२ असू २०११ बिक्रमी तेज भान दे गृह मेरठ छाउणी
सति सरूप अनूप रूप मध मतया। शाह सुल्ताना निगाहबाना जोती नूरा हाज़र हज़ूरा साचा भूप वलीआ छलया। दाता सूरा भेखाधारी वड प्रताप, सतवें घर जोती बलया। एका धार साची चल्लया। नूर नुराना इक्क इकलौता, जोती जोत सरूप हरि, नाम सिँघासण शब्द सेजा दर घर साचे सोता। सत्तम घर सति अकारा। नूर नुराना कमलापत, दीपक जोती इक्क अकारा। दूजा कोए ना दिसे तत्त, रत्त बूंद ना कोई गारा। सच धाम ना उपजे रत्त, हड्ड मास ना नाड़ी पिंजर प्यारा। एका जोत हरि प्रभ समरथ, सगली जोती सर्ब अकारा। सत्तम घर सति सतिवाद। जोती वसे माधव माध। नेत्र नीर निराला कसे, लछमी देवे प्रीती दाद। छेवें घर आए वसे, जोती जोत सरूप हरि, एका नूरी सच धर जोत निरँजण शक्ती आदि सतवें दर तोड़ गढ़्ह। छेवें घर जाए वड़। शब्द साचा लए फड़। चरन दासा हरि भरवासा जोत अकासा, ना कोई सिर ना कोई धड़। जोती जोत सरूप हरि, एका जाणे आप पछाणे, शब्द जोती आपणा लड़। छेवें घर शब्द वसेरा। साची धुन मेरा तेरा। दोहां गुण इक्क घनेरा। पंजवें घर पाए फेरा। पुरख अबिनाशी साचा डेरा। ना कोई सन्झ ना सवेरा। एका पवण दर वसेरा। जोती जोत सरूप हरि, पंचम् वेखे चार चुफेरा। पंचम् घर हरि जी आए। शब्द पवण संग ल्याए। नाद धुन इक्क उपजाए। चौथे दर इक्क कुण्डा लाहे। दर दुआरे अग्गे खड़्ह, गुरूआं पीरां बणत बणाए। सति सरूपी अन्दर वड़, दीपक जोती दए जगाए। नाम निमाणा बाहों फड़, लोकमाती राह दिसाए। चौथे दर तोड़े गढ़्ह, साचे घर बाहर कढाए। किले कोट उपर चढ़, गगन अकाशी बाहर कराए। आप फड़ाए आपणा लड़, जोती जोत सरूप हरि, एका वसे साचे घर, चौथे दर बूहा लाहे। चौथा घर सच द्वारी। शब्द पवण मार उडारी। पूरा गुर होए बाहरी। तिन्नां लोकां आई वारी। पैज संवारे वारो वारी। ब्रह्मा विष्न महेष गणेश करोड़ तेतीसा आई हारी। मिटे भेव बीस इकीसा, एका खेल न्यारी। कवण गाए राग छतीसा, अंज़ील कुरानी ईसा मूसा, वेद पुरानी पढ़न हदीसा, खाणी बाणी कवण पढ़ाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तिन्नां लोकां धार बन्न्हाए। तिन्नां लोआं कर प्रकाश। मात पताल इक्क अकाश। त्रैगुण माया होई दास। सरगुण रूप विच प्रभास। निरगुण जोती नूर अकाश। शब्द धुन पवण स्वास। अठां तत्तां मण्डल रास। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी करे वास। तिन्नां लोआं साजन साज। वेख वखाणे ग़रीब निवार। पुरीआ लोआं कर अकार, शब्द जैकार नाम देवे साचा दाज। जोती जोत सरूप हरि, तिन्नां लोआं खोल दर, वेखे खेल कल कि आज। तिन्न लोक कर अकारा। इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक पाए सारा। इक्क
चलाए सोहँ शब्द सच्चा सलोक, चार कुन्टी खण्डा भारा। कोए ना सके अग्गों रोक, राजा राणा होए ख्वारा। लक्ख चुरासी देवे झोक, निहकलंक ल्ए अवतारा। जोती जोत सरूप हरि, आपे बन्न्हे आपणी धारा। साचा कर जगत अकार। माया राणी पसर पसार। लक्ख चुरासी जोत अधार। नौ दस ग्यारां बीस तीस चार लक्ख अपार। चुरासी कीनी वक्ख वक्ख, आपे करे खेल करतार। जोती नूर इक्क प्रतक्ख, जगे जोत अगम्म अपार। जीव जन्त भाण्डे सक्ख, आत्म भरया इक्क हँकार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात आवे जावे वारो वार। तिन्नां लोआं कर अकार। प्रभ अबिनाशी साची धार। ब्रह्मा विष्नूं शिव लाए कार। करोड़ तेतीसा बणाए देव, अमृत प्याया तृखा बुझाए, सतिजुग बन्न्ही साची धार। सच सिँघासण डेरा लाया, पुरख अबिनाशी दिस ना आया, आदि अन्ती जुगा जुगन्ती साची कार। शब्द घेरा इक्क रखाया, चुरासी झेड़ा वाह वाह पाया, एका गेड़ा आप दवाया कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, धरत मात तेरी सुणे पुकार अन्तिम वार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, इक्क पुकार तिन्नां लोआं कर अकार। मात चले साची धार। चार जुग एका कार। मीत मुरार आपे करे दासन दासी, सतिजुग त्रेता द्वापर कलिजुग कल्गी अवतार। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल रंग अपार। सच दरबार हरि निरँकारा। तख्त ताज करे सच विहारा। चार जुग साजन साज, माण दवाए वारो वारा। शब्द सरूपी मारे अवाज़, काज रचाए विच संसारा। आप रक्खे सदा सद लाज, करे खेल हरि खेलणहारा। जोती जोत सरूप हरि, सतिजुग साचा मात धराए धर्म कर्म इक्क रखाए, ना कोई दिसे जीव गंवारा। सतिजुग उपजे सति संतान। जन भगतां मिले जीआ दान। आत्म उपजे इक्क ज्ञान। मेल मिलावा हरि भगवान। दिवस रैणी ठंडी छावां, जगत अंदेसे सर्ब मिट जाण। जोती जोत सरूप हरि, आपणा खेल करे भगवान। त्रेता द्वापर मात धराए। एका बख्शे सरन सरनाए। जोत सरूपी जामा पाए। जुगा जुगन्तर खेल रचाए। संत नवित्त भगतन हित्त, पुरख अबिनाशी ना कोई वखाए मात पित, लोकमाती जोत जगाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जुगा जुगन्तर अन्तिम अन्त कराए। द्वापर त्रेता जाए मुक्क। कलिजुग भार ल्या चुक्क। अन्तिम वेला आया ढुक्क। हरे रुखड़े गए सुक्क। जोती जोत सरूप हरि, लक्ख चुरासी करे ख्वारी हाहाकारी बेमुखां मुख पाए थुक्क। कलिजुग अन्तिम कर ख्वार। काला सूसा तन शृंगार। धरत मात करे पुकार। ईसा मूसा होए ख्वार। एका संग रलाए, चीना रूसा, हथ्थ खण्डा हरि करतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। धरत मात दए दुहाए। प्रभ अबिनाशी हो सहाए। एका दिसे आई हिस्से तेरी सच सरनाए। झूठी चक्की जीव पीसे सच दात
किसे हथ्थ ना आए। भेव चुकाए बीस इकीसे, नूरी जोत जगाए। एका छत्र झुलाउणा सीसे, शब्द डंक वजाए। प्रगट हो मात जगत पित जगदीसे, निहकलंकी नाउँ रखाए। जोती जोत सरूप हरि, पंचम् जेठी जामा पाए। पंचम् जेठी जामा पाया। निहकलंकी डंक वजाया। राउ रंकां दए सुणाया। द्वार बंक इक्क सुहाया। सतवें घर दीप जगाया। छेवें घर चरन छुहाया। अमृत प्याला इक्क भराया। शब्द साचे लड़ फड़ाया। पंजवें घर अकार वखाया। चौथे दर धार बन्न्हाया। साचा अस्व इक्क मंगाउणा, शब्द घोड़ा नाम रखाया। शब्द घोड़ा इक्क रखाया। कलिजुग तेरी परखे नीती मिठी कौड़, दूर दुराडा नेड़े आया। धुरदरगाही आया दौड़, जोती जोत सरूप हरि, सोलां कलीआं तन शृंगार, सिँघ सिँघासण डेरा लाया। सोलां कलीआं करे शृंगार। प्रभ अबिनाशी वेख विचार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। रंग रंगाए अपर अपार। चिट्टा पीला सूहा लाल काली धार। एका रंग चढ़ाए गुलाल, साचे दर हरि करतार। चिट्टा अस्व मारे छाल, किले लाल तन आत्म होवे पार। उचे फल लाहे डाल, शब्द डण्डा हथ्थ अस्वार। वेख वखाए निहचल धाम अटल, लोकमात इक्क अखाड़। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आपणा खेल कर करतार। चिट्टा अस्व हो त्यार। दक्खण दिशा होणा बाहर। तिन्नां लोआं पावे सार। लक्ख चुरासी करे ख़बरदार। कलिजुग अन्तिम आउणी फाँसी, धर्म राए करे प्यार। कोई ना झल्ले पंडत कांसी, वेद पुरानां करन विचार। कुरान अंज़ीलां होए उदासी, अन्तिम होई शार। खाणी बाणी वेख वखाणे मदिरा मासी, शब्द खण्डा तिक्खी धार। एका वसे हरि भगवानी, रसना गाए गुण गुणवन्त रसना धार। हरिजन होए दासन दासी, सोलां कलीआं तन शृंगार। प्रगट होए घनकपुर वासी, आत्म किला तोड़े काया गढ़्ह हँकार। जोती जोत सरूप हरि, अस्सू तिन्न दिवस विचार। अस्सू तिन्न मात वड्याई। निहकलंकी जोत जगाई। सच दुआरे जाए बंकी, चोट नगारे लग्गे डंकी, वाली हिन्द लए उठाई। किरपा कर साचा हरि, जमन किनारे डेरा लाई। राजा राणा फड़ फड़ बाहों चरनी लाई। प्रभ अबिनाशी धरनी धर, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, साची जोत जगाई। आप उठाए वडे शाह राजन राजे, पुरख अबिनाशी बेपरवाह, किसे ना लभ्भे थां। शाह सुल्तान फिरन भाजे, जन भगतां पकड़े बांह। दिवस रैण ठंडी छाँ। लोकमात आप उठाए दए बन्न्हे ला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची साजना सतिजुग तेरी आपे साजे अस्सू तिन्न दिवस सुहा। किसे ना दिसे सच कलबूत, झूठी माटी देह तजावणा। एका शब्द प्रभ दर साचे दूत, चार कुन्ट हरि दुड़ावणा। राउ रंक एका नाता, एका सरन सतिगुर शब्द रखावणा। एका मात एका पिता, एका हित्ता चार वरन करावणा। एका खेवट एका खेटा, तीर्थ तट्ट ना कोई रखावणा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक
नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार जमन किनारे डेरा लावणा। चरन छुहाए जमन किनारे, जोती नूर कर उज्जयार। सच्ची तूर शब्द संसार। धरत मात तेरी आसा मनसा करे पूर, दर साचे सुणी पुकार। लक्ख चुरासी कूड़ो कूड़, मानस जन्म गए हार। चार कुन्ट उडे धूढ़, मिटदे जाण मूर्ख मूढ़, फल ना दिसे किसे डाल। राजयां राणयां पाए जूड़, शब्द वेलणे पीड़े बूड़। गुरमुख खिच्च ल्याए चरन द्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड दाता मेहरबान चतुर सुजान, वाली दो जहान, जिस जन मस्तक लाए धूढ़। शब्द पवण आए चल दुआरे। प्रभ अबिनाशी कर निमस्कारे। दोए मंगण सच्चा वर, प्रभ अबिनाशी किरपा कर, खाली भरे आप भण्डारे। राजे राणयां दए वर, अमृत खोल्ह साचा सर मिटे अन्ध अंध्यारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अस्सू तिन्न देवे किले लाल शब्द दुशाल, चोला पाए विच संसारे। लाल रंग रंग रंग रंगीला। कलिजुग तेरा अन्तिम वेला, जोती लग्गे एका तीला। प्रभ अबिनाशी नूर नुरानी। वेख वखाणे शाह दुरानी। जगे जोत इक्क भवानी। शब्द मारे तीर नुरानी। ना कोई जाणे भेव, सार ना पाए वेद कुरानी। कलिजुग वधी बईमानी। प्रगट होए शाह सुल्तानी। जन भगतां देवे सच निशानी। हथ्थी बन्न्हे मौली गानी। मैहन्दी लाए रंग महानी। गुर गोबिन्द लिख्त भविख्त अन्तिम कलि पूर करानी। गुर गोबिन्द लिख्या लेख। प्रभ अबिनाशी धारे भेख। वेख वखाणे औलीए पीर शेख़। पंच प्यारे आप उपजाए, मस्तक लाए साची मेख़। नाम कराए सति वणजारे। राजे राणे कर ख्वारे। तख्त ताज झूठा काज, शब्द मारे इक्क उडारे। प्रगट होए माझे देश नरायण नर वड मृगेश, करे खेल अपर अपारे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, भरम भुलेखा दूर कर, वेखे विगसे कर विचारे। लाल रंग रंग गुलाला। भगत जनां प्रभ बणे दलाला। ना कोई सूहा ना कोई दिसे पीला काला। एका जोती नूर नुरानी अस्सू तिन्न होए उजाला। राउ रंकां जाए आत्म विंन्ह, चिट्टे अस्व मारे छाला। प्रगट जोत भिन्न भिन्न, ना कोई वेखे रैण दिन, कलिजुग मेटे रैण काला। वक्त लँघाया गिण गिण, संत मनी सिँघ लेख लिखाया बैठ सच्ची धर्मसाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चिट्टे अस्व पैर धर करे खेल जगत निराला। सोलां कलीआं सोलां कल। सत्त दीप नौ खण्ड पृथ्मी करे छल। सति सागरां जल थल। काया गागरा घड़ी घड़ी पल पल। जोती जोत सरूप हरि, वेख वखाणे निहचल धाम अटल्ल। सोलां कलीआं अस्व पलाण। सत्तां दीपां करे ध्यान। जम्बु कुशा लखण करौच पुशकर सलमल सान पछाण। सत्ते हिस्से सत्तां दीपां करे वड आप भगवान। नौ खण्ड पृथ्मी किसे ना दिसे कुला खण्ड, इलाबुत्त हरिवरख किपुरख भारत खण्ड, हरणयमह केतमाल सनक भदर। जोती जोत सरूप
हरि, सोलां कलीआं देवे वर, घट घट तोड़े जन्दर। सोलां कलीआं सच कनात। सत्तां दीपां नौंआं खण्डां, लाड़ी मौत चढ़े बरात। घर घर पौंदी जाए वंडां, बेमुखां वढी चाए कंडां, ना कोई वेखे दिवस रात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां, चरन बन्न्हाए साचा नात। सोलां कलीआं सोलां शृंगार। पुरख अबिनाशी अन्तिम वार। लक्ख चुरासी होए दासी, जीव जन्त साध संत दर दर ख्वार। जन भगत बणाए साची बणत, किरपा कर नर गिरधार। ना होए विछोड़ा आदि अन्त, जुगा जगंत भगत भगवन्त, शब्द डोरी बद्धे धार। मेल मिलावा पूरन संत, रसना गाए गुण अपार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंकी लै अवतार। वर वर्याम, शाह सुल्तान, सोलां कलीआं तणयां ताण। चार कुन्ट भवाए बेईमान वड सुल्तान, शब्द डण्डा मगर लाए, इक्क कराए सच उडान। वेख वखाणे थांउँ थाए, अन्दर बाहर ना कोई रखाए, लक्ख चुरासी करे पछाण। ना कोई छुडाए पिता माए, झूठे दिसण भैण भ्राए, कलिजुग दिसे अन्धेरी रात। जोती जोत सरूप हरि, अट्ठे पहर दिवस रैण वक्त सुहाए, अमृत वेला सच प्रभात। सोलां सोलां बत्ती बत्ती धार। प्रभ दे समझावे मती विच संसार। कलिजुग वगे वा तत्ती, ना कोई करे ठंडी ठार। ना कोई दिसे जीव जती, काम क्रोध लोभ चल्लया अन्तिम तन विकार। काया मन्दिर झूठा बणया अन्तिम होणा छार। शब्द तीर एका चल्लया, चार कुन्टी वारो वार। प्रगट होए वलीआ छलीआ, निहकलंकी नर अवतार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात जामा धर, सोलां कलीआं जोड़े जोड़। उप्पर पाए शब्द घोड़, चरन छुहाए हरि जी दौड़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पहली कूटे लहन्दी दिशा आप लगाए पहला पौड़। सोलां कलीआं सच सुल्ताना। देवे माण भगत भगवाना अस्सू तिन्न दिवस सुहाना। उठया हरि बली बलवाना। जन भगतां तुठ्ठा, हथ्थीं बद्धे गाना। बेमुखां टंगे पुट्ठा, शब्द डण्डा सिर लगाना। जोती जोत सरूप हरि, करे खेल जगत बिध नाना। सोलां कलीआं सिध्धे चीर। अस्सू तिन्न चले तीर। राजे राणे होए दिलगीर। बेमुहाणे शाह हकीर। सुघड़ स्याणे नेत्र वहायण घर घर नीर। बाल अञ्याणे माता छड्डण सीर। पुरख सुजााने हरि भगवाने, इक्क चलाए शब्द तीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात तेरी करे ख़लासी, बेमुखां पाए शब्द जंज़ीर। सोलां कलीआं तन कलीरे। जन भगत उपजाए मात हीरे। दीपक जगे साची जोती, इक्क दूजे दे साचे वीरे। आपे लभ्भे माणक मोती, सृष्ट सबाई रही सोती, मेल मिलाए धीरे धीरे। ना कोई रखाए वरन गोती। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर विष्नूं भगवान, शब्द बन्न्हाए साचे चीरे। शब्द चीर सिर बंधावणा। नाम बस्त्र तन पहनावणा। आत्म फ़कीर हरि जन बंनावणा। धीरज धीर
इक्क रखवाणा। जोती जोत सरूप हरि, अस्सू तिन्न आत्म बन्न, अमृत साचा सीर पिलावणा। अस्सू तिन्न सच दिहाड़ा। आपे वेखे चंगा माढ़ा। कलिजुग लग्गी अग्न तत्ती हाढ़ा। शब्द सरूपी करे वाड़ा। धरत मात तेरा बणाए इक्क अखाड़ा। मेट मिटाए जात पात, चहुं वरनां दा सच्चा लाड़ा। एका बख्शे सच्ची दात, जोत जगाए बहत्तर नाड़ा। कलिजुग मिटे रैण अन्धेरी रात, सृष्ट सबाई चबाए दाढ़ा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंजां दूतां पाए झाड़ा। सच स्वामी सर्ब सुख दाता आत्म वेख वखाणे, सच सिँघासण बैठ मारे झाता। वाली हिन्द साचे राणे, पुरख अबिनाशी वेख इक्क इकाता। कलिजुग भुन्ने जिउँ भठयाले दाणे, आत्म तृखा कवण बुझाता। कवण चलाए आपणे भाणे, अमृत बूंद प्याए स्वांता। नर हरि वड बली बलवाने, भगत सुहेला पिता माता। झूठे दिसण तहिसीलां थाणे, वढ्ढीआं खाणे वड कमजाता। मायाधारी बेमुहाने, गऊ ग़रीबां मारन लाता। पुरख अबिनाशी अन्त पछाणे, सुणी पुकार धरत माता। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिघ विष्नूं भगवान, जोती जाता पुरख बिधाता। वाली हिन्द पुरख सुजान। साचे दर कर ध्यान। मिले हरि दर दरबान। खुल्हे सर जाणा तर, चरन धूढ़ कर इशनान। नौ खण्ड पृथ्मी चुक्के डर। ना जन्मे ना जाए मर, भरम भुलेखे दूर कर, सृष्ट सबाई सुंञ मसान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लेख लिखाए राष्ट्रपत करना इक्क ध्याना। साचा लेखा हरि लिखाणा। सोहँ कंडे नाल तुलाना। साचे डण्डे वणज कराना। विच वरभण्डे आप जपाणा। कुझ ना जानण पंडत पंडे, मुलां शेख़ हथ्थ ना आवणा। ग्रन्थी पन्थी होए रंडे, साचे डण्डे किसे हथ्थ ना पावणा। चार वरन प्रभ आपे वंडे, कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढे, भरम भुलेखा दूर करावना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरना एका सरन राउ रंक शाह सुल्तान एका धाम बहावणा। वाली हिन्द शब्द पुजारी। कर ध्यान नर निरँकारी। धरे भेख भेखाधारी। नेत्र खोल्ह लैणा वेख, नैण मुँधार कृष्न मुरारी। मस्तक लिखे साचे लेख, आदि पुरख एका कारी। लोकमात लाई मेख़, जगत सच्ची सरदारी। अन्तिम कलिजुग धरया भेख, दिल्ली आए सच द्वारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुनेहड़ा रिहा घल, वेख वखाणे जल थल डूंघी कन्दर जंगल जूह पहाड़ी। वाली हिन्द राजन राज। सिर किसे ना दिसे ताज। प्रगट होया प्रभ देस माझ। गऊ ग़रीब निमाणयां रक्खे लाज। वडे वडे शाह राजे राणयां, चार कुन्ट कराए भाज। किसे हथ्थ ना आए सुघड़ स्याणयां, शब्द उडाए साचा बाज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा साजन रिहा साज। नाम ख़ुदाई सच रंगीन, अलामुम हिला अलामीन यामबीन, दरोही ख़ुदाए दी, ख़ुदाए दे नबी दी, दरोही चहुं यारां दी, हज़रत दस्तगीर दी, जीव अलनेक कमच
खेल सोहँ ख़ुदाए दी, ख़ुदाए दे नबी दी, दु:ख रोग सोग हड्ड नाड़, काया उजाड़ देवे साड़, सभ तौफ़ीक इक्क ख़ुदाए दी, मेहरबान मिहबान बीदो बी खैर या मुबीन बी खैर या अलाह। नाम ख़ुदाई हक्क हलाल सच बिस्मिल्ला। नाम ख़ुदाई कमानी चिल्ला। जगत वड्याई नबी रसूला। सेव कमाई वेखे एका नूर इकल्ला। साचा नूर जिउँ कोहतूर हाज़र हज़ूर , तन मन्दिर माटी झूठी खल्ला। इक्क ख़ुदाई ख़ुदी ख़ुद बन्दे। भरम भुलेखे झूठे धन्दे। अन्ध अज्ञानी मन्दे। एका नूर तूर सुरंगा, सच दमामा नाम मृदंगा, पूर कराए कामा घर सच खिताब, एका देवे आबे हयात हयात आब, इक्क इक्ट्ठे दो आब समेट देवे काया लाभ हक्क हलाली शाह हज़ूर चौदां तबकी करे कारज पूरा। पीर दस्तगीर शाह जनाब, अली उसमान आलमीन उलमला जहान कुलइतुला नाम बिस्मिला सच सचाई हथ्थ कुरान जोती नूर इक्क रुशनाई। दूई द्वैती रहे ना राई। अहिमद मुहम्मद मिले ऐली शाह सुल्तान, हक्क हकूक शाह रफ़ीका चुक्के चूक सिदक सबूरी आसा पूरी, जग होए नीकन नीका। एका जोती नूरी अल्ला वसे इकल्ला, कोई ना जाणे रस मीठा फीका। दर घर तन अन्दर रोग सोग मिटावणा, किसे रहे ना चिन्ता। बिरध बाल जवान एका मिले नाम खज़ाना, आप बणाए साची बणता। किरपा कर हरि भगवाना, देवे नाम साचा दाना, अमृत आत्म साचे संता। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत निवारे सोगी चिन्ता। काल कलेश जगत कलन्दर। अट्ठे पहर रहे अन्दर। दिवस रैण वरते कहर हँकारी विकारी करे ख्वारी, लग्गी अग्न काया अन्दर। शब्द मार प्रभ तेज कटारी, वारो वारी हड्ड नाड़ी तोड़ जन्दर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव आपे जाणे काया मन्दिर साचे अन्दर। गुर संगत भरया रहे भण्डारा। सेवा कीनी गुरूदवारा। मन तन काया सीतल भीन्नी, रंग चढ़े अपारा। जोती जोत सरूप हरि, किरपा करे हरि गिरधारा। सच भण्डारा हरि दातारा। विच संसार देवणहार नर निरँकारा। मानस देही कदे ना हार, मिल्या मेल पुरख अपारा। बस्त्र पाए तन शृंगार, साचे घोड़ कर अस्वारा। नाम देवे तिक्खी धार, बज़र कपाटी आर पारा। चरन लगाए दया कमाए दर दुआरा। साचा देवे भगत सहारा। पुरख अबिनाशी नर निरँकार, वणज कराए इक्क वपारा। सोहँ शब्द सच जैकार, हउमे रोग दए निवारा। गुरमुख रसना रही उचार, आत्म लाहे तन अफ़ारा। जगत अवल्लड़ी चले चाल, जोत सरूपी भेख धारा। मानस देही अमृत फल वेखे साचे डाल, गुरमुख खिच्च ल्याए दुआरा। दर घर साचे हरिजन अनमुल्लड़ा लाल, ना कोई जाणे जीव गंवारा। अमृत सुहाए साचे ताल, प्रभ अबिनाशी वड भण्डारा। आदि अन्त ना होए कंगाल, देवणहार सर्ब संसारा। जगत तोड़े हरि जंजाल, लक्ख चुरासी ना आए हारा। सच्चा देवे नाम धन जगत माल, दर घर आए दया कमाए भगत वछल हरि गिरधारा। अन्त
काल ना खाए काल, चरन प्रीती निभे नाल, जगत माण गुर चरन दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत किरपा देवे कर, भरया रहे सद भण्डारा। गुर संगत देवे नाम ख़ज़ाना। प्रभ अबिनाशी बीना दाना। चरन धूढ़ी सच इशनाना। हथ्थीं बन्न्हे नाम गाना। सोहँ साचा पीणा खाणा। दरगहि साची माण दवाणा। काया काची जोत जगाणा। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत भण्डारे रिहा भर, अतोट तुट्ट आप रखाना। गुर संगत हरि संग निभाउणा। दर घर साचे रहणा मंगत, प्रभ अबिनाशी रिदे वसाउणा। आपे कटे भुक्ख नंगत, रोग सोग चिन्त विजोग गंवाउणा। आपे चाढ़्हे नाम रंगत, आदि अन्त ना किसे लाहुणा। धन्न वड्याई धन्न कमाई, गुर पूरे सेव कमाई, गुर साची संगत अमरापद घर साचे पाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत देवे सचा माण, दिवस रैण सद रसना गाउणा। शब्द तीर नाम कमान। रसना चिल्ला खिच्चे तीर, वाली दो जहान। दिल हिलावे दिल्ली दिला, साल ग्यारवें नौजवान। वेख वखाणे शाही किला, ला चोट निगारे हरि मेहरबान। कलिजुग तेरा अन्तिम शिला, पूरा होए विच जहान। मात पताली उखाड़ी सिला, झूठी मेटे जगत दुकान। सत्त सागरां जल हिला, पहाड़ पर्बत गूंज गुंजान। नौ खण्डीं उखड़े मात किल्ल्हा, रसना चल्ले तीर निशान। निहकलंक कलि जामा पाए, प्रगट होए विच जहान। फूलणहार कर शृंगार तीर कमानी शब्द कटार। पाड़ा तुटे ज़िमी अस्मानी, ना कोई वेखे रूसा धाड़। आत्म भन्ने जगत अभिमानी, विच निशाना काड़ काड़। निर हरि साचा गुणवन्त गुण निधानी, कलिजुग झूठा देवे झाड़। राजे राणयां हथ्थ फड़ाए ठूठा, मंगण दर द्वार। गुरमुखां देवे रस अनूठा, जगत वड्याई किल्हे विचकार। वाली हिन्द तूं क्यों रूठा, प्रगट होया निहकलंक अवतार। चार वरन बन्न्हाए एका मुट्ठा, सृष्ट सबाई करे दो फाड़। हरिजन साचा मात तुठ्ठा, पंच बणाए सच्ची सरकार। साल ग्यारवें ना कोई लुकण देवे गुट्ठा, ल्याए अन्दरों बाहर। राजा राणा टंगे पुट्ठा, आत्म भरया जिस हँकार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, शब्द घोड़े चिट्टे जोड़े हो अस्वार।
३ अस्सू २०११ बिक्रमी दिल्ली राज घाट गांधी दे नवित्त
इन्द्र तेरा सच द्वार। प्रभ अबिनाशी करे विचार। घनकपुर वासी जामा धार। भारत वासी उतरे पार। मदिरा मासी होयण ख्वार। गऊ ग़रीब निमाणयां लाहे उदासी, सिर रक्खे हथ्थ आप करतार। जोती जोत सरूप हरि, तेरां मग्घर फूलन हार वंडे वारो वार। तेरां मग्घर हरि वक्त सुहेला, फूलण बरखा हरि जी लाया। गुर संगत साची सिख सहिज सहिज अनन्द मंगल भैण भाई गाया। नाता जुड़े भाई भैण, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ाया। चार वरनी साचा साक सज्जण सैण, निहकलंकी
नाम रखाया। जोती जोत सरूप हरि, नौ अठारां अठारां नौ, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाया। तेरां मग्घर खेल रचाए। इक्क इक्क फुल्ल हरि वरताए। अन्तिम पैणा सदा मुल्ल, मुखों बोल सुणाए। शब्द पंघूड़ा जाणा झुल्ल, निहकलंक डंक वजाए। कलिजुग माया जाणी रुल, धर्म जैकार आप कराए। लक्ख चुरासी रही भुल्ल, सच दुआरा हरि दिखाए। जोती जोत सरूप हरि, नौ अठारां अठारां नौ आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाए। तेरां मग्घर धन्न वड्याई। तिन्नां लोआं ख़ुशी मनाई। साचे हरी वजी वधाई। इन्दलोक वेखे राही। प्रभ अबिनाशी पाई फाही। लोकमात जोत जगाई। गगन पतालां मारे झात, उहला पड़दा कोई नाही। इक्क कराए दिवस रात, भरम भुलेखा रक्खे नाही। सोलां मग्घर वक्त सुभागा। चढ़या दिन मात भागा। प्रभ लेखा लैणा गिण गिण, कलिजुग तेरा तुट्टा तागा। किया खेल इक्क छिन्न, काया जोती बुझे आगा। जोती जोत सरूप हरि, मिल्या मेल कन्त सुहागा। सोलां मग्घर दया कमाए। छोटे बाले दया कमाए लेखे लाए। साचा राह इक्क वखाए। पुरी इन्द्र जा बहाए। जोती जोत सरूप हरि, साचे भाणे रिहा समाए। पुरी इन्द्र गया भज्ज। सिँघ सिँघासण गया सज। छोटा बाला गया सज। प्रभ अबिनाशी पड़दे मात रिहा कज्ज। काया भाण्डा गया भज्ज। अमृत प्याए काया रज्ज। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा सिहरा सीस बन्न्हाया, फूलन वरखा हरि जी लाया, दर घर साचे रिहा सज्ज। फूलन बरखा हरि जी लाए। साची रुत्त आप सुहाए। पूरन सुत भेंट चढ़ाए। पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, लिख्या लेख ना कोई मिटाए। वार सुहञ्जणी सुलक्खणी थित्त, साचा लेखा लए लिखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ अठारां अठारां नौ अन्तिम वेला पूर कराए। साचे घर हरि टिकाए। मस्तक टिक्का आप लगाए। सोहँ देवे नाम इक्का करोड़ तेतीसा जा सुणाए। शब्द मिले साचा सिक्का, दूसर कोई रहि ना जाए। बाल अवस्था बाला निक्का, सच सिँघासण डेरा लाए। मात लग्गे रस फिक्का, अमृत रस साचा पाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचा गांधी सेवा लाए। प्रभ खेल हरि हरि जाणे। हरी चन्द जोग महाने। रसना चुगी साची चोग, देवे फल हरि भगवाने। छडया तख्त ताज ल्या सच्चा जोग, तन ग़रीबी सच पछाणे। धुरदरगाह ना होए विजोग, मिटे राज राज राजाने। जोती जोत सरूप हरि, जुगा जुगन्त आदि अन्त भगत भगवन्त आप पछाणे। आत्म मंगया एका दान। साची सेवा हरि भगवान। अमृत मेवा विच जहान। प्रभ अबिनाशी किरपा कर दित्ता वर, प्रगट किया विच जहान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे जाणी जान। जोत जोती जामा पाया। साची सेवा हरि जी लाया। गऊ ग़रीब निमाणयां एका सच्चा राह वखाया। अन्तिम मन्नणा प्या भाणयां, तन मन्दिर झूठा डेरा ढाहया । छत्र दीसे ना सिर राजे राणयां,
कलिजुग जंज़ाला मोह वधाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, साचे लेखे हरि जी लाया। साचा लेखा हरि अपार। दूजी बन्न्हे फेर धार। सच्चा अस्व कर त्यार। अठारां माघ करे पार। आपे खिच्चे चरन द्वार। दस्से सच्चा राह फड़ फड़ बाहों पुरी इन्द्र वेख विचार। जोती जोत सरूप हरि, आप कराऐ साचा विहार। अठारां माघ देह तजाई। साचे घर वजी वधाई। धरत मात साचा सुत, साची सेवा गया कमाई। मिल्या मेल अबिनाशी अचुत्त, एका घर दए बहाई। जोती जोत सरूप हरि, आपणा भाणा आपे जाणे रघुपत रघुराई। भगत गांधी तन शृंगार। छोटा बाला हो त्यार। चार कुन्ट वेख विचार। राजे राणे घेर ल्याए, हथ्थ फड़ाए शब्द कटार। मेर तेर जगत चुकाए, चार वरनां आप सरदार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् चोला तन छुहाए, आप आपणी दया कमाए, पंचम् दित्ता सच्चा हार। सोलां मग्घर सति विहारे। पुरी इन्द्र जै जैकारे। मातलोक ना कोई करे विचारे। छोटा बाला घरों कढ्ढे फड़ के बाहरे। प्रभ अबिनाशी बणया इक्क सच्चा दुलारा, उत्ते पाए शब्द दुशाला, चिट्टा रंग इक्क अपारे। जोती जोत सरूप हरि, आपे होए हरि रखवाला। सोलां मग्घर लोक इन्द्र वधाई। लोकमात दी वारी आई। तिन्न अस्सू ख़ुशी मनाई। वीह सौ ग्यारां बिक्रमी लेख लिखाई। नौ महीने अठारां दिन गर्भ माती फंद कटाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात साचा चन्द अस्सू तिन्न चढ़ाई।
३ अस्सू २०११ बिक्रमी दिल्ली लाल किले दीवाने आम विच्च
सोहँ नाम अजपा जाप जापे। मानस जन्म बणाए कर्म, उतारे पाप रोग संतापे। काया मन्दिर माटी चरम, मेट मिटाए तीनो तापे। जगत अंदेसा मिटे भरम, दरस दिखाए अपन आपे। लेखे लाए मानस जन्म, भगत वछल वड प्रतापे। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम कलि सोहँ जपाए साचा जापे। अजपा जप सोहँ धारा। तिन्न लोआं सद वसे बाहरा। गुर पीर ना करे कोई जाहरा। प्रगट होए अवतार नर, एका मात बन्ने धारा। आप आपणी किरपा कर, शब्द घोड़ा सच अस्वारा। लोकमात खोल्हे दर, जिंदा तोड़े बन्द कुआड़ा। काया भाण्डे देवे भर, अग्न बुझाए लग्गी नाड़ा। जम राज चुकाए झूठा डर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा रंग एका चाढ़्हा। सोहँ जाप रसन मधू मात्र। आप वखाणे आपणा आप, भेव ना पायण वेद शास्त्र। पुरीआं लोआं रहे कांप, शब्द तीर तन साचे गात्र। कलिजुग तेरा अन्तिम पाप, धर्म ना दिसे छिन्न मात्र। प्रगटे जोत वड नर हरि प्रताप, मिटाए रैण अन्धेरी रात्र। सोहँ जपाए साचा जाप, लिखाए लेख मस्तक पात्र। सोहँ
जाप अजपा जपणा, कलिजुग माया विच ना तपणा, माया मोह ना लाए डंग, सैनी सैना हरि होए सहाई अंग संग, मानस जन्म ना होए भंग, अन्त बणाए आप अपना। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वार जोत धर, सोहँ जपाए साचा जपना। सोहँ शब्द सुरत धुन नाद। तुट्टे मुन सुन, वेखे जोती एका आदि। पंजां तत्तां छाण पुण, काया मण्डल सच ब्रह्माद। सच पुकार रिहा सुण, भगती बख्शे साची दाद। देवे माण चुण चुण, हरिजन रसना रहे अराध। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ अजपा जाप जपाए पुरख अबिनाशा माधो माध। अजपा जाप अतोल अतोला। सोहँ शब्द जगत अमोला। नाम रागी कन्त सुहागी चार वरनां सच्चा ढोला। बुझे आगी मिटे दागी, हँस कागी जगत विचोला। माया त्यागी भगत वैरागी, चरन प्रीती साची लागी, नर नरायण वसे कोला। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन एका दसे साचा बोला। सोहँ शब्द सच जैकार। सतिजुग साचे साची धार। हरिजन विरला आत्म वाचे, दुरमति मैल लए उतार। करे दरस प्रभ साचो साचे , अक्खर वक्खर सच नितार। जूठा झूठा कोई ना नाचे, क्रिया कर्म लए विचार। माया तन ना लगे आंचे, हँकारी ना चढ़े बुख़ार। आपे ढाले साचे ढांचे, जोती भट्ठी काया अग्नी डार। सोना कंचन एका पासे, शब्द सुहागा देवे डार। निज घर आत्म रक्खे वासे, पुरख अबिनाशी हरि निरँकार। हरिजन गावे रसन स्वास स्वासे, मिले मेल अन्तिम वार। जगे जोत विच अकाशे, धर्म राए ना करे ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि सतिजुग साचे साची सोहँ दस्से एका धार। सोहँ वणज जगत वणजारा। खुल्हया दर हरि वरतारा। भगत भण्डारे रिहा भर, जोती दीपक कर उज्जयारा। सतिजुग साची नींह धर, अमृत देवे ठंडी धारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द अमोला साचा तोला, आप चलाए विच संसारा। संत मनी सिँघ वडा दाता। मिल्या मेल पुरख बिधाता। नाम चढ़ाया साचा तेल, शब्द दित्ती साची दाता। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम पुच्छे मात वाता। अन्तिम वेला आए ढुक्क। राउ रंकां हरि जी पड़दा देवे चुक्क। बेमुखां मुख पाए थुक्क। जोती जोत सरूप हरि, आपे खोल्हे साचा दर, किसे कोलों ना सके रुक। गुर गोबिन्द तेरा भारा। प्रभ अबिनाशी लाहे सारा। अन्तिम कलि प्रगट होए, घनकपुर वासी देस मझारा। जोती सरूप किया भेस, नर नरायण ना कोई जाणे जीव ग्वारा। सति पुरख सदा आदेस, आदि अन्त जुगा जुगन्त मात बन्न्हे साची धारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे आपणी सारा। संत मनी सिँघ सिर तेरे ताज। पूर कराए प्रभ साचा काज। धुरदरगाही साचा माही, दु:ख दलिद्र रोग सोग कटे आज। जगत साजना हरि जी साजे, जोती
जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, बेमुख मारे हरि निरँकारी, तेरी रक्खे अन्तिम लाज। गुर संगत तेरी वड वड्याई। किल्हे लाल चरन छुहाई। प्रभ अबिनाशी करे प्रितपाल, अन्तिम वेले होए सहाई। जोती जोत सरूप हरि, साचे धाम राम रमईआ। अन्तिम मेल आप मिलाई। संगत साची नाल रखाउणा। प्रभ अबिनाशी लेखे लाउणा, अस्सू तिन्न डन्न लगाउणा, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर कराए काज वेख साज साचे दर हरि बहाउणा। संगत मिल्या साचा राह। प्रभ अबिनाशी जगत मलाह। जम की फाँसी देवे लाह। पुरख अबिनाशी देवे ठंडी छाँ, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत मेवा इक्क खुआए कोई ना अग्गों करे ना। अमृत धारा आत्म सीरा। गुरमुख देवे कर प्यारा। काया छाणे मन्दिर तेरा। आपे पाए हरि जी सारा, लोकमात ना होए वहीरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अस्सू तिन्न गुरमुख संत प्यारया, हरि चरन दुलारया, शब्द बन्न्हे सिर साचा चीरा। साचा चीरा सिर रखाए। नाम हीरा विच टिकाए। पीरन पीरा दया कमाए। अमृत सीरा सच प्याए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किल्हे लाल गढ़्ही चमकौर तेरा लेखा पूरा अज्ज कराए। चौबदार प्रभ धार वेसे। पुरख अबिनाशी नर नरेशे। दो जहानां वाली हथ्थों खाली, ना कोई रंग रूप ना रेखे। लोकमात चार कुन्ट करे रुशनाई, विच अन्ध कूप, गुर संगत सारी हरि जी वेखे। एका नूर दस्से जोत सरूप, पहली वारी चौबदार हरि निरँकार, गुर संगत बैठी अद्धविचकार, आपे करे ख़बरदार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगा जुगन्त आदि अन्त आपे जाणे आपणी धार। आपणी धार जाणे हरि भगवाना। एका पहने लाल बाणा। गुरमुखां देवे साची मति धीरज यति, सोहँ शब्द भुल ना जाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त होए सहाए, सच वाड़ आप कराना। साची दरगहि हरि माण दवाना। जीव क्यों भुल्ले गुण निधाना। गुरमुख साचा पूरे तोल तुले, आत्म जोती तेज प्रकाशी कोटन भाना। प्रगट होए घनकपुर गुर संगत बणाए चरन दासी, किल्हे लाल झुलदा रहे लाल निशाना। वाली हिन्द दर द्वार। अस्सू तिन्न दिवस विचार। करे खेल हरि निरँकार। गुरूआं पीरां पाए सार। तेरी फेर आए वार। आपे लिखे तेरे लेख, नैण खोल्ह लैणा वेख जोत जगे किस प्रकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक देस माझे जोत धर, प्रगट होए विच संसार। नूरी जोत नूर निराला। पाया गल लाल दुशाला। जगत अवल्लड़ी चले चाला। गुरमुख साचे लाल, किरपा करे हरि गोपाला। गऊ ग़रीब निमाणयां सदा सदा सद करे प्रितपाल, लोकमात जिउँ कृष्ना कान्हा । जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त भगत भगवन्त दर घर साचे देवे माणा। कृष्न मुरारा खेल अपारा, मारे जीव जन्त हँकारा, जोती जोत सरूप हरि,
आप आपणी किरपा कर, आदि अन्त गऊ ग़रीब निमाणयां, पाउंदा रहे सद मात सारा। राम अवतार वड बलकारी। करे खेल अन्तिम वारी। रावण दुष्ट दए सँघारी । धर्मी भबीखण राज दरबारी। सरन आया गिरवर गिरधारी। चरन लाया किरपा धारी। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त, जन भगतां रिहा पैज संवारी। मदिरा मास रसन तजावणी। पूर करे प्रभ साचा भावनी। साची रुत्त घड़ी सुहञ्जणी, लोकमात फेर ना आवणी। जगी जोत मात निरँजण, साची जोती आप जगावणी। चरन धूढ़ करे इशनान, जन्म जन्म मैल प्रभ दर लाहवणी। दर घर साचे मिले माण, लगी प्रीती तोड़ निभावणी। मिले मेल हरि भगवान, सोहँ राग सच शब्द लोकमात सुणावणी। गुर पूरा पूर कराए भावनी। जगत विकारा देणा तज्ज। साची सेजा चढ़ना भज्ज। अमृत पीणा प्रभ दर घर साचे रज्ज। पुरख अबिनाशी आत्म सेजा रिहा सज्ज। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां आपे पड़दे लए कज्ज। मति मन बुध, सति सरूपी प्रभ करे सुध्ध। निर्मल अकार जोत निरँकार, शब्द अस्वार पवण अधार, पंचां तत्तां सच्चा युद्ध। जोती जोत सरूप हरि, किरपा आपणी देवे कर, साचा गुरमुख जाए तर, शब्द घोड़े आप चढ़ाए, गुरमुख साचा बहे कुद्द। एका रक्खणा चरन ध्यान। देवे दरस हरि भगवान। आत्म जोती ब्रह्म ज्ञान। दुरमति मैल जाए धोती, भरम भुलेखे झूठे लेखे सर्ब मिट जाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मेल मिलाए महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान। विष्नूं भगवान सतिगुर मीता। गुरमुखां काया करे ठंडी सीता। अट्ठे पहर दिवस रैण राह साचा दस्से, परखे नीता। विषे विकारां चरनां हेठ झस्से, रस रसन जगत विकारी नस्से, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द तीर एका कसे। चरन कँवल प्रभ साचा लोड़े। प्रभ अबिनाशी कदे ना मोड़े। कलिजुग अन्तिम वेला वक्त दुहेला, गुरसिख आत्म कदे ना कौड़े। गुर संगत मेला हरि दुआरे, अन्त सहाई प्रभ साचा बौहड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चढ़ाए शब्द घोड़े। शब्द घोड़े जाणा चढ़। अन्दर साचे जाणा वड़। प्रभ अबिनाशी आपे फड़े जन भगतां लड़। शब्द उडारी इक्क लगाए, आप आपणी दया कमाए, कोई ना रोके किला गढ़्ह। जोती जोत सरूप हरि, प्रभ अबिनाशी दर दरबान मेहरबान, आत्म दर रिहा खोल्ह, सच दरबार हरि सुल्तान। गुर संगत प्रभ देवे माण। पुरख अबिनाशी निगहबान। चतुर्भुज श्री भगवान, भेव खुल्हाए मात गुज्झ, जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, निहकलंक नरायण नर, वड दाता बली बलवान। गुर संगत खड़्ही बण भिखार। मंगण वारो वार। देवणहार इक्क दातार। लोकमात जामा पाए, धरत मात सुण पुकार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग अन्तिम चवीआं अवतार।