पुस्तकालयभाग ४

४ अस्सू २०११ बिक्रमी लछमण सिँघ दे गृह नवीं दिल्ली

धरत मात तेरी खुल्ही गुत्त। कलिजुग मारया छोटा पुत्त। प्रभ दया कमाई ख़ुशी मनाई साची रुत्त। धर्म राए ख़ुशी मनाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा सगन मात कराई, प्रभ अबिनाशी अचुत्त। कलिजुग अन्तिम गया हार। धरत मात तेरी छाती सुत्ता भुजा पैर पसार। जगत मिटे अन्धेरी राती, होए हरि उज्जयार। निर्मल घर निर्मल बाती, जग मलवन्ते कर अकार। जोती जोत सरूप हरि, नेत्र पेखे कवण कंध उठाए कलिजुग भार। कलिजुग काला होया मुरदार। चिट्टा

कफ्न चार दिवार। संगी साथी कोई ना रक्खण, मूसा ईसा मुहम्मदी यार। चारों कुन्ट अन्गयारे भखण, पवण ना मिले ठंडी ठार। हथ्थीं पैंरी दिसे ख़ाली, छुपया मुख विच संसार। लोकमातों करे चाली, नर हरि सच्ची सरकार। करे खेल दो जहानां वाली। दिवस दिहाड़ा वक्त विचार। धरत मात तेरा साचा पाली, प्रगट हो विच संसार। जोती जोत सरूप हरि, आपे कन्त सच भतार। कलिजुग सुत्ता पैर पसार। ख़ाली दिसे बुत्ता, मिटे काम क्रोध हँकार। प्रभ अबिनाशी उठे सुत्ता, जोत सरूपी कर अकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। कलिजुग काली रैण वडी डैण मारे धाह। प्रगट होया कवण, उलटा फड़या मात राह। नाता तुट्टा भाई भैण, कोई ना दिसे मात थां। उल्टे वहिण सारे वहिण, ना कोई देवे ठंडी छाँ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए, वेख वखाणे पुत्तर मां। उलटा राह उलटी चाल। प्रभ अबिनाशी हक्क जलाल। घनकपुर वासी आपे घाले, हो बेहाले जगत घाल। अस्सू तिन्न सुरत संभाले, चरन छुहाए किल्हे लाल। कर्म चन्द गांधी चरन प्रीत बांधी नाल रलया छोटा बाल। प्रभ अबिनाशी बणया फांदी, लोआं पुरीआं तणया जाल। सृष्ट सबाई होई आंधी, लुट्टया तन होई बेहाल। लक्ख चुरासी थक्की मांदी, कलिजुग उडीके अन्तिम काल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात मारी इक्को छाल। लोकमात हरि निरँकारा। प्रगट होए विच संसारा। चिट्टे अस्व कर प्यारा। सोलां कलीआं आसन भारा। मस्तक हीरा साचा चीरा जोती नूरा भगती तारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् जेठा हो अस्वारा। सच अस्वारा लोकमात। चार कुन्ट मारे झात। वेख वखाणे सर्ब थित्त जाणे रैण अन्धेरी कलिजुग रात। सुघड़ स्याणे राजे राणे, भरम भुल्ले जात पात। प्रभ अबिनाशी ना कोई पछाणे, चरन कँवल कँवल चरन कलि साचा नात। रसना रस सर्ब जग जाणे, कोई ना जाणे सच्चा पित मात। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, प्रगट जोती हो अस्वार, हरि गिरधारा आया मात। पंचम् जेठा मात आया। गुरमुख रक्खे साया हेठ, साचा लेखा प्रभ लिखाया। वेख वखाणे औलीए पीर शेख़, कुतब गौंस मजौर जगत ब्राह्मण कोई दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सोहँ साचा शब्द चलाया। पंचम् जेठ मात वड्याई। पुरख अबिनाशी जोत जगाई। दसवें साल दहि दिशा, दृष्ट कूट हरि दए खुल्हाई। नौ खण्ड पृथ्मी पाए हिस्सा, सत्तां दीपां वंड कराई। पुरख अबिनाशी विरले देखा, लक्ख चुरासी गूढ़ी नींद कलि सवाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां चिट्टे बाणे तन छुहाए अचरज रुत्त सुहाई। हरि सुणाया धुर फ़रमाण। पहली वारी विच जहान। सत्तां नवां वंड वंडान। दोहां वेखे श्री भगवान। ना कोई गोपी ना कोई

कान्हा। जोत सरूपी खेल महान। देवी देवते सारे गान। शिव शंकर करे इक्क ध्यान। ब्रह्मा मारे सद चरन ध्यान। प्रगट होए विच संसारे, निहकलंक बली बलवान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ सत्त वंड कराई। दीप खण्ड कोई रहे नाही। सत्ते वार ख़ुशी मनाई। सोलां कलीआं तन छुहाई। वलीआ छलीआ खेले खेल, ना कोई जाणे जीव गुसाईं। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साची वेल वधाई। पंचम् जेठा हरि निरँकारा। कलिजुग तेरी अन्तिम अन्त बन्न्हे धारा। पहली हाढ़ दिवस विचारा। वीह सौ ग्यारां बिक्रमी लेख लिखारा। साढे तिन्न हथ्थ सीआं चार दुआरा। धरत मात बोया साचा बीआ, अन्तिम फल लग्गे भारा। जन भगतां निर्मल होया जीआ, मिल्या मेल नर निरँकारा जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी नीत कर, चार चार नौ अठारां, अठारां इक्कीस सताई सच विहारा। दिशा देह मन्दिर अपारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम बन्न्ही धारा। पहली हाढ़ हरि उज्जयारा। गुरूआं पीरां पावे सारा। गुरमुख साचा बणया लिखारा। प्रभ अबिनाशी एका शब्द साचा वाचा, संग ब्यास जाए नाचा करे ख़बरदारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, प्रगट होए विच संसार, साचा शब्द मार उडारा। साधां संतां वेखे वारो वारी। पिच्छे लग्गा नर निरँकारी। जोत अग्न लग्गे भारी। साची मंगण विच संसारी। गुर पीरां मुख लाए सगन, करदा जाए ख़बरदारी। लोकमात क्यों बैठे नग्न, चिट्टी चादर प्रभ शब्द पटारी। करे प्रकाश मात पताल गगन, जोती नूरा कर उज्जयारी। कलिजुग वहिण झूठे वगण, नां भुल्ले जीव गंवारी। ना हरि बुझाए आत्म अग्न, अमृत देवे जाम अपारी। इक्क चढ़ाए साची रंगण, जिउँ बालक माता मां प्यारी। शब्द बन्न्हाए साचा कंगण, दोवें भुजां हरि पसारी। बण भिखारी जाए मंगण, गुर गदेले वड गदीले वारो वारी। वेख वखाणे साचे चेले, पुरख अबिनाशी केहड़ा मेले, शब्द मारे सिर कटारी। जोत सरूपी खेल खेले, हाजी वेखण सज्जण सुहेले, पुरख अबिनाशी पुरख नारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उन्नी हाढ़ी शब्द धाड़ी सतिसंग ब्यासा वाड़ी। करनी खेल अपर अपार शब्द धाड़ गई वड़। संत साध सभ गए दड़। पुरख अबिनाशी तोड़े गढ़्ह। शब्द सरूपी उत्ते चढ़। इक्क दूजे दे नाल लड़। उन्नी हाढ़े आए दुआरे, बणया हरि वडा बलकारे शब्द चलाया अपर अपारे। उत्तर देणा सतिसंग प्यारे। एका मंगी मंग, दूजा कोई ना वणज वपारे। तन चढ़ाउणा साचा रंग, दुरमति मैल सर्ब निवारे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खाली हथ्थ मुड़े समरथ मिले ना खैर किसे भण्डारे। करया वेस अवल्लड़े शाह। मिले मेल हरि भगवाने, वेख वखाणे सारे थां। अस्सू तिन्न दिवस विचारे, प्रभ अबिनाशी किरपा धारे, गुरमुखां देवे ठंडी छाँ।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे धाम गुरसिख बहाए, चिट्टी चादर हेठ विछाए, करे आदर गले लगाए, आपे होवे नीवें थां। वेख वखाणे सारे घर। शब्द रखाए दर, देवे वर। पूर कराए ना जाए हरि। भरम भुलेखा लोक बेमुखां चुक्के जगत डर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां किल्हे लाल दित्ता सच्चा वर। किल्हे लाल कर विहारा। सति सतिवन्ती बन्न्हे धारा। भगत भगवन्ती मीत मुरारा। कन्तूला कन्ती शब्द झूला देवे इक्क हुलारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मौली तन्दा गुर संगत करे तन शृंगारा। मौली तन्द हथ्थ बन्न्हाया। मिल्या कन्त सुहाग वड वडभाग, वर घर साचे पाया। सोई काया गई जाग, कर दरस उतरी तृष्ना आग, आत्म तिलक प्रभ केसर लाया। मिशरी कूजा झोली पाई। किल्हे लाल ख़ुशी मनाई। साचा सज्जण हरि चरन लग्न, जगत मग्न हरि आप रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंच परवाना सति सपूता नीच नीचां माण दवाई। पंचम् माण हरि द्वार। गुर सज्जण साचा मीत मुरार। परखे नीत विच संसार। सति संगत सारी जाए तार। किल्हे लाल पहली वार। गुरमुखां खोल्हे बन्द किवाड़। हँकारी जिंदा देवे झाड़। अन्दर बरखे ख़ुशी अपार। प्रभ अबिनाशी लक्ख चुरासी परखे, बैठ सच सच्चे दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाए राज महल्लां साची सरकार। साची धार उच्च महल्ल सच अटारी। लेख लिखाए प्रभ वारो वारी। मेख लगाए विच संसारी। गुर संगत साची हरि शृंगारी। बाहर आउण दी करी त्यारी। अग्गे रक्ख कर प्यारी। पिच्छे लग्गा नर निरँकारी। लाल वेसा दर दरवेशा, पहरा देवे चोबदारी। जोत सरूपी धारे भेसा, गुर संगत आए वड चुबारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी खेल आपे खेले चले चाल जगत न्यारी। दीवान ख़ास गुर संगत आई। हरि हिरदे रक्खया वास, नेत्र नैण मस्तक मुख गुर पूरे वेखण राही। प्रभ सच महल्ले खड़्ह, इकल्ला दरस दिखाए साचा माही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुण निधान सच फ़रमाण बणया जगत मलाही। गुर संगत वेख उच्च चुबारे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। नेत्र खोल्हे वेख वखाणे, गुरमुख साचे संत प्यारे। शब्द धार रस रसना साची बोले, काया करे ठंडी ठारे। चार कुन्ट गाउणे सोहणे ढोले, गली कूचे विच बज़ारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बणे लेख लिखारे। लिख्या लेख हरि दातारा। दर घर साचा वेख, गुर संगत किया इक्क प्यारा। लोकमाती लिखाए लेख, बणे रंग साचा संग जगत अपारा। जोती जोत सरूप हरि, गुर संगत साची जाए तर, जन भगतां देवे साचा वर, अस्सू तिन्न आए बाहिरा। अस्सू तिन्न आए बाहर। शाही खड़े चोबदार। मिले माही सच सरकार। दोए जोड़ करन निमस्कार। प्रभ अबिनाशी तुट्टी लए जोड़, चढ़या शब्द घोड़, आया अन्त दौड़, करे ख़बरदार। बाहर कढ्ढया अस्व पौड़, भन्नण चढ़या मिट्ठे कौड़, महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे आपणी कार। अस्सू चार कर विचार। गुर संगत साची संग अपार। बिरला मन्दिर जाए अन्दर, कृष्ना रामा हरि अवतार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, करे खेल अपर अपार। बिरला मन्दिर बिरहों रोग। अन्त द्वापर होया वियोग। कलिजुग मिल्या धुर संजोग। साचा रस्स ल्या भोग। प्रभ अबिनाशी राह साचा रिहा दस्स, कलिजुग निखुट्टी अन्तिम चोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती भेसा दर दरवेशा, कलिजुग दिसे सच्चा योग। अस्सू चार मीत मुरार। वेखे विचारे अन्दर बाहर। मन्दिर घर घर गुरूद्वार। संत मनी सिँघ साचा धनी, शब्द कलम लेख लिखे अपार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रकाब गंज सवेर सन्झ रैण मञ्झ, अन्तिम पावे सार। अस्सू चार अवल्लड़ी चाल। प्रभ अबिनाशी दीन दयाल। मूर्ख मुग्ध अञ्याणे करन हासी, कवण वखाणे कवण जाणे , सृष्ट सबाई करे प्रितपाल। जगत होए अन्धे काणे बेमुहाणे, जीव शैतानी ना कोई जाणे लाल गोपाल। गऊ ग़रीब जिस गले लगाने, भुक्खयां नंगयां जिस रोग गंवाने, वेखे घर गुण निधाने, चरन छुहाया असैंबली हाल। सति धर्म दे बन्न्हे गाने, पंडत मुलां सर्ब पछाणे, ग्रन्थी पन्थी वड विद्वानी, जगत भुक्ख मिटाए काल। देवे माण हरि भगवाने, जीव बाल बाल अञ्याण जवाने, अन्तिम अन्त सुरत संभाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रंक राजान सर्ब पछाणे अस्सू चार। बारां तीस पंडत नहिरू वेख जगदीश। छत्र झुलणा जिस दे सीस। नौ खण्ड पृथ्मी जाणी पीस। खुल्हे भेव बीस इकीस। दर घर साचे कोए ना लग्गे फीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, रसना गाए हरिजन बत्तीस। प्रधान मन्त्री हो प्रधान। पहला वर श्री भगवान। मम्गया वर सच्चा घर, मिल्या माण विच जहान। अन्तिम नुहाउणा धूढ़ी साचे सर, लोकमाती कर इशनान। फिर खुल्हे दसवां दर, मिले मेल हरि भगवान। निहकलंक कलि जामा पाया, तेरे सीस हथ्थ रखाए वड दाता मेहरबान। जगत पित जगदीश हरि अख्वाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रघुपत रघुराया। धरत मात तेरी रक्खे पति, लोकमात जामा पाया। धर्म पुजारी वेख विचारे हरि निरँकारे, साचा सुत सज्जण सुहेला आप अख्वाया। कवण जाणे प्रभ मित गत, भाणा राणा किसे हथ्थ ना आया। सच दुआरे सच दातारा। चरन छुहाए पहली वारा। सोया पूत आप उठाए, दरस दिखाए हरि निरँकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। सच भवन राष्ट्रपत। हरि प्रभ ना देव ना यमन, ना कोई मसाण ना कोई पवण, एका जोती नूर सति। मात पछाण करे कवण, जाणे मित गत। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात अन्त रक्खण आया पति। पति पतिवन्ते धरत मात दुलारे। जीवां जन्तां साचे कन्ते, गऊ ग़रीब तेरे सहारे। मिले मेल हरि भगवन्ते, कलिजुग तेरी

अन्तिम वारे। गुणी निधानी साचे संते, सति धर्म मात जैकारे। चार वरन बणाउणी सच बणत, ऊँच नीच भेव निवारे। एक मिलाउणा साचा कन्ते, नर नरायण हरि निरँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात जोत धर, जगत काज प्रगट हो देस माझ, तेरे काज अन्तिम अन्त आप संवारे।

५ अस्सू २०११ बिक्रमी दिल्ली अते गुड़गाउँ विचकार जंगल विच बिशन सिँघ दे सीस ते
मोर दे पंखां दा मुकट रक्ख के लिख्त करवाई

पुरख अबिनाशी किया कौल। गढ़्ही ना दिसे कोई चमकौर। गुरमुख साचे जीवां तिन्नां लोकां एका दौड़। सुहञ्जणी रैण सुभागा दिवस लोकमात लाए झड़ी, गुरमुखां प्रभ पकड़ी डोर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बली बलवान कलिजुग अन्धेरी रैण आप पछाणे साची गढ़्ही। लेख लिखाया पूर कराया सोहणा तन सच्चा मन उच्चा तन शृंगार कराया।

५ अस्सू २०११ बिक्रमी बिशन सिँघ दे गृह गुड़गाउँ

रूप रंग अपार भगत आधारया। आप निभाए साचा संग, लहणा देणा हरि चुका रिहा। लोकमात मार झात, किसे दर ना जाए मंगण, प्रभ अबिनाशी घट घट वासी घनकपुर वासी, लहणा देणा आप चुका रिहा। आपे पुच्छे वात जम की फाँसी, अन्तिम वारी सर्ब तुड़ा रिहा। एका जोत नर नरायण कलिजुग अन्त प्रकाशी, अज्ञान अन्धेर कलिजुग मिटा रिहा। हरिजन जन हरि देवे नाम शब्द कटारया। शब्द उडाए साचा बाज, गुर संगत शब्द उडा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत प्यारे, तेरा भार उतारया। दया सिँघ हरि दीआ वर, नर हरी कलि भगवाना। सृष्ट सबाई कर वल छल, गुरमुखां बख्शे चरन ध्याना। आपे करे वल छल छल वल, रूप रंग ना किसे पछाणा। जन भगत उधारे, किरपा धारे हरि निरँकारे विच संसारे, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ विच जल धारे करे खेल महाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात जोत धर, धरत मात तेरी सुणे पुकारे। धरत मात हरि सुण पुकार। प्रगट होए विच संसार। कलिजुग जीव वहे वहन्दी धार। गुरमुख प्रभ का भाणा सहिण, मिले मेल हरि दातार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, चल के आए साचे दर, मिले भगत उधार नरायणा नर। गुरमुख विरले वेखण नैणां एका एक हरिभगत टेक। आत्म नूरी प्रभ एक। धर्म युद्ध कारज सुध्ध तन ना लागे सेक। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी

किरपा कर, इक्क रखाए चरन टेक। इक्क इकल्ला हरि निरँकारा। वेख वखाणे सर्ब थित्त जाणे, जीव जन्त बिरध बाल अञ्याणे, जगत करे नर हरि हरि वल छला। जोती जोत सरूप हरि, आप वखाए साचे घर, जन भगत चुकाए डर, नाम देवे ब्रह्म ज्ञान सच महल्ल अटारी। जगे जोत इक्क अपारी। नूर नुरानी शाह आलम हरि बसन बनवारी। नर नरायण वज्जे डंका, आप सुणाए राउ रंका द्वार बंका, प्रगट मात राम रमईआ कृष्न मुरारी। साँवल सुन्दर कृष्न मुरार। प्रगट होए विच संसार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। गऊ ग़रीब निमाणयां हरि सुण पुकार। वेख वखाणे राजे राणयां, आत्म भरया वड हँकार। दर घर देवे माण जन भगत निमाणयां, सिर रक्ख हथ्थ समरथ करन करावणहार। आत्म देवे नूर जोती साची वथ, काया मन्दिर सच अकार। सगल वसूरे जायण लथ्थ, दर्शन पाए आत्म अपार। लेख लिखाए हरि समरथ, खिड़ी रहे मात गुलज़ार। किरपा करे पुरख अकथ्थ, अन्दरे अन्दर बिशन सिँघ सिँघासण अमृत बरखे किरपा धार। जन्म मरन कलि भेव चुकाया। संत मनी सिँघ सतिगुर साचे, गुरमुखां फड़ फड़ बाहों राहे पाया। प्रभ अबिनाशी सद हिरदे वाचे, आत्म जोती दीप इक्क जगाया। होए उज्जयार काया माटी काचे, मिल्या इक्क शब्द अपार। नर हरि नरायण दर्शन पेख संत मनी सिँघ धन्न धन्न, धन्न तेरी वड्याई। गुरमुखां आत्म गई मन्न, जगत बेड़ा दित्ता बन्न, भाण्डा भरम दित्ता भन्न, आए सच सरनाई। इक्क सुणाए शब्द सच्चा राग कन्न, पंजां तत्तां दे जलाई। धर्म राए ना दए डन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन होए आप सहाई। जोत अकाल दयाल गोपाल। संत सुहेला भगत वछल जगत दलाल। सच सज्जण सुहेला इक्क इकेला नूरी रंग इक्क जलाल। विछड़यां कलि कलवन्ते मेला, पूरन भगवन्ते चेला होए आप रखवाल। भगत जनां मात वध्धी वेला, करे हरि आप प्रितपाल। जोती जोत सरूप हरि, जोती नूरा इक्क अकाल। इक्क अकाल अगम्म अथाह। सर्ब दयाल बेपरवाह। धरत मात रखवाल वेख वखाणे सभनी थां। खण्ड ब्रह्मण्डां आप जाणे, जन भगतां देवे पारजाती ठंडी छाँ। तुट्टे माण राजे राणे, सच जपाए पुरख अबिनाशी मात नां। जोती नूरा हरि साचा सूरा घर घर उडाए कां। जोती जोत जोत भगवाना। आदि पुरख अपरम्पर स्वामी, जगत पित ना किसे पछाणा। धुरदरगाही नित नवित्त करे हित्त, पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, धरे जोत विच जहानां। वेख वखाए साची थित्त, रुत्त बहार आप सुहाना। कलिजुग झूठे दिसण बुत्त, विसरया नाम हरि भगवाना। गुरमुख विरले उज्जल मुख, मात सुत देवे दरस नैण मुधाना। पंचम् जेठा वडा सेठा चरन प्रीती जगत रीती, काया अतीती सीतल सीती हथ्थीं बन्न्हे साचा गाना। मानस देही जीती, कलिजुग औध बीती, मिल्या मेल हरि भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना। जोत उजाला

हरि संसार। जन भगतां रखवाला, आदि अन्त जुगा जुगन्त वारो वार। लोकमात एका दस्से राह सुखाला, नाम दाती शब्द अपार। नाम अनमुल्लड़ा कंठ माला, सोलां कराए तन शृंगार। आत्म तोड़े जगत जंज़ाला, धर्म राए ना आए द्वार। धुरदरगाही सच दलाला, आत्म जोती करे अकार। काया दीपक साचा बाला, मिटे कलि अन्ध अंध्यार। शब्द देवे तन दुशाला, कर कर आदर चिट्टी चादर, संत मनी सिँघ कर विचार। दर घर आए करता कादर, जुगां जुगां दा लाहे भार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, प्रगट हो विच संसार। प्रगट होवे हरि संसारा। जन भगतां मैल दुरमति धोवे, चाढ़्हे रंग इक्क अपारा। दिवस रैण कदे ना सोवे, खड़्हा रहे पहरेदारा। लक्ख चुरासी कलिजुग रोवे, मिले मेल ना हरि गिरधाराा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां करे सच प्यारा सच प्यार हरि करतार। सच विहार विच संसार। कलिजुग तेरी झूठी धार। लक्ख चुरासी पैणी मार। माया रुले जगत भुल्ले जीव गंवार। ना कोई पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां देवे माण विच जहान, लोकमात लए अवतार। कोटन कोट काया गढ़्ह। वेख वखाणे सर्ब घर। लक्ख चुरासी अन्दर वड़। किसे हथ्थ ना आए राजे राणे शाह सुल्ताने, उजाड़ पहाड़ कन्दर धार विच संसार, गुणवन्त हरि गुण निधाने, पुरख अबिनाशी अवल्लड़ी चाल। संत सुहेले सुरत संभाल। इक्क इकेले फल साचे डाल। काया मन्दिर साचे लाल। नूर जोती रंग गोलाल। माणक मोती शब्द मिसाल। आप उठाए काया सोती, गुरसिख गुर गोपाल। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, संत मनी सिँघ तेरी पूर कराए घाल। पूर कराए तेरी घाला। संत मनी सिँघ हरि रखवाला। लोकमात वड वड धनी, आदि अन्त ना होए कंगाला। मिल्या साक सज्जण सैणी वड हरि गुण गुणी तोड़े जगत जंज़ाला। मात आत्म गुण निधाने पुण छाण छाण पुणी, लभ्भा इक्क सच्चा लाला। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, होया रहे सद रखवाला। संत मनी सिँघ सच दुलारा। पुरख अबिनाशी पावे सारा। घनकपुर वासी आत्म जोती नूर उजाला। ना कोई दीवा ना कोई बाती, काया मिटी अन्धेरी राती, मिल्या हरि दीन दयाला। अन्दर वेखे मार छाल तन मन होए स्वांत स्वांती अमृत धारा। कलिजुग अन्धेरी राती, पुरख अबिनाशी मारे झाती, लोकमात लए अवतारा। जन भगतां मिटाए अन्तिम बाकी, आपे खोल्हे साची ताकी, शब्द चलाए साची धारा। जोती जोत सरूप हरि, संत मनी सिँघ दित्ता वर, जन भगतां खोल्हे आत्म सर, अमृत भरे इक्क भण्डारा। संत मनी सिँघ सच दुलार। प्रगट होए विच संसार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। सेवा करी दर अपार। काया आत्म होई उज्जयार। सिर रक्खे हथ्थ करतार। प्रभ का भाणा लए झल्ल, लोकमात ना आए हार। राजे राणयां करे ख्वार।

शब्द डोर प्रभ साचे फड़ी, तुट्ट ना जाए विच संसार। सच सुहञ्जणी घड़ी, संत मनी सिँघ बणया लेख लिखार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जगत बन्न्हे साची धार। संत मनी सिँघ लेख लिखार। पुरख अबिनाशी साची धार। चार वरनां इक्क प्यार। राजे राणयां करे ख्वार। गऊ ग़रीब निमाणयां, एका बख्शे चरन प्यार। कलिजुग झेड़ा चुक्के वेद पुरान अंज़ील कुरान। खाणी बाणी अन्त पछताणी, सोहँ चलाए इक्क सच्ची बाणी धुरदरगाही प्रभ अबिनाशी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत प्रधान प्रगट होए विच जहान। संत मनी सिँघ घर सच वसंदा, मिल्या हरि कन्त प्यारा। एका शब्द साची धारा। जोत नूर कर अकार मिल्या, गुर पूरे दुरमति मैल धोती चढ़या रूप अपारा। गुर गोबिन्द एका बोली, शब्द चलाए अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेख लिखाए जगत अपारा। जगत वेख मस्तक लाई साची मेख। आत्म नेत्र लैणा वेख। मेट मिटाए औलीए पीर शेख़। साध संत जगत भगत ना दिसे कोई बिबेक। गुरमुख साचे संत जन, जिस जन देवे साचा धन्न, आदि अन्ता साध संता, जुगा जुगन्ता नर हरि साचा एक। हरि शब्द अमोला, सृष्ट सबाई आपे मवला, प्रगट होए कृष्ना सवला, गुरमुख तन ना लाए सेक। आप उलटाए नाभी कँवला, जोती नूरा सच कोहतूरा, संत मनी सिँघ तेरा बचन अन्त कराए मात पूरा, कोए ना रहे अधूरा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी जगत पित टेक। प्रगटे जोत सति पुरख सतिवादा। शब्द लिखाए बोध अगाधा। आत्म धुन उपजाए साचा नादा। लेखा मात चुकाए जन भगतां देवे दादा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन मन तन रसन अराधा। संत गुर गुर संत लिख्या धुर। प्रभ चरनी जुड़, ख़ाली हथ्थ ना गया मुड़। मंगी नाम इक्क भिक्ख, प्रभ चढ़ाया शब्द घोड़। मातलोक आए दौड़, वेख वखाणे मिठे कौड़, चरन प्रीती गई जुड़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वडा दाता चतुर सुजान, मेहरबान हरि भगवान, रसना ध्यायण, सीस झुकायण, तेतीस करोड़। हरि भगवान जगत पसार। शब्द धार विच संसार। दीपक जोती मात उज्जयार। महान महानां, जगत मिटाए कूड़ कुड़यार। कल्कि अवतार, लक्ख चुरासी करनी ख़बरदार। संत मनी सिँघ बद्धा गाना, फड़े कलम इक्क अपार। शब्द दस्से हरि निरँकार। लिख्त लिखे विच संसार। राजे राणे होण ख़बरदार। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। सोहँ चले तीर कमाना, सिँघ नर हरि हरि दातार। पुरी घनक सुत्ता पैर पसार। कलिजुग माया अपर अपार। गुरमुखां देवे ठंडी छाया, सद बख्शे चरन प्यार। जोती जोत सरूप हरि, संत मनी सिँघ दित्ता वर, राणे संगरूर आउणा डर, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतार। संत सति सति सति देवा। उज्जल बुध निर्मल मति, प्रभ रक्खे सति, दर घर साचे कीनी सेवा। आत्म धीरज साचा यति,

एका नाता अमृत आत्म तीर्थ तट्ट, माण गंवाया अट्ठ सट्ठ तीर्थ, आत्म ब्रह्म ज्ञानी ब्रह्म ज्ञाना। गुरमुखां दे समझावे मति, कलिजुग फेर ना आवे वत्त, निहकलंक नरायण नर, जगे जोत इक्क भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि बैठ निहचल धाम अटल्ल, सृष्ट सबाई वल छल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ जल थल बेमुखां हथ्थ ना आना। संत मनी सिँघ रसना तीर। बज़र कपाटी गया चीर। गुरमुखां मिल्या अमृत सीर। हउमै विच्चों कढ्ढे पीड़। एका ओट हरि रखाई, शब्द चोट तन लगाई, अन्तिम बन्न्हे हरि जी बीड़। आल्हणिउँ डिग्गे बोट प्रभ लए उठाई गोद बहाई, कलिजुग माया लाहे चीर। आत्म भुल्ली माया रुल्ली, अमृत डुल्ही आया कुली, आपे तोड़े जगत जंज़ीर। देवे दात वड अनमुल्ली। लोकमात ना तोल तुली। कलिजुग अन्धेरी एका झुल्ली। लक्ख चुरासी आउणी फाँसी, आत्म वाड़ी ना फली फुल्ली। प्रगट होए घनकपुर वासी, मेट मिटाए मदिरा मासी, चरन लगाए शब्द स्वासी, देवे दात नाम अनमुल्ली। मानस जन्म होए रहिरासी, अन्तिम करे बन्द ख़लासी। निज घर आत्म निज वसेरा, सच मण्डल साची रास। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, शब्द खण्डा इक्क उठाए। जगत रंडा कर वखाए। विच ब्रह्मण्डां वंड कराए। नौ खण्ड पृथ्मी पाए वंडां, सत्तां दीपां अन्त भन्नाए। मात पताल अकाश सर्ब घट वासा। शिव शंकर ब्रह्मा विष्न महेष गणेश, करोड़ तेतीस साचे वेसा, करे कराए नर नरेशा, खुल्हड़े केसा प्रगट जोत माझे देसा। जोत सरूपी शब्द उडारी। पवण बबान तिन्नां लोकां एका धारी। चौथे खोल्हे दर द्वारी। पंजवें साची जोत निरँकारी। छेवें सुत्ता पैर पसारी। सत्तवें खेल हरि निरँकारी। साचा घर ना आवे डर नर नरायणा मधुर बैणा, सृष्ट सबाई साक सज्जण सैणा, इक्क इकल्ला रहणा, नूर नुराना अकाल अकाला दीन दयाला काल महांकाल करे रखवाली। आत्म दात हरि भगवन्ता। चरन नात विच मात साचे संता। अमृत देवे बूंद स्वांत इक्क इकांत, मेल मिलाए साचे कन्ता। आत्म वेखे मार झात, ना कोई वखाणे जात पात, जोती जोत सरूप हरि, सति सतिवादी नादी नादा, राग छतीसा बीस इकीसा हरि जगदीशा, सुत्ता पैर पसार। हरिजन हरि तोलन तोले। आत्म कुण्डा शब्दी खोल्हे। पवण स्वासी लाहे भगत उदासी, वसे काया चोले। जोत सरूपी घनकपुर वासी, दस्म दुआरी पड़दा खोल्हे। निज आत्म वेखे निज घर वासी। सच मण्डल दी साची रासी। ईड़ा पिंगला सुखमन दासी। मिटे अन्धेरा काला लक्ख चुरासी कटे फाँसी। हरि साजन साचा शाहो शाबाशी। जोती देवे नूर नुराना, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाना, जगत पित जगदीश्र सदा सदा जन भगतां होए आप रखवाला। भगत संवारे काज हरि काजन काजे। अन्तिम रक्खे लाज, प्रगट जोत देस माझे। चार कुन्ट पैणी भाज, हरि साजन साजे।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड बली बलवान शब्द उडारी विच संसारी जोत निरँकारी, वेखे खेल लक्ख चुरासी मेल, धर्म राए दी घल्ले जेल कल कि आजे। साध संत सिख गुर भाई। नित नवित्त वेख वखाणे वार थित्त, अमृत आत्म काया सिंच तन मन्दिर सच क्यारी। बीजे बीज वारो वारी। अमृत फ़ल लग्गे काया डाली। संत मनी सिँघ कन्त सुहागा, सच सुहागण बणी नारी। इक्क सुणाया साचा रागा, गुरमुख होए वड वडभागा। पुरख अबिनाशी पकड़े वागा, प्रगट होए नर निरँकारी। फड़ फड़ धोवे काया दागा, कंचन उत्ते लाए सुहागा, हँस बणाए जीव कागा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। वेख वखाणे पहली माघा। राजे राणयां फेरे सुहागा। सोया शेर कलिजुग जागा। होया दलेर कोल वाघा। शब्द उठाए लड़ाए नागा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत सुहेले साचे मेले आत्म खेल हरि जी खेले, आपे गुर आपे चेले, एका शब्द सुन खोल्हे, मुन सुन गुरमुख साचे चुण चुण, मस्तक भाग गए जाग, मन भया वैराग, तृष्ना बुझी आग, मिले मेल हरि भगवाना। हरि भगवान मेल मिलईआ। संत मनी सिँघ तेल चढ़ईआ। आप बहाए साची नईआ। गुर संगत बणाए भैणां भईआ। चार वरन एका धार, हरि संसार विच रखईआ। ना कोई पुरख ना कोई नार, बिरध बाल जवानां पावे सार, ऊँच नीच जात पात पुरख बिधात एका देवे शब्द दात, जगत अन्धेरी मिटा रात, प्रगट होए कमलापात, अन्तिम पुच्छे भगतां वात, नाम देवे सच सुगात, गुरमुखां देवे साची दात, हरि बनवारी फूलनहार अन्त गुंदईआ। फूलन हार पाती पाती। पुरख अबिनाशी गुंदे नैण मूंदे ना कोई वेखे दिवस राती। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत प्यारे धन्न धन्नवन्ते पत पतवन्ते, मिल्या मेल साचे कन्ते। मिटे अन्धेर ना कोई सन्झ ना कोई सवेर, भगत सुहेला इक्क इकेला, आत्म रासी विच प्रभासी, काया मण्डल साची रासी, गगन पताली मात अकाशी, पुरख अबिनाशी निज घर वासी, पवण स्वासी आत्म सद वसेरा, संत सिख गुर सतिगुर भाया। आप मिटाए तृष्ना तृख, दर घर साचे माण दवाया। प्रभ दर मंगी एका भिक्ख, नाम निरँजण दे रघुराया। पूरी सिख्या लई सिख, शब्द अंजन नेत्र पाया। कलिजुग माया लग्गी विख, आत्म रस तन गंवाया। किसे हथ्थ ना आए मुन रिख, अट्ठ सट्ठ तीर्थ माण गंवाया। धुरदरगाही साचे लेख रिहा लिख, संत विचोला जगत बणाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तेरा मस्तक भाग, कलिजुग अन्तिम गया जाग, आत्म इच्छया इक्क वैराग, चरन कँवल हरि जाए लाग, चिट्टे अस्व हो अस्वार, हरि निरँकार पहरेदार वारो वार पकड़ी वाग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन अन्तिम वेले जायण जाग। साचा मीत मीत मुरारा। नर हरि साचे अचरज रीता, मिले मेल हरि निरँकारा। एका शब्द साची दात विच मात अठारां ध्याए गीता,

रंग अवल्लड़ा रूप न्यारा। दिवस रैण हरि परखे नीता, अट्ठे पहर राखो चीता, आवे जावे वारो वारा। काया करे ठंडी सीता, कलिजुग अन्तिम मिटी रीता, सतिजुग साची बन्न्हे धारा। नित नवित्ता शब्द सुणाए सच संगीता, माण गंवाए राग छतीसा, मेट मिटाए ईसा मूसा, हरि पुरख अपारा। जगत उज्जयारा भगत सुधारा। एका वणज सच वपारा। दिवस रैण हरि वसे नैणा। गुरमुख संत कन्त सुहाग दर दुआरे घर साचे बहिणा। महल्ल मुनारे वड वडभाग, काया गागर निर्मल उजागर नाम रत्नागर, डूंघी धार शब्द सागर, हरि पावे सारे। गुरमुख विरला होए सौदागर, बख्शे दात हरि बनवारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत सिख गुर चेला अन्तिम मेला भगत सुहेला, होए सहाए विच संसारे। हरिजन पाए नाम धन्न भाण्डा भरम भन्न, आत्म मिटे जन, काया छप्परी छन्न, जोती नूर टिकाए। सच्चा देवे नाम धन्न, लोकमात ना लग्गे संन्ह, मिटे अन्धेर आत्म अन्न्ह, सच उज्जयार आप कराए। पंचां करे खंन खंन, शब्द डोरी देवे बन्न, नौवां दरां देवे डन्न, अन्दर रहण ना पाए। दसवें दर मिले वर खुल्हे सर गुरमुख साचा जाए तर, आत्म भण्डारा प्रभ जाए भर, जोती नूर कर उजाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त भगत भगवन्त, होए सहाई सदा रखवाला। संत सिख सदा सुखदाई। आत्म अतीता सदा सुरजीता मीतन मीता, साची सेव कमाई। तन मन्दिर डूंघी कन्दर, ना कोई वेख वखाणे गोरख मच्छन्दर, उचे टिल्ले सारे हिल्ले, शब्द तीर चढ़े चिल्ले, भगत उधार जगत सुधार अवल्लड़ी रीते। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत सिख गुर संत प्यारे, सज्जण सुहेले साचे मीते। गुर प्रसादि गुर दर दुआरे। हउमे रोग जगत विजोग चिन्ता सोग, रसना रस भोग जन हरि जगत निवारे। देवे दरस हरि अमोघ, साचा शब्द साचा जोग मिटे हउमे रोग ना होए विजोग, कन्त कन्तूला कमल कँवलारे। लिख्या धुर संजोग आत्म रस साचा लैणा भोग, शब्द झूला हरि झुलारे। देवे झूला जगत हुलारा। भगत उधारा पुरख अपारा। आप चुकाए पिछला मूला, गुरमुख साचा फलया फूला, मिल्या हरि राज राजान शाह सुल्तान दूलो दूल्हा, लाए भोग रसन रसनारे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर नर हरि, आत्म खोल्ह दर भण्डारा भर, आत्म जोती नूर धर, शब्द डोर फड़ भरम भुल्ला विच संसारे। अकाश अकाश अकाश जोत प्रकाश। नूर निरँकारा रंग अपारा सद वसे बाहर, थिर घर साचे सदा सद वास। अवण गवण बवण सवण ना कोई पाए सार विच प्रभास। शिव शंकर ब्रह्मा विष्न महेष देव यमन, घट घट तट्ट तट्ट भए उदास। सच किनारा हरि निरँकारा वेखे जमन, शब्द सरूपी पाए रास। प्रगट होए दुष्ट दमन, दयानिध दीन दयाला भगत सुहेला होए दास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त पूरन भगवन्त जन भगतां पूर कराए आस। खण्ड ब्रह्मण्ड लोअ

लोअ अकार। नर नरेशी साची वंड ब्रह्मा विष्न महेषी धार। गुणवन्त गणेशी खुल्हड़े केसी, दर दरवेशी नैण मुँधार। अवल्लड़ा भेसी गुरमुख प्रवेसी, ना कोई वेख वखाणे प्रभ अबिनाशी जाणे औलीआ पीर दस्तगीर शाह मुहम्मद यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रगट होवे विच संसार। सच दुआरा बणया सच दरबान। अटल्ल अटल्ला श्री भगवान। इक्क इकल्ला वला छला, शब्द फड़े साचा भल्ला, नाम चढ़ाए साचा चिल्ला रसना खिच्च कमान। उच्चे पर्बत लाहे टिल्ला, पूर कराए बचन डल्ला, बूरे कक्के पए तरथल्ला, धूंआंधार ज़िमी अस्मान। चारों कुन्ट शब्दी हल्ला, मेट मिटाए जगत निशान। रसना गाए ना कोई अल्ला, मेट मिटाए हरि कुरान। जोती जोत सरूप हरि, प्रगट होए विच जहान। ब्रह्मण्ड मण्डल हरिजन मिल्या कर कर वेसा। लोकमात अन्धेरी राती, पुरख बिधाती अवल्लड़ा भेसा। संत मनी सिँघ जोत पछाती, पुच्छे वाती शाह सुल्तान नर नरेशा। लोकमाती अन्धेरी राती अमृत बूंद प्याए स्वांती, आत्म खोल्हे ताकी, गुणवन्ती हरि गुण निधाना। कलिजुग भेख चुकाए बाकी, लक्ख चुरासी बन्दा ख़ाकी, लाड़ी मौत हथ्थीं बन्न्हे गाना। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात प्रगट होए वाली दो जहानां। ब्रह्मण्डल हरि ब्रह्मण्डे। धरे जोत जगत वरभण्डे। कलिजुग तेरा अन्त किनारा, कोई ना दए सहारा, वहन्दी धार सिंध सागर कन्ढ्ढे। लक्ख चुरासी आरा पारा, मन्दिर मसीतां ढाहे गुरूदुआरा, जगत निशाने मिटे झण्डे। शब्द चले तीर अपारा, लोआं पूरीआं पावे सारा, पताल अकाशां खण्ड अखण्डे। वेख वखाणे हरि निरँकारा, सृष्ट सबाई कर दो फाड़, अग्न जोत लगाए हाढ़े, मुख वेखे सद इकल्लड़ा, धरत मात तेरा सच अखाड़ा, साची पाए हरि जी वंडे, कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढे। धर्म राए कलि भाड़ा मंगे। जल थल जंगल जूह विच उजाड़ां पहाड़ां, शब्द उठाए साची धाड़ा, बेमुखां अग्ग लग्गे बहत्तर नाड़ां, झूठे भन्ने अंडे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन अन्तिम कलि पार उतारे दया कमाए, आप चढ़ाए सोहँ शब्द साचे डण्डे। ब्रह्मण्ड वंड हरि सच कराना। बेमुखां कलिजुग आई कंड छुट्टे तीर लथ्थे चीर, हथ्थ ना आवे नीर, चार कुन्ट होए वैराना। कलिजुग तेरा वक्त अख़ीर, कोई ना देवे मात सीर, प्रभ मेट मिटाए औलीए पीर दस्तगीर शाह हकीर, चले इक्क तीर निशाना। जन भगतां देवे शब्द चिल्ला, आत्म अमृत बख्शे साचा हरि नर नरायण हरि भगवाना। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, इक्क झुलाए सच निशाना। मात पताल अकाश। दर दरवेश हरि सर्ब घटां घट वास। पुरख अबिनाश कलिजुग अवल्लड़ा भेस कर, आदि अन्त ना जाए विनाश। जोती खेली अपार नर, अन्तिम कलि जल थल वेख वखाणे पवण स्वास। लक्ख चुरासी आवे डर, पवण स्वासा हरि निरँकारा। करे खेल अपर अपारा। जोती जामा रमईआ रामा कृष्ना शामा शब्द दमामा लग्गे भारा। पूर कराए

मात कामा, हरी हरि नामा त्रिलोकी नाथ सगला साथ गिरवर गिरधारा। धरत मात तेरी रक्खे पत दे कर हथ्थ प्रभ समरथ शब्द चलाए साची गाथ, पुरख अपर अपर अपारा। साचे लेख लिखाए मथ्था, कलिजुग अन्तिम करे ख्वारा। सतिजुग साचे साचा रथ, धरे मात हरि निरँकारा। पुरख अबिनाशी अकथ्थना अकथ्थ, जोत उजाला विच संसारा। जोती जोत सरूप हरि, प्रगट होए विच संसारा। भेखा धार वेख वखाणे। शब्द अस्वारी राजे राणे। जोत निरँकारी चार कुन्ट दहि दिश जोत जगाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवाने। राजे राणे रंक राजान। वेख वखाणे श्री भगवान। शब्द मारे तीर निशान। जगत छुट्टे शब्द तीर, तुट्टे माण ताण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अस्सू पंज हरि कर्म वखाना। राणा संगरूर हरि पकड़ उठाना। शब्द डण्डा सिर लगाना। कलिजुग अन्तिम आई कंडा, दर दरबार ना किसे लगाना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तेरा लेख जगत भेख मिटावना। राणा संगरूर हो त्यार। अन्तिम होणा चूर चूर, आसा मनसा हरि जी पूर, कलिजुग भुल्ले जीव गंवार। शब्द देवे साची तूर, चिट्टे अस्व हो अस्वार। एका जोती साचा नूर, पवण स्वासी नाम अधार। जोती जोत सरूप हरि, पंचम् अस्सू राणे संगरूर हरि हज़ूर प्रभ अबिनाशी करे ख़बरदार। राणे संगरूर उठ उठ जाग। लोकमात प्रभ लाए भाग। आत्म धो पिछला दाग। पुरख अबिनाशी पकड़े वाग प्रभ अबिनाशी जामा पाए जोत सरूपी भेख वटाए, जगत विचोला धोवे दाग़। गुरमुख साचे लए बचाए, चरन सरन जो अन्तिम लाए, आप बुझाए तृष्ना आग। गुर संगत साचा संग निभाए, अंग संग प्रभ आप हो जाए, भुक्ख नंग कोई रहण ना पाए, चरन सरन जन जाए लाग। बेमुख काची वंग भन्न वखाए, शब्द मृदंग इक्क वजाए, हँस बणाए गुरमुख काग। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आपणी किरपा देवे कर, चरन छुहाए दयाल बाग। दयाल बाग़ हरि चरन छुहावणा। कलिजुग भेख अन्त मिटावणा। वेख वेख गुरसिख जगावणा। मस्तक लिखणा साचा लेख, प्रगट होए दरस दिखावणा। लोकमात लगाए मेख, शब्द निशाना इक्क रखावणा। आप मिटाए औलीए पीर शेख़, मुला मुसल्ला ना कोई पढ़ाए, गुरमुखां एका सोहँ नूरी नाउँ जपावणा। धरे जोत प्रभ माझे देस, कुरान अंज़ीलां वक्त चुकावणा। ना कोई पूजे शिव गणेश, ब्रह्मा विष्न ना किसे ध्यावणा। ना कोई फिरे दर दुआरे दरवेश, करोड़ तेतीसा बीस इकीसा अन्तिम अन्त करावणा। एका छत्र झुल्ले जगदीशा, निहकलंकी डंक वजावणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, राज राजाना शाह सुल्ताना विच जहान चरन कँवल उप्पर धवल पुरख अबिनाशी सरन लगावणा। शब्द चले सच कटार। तिन्नां लोआं तिक्खी धार। चौदां लोकां वेख विचार। सोलां कलीआं कर शृंगार। वलीआ छलीआ हरि अपार। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, करे

ख्वारी शब्द फड़े तिक्खी आरी। ना कोई वेखे, अन्तिम चीर करे दो फाड़ी। भाणा वरते पहली हाढ़ी। किसे ना दिसे पिछा अगाड़ी। कलिजुग जीवां किस्मत माड़ी। एका उठे रूसा धाड़ी। अग्न लगाए बहत्तर नाड़ी। चारों तरफ काड़ काड़ जंगल जूह पहाड़ उजाड़ी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात तेरा बन्न्हे नात, आप उठाए मौत लाड़ी। मौत लाड़ी कर त्यार। सोहणा करे तन शृंगार। लक्ख चुरासी वेख विचार। धर्म राए दर होए वास, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। अन्तिम वार सेवा लाए घनकपुर वासी लोकमात हरि मार झात, कलिजुग अन्धेरी रात, बेमुख सोए पैर पसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत वखाणे आपे जाणे, आपणी साची धार। अस्सू पंज हरि बलवाना। करे खेल मात महाना। कलिजुग जीवां तोड़े नात, ना कोई सहाई विच जहानां। चार वरन वेख वखाणे, राजे राणे मार ध्याने, पल्ले ना किसे नाम सुगात, बेमुहाणे अन्धे काणे वड जरवाणे, सीस ना दिसे किसे ताज। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी साजना रिहा साज। तख्त ताज ना कोई दिसे। हरि राजान राज, जगत पित जगदीसे। धरत मात तेरे संवारे काजन काज, प्रगट हो अस्वार चौबीसे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त अन्त कराए बीस इकीसे। गुरसिख प्यार राज दुलार। राज दुलारा नाम अधार विच संसार, अमृत धार ठंडी ठार आत्म जल धार लक्ख चुरासी होए पार, बन्द ख़लासी विच संसार। आवण जावण गेड़ निवार। शब्द गहणा तन शृंगार। मानस देही मिल्या मेल साचे कन्त हरि भतार। गुरमुख सुलखणी मात नार। अन्तिम अन्त पावे सार। पूर्ब कर्म जन्म विचार। मानस देही सच स्नेही उत्तम जाती, लोकमाती भगत अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे करावे हरिजन भावे, दरगहि साची साचे नहावे, गुरमुखां दिसे वसे धाम न्यारा। धाम न्यारा हरि करतारा। ना कोई जाणे आर पार किनारा। गुरमुख विरला वेख वखाणे हरि प्रभ जाणे किरपा करे अपर अपारा। जगत दरवेश भगत प्रदेसी सच टिकाणे जोती रूपा साचा भूपा, शब्दी पहने चिट्टा बाणे। ना कोई रंग ना कोई रूपे, नूर नुराना सति सरूपा, देवे माण राजे राणे। लक्ख चुरासी अन्ध कूपा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि वल छल जल थल कर कर वेखे वेख वखाणे। गुरमुख अपारा संत विचोला, हरि देवे शब्द अधारा। सोहँ साचा तोला, मिले मेल निरँकारा। दर घर साचे होए गोला, चार कुन्टी इक्क जैकारा। दूजा दिसे ना कोई उहला, झिरना झिरे अपर अपारा। गुरमुखां खोल्हे आत्म कँवला, तिक्खी रक्खी शब्द धारा। पुरख अबिनाशी उप्पर धवला, जोत जगाए अपर अपारा। कान्हा कृष्ना सँवला मवला, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नूर अलाही नूरी अवल्ला। अल्ला नूरी हक्क हलाला। जगत मलाही, गुर गोपाला। भगतां देवे सच सलाही, नाम निरँजण सच रखवाला।

लक्ख चुरासी पैणी फाही, जगी जोत इक्क ज्वाला। गुरमुखां धोवे मस्तक दाग़, सच्चा चाढ़्हे रंग गुलाला। वेख वखाणे थांउँ थाँईं, शब्द बणाए विच दलाला। दर घर आए चांईं चांईं, जगत अवल्लड़ी चले चाला। सदा सुहेला देवे ठंडी छाईं, कलिजुग दस्से राह सुखाला। अन्त विछोड़ा भैण भाई, जगत जंज़ाला काल महांकाला। मेल मिलावा साचे माही, धुरदरगाही होए रखवाला। धर्म राए ना पाए फाही, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम जोती साची गोती मेल मिलाणा। मेल मिलाए हरि भगवान। गुरमुख चरनी डिग्गण आण, होए सहाई हरि रघुराई एथे ओथे दो जहान। फंदन फंद कटान। आत्म वज्जदी रहे वधाई, रसना रस मधुर गुण गाण। गुरमुख सेवा धन्न कमाई, आदि अन्त ना होए जुदाई, एका रंग श्री भगवान। सज्जण सुहेला साचा माही, अन्तिम पकड़े दोवें बाहीं, ना छोड़े छोड़ छुड़ान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर हरि साचा गुरमुख विरले हिरदे वाचा, देवे दरस आत्म दर दरबान। दर दरबाना हरि मेहरबाना। सगल जहाना कुलवन्त हरि भगवन्त भगतन साचा मेल मिलाना। कंठ नीला कर कर हीला छैल छबीला, अन्त साचा संग निभाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत सुहेला आपे गुर चेला, अन्तिम जोती मेल मिलाना। पंचम् सोए दर दुआरे। पंचम् परम पुरख की साची धारे। कलिजुग तेरी अन्तिम वारे। सतिजुग साचे होए उज्जयारे। चार वरना साची सरना नर निरँकारे। राउ रंक प्रभ एका करना, गऊ ग़रीबां पावे सारे। आप सुहाए द्वार बंकां, चरन छुहाए विच संसारे। गुरमुख उधारे जिउँ रामा जनका, प्रगट होए काज संवारे। शब्द उठाए साचा धनुखा, रसना चलाए शब्द तीर अपारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टे अस्व हो अस्वारे। सिँघ मताब दया कमाई। संत मनी सिँघ सेव कमाई। लहणा देणा देणा लहणा, अन्तिम वेले जोत जगाई। प्रभ का भाणा सिर ते सहिणा, विच मालवे सिर छुपाई। अन्तिम वेखणा दर्शन नैणां, पुरी घनक जोत जगाई। तन पहनाए शब्द गहणा, दर दुआरे लए बुलाई। एका बणे मात पित भैण भाई साक सज्जण सैणा। शब्द घोड़े दए चढ़ाई। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तेरे सीस शब्द ताज पहनाई। शब्द ताज सिर देवे बन्न। संत दुलारा रसना गाए जगत सुणाए कन्न। एका इक्क वखाणे नर निरँकार सच घर बाहर, आत्म खुल्हे दर दुआरा, जगत बेड़ा देवे बन्न। शब्द चलाए सच जैकारा, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा, गुरमुख साचे संत जनां आप उठाए आपणे कन्न्ह। गुरमुखां कढ्ढे आत्म जन। भाण्डा भरम देवे भन्न। सच्चा देवे नाम धन ना लग्गे संन्ह। संत मनी सिँघ हरि दुलारा विच संसारा। मूर्ख मुग्ध अञ्याण चतुर सुजान, बणाए गुण निधाना हो मेहरवान, जोती मेल अपर अपारा। आत्म जोती हरि जगाई। वरन गोत ना कोई रखाई। दस्म दुआरी खुल्हा सोत, काया रैण रात मिटाई। परम पुरख अबिनाशी जोत, घट

घट भीतर गया समाई। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द धुन नाद संत सुहेला साचा लोकमात उपजाई। संत धुन शब्द धुन्कारा। तुट्टी सुन सुणे नाम इक्क निरँकारा। पुरख अबिनाशी ल्या चुण, सज्जण मीत मुरारा। इक्क वखाए साचा गुण, डंक वजाउणा जगत अपारा। राजे राणे भुल्ले धर धर भेख जगत गंवारा। कोई ना छड्डे मुला शेख़, नेत्र खोल्ह ल्या वेख उच्चे मन्दिर डूंघी कन्दर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ां। जोती जोत सरूप हरि, संत मनी सिँघ सतिगुर साचा लोकमात उपजाए साचा लाड़ा। साचा लाड़ा चढ़या घोड़े। माझे देस वागां मोड़े। चरन प्रीती हरि चरन कँवल उप्पर धवल, लिख्त लेख लिखे अपारे, लिख लिख भेजे दर दरबारे, कलिजुग दिन रहि गए थोड़े। निहकलंक कलि जामा धारे, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे। आपे परखे मिट्ठे कौड़े। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचे संत जनां अन्तिम मार झात आपे वेखे बैठ इकांत। घनकपुर वासी जोत प्रकाशी, मेट मिटाए मदिरा मासी, जन भगतां देवे नाम सुगात। संत मनी सिँघ कलम चलाई। दिवस रैण सेव कमाई। गुरमुख साचे संत प्यारे हरि दुलारे, विच संसारे पहली वार मेल मिलाई। बेमुख अन्त होण ख्वारे, पुरख अबिनाशी जामा धारे, सोहँ खण्डा फड़े डण्डा। राजा राणा होए रंडा। किसे ना दिसे कोई कन्ढ्ढा। आप कराए खण्ड खण्डा। ना कोई सुहागण वड वड भागण, जगत दुहागण होई नार रंडा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे खेल विच वरभण्डा। संत मनी सिँघ सच दुलार है। वेखे विगसे हरि नर, कलिजुग अन्तिम वार है। आप बहाए साचे घर, ना कोई नर ना नार है। किसे ना आवे उथे डर, आदि अन्त जुगा जुगन्त एका भगवन्त सच्ची सरकार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण सतवें दुआरे चरन बाहर कर शब्द घोड़े हरि चढ़, जन भगतां पावे सार है। छेवें घर हरि विचार। पंजवें आए हरि द्वार। पुरख अबिनाशी वेख विचार। शब्द घोड़ा कर त्यार। कलिजुग अन्तिम रहि गया थोड़ा, वेखे विगसे हरि दातार। कलिजुग रीठा होया कौड़ा, शब्द भन्ने मार कटार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे, साचा राणा शाह सुल्ताना विच जहानां भाग लगाए पहली हाढ़। संत मनी सिँघ लेख लिखाया। शब्द चलाया बत्ती दन्दा, निहकलंका पूर कराया। कलिजुग जीव आत्म अन्ध, राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान विच जहान पुरख अबिनाशी भेव ना पाया। संत मनी सिँघ वड बलवान, किया खेल जगत महान, साची सेवा मात कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राजे राणे वड ज़रवाणे साचा लेखा जगत भुलेखा दर दरवेशी देख अन्तिम अन्त कराया। संत मनी सिँघ जगत जणाया। भगत भगवन्त जगत पित ईश्र लोकमात जामा पाया। कलिजुग होई अन्धेरी राती ना कोई खोल्हे आत्म ताक, अन्ध अन्धेर सर्ब कराया। शब्द चलाए लेख लिखाए भविख्त वाक्, राजा राणा

करे ख़ाक, तख्त ताज किसे रहण ना पाया। जन भगतां अन्तिम रक्खे लाज, शब्द देवे सच्चा दाज, करन करावणहार रघुराया। मस्तूआणे साजन साजे, प्रगट होए देस माझे, राजयां राणयां रक्खे लाजे, अन्तिम वेले होए सहाया। राजे राणे सच दरबार। जगे जोत अगम्म अपार। शब्द चले साची धार। कदे उप्पर कदे थल्ले, गुरमुखां वसे सच महल्ले, जोती नूर जले थल्ले, वरते खेल अपर अपार। राणे संगरूर लेख घल्ले। शब्द तीर चड़े्ह चिले्ह। वेख वखाणे मन्दिर टिल्ले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणा धाम सुहाउणा। संत मनी सिँघ लिख्या लेख पूर कराउणा। राजे राणयां वड ज़रवाणयां आप मिटाउणी मात रेख, फड़ फड़ बाहों सरन लगाउणा। धुरदरगाही लग्गी मेख, अन्तिम वेला नेत्र वेख, गया वक्त हथ्थ ना आउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तूआणा धाम सुहाउणा। मस्तूआणा धाम अपारा। संत मनी सिँघ लेख अपारा। लोकमात सच वणजारा। मिल्या मेल पुरख भतारा। शब्द वज्जे साचा डंक, चार वरन आए दुआरा। इक्क कराए राउ रंक, ऊँच नीच भेव न्यारा। आप सुहाए द्वार बंक, संत मनी सिँघ मात उज्जयारा। गुरमुख उपजाए जिउँ राजा जनक, धर्म राए आए हारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, चिट्टे अस्व हो अस्वारा। चिट्टे अस्व हरि अस्वार। दर दरवाज़िउँ आया बाहर। तिन्नां लोआं पावे सार। मात पताल अकाश एका धार। सच मण्डल दी साची रास, प्रगटे आदि पुरख अबिनाश, चारों कुन्ट पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनक पुर वासी संत मनी सिँघ साचा हीरा, सिर बन्न्हे शब्द चीरा, नर हरि हरि नर सच्ची सरकार। साचा चीरा सिर दस्तारा। संत मनी सिँघ साचा हीरा। देवे माण हरि गिरधारा। वडा शाह पीरन पीरा, गऊ ग़रीब निमाणयां पावे सारा। हरिजन साचा धीरन धीर, अमृत बख्शे साचा सीर जो जन आयण चरन दुआरा। हउमै कढ्ढे काया पीड़, कलिजुग अन्तिम वक्त अख़ीर, लग्गी अग्न बहत्तर नाड़ा। लक्ख चुरासी पैणी भीड़, ना कोई बचे हस्त कीड़, धरत मात इक्क अखाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी वेखे जोती धार भेखे, मातलोकी सच्चा लाड़ा। हरि सरनाई जगत पित्त माया। देवे दरस नित नवित्त, भगतन हित्त हरि रघुराया। मीत मुरारा साचा चित, आत्म होई पतित पवित, चरन सरन हरि निमस्कारा। मानस जन्म लैणा जित्त, लक्ख चुरासी करे बन्द ख़लासी, उधरे उतरे पारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर हरि मेहरबान, देवे दरस अगम्म अपारा। सच्चा कन्ता दरस अमोघ, बणाए बणता, शब्द चुगाए साची चोग। मिले मेल अछल अछल्ले साचे कन्ता, मेट मिटाए चिन्ता सोग। जोत सरूपी काया मौले, लिख्या धुर संजोग। आप बहाए शब्द डोले, लोकमात ना होए विजोग। दर दुआरे आत्म पड़दा खोल्हे, आत्म रस लैणा भोग। भाग लगाए काया चोले, सोहँ देवे साचा जोग।

दरस दिखाए हौले हौले, पुरख अबिनाशी मात अमोघ। शब्द सरूपी आत्म बोले, मेट मिटाए चिन्ता सोग। किरपा करे हरि बनवारी, दरस दिखाए विच संसार, दोए जोड़ कर सरन जन निमस्कारा। सीस आपणे हथ्थ रखाए जगदीश पुरख अपर अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन सरन करे कराए एका टेक बुध बबेक सच प्यारा। चिन्ता मन जगत वैराग। वणज वणजारा इक्क धन, बुझे तृष्ना आग। आप मनाए जिस जन, मन शब्द सरूपी लाए जाग। जोती जोत सरूप हरि, आशा मनसा पूर, घर साचे लाए पूरन भाग। सच दुआरा हरि भण्डार है। नर हरि बणे वरतारा, निखुट्ट ना जाए विच संसार है। लाहुण आया सिर तों भारा, पूर्ब कर्म जन्म रिहा विचार है। तन पहनाए फूलनहारा, मालन बणी सच्ची सरकार है। सिर उठाई साची खारी, वेख वखाणे चार कुन्ट चार द्वार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भाग लगाए दया कमाए साचे दर द्वार है। भगत भण्डारा विच संसारा। कलिजुग चले अन्तिम वारा। लोकमात फले फुल्ले, झूठी माया विच ना रुले, पाणी पए ना काया चुल्ल्हे, अमृत लेवे साची धारा। विच मात प्रभ पाए मुल्ले, शब्द भण्डारा साचा खुल्हे, जन भगत चढ़ाए साचे झूले, देवे इक्क हुलारा। मिले मेल कन्त कन्तूले, कलिजुग अन्तिम भज्जी चूले, चौथे जुग पवाए मुल्ले, तिन्ना लोकां करे बाहरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, सच कराए नाम वणज वपारा। गुरमुख तेरा साचा थांउँ। सच वसेरा हरि का नाउँ। घर घर उडदे दिसण काउँ। ना कोई पिता ना कोई माउँ। पुरख अबिनाशी साचा हित्ता, राखो चिता नित नवित्ता, दर घर देवे ठंडी छाउँ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे पार उतारे, बिशन सिँघ संत दुआरे चरन छुहाए गुड़गाउँ। गुण साचा गाया। वज्जी शब्द नाद धुन, पुरीआं लोआं दए सुणाया। तप तपीश्र उठाए रिख मुन, चुण चुण कन्नी डंक वजाया। सच पुकार रिहा सुण, आत्म धुंदूकार मिटाया। लक्ख चुरासी छाण पुण, गुरमुख साचा लाल उपजाया। कवण जाणे प्रभ तेरे गुण, गुणवन्त निधाना आप अख्वाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत प्यारे, रंग रंगीला कर कर हीला दर घर साचे चढ़ावण आया। गुरमुख साचे धन्न कमाई। उज्जल मुख सेव कमाई। प्रभ आप निवारे तृष्ना भुक्ख, हउमे मेटे काया दुःख, एका सुख तन उपजाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन टेक देवे सच्ची सरनाई।