन्तिम अन्त होए थोथड़ा, कीट लपेटा चीथा गोथड़ा, काल कलेशी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, आदि पुरख भगत वछल जग साची राणी, करे खेल अपर अपार। ब्रह्मा रूप रंग रिक्ख, वार अन्तिम अन्त सिख्या लई सिख, नारद मुन दर दुआरे मंगी भिक्ख मिटी तृख, आदि जुगादि निरगुण सरगुण होया, साचे लेख प्रभ साचे लिक्ख, सति सरूपी साची दाद। जोती जोत सरूप हरि दिवस रैण रिहा अराध। रसन अराधे अराध पन, कवण संवारे मात काजे। जगत निखुट्टा नाम धन, शब्द सरूपी मारे अवाज़े। चार मुख हथ्थ बन्न, धरत मात प्रभ रक्खे लाजे। दुष्ट हँकारी देणा डन्न, प्रगट होया प्रभ देस माझे। शब्द उडारी भगतन कन्न, सच समग्री साजन साजे। शब्द अधारा जगत अन्ध, होए अस्वारा चिट्टे ताजे। मात चढ़ाए साचा चन्न, बंक द्वार सुहाए साचे राजन राजे। जूठे झूठे जाए भन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म ब्रह्म ब्रह्मा मन ग़रीब निवाजे। हरि चरन सरन कँवल प्रभ प्रीत , उप्पर धवल प्रभ रिहा मवल, नित नेतन नीत। उपजे फुल्ल नाभ कँवल अन्तिम मात होया बवल, पुरख अबिनाशी साचा चीत। पुरख अबिनाशी शुन्य ध्याए, धरत मात दए दुहाए, अन्तिम कलि हाए हाए, झूठे होए गुरदुआरे मन्दिर मसीत। मन्दिर मसीत शिवदवाले, माया धारी होए रखवाले, मन तन धन होए कंगाले, दर घर साचे वज्जे जिंदे। ना कोई सुरत संभाले, वेख वखायण झूठे धन्दे। प्रभ अबिनाशी कोई ना जाणे, जोती जोत सरूप हरि, धरत मात हरि जोत धर, जन भगत उठाए साचे बन्दे। नैण मुँधार कृष्ना कान्हा। प्रगट होए विच जहान। जोत सरूपी वड बलवान। हथ्थ ना फड़े तीर कमान। शब्द धराए इक्क निशान। चार कुन्ट करे वैरान। किसे ना सुझे पीण खाण। गुरमुख विरला बूझे, चतुर्भुज हरि भगवान। हरि भेव खुल्हाए गूझे, चरन धूढ़ सच इशनान। भेव चुकाए एका दूजे, वरन गोत ना कोई पछान। निहकलंक कलि प्रगट होए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच समग्री सच अकारा। जोत सरूपी खेल अपारा। शिव शंकर प्रगट विच संसारा। जटा जूट धार अमृत वहाई साची धार, लोकमात खेल अपारा। गरुड़ पुरानी हरि दरबार, ब्रह्मा पूता सोया जागे, सच्चा हरि कर अस्वारा। जोती नूर साचा घर सति सरोवर देवे वर, आसा मनसा पूर ना नेड़े ना दूरा। जोती जोत सरूप हरि, एका रंग सदा सहाई साचा संग वड दाता सूरा। सतवें दर उठ सुल्तान। छेवें घर करे इशनान। पंचम् साचा अमृत सर, प्रभ चरन चरनोधक डिग्गे आण। बूहा खोल्हे चौथे घर, संत पीर औलीए गुर जिथ्थे जाण। तिन्नां लोकां देवे वर, ब्रह्म इन्द्र शिव सारे गाण। मात पताल अकाशी जायण। हरि नूर साचे दर्शन पायण। जोती जोत सरूप हरि, सर्ब घटां घट अन्दर वसे, आदि पुरख जाणी जाण। सत्तवां घर हरि सच वसेरा। लाल भूषण नूरी जोती रक्खे सति सवेरा। कौस्तक
मणी सुच्चा मोती कोई ना दिसे, चारों कुन्ट अन्धेरा। प्रभ अबिनाशी एका जोती, शब्द सच्चा सच वसेरा। निर्धन नार कदे ना सोती, सरधन रूप हरि हरि हरि तेरा। जोती जोत सरूप हरि, थिर घर सतवें दर इक्क इकल्ला रक्खे डेरा। चरन कँवल कँवल चरन दर छे द्वार। दूजी जोती कंचन धार। चरन चरनोदक अमृत धार। लछमी सेवा प्रभ चरन प्यार। मिल्या मेवा हरि द्वार। चौदां रत्नां कढ्ढे बाहर। हथ्थ साचा फूल कँवल मुख चार, रसना हरि गुण रही उचार। जोती जोत सरूप हरि, एका दोए दोए एक, इक्क दूजी साची धार। पंचम् परम पुरख निशानी। अमृत सति सरोवर भरया निर पद निरबाणी। जन भगतां देवे साचा जोग, बूंद स्वांती इक्क इकांती काया सीतल धार रखानी। पंचम् घर मारे झाती, प्रभ अबिनाशी कमलापाती वंडण बहे लोआं पुरीआं साची दाती, जोती जोत सरूप हरि, एका वसे थिर घर, पंचम् दर सहिज सुभानी। पंचम् दर सच्चे दरवाज़े। शब्द धुन अनाहद वाजे। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, शब्द स्वासी विच पवन गाजे। जोती जोत सरूप हरि, गुर पीर औलीए पैगम्बर पंचम् घर बैठ साजे। पंचम् घर हरि टिकाणा। एका रक्खे शब्द बबाणा। जोती हवण पवण मसाणा। चौथे घर दीप जगाणा। संतां भगतां राह वखाणा। जोती जोत सरूप हरि, एका एक आपणे हथ्थ रखाए आउणा जाणा। चौथा घर चौथा पद। भगत भगवन्त दर लए सद। अमृत प्याए प्रभ साची मध। शब्द भार तन देवे लद। जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम दाद। चौथे घर संत वणजारे। प्रभ अबिनाशी वाजां मारे। खोल्हे बन्द कुआड़, जिस जन किरपा धारे। काया बुझाए अग्न तत्ती हाढ़, अमृत धार सीतल धारे। होए प्रकाश नाड़ नाड़, मिटे अन्धेर अन्ध अंध्यारे। पंजां चोरां मारे धाड़, शब्द खण्डा हरि दो धारे। हरिजन दर संत प्यारे, सुणे पुकार सच दातारे। चौथे घर जन वणजारे, अग्गे दिसे सच्चा लाड़े। चौथा घर धाम अस्थूला। जन भगतां मिले कन्त कन्तूहला। भेव चुकाए लेख लिखाए, दर घर साचे माण दवाए भगत भगवन्त मिले मेल हरि जोती खेल महाने। बणे बणाए सज्जण सुहेल, चले चलाए आपणे भाणे। जोती जोत सरूप हरि, किसे हथ्थ ना आए राजे राणे। तीजा खोल्हे दर दुआरा। नीली छत्तों होए बाहरा। गगन अकाशी तुट्टा पाड़ा। मात पताली हरि अखाड़ा। तिन्नां लोकां साचा लाड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आपे खेले खेल भगत जन मेले सुहञ्जणी रैण सुभागी दिहाड़ा। तिन्नां लोआं बन्न्हे धार। उतपत् माया विच संसार। सच सति प्रभ एका जापा ब्रह्मा वेद मुख चार उचार। जोती जोत सरूप हरि, तिन्नां लोआं बद्धी धार। दूजा दर हरि निरँकार। आवे जावे वारो वार। मरे मर जम्मे उत्भज सेत्ज अंडज़ जेरज़ जन्मे कदे पुरख कदे नार। गगन पताली पवण थम्मे, पुरख अबिनाशी खेल अपार। जोती जोत सरूप हरि, दो जहानां पावे सार। इक्क इकल्ला इक्क द्वार। सच महल्ला हरि निरँकार। सच फड़ाए साचा
पल्ला, अन्त ना आवे हार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, वेख वखाणे सर्ब जाणे नारी नार। इक्क इकल्ला हरि इकलौता। सच द्वार सदा खलोता। निराहार नर निराधार साचा बीज आत्म बोता। शब्द पवण कर शृंगार, प्रेम सेजा हरिजन सोता। सोलां कलीआं वारो वार, नाड़ बहत्तर माण मणोता। वेखे फल साचे डाल, अमृत नीर साचे धोता। अन्त काल ना खाए काल, चरन कँवल जन साचे छोहता। प्रभ अबिनाशी उठे मार छाल, धर्म राए दर आण खलोता। मैं होया अन्त कंगाल, प्रभ थांव निथाविआं माण मणोता। किरपा कर साचे हरि दीन दयाल, लाड़ी मौत कर त्यार, लक्ख चुरासी वारो वार, अठाई कुण्डां खोल्हां बार, किसे ना दिसे दूध पूता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धार, त्रैलोकी नाथ सुण पुकार, शब्द हल्ल साचा जोता। साचा हरि जोती नूरा। नूर नुरानी सच सुल्तानी, सर्बकला भरपूरा। नाम संजोगा वड विद्वानी, हरि दाता वड जोधन सूरा। लक्ख चुरासी आत्म ज्ञानी, नाद धुन साची तूरा। एका जोती आदि शक्त आदि भवानी, नूर निरालम जगत आलम वरभण्ड ब्रह्मण्डी पूरा। नर अकाल इक्क इकल्ला। सतवां घर सच महल्ला। ना कोई फूल ना कोई फला। ना कोई शब्द कटार ना कोई भल्ला। एका जोत अकारी निर्मल नूर अधारी निर्मला। जोत अहूती लाटी हवण, पवण स्वासी नूर अल्ला। आप प्रकाशे सर्ब गवण, वसे निहचल धाम अटल्ला। ना कोई वखाए देव गन्धर्ब जमन, कर कर वेखे वल छला। पंचम् बैठ उपजाए सिँघ सवण, रक्खे चरन थला। धरे भेख जिउँ बल बावन, लोकमात मार अछल्ला। दुष्ट सँघारे जिउँ रामा रावण, चार कुन्ट प्रभ साचे हल्ला। वेख वखाणे कामनी कामन, कलिजुग पापी झूठा पल्ला। धुरदरगाही साचा जामन, जन भगतां दस्से राह सुखाला। मिटे अन्धेरी रैण शामन, दीपक जोती साचा बाला। निहकलंक कलि जामा पाया। जोत सरूपी खेल रचाया, शब्द सरूपी डंक वजाया, सृष्ट सबाई होए भल भला। प्रभ दिसे साचा शाहो भूपी, द्वार बंक किसे दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टे अस्व हो अस्वार सोलां कलीआं तन शृंगार, चौथे दर कढ्ढे बाहर, दक्खण दिशा वेख विचार, पवण स्वासी हो अस्वार, पहला हिस्सा मात रखाया। चिट्टे अस्व कर त्यारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। शब्द सरूपी हथ्थ कटारी। एका शेर शेर दलेर, जोती नूर अकारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वेर, लोकमात प्रभ पाए सारी। राजे राणे मारे घेर, सृष्ट सबाई करे दो फाड़ी। आप चुकाए मेर तेर, धरत मात तेरी इक्क अखाड़ी। अन्तिम वेला आए नेड़, लक्ख चुरासी पक्की हाढ़ी। जन भगतां सदा रक्खे मेहर, फिरदा रहे पिछे अगाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए, जोत सरूपी दिस ना आए, शब्द सरूपी रक्खे वाड़ी। पंचम् घर धरे ध्याना। छेवें सर सच्चा इशनाना। सतवें जगे जोत महाना। सति
सरूपी हरि भगवाना। छेवें चरन कँवल लछमी करे ध्याना। पंजवें घर जाए मवल, हरि शब्द एका हथ्थ उठाना। इक्क उपजाए साचा कँवल, पवण स्वासी रूप सुहाना। जोती जोत सरूप हरि, एका जोती इक्क घर, तिन्नां दस्से खेल महाना। पंचम् पंच पुरख अबिनाशा। सच दुआरे एका वासा। रंग अपारे ना कोई वेख विचारे सच मण्डल दी साची रासा। तिन्नां लोआं बन्न्हे धारे, चौथे वसे आए दुआरे, पूर कराए मात आसा। जोती जोत सरूप हरि, एका जाणे आपणा घर, लक्ख चुरासी आवे डर, सच तख्त सुल्तान शाह शाबाशा। चौथा खोल्हे दर दरवाज़ा। अन्दर बोले ग़रीब निवाज़ा। जन भगतां मारे शब्द आवाजा। सीस टिकाए साचा ताजा। धुरदरगाही साचा राजा। लोक परलोक ब्रह्मलोक शिवलोक इन्द्र महेष गणेशा दर दरवेशा जुगा जुगन्तर रक्खे लाजा। शस्त्र अस्त्र ना तन बस्त्र, दाढ़ी मुच्छ ना केस दर दरवेश तन मन्दिर ना कोई साजा। अलख निरँजण अवल्लड़ा भेस, सच पुरख विच साचे देस, जोत पवण शब्द प्रवेश, तिन्नां लोकां संवारे काजा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, धरे जोत विच देस माझा। चौथा खोल्हे बन्द कुआड़। रचन रचाई पहली हाढ़। लेख लिखाया भेख वटाया उन्नी हाढ़। चरन ब्यासे जा टिकाया, सावण सिँघ सोया आप जगाया, लग्गी अग्ग बहत्तर नाड़। प्रभ अबिनाशी दया कमाया, त्रैलोकी नाथ मात आया, सगला साथ आण निभाया, जगत चलाई साची गाथ। सोहँ शब्द डंक वजाया, राउ रंक लए उठाया, तीर चलाया दयाल बाग़। गुर स्वामी लए उठाया, प्रभ अबिनाशी मात आया, जोत सरूपी जामा पाया, निहकलंक नाउँ रखाया, हँस बणाए गुरमुख काग। चौथा दर खोल्ह वखाया। दोहीं हथ्थीं कुण्डा लाहया। छोटा मुंडा अग्गे लाया। सिँघ मनजीत नाम उपजाया। इन्द इन्द्रासण बाहर कढाया। सच सिँघासण हरि जी लाया। पुरख अबिनाशी घट घट वासण, सच महल्ला इक्क वसाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द अस्व हो अस्वार, कर विचार कलिजुग तेरी अन्तिम वार, चार कुन्ट लए दौड़ाया। चौथे घर चार दरवाज़े। पहले आए ग़रीब निवाज़े। हो अस्वार चिट्टे ताजे। चुक्के पौड़ आए दौड़। मातलोक देस माझे। आपे परखे मिट्ठे कौड़, चार कुन्ट पैणी भाजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच साजणा आपे साजे। कवण द्वार हरि होए बाहर। सच अस्व हो अस्वार। कदे गुप्त कदे ज़ाहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, चार वरन एका हवन कराए। अमृत सावण मेघ बरसाए। पतित पावण दया कमाए। धरत मात बख्शे इक्क दात, वड करामात सच सुगात, मिटाए अन्धेरी रात ना कोई दस्से जात पात, काया ठंडी ठार कराए। हरि अस्वारी शब्द उडारी, दर दरवाज़े होया बाहरी, नैण मुँधारा पुरख अपारा। दर दरवेशा खुल्हे केसा, नर नरेशा वड मृगेशा जोती
वेसा माझे देसा, करे खेल अपारा। मिटया माण ब्रह्मे हट्ट शिव शंकर करोड़ तेतीसा बीस इकीसा ईसा मूसा होए ख्वारा। जगे जोत एक जगदीशा, वेद पुरानी इक्क हदीसा, कलिजुग झूठा पीसण पीसा, सोहँ चले सच जैकारा। तुट्टे माण राग छतीसा, अठारां वरनां एका रीसा, प्रगट होए अवतार चौबीसा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड बली बलवान गुणवन्त गुण निधान, कवण वखाणे कवण जाणे पवण मसाणे, हरि भगवाने जोत निधाने शब्द उडाने, आदि पुरख आदि उन्नीसा। शब्द उडारी हरि मुरारी। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। करे खेल जन भगत मेल पूर्ब कर्म मिटे भरम, खेल कराए मानस जन्म दरस दिखाए पहली वारी। दूई द्वैती मेटे भरम, भाग मथंने धन्न धन्ने, जोत जगाए आत्म अन्ने, अन्तिम कलि बेड़ा बन्न्हे, कोई ना दिसे छप्परी छन्ने, लक्ख चुरासी हरि जी डन्ने, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, शब्द गोती वणज कराए, काया सोती आप उठाए, प्रभ दर मैल जाए धोती दूई द्वैती रहण ना पाए, नूर नुरानी साची जोती, गुरमुख साचे संत जनां आत्म अन्दर डूंघी कन्दर विच्चों उठाए, नेड़ ना आए मौत लाड़ी। मौत लाड़ी दर दुरकाए, सच कराए वणज वपारे। लक्ख चुरासी गेड़ निवारे। इक्क सुणाए राग कन्ना, पंज शब्द धुन अपारे। आत्म कढ्ढे झूठा जना, मिले मेल मीत मुरारे। भाण्डा भरम मानस देही हरि भन्ना, हउमे रोग चिन्त निवारे। कलिजुग जीव अन्तिम अन्न्हा, चार कुन्ट होए ख्वारे। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, नर नरायणी गुरमुखां दस्से साची बहिणी। दरस दिखाए तीजे नैणी। खोल्हे बन्द कुआड़ी, बज़र कपाटी पाड़ी। सति संतोखी पक्की हाढ़ी। अन्तिम मोखी प्रभ चरन छुहाई दाढ़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए गुरमुख साचे संत जनां नेड़ ना आए मौत लाड़ी। मौत ना लँघे दर। गुरमुख वेख जाए डर। प्रभ अबिनाशी दर खुल्हाया, भगत सुहेला फड़या लड़। सोहँ फड़या सोटा, अष्टम् पंचम् रिहा लड़। साची जगे नूरी जोता बहत्तर नड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता मेहरवान, पार कराए दर बहाए बाहों फड़। चौथे घर सुण पुकार। जोती नूर कर अकार। शब्द खण्डा कर त्यार। सोहँ डण्डे तिन्नां लोकां करना ख़बरदार। राउ रंक शाह सुल्तान राज राजान ना कोई सके रोक, प्रभ मारे वारो वार। लक्ख चुरासी देवे झोक, इक्क सुणाया हरि सलोक, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। निहकलंक कलि जामा पाए, बली बलवान इक्क रघुराए, सखी सुल्तान आप हो जाए, पीर फ़कीर शाह हकीर दस्तगीर, चार यारां संग मुहम्मद पकड़ उठाए, वेख वखाणे राजे राणे, जगत स्याणे अन्धे काणे, जगत चलाए साचा तीर। खाणी बाणी आई हानी, कुरान अंज़ील भेव ना जाणे, ईसा मूसा काला सूसा कवण वखाणे चीना रूसा भारत खण्डी पाए वंडी चमके चण्ड प्रचण्डी, ना दिसे राह डण्डी चरन छुहाए
प्रभ जमन किनारा। गुर गोबिन्द तेरा बचन पूर आण कराउणा। अस्सू तिन्न दिवस सुहाना। शब्द तीर इक्क चलाना। वाली हिन्द पकड़ उठाणा। आत्म बन्न शब्द धार जोत सरूपी दरस दिखाणा। माणक मोती मनी कौस्तक धारी, शब्द उडारी पवण अहारी, नर निरँकारी भेख धारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपे वेखे साचे घर, भगत वछल वछल भगवान, गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना। मौली मैहन्दी अमाम मैहन्दी। उम्मत नबी रसूल दी इक्क दूजे दे नाल खहन्दी। कलिजुग तेरी वहन्दी नदी। गुरमुख विरले तेरी आत्म प्रभ का भाणा सहन्दी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टे अस्व हो अस्वार, अस्सू तिन्न दिवस विचार, किले लाल पावे सार, लक्ख चुरासी दोहीं हथ्थीं लाए मैहन्दी। लाए मैहन्दी रंग लाल। प्रभ अबिनाशी साचा उठे मार छाल। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, शब्द बणया विच दलाल। लक्ख चुरासी अन्तिम करे हक्क नबेड़ा, लाड़ी मौत संग रलाए काल। लाड़ी मौत काल अकाला। देवे वर दीन दयाला। भगत वछल होए भगतां आप रखवाला। सोहँ शब्द तन पहनाए चिट्टी चादर सच दुशाला। बेमुख गूढ़ी नींद सुआए, एका भुल्लया हरि गोपाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए, कलिजुग जीआं दिस ना आए, गुरमुख साचे विच समाए, लक्ख चुरासी वेख वखाणे, पकड़ उठाए राजे राणे, बणया रहे आप कंगाला। आप कंगाल दीन दयाल। ना कोई सके सुरत संभाल। राणा संगरूर साचा लाड़, चरन प्रीती लए पाल। फल लगाए साचे डाल। वाली हिन्द अनमुल्लड़ा लाल। प्रभ बख्शिंद तोड़े जगत जंज़ाल। पंचम् जेठी वागां मोड़े, एका चढ़या शब्द घोड़े, मातलोक कर ध्यान। आपे जाणे जाण पछाणे, वेख वखाणे बाग़ दयाल। बाग़ दयाल धन्न धनंतर। कवण गुर कवण चेला, कवण सुणाए साचा मन्त्र। कवण आदि पुरख अन्तरजामी, जुगा जुगन्तर पटन पटम्बर। सद सुतंतर निहकामी, कवण बणाए साची बणतर। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आपणा भाणा हरि नर राणा, पुरख सुजाना वाली दो जहानां, आदिन अन्ता पूरन भगवन्ता, वेख वखाए साचे संत भगत भगवन्ता। मिले मेल कँवला कन्ता। शब्द झूला आदमी मूला बणाए बणता। कलिजुग अन्तिम फलया फूला, लक्ख चुरासी राह तूला, एका अग्न काया चोला, ना कोई वखाणे आदिन अन्ता । निहकलंक कलि जामा पाए, अन्तिम वेला आण सुहाए, गुरमुख साचे लए जगाए, जोत सरूपी दरस दिखाए, शब्द सरूपी डंक वजाए, इक्क वखाए नाम झूला। नाम झूला शब्द उडान। जन हरि दए श्री भगवान। अमृत आत्म बरसे मेंह, चरन प्रीती साचा नेंह, दूई द्वैती मेट मिटाई, लक्ख चुरासी उडे खेह, झूठी गागर माटी देह कलिजुग अन्तिम मिटणा निशान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरख आदि अन्तर जुगा जुगन्तर, मात पताल गगन गगनंतर, एका एक जन भगत टेक,
करे बुध बबेक, कलिजुग तन ना लगे सेक, पैज संवारी हरि बनवारी नर निरँकारी नैण मुँधारी, सति पुरख सति धन्नवादा, बोध अगाधा, साची देवे शब्द दादा, एका जोती आदि नूर, ना कोई मात पित ना कोई दादा, जन भगतां रक्खे हित्त, नित नवित्त वार थित्त, अमृत धार आत्म देवे। सति सुहञ्जणी रैण। गुर संगत मिल इक्ट्ठे बहिण। पुरख अबिनाशी साचा लाधा, दरस पेखे साचे नैण। मीत मुरार साक सज्जण सैण, मात पित लोकमात देवे दाती नाम सुगाती, अन्त चुकाए लहिण देण। गुर संगत बणाए इक्क जमाती। आत्म रस सहिज समाती। मिल्या मेल कमलापाती। जगी जोत धरत माती। कलिजुग मिटे अन्धेर राती। गुरमुखां काया सीतल धारा, सीतल धार अमृत फुहार, ठंडी ठार रक्खे छाती। तुट्टे माण मुहम्मद संग यार चार, वजे तीर साची काती। निहकलंक वेख दरबार, शब्द खण्डा खिच्च तलवार, मेट मिटाए ऊँची नीची जगत जाती। शब्द घोड़े हो अस्वार। चरन जोड़ा होए बाहर। लक्ख चुरासी ख़बरदार। कलिजुग फल होया कौड़, मिटदे जाण वारो वार। धर्म राए घर लग्गी औड़, अठाई कुण्डा खोल्हे बार। प्रभ अबिनाशी करे छेती ख़ाली जगत द्वार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक अवतार नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लोकमाती लै अवतार। प्रभ अबिनाशी सर्ब घट वासी, धर्म राए तक्के राह। घनकपुर वासी जोत प्रकाशी, लक्ख चुरासी देणा फाह। कोई ना जपे स्वास स्वासी, बेमुख जीवां भुलया राह। झूठे पंडत वेद वखानण पंडत कांशी, सच सुनेहड़ा कोई देवे ना। गुरदुआरे मन्दिर बैठे मदिरा मासी, ना कोई जपाए साचा नां। घर घर बैठे करन हासी, गुर गोबिन्द किसे दिसे ना। कलिजुग तेरी तुट्टी रासी, कवण कराए बन्द ख़लासी, तीर्थ तट्टां कोई पुच्छे ना। होए अन्धेर मात पताल अकासी, कलिजुग तेरी उदासी, गुरमुख विरला जीव जगत स्वासी जिस तन प्रभ नाम धन सच गहणा तन छुट्टे ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए, एका अंक जगत रखाए, सोहँ डंक राउ रंक कन्न सुणाए, भगत फुलवाड़ी कलि सुक्के ना। लाड़ी मौत धर्मराय दोहां बणी इक्क सलाह। पुरख अबिनाशी जगत मलाह। लक्ख चुरासी देवे फाह। किसे ना सुझे कोई राह। साध संत साध, गुर भगत भगवन्त जगत धर, औलीए पीर दस्तगीर चार यार कर ख्वार। हाहाकार विच संसार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। दर दर घर घर रोए नर नार। कन्त कन्तूहला ना मिले मुरार। जगत झूला, पुरख अबिनाशी भुल्ला, माया रुला सर्ब संसार। ठंडा होया काया चुल्हा, जोती अग्न अग्नी जोती बुज्झया अन्गयार। जोती जोत सरूप हरि, वेख वखाणे साचे दर निहकलंकी नर अवतार।