१२ कत्तक २०११ बिक्रमी आत्मा सिँघ दे गृह पिण्ड मल्लूवाल ज़िला अमृतसर
जाग जाग जीव जाग कल, अन्त कन्त संत अमोल नर। जाग जाग जीव जाग कल, मिले सति नाम अन्त कन्त सुहाग मात सच दर। जाग जाग जीव जाग कलि देव दंत कलि अन्त होए भस्मंत, उडे काग घर घर। उठ जीव जाग जाग कल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त, चार वरन इक्क सरन खोल्हे इक्क सच्चा दर। दर दुआरा इक्क खुल्हांयदा। साचा राह इक्क वखांयदा। गुरमुखां फड़े बांह पार करांयदा। दरगहि साची देवे सच्चा थान, आवण जावण पतित पावन गेड़ा झेड़ा जगत चुकांयदा। अमृत मेघ बरसे सावण, गुरमुख साचे तीर्थ नाव्हण, दुरमति मैल प्रभ गवांयदा। बेमुख मारे कर ख्वारे वड हँकारे जिउँ रामा रावणा, शब्द खण्डा हथ्थ उठांयदा। उठ उठ लाल जगत दलाल, सिँघ सावण पकड़ दामन, निहकलंकी बाणा पांयदा। नेड़ ना आए कामनी कामन, दरगहि साची होए जामन, साचा लड़ अग्गे खड़्ह हरि हथ्थ फड़ांयदा। जगे जोत बहत्तर नड़, काया दिसे झूठा धड़, एका शब्द सीस ताज रखांयदा। माया
वहिण झूठा हढ़, शब्द पैणा काड़ काड़, अट्ठे पहर रिहा लड़, डोरां आपणे हथ्थ रखांयदा। अन्तिम कलि जाणा झड़, माया धारी जाणे सड़, गुरमुख साचे संत जन, पुरख अबिनाशी होए रासी बाहों लए फड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेस वटाया, गुरूआं पीरां किसे हथ्थ ना आए सीस धड़। सिर धड़ ना दिसे सीस। करे खेल हरि जगदीश। ना कोई गुर ना कोई चेल, सृष्ट सबाई जाए पीस। लक्ख चुरासी एका साचा सज्जण सुहेल, जगत देवे माण ताण, कवण करे हरि तेरी रीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फड़ फड़ चरन निवाए, शब्द डण्डा सीस लगाए, इक्क अकार जोत धराए, सच्ची सरकार आप अख्वाए, खोल्हे भेव वड देवी देव बीस इकीस। सतिगुर सोए साचे जाग। मानस देही अन्त कलि कवण धोए पापां दाग़। साचे शब्द कर अस्वारी पहली वारी, सुण शब्द साचा राग। निहकलंक कलि जोत धारी वड संसारी, जामा धारी भेख अपारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अपर अपारी। जगत गुर जागे जन भगत जगांयदा। जगत गुर जागे, सच शब्द नाम दृढ़ांयदा। जगत गुर जागे, कलिजुग जीआं भुल्लयां फड़ फड़ राहे पांयदा। जगत गुर जागे, माया ममता लोभ मोह चुकांयदा। सतिगुर साचा जागे मातलोक पूरे तोल तुल्या, साचा दर दुआरा इक्क खुल्हांयदा। सतिगुर साचा जागे, गुरमुखां काया लाए भागे देवे नाम दात, ना मुल्ल कोई रखांयदा। कलिजुग आई अन्धेरी रात, कोई ना पुच्छे वात, सतिगुर पूरा दया कमांयदा। नेत्र खोल्ह मार झात, गुर गोबिन्द गोबिन्द गोबिन्द मात जोत प्रगटांयदा। ना कोई पिता ना कोई मात, सिँघ सावण दरस दिखांयदा। धुरदरगाही देवे साची दात, तन मन्दिर विच बहांयदा। बैठा रहे सदा इक्क इकांत, सुन समाध आसण बासण, ताड़ी वाड़ी नैण उग्घाड़ी, ना नेत्र बन्द करांयदा। मानस देही अन्तिम हारी, ना कोई थिर रहांयदा। एका जोत नर निरँकारी, जगत गुर थापन थाप आपे आप, माण ताण दवांयदा। एका रक्खे आपणा वड प्रताप, दूसर कोई दिस ना आंयदा। कलिजुग अन्तिम पाप गया कांप, सतिगुर पूरा बेड़ा बन्न्हे लांयदा। एका दस्स घर साचे जाप, बन्द कवाड़ा काया मन्दिर अन्दर गुर खुल्हांयदा। काया माटी भाण्डा काचा, नूरी जोती शब्द साचा, आवे जावे दिस किसे ना आंयदा। एका नर हरि थिर रहावे, तिन्नां लोआं जीआं जन्तां साधां संतां, आत्म जोती माणक मोती, मस्तक गगन जोती, अग्न काया ब्रह्मण्ड वखांयदा। सतिगुर पूरे करो विचार विच संसार, शब्द घोड़े हो अस्वार, निहकलंक नरायण नर, करे ख़बरदार। दरस पेख तीजे नैण, लेख आवे वारो वार। मिले मेल साचे साजन सैण, मेल मिलावा सच घर दर दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत जगाई, पुरी घनक वज्जी वधाई, सृष्ट सबाई सच भतार। सच भतार शब्द स्वामी। काया मन्दिर दए सुधार, पहला करे सच्चा वार, निहकलंक
निहकामी , अन्तिम आउणी कलिजुग हार, मल्लणा पए इक्क द्वार, किसे ना पल्ले दिसे दामी। प्रगट होए विच संसार, पुरी घनक जामा धार, चार वरन सरन लगाए, राउ रंक राजान शाह सुल्तान तमामी। सतिगुर पूरे जगत गुर दाते, उपजे धुन अनाहद तूरे अमृत रस अमर मध माते, नेत्र वेख वेख वखानी। माया राणी वड कमजाते, अन्तिम मिले ना किसे पाणी। जगे जोत इक्क पुरख बिधाते छड्डणे पैणे हाणीआं हाणी। निहकलंक दर साचा खोल्हे अमृत देवे बूंद स्वांती, चुकाए जम की कानी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जोत प्रगटाए, आदि शक्त आदि भवानी। शब्द फूलनहार तन शृंगारया। किरपा कर दातार विच संसार होए उज्जयारया। इक्क वखाए सच दरबार, नर हरि सच्ची सरकार, ऊँच नीच भेव निवारया। जन्म कर्म धर्म वेख, लोचन नैण नेत्र पेख भरम निवारया। शब्द लग्गे साची मेख बज़र कपाटी, खुल्ही साची हाटी वणज वणजारया। अमृत आत्म सच सरोवर तीर्थ ताटी, अठसठ फिर फिर थक्के साधां संतां काया चोली पाटी, शब्द डोर ना कोई बंधा रिहा। कर कर खेल नाटक नाटी, हँकार विकार डंक वजा रिहा। दरस दरस दरस गुरदेव नेत साचा लाहा मात खाटी, मस्तक रेख मेख वेख लगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, औलीए पीर शेख़ एका धार विच संसार वहा रिहा। शब्द तीर रसन कमान। खिच्चे हरि बली बलवान। सतिगुर उठे नौजवान। माया मूधे होण ठूठे, घर मन्दिर दिसे वैरान। साक सम्बन्धी सारे झूठे, वेले अन्त सर्ब पछतान। प्रभ अबिनाशी एका तुठ्ठे, देवे नाम शब्द निशान। पंजां चोरां फड़ फड़ कुट्ठे, मेट मिटाए मार शैतान। गुर गुर गुर गुरमुख साचे रुट्ठे, मेल मिलाए श्री भगवान। अन्तिम रक्खे एका मुट्ठे, सतिजुग झुल्ले सोहँ सच्चा इक्क निशान। निहकलंक कलि जामा पाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रंगण रंग नाम कन्त मुरारया। जुगो जुग काया काला चाम, होए अन्ध अंध्यारया। अन्तिम किसे ना आउणा काम, होए खेह शार शारया। कोई ना मंगे किसे दाम, चारे कुन्टां खोल्ह खुल्हा रिहा। गुरमुख साचे इक्क प्याए अमृत जाम, देवे रस अपर अपारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रंगण नाम इक्क चढ़ाया, ना कोई रंगे दूजी वारया। रंग रंग रंगण लाल। गुरमुखां रक्खे संग चरन प्रीती निभे नाल। जगत तृष्ना मिटे भुक्ख नंग, दरगहि साची ना होए कंगाल। प्रभ अबिनाशी सदा अंग संग, गुरमुख उठाए गोदी सिँघ पाल। गुरचरन सिँघ उठ आत्म बोधी मात सुरत संभाल। प्रगट होया नर नरायणा ना कोई वरना ना कोई गोती, नूरी नूर ना कोई जाणे दलाल। आप गुंदाए एका लड़ी गुरमुख साचे माणक मोती, गल लटकाए सुरत संभाल। पुरीआं लोआं एका जोती, गुरूआं पीरां रिहा बाल। काया मन्दिर आत्म जोती, शब्द डण्डा रिहा उठाल। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढा, तट्ट ब्यासा होणा ठंडा, पल्ले किसे ना दिसे धन माल। महाराज शेर
सिँघ विष्नूं भगवान, चले अवल्लड़ी इक्क जगत चाल। हरि चरन सच सरनाई। खुल्हे हरन फरन चुक्के मरन डरन, प्रभ दया कमाई। करे खेल हरि करनी करन, लेखा अगणत ना गणया जाई। हरि दर मिले वर सच्चे घर, जन पड़े सच्ची सरनाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत नाता तोड़ विछोड़, शब्द घोड़े दए चढ़ाई। रोग सोग चिन्ता दु:ख सुख मुख प्रभ चरन आए दर। आए करे उज्जल मुख, सुफ़ल होए मात कुक्ख, मिले सच्चा नाम वर। मात गर्भ उलटा रुक्ख, अन्ध अन्धेर धूंआं धुक्ख, जपे स्वास स्वास हरि। मानस देही मिली मनुक्ख, लक्ख चुरासी सुखणा सुक्ख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क वखाए सच दर। सच्चा दर जगदीश मात वखांयदा। शब्द छत्र झुलदा रहे सीस, गुरमुख साया हेठ रखांयदा। ना कोई सुणाए राग छतीस, एका शब्द तन वसांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन चरन सरन आए प्रभ बेड़ा पार करांयदा। बेड़ा करे पार ना कोई वञ्झ मुहाणया। डूंघी भवर कलि संसार डुब्बे राजे राणयां। कोई ना करे पार, बेमुख होए जीव बेमुहाणयां। गुरमुख पाए प्रभ दर साचा माण, हरि दर साचा रंग जिस जन माणया। पूर्ब कर्म लए विचार, शब्द कराए तन शृंगार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया। धर्म सिँघासण हरि बिराजे। प्रगटाए जोत जोत जोत देस हरि माझे। जोती शब्दी साचा भेस ना कोई पछाणे राजन राजे। कलिजुग अवल्लड़ा किया वेस, शब्द तुरंग चिट्टा रंग, जीव जन्त चार कुन्ट दिसण नंग, ना कोई रखाए किसे लाजे। काया काची भज्जी वंग, घड़े भन्ने जो जन साजन साजे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जन भगतां पड़दे काजे। प्रगट होए नर अवतारा। ना कोई हाडी ना कोई चम्म, ना कोई पल्ले दिसे दम, नाम भगती सच वणजारा। ना कोई ख़ुशी ना कोई ग़म, ना कोई धन्दा ना कोई कम्म, ना प्रभ अन्धा ना नीर वहाए छम्म छम्म, वेखे विगसे सर्ब संसारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, चार वरन साची सरन इक्क रखाए, सच्चा मन्दिर अन्दर गुर दर दुआरा। गुर दुआरा तन मन्दिर बणाए। शब्द साचा बख्शे अन्दर, अनहद धुन उपजाए। जोती नूरा देवे डूंघी कन्दर, काया अन्धेर करे रुशनाए। तोड़े वज्जा तन मन हँकारी जन्दर, नाम चाबी इक्को लाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम कलि जोत धर, गुरमुख साचे संत जनां शब्दी मेल मिलाए। शब्द मेल शब्द सुरत नाद। शब्द जोत अकाल मूर्त, शब्द शब्द शब्द ब्रह्माद। शब्द दाद नाम तूरत, शब्द शब्द शब्द आदि जुगादि। शब्द आसा मनसा पूरत, शब्द शब्द शब्द मेल माधव माध। शब्द ना जाणे ना वखाणे कोई रंग रूप सूरत, शब्द शब्द शब्द धुन साची दाद। शब्द मेल साची जोती नूर नूरत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे पार उतारे, अन्तिम कलि
संत साध। तन मन्दिर शब्द वजन्ता। वस्सया नगर खेड़ा, मुक्या जगत झेड़ा खुल्हया एका वेहड़ा, दर घर साचे मेल साचे कन्ता। होए सच्चो सच निबेड़ा, मिटे मात चुरासी गेड़ा, चरन सरन गुर साचे संतां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम बन्न्हे कलिजुग बेड़ा, पूरन जोत नर हर श्री भगवन्ता। नर हरिभगत भगवन्त पत पतवन्ता। अन्तिम मेल घर साचे खेल, दीपक जोती बिन जगे तेल, आदि जुगादी जुगां जुगन्ता। शब्द अनादी ब्रह्म ब्रह्मादी साचा मेल, बणत बणाए मानस जन्म दवाए दए वड्याई जीव जन्ता। निहकलंक कलि जोत जगाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन जोत नेड़ ना आए जगत विकार हउमै हँगता।
१४ कत्तक २०११ बिक्रमी पिण्ड बुग्घे प्रेम सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर
जरम कर्म प्रभ हथ्थ, लक्ख चुरासी आप उपांयदा। जरम कर्म प्रभ हथ्थ, जीआं जन्तां मात उपजांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, देवे शब्द स्वास पवण सच दात झोली पांयदा। काया मन्दिर बणे अन्धेरी रात, दीपक नाम इक्क टिकांयदा। विच वसे बैठ इकांत, दिस किसे ना आंयदा। आपे वेखे वेख पछाणे अन्दर बाहर मार झात, आपणे भाणे सद समांयदा। हरि जन जोड़े चरन कँवल कँवल चरन नात, उप्पर धवल माण रखांयदा। हरया करे प्रभ नाभ कँवल, अमृत बूंद मुख चवांयदा। बहत्तर नाड़ी रिहा मवल, जन कोए भेव ना पांयदा। जोती जोत सरूप हरि, एका जरम कर्म आपणे हथ्थ रखांयदा। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, डोर बंधाईआ। जन्म कर्म प्रभ हथ्थ, पंज तत्त पंज चोर एका थां वसाईआ। काया मन्दिर दिसे अन्ध घोर, जीव जन्त साध संत रहे शोर मचाईआ। अग्गे पिच्छे वारो वारी देवे तोर, ना किसे भेव जणाईआ। कोई मढ़ी कोई मसाणी कोई वास गोर, जोती आपणी आप समाईआ। इक्क चढ़ाए शब्द घोड़, गुरमुख साचे सेवा लाईआ। धुरदरगाही मात बौहड़, लक्ख चुरासी गेड़ कटाईआ। मानस देही ना रस होए फीका कौड़, अमृत फल दर घर साचे इक्क एका वार लगाईआ। काया माटी भाण्डे काचे, प्रभ अबिनाशी साचा वाचे, आदि अन्त कोई रहण ना पाईआ। काया बन्दर जगत नाचे डोरी हथ्थ कलन्दर, पुरख अबिनाशी आप रखाईआ। करे लेखा अन्दरे अन्दर, चित्र गुप्त सच हिसाब मुकाईआ। ना कोई दिसे उच्चे टिल्ले गोरख मच्छन्दर, गुरूआं पीरां साधां संतां लाड़ी मौत प्रनाईआ। दर घर साचे पुरख अबिनाशी तोड़े जन्दर, गुरमुख साचे संत जनां दर साचे लए बहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सत्तां दीपां पार कर, सत्त अकाश बाहर धर, सत्तवें दिन सति संतोखी साचे धाम समाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ प्रेम साचा बचन
चौदां कतक दर घर साचे आण मनाईआ। आदि अन्त जगत कुछ नाही। जीव जन्त साध संत, बिन हरि साचे कन्त सर्ब पछताई। हरिजन साचे प्रभ आप उपाए बणाए साची बणत, मानस जन्म लोकमाती मार झाती, पुरख बिधाती लेखे लाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणा साजन साजे, गुर गोबिन्द ग़रीब निवाजे दूसर कोई जाणे नाही। नेत्रहीण सृष्ट सबाई हरि सज्जण सार ना पईआ। गुरमुख साचे हरि जन जन हरि संत प्यारे वख कीन वड प्रबीन दयाल दीन साची नईआ शब्द चढ़ईआ। साची नईआ हरि चढ़ांयदा। भैणां भईआ मात पित जगत हित्त, नाता सुत तुड़ांयदा। आपे सुहाए आपणी रुत्त, पारब्रह्म अबिनाशी अचुत्त, घर साची खिड़ी बसंत अन्त फुल फुलवाड़ी सोहणी मात लगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, खिच्चे जोत बहत्तर नाड़ी, काया मन्दिर नींह उसारी, आपे अन्तिम ढाहिंदा। आपे ढाहे होए जन ढेर। गुरमुख साचे लेखे लाए, मात गर्भ ना आए दूजी वेर। भरम भुलेखे दूर कराए, सतिगुर साचा ना कोई वखाए सन्झ सवेर। दर घर साचे साचा माण ताण विच जहान हरि भगवान रखाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी जम की फाँसी दूर कराए ना लाए देर। जम का डर तुट्टा फाह। मिल्या सच्चा हरि, वखाया एका सचा राह। खुल्हाया सच्चा दर, पार कराया फड़ के बांह। लोकमाती जाए मर, दरगहि साची मिल्या सचा थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ अठारां बारां तीस आप रखाए आपणी ठंडी छाँ। नौ अठारां बारां तीस। होए बन्द ख़लासी, प्रभ चरन दासी, चरन छोहे सच्चा सीस। मिल्या सच्चा शाहो शाह शाबाशी। जोती नूर शब्द भरपूर घनकपुर वासी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात मार झात कटी जगत भीड़। लेखा लिख लेख जगत चुकांयदा। वेख वेख वेख हरिजन जन हरि जोती मेल मिलांयदा। मेट मिटाए लिखी रेख धार भेख, साचा राणा भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। नेत्र नैण लोचन दरस लैणा पेख, चरन सेव सच लगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे दरबार, तिन्नां लोआं वसे बाहर, गुरमुख फुलवाड़ी साची आप लगांयदा। नौ अठारां बीस इकीस। लेखे लाए हरि जगदीश। दे मति रिहा समझाए, लेखा चुक्के बारां तीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सरन रखाए, चरन छुहाया साचा सीस।