पुस्तकालयभाग ४

१० अस्सू २०११ बिक्रमी मेरठ छाउणी केहर सिँघ दे गृह स्वामी महिता जी नूं आगरा

दयाल बाग़ गुर जाणा जाग। प्रगट होया माही धुर, जिस हथ्थ पकड़ी तेरी वाग। चरन प्रीती जाए जुड़, शब्द सुणाए इक्क राग। नाम वस्त ना रहे थुड़, तन बुझाए तृष्ना आग। मानस देही कलिजुग रही रुढ़्ह, ना कोई धोए पापां दाग़। निहकलंक कलि जामा पाया, जन भगतां मिल्या कन्त सुहाग। दयाल बाग़ गुर वेख वखाण। आत्म मूल सच पछाण। जोती नूर शब्द बाण। पुरख अबिनाशी आसा मनसा पूर, कर चरन ध्यान। सदा सदा सद हाज़र हज़ूर, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर जोती नूर सच जहान। निहकलंक कलि जामा पाया, वड दाता सूर बली बलवान। दयाल बाग गुर गुर सुरत संभाल। तन लग्गे पंजे चोर, अट्ठे पहर करन कंगाल। कोए ना पकड़े देवत सुर, ना सके कोई सुरत संभाल। कलिजुग माया गए रुढ़्ह, कोई ना झल्ले जगत झाल। निहकलंक कलि जामा पाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत अवल्लड़ी चली चाल। दयाल बाग़ गुर शब्द जगाउणा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर संग सुहेला, जोती नूर मेल मिलाउणा। आपे गुर आपे चेला, आदि शक्ती जगत भवानी भगत रखानी, दस्म दुआरी जोत जगाउणा। निहकलंक कलि जामा पाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़े सृष्ट सबाई जिस चढ़ाउणा। दयाल बाग़ गुर उठ बल धार। प्रभ अबिनाशी चढ़या शब्द घोड़, पंचम् जेठा हो अस्वार। चारों कुन्ट रिहा दौड़, नौ खण्ड पृथ्मी सर्ब संसार। शब्द घोड़ा मारे पौड़, हँकारी विकारी जीव जन्त दुष्ट दुराचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी खेल रचाया,

शब्द रखाई तिक्खी धार। दयाल बाग़ गुर गुर कीर्ति रत। हरि दर्शन को लोचण सुर, लोकमात दर घर साचे एका मत। प्रगट होए घनकपुर, एका शब्द जगत वखाणे साचा तत्त। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक बली बलवान सद मेहरबान, दर दुआरा हरि भण्डारा जगत वरतारा, देवे सति संतोख धीरज जत। सति हरि वंडे। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढे। गुरमुखां लोकमात मार झात, ना वेखे परखे जात पात, तुट्टी गंढ्ढे। काल कोठड़ी जगत अन्धेरी रैण रात, कलिजुग अन्धेर विच वरभण्डे। पुरख अबिनाशी धुरदरगाही साचा माही नाम ल्याया इक्क सुगात, भगत जनां दर साचे वंडे। अन्तिम वेले पुच्छे वात, सोहँ देवे साची दात, चार वरन बहाए दया कमाए, गुर गोबिन्दा वाली हिन्दा एका झण्डे शब्द डण्डे आत्म चण्डे। शब्द डण्डा वड बलकारी। वेख वखाणे वारो वारी। राजे राणे आत्म हँकारी। बेमुहाणे जीव संसारी। अन्धे काणे धीआं भैणां करन ख्वारी। मदिरा मासी पापी गन्दे, शब्द चलाए इक्क कटारी। धर्म राए दी पाए बन्दी, लक्ख चुरासी गेड़ अपारी। गुरमुखां ढाहे आत्म कंधी, छुटी बंधी मिले मेल नर निरँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जन लेवे मात वस्त दस्त अपारी। दोए जोड़ गुरसिख अरदास। पुरख अबिनाशी सदा आस पास। घट घट वासी, हरि हिरदे रक्खे वास। हरिजन साचे शाहो शाबाशी, रसना जपे स्वास स्वास। आप मिटाए चिन्ता सोग रोग उदासी, हउमे करे विनास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, सच घर आत्म काया मण्डल सच समग्री, जोती नूरा पाए साची रास। हरि दस मास नौ अठारां घट घट वास, आत्म सुखी माया कुक्खी, उतरी तृष्ना भुक्खी, सच सुगंधी शब्द शब्दी एका नाम सुखणा सुक्खी, छुटयां गेड़ा गर्भवास। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, भगत सुहेला देवे वर, आदि अन्ता साचा कन्ता पूरन भगवन्ता गुणी गणंता ना जाए विनास। धाम अवल्लड़ा थां सुहाए। हरि इकल्लड़ा जोत जगाए। दर दुआरा जिस जन मलड़ा, अमृत फल निहचल धाम अटल्ल मात रखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ दस्से राह सुखलड़ा, अन्तिम वेले फड़े पलड़ा, जोती साचा मेल मिलाए। मिले मेल जोत भगवान। सोहँ शब्द चढ़ाए साचा तेल, अचरज खेल शब्द गाना हथ्थ बंधान। धर्म राए दी तोड़े जेल्ह, आप बचाए गुर गोबिन्दा साचा चेल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुखां देवे साचा वर, हरि दर वसे एका इक्क अकेल। थान सुभागा, हरि मिल्या कन्त सुहागा। हरि सुणया रागा। सोया जीव मात जागा। जन्म जन्म दा धोया दागा। भरम भरम भरम गया, धुनी धुनवन्ते शब्द सुणाया साचा रागा। प्रभ अबिनाशी कीनी दया हरि सरनाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, देवे सच्चा नाम दान जो जन चरनी लागा। गुर सेवा पूरन घाल जगत दलाला। हरि रखवाल करे प्रितपाला। सुरत संभाल नित नवित्त

अवल्लड़ी चाला। जगत बंधाया माया जाल, गुरमुख साचे संत जनां अन्तिम अन्त ना खाए काला। पुरख अबिनाश होए आप रखवाला। हरिभगत हरि दर सुहाए। मिले वड्याई विच जगत, प्रभ अबिनाशी सेव कमाए। साची देवे नाम शक्त, बूंद रक्त लेखे लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, मानस देही सुफ़ल कराए। मानस देही उत्तम जात। मिल्या हरि सच्चा शब्द स्नेही, अन्तिम पुच्छे मात वात। गुर पीर औलीए किसे ना रहणी मानस देही, अन्तिम आउणी काली रात। गुर पूरे चरन प्रीती साची बहिणी, वेख वखाणे मार झात। गुर नानक गया जिउँ विच त्रबैणी , जगत अन्धेरा माया कनात। इक्क प्रीत सच रीत जगत मीत नेंही, बैठा वेखे इक्क इकांत। अमृत बूंद नानक हरि चोए। तिन्नां लोआं पुरीआं पतालां एका धार हरि निरँकार, दूजी दिसे ना कोए सोए। पृथ्मी अकाश घट घट वास, ना भए उदास, मण्डप मण्डल साची रास विच प्रभास, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नानक गुर गुर नानक दित्ता सच्चा वर, विच मात दित्ती दात बैठ इकांत काया कोठड़ी धर्मसाल। सच दुआरा हरि मात लगाया। गुरमुख साचा बण भिखारी, कोए न मंगे धुरदरगाहया। वेद व्यास वडा शाह, वेख अवल्लड़ा राह मंगण आया। प्रभ अबिनाशी वेख वखाणे सच्चा थां, जोती जोत सरूप हरि, लोकमाती मार झाती, पुरख बिधाती जोत जगाया। बेमुख सुत्ते पैर पसार विच संसार, गुरमुखां लेखे लाई राती। किरपा करे हरि निरँकार अन्तिम वेले पुच्छे वाती। अन्तिम जोत जगे बाती। गुरमुख साचे संत जनां, ख़ाली हथ्थ हरि समरथ, मंगण आया नाम भिखार। गुरमुख साचे संत जन, रसना कहण धन्न धन्न, जिस जन आत्म जाए मन, भाण्डा भरम दर साचे दए भन्न, गुण अवगुण रसना रस विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा करे आप महान, मंगण आए जीआ दान। गुरमुख साचे संत जनां, आपणे हथ्थ हरि समरथ छत्र सीस चवर झुलार। गुर संगत तेरी सति कमाई। प्रभ अबिनाशी जोत धर, दर घर साचे सेवा लाई। प्रगट होए दर्द दु:ख भंजन, गुरमुखां देवे नाम अंजन, कलिजुग माया झूठी छाया, दोहीं हथ्थीं मुख तों रिहा लाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपणी किरपा कर, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुखां बाल अञ्याणयां धोवण आया कलिजुग तेरी झूठी छाही। कलिजुग दाग़ प्रभ देवे धो। दुरमति मैल गुरमुख तेरे तन ना जाए छोह। गुरमति दस्से मात, जग खेल कर छब्बी पोह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट वज्जे डंक, घर घर दर दर सुणाए आपणी सो। सोया जागे जगत गुर दीना। गुरमुख साचा हरि चरनी लागे। मन तन काया मन्दिर साचा अन्दर। होए भिन्न भिन्न भिन्न पीना, तुट्टा जोड़े शब्द डोरी बन्न्हया, कलिजुग जीव भौंदे बन्दर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत जगाई डूंघी कन्दर। वेसी वेसा नर नरेशा। गुरमुख साचे विच प्रवेशा। किसे हथ्थ

ना आए ब्रह्मा विष्न महेषा। जगत भेख वटाए, टेक एक रखाए, चार वरन हरि साची सरन, खत्री ब्रह्मण शूद्र वैश पकड़े सच्चा दामन। हरिसंगत हरि हरि रसन ध्याया। पुरख अबिनाशी दर रहणा मंगत, फूलनहार तन सिगार आप कराया। कलिजुग तेरी तिक्खी धार विच संसार, लक्ख चुरासी गई हार। झूठे धन्दे पापी गन्दे मानस जन्म गंवाया। मौत पंघूड़ा चुकया कंधे, घर घर खोल्हे कुण्डे तोड़े जंदे, भाई भैण ना होए कोई सहाया। रसन ना गाया बत्ती दन्दे, वेले अन्त ना लए कोई छुडाया। बेमुख जीव मदिरा मासी आत्म गन्दे, नर नरायणा मनों भुलाया। काया ताणी कच्ची तन्दे, तुट्टा गंढ्ढ ना किसे लगाया। धर्म राए लाड़ी मौत फंदी फंदे, लक्ख चुरासी लए प्रनाया। गुरमुख साचे संत जनां, हरि सरनाई चरन प्रीती साची बंधे, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, अन्तिम जोती मेल लए मिलाया। गुरमुख गुर गुर गुर नेत्र वेख, उतरे भुक्ख उज्जल मुख, निज घर आत्म सुख, जगत सुहेला। नेत्र पेख गर्भ वासी ना होए उलटा रुख, धर्म राए ना पाए जेल्हा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मात पछाण, आदि अन्त जुगा जुगन्त, भगत भगवन्त साचे संत, मीत मुरार नर निरँकारा दर भिखारा, बणया रहे सज्जण सुहेला। गुर संगत प्रभ दर आवे। फूलण बरखा सीस लगावे। रोग सोग जगत चिन्त मिटावे। रसना रस सच्चा लैणा भोग, हरि हरि गुण साचे गावे। मिले जिस दर घर अमोघ, दोए जोड़ चरनी सीस झुकावे। धुर दरगाहों आए दौड़, दर दरबान हो मेहरबान साची जोत जगावे। ना वेख वखाणे पैंडा लम्बा चौड़, छिन्न भंगर अन्दरे अन्दर जोती जोत डगमगावे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत साची दए वधाई, रैण सबाई रसन रस गाई, आत्म तृष्ना हरस मिटाई, फूलनहार तन शृंगार कर्म विचार प्रभ झोली पाई। कर्म धर्म होए उज्जयार, मिल्या मेल विच संसार। मिटे चुरासी भरम, प्रभ चरन द्वार। दूई द्वैती मिटे वरम, अमृत पीए ठंडी धार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत बाल अञ्याणयां, करे हित्त नित चित्त आत्म घर सच प्यार। आत्म घर कर प्यारा। खुल्हा दर नर निरँकारा। तीर्थ वखाणे गुरमुख जाणे, अमृत साचा सर नैण मधुर मधुर रस पवण तृखा बुझावण कर दरस कन्त मीत मुरारा। नेड़ ना आए कामनी कामन, मिले मेल हरि साचे जामन, धुरदरगाही आप कराए पार किनारा। अन्तिम वेले पकड़े बाहीं, धर्म राए दी तोड़े फाही, पवण जोती शब्द गोती, गुरमुख बणाए माणक मोती, तन पहनाए आप सच्चा हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया निध कर कारज सिद्ध, मेल मिलाए शब्द दयाला रक्खे बुद्ध, तुट्टे माण हँकार। दर द्वार जाए तुठ। पुरख अबिनाशी घट घट वासी स्वास स्वासी जप जप जपणा, लक्ख चुरासी जाए छुट्ट। मानस देही रासी, साची जोत आत्म प्रकाशी, मिले भण्डारा अतुट्ट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुण

निधान शब्द खण्डा हथ्थ फड़े, पंजां चोरां बाहर कढ्ढे मार कुट्ट। शब्द खण्डा लैणा फड़। गुरसिख काया मन्दिर अन्दर वड़, काया कोट कढ्ढे खोट, तोड़ जिंदा जाणा चढ़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दर दुआरे बैठा, आप फड़ाए आपणा लड़। सति पुरख निरँजण धन्न, जोती जोत जगाईआ। सति पुरख निरँजण धन्न, शब्द धार जिस उपजाईआ। सति पुरख निरँजण धन्न, स्वास स्वास रसन जिस चलाईआ। सति पुरख निरँजण धन्न, मात पताल अकाश एका रास वधाईआ। सति पुरख निरँजण धन्न, निज घर आत्म डेरा लाईआ। सति पुरख निरँजण धन्न, लोकमात वेख प्रभास, अचरज खेल रचाईआ। सति पुरख निरँजण धन्न, प्रगट जोत घनकपुरी, काया झूठी देह तजाईआ। सति पुरख निरँजण धन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी बणत आपणे हथ्थ रखाईआ। सति पुरख निरँजण धन्न, रचन रचाया। सति पुरख निरँजण धन्न, सोहँ शब्द साचा बचन मातलोक आप उपजाया सति पुरख निरँजण धन्न, गुरमुख काया कंचन, शब्द सुहागा उप्पर लाया। सति पुरख निरँजण धन्न, जन भगतां देवे आत्म दान, साचा राग कन्न सुणाया। सति पुरख निरँजण धन्न, आपे धोए दुरमति मैल दाग, काया निर्मल कराया। सति पुरख निरँजण धन्न, हथ्थ आपणे पकड़े वाग, भव जल बेड़ा पार कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कन्त सुहागा विरले गुरमुख मात पाया। सति पुरख निरँजण धन्न, जोत बनवारीआ। सति पुरख निरँजण धन्न, एका एकँकारीआ। सति पुरख निरँजण धन्न, जोत सरूप अगम्म अनमोल अमुलड़ा करे सच विहारया। शब्द तोल तोले गुरमुख पूरे तोल तुलड़ा, लक्ख चुरासी पासा हारया। सति पुरख निरँजण धन्न, हरि जन साचे संत लोकमात पाए साचा मुलड़ा, वेखे विगसे करे विचारया। हरि पुरख निरँजण धन्न, भाग लगाए आपणी कुलड़ा, जगे जोत अगम्म अपारया। हरि पुरख निरजण धन्न, सद दुआरा रक्खे खुल्हड़ा, सच्चा करे वणज वपारया। हरि पुरख निरजण धन्न, लोकमात जन भगतां बेड़ा देवे बन्न, सोहँ देवे शब्द नाम सहारया। हरि पुरख निरजण धन्न, बेमुखां देवे डन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी भेख धर, करे खेल मात अपारया। हरि पुरख निरजण धन्न, धन्न धन्नवन्त है। हरि पुरख निरजण धन्न, गुरमुख जगाए दया कमाए, बेमुख आत्म अन्न्ह, होए रैण अन्धेरी अन्ध अंध्यारया। गुरसिख उपजाए मात साचे चन्न, जोती नूर कर उज्जयार किरपा धार विच संसारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, करे खेल अपर अपारया। हरि पुरख निरजण धन्न, जगत प्रवेश है। सति पुरख निरजण धन्न, गुरमुख साचे सदा सदा कर अदेश है। सति पुरख निरजण धन्न, साचा शब्द सुणना कन्न, धरे जोत माझे देस है। सति पुरख निरजण धन्न, गुरमुखां देवे बेड़ा बन्न, धुरदरगाही सच्चा नर नरेश है। सति पुरख निरजण

धन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खुल्हड़े रक्खे मात केस है। सति पुरख निरजण धन्न, दर दरबार है। सति पुरख निरँजण धन्न, हरि वडा सुल्तान शाहो अस्वार है। सति पुरख निरजण धन्न, गुरमुख वसे साचे तन, काया मन्दिर पार द्वार है। सति पुरख निरजण धन्न, पंचां करे खंन खंन, मारे खण्डा शब्द दो धार। सति पुरख निरजण धन्न, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एकँकार है। सति पुरख निरजण धन्न, जगत ज्ञानया। सति पुरख निरजण धन्न, गुरमुख साचे संत जनां, चरन कँवल कँवल चरन देवे चरन ध्यानया। सति पुरख निरजण धन्न, उप्पर धवल गुरमुख उपजाए फुल्ल कँवल, मात लगाए साचा निशानया। सृष्ट सबाई रिहा मवल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख विरले मात पछानया। सति पुरख निरजण धन्न, जोत जगांयदा। सति पुरख निरजण धन्न, वरन गोत मिटांयदा। सति पुरख निरजण धन्न, कवाड़ दसवां सोत खुल्हांयदा। सति पुरख निरजण धन्न, वेख वखाणे बहत्तर नाड़, जोती नूर उपजांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दुरमति मैल अट्ठ सट्ठ रही फैल, गुरसिख आत्म देवे झाड़, सोहँ शृंगार तन पहनांयदा। भिन्नी रैनड़ीए कलि रंग गुलाल। भिन्नी रैनड़ीए उठ जाग वड वडभाग, सुण सच्चा राग धो काया दाग़, प्रभ देवे शब्द दलाल। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुख साचे संत जनां बुझा तृष्ना आग, हरि सरन सरनाई जायण लाग, अन्तिम अन्त ना खाए काल। भिन्नी रैनड़ीए मिले मेल कन्त सुहाग, शब्द सुणाए सच्चा राग, सदा सहाई होए रखवाल। भिन्नी रैनड़ीए जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जन संतां देवे साचा फल, लगाए काया डाल। भिन्नी रैनड़ीए धन्न धन्न सुरैणी। भिन्नी रैनड़ीए गुरसिख गुरमुख प्यारयां आत्म गया मन्न, प्रभ अबिनाशी वेखण नैणी। भिन्नी रैनड़ीए शब्द शृंगारा तेरे तन साची सेजा, धरत मात गुर संगत मिल बहिणी। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, संत सुहेले साचे मेले, बणे बणाए साक सज्जण सैणी। भिन्नी रैनड़ीए रुत्त मात सुहाई। भिन्नी रैनड़ीए पुरख अबिनाशी पारब्रह्म अचुत्त, जोती जोत जगाई। भिन्नी रैनड़ीए गुरमुख साचे संत जन हरि दर साचे सुत, लए गोद उठाई। भिन्नी रैनड़ीए जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जन भगतां लेख रिहा लिखाई। भिन्नी रैनड़ीए साचे लैणे प्रभ दर लैणे, कलिजुग जीव अन्तिम कलि झूठे वहिण मात वहिणे। प्रभ भाणा ना जाए टल, जगत भुलाए कर कर वल छल, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जन भगत तराए दया कमाए, आप चुकाए लहिणे देणे। लहणा देणा हरि चुकाउणा। धरत मात तेरा साचा पूत, गुरमुख सोया आप जगाउणा। ताणा पेटा वेखे सूत, रंग मजीठी इक्क चढ़ाउणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, जोती जामा शब्द दमामा जगत

वजाउणा। जोती जामा नर निरँकार। पूरन कामा करे विच संसार। भेखाधारी बन बनवारी कृष्न मुरारी रमईआ राम। हरि उज्जयार काया माटी, झूठा चम्म होए शार। एका टेक हरि हरि नाम नामा, दो जहानी पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, आदि अन्त ना जाए मर, आवे जावे वारो वार। आवण जावण खेल रचाया। पतित पावन किसे भेद ना पाया , अमृत सावण बरखे मेघ, निज्झर झिरना दए झिराया। नेड़ ना आए कामनी कामन, पंजां शब्द डोर बंनाया। धुरदरगाही साची मुन्न सुन्न, कर प्रकाश अन्धघोर मिटाया। दुष्ट सँघारे जिउँ रामा रामन, शब्द घोड़ा इक्क रखाया। भेख धारे जिउँ दुआरे बल बावन, बेमुख जीवां दिस ना आया। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, निहकलंक कलि अवतार नर, शब्द अस्वार नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, सत्तां दीपां वंड कराया। नौ खण्ड पृथ्मी पाए वंड। सत्तां दीपां दिसे कंड। शब्द उठाए चण्ड प्रचण्ड। लक्ख चुरासी हाए हाए, दर दर घर घर पए डण्ड। वेले अन्त ना कोए छुडाए , बेमुखां आत्म होई रंड। निहकलंक जामा पाए, शब्द सरूपी डंक वजाए, चार कुन्टां रिहा सुणाए, कोई ना दिसे जेरज अंड। हरि वडा शाहो भूपी, ना कोई रंग ना कोई रूपी, शब्द छत्र जगत झुलावणा। सृष्ट सबाई अन्ध कूपी, एका जोत सति सरूपी, राजे राणे किसे हथ्थ ना आवणा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमत हरि जोत धर, राणा संगरूर दर दरस हज़ूर बाहों पकड़ मात उठावणा। राणे संगरूर हरि दरस दिखाए। जोत सरूपी नज़री आए। कौस्तक मणीआं मस्तक टीका, चारों दिशा इक्क दिसाए। भेखाधारी वड धन धनीआ, तेरी नईआ इक्क चलाए। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, मस्तूआणे चरन धर, सच सुहावा थान, वाली दो जहान विच मात उपजाए। मस्तूआणे चरन छुहाउणा। राजा राणा हरि चरन लगाउणा। चार वरनां इक्क टिकाणा, मिले मेल हरि भगवाना, अमृत जाम इक्क प्याउणा। कलिजुग मिटे अन्धेरी रैणी, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाउणा। अमृत आत्म प्याए जाम, हँकार विकार दूर कराउणा। चार वरना जपाए एका नाम, ऊँच नीच जात पात भरम भुलेखा दूर कराउणा। मेट मिटाए औलीए पीर दस्तगीर, जोती जोत सरूप हरि, एका डंक चार कुन्ट वजाउणा। मुलां शेख़ मिटे काजी। कोई ना दिसे मक्के हाज़ी। छत्र झुल्ले ना किसे ताजी। शब्द अन्धेरी एका झुल्ले, मेट मिटाए पापी गाजी। किसे सिर ना दिसे कुले, सच साजना प्रभ साचे साजी। हरिजन जन हरि देवे नाम इक्क अनमुल्ले, अन्तिम वेले रक्खे लाजी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर, हरिजन देवे साचा वर, जिन जन हरि साची साजना साजी।

१० अस्सू २०११ बिक्रमी मेरठ छाउणी केहर सिँघ दे गृह

जगत साजन साज साजे। पुरख अबिनाशी राज राजान, जुगा जुगन्तर संवारे काजे। शाह शहाना ताज ताजन, शब्द मारे सच अवाजे। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, प्रगट होए जोत बलोए सम्बल देसा, देस माझे। राजन राज राज दुआरा। कूड़ कुटम्ब सर्ब संसारा। चार कुन्ट धरत मात रही कम्ब, कलिजुग पाप फल लग्गा भारा। पुरख अबिनाशी छेती झम्ब, सोहँ डण्डा फड़ अपारा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर लोकमात जोत धर, लए मात अवतारा। राज राजान बंक दुआरे। आन शान दरबान मुसायक चोबदारे। माण ताण विच जहान, गुण अवगुण ना कोई विचारे। धरत मात आई हान, कलि पछाण कलिजुग भुल्ले जीव निधान, पुरख अबिनाशी पाई सारे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर जामा धारे। राज राजान तख्त तीर। शाह सुल्तान वड फ़कीर। हरि मेहरबान अन्तिम लाहे कलिजुग चीर। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, गुरमुखां देवे अमृत सीर। धरत मात मिटे झूठी रीत, वेख मार झात, अमृत देवे हरि बूंद स्वांत। बैठा वेखे दिसे इक्क इकांत। लोकमात हरि जोत धर, आप आपणी किरपा कर, चरन कँवल धरत मात धवल, इक्क बणाए साचा नात। धरत मात हरि हरि ध्यान। चरन धूढ़ मात बख्शे उत्तम रीती मजन इशनान। लक्ख चुरासी परखे नीती। फड़े शब्द तीर कमान। हरिजन तन हरि काया रक्खे ठंडी सीती, तन मन्दिर जोत दीप महान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चरन कँवल बख्शे इक्क ध्यान। चरन कँवल जन जाए लाग। प्रभ अबिनाशी आप बुझाए तृष्ना आग। घनकपुर वासी बेमुखां पाए जम की फाँसी, वेले अन्तिम जाए जाग। चरन छुहाए पकड़ उठाए पंडत कांशी, वेख वखाणे राज प्राग। गऊ ग़रीब निमाणयां इक्क रखाए चरन ध्याने, वासी अयुध्या लाए भाग। निहकलंक कलि जामा पाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि जन जन हरि गंगा जाए जगाए, मेल मिलाए कन्त सुहाग। कांशी अयुध्या जाए प्राग। पंडत पांधिआं धोए दाग। आत्म अन्धयां थक्के मान्दयां, वेद पुरानां गान्दयां, शब्द लाए एका जाग। तीर्थ तट्टां नहान्दयां। घट घट घटां विसमान्दयां, सच थान सुहान्दयां, सच सरोवर इशनान करान्दयां, हँस बणाए काग। गौड़ ब्रह्मण वेख वखान्दयां, धुरदरगाही सच्चा जामन। दे मति समझाए पंडत काशी पान्धयां, शब्द वजाए साचा नाद। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, धरत मात तेरी रक्खे लाज जुगादि आदि। जमन किनारा वेखे गंग। शब्द सहारा पुरख अपारा, इक्क चढ़ाए साचा रंग। शब्द धारा आर पारा, भगत सुहेला सच्चा संग। कलिजुग तेरी अन्तिम वार,

रवीदास चुमारा मीत मुरारा। बन बनारस होए सहारा। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अपर अपारा। गोदावरी गोद हरि सुहाई। पुरख अबिनाशी जोधन जोध, मति इकलड़ी जगत अवल्लड़ी, आपणे हथ्थ रखाई। लक्ख चुरासी बेमुख जीवां लाहे खलड़ी, अचरज बणत रिहा बणाई। किसे हथ्थ ना रही दंमड़ी, चार कुन्ट पए दुहाई। गुर गोबिन्द लिखाई एका मात धरत सच्ची अम्बड़ी, ना कोई मात पित भैण भाई। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, अचरज खेल करे जोत मात धरे जीव जहानां हरि भगवाना, ना कोई जाणे राही। गोदावरी गोद सुहागा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी, सोया जागा। तीर्थ तट्टां लाहे उदासी, बेमुखां अन्तिम लाए फाँसी, इक्क सुणाए सच्चा रागा। अमृत सर सरोवर सच नीर जल वगे थल अज्ज कल्ल मात बणाए साची रासा। कलिजुग अन्तिम गया टल, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल भगत सुहेल पृथ्मी अकाशा। जगत वधाई भगत वड्याई, रसना जै जै जैकार। पुरख अबिनाशी जोत जगाई, काया माटी देह तजाई, संत मनी सिँघ लिख्या लेख अपर अपार। सुहञ्जणी रैण लोकमात आई। गीत गोबिन्दे हरिजन हरि जस रसना गाई। धरत मात तन शृंगार, सुरपति राजे इन्दे अमृत मेघ बरसाई। पारजाती फूलनहार, करोड़ तेतीस रिहा गुदांई। तन पहनाए नर नरायण कल्कि अवतार, ब्रह्मा मुख रिहा उठाई। चारों कुंट वेख वखाणे केहड़ी कूटे होए रुशनाई। शब्द पंघूड़ा त्रैलोक रिहा झूट, गुरमुख विरला पाए सार। शंकर सरन रखाए। दिवस रैण उठ उठ वेखे नेत्र, प्रभ अबिनाशी केहड़ी थांएँ। जोती धारे अवल्लड़ा भेस, दिस किसे ना आए। संत मनी सिँघ लिख्या लेख, लिखी लिख्त ना कोए मिटाए। प्रभ अबिनाशी वाक भविख्त, निहकलंकी जोत जगाए। वेख वखाणे सिक्खी सिक्खत, हरि गोबिन्दे हरि हरि राए। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम कलि जामा पाए। जिस जन काया अन्दर जोत अधारी। विच संसार पावे सारी। शब्द उडारी पवण अस्वारी। वसे बाहर सच द्वारी। विच संसार करे खेल अपर अपारी। कलिजुग वहन्दी तिक्खी धार, मिटदी जाए चार यारी। चार कुंठी उडे शार, पंडत पांधयां आई हार। काशी अयुध्या प्राग राज, ग्रन्थी पन्थी होए पाजी। छुटड़ नार ना मिल्या कन्त सुहाग, शेख़ मुला वड वड गाज़ी। काया लग्गे वड वड पाप, पुरख अबिनाशी चढ़या चिट्टे ताजी। शब्द रखाए साची अवाज, लोकमात सच्चा हाज़ी। पंचम् जेठ चरन धरे रकाबा। काया काअबा जल दुआबा। वेख वखाणे सच ज़नाबा। अमृत ल्याए हयात आबा। विच लगाए कँवल नाभा। शब्द चलाए अज़ाब अज़ाबा। धरत मात साची दात, गुर चरन प्रीती सच सवाबा। लक्ख चुरासी अन्तिम लाभ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, संत

मनी सिँघ दित्ता वर, अन्तिम कलि चार वरन बुझाए तृष्ना आगा। जोत निरँजण मात जगाई। पुरी ब्रह्म मिली वधाई। सच धर्म प्रभ नींह रखाई। चारे मुखड़े उतरे दुखड़े, वेद पुरानां होए सहाई। हरिभगत सुहेले अन्तिम भुक्खड़े, देवे नाम दात वस्त सवाई। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाई। शिव शंकर ख़ुशी मनाई। पार्वती संग रलाई, सच सुरसती फूलन बरखा लोक ब्रह्मे लाई। इन्द्र इन्द्रासण सिँघ सिँघासण, आसन बासन पुरख अबिनाशन, स्वास स्वास करोड़ तेतीस गाई। जोत हुलारा मात पताल अकाशन, शब्द सवारा घट घट वासन, जै जैकार तिन्नां लोआं गण गंधरब रसना गाई। पंचम् बैठा शब्द अस्वारा पवण उडारां सत्तां दीपां वसे बाहर, जोती नूरा कर उज्जयारा। लोकमात होए सहाई, कलिजुग तेरा अन्त किनारा। संत मनी सिँघ तेरा बणया सच्चा लेख लिखारा। जन भगतां होए आप सहाई, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी जीआं जन्तां पुरख बिधाता। साधां संतां नाम ज्ञाता। दीन दुनियां हरि हरि बन्हया गुरमुख समाए जिउँ जल मीना। वेख वखाणे रूसा चीना। आपे जाणे मक्का मदीना। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सच ख़ुदाई नूर अलाही आप वखाणे जाणे मुहम्मदी दीना। जै जैकार होए त्रैलोए। मातलोकी हाहाकार सुणे पुकार ना कोए। पुरख अबिनाशी जामा धार, जोती नूरे होए। धरत मात तेरे काज संवार, दर दुआरे आण खलोए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, संत मनी सिँघ दित्ता वर, एका एक जगत टेक, वरन गोत रहे ना कोए। संत मनी सिँघ कलम चलाई। एका रक्खी नर हरि हरि नर सच्ची सरनाई। पुरख अबिनाशी किरपा कर, आत्म जोती सच जगाई। शब्द नाम सच्चा वर, दर घर साचे गया पाई। जगत अंदेसा चुकया डर, लेखा लिखे हरि रघुराई। डेरा लाया सुख सहिज समाया, अनन्दपुर भाणे साचे रिहा समाई। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वर, चरन छुहावणा भाग लगावणा सभनीं थाँईं। संत मनी सिँघ कलम चलाउँदा। राजे राणे दे मति समझाउँदा। गऊ ग़रीब निमाणे गले लगाणे, निहकलंकी डंक वजाउँदा। अन्त होए बेमुहाणे, तख्त ताज ना रहे, शब्द लेख लिख्त भेज साचा हुक्म सुणाउँदा। आत्म अन्धे जूठे झूठे अन्न्हे काणे, चरन ध्यान ना कोई लगाउँदा। संत मनी सिँघ लेख लिखाउँदा। हुक्म चलाए भरम भुलाणे, प्रभ अबिनाशी कन्त ध्याउँदा। निहकलंकी पहरे बाणे, तख्तों लाहे राजे राणे, जगे जोत इक्क भगवाने, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, थान थनंतर आदि अन्तर जुगा जुगन्तर बणाए बणतर, जिस धाम चरन छुहाउँदा। संत मनी सिँघ लिख्त लिखाई,। पुरी अनन्द मिले वड्याई। घनक पुर वासी साची जोत दए जगाई। प्रगट होए शाहो शाबाशी, चरन कँवल दए छुहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वर,

लक्ख चुरासी जाए हर, गुरमुख साचे संत जनां साची बख्शी चरन सरन सरनाई। पुरी अनन्द हरि चरन टिकाउणा। लिख्या लेख पूर कराउणा। राज प्राग वेख वखाउणा। पंडत कांशी आप उठाउणा। अयुध्या भाग हरि जी लाउणा। वेद पुरानां पकड़े वाग, शब्द हुलारा एका लाउणा। आपे धोवे बेमुखां दाग़, बाती दीपक इक्क जगाउणा। मिलना मेल सहिज सुख भाग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि जल थल वेख वखाउणा। भारत खण्ड वेख वखाण। प्रभ अबिनाशी जाणी जाण। नौवां खण्डां करे ध्यान। दर दर बैठा पाए वंडां, ना कोई जाणे चतुर सुजान। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, आपे देवे सच्चा वर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ खण्ड हरि भाग लगाउणा। कर कर साची वंड, मस्तक टीका शब्द निशाना मात लगाउणा। नाम सच्ची करे वंड चार कुन्ट, सोहँ सगला साथ निभाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अकथ्थना अकथ्थ सगला साथ साची गाथ शब्द नाद चार कुन्टी दहि दिशा अन्तिम अन्त इक्क वजाउणा। अस्सू दस दहि दिशे, प्रभ अबिनाशी जाए दस्स। आप कराए सच हिस्से, धुर दरगाहों आए नस्स। बेमुखां जीआं मूल ना दिसे, जन भगतां आत्म तीर मारे कस। कलिजुग माया लाहे विसे, सृष्ट सबाई जाए वस। झूठी चक्की पीसण पीसे, गुरमुखां राह साचा जाए दस्स। दर दुआरे काया महल्ल मुनारे पुरख अबिनाशी दिसे, गुरमुख साचा संग रलाए हस्स। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बहाए दर बणाए नाम वणजारे भेख भिखारे। नाम रंग साची बोली। गुरमुख साचा प्रभ शब्द चढ़ाए साची डोली। दर घर साची मंग, चरन प्रीती घोल घोली। होए सहाई अंग संग, दासन दास गोल गोली। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरे अन्तिम अन्त, इक्क व्याहे हँकारी गोली। गोली हँकार रच्चया काज। बेमुखां पापां देवे झूठा दाज। गुरमुखां मिटाए तृष्ना भुक्ख, माझे बैठ संवारे काज। आत्म उपजाए साचे सुख, संत सुहेला रक्खे लाज। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, उज्जल कराए मात मुख, शब्द पहनाए साचा ताज। जोती जामा हरि निरँकार। नामा रामा विच संसार। शब्द दमामा इक्क अपार। चार कुन्टां हरि सुनार। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात जोत धर, करे खेल अपर अपार। पुरख अबिनाशी दया कमाई। लोकमात सच्ची प्रकाशी, वीह सौ बिक्रमी लेख लिखाई। प्रगट होए घनक पुर वासी, जम की फाँसी गलों कटाई। जन भगतां लाहे मन उदासी, निज घर वासी दीपक जोती इक्क जगाई। रसन चलाए शब्द स्वासी। वेख वखाणे मदिरा मासी। ना कोई जाणे पंडत कांशी। ज्ञान गीता प्रभ बिधाता, खाणी बाणी वेद पुरानी, कुरान अंज़ीली अंज़ील कुरानी ना किसे पछाणी। जोत मात लग्गी तीली, गगन पताली छत्त नीली कलिजुग मिटे अन्धेरी राती। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, जन भगतां देवे आत्म वर, मिले

मेल कन्त सुहेले साचे वेले, आपे गुर आपे चेले, अचरज़ खेल पारब्रह्म कलि खेले, वेख वखाणे जातां पातां, वीह सौ बिक्रमी खेल रचाई। एका घर वज्जी वधाई। पुरी घनक होई रुशनाई। शब्द वजाए साचा डंक, राउ रंकां रिहा सुणाई। जोती नूरा लाए तनक, गुरमुख साचे लए जगाई। आप सुहाए द्वार बंक, काया मन्दिर आसण लाई। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात मार झात, कलिजुग वेख अन्धेरी रात, जोती जोत नर नरायण, शब्दी चोला जोती पाई। निहकलंक नर नरायण रसना किसे ना सके कहण, ना कोई वेखे नेत्र नैण, लोकमात जोत जगाई। लोकमात होया उज्जयारा। पंचम् जेठ दिवस विचारा। पुरख अबिनाशी धरत मात सुणे पुकारा। लक्ख चुरासी देवे फांसी, गुरमुखां करे बन्द ख़लासी, तन कराए शब्द शृंगारा। मानस देही करे रासी, शब्द चलाए स्वास स्वासी, सोहँ खण्डा हथ्थ दो धारा। तिन्नां लोआं एका डण्डा, नौ खण्ड पृथ्मी पाए वंडा, कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढा, मानस देही आत्म रंडा, धरे जोत हरि संसारा। चार कुन्ट चल्ले चण्ड प्रचण्डा, आप कराए खण्ड खण्डा। बेमुखां हरि जी मारे डण्डा, निहकलंक धर अवतार मेट मिटाए हरि जी पखण्डा, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर लए अवतारा। लोकमात हरि जोत जगाई। तिन्नां लोकां वज्जी वधाई। धरत मात ख़ुशी मनाई। कलिजुग तेरी अन्तिम वेल, फल ना लग्गे किते राई। लक्ख चुरासी हरि पाए धर्म राए दी जेल्ह, ना होए कोई सहाई। सदा सदा वसे रंग नवेल, वेख वखानण हरि दिस ना आई। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, आपणा भाणा साचा राणा, रिहा जगत चलाई। कलिजुग तेरी अन्तिम वार। जीव जन्त होए ख्वार। मन्दिर मट्ठ हाहाकार। गुरदुआरे अन्दर विषे विकार। बेमुखां आत्म वज्जा जन्दर, भरया तन इक्क हँकार। काया अन्धेरी डूंघी कुन्दर, डूंघे वहिण डुब्बा संसार। जोगी भुल्ले गोरख मच्छन्दर, कोई ना पाए कलिजुग सार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, प्रगट होए चवीआं अवतार। लोकमात हरि जामा पाया। गुरमुखां साचा संग रलाया। शब्द घोड़े तंग कसाया। जन भगतां सहाई अंग संग, लोकमात डेरा लाया। गऊ ग़रीब निमाणयां कटे भुक्ख नंग, राजे राणयां शाह सुल्तानयां, तख्त ताज दए रुलाया। लक्ख चुरासी बेमुहानयां, अन्तिम भुन्ने जिउँ भठयाले दाणयां, शब्द तीर चार कुन्ट वहीर, किसे हथ्थ ना आउणा नीर, करे खेल जगत महानयां। बेमुखां लथ्थे अन्तिम चीर, भैणां छड्डण सच्चे वीर, बालक मिले ना माता सीर, मेट मिटाए औलीए पीर फ़कीर शाह दस्तगीर, चले चलाए आपणे भाणयां। जन भगतां बन्न्हे साची बीड़, हउमे कढ्ढे विच्चों पीड़, देवे नाम गुण निधानयां। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, वाक भविख्त

साची लिख्त पूर कराए, गुर गोबिन्द लिखाए विच जहानयां। गुर गोबिन्द बण लिखारा। लिख्या लेख अपर अपारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। करे खेल हरि निरँकारा। जोती वेस माझे देस, चार कुन्ट कराए हाहाकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत धर, प्रगट होए विच संसारा। गुर गोबिन्द लिख्त लिखाई। अठवंजा पैंठ साखी, मन वेख वखाणे सुरत मति दे समझाई। किलथपुर वासी शब्द स्वासी, साचा हवण जोती पवण अवण गवण रिहा कराई। धारे भेख जिउँ बल बावन, बेमुख जीवां रिहा भुलाई। गुरमुखां उत्ते बरखे सवण, जगत तृष्ना रिहा भुक्ख गंवाई। निहकलंक नरायण नर, कलि जामा पाया, जोत सरूपी खेल रचाया, शब्द सरूपी डंक वजाया, चार कुन्ट दहि दिश दिस किसे ना आई।