३ अस्सू २०११ बिक्रमी नवीं दिल्ली लछमण सिँघ, दर्शन सिँघ दे गृह
भेख रूम शाह मुलाना निरँकार। सोहणा किया तन शृंगार। धरत मात सुहाई सीस गुंदाया पुरख अपार। नैण नाई ना कोई रखाया, मेंढी गुंदे वारो वार। जोती जोत सरूप हरि, फूलन करे तन शृंगार। कज्जल पाया सोहणा सज्जण मात आया। पड़दे कज्जण हरि जी आया। धर्म दमामे साचे वज्जण, शब्द डंक इक्क ल्याया। राजे राणे झूठे भज्जण, धर्म युद्ध ना किसे कराया। जोती जोत सरूप हरि, फूलन सिहरा सीस सजाया। हार शृंगार हरि निरँकार। फुल्ल फुलवाड़ी मात गुलज़ार। सति अखाड़ी धर्म द्वार। चरन छुहाए गंज पहाड़। प्रभ अबिनाशी किरपा धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्तानवें उनानवें घर विचार। गली विचारे हरि जी सति। जन भगतां रखण आया पति। अमृत साचा देवे सीर, हथ्थ ना आवे किसे तीर्थ तट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतानवें उनानवें घर विचार, जोती जोत सरूप हरि, फूलन हार तन शृंगार, सोहणा सुन्दर आत्म पट। रूमे शाह हरि सुल्तान। उठे वेखे मार ध्यान। झुलदा किथ्थे धर्म निशान। निहकलंक कलि जामा पाया, शब्द चढ़ाए इक्क बबाण। नाथ त्रैलोकी हरि रघुराया, वेख वखाणे राज राजान। शब्द डंक सच्चा लाया, कूड़ कुड़यारे सर्ब मिट जाण। सच्चा इक्क द्वार खुल्हाया। राजे राणे चरनी डिग्गण आण। अस्सू तिन्न दिवस सुहाया, प्रभ अबिनाशी धुर दी बाण। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणा खेल रचाया, महाराज शेर विष्नूं भगवान, किला लाल उच्च दीवार। प्रभ अबिनाशी पाई सार। चार कुन्टां उठ उठ वेखे, नेत्र पेखे वारो वार। भरम भुला जगत भुलेखे, माया पाई हरि करतार। दर घर साचे आप लिखाए भगतन लेखे, ना कोई किया मात उधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, फूलन किया तन शृंगार। शाह रूम उठे जागे। कवण बुझाए तृष्ना आगे। कोई ना फड़े अन्तिम वागे। नेत्र खोल्हे सर्ब घर बोले, पूरे तोल तोले, किथ्थे मिलदे मौली धागे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फूलन सिहरा सिर सजाया, शाह रूमा भेख वटाया, चिट्टे अस्व हो अस्वार, आप सुहाए साचे ताजे। जो दिसे ज़िमी ख़ुदाई नूरा। अमृत धार पीणी, जोती कोहतूरा। गनंत ना जाए गिणी, ज़रा ज़रा हरि भरपूरा। चुगली निन्दया ना कन्न सुणी, फूलनहार सिर बद्धा चीरा। शाह रूम हुक्म सरकार। पहलां करे तन शृंगार। इक्क सौ इकवंजा फूलनहार। बवंजवां छत्र हरि चोबदार। फूलन टोपी सेली गल तन शृंगार। पंझी पंझी वंड कराए, भुजा लटकाए साचे हार। जोती जोत सरूप हरि, नूरी यसू इक्क वार दित्ता राज इक्क अपार। रूमा शाह रिहा बिराज। चोबदार मारे अवाज। मातलोक ल्याए फूलन ताज। उठे शाह लाजन लाज। तन शृंगारे वेख विचारे की हुक्म करना आज। जोती जोत सरूप हरि, सभ साजना रिहा
साज। आसण छड्डे सच सुल्ताना। दोए जोड़ करे ध्याना। ख़ुदी ख़ुदाई देणी मार, रहिमत रहिमान श्री भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, रूमे शाह दित्ता सच्चा हरि इक्क परवाना। इक्क परवाना लिख्या लेख। गुरमुखां नेत्र लैणा पेख। मादरे ब्रिडसी धरया भेख। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मारे साची मेख। आए दर लए परवाना। वाह वाह लिख्या लेख विष्न मेहरबाना। मरीआ पूत गुण निधाना। पिता ना दिसे कोई जहाना। धुरदरगाही लिख्या लेख, अन्तिम प्रगटे निहकलंक बली बलवाना। जोती जोत सरूप हरि, दूर दुराडे अड्डो आड्डे नाड़ी बलोए करे सर्ब पछाना। राज जोग अमृत रस भोग। प्रभ चरन दुआरे सच संजोग। पुरख अबिनाशी घनकपुर वासी चरन कँवलारे। सच प्रकाश अन्धेर विनास, मधुर रस रास हरि गुण रसनारे। पवण स्वास शब्द अभ्यास, निज आत्म वास करे बन्द ख़लास चुरासी गेड़ कटारे। होए दासन दास कर माझे वास। सद वसे पास विष्नूं भगवाने। मात पताल अकाश, जोती मण्डल साची रास, हरि नर पति साचा कमलारे। कमलापत जगत उज्जयारा। जोती जामा शब्द दमामा साचा माना विच संसारा। अमृत देवे साचा जामा, जोती जोत सरूप हरि, निरगुण सरगुण भेख कर, ना कोई वखाणे कृष्ना शामा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवान आप झुलाए सच निशाना। सत्तां दीपां रक्खे आण। नौ खण्ड करे पछाण। शब्द चलाए रसना खिच्च तीर कमान। शब्द तीर हरि बनवार बेमुखां तुट्टे धीर, कलिजुग वक्त अन्त अख़ीर, राजा राणा होए ख्वार। शाह सुल्तान लथ्थे चीर मथ्थो मिटे बिधना लकीर, काया मण्डल होए वैराना। लोकमाती होई भीड़, घनकपुर वासी बद्धी बीड़, गुरमुखां बन्ने्ह हथ्थीं गाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अस्सू तिन्न दिवस सुहाना। अस्सू तिन्न संग रलाया। साचा रंग इक्क चढ़ाया। दर दुआरा गया लँघ, किल्हे लाल चरन छुहाया। चार कुन्ट दिसे भुक्ख नंग, सच दान किसे हथ्थ ना आया। चिट्टे अस्व कस तंग, शब्द सरूपी करे जंग, दर दरवाज़िउँ बाहर आया। राजे राणे दए टंग। शब्द चढ़ाए साची कंग, नाम वजाए इक्क मृदंग। भन्ने जीव काची वंग। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप निभाया आपणा संग। गुर संगत साची संग रलाई। रंग रंग प्रभ वड प्रताप आपणा आप होए सहाई सभनी थाँईं। मारन आया तीनो ताप, आपे माई आपे बाप, सोहँ दस्से साचा जाप, साची रुत्त आप सुहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किल्हे लाल तेरा शब्द दलाल तेरा वाली हिन्द दए जगाई। साचा शब्द हरि रखवाणा। धर्म दलाल विच बणावणा। हक्क जलाल इक्क वखवाणा। शब्द ताल तन वजावणा। अमृत ताल सच सुहावणा। काया बूटा इक्क पाल, मानस देही फल लगावणा। दीपक जोती साचा बाल, वाली हिन्द फड़ उठावणा। आप अवल्लड़ी चले चाल, सदा सदा बख्शिंद आप अख्वावणा। मरे
ना जम्मे ना खाए काल, राउ रंक शाह सुल्तान विच जहान बाहों पकड़ आप उठावणा। उठया सिँघ शेर शेर दलेर। राजे राणे लए घेर। मारे शब्द कटारी पहली वारी चार कुन्ट करे ख्वारी, कोई ना करे मेर तेर। शब्द रक्खे तिक्खी आरी, करे चीर धड़ दो फाड़ी, बेमुख जीआं किस्मत माढ़ी हउमे विच्चों कढ्ढे पीड़। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, एका जोत मात धर, धरत मात तेरी बन्न्हे साची बीड़। वाली हिन्द सखी सुल्तानयां। प्रगट होया हरि वड मेहरबानयां। पैर पसार लोकमात सुत्ता, दर आए वाली दो जहानया। आप सुहाए बसंती रुत्ता, फल लगाए साचे डाहनया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया। आए चल सच दुआरे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। भगत उधारे सागर संसारे। काया गागर होई उज्जयारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अस्सू तिन्न पार उतारे। किला लाल चार दिवार अन्दर गया हरि करतार। वेख वखाणे सर्ब पछाणे वारो वारे। साचा लेखा आप लिखाए भेख वटाए, राजे राणे सर्ब भुलाए ना कोई पावे सार। गुरमुख साचे प्रभ आप जपाए, मात हरि बिरख लगाए, आत्म तृष्ना तृख मिटाए पूरन वड भाग। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिजन जन हरि संत प्यारया अस्सू तिन्न मिल्या कन्त सुहाग। दर मन्दिर साचे वेख वखाणे। लेख लिखाए हरि की वरते कलिजुग अन्तिम भाणे। वाली हिन्द ना भुल्ल निधाने। एका सरन हरि भगवाने। वेले अन्त सर्ब पछताने। निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी खेल रचाया, ना कोई जाणे जीव निधाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे दया कमाया। प्रभ अबिनाशी घट घट वासी घनकपुर वासी झूठी काया करी नास। जन भगतां होया सच्चा दास। जोत खड़ी विच अकाश। बाहर आया मात प्रकाश। गुरमुख साचे विच निवास। चार वरन नौ खण्ड पृथ्मी करे वास। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, इक्क एका एका इक्क वखाए साचा घर, आदि अन्त ना जाए विनास। आया आदि पुरख अपारा, कलिजुग सोया लए जगाया। सिर शब्द डण्डा लाए भारा, फड़ के बाहों राहे पाया। जमन किनारे चरन छुहाया। जोत सरूपी दिस ना आया। नौ खण्ड पृथ्मी पाए वंडां, खेल करे विच वरभण्डां, नार सुहागण कोई दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अस्सू तिन्न जन भगतां आत्म विंन्ह, सोहँ चिल्ले तीर चढ़ाया। सोहँ चिल्ले चढ़या तीर। लाल द्वारी गया चीर। अन्दर वड़या हिन्द वाली पीर दस्तगीरा कलिजुग अन्त अख़ीर। राजे राणयां तुट्टी धीर। आत्म लथ्थे मात चीर। ना कोई सहाई पीर फ़कीर। एका नूर अलाही धुरदरगाही सच सुल्तान वड मेहरबान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेले अन्त लए बचाई। मात पित जो नां धराया। कर जुगत पुत्त पूत उपजाया। मानस देही गया जित्त,
झूठी काया दे तजाया। छब्बी पोह साची थित्त, मृत्यु लोक दिस ना आया। पंचम् जेठी साचा सुत, प्रगट होए जोत बलोए पुरी घनक डंक वजाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा मात पाया। जोती जामा मात धर, पूरे काज रिहा कर। संत मनी सिँघ लिख्या वर। साची सिख्या गुर शब्द घर। दर मंगी साची भिख्या, नर हरि नाता साचा वर, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त साचे संत आप बहाए साचे घर। सति पुरख हरि चतुर सुजाना। पंचम् बन्न्हे हथ्थीं गाना। झुल्ले छत्र इक्क निशाना। सोहँ साचा लेख लिखाना। त्रैलोकी नाथ सगला साथ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। सगल समग्री साची रास। पुरख अबिनाशी सद वसे पास। घनकपुर वासी ना होए उदास। राजे राणे देवण आया फाँसी, मेट मिटाए मदिरा मासी, जन भगतां पूरन करे आस। माण गंवाए वेद पुरानां पंडत काशी, गोहझ ज्ञाना हरि भगवाना करे अन्त विनाश। खाणी बाणी गगन पताली जीआं जन्तां वेद पुरानी, शाह अंज़ीलां रंग वेखे नीला। प्रभ अबिनाशी कीता हीला। जोती लग्गया अग्न तीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साल ग्यारवें नर हरि हरि नर प्रगट होया छैल छबीला। साल ग्यारवें हरि बलवान। शब्द फड़े तीर कमान। नौ खण्ड ना कोई अड़े, मारे खण्डा शब्द हरि भगवान। गुरमुख साचे दर घर साचे वड़े, मिल्या मेल हरि भगवान। आत्म दर दुआरे सद रहे खड़े्ह, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, विष्नूं भगवान भगत वणजारा। साचा देवे नाम दान, जन चरन सरन करे प्यारा। आत्म बख्शे ब्रह्म ज्ञान, पंजां सेवकां मार ध्यान, जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम वर, गुरमुख बणाए चतुर सुजान। देवे नाम नाम निधाना। हथ्थीं बन्ने हरि जी गाना। चरन धूढ़ सच इशनाना। चतुर मूढ़्ह मूढ़्ह चतुर हरि एका रंग रंगाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दीप जगत बलोए गुरमुख आत्म कोटन भाना। गुरमुख आत्म वेख विचार। जिस ने पाई साची सार। कर्म धर्म विच संसार। मानस देही उत्तम जन्म, मात गर्भ आया बाहर। जगत माया मेटे भरम, अमृत छिड़के ठंडा ठार। दूई द्वैती मिटे भरम, शब्द कराए तन शृंगार। मानस देही सुफ़ल जन्म, मिले मेल हरि निरँकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन सरन लगाए कर्म कमाए दया धार। कर्म कराया पुरख अबिनाशी , धर्म धराया घनकपुर वास। भरम चुकाया निज आत्म वास। जोती जोत सरूप हरि, रसना रस इक्क वखाया, सोहँ शब्द स्वास स्वास। काल अकाल नेह नेह काला। दीन दयाल हरि रखवाला। गुर गोपाल जगत अवल्लड़ी चले चाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन दास आप रखाए, काल जंज़ाल महांकाला। काल महांकाल प्रभ दासन दासे। प्रभ अबिनाशी भए दयाल, जगी जोत मात पताल अकाशे। संत सुहेला होए रखवाल, भगत स्नेही दासन दासे। बचन अनमुल्लड़े
देवे पाल, गुर गोबिन्दे लेख लखासे। जुगा जुगन्तर साची चाल, आदि अन्त ना कदे विनासे। दीपक जोती कर प्रकाश, लोकमात ना कदे विनासे। चिट्टे अस्व मार छाल, हो अस्वार बन्न्हे धार विच संसार, जगत वेखे रंग तमाशे। निरगुण सरगुण रूप अपार, ना कोई करे जीव विचार, कलिजुग अन्तिम वगी मार, दर दर घर घर करन हासे। शाह गुर गुर शाह दोवें बैठे इक्क थां। कलिजुग करे कौण निबेड़ी, जन भगतां देवे ठंडी छाँ। लक्ख चुरासी बध्धी बेड़ी, कौण जपाए साचा नां। ढहिंदे जाण नगर खेड़ी, पई पुकारे धरत मां। कवण ल्याए नाम बेड़ी, वञ्झ मुहाणा चप्पू ला। माया राणी भेड़ भेड़ी, अग्न लगाए थां थां। अन्तिम वेला कवण निबेड़ी, इक्क दूजे नूं पुच्छण राह। शाह बहादर आख सुणाया। तख्त ताज सिर झूठा पाया। जगत राज ना मोहे सुखाया। छड्डणा कल कि आज, कलिजुग झूठा जूठा ठूठा, मूंह थुक्कां नाल भराया। दर दवारिउँ गया रुट्ठा, गुर गोबिन्दे बचन भुलाया। कवण कराए एका मुट्ठा, भरम दए गंवाया। गुर गोबिन्दा साचा तुट्ठा, साचा बचन एह सुणाया। बहादर शाह सच सुल्तान। झूठी शाही बेईमान। लोकमात ना चले दुकान। राजे राणे होण वैरन। झुल्लदे रहण सच निशान। ख़ुदाई नूर इक्क रहिमान। होए जुदाई जीव शैतान। क्यों भुलाई कर ज़बान। अन्तिम वेले दए दुहाई, बन्दी ख़ाने विच लटकान। एका होए हरि सहाई। ख़ुशी ख़ुदाई दए गंवाई, नूर अलाही नर हरि श्री भगवान। शाह बहादर करे विचार। झूठा दिसे दिल्ली दरबार। लोकमात आई हार। किरपा कर सच्ची सरकार। आया दर बण भिखार। दे वर दिवस विचार। अमृत दे साचा सर, पूर्ब कर विचार। गुर गोबिन्दे वाली हिन्दे, लज पति तेरे हथ्थ दातार। गुर गोबिन्द बोल बुलारा। कवण देवे अन्त सहारा। छड्डया देस पंजाब मँझारा। गोदावरी कण्डा सच्चा ठंडा कीता आण उतारा। मेरे हथ्थ ना आई तेरी वंडा, सिर तेरे रिहा इक्क उधारा। जूठे झूठे दित्ती कंडा, सिर चुक्कणा भार वडा भारा। आत्म तोड़े हरि घमंडा, निहकलंक नर नरायण लए अवतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात हरि जामा धार, किले लाल अन्दर वड़, सिँघां बन्न्हे सीस दस्तारा। शाह बहादर ख़ुशी मनाई। धुर फ़रमाण मस्तक लाई। कोई ना करे एथे शाही। तेरी मेरी सच सलाही। अन्तिम वेले आए माही। गऊ ग़रीबां पकड़े बाहीं। बन्दी ख़ाने दए छुडाई। बत्ती दन्दी साचे जंदी, आत्म अन्धी सृष्ट सबाई, घनकपुर वासी दए जगाई। ना कोई वेखे उची कंधी, शब्द घोड़े लए टपाई। ना कोई वेखे साक सबंधी, जन भगतां आत्म साची बंधी, रक्खे हरि सची सरनाई। सृष्ट सबाई लग्गी झूठे धन्दी, साधां संतां आत्म गन्दी, ठंडी वा किसे कूट ना आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गोबिन्दे शाह सुल्तान बली बलवान, करता कादर गुरमुखां होया दास दासन, चिट्टी सेजा हेठ विछाई। चिट्टी सेजा हरि विछाई। पंजां सिक्खां हुक्म सुणाई। सिँघ
बिशन तेरी वड्याई। सच ताज प्रभ तेरे सीस टिकाई। रक्खी लज्ज ना किया पज्ज, चारों कुन्ट लशकर शाही। अमृत पीणा दर घर साचे रज्ज, गुर गोबिन्दे पकड़ी बाहीं। पड़दे रिहा कज्ज, बैठ हरि किल्हे लाल सच्ची शाही। चिट्टी चादर भगतन माण। पंजां बख्शे चरन धूढ़ इशनान। सिँघ प्रीतम हरि मेहरवान। गुरमुख सिँघ अभुल्ल भुल्ल ना जाण। पाल सिँघ गुण निधान। इन्द्र सिँघ जेठा पुत्त नौजवान। संत मनी सिँघ तेरा दिसे सच निशान। गुरमुखां एका आया हिस्से, सोहणा सिहरा विच जहान। होर किसे ना कलिजुग दिसे, निहकलंक वड बली बलवान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचा जन भगतां देवे ब्रह्म ज्ञान। हरि मालण फूलां खारी। गुरमुखां दर बणी भिखारी। लै के आई घर सच सच्ची फुलवाड़ी। देवे सच्चा नाम वर, चरन छुहाई दाढ़ी। शब्द सरूपी अवाज़ लगाए अट्ठे पहर दिवस रैण फिरदा रहे पिछे अगाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी जामा धर, आप आपणी किरपा कर, जन भगत लगाई लोकमात सच्ची फुलवाड़ी। सच्ची फुलवाड़ी मात फुल्ले। प्रभ अबिनाशी कदे ना भुल्ले। कलिजुग अन्तिम अन्त दर घर सच्चे सच्ची शाही, आपे पाए पूरा मुल्ले। हरि सरन लगाए दया कमाए वेख वखाणे बेगुनाही, जोत जगाए काया किल्हे। मगरों लाहे जम की फाही, शब्द पंघूड़ा गुर दर घर साचे एका झुल्ले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, कलिजुग जीवां दिस ना आया, नर हरि हरि नर साचा कन्त कन्त कन्तूले। वरन अवरना वर वरयाम। आदि मध हरि करनी कर, जगत माया ना पल्ले दाम। राह रहिमान महिबान बी खैर ख़ुदाए हरि रघुराए, ना कोई काया ना कोई चाम। चले चलाए आपणे भाणे, तिन्नां लोआं इक्क सरनाए, सच मसल्ला हरि बिसराम। मुलां काया काया दोआबा। नूरी अल्हा जोत महिताबा। इक्क इकल्ला शाह नवाबा। गुरमुख मस्तक धूढ़ी देवे, शब्द घोड़े दे रकाबा। जोती नूरा हरि मौलाना, तिन्नां लोआं सच्चा राणा, लोकमाती वरते भाणा, आपे जाणे आपणा आपा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, करे काज देस माझ शब्द अवाज़ रक्खे लाज, जोती नूर हरि हज़ूर सर्बकला भरपूर, ना कोई झल्ले ताबा। ताब अलाही जगत मलाही। वेख वखाणे मात शाही। कलि अन्धेरी रात, शब्द जंज़ीरी पाई फाही। जन भगतां देवे सच सुगात। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दूसर कोई जाणे नाही। आदि नीला चिट्टा लाल सूहा पीला। जोती नूर शब्दी पवणी शैल शबीला। बवणी गवणी मसाणी पवणी, खाणी बाणी बाउणी बवणी, धुरदरगाही हरि वकीला। जन पूरन करे भगतां भवनी, दर घर आपे वखाणे जाणे सुघड़ स्याणे कर कर हीला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, चरन छुहाए शब्द लगाए साचा कीला। हरि भाणा हरि भगवान। सुघड़ स्याणा चतुर सुजान। नाम निधाना साचा रंग रखाना, हरि मेली
मेल मिलान। जोती जोत सरूप हरि, अस्त्र बस्त्र शस्त्र घोड़ो तीर कमान ना कोई उठान। प्रभ अबिनाशी करता कादर। ग़रीब निमाणयां देवे आदर। सतिजुग साचा सति वरताए, धरत मात तेरा माण रखाए, उत्ते विछाए चिट्टी चादर। गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्दा प्रभ पूरा बचन मात कराए, कँवल करारी शाह बहादर। निहकलंक कलि जामा पाए, जोत सरूपी दिस ना आए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरिभगत वणजारे हरि चरन प्यारे, करे जगत उजागर। चिट्टा बाणा तन गुरदेव। संत मनी सिँघ पूरी सेव। मिले फल घर साचे मेव। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गोबिन्द गाया अलख निरँजण अलख अभेव। शब्द चोट जोत ज्वाला। आपे तोड़े किला कोट, सदा सदा प्रितपाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपणी किरपा रिहा कर, नित नवित्ती साचा हित्ती, दासन दास शाह शाबाश हाज़न मकन बूरे ककन, शाह अलखन वरोले मक्खण। अंग अंग्यारे जीव अंध्यारे सारे भक्खण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तेरी लाज सुण अवाज़ मातलोक प्रभ आया रक्खण। आया मात जगत विचोला। जोती नूर शब्दी चोला। सर्बकला भरपूरा, आपे रक्खे पड़दा उहला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलि जामा पाया गुर संगत बणया तेरा गोला।
४ अस्सू २०११ बिक्रमी नवीं दिल्ली बिरला मन्दिर पंडत गोस्वामी गनेश दत्त दे नाल बचन होए
रामा कृष्ना हरि अवतारा। कलिजुग जीव दर दर थक्के गए हार। पंडत ब्रह्मण कोई ना करन विचार, नर हरि सच्ची सरकार। ना कोई दिसे सच्चा जामन, जूठे झूठे दर द्वार। कवण कराए पूर कामन, नैण अन्धे लग्गे झूठे माया धन्दे, पुरख अबिनाशी मनों विसार। जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा मात धर, एका नूर साचा मात धर, रामा कृष्ना देवे वर, आत्म खोल्हे सच दर, वेख वखाणे गुण निधाने, भगत भगवाना मेहरबाना चतुर सुजाना, साचे दर द्वार। साचा दर हरि वखाने। पंडत पांधे अन्धे काणे, दिस ना आए नैण मुँधाणे। जोती जामा मात भगवाने। जोती जोत सरूप हरि, वेद पुरानां अन्तिम कलिजुग आप पछाणे। हरि गुणवन्ता बीर बली बलवाना। पवण सरूपी एक बबाना। मिले मेल राम भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, संग निभाए रंग चढ़ाए मात खेल वधी वेल वाली दो जहाना। हरी मन्दिर हरि दुआरा। कवण वखाणे कवण जाणे, प्रभ अबिनाशी अगम्म अपारा। आत्म होए अन्धा काणा, मायाधारी लोभ लुभाना। अन्त लंगोटी जगत धन्दे चतुर्भुज हो ना किसे वखाणा। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त लोकमात भेख रखाए, ना कोई वखाए राजा
राणा। महात्मा बुद्ध धर्म युद्ध कारज करे प्रभ तेरे सुध्ध। जोत सरूपी जामा धार हरि निरँकारी, लक्ख चुरासी आत्म करे सुध्ध। एका हरि एक भगवान। एका ब्रह्म जगत पछाण। सच कर्म भगत धाम विच जहान। अग्गे ना भुल्ले माया भरम, पुरख अबिनाशी सदा सद करे इक्क ध्यान। काया माटी झूठा चरम, अन्त ना दिसे कोई निशान। मिले मेल भगत मिटे भरम, चार वरनां दस्से एका सरन, दूई द्वैती शरअ शरायती जात पात ऊँच नीच मेट मिटाए हरि निरँकारी। सर्ब कन्ता जीआं जन्तां, साधन संतां भगत भगवन्ता, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी सदा नेहकामी, जोती नूरा सर्बकला भरपूरा, गऊ ग़रीब निमाणयां शाह सुल्तान राजे राणयां, देवे मात सच्चा माणे हरि बनवारी। एका मात जोत अधारी नर निरँकारी आवे जावे वारो वारी। वेखे विगसे करे विचारी। जीवां जन्तां मात सुण पुकार जुगा जुगन्त बणाए बणत, जोत मात कर उज्जयारी। सदा वसे इक्क इकांत, अमृत रक्खे बूंद स्वांत, झिरना झिरे अपर अपारी। कलिजुग अन्धेरी रैण रात, पुरख अबिनाशी वेखे मार झात, जन भगतां पुच्छे वात, प्रगट होए राम अवतारी। राम रमईआ रामा राम। जोती जामा कृष्न भगवान। वलीआ छलीआ अटल्ल अटल्लया वसे नेहचल धाम। बल दुआरे बण भिखारी किया खेल महान। कलिजुग तेरी अन्तिम वारे, वेद व्यास बणया लिखारे, निहकलंक कलि जामा धारे, गौड़ ब्रह्मण गुण निधान। धन्न धन्न धन्न हरि गुरू गुरदेव, लाए साची सेव मिल्या इक्क घर सच टिकाणा। भारत खण्ड तेरा सच पुजारी। दर घर आए ना दित्ती कंड, लिख्या लेख इक्क अपारी। आत्म सदा सुहागण ना होए रंड, मिले मेल बसन बनवारी। जोती जोत सरूप हरि, आदि शक्त आदि भवानी। भगत आत्म सच निशानी। गऊ ग़रीब निमाणयां दर घर साचे बैठा सुणे पुकारी। मिल्या घर सच्चा अस्थान, जिथ्थे मूर्ति राम कृष्न मुरारी। गौतम बुद्धा लक्ख चुरासी आत्म करे सुध्धा, धर्म युद्ध दा इक्क निशान। वाली हिन्द राह वखाणा सिद्धा, धर्म सच दा झूले घर साचे इक्क निशान। गऊ ग़रीब निमाणयां पुरख अबिनाशी मारे मात ध्यान, फड़ फड़ मारे आत्म जीव हँकारे, वड वड राजे राणयां, भुल्लया इक्क नैण मुँधारी। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त भगत भगवन्त जीव जन्त पाउँदा रहे सारी। भगत वछल हरि गिरधार। सांवल सुन्दर कँवल नैण मुँधार। मधुर बैन मोर मुकुट कृष्न मुरार। सृष्ट सबाई साक सज्जण सैण, मात पित भाई भैण, वेख वखाणे राज रंक शाह सुल्तान जीव जहान। पुरख अबिनाश घट घट वास, हरि नर नर हरि होए दासन दास, भगत सुदामा हरि पूर कराए कामा। छड्ड सिँघासण हरि आए सच धामा। नेत्र नीर वहाए पकड़या हरि पूरे दा सच्चा दामा। इक्क वड्याई हरि रघुराई, तिन्नां लोआं करे रुशनाई, जोती नूर बन्द रक्खे मानस जामा।
४ अस्सू २०११ बिक्रमी नवीं दिल्ली रकाब गंज गुरदुआरा
संत मनी सिँघ सेव कमाई। सति सरूपी कलम चलाई। प्रभ अबिनाशी लेखे लाई। पूरन घाल मात कराई। तुट्टा जगत जंज़ाल, मानस देही लेखे लाई। पुरख अबिनाशी करे प्रितपाल, जोती हथ्थ सिर टिकाई। मरे ना जम्मे ना खाए काल, नर नरायण सर्ब सुखदाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आप आपणी किरपा कर, रकाब गंज चरन छुहाई। संत मनी सिँघ लेखा मुक्का। वड ज़रवाणयां स्वास सुक्का। बेमुहाणयां मुख पैण थुक्कां। वक्त सुहेला अन्तिम ढुक्का। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपणे भाणे सर्ब कुछ जाणे, आपणी किरपा रिहा कर, किसे कोलों ना मात रुक्का। हरि संत प्यारा कन्त, तिन्न साल चली चाल कलम घाल हरि दातारा। करी प्रितपाल प्रभ अबिनाशी दया धार, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग वखाया अन्त किनारा। दर दुआरे दस्से प्रीत। दर्शन करे नेतन नीत। संत मनी सिँघ चेतन चीत। इक्क वखाए प्रभासी खेता, साची सेवा हरि लगाए, वहन्दा रहे तत्ते ठंडे शीतल शीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सदा सद रक्खया चीत।
४ अस्सू २०११ बिक्रमी नवीं दिल्ली राष्ट्रपती भवन डा: राजिन्दर प्रशाद
राज दरबार सच दुआरा। चरन सरन हरि निरँकारा। वेख वखाणे विच संसारा। दर घर साचे जोत जगाए, चोबदारां दिस ना आया गिरवर गिरधारा। सोहँ शब्द डंक वजाया, चारों कुट जै जै जैकारा। राउ रंक रंक राजान। शाह सुल्तान एका रंग रंगाया, करे खेल अपर अपारा। शब्द घोड़े तंग कसाया, अन्दर मन्दिर लँघ के आया, जोत सरूपी हरि अस्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर चवीआं अवतारा।