६ अस्सू २०११ बिक्रमी बिशन सिँघ दे गृह गुड़गाउँ
जगत अन्धेरा अन्ध अज्ञान। अन्त निबेड़ा मेल भगवान। वसदा रहे काया नगर खेड़ा, दीपक जोती जगे महान। पुरख
अबिनाशी बन्न्हे बेड़ा, किरपा कर आत्म दर नर हरि चतुर सुजान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया मन्दिर महल्ल मुनारा। जोती दीपक कर उज्जयारा। माणक मोती नाम अपारा। आत्म दुरमति मैल प्रभ दर धोती, मारे शब्द इक्क कटारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रोगां सोगां पावे सारा। काया कोट कोट गढ़्ह। शब्द लग्गे चोट, दस्म दुआर चढ़। जगत तृष्ना मिटे खोट, सुफल कराए नाड़ी नड़। पुरख अबिनाशी एका ओट, एका फड़या साचा लड़। दर घर आवे ना कदे तोट, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर दुआरे रिहा खड़्ह। काया मन्दिर सर्ब घट चानण। दुरमति मैल कट, देवे आत्म ब्रह्म ज्ञानण। दूई द्वैती मिटे फट्ट, सच सरोवर सच इशनानण। साचा तीर्थ आत्म तट्ट, गुरमुख विरले मात नुहावण। जोत जगे काया लट्ट लट्ट, मिटे अन्ध अंध्यानण। भाग लग्गे काया मट्ट, शब्द पट हरि तन पहनानण। आत्म दर दुआरा खोल्हे हट्ट, काया मन्दिर सच दुकानण। गुरमुख लाहा लैण खट, तेज प्रकाश कोटण भानण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां धुरदरगाही सच सुहेला सच्चा जामन। काया मन्दिर हरि धाम अस्थूल। गुरमुख साचा संत प्यारा, पुरख अबिनाशी ना जाए भूल। लोकमाती सच दुलारा, आप चुकाए पिछला मूल। साचा देवे शब्द हुलारा, पलँघ रंगीला ना कोई पावा ना कोई चूल। जोती बाती लाए तीला, करे खेल दूलो दूल। वेख वखाणे अकाशी नीला, सूली बणे गुरमुख सूल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मेल मिलईआ, आप चढ़ाए साची नईआ, भव सागर पार करईआ। जिउँ जल कँवल फूल। काया मन्दिर तन अन्गयार। वेख वखाणे अन्दरे अन्दर, डूंघी कन्दर जोत उज्जयार। लक्ख चुरासी भौंदे बन्दर, पुरख अबिनाशी ना पाए सार। जन भगतां तोड़े आत्म जन्दर, शब्द हथौड़ा एका मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म नेत्र खोल्हे, शब्द बोले किरपा कर अपर अपार। नेत्र नैण होए उज्जयार। आत्म जोती कमलापाती दर खोल्हे ताकी, धरे इक्क अन्गयार। लहणा देणा चुक्के बाकी, मेट मिटाए हाकन डाकी, भविख्त वाक्ी खेल अपार। हरिजन सच्चा नायक नाकी, कोई ना मात दिसे आकी, पंजां तत्तां मारे शब्द कटार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया मन्दिर महल्ल उसार। काया मन्दिर महल्ल मुनारा। गुरमुख वेखे इक्क अटल्ल, जगे जोत हरि गिरधारा। वेख वखाणे निहचल धाम अचल्ल, प्रभ अबिनाशी पावे सारा। दर दुआरा बैठे मल, देवणहार हरि दातारा। करे खेल घड़ी पल, आत्म वणज हरि निरँकारा। भाणा रक्खे जल थल, काया कोट हरि गढ़्ह बनाणा। आत्म मारे इक्क उछल्ल, अन्ध अन्धेर सर्ब वहि जाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्या लेख जगत भेख, गुरमुख आत्म वेख, धरत मात कलि साचा हाट, पुरख अबिनाशी साचा हित्त, मानस देही जगत जित्त, लेख पूर करावणा। काया कोट
काची माटी। आत्म दुआरा साची हाटी। वसे नर निरँकारा, बज़र कपाटी। हरिजन एका बज़र कपाटी पाटी। शब्द देवे साची धारा, जोत उज्जयारा लाटन लाटी। निज घर वसे राम मुरारा, दुरमति मैल रिहा काटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत भाणा आपणे हथ्थ रखाए, अग्गे नेड़े आई दिसे वाटी। अग्गे आया दिसे नेड़ा। लग्गे भाग काया खेड़ा। नेत्र नीर विरोले, पुरख अबिनाशी पूरे तोल तोले, बन्न वखाए बेड़ा। माया पड़दा जन भगत खोल्हे, जूठा झूठा मुकाए झेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त होए सहाई दया कमाए, गुरसिख काया खुल्हा दिखाए साचा वेहड़ा। साचा भाणा हरि वरतावणा। लिख्या लेख पूर करावणा। आत्म जोती नूर हरि भरपूर करावणा। वडा दाता मेहरबान सूर, मात आप अख्वावणा। आत्म बख्शे साचा नूर, नैणी नूर फेर टिकावणा। दर दुआरे वेखण मार झात, पुरख अबिनाशी नज़र ना आवणा। अमृत आत्म देवे बूंद स्वांत, पड़दा उहला सन्झ सवेर इक्क करावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भाणा हरि भगवाना गुरसिख तेरे सीस हरि जगदीश आपणा राह चलावणा।
७ अस्सू २०११ बिक्रमी एह पंज शब्द सति संग भवन दयाल बाग आगरा विखे उचारन कर के
उस वक्त दे राधा स्वामी गद्दी दे मालक महिता जी नूं दित्ते गए
आदि शक्त आई द्वार। बैठी आए कंठ मँझार। आपणा किया पहला वार। सोहँ चल्लया शब्द तीर अपार। तिक्खी रक्खी प्रभ साचे धार। खिच्ची रक्खी दस्म दुआर। नेत्र पेखी अन्ध अंध्यार। अस्सू सत्त अमृत वेला पंज तीस वक्त विचार। नर नरायणा धाम साचे बहिणा, सोया चरन पसार। शब्द सुनेहड़ा देणा मोड़। चारों कुन्ट लैणा दौड़। जगत रस फीका अन्तिम होया कौड़। एका दर दुआरे नाम साचा टीका, चरन सरन गुर दोए जोड़। दर घर साचे भुगतणी पए इक्क तरीका, वेखे परखे मिट्ठे कौड़। समरथ पुरख नित उडीकां, चढ़या रहे शब्द घोड़। नज़र ना आए जोत सरूपी वड नीकन नीका, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे लगाई बैठा इक्का पौड़। इक्का पौड़ा उच्च महल्ला। हरि जी वस्सया सच घर इकल्ला। राह साचा दस्सया, पंज तीस मात पाए तरथल्ला। ना कोई धीरज ना कोई जती, काम कामनी अछल अछल्ला। सच समग्री साची रती, दीपक दीवा जोती जगी, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, तन बुझाए लग्गी अग्गा। लग्गी अग्न तन अपार। कलिजुग काया चढ़या बुख़ार। हँकार विकारा अन्दर वड़या, पंजां लग्गी मगर धाड़। ग़रीब निमाणा
मात डरया, जीव जन्त होण ख्वार। दर घर साचे आए वड़या, गुर पूरे आत्म देणी शब्द धार। तन मन्दिर काल अन्धेरे सड़या, रंगण चाढ़ नाम अपार। दर दवारे आण खड़्हया, मंगण दात अपर अपार। पुरख अबिनाशी मात चढ़या, जोती जामा भेख न्यार। भगत जनां हरि अन्दर वड़या, शब्द जोती कर अकार। गुर पूरे लड़ साचा फड़या, मानस जन्म ना आए हार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मिले मेल हरि कन्त भतार। चिन्ता सोग जगत विजोग देणा मार। नाम देणा सच्चा जोग, सोलां कलीआं तन शृंगार। निझर रस मधुर सस कंठ वस राह साचा दस्स लईए भोग, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देणा दर दरस अमोघ। आए दर बण सवाली। दोवें हथ्थ ना जाईए ख़ाली। कलिजुग रैण घटा काली। दीपक जोती जगे दिवाली। माणक मोती मस्तक थाली। एका एक जोत ज्वाली। पुरख अबिनाश घट घट वास, रक्खी टेक सुरत संभाली। तन मन्दिर करना बुध बबेक, शब्द बणाउणा साचा हाली। जगत माया ना लग्गे सेक, फ़ल लगाउणा साची डाली। मेल मिलाउणा नर नरेश हरि दर दरवेश, जुगा जुगन्तर चाल निराली। कवण सिँघासण कवण आसण, मिले भगवन्ता साचा कन्ता, काया रंगण चाढ़्हे रंग एका नाम लाल गुलाली।
दयाल बाग स्वामी महिता जी दे नाल शब्द दुआरा बचन अते शब्द मंग,
परंतू राधा स्वामी गद्दी दे मालक महिता जी कोई उत्तर ना दे सके
गुर शब्द जगत दलाल। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर चले नाल। पंजां तत्तां मारे काल। करे सति सति प्रितपाल। अमृत सोमा वगे नहिर, काया ठंडी ठार। सच मण्डल तन मन करनी सैर, कर जोत अकार। दूजा कोई ना वड़े ऐर गैर, गुर पूरा करे साची मेहर। करे मेहर गुर मेहरबान है। मिल्या मेल धुर, आत्म जोती जगे महान है। मानस देही तरसण सुर, इन्दलोक कर ध्यान है। गुर चरन प्रीती जाए जुड़, आत्म उपजे ब्रह्म ज्ञान है। एका मिले शब्द घोड़, चरन धूढ़ सच्चा इशनान है। होए सहाई जीव आत्म मूर्ख मुग्ध मूढ़, मिले सच्चा नाम दान है। सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़, एका जोत सति सतिवन्ता, पूरन भगवन्ता हरि भगवान है। पूरन भगवाना गुर दर पाईए नाम निधाना। बंधन कट कटाए आत्म जोती मिले कोटन भाना। अन्दरे अन्दर गुर पूरा पाईए, शब्द बन्न्हे हथ्थ साचा गाना। दोए जोड़ मानस देही भुल्ल बख्शाईए, जोती जोत सरूप हरि, आत्म खोल्हे बन्द दर, आपणी किरपा देवे कर, दस्म दुआरी शब्द अस्वारी जोत निरँकारी, निज घर वास दासन दास, सर्ब सूख सूखम दर पाईए। सूखम दुआरा हरि भगवान। मिटे भूख दूख सगल जहान। मात गर्भ ना होए
उलटा रुक्ख, आत्म जोती मेल मिलान। जोती जोत सरूप हरि, गुर पूरा किरपा देवे कर, जन मंगे साचा वर, मिले मेल नर हरि श्री भगवान। हउँ दासन दास, दास गुर तेरा। निज घर आत्म करना वास, मिटे जगत अन्धेरा। जोत नूर नुरानी होए प्रकाश, शब्द धुन तुटे सुन, साचा राग सुणाए काना। दर भिखारी ना विचार, गुण अवगुण बख्शो नाम जगत निधाना। सच दुआरा ल्या सुण, जगत तृष्ना अग्न मिटाना। लक्ख चुरासी छाण पुण, पूरा गुर मिल्या मेल लिख्या धुर, मस्तक धूढ़ी चरन छुहाना। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, गुर पूरा देवे नाम वर, लक्ख चुरासी गेड़ मिटाना। लक्ख चुरासी तुट्टे गेड़ा। धर्म राए ना देवे फाँसी, रसन तजाए मदिरा मासी, आत्म दर द्वार खुल्हा दिसे सच्चा वेहड़ा। दर घर साचे कोए ना लग्गे मुल्ले, गुर पूरा बन्न्हे्ह मात बेड़ा। हरिजन जन हरि पूरे तोल तुले, पंचां मिटे काया झेड़ा। गुर भण्डारे सदा खुल्हे, करे सति नबेड़ा। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, एका मंगे साचा दर, वसे साचा काया नगर खेड़ा। काया खेड़ा महल्ल अटारी। पंचां झेड़ा, ना मिले मेल बनवारी। इक्को दित्ता सच्चा गेड़ा, बज़र कपाटी पाड़ी। दर घर साचे सच निबेड़ा, मानस जन्म ना आए हारी। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, गुर पूरा देवे साचा वर, सोहँ शब्द फेरे सिर पंचां तिक्खी आरी। तिक्खी आरी तिक्खी धार। दुरमति मैल दए उतार। जन्म कर्म पूर्ब दए संवार। इक्क वखाए सच धर्म, तन कराए शब्द सोलां शृंगार। जगत मेटे अंदेसा भरम, नाम रत्न मिले अपार। मानस देही सुफ़ल जन्म, आए सच द्वार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर पूरा देवे साचा वर, भरे रहण अतुट्ट भण्डार। गुर भण्डारा जगत वरतारा। देंदा जाए वारो वारा। गुरसिख साचा भाणा सहन्दा जाए, सच सिँघासण बहिंदा जाए, सच्चा माणे पुरख अबिनाशी साचा कन्ता बण बण साची नारी, मिले माण विच जहान विरले गुरमुख संता जिस जन मग्गया इक्क दुआरा। लोकमाती वेखे मार झाती कवण बणाए साची बणता, मंगण आए बण भिखारा। पूरा गुर महिंमा जगत अगणत अगणता, नाम निरँजण दर्द दु:ख भंजन जगत पित कर साचा हित्त, बण साक सज्जण सैण मीत मुरारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुर पूरा देवे नाम वर, चिन्ता सोग जगत विजोग रसना रस भोग ना करे विचारा। गुर मूर्त गुर सूरत दयाला। गुर शब्द तूरत सहिज सहिज धन्न माला। जोत नुरानी नूर नूरो नूरत, काल अकाल अकाला। हरिजन दिसे ना कदे दूरत, जगत बसंतर करे प्रितपाला। आसा मनसा सदा सद पूरत, नित नवित्त अवल्लड़ी चाला। अन्तिम अन्त रहणा झूरत, ना कोई पछाणे गुर गोपाला। जोती जोत सरूप हरि, इक्क बणाया दोहां धिरां शब्द दलाला। शब्द दलाल हरि हरि मेहरबान। मात ना सके कोई पछाण। साहमणे बैठ तक्के, कलिजुग
बूटे सारे पक्के, गुरमुख विरले फल साचा खाण। गुर पीर सभ बाहर धक्के, फेरा पाए मदीने मक्के, कोई ना रोके विच जहान। गुरमुख विरले संत जन हरि चरन कँवल शब्द अधारी रक्खे, आदि तत्त ना होए विनासी। आदि अन्त शब्द गुरदेवा। भगत भगवन्त दर देवे नाम सच्चा मेवा। नाम वड्याई साचे संत, एका जप्पया नर नरायण जिह्वा। मिल्या मेल प्रभ साचे कन्त, दर्शन पेख अलक्ख अभेवा। छुट्टे चुरासी जीव जन्त, जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, आदि जुगादी अन्तिम अन्त। दयाल बाग़ प्रभ चरन छुहाया। शब्द राग इक्क उपजाया। तन मन साचे लाए जाग, पंजां चोरां बाहर कढाया। हरिजन हरिजन हरिजन हथ्थ आपणे पकड़े वाग, शब्द घोड़ा इक्क रखाया। दुरमति मैल धोए दाग, निर्मल काया देह कराया। आप बुझाए तृष्ना आग, अमृत झिरना दे झिराया। हँस बणाए गुरसिख काग, शब्द धुन नाद तन मन्दिर देह वजाया। दरस दिखाए माधव माध, सुन्दर साँवल कृष्न मुरार। दिवस रैण रैण दिवस सद रक्खणा याद, मानस देही ना आए हार। आदि भवानी शक्ती जोती निरगुण सरगुण खेल अपार। करे खेल विच ब्रह्माद, भरम भुल्ले माया रुल्ले कलिजुग जीव गंवार। जन भगतां मेटे वाद विवाद, तन शब्द कराए इक्क अहार। पुरख अबिनाशी घट घट वासी निज आत्म बोले कुण्डा खोल्हे, देवे नाम इक्क अमोले, लोकमात पूरे तोल तोले, भगतन देवे साची दाद। हरिजन दर घर साचे बणाए गोले, जोती जोत सरूप हरि, एका देवे नाम वर, हरिजन मंगे सच दर, जगत विचोला मिटाए पड़दा उहला, दस्म दुआरे हरि बनवारी दया कमाए, पड़दा लाहे जोत जगाए, मिटे सुन्न समाध। सुन समाध काया तोड़े। प्रभ अबिनाशी वागां मोड़े। चरन कँवल प्रभ प्रीती जोड़े। कलिजुग दिन रहि गए थोड़े। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात जोत धर, निहकलंक नरायण नर, धरत मात सुण पुकार विच संसार। मारे शब्द कटार, लक्ख चुरासी वेखे परखे मिट्ठे कौड़े। नर नरायणा निहकलंका शब्द वजाए साचा डंका, आप उठाए राउ रंका, जन भगत जगाए मात सोए। जोती नूरा साचा हीरा इक्क लगाए आत्म तनका, अमृत देवे साचा सीर, गुरमुखां आत्म बुझे हउमै विच्चों कढ्ढे पीड़, रसन स्वासी प्रभ होए वस, तन गंवाए अन रस्स फीका। दयाल बाग़ धरत सुहाया। गुर संगत बुझाए तृष्ना आग, साचा संग अमृत आत्म गंग सर सरोवर इशनान कराया। जगत कटे भुक्ख नंग, नाम दात जन लई मंग, मानस देही काची वंग, साची रंगण नाम चढ़ाया। होए सहाई अंग संग , वड दाता सूरा सरबंग, मात पताल अकाश निज घर वास डेरा लाया। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा देवे कर, आत्म खोले्ह साचा सर, अमृत झिरना निज्झर धार कर प्यार, हरिजन साचे कँवल नाभ मुख चुआया। उलटी कँवल नाभी। बज़र कपाटी पाटी। एका वेखे वेख वखाणे, साचा तीर्थ साची हाटी। अमृत भरया सीतल ठरया, ना कोई
तट्ट ना कोई ताटी। तन मन काया हरया करया, जगी जोत महल्ल ललाटी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि आप चढ़ाए औखी घाटी। औखी घाटी जाणा चढ़। हरि घर मन्दिर सच टिकाणा, गुरमुख विरला जाए वड़। जगत अन्धेरी काया कन्दर, पंजे चोर रहे लड़। जन भगतां जायण अन्दर सड़। प्रभ अबिनाशी फड़या लड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी किरपा देवे कर, आपे तोड़े काया किला हँकारी गढ़्ह।
७ अस्सू २०११ बिक्रमी बिन्दराबन बांके बिहारी मन्दिर विच
गिरवर गिरधार गवर्धन धार। गऊ ग़रीब निमाणयां, करे कराए हरि प्रितपाल। पंडत पांधे बेमुहाणयां नर हरि हरि नर ना पछाणया, होए कलि निधान जगत अवल्लड़ी चाल। झूठी घालण रहे घाल। आवे जावे नर हरि भगवानया, जन भगतां रिहा सुरत सम्भाल। बिरज वासी सूरय अंसा विष्नूं बंसा, आदि अबिनाशी ना खाए काल। पंडत पांधे मन्दिर पुजार। माया बांधा तन अन्गयार। कलिजुग अन्तिम थक्का मांदा, रचन रचाई अपर अपार। जादव बंसी रघूपति रघुनाथ, ना गुप्त ना वेखण जाहर। अन्दर बाहर किसे ना दिसे, मुकंद मनोहर लख़मी नरायण जगत जगदीशे मोहण माधव कृष्न मुरार। अचुत अगणत खेल अपार। मोर मुकट छत्र सीसे, जोती जोत सरूप हरि, वेख वखाणे सारे घर, मन्दिर महल्ल अन्तिम कलि झूठी चक्की सारे पीसे। अस्सू सत्त बिरज बिहारी। ना कोई वेखे नैण मुँधारी। माया भुल्ले जीव गंवारी। मुकट मोर धज धरनापति हरि अपारी। कँवल नैणां मधुर बैणा, कुण्डल मण्डल जोत निरँकारी। निहकलंक नरायण नर, वेख वखाणे साचे घर, जूठे झूठे माया लूठे पूज पुजारी। कान्हा घनईआ। मण्डल रास, जगत चलाई साची नईआ। भाग लगाया विच प्रभास, सृष्ट सबाई सज्जण सुहेला इक्क इकेला अनाथ अनाथी सगला साथी, बणया रहे भैणां भईआ। मस्तक तिलक जोत ललाटी, फड़फड़ चाढ़्हे औखी घाटी, जमन किनारा सच दुआरा तेरी अन्तिम वारा, मुकंद मनोहरा गऊ ग़रीब निमाणयां हथ्थ पकड़े डोरां। वड वड राजे जर जरवाणयां, पकड़ बहाए अन्ध घोरा, मिलाए मेल भगत भगवानयां। भगत भगवान जन करे पछाण। आत्म जोती दीप महान। निर्मल नैण मिले नर हरि सच्चा साक सैण, उतरे मन की चिन्दा। राम रमईआ कृष्न घनईआ, सुन्दर कुण्डल मुकट बैण। सच दुआरा बंक द्वार। कृष्न मुरारा नर निरँकार। जोत अकारा विच संसार। बिदर सुदामा पार उतार। द्रोपत पाई सार। पांडो दित्ता इक्क सहार। दरस अमोघ दर दातार। शब्द फड़े खण्डा दो धार। दर्योध्न हँकारी कर ख्वार। द्वापर तेरी अन्तिम वार। भारत खण्ड पई वंड, वेख वखाणे गिरवर गिरधार। गुर दर
अन्तिम आई कंडा, अर्जन मिल्या कृष्न मुरार। जोती जोत सरूप हरि, अवतार नर कवण वखाणे कवण जाणे माया धारी वड संसारी वड ख्वारी, आवे जावे मात रहावे वारो वारी।
८ अस्सू २०११ बिक्रमी दिल्ली रेलवे स्टेशन उत्ते बिशन सिँघ दे नवित्त
प्रेम मध माता गुणवन्त, भगवन्त गुरमुख साचा संत जगत भगत अन्तिम मुक्त दर घर सच बणाता। पारब्रह्म सच कर्म मानस जन्म, आर पार विच संसार, दो धार जगत अधार पार कराता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुण गुणवन्ती सोभावन्ती गुरमुख नारी कन्त प्यारी, साचे दर अटल्ल महल्ल निहचल धाम सद सद रखाता। विष्नूं बंसी बंस अमोला। उत्तम मात विच सहँसी, मिले शब्द साचा ढोला। पंच दुष्ट सँघारे जिउँ कान्हा कंसी, निर्मल बुद्धि उत्तम चोला। मिल्या मेल जिउँ अर्जन बंसी, आत्म पड़दा प्रभ साचे खोल्हा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ सिँघ बिशन तेरा मात बणाया सच विचोला। संत विचोला दो जहान। दर घर बणया साचा गोला, मिल्या नाम इक्क निशान। शब्द पहनाए प्रभ निर्मल चोला, रंगण चढ़े जगत महान। बज़र कपाटी पर्दा खोल्हा, शब्द धुनी कन्न सुणी, मिले मेल नर हरि श्री भगवान।
८ अस्सू २०११ बिक्रमी मोदी नगर चन्नण सिँघ दे गृह
गुणी गुणवन्त साजन संत, रसन रस भोग गुर चरन द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण आदि अन्त अबिनाशी, चार कुन्ट ना जाए हार। पालण पाल बिरध बाल अञ्याण होए रखवाल। जीव जन्त विच जहान, हरि दर ना खाए काल। चुकाए जम की काण, भगत जगत अवल्लड़ी चाल, एका जोत मेल भगवान, जोती जोत सरूप हरि, किरपा कर पंचम् जेठी देवे जगत दान। जगत दान भगत दर पाया। मिले माण कलि कलेशी घरों लाहया। हो मेहरवान दर दरवेशी चरन छुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बाल अवस्था बाल बाले सिँघ सुरजीत नाम धराया।
९ अस्सू २०११ बिक्रमी मेरठ छाउणी केहर सिँघ दे गृह
जग पंडत पिण्ड पराया। लोकमात आया बण के मंगत साचा हुक्म हरि भुलाया। सच घर ना माणी साची संगत, लोभी ममता रसन विकार चलाया। काया दुहागण होई नंगत, शब्द चोला ना तन पहनाया। मानस देही दिसे भंगत, अन्दर
मन्दिर डेरा किसे ना लाया। हरिजन विरला प्रभ होए सहाई जिउँ नानक अंगद, सरन सरनाई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम अन्त निहकलंकी भेख वटाया। पंडत पढ़ वेद विचार। वेद क्तेब ना पाई सार। घर साचा वेख वखान, पुरख अबिनाशी गुप्त ज़ाहर। कलिजुग जीव ना भुल्ल गंवार। सच शब्द घर सच सुन्यार। माया झूठी वेख ना भुल्ल, सोलां कर तन शृंगार। भाग लगाउणा आपणी कुल, जोती नूर कर उज्जयार। निहकलंक कलि जामा पाया, वेख वखाणे पंडत पांधे, आत्म आंधे माया डोरी बांधे, कवण वखाणे कवण जाणे कवण भतारा कवण नार। पंडत पढ़या वेद शास्त्र। इक्क ना जाणे नाम अस्त्र। तन ना पहने सच्चा बस्त्र। हउमे लग्गी काया नसतर। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक कलि जामा पाए, पंडत पांधे लए उठाए, सोहँ शब्द हथ्थ रखाए सच्चा शस्त्र। पंडत पांधे पिण्ड प्याल। कलिजुग थक्के मांदे, दरस ना पेखत दीन दयाल। पीत पतम्बर झूठा गांदे, वेख वखाणी अवल्लड़ी चाल। अन्दर बाहर आउँदे जांदे, आत्म रहे सदा कंगाल। प्रभ अबिनाशी गाउँदे जांदे, माया ममता रंग चढ़ाउँदे काया काल। कलिजुग जीव भुलाउँदे फिरदे, काया नीत ना सके संभाल। झूठे ताल वजाउँदे जांदे, फल ना दिसे किसे डाल। निहकलंक कलि जामा पाए, भुल्ले रुले राहे पाए, अन्तिम सुरत संभाल। मन्दिर अन्दर ना कोए वड़या। पंडत पांधे दर दुआरे, गर्भ हँकारे बाहर खड़या। अस्थिर ना वेखे हरि चुबारे, सिखर डण्डे ना कोई चढ़या। जीआं जन्तां झूठे लारे, माया डोली घाड़न घड़या। मिले मेल ना हरि निरँकारे, कलिजुग वहिण हड़्हया। निहकलंक कलि जामा धारे, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे, पंडत पांधे वेख विचारे। सोहँ डण्डा हथ्थ विच फड़या। मन्दिर अन्दर गऊ घाट। वेख वखाणे तीर्थ ताट। किते ना दिसे जोती लाट। चारों कुन्ट चार चुफेरे आई घाट। लक्ख चुरासी फिरे अन्धेरे, दुरमति मैल ना देवे कोई काट। मात गर्भ आवण जावण जेहड़े, कोए ना कढ्ढे आन बाट। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक कलि जामा पाया, जूठा झूठा भेख वटाया, इक्क खुल्हाए साचा हाट। गुरदुआरा गुर दरबार। दर घर साचा ना कोई करे विचार। ग्रन्थी पन्थी भाण्डे काचे, कंचन पाया तन शृंगार। हरि हरिजन कोए ना वाचे, एका भरया मन हँकार। जोत निरँजण साचो साचे, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी आवे जावे वारो वार। हरिजन विरला हिरदे वाचे, किरपा करे जिस अपार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, ग्रन्थी पन्थी अन्तिम पावे मात सार। गुरदुआरा गुर का राह। बेमुखां कलि दिसे ना। माया राणी वड ज़रवाणी गल पाई बैठी मात फाह। दर घर साचे होए सवाणी, चतुराई किसे चले ना। बेमुखां आत्म होई अन्धी काणी, दर दुआरा ना दिसे कोई सच्चा थां। ना कोई जाणे जाण वखाणे खाणी बाणी पुरख ध्यानी वड विद्वानी, काया मन्दिर डूंघी कन्दर घर घर उडदे दिसदे कां। जोती जोत
सरूप हरि, निहकलंक कलि जोत धर, गुरदुआरा दर दरबारा, अन्दर बाहरा गुप्त ज़ाहरा, वेख वखाणे सभनी थां। गुरदुआरा गुरमुख जान। बेमुख भुल्ले जीव निधान। पाणी प्या काया चुल्ले, मिटे अन्त कलिजुग निशान। हरि भण्डारा एका खुल्हे, चार वरनां ब्रह्म ज्ञान। भाग लगाए काया कुले, वाली दो जहान। हरि शब्द सुहेला धुरदरगाही मेला पूरे तोल तुल्ले, आत्म जोती दीप महान। जगत सिँघासण कलिजुग डुल्ले, प्रगट होए श्री भगवान। शब्द अन्धेरी एका झुल्ले, रसना चले तीर कमान। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, प्रगट होए अट्ठे पहर दिवस रैण कदे ना सोए वड बली बलवान। गुर काया गुरबाणी गुर का बाण। गुरमुख विरला करे ध्यान। जिस जन हरि हिरदे चरन ध्यान। कलिजुग भुल्ले जीव अञ्याण। मिटी अन्त जोत निशानी, साध संत धर मन अभिमान। भेव ना जानण बाणी, जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, दर दुआरे गुर घर तीर्थ तट्ट, सद करे सर्ब पछाण। नाम अल्ला हक्क मसल्ला शब्द कुरान। ज़बराईल मेकाईल असराईल असराफील, चार कुन्ट चार गली वेख वखान। इक्क महल्ला चार यार दस्तगीर पीर ऐली शाह फ़कीर नूर अलाही धुरदरगाही इक्क इकल्ला गौंस मजौरी दस्तगीर। मक्का काअबा हक्क ज़नाब मेल दुआबा आप प्याईं ठंडा सीर। मुलां शेख़ मुलाना अन्धा काणा, किसे ना वज्जे आत्म तीर। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, दोहीं हथ्थीं तन लाहे चीर। मुलां शेख़ हाहाकारे। कलिजुग भेख वेख नेत्र पेख, दर दर घर घर पुकारे। काअबा मुकाअब मक्का दो आब, वेख वखाणे हरि हरि ख़ुदाए ज़नाब, नूरी नूर कर अकारे। मुलां शेख़ काजी कलिजुग अन्तिम झूठे पाज़ी, मिले अन्त अज़ाब, दोज़ख़ अग्न अन्तिम साड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अस्सू तिन्न वेखे भिन्न भिन्न, भेव खुल्हाए गिण गिण, वाली हिन्द उठ जाग, माझे देस लग्गा भाग, जगी जोत एका एक नर नरायण नर निरँकारे। वाली हिन्द उठ सुल्तान। कलिजुग सोया क्यों नौजवान। माया राणी होई प्रधान। जूठ झूठ सवाई विच जहान। धीआं भैणां ख़ाक छाणी, ऊँच नीचां माण ताण। जूठे झूठे माया लूठे, कोए ना करे हरि पछाण। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम जोत मात धर, करे खेल जगत महान। वाली हिन्द हो हुशिआर। पुरख अबिनाशी जामा धारे, वेख वखाणे मुहम्मदी चार यार। जगे जोत इक्क अपारे, वेद पुरानां कुरान अंज़ीलां, खाणी बाणी दो जहानी सच्ची राणी, पाए सच्ची सार। ना कोई दिसे राजा राणी, अन्तिम ख़ाकी लाड़ी मौत उठाए, धरत मात गोद सवाए, मानस देही आई हार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए, घनक पुर वासी चवीआं अवतार। घनकपुर हरि जामा पाया। इक्क उठाया शब्द घोड़, चार कुन्टां रिहा दुड़ाया। वेख
वखाणे राउ रंक बंक द्वार, शाह सुल्तान लए जगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अस्सू तिन्न वीह सौ ग्यारां बिक्रमी, आपणा खेल आपणे हथ्थ रखाया। अस्सू तिन्न रक्खणा याद। लोकमात वज्जणा साचा नाद, सोहँ शब्द प्रभ तीर चलाउणा, राजा राणा सर्ब उठाउणा, वेख वखाणे खण्ड ब्रह्मण्ड ब्रह्माद। पुरख अबिनाशी ना मनों भुलाउणा, जोत सरूपी दरस दिखाउणा, शब्द चलाउणा बोध अगाध। कान्हा कृष्ना भेख वटाउणा, ब्रह्मा विष्ना संग रलाउणा, करोड़ तेतीस चरन बहाउणा, दोए जोड़ रसन रहे अराध। जोती जोत सरूप हरि, शब्द देवे साचा वर, चल के आए तेरे दर, वेख वखाणे माधव माध। अस्सू तिन्न सच विहारा। धरत मात तेरा वेखे चन्न, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा। करे खेल छिन्न भंगर छिन्न, क्या कोई जाणे जीव गंवारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेखा लिखे जगत लेख, धरत मात तेरे मस्तक मेख, चरन छुहाए नर निरँकारा। अस्सू तिन्न नेड़े वाट। चरन छुहाए प्रभ राज घाट। गांधी पान्धी खोल्ह वखाए बज़र कपाट। ना कोई सोना रुपा चांदी, जोती नूर साची लाट। रसना हरि गुण पींदी खांदी, जगत किनारा तीर्थ ताट। गीत सुहागी गाउँदी जांदी, शब्द खटोला साची खाट। पुरख अबिनाशी राह तकाउँदी जांदी, रसना रस आत्म चाट। पुरी इन्द्र दर दरसौंदी जांदी, अन्तिम चढ़े साचे घाट। सच सिँघासण डेरा लौंदी जांदी, वेख वखाणे साचा हाट। निहकलंक जोत निरँजण दे मति मात समझाउँदी जांदी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेखा आप लिखाए, गुणवन्ती विच ललाट। राज घाट राज द्वार। जगत भगत धर्म सति, मिले मेल प्रभ अबिनाशी अचुत्त, पारब्रह्म पार उतार। धरत मात तेरी सुहाए रुत्त, बेमुखां वढ्ढे नक्क गुत्त, राजे राणयां रंक राजाना करे ख़बरदार। वेख वखाणे वार थित्त, गुर गोबिन्दा साचा मिता, अस्सू तिन्न विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा लेख लिखाए, आप खुल्हाए वाली हिन्द दिल्ली दरबार। वाली हिन्द प्रभ चरन छुहा के। किल्हे लाल दर खुल्हा के। आप वसाए साचे घर, गुर गोबिन्द जो गया लिखा के। बहादर शाह दित्ता वर, शब्द शहीदी फौज़ चढ़ा के। अन्तिम कलिजुग करना सर, जोत सरूपी जामा पा के। चार वरना खुल्हाउणा एका घर, निहकलंकी कलि जामा पा के। ना जन्मे ना जाए मर, आदि पुरख अबिनाशी, घट घट वासी, सच्चा राह जगत चलावणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हो मेहरबान वाली हिन्द सद बख्शिंद सोया आप जगावणा। वाली हिन्द उठ ललकार। प्रभ अबिनाशी जामा धारे, कलिजुग अन्तिम आई हारे, नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार। खण्डा डण्डा हथ्थ दो धार। त्रैलोकी नाथ सगला साथ, वेख वखाणे खण्ड ब्रह्मण्ड जेरज अंड ना कोई पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिल्ली किला लाल, शब्द करे रखवाल, जगत चले अवल्लड़ी चाल, मारे नाम
बाण। किल्हे लाल रंग लागा लाल। शब्द घोड़े मारी छाल। वेख वखाणे नूर अलाही सच जमाल। धुरदरगाही साचा माही, गऊ ग़रीब निमाणयां करे प्रितपाल। तख्तों लाहे राजे राणयां, वड बली बलवान। माण गंवाए सुघड़ स्याणयां, मारे शब्द बाण। जोती जोत सरूप हरि, सच धर्म जगत कर्म झुलाए इक्क निशान। अस्सू तिन्न हरि रचन रचाई। वक्त लँघाया गिण गिण, धरत मात गोद सुहाई। ख़ुशी वखाणे भिन्न भिन्न, होई मात सति रुशनाई। सतिजुग तेरा साचा चन्न, पहली वार दए दिखाई। वाली हिन्द सुणना कन्न, जगी जोत इक्क रघुराई। गऊ ग़रीब निमाणयां ना देणा डन्न, पुरख अबिनाशी होए सहाई। भाण्डा भरम कलि देणा भन्न, आत्म वज्जे सच वधाई। जूठा झूठा जगत जन, बेमुख मूढ़्ह सूझ ना पाई। तन मन हरया होए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दिल्ली दर द्वार बंका राउ रंका इक्क खुल्हाई। अस्सू चार चार जुग जाता। कलिजुग मिल्या पुरख बिधाता। मेट मिटाए, अन्ध अन्धेरी राता। फड़ फड़ बाहों राहे पाए, देवे नाम सच सुगाता। गऊ ग़रीब निमाणयां फड़ गले लगावे, ना कोई वेखे परखे जाता पाता। सदा बहावे ठंडी छाँवे, अमृत जाम इक्क प्याता। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन इक्क सरन, एका बख्शे चरनी नाता। अस्सू चार दिवस लिखाउणा। पंडत नहरू आप जगाउणा। बारां तीस वक्त समझाउणा। हरि जगदीश दरस दिखाउणा। मोर मुकट मुकंद मनोहर लख़मी नरायण, बन बनवारी कृष्न मुरारी, मोहण माधव कँवल नैण मधुर बैण, बाली बाला जोत ज्वाला गुर गोपाला, प्रगट होए दरस दिखाउणा। तन वखाए सूहा काला, कलिजुग अन्तिम टुट्टे डाला, सतिजुग साचा मारे छाला, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप जगदीश। नहरू नरायण नर हरि पेख। रसना किसे ना सके कहण, ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़। एका रंग सच्चा संग सूरा सरबंग, शब्द घोड़े कस तंग, किल्हे कोट मार शब्द चोट, कढ्ढ काया खोट, आत्म अन्दर दर दुआरे अग्गे रहणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अस्सू चार दिवस विचार, दरस दिखाया असैंबली हाल, भरम भुलेखा मन का रहणा। भवन भवर फूल, फूलन माल मालन, जगत दलालण भगत रखवालण, तन हार शब्द शृंगार रंग गुलालण, तेज भानण अमृत इशनानण, जोत महानण इक्क अकालण विच जहानण, राज राजानण शाह सुल्तानण, वाली दो जहानण निहकलंक बली बलवानण, शब्द बंक द्वार इक्क सुहानण। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राष्टि्रपत कर सच्चा हित्त, आत्म देवे जोती नूर सच्चा चानण। राष्ट्रपति जगत भतार। आत्म करनी इक्क विचार। चार कुन्ट उडदी दिसे शार। निहकलंक कलि जामा पाया। धरत मात सुण पुकार। ग़रीब निमाणे रहे बिल्लाए, करन हाए हाए, प्रभ अबिनाशी किरपा धार। मायाधारी रहे सताए, राज दरबार ना कोई सहाए, वढ्ढी खोर जगत सरकार। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, राष्ट्रपति कर साचा हित्त शब्द लिखाए अपर अपार। राष्ट्र पति पती पति पावन। हरि धरया भेख कलिजुग लेख वेख, जिउँ बल बावन। मिटदी जाणी शाह सुल्ताना रेख, कोई ना दिसे मात जामन। सच धर्म यति सति धुरदरगाही साची मेख, आप लगाए दया कमाए राम रमईआ रामा रामन। निहकलंक कलि जामा पाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी चमके दमके दामनी दामन। जोती नूर जगत उज्जयार। सर्बकला भरपूर, नूर निरँजण इक्क अकार। वड दाता सूरा सूरबीर, शब्द सच्चा जै जै जैकार। रसन चलाए एका एक तीर, चार कुन्ट एका वार। धरत मात गंवाए तेरा नीर, चरन दबाए पहली वार। थणीं दुध्ध ना दिसे सीर, जोत खिचाए हरि करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी खेल रचाया, शब्द सरूपी डंक वजाया, राजे राणयां दर दरबानयां करे ख़बरदार।