पुस्तकालयभाग ४

१८ अस्सू २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल अमृतसर दरबार विच

राज घाट नर निरँकारा। अस्सू तिन्न, पूर्ब कर विचारा। नौ अठारां गिण गिण, करे खेल जोती मेल मात अपर अपारा। धर्म राए दी कटे जेल्ह, गुरमुख बणाए साचे चेल, रंगे रंग नाम अपारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, जगत रीती काया करे पतित पुनीती, सतिजुग बन्न्हाए साची धारा, नौ अठारां लेख लिखाया। प्रभ अबिनाशी भेव खुल्हाया। गुरमुख साचे साची सेव लगाया। वड वड दाता मेहरबान, देवी देव पुरी इन्द्र, हरि मृगिन्द फूनन सेजा हरि तख्त सुहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अस्सू तिन्न लोकमात भिन्न, दिवस विचार गिण, करोड़ तेतीसा लेख लिखाया। अठारां नौ नौं अठारां। साची पुरी सच विहारा। इक्क प्रीती हरि चरन जुड़ी, अमृत बख्शे साची धारा। मात देवे चरन धूढ़ी, अन्त मेल शब्द हुलारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां दिसे पार किनारा। पार किनार हरि वखाए। शब्द धार इक्क रखाए। पूर्ब कर्म विचार, मानस देही लेखे लाए। चरन सरन जन जाए बलिहार, भाणा मन्नणा बेड़ा बन्न्हणा हुक्म सुणाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां बिरध बाल जवान अञ्याणयां , नौ अठारां अठारां नौ लेखे लाए। नौ अठारां गर्भ वास। प्रभ अमृत बरसे साची धारा, पवण देवे सच स्वास। नूरी जोत कर अकार, काया मण्डल पावे रास। मात बख्शे बत्ती धार, माता सास ग्रास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन होए दासन दास। गुरमुखां हरि अन्त जगाए। शब्द सुनेहड़ा दर पुजाए। लक्ख चुरासी चुक्के गेड़ा, सतारां हाढ़ लड़ फड़ाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काया मन्दिर किला कोट गढ़्ह, पंजां चोरां लए फड़, शब्द डोर नाल बंधाए। सच फ़रमाण हरि

सुणाउणा। धुर दी बान भगत भगवान मेल मिलाउणा। सच धर्म जगत निशाना इक्क चलाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, पिछला घाट नेड़े वाट पूर कराउणा। घर घर मन्दिर , काया अन्दर वसे गुर गोपाल। गुरमुख विरला खोल्हे जन्दर, मिले मेल पुरख दयाल। लक्ख चुरासी बाहर भौंदे बन्दर, हथ्थ ना आए इक्क अनमुल्लड़ा लाल। काया अन्धेरी डूंघी कन्दर, अमृत भरया साचा ताल। गुरमुख साचे संत जन विरले नहावण, मारन साची छाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोती नूर कर, सच घर दीपक देवे बाल। दीपक जोती कर उज्जयार। गुरमुख साचे माणक मोती, शब्द कराए तन शृंगार। कलिजुग जाए मैल धोती, फूलन बरखा दर द्वार। आप उठाए काया सोती, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन मंगे चोली रंगे हरि द्वार। सदा सदा देवे नाम जगत अनमुल्ला। जीव निमाणा दर आए भुल्ला। तन पहनाए शब्द बाणा, भाग लगाए काया कुला। एका धाम वखाए राजा राणा, दर दुआरा साचा खुल्हा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेख वखाणे सर्ब कुछ, गुरमुख पूरे तोल मात तोला। तोले मात जगत वणजारा। आत्म बोले शब्द जैकारा। वसे काया चोले, जोती नूर कर अकारा। गुरमुख बहाए साचे डोले, चरन प्रीती घोल घोले, खिच ल्याए चरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे जगत पछाणे , गुरमुखां जाणे मात सारा। सुरत नाद नाद धुनी। मूर्त अकाल विच ब्रह्माद, वड गुण गुणी। अन्त आदि पुरख अबिनाशी लाध, मानस देही छाणी पुणी। देवे शब्द साची दाद, सच पुकार हरि दातार घर साचे सुणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख आत्म विच मात साची चुणी। राग रंग रंगीला माधव माध, ना कोई वखाणे सूहा चिट्टा लाल काला पीला। एका रंग आदि जुगादि, जोती नूरी साचा तीला। लग्गा रहे खण्ड ब्रह्मण्ड विच ब्रह्माद, नाम निधान भगत भगवाना अमृत आत्म रसन स्वाद। शब्द तीर बज़र कपाटी चीर, देवे साचा सीर, शब्द धुनी साचा नाद। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गुर हरि नरायण रसन आराध। रसना गाओ गुण गुणवन्ती। दर घर साचे सोभा पाओ, मिले मेल हरि भगवन्ती। काया रंगण इक्क चढ़ाओ, पूरन काजे साचे संते। नाम भबूती तन लगाओ, मात बणाए साचे संते। शब्द माणो ठंडी छाउँ, हरि सहारा साचे कन्ते। आपे पिता आपे माओ, वेस अनेक आदिन अन्ते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भेखाधारी हरि निरँकारी दर भिखारी, तिन्नां लोआं पावे सारी, मंगे एका वारी, वेख वखाणे लक्ख चुरासी जीव जन्ते। जीव जन्त साध संत भगत भगवन्त बणाए बणत, रसना जिह्वा हरि शब्द मेवा, कौस्तक मणीआं मस्तक थेवा, मिले पुरख अबिनाशी घट घट वासी, लक्ख चुरासी वेख वखाणे पंडत काशी। गुरमुखां नूरा जोती दासी। सर्बकला भरपूरा, शब्द तूरा हाज़र हज़ूरा, अन्तिम अन्ता करे बन्द ख़लासी। मानस

जन्म कराए रासी। दुरमति मैल अट्ठ सट्ठ रही फैल, ना कोई गुर ना कोई चेल, वेख वखाणे घर घर घर, धर्म राए दी पाए जेल्ह। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पारब्रह्म लोकमात शाहो शाबाशी, अचरज किया खेल। अचरज खेल भ्राती, मेला हरि सज्जण सुहेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे गुर आपे चेला। पीर दस्तगीर शाह फ़कीर नेरन नेर वेख वखाणे, सर्ब कुछ जाणे जीव जन्त अन्तिम वेला। सच धाम अस्थूल। धरत मात प्यारी, गुरमुख साचे उपजाए सच्चे फूल। आत्म जोत कर उज्जयारी, भेव चुकाए कन्त कन्तूहल। हउमे मारे हँकारी, गुरमुख ना जाए मात भूल। करे खेल कलिजुग अन्तिम वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द पंघूड़ा लैणा झूल। अन्तिम कलि नर हरि कराया। जगत नाम कलिजुग वखाया। लक्ख चुरासी किसे ना दिसे हड्ड पिंजर, अन्तिम ख़ाकी ख़ाक मिलाया। पल्ले बन्न्हे ना कोई नाम, दाता राम शाम मनों भुलाया। अमृत पीवे ना कोई जाम, आत्म विख रसना तृख विकार वधाया। गुरमुख साचा साची मंगे भिक्ख, देवे दान दात साढे तिन्न हथ्थ सीं रखाया। वेले अन्तिम पुच्छे वात, पहली अस्सू बणत बणाया। बणे हरि पित मात, सतारां हाढ़ी दिवस सुहाया। मिटे अन्ध अन्धेरी रात, नौ अठारां लेखा पूर कराया। साची बख्शे इक्क दात मार झात, बारां बारां लेख लिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, त्रैलोकी नाथ सगला साथ, शब्द चढ़ाए साचे राथ, पहली अस्सू सतारां हाढ़ी गर्भवास रोग गंवाया। पहली सति सति सति सतारां। खुल्हे नर हरि नौ अठारां। दर दरवेशा देवी देव, वेख वखाणे संग मुहम्मद चार यारां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात पूर्ब कर्म गुरसिक्खां विचारा। सतारां हाढ़ करे लेखा। गुरमुखां चुक्के भरम भुलेखा। लिख्त लेख लेखणी लगाए साची मेखा। नेत्र नैण दर साचे पेखा। खुल्हाए भेव नौ अठारां वेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नूरी जामा जोती वेसा। अकाल इक्क दयाल दूजा, तीजे सुरत संभाल। चौथे घर वखाए साचे लाल। पंचम् चले नाल नाल। छेवें देवे शब्द दुशाला, सतवें सति पुरखां चरन प्रीती निभे नाल। अठवें अट्ठ तन विच पावे शब्द जाल। नावें नौ दर काया घर, शब्द नाम जूठी चाम रक्खे काल। दसवीं दिशे आया हिस्से, पुरख अबिनाशी गुर गोबिन्दा वड मृगिन्दा, सुरती सुरत संभाल। दस इक्क ग्यारां शब्द उडारां पुरीआं लोआं खण्डां ब्रह्मण्डां वरभण्डा कर त्यार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ग्यारां कत्ते पाड़ नीली छत्ते कर अकार शब्द जणाए लेख लिखाए, तट्ट ब्यासा होणा ख़बरदार। कमलापात चरन नात बंधाए कल। गुरमुख जगाए सोए आप, हरि सहिज सुख दात मात अन्तिम पुछे गुरमुख वात, दरस दिखाए चरन बहाए, दया दयाल कर। मिटाए जात पात, कलिजुग अन्धेरी रात, बैठ इक्क इकांत, भरम चुकाए रोग सोग चिन्त मिटाए निज आत्म वास कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

एका शब्द संत सुहागी सदा सुहेला, जप स्वास स्वासी नर। नर नर नरायण नर, नर ध्याए है। एक एक देवे कर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार पुरख अबिनाशी घट घट वास कराए है। एका खुल्हाए दर, चार वरन चुकाए डर, दरस दिखाए साचा हरि, कर जोत मात प्रकाश है। चरन द्वार हरि बणाए सच सर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म करे कलि रास है। रासन रास रासे दासन दास दासे, पुरख अगम्म अबिनाशा शब्द चलाए रसन स्वास है। जोत प्रकाशा, मात पताल अकाशा, नूरी नूरा शब्दी रासा, खेल अपर अपार है। लक्ख चुरासी करे अन्त नासा, धर्म राए घर घर दर दर वेख तमाशा, मारे मार कर ख्वार निरँकार है। मेट मिटाए मदिरा मासा, इक्क जपाए शब्द स्वासा, सोहँ चलाए मात साची कल धार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तट्ट ब्यासा पावे तेरी सच्ची सार है। तट्ट ब्यास अन्त कलि अन्त, अन्त होणा जग नास है। वेख वेख साध संत, माया पाए हरि बेअन्त, जंगल प्रभास है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जोत मात करे सति प्रकाश है। जोत प्रकाश प्रगट हरि राए। घनक पुर वास मण्डल रास जोत सवाए वेख वखाणे आस पास, पुरख अबिनाश सुख सहिज समाए है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ग्यारां कत्तक लिख्त लेख, आपणी आप लिखाए है। ग्यारां कत्तक लेख लिखाउणा। सतिसंग ब्यासा आत्म पड़दा खोल्ह, प्रभ अबिनाशी भेव चुकाउणा। काया मन्दिर वज्जे एका ढोल, धुन अनादां अनन्त रखाउणा। अट्ठे पहर करे कलोल, दूई द्वैती भेव चुकाउणा। एका शब्द जगत अनमोल, पंचां जिस डोर बंधाना। पुरख अबिनाशी तोले पूरे तोल, वाध घाट ना कोई रखाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, दूसर कोई विच मात ना आउणा। हरि गुर जिस बणत बणाई। बूंद रक्त जिस देह उपजाई। मात कुक्ख नौ अठारां मात छुहाई। प्रभ अबिनाशी घट घट वासी मानस देही बणत बणाई। बणी बणत गर्भवास। महिंमा अगणत, जिस दीआ जीव स्वास। ना कोई साध ना कोई संत, एका कन्त सद रक्खे विच वास। बाहर आया सच जपाया, कलिजुग माती सुंञा वेहड़ा, सिंमल रुक्खा विच प्रभास। विच प्रभास जगत अखाड़ा। बणी बणत बहत्तर नाड़ा। लहू मिझ काया सिंज, बणया गारा गाहड़ा। काया कुठाली रही रिज्झ, शब्द चले साचा ताड़ा। झिरे झिरना निज्झर निज, लग्गी अग्न तत्ती हाढ़ा। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम आपणा खेल कर, बेमुख जीआं व्याहे लाड़ी मौत झूठा लाड़ा। पूरा गुर ना मिल्या कोए। जूनी भरमे जगत कुकर्मे, दुरमति मैल ना कोई धोए। मरे जन्मे जन्मे मरे, मानस देही मात हरे, ना होए सहाए कोए। जोती जोत सरूप हरि, आवण जावण खेल रचाए, अगला पिछला लेख लिखाए, त्रै भवण सूझ ना जाणे कोए। पिछला जामा सूकर जाण। विष्टा मुख अन्ध अंध्यान। अट्ठे पहर नेत्र दुःख, नैण मूँध मूँध मूंँधान। जोती जोत

सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त करे पछाण। गुर कसाई तेरा बणया। सिर छुरी चलाई, वज्जा तीर अणीआ। नेत्र नीर मुख दुहाई, ना कोई सहाई जगत घनईआ। झूठी देह मात तजाई, दूजा ताणा हरि जी तणया।

११ कत्तक २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल माता बिशन कौर दे गृह

हरि नर भेख अवल्लड़ा, चले चाल निराली। नूर जोती इक्क इकल्लड़ा, चारों कन्नीआं रक्खे ख़ाली। सच दुआरा एका धाम मलड़ा, शब्द रक्खे भण्डारा आत्म जोती नूरी पलड़ा, कल्गीधर नर निरँकारा। गुरमुख आत्म दर दुआरे अग्गे खल्हड़ा, दीपक जोती कर उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, चार वरन इक्क खुल्हाए सच्चा दर दुआरा। दर दुआरा देवे खोल्ह। सोहँ शब्द वजाए चार कुन्ट एका ढोल। आप उठाए राउ रंक शाह सुल्तान, विच जहान तोले पूरे तोले। जन भगत लगाए आत्म तनक, दस्म दुआरी प्रभ खोल्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, वडा शाहो हरि हरि भूप, शब्द सरूपी रिहा बोल। शब्द सरूपी हरि हुलारा। चार कुन्टां इक्क जैकारा। सोहँ शब्द सतिजुग साचे तेरी साची धारा। आदि अन्त जुगा जुगन्त, करे खेल जन भगत मेल, देवे दरस अगम्म अपारा। आत्म जोती जगे बिन बाती तेल, निर्मल शब्द पवण हुलारा। दिवस रैण ना देवे सवण, वेख वखाणे अवण गवण त्रै भवन, नूरी जोत कर उज्जयारा। धारे भेख जिउँ बल बवन, भगतन मंगे इक्क दुआरा। कवण सवण हरि जोती रवण, एका धार विच संसारा। विच संसार शब्द अपार, खण्डा दो धारा। प्रगट जोत हरि निरँकार विच संसार पावे सार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। नर नरायण हरि जगदीश है। शब्द चलाए एका चक्की, सृष्ट सबाई रही पीस है। धर्म राए दर तेरे जाए धक्की, लेखा चुक्के लक्ख चुरासी बीस इकीस है। अन्तिम कलिजुग बेमुखां खेती पक्की, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त करे नर हरि सच्चा जगदीश है। एका जोती शब्द जैकारा। प्रगट होए नर निरँकारा। साचा देवे माण ताण, गुरमुखां विच संसारा। शब्द उठाए खण्डा दो धारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। कलिजुग काला वेस, दर दरवेश हरि। लोकमात धर अवल्लड़ा भेस वेस कर। भुले नर नरेश खुल्हे केस, द्वार ना कोई जाणे पंडत ब्रह्मण, वेद पुरान गीता ज्ञान, अठारां ध्याए खाणी बाणी कुरान अंज़ील अंज़ील कुरानी सारे रहे भुलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात हरि जोत प्रगटाए। हरि साचे जोत जगाईआ। चार कुन्ट पए दुहाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वर, विच मात दे आईआ। प्रभ अबिनाशी सोलां

करे तन शृंगार, लक्ख चुरासी गई हार, शब्द बन्न्हे साची धार, सोहँ डण्डा हथ्थ उठाईआ। बेमुखां वेख विचार, साधां संतां पावे सार हरि निरँकार, देवे दात नाम सच्ची दवाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम कलि जोत धर, कर कर वेस माझे देस खुल्हड़े केस राज राजान शाह सुल्तान अन्तिम कलि मेट मिटाईआ। सच्चा हरि राज राजाना। प्रगट होए शाह सुल्ताना। फड़ फड़ मारे बेईमाना। शब्द खण्डा हथ्थ उठाया, जोत सरूपी नौजवाना। वडा शाहो हरि भूपी, इक्क रखाए जगत तराना। सृष्ट सबाई होई अन्ध कूपी, भुल्लया नाम इक्क गुण निधाना। प्रगट होए सति सरूपी, जगे जोत इक्क महाना। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, वड दाता सूरबीर बली बलवाना। वड दाता सूर हरि बलकारया। जामा धारे विच संसार, कलिजुग अन्तिम वारया। आप उठाए सोए भगत साध संत, लिखाए लेख लिख्त अपर अपारया। सोहँ शब्द वाक भविख्त, सतिजुग करे तेरी उज्जयारया। महाराज शेर सिँघ भेखधारी वड बलकारी, साचा भेव चुका रिहा। मेट हँकारी खण्डा दो धारी, मिटाए चार यारी, सच देवे इक्क सरदारी, किल्हे लाल मार छाल, शब्द देवे इक्क दुशाल, लोकमात मार झात मिटाए अन्धेरी रात, शब्द पाए गुरसिख तेरी झोली साची दात, ना कोई पुछे ज़ात पात, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नर अवतारी। कलिजुग काला वेस काली शाही है। हरि प्रगट होए माझे देस, लक्ख चुरासी पाए फाही है। पकड़ ल्याए नर नरेश, दोवें बन्न्हे बाहीं है। किसे ना चले अग्गे पेश, चार कुन्टां देण दुहाई है। जोती धरया हरि जी भेस, वेख वखाणे थांउँ थाँईं है। कलिजुग मिटाए रेख, सतिजुग दए वड्याई है। आप मिटाऐ औलीए पीर शेख़, गुरमुखां मस्तक तिलक लगाई है। आत्म बैठा दर दरवेश, साची जोत करे रुशनाई है। किसे हथ्थ ना आए ब्रह्मा महेष गणेश, एका जोती नूर नुरानी शाह सुल्तानी, आवण जावण खेल रचाई है। जुगा जुगन्त चलाए साची बाणी दो जहानी, जन भगतां दए वड्याई है। सृष्ट सबाई अन्तिम आई हानी, शब्द वज्जे तीर नाता तुट्टे भैणां भाई है। बेमुखां प्रभ फड़ फड़ कुट्ठे, रसना तीर एका छुट्टे, राज राजाना ना सके कोई छुडाई है। कलिजुग जड़्ह आपे पुट्टे, जीवां जन्तां भाग निखुट्टे, मस्तक लग्गी जूठी झूठी छाही है। गुरमुखां देवे शब्द झूटे, सतिजुग लगाए साचे बूटे, तन शृंगार हरि विचार, सोलां तणीआं चोली पाई है। आप बणाए दर घर साचे गोले, जन भगत उठाए, काया डोली आत्म पड़दा रिहा खोल्ही, शब्द सरूपी आत्म बोली, देवे दात नाम सच्ची वड्याई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लोकमात मार झात, गुरमुख बणाए सच बरात, लाड़ी मौत लक्ख चुरासी बणाए नात, चौथे जुग चौथी वार एका गेड़ा दए दवाई है। चौथे जुग एका गेड़ा। पुरख अबिनाशी घट घट वासी घनकपुर

वासी, आप मिटाए झूठा झेड़ा। धर्म राए दर करे दासी मदिरा मासी, किसे ना दिसे काया नगर खेड़ा। मौत लाड़ी खिड़ खिड़ हस्से, राह एका दस्से, अठाई कुण्डा खुल्हा वेहड़ा। झूठी फाही बेमुख जीव फसे, ना कोई करे निबेड़ा। गुरमुखां हरि हिरदे वसे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे बन्न्हे मात बेड़ा। ओअँ अकार अकार अकारा। शब्द पवण अस्वार, पुरख अपार साची धार, त्रै लोआं पावे सारा। वेख वखाणे दिवस रात, अट्ठे पहर मार झात, बारां मास घर घर वास, ना कोई जाणे थित्त वारा। प्रगट जोत घनकपुर वास, पुरख अबिनाश शाहो शाबाश, चलाए शब्द अपर अपारा। मेल मिलाए तट्ट ब्यास, रसना गाए स्वास स्वास, मिल्या कन्त हरि प्यारा। निज आत्म होया सच्चा दास, काया जोती जगी प्रभास, अन्ध कूप सति सरूप जोत उज्जयारा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ सावण पतित पावन, शब्द दित्ती साची धारा। शब्द पाया हरि द्वार। मिल्या मेल हरि निरँकार। लोकमाती कर खेल, शब्द चलौणा तिक्खी धार। आपे गुर आपे चेल, करे कराए आपणी कार। संत सहाई सज्जण सुहेल, जुगा जगंती वारो वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि पुरख अपरम्पर स्वामी, सदा सदा सदा निहकामी, करे खेल अपर अपार। होया मेल हरि बनवार। चुक्कया भेव दस्म दुआर। जगत लग्गी साची सेव, शब्द वरतौणा विच संसार। अमृत मेव साचा फल दर घर साचे पाउणा, लग्गे फल काया डार। गुरमुख सोया मात जगाउणा, शब्द फुंकारा देणा मार। निज आत्म वास इक्क रखाउणा, शब्द घोड़े रास उठाउणा, जोती पवण मसाण जगाउणा, सति सरूपी दरस दिखाउणा, आपे अन्दर आपे बाहर। दर घर साचा इक्क वखाउणा, फड़ फड़ बाहों राहे पाउणा, काया मन्दिर दीप जगाउणा, शब्द सुणाउणा एका धार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लोकमात जोत धर, वेले अन्त भगत भगवन्त पाए साची सार। पाए साची सार, सुरत संभालीआ। दीआ शब्द अधार, आत्म जगी जोत निरालीआ। लोकमात होया उज्जयार, साची घालण एका घालीआ। दूजे दर ना बणना भिखार, मग्गया एका वर बण सवालीआ। मिल्या शब्द अपर अपार, मस्तक चढ़या रंग गुलाल गुलालीआ। जगी जोत मन्दिर उज्जयार, मिटे अन्धेरी रैण घटा कालीआ। दर घर साचे कन्त संत सुहेले आत्म सेजा एका धाम इक्ट्ठे बहिण, चले चाल जगत निरालीआ। इक्क दूजे दे सज्जण साक सैण, इक्क गुर इक्क बनवालीआ। अन्तिम मेल मिलावा साचा दाअवा जिउँ भाई भैण, राह दस्से इक्क सुखालीआ। कलिजुग चुकाए लहिण देण, प्रभ सूसा लाहे कालीआ। गुरमुख साचे संत जन दर घर साचे हो इक्ट्ठे बहिण, किरपा करे देवे वरे भण्डारे भरे, प्रभ अबिनाशी मस्तक गगन दीपक जोती धरे साची थालीआ। हरि का धाम अगम्म, जोत जगांयदा। हरि का धाम अगम्म, शब्द पवण संग रलांयदा। हरि का धाम अगम्म, रूप रंग ना कोए जणांयदा। हरि

का रूप अगम्म, कोई दम ना मुल्ल चुकांयदा। हरि का रूप अगम्म, काया मन्दिर अन्दर नज़री आंयदा। हरि का धाम अगम्म, नीर सीर छम्म छम्म ना कोई वहांयदा। हरि का रूप अगम्म, दूत जम कोई ना दिस आंयदा। हरि का धाम अगम्म, कोई ना जाणे प्रभ का कम्म, केहड़ी बणत बणांयदा। हरि का धाम अगम्म, तिन्नां लोआं बैठा धार बन्न, एका जाल चारों कुन्ट रखांयदा। एका शब्द सुणाए कन्न, राग रंग दिस किसे ना आंयदा। हरि का धाम अगम्म, जोती जोत सरूप हरि, एका जोती साचा नूरा वड भरपूरा, सदा सदा डगमगांयदा। हरि का धाम अटल, अगम्म अथाह है। हरि का धाम अटल, ना कोई जाणे अज्ज कि कल्ल, ना किसे दम वसाह है। लक्ख चुरासी आप भुलाई, ख़ाक रुलाई कर वल छल, एका एक वखाए सच्चा आपणा नाउँ है। गुरमुख जगाए थांउँ थाँईं पकड़े बाहीं, होए सहाई जिउँ बालक माता माउँ है। चरन दुआरे सच घर बाहरे विच संसारे कलिजुग तेरी अन्तिम वारे, देवे ठंडी छाउँ है। प्रभ अबिनाशी जामा धारे घट घट वासी, मेट मिटाए मदिरा मासी, दर दर घर घर उडदे काउँ है। धर्म राए दर देवे फाँसी, पंडत पांधे बैठे कांशी, ना लेवे अन्त कोई छुडाई है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम जोत ना कोई वरन ना कोई गोत, गुरमुखां दुरमति मैल रिहा धोत, लोकमात करे रुशनाई है। लोकमात करे रुशनाईआ। कलिजुग तेरी अन्तिम वार घनकपुर वासी जोत मात जगाईआ। जन भगतां मेल हरि सज्जण सुहेल, शब्द डोरी काया नाल बंधाईआ। कलिजुग तेरी अन्ध घोरी, चारों कुन्ट लग्गी चोरी, प्रभ अबिनाशी घट घट वासी गुरमुख साचे तेरी आत्म जोत जगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि शब्द चलाए साचा हल्ल, कलिजुग सतिजुग दोवें बैल बणाईआ। कलिजुग सतिजुग आए दुआरे। दोए जोड़ करन निमस्कारे। कलिजुग रो रो धाहां मारे। प्रभ अबिनाशी तुट्टी जोड़, लक्ख चुरासी होए ख्वारे। निहकलंकी वज्जा डंक, पंचम् जेठ चढ़े शब्द घोड़े। आप मिटाए मदिरा मासी, जोती जोत सरूप हरि, सतिजुग साचे देवे वर, मंगण आया साचे घर, सूरा जोध जोधा आत्म बोधा, बोध अगाधा आत्म साधा, विच ब्रह्मादा शब्द अनादा, घनक पुर वासी सतिजुग साचे हो त्यार। सोलां कलीआं कर तन शृंगार। गुरमुख साचे संत जनां मेल मिलाउणे शब्द डोर बंधाउणे, चार कुन्ट दहि दिश वारो वार। प्रभ अबिनाशी हथ्थ फड़ाउणे, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। साचे धाम प्रभ आप बहाउणे, लक्ख चुरासी गेड़ निवार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिजुग साचे माण दवाए, लोकमात जन्म दवाए, मिले वड्याई विच संसार। सतिजुग साचा मात धरांयदा। शब्द देवे साची दात, सोहँ झोली हरि भरांयदा। चार वरन इक्क बरात, शब्द लाड़ा संग रखांयदा। कलिजुग तेरी मिटे अन्धेरी रात, सतारां हाढ़ी पिछा अगाड़ी हरि लिखांयदा। चारों कुन्ट शब्द बणाए वाड़ी, महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि आपणी आप रखांयदा। शब्द वाड़ देवे कर। जगत झूठा चुक्के डर। सतारां हाढ़ देवे वर। नौ अठारां बारां धर। मानस देही हरिभगत स्नेही आसा मनसा पूर कर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी बन्द ख़लासी आवण जाण जाण आवण पतित पावन भेख बावन रामा रावण, वेस दरवेस इक्क कर। गुर का धाम गुर गुर देवा। पूरन होए काम, मन तन रसना जो जन करे सेवा। तिन्न सौ सठ हाडी बहत्तर नाड़ी काया चाम, लग्गे फल अमृत साचा मेवा। कोई ना लग्गे घर साचे दाम, मस्तक बणया वड धन धनईआ लाउणा कौस्तक थेवा। तीर चलाउणा एका अणीआ, रसना खिच्च कमान साची जिह्वा। सतिजुग साचे जगत रखवाली, भगत कृपाल भेव चुकाउणा, लेख लिखाया हरिद्वार पहली हाढ़ हरि कर्म कमाया। बहत्तर नाड़ी जोती जोत गुरसिक्खां दे समाया। वेख वखाणे जंगल काया मन्दिर डूंघी कन्दर जंगल जूह उजाड़ पहाड़ उचे टिल्ले सर्ब रहाया। रसना तीर चलाया खिच्च कमान, साचे चिले भेव अभेव ना कोई रखाया। जोती जोत सरूप हरि, शब्द विचोला इक्क रखाया। शब्द विचोला मात बणाया सोहँ नाम इक्क अमोला, पूरे तोल हरि जी तोला, गुरमुख साचे झोली पाया। लग्गा भाग काया डाला, दर घर साचे बणया गोला, रसन रसायण कंचन सवरनी देह बणाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सतिगुर गुर सूरा चरन सरन सरन चरन एका धाम रखाया। शब्द विचोला मारे फेरे। कलिजुग अन्तिम आया घेरे। उन्नी हाढ़े साचे गेड़े। प्रभ अबिनाशी भेखाधारी नर निरँकारी, आया दर द्वारी साचे डेरे। शब्द घोड़े कर अस्वारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण पाए घर साचे सारे। उन्नी हाढ़ी दर दरबार। वेख वखाणे सच्ची सरकार। पंचम् पंचम् शब्द धुन वाजे, राग रंग रत्न अपार। नूरी जोत अकाली गाजे, इक्क कराए जै जैकार। साचे साजण हरि जी साजे, वेख वखाणे कलि अन्तिम वार। शब्द प्यारे वड राजन राजे, करना सच्चा इक्क प्यार। निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी खेल रचाया। करे कराए आपणी कार। ओंकार अकार धर रूप अपार। सति द्वार छेवां घर बाहर। पंचम् सरदार खोल्हे बन्द कवाड़। चौथे घर आए संत जनां दा साचा लाड़। जोती जोत सरूप हरि, ना कोई जाणे पिछा अगाड़। चौथा घर कवण द्वार। कवण शब्द कवण धुनी, कवण मुख कवण धुन्कार। कवण पवण कवण रिहा पुकार सुणी, कवण रूप रेख रंग कवण रक्खे साची धार। कवण अमृत मेघ बरसे सवण, साध संत जीव जन्त साचा कन्त काया करे ठंडी ठार। जोती जोत सरूप हरि, कवण दुआरे आए, कवण सिँघासण डेरा लाए, चौथे घर सच्चे दरबार। चौथा घर जो जन विचारे। सच सिँघासण लेख अपारे। चार कुन्ट चार रूप, रंग रेख भेख न्यार, वेख वेख नर निरँकारे। जोती जोत सरूप हरि, कवण धामां करे बिसरामा, कवण कूट रिहा झूट, जोती

नूर करे उज्जयारे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक निहकलंक नरायण नर, अन्तिम कलि जामा धारे। जामा धार मात अवतारा। निहकलंक नर अवतार, पंचम् जेठी शब्द अस्वारा। शब्द रक्खे साची धार, कलिजुग सतिजुग पावे सारा। पूर्ब कर्म रिहा विचार, लक्ख चुरासी जानणहारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, एका जोत लोकमात करे उज्जयारा। घनक पुर वास जोती नूर हरि। वेख वखाणे सरब, दस मास हरि। सर्बकला भरपूर हरि। जीव जन्त साध संत भगत भगवन्त, निज आत्म रक्खे वास हरि। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त साध संत भगत भगवन्त आत्म रक्खे वास हरि। गुरमुख नाम अनमोल, जगत अनतोल है। बज़र कपाटी प्रभ रिहा खोल्ह, वसे सदा कोल है। सच सुनेहड़ा शब्द देवे बोल रंगे रंग काया चोल है। सदा सहाई अंग संग, पुरख अबिनाशी दर मंगी एका मंग, साचे संत प्यारे। नाम वणजारे हरि दुलारे, सृष्ट सबाई रही अनभोल है। सृष्ट सबाई अनभोल सुत्ती पैर पसार। धर्म राए दर घर साचे दए बहाए, प्रभ अबिनाशी कुण्डा खोल्ह। अठाई कुण्ड खाली, ना कोई दिसे वाली, लक्ख चुरासी करनी चाली, गुरमुख आत्म बणना हाली, आत्म सोहँ बीज बिजाउणा साचे चोल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, रामा कृष्ना अवतार नर, लोकमाती जोत धर, गुरमुखां पर्दे देवे खोल्ह।

११ कत्तक २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल तों सतिगुर गुरचरन सिँघ नूं तीसरी वार शब्द भेज्जया गया

तीजा लेख हरि लिखांयदा, आत्म नेत्र लैणा खोल्ह। दूई द्वैती पर्दा लाहिंदा, साचा रंग रंगीला माधव माध, काला चिट्टा सूहा नीला, वेख वखाणे चिट्टा चोल। अन्तिम कलिजुग करना हीला, मिल्या माण उप्पर धौल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे दर द्वार बंक, आप सुहाए साचे तेरे सावण। सावण सिँघ जोत उज्जयारी। आस पास ब्यास धाम न्यारी। सिँघ चरन साची सरन, गुर नेत्र दीआ हरन फरन, खोल्हे आप वड प्रताप, जपया जाप हरि बनवारी। कलिजुग अन्तिम फलया पाप, हरि भुलाया आपा आप, प्रगटे जोत निहकलंक नर निरँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिट्टे अस्व शब्द घोड़, पवण जोत सच अस्वारी। चिट्टे अस्व आसण लांयदा। मात पताल अकाश अकाशण, चारे कुन्टां हरि दुड़ांयदा। लक्ख चुरासी बैठ आत्म आसण, वेख विचारे पावे सार, लेख लिखांयदा। कलिजुग अन्तिम आई हार, प्रभ अबिनाशी किया जोत अकार, साधां संतां गुरूआं पीरां, अमृत सीरा ठंडी धारा विच संसारा, साचा नाम एका जाम पिलांयदा। लक्ख चुरासी पैणी मारा, मानस देही आई हारा, माया रुले जीव गंवारा, प्रभ अबिनाशी भुल्ले निहकलंक नरायण नर, कोई ना पावे सार।

अन्तिम कलि ना कोई पाए मुल्ले, पाणी प्या काया चुले्ह, बुझे जोती अग्ग अन्गयार। सच दुआरा एका खुल्हे, पूरा तोल एका तुले, शब्द निशान एका झुल्ले, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतार। गुरचरन सिँघ सरन इक्क रखाया। राज द्वार बंक माढ़ी मण्डल कूड़ पसार, विच संसार अन्त रहण ना पाया। तन शृंगार जगत विहार, माया धार शब्द कटार साची तन रखाया। मानस देही वेख विचार, आत्म जोती कर उज्जयार, शब्द मिले माणक मोती डूंघी चुभ्भी मार, डूंघी भवर हरि रखाया। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी घनक अन्तिम कलि जोत जगाया। गुरचरन सरन सिँघ आउणा दौड़। कलिजुग अन्तिम वेला पापां रीठा होया कौड़। हरि एका दिसे साचा सज्जण सुहेला, घर साचे लग्गा शब्द पौड़। पंचम् जेठी लग्गे साचा मेला, प्रगट होए ब्रह्मण गौड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर सतिगुर साचा अन्तिम वेले जाए बौहड़। कलिजुग अन्तिम धार सिंध सागरा। प्रभ चरन छुहाए दया कमाए, अस्सू सत्त दयाल बाग़ आगरा। सति स्वामी हुक्म सुणाए, जोत जगाए काया गागरा। साचा शब्द मृदंग वजाए, जिउँ कृष्ना दमामा द्वापरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जोती जोत सरूप हरि, मात पित पित मात बापरा। एका टेक हरि हरि जाण। चरन कँवल कर साचा हित्त, नेत्र नैण पेख मुंधान। अमृत काया आपणी सिंच, ना कोई वेखे वार थित्त, लक्ख चुरासी गोर मढ़ी मसाण। पुरख अबिनाशी राखो चित्त, जोत प्रगटाए नित नवित्त, वाली दो जहान। कलिजुग अन्तिम गुरमुख साचे गए जित्त, जिन मिल्या मेल हरि भगवान। जोत जगाई हरि भगवाना। जोत सरूपी खेल महाना। काया मन्दिर इक्क सुहाना। गुरमुखां बन्न्हे शब्द गाना। आत्म जोती नूरो नूर तेज कोटन भाना। नाम रत्न शब्द सरूर सिँघ भगवान हरि भगवान पछाना। सर्बकला आपे भरपूर देवे दान गुण निधाना। एका साची मस्तक धूढ़, जोत सरूप हरि अन्तिम जोती मेल मिलाना। सच घर चार दरबान। पंचम् पुरख अबिनाश घट घट वास चतुर सुजान। हरि नर सच्चा शाहो शाबाश, एका शब्द एका धुनी धुनकान। निज घर आत्म रक्खे वास, देवे नाम सच्चा दान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार दुलार गुरमुख विचार। उतरे भुक्ख दरस अपार। मानस देही मिल्या वर, दर द्वार रवीदास चुमार। दूजा बणया भगत स्नेही बाल्मीक वड नीकन नीका, मम्गया वर दर भिखार। सिँघ प्रीतम नित उडीकां, खड़ा रहे सच्चे सच दरबार। प्रभ अबिनाशी पाई इक्क तरीका, भुक्ख नंग करे दूर अपर अपार। आपे जाणे रस मीठा फीका, भगत सुदामे दित्ता तार। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा धार। हरि आपे कृष्न मुरार, जगत बनवारया। जन आया दर द्वार, ग़रीब निमाणा बण भिखारया। प्रभ साचा पाए सार, विच संसार बन्न्हे धार ना आए हारया। रोग सोग

चिन्त मिटाए अन्ध अंध्यार, नेड़ ना आए घनकपुर वासी सच्ची सरकारया। शब्द देवे साची धार, पवण घोड़ा दर दुआरे आए बौहड़ा, करे शब्द अस्वारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका राम सुक्का करे हरया काया चाम, रोग सोग चिन्त निवारया। आत्म सहिँसा दुखड़ा दूर। उज्जल मुखड़ा मिले सच नूरो नूर। सुफ़ल कराए मात कुक्खड़ा, आए दर सच्चे हज़ूर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सगल रोग सोग मिटाया वजाए नाद अनाहत साची तूर। वज्जे नाद नाम निराला। आदि जुगादि होए रखवाला। आत्म साधन रिहा साध, शब्द पाए तन साची माला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानी अंस बंस होए रखवाला। अंसा बंसा कान्हा कंसा हरि सहँसा, देवे माण जगत वड्याई। झूठी माया जो जन फंसा, दर आए दया कमाए देवे फंद कटाई। आप बणाए साची अंसा, डोर गुर संगत हथ्थ रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, आपणी किरपा देवे कर, सच द्वार आए सच्ची सरनाई। किरपा कर हरि अबिनाश। हरिजन होए दासन दास। जीव जन्त सर्ब कर आत्म वास। माया पाई, कलि बेअन्त, सच सुच्च गई विनास। जोती जोत सरूप हरि, कलि कलेशा दूर कर, रोग सोग चिन्त जाए विनास। घर घर मारे अट्ठे पहर ख्वारे। भैणा भईआ आत्म सर्ब हँकारे। झूठी चढ़े मात नईआ, देवे कवण सहारे। एका बणे हरि साचा सज्जण सैण सईआ, बेड़ा लाए पार किनारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत कलेश माया राणी झूठा वेस करे दूर दुआरे।