१९ कत्तक २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल काका जगदीश सिँघ दे जोती जोत समाण दे नवित्त
एका जोती जोत अकाला। ऐथे ओथे होए रखवाला। गुरमुखां तन पहनाए, सच्चा शब्द सच्चा दुशाला। आप आपणी सरन रखाए, कलिजुग माया छाया ना लग्गे हड्डीं पाला। लक्ख चुरासी डन्न लगाए, काया भाण्डा भन्न वखाए, आप बहाए
साचे घर सच्ची धर्मसाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणे संग रलाए, होए सदा रखवाला। आपणे संग आपे रक्ख। लक्ख चुरासी विच्चों गुरमुख साचा कीना वख। जीव जन्त जगत गंवार करन हाहाकार, कोए ना सके रक्ख प्रभ अबिनाशी तेरी धार पहली वार, कलिजुग उडदे दिसण काग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे साचे घर बहाए सरन लगाए, अन्तिम वेले लए रक्ख। गुर जागे गुरमुख जगांयदा। लेख लिखाया प्रभ साचे धुर प्रभ साचा मेल मिलांयदा। चरन प्रीती गई जुड़, मानस देही लेखे लांयदा। आप चढ़ाए शब्द घोड़, तिन्नां लोआं पार करांयदा। साचे धाम बहांयदा। साचा धाम हरि अपार। ना कोई दिसे पार किनार। घर घर बैठे करन विचार, बेमुखां अन्तिम आउणी हार। गुरमुख साचे संत जनां मिले जोत हरि करतार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वासी पुरी घनक करे खेल अपर अपार। अपर अपार खेल करांयदा। साची धार जगत चलांयदा। ना कोई पावे सार, गुर गोबिन्दा वड मृगिन्दा, जोत धर प्रभ साचा हिन्द, गुरमुख साचे बिन्द तेरी लेखे लांयदा। ना कोई मारे ना कोई कढ्ढे जिंद,। आपणा भाणा साचा राणा, आपणे हथ्थ रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी जम्म की फाँसी गलों फाह कटांयदा। जम्म का फाह देवे कट। सच वखाए एका राह, शब्द पहनाए साचा पट्ट। आपे फड़े आए बांह, करे खेल झट पट। सदा देवे ठंडी छाँओ, गुरमुख लाहा लैण खट। ना कोई पिता ना कोई मांओ, प्रभ अबिनाशी जगत खुल्हाया झूठा हट्ट। प्रभ साचे तेरा एका नाउँ, लक्ख चुरासी खेल बाज़ीगरनट। जन भगत बहाए दर घर साचे साचे थांउँ, दूई द्वैती मेल फट। किया इक्क अकार जोत निरंकारया। लोकमाती कर विचार, पुरख बिधाती करे खेल अपर अपारया। बेमुखां दिसे कलि अन्धेरी राती, गुरमुखां जोत अकारया। जीव जन्त साध संत चार कुन्ट वेख मार झाती, अन्तिम अन्त किसे ना छुडा रिहा। जन भगतां देवे अमृत बूंद स्वांती, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत पित जगदीशर, आपणे भाणे सद रहा रिहा। आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। ना कोई जाणे राजा राणा, सुघड़ स्याणा भेव ना पांयदा। दर घर साचे मिले माणा, आप बिठाए शब्द बबाणा, साचे घर बहांयदा। एका दर हरि वखाणा, सिँघ पाल तेरी लाज रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा कर्म मात जन्म आपे आप दवांयदा। लोकमात हरि जन्म दवाए। जन्म कर्म आपणे हथ्थ रखाए। मात पित भैण भाई साक सज्जण सैण झूठा भरम काया चरम किसे कम्म ना आए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, अन्तिम जोती मेल आपणा आप कराए। अग्गे लाए सिँघ मनजीत। साधा संतां आप वखाई साची रीत। जीआं जन्तां आदिन अन्ता पूरन भगवन्ता, वेख वखाणे हरि नीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, देवे
नाम इक्क धनां, साचा राग सुणाए कन्नां, मानस जन्म जाणा जग जीत। मनजीत वज्जी वधाई। प्रभ अबिनाशी दया कमाई। इन्द इन्द्रासण दए बहाई। सिँघ सिँघासण बैठा जाई। करोड़ तेतीसा, रिहा छत्र झुलाई। आई वारी जगत जगदीशा, जगदीश सिँघ प्रभ सेवा लाई। साचे लेखे प्रभ लाया सीसा, जटा जूट धार शिव शंकर कढ्ढे बाहर, गंगा धार जिस वहाई। लोआं पुरीआं पावे सार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण जाणे खेल हरि जोती मेल आपणा आप कराई। साचा मेल हरि मिलाया। धुरदरगाह सच दुआरे शब्द चढ़ाए साचा तेल। किरपा कर हरि निरँकारे, धर्म राए दी कटे जेल्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त जोती नूरा साचा मेल। पहला मेल हरि मिलाया। सिँघ पाल दर बहाया। दीन दयाल वड किृपाल, साचे लेखे रिहा लिखाया। इक्क लगाए शब्द छाल, ब्रह्म पुरी हरि दए बहाया। चवी चेत वस्सया काया खेल, उन्नी सौ अठानवें बिक्रमी खेल खलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दरगहि साची साचे धाम बहाया। दूजा किया हरि विचार। चेत दस दिवस विचार। खाणी बाणी बोध अगाधा, बणी धार विच संसार। प्रभ अबिनाशी वड जोधन जोधा, शब्द शस्त्र तन शृंगार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटा बाला जगत जंज़ाला। काया मन्दिर डूंघी कन्दर विच अन्ध अंध्यार। तीजे खेल हरि वरताई। सिँघ मनजीत वज्जी वधाई। सेजे आया चांईं चाई। जगत छड्डे भैणां भाई। जन भगतां साचे संतां आत्म लडाए साचे लड्डे, घर घर दर दर रिहा जगाई। सुता कोई ना छड्डे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा लेखा आपे जाणे, पुरी इन्द्र तख्त सुहाई। सिँघ मनजीत सच प्रीत, चित्रगुप्त ना लेखा कढ्ढे झूठा करे जगत विहारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। सतिजुग साचे तेरी बन्न्हे नर हरि साची धारा। आप उठाए बेड़ा आपणे कन्न्हे, गुरमुख किसे ना लग्गे भारा। गुरमुख बहाए साचे घर ना छप्परी ना छन्ने, जगे जोत अगम्म अपारा। जो घड़या प्रभ साचा भन्ने, काया माटी झूठी हाटी खेल न्यारा। बेमुख जीव कलिजुग अन्न्हे, जूठा झूठा जगत मोह करन हाहाकारा। गुरमुख मैल प्रभ दुरमति धो, खिच्च ल्याए चरन दुआरा। सिँघ जगदीश तेरी प्रभ ख़ुशी मनाए पंचम् पोह, बैठ प्रभ इक्क चुबारे। जीव जन्त ना जाणे को, करे खेल हरि गिरधारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पाए जन भगतां सारे। पाए साची सार सुरत संभालदा। जन जाए वारो वार, मोह टुट्टे काया डाल दा। गुरमुखां तन प्रभ करे शब्द शृंगार, साची सुरत संभालदा। साची पुरीआ बन्न्हे धार, वेख वखाणे सर्ब कुछ जाणे बेड़ा पार उतारदा। आउणा जाणा रंग भगवान, गुरमुख साचा साची आण माणे रंग करतार दा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरसिख तेरा चुक्के हेरा फेरा, रंग साचा घर साचे सदा सदा माणदा। चौथा धाम हरि सजाया। जोती राम जोत जगाया। पूरन करे काम, पड़दा उहला ना कोई रखाया। महाराज
शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ पूरन दर घर साचे गोला इक्क बणाया। इक्क गुर गोबिन्द गोपाल। पिता वारे नाल सपूत लाल। मरे ना जन्मे जन्मे ना मरे, ना खाए काल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच फल लगाया काया डाल। गुरमुख तेरी फुल्ल फुलवाड़ी। पक्कणा फल सतारां हाढ़ी। गुरमुखां लाज रखाए दया कमाए, चरन छुहाए दाढ़ी। गुरमुख साचे लए उठाए, दरगहि साची जाए वाड़ी। सिँघ पाल तेरी झोली पाए, झूठी काया मात साड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती मेल मिलाए दया कमाए खिच्चे जोत बहत्तर नाड़ी। बहत्तर नाड़ी तुट्टा नाता। मिल्या मेल पुरख बिधाता। दो जहानी सज्जण सुहेल, बैठा रहे इक्क इकांता। दोहां भ्रावां मिल्या मेल, कलिजुग मिटे अन्धेरी राता। गुर गुर गोबिन्द गुरू गुर चेल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म करे शांत स्वांता। आत्म स्वांती बूंद अमृत हरि पिलांयदा। जगत बन्न्हे धीर, नेत्र चले ना नीर, वक्त अख़ीर सर्ब लिआंयदा। माया ममता कढ्ढे विच्चों पीड़, लक्ख चुरासी फंद कटांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण बैठ आपणा खेल वरतांयदा। सच घर सच टिकाणा। जिथ्थे झुल्ले शब्द बबाणा। शब्द सरूपी घट घट वासी, लक्ख चुरासी फंद कटाना। मिले मेल शाहो शाबाशी, लोकमात लाहे उदासी, दरगहि साची माण दवाना। गुरमुख साचे सद करन हासी, प्रभ अबिनाशी जिस गोद उठाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्या लेख धुर मस्तक वेख, अन्तिम कलि पूर कराना। मस्तक लेखा आप लिखांयदा। अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, दिस किसे ना आंयदा। गुरमुख साचे संत जनां, हरि सच दुआरे किरपा धारे पार उतारे, फड़ फड़ बाहों पार करांयदा। अन्तिम वेले पावे सारे, दर घर साचा एका धाम वखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम जोती मेल कर ,आवण जावण पतित पावन झूठा गेड़ चुकांयदा। अन्तिम करे सच निबेड़ा। जगत देवे झूठा गेड़ा। इक्क वसाए गुरसिख काया नगर खेड़ा। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, साचे हरि दित्ता वर, पहली सावण बन्न्हया बेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, आप आपणे वसे घर, साचे दर सदा वसेरा। साचा दर हरि दरबार। भरया रहे शब्द भण्डार। जन भगतां देंदा आए लोकमात वारो वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक जन भगत टेक, वसे निहचल धाम अटल्ल करे खेल हरि निरँकार। साचा खेल हरि निरंकारया। आत्म जोती साचा मेल, काया होई ठंडी ठारया। धर्म राए दी कटी जेल्ह, आप बहाए चरन द्वारया। शब्द चढ़ाया साचा तेल, फूलनहार सोहँ शब्द तन पहना रिहा। आपे गुर आपे चेल, साचा खेल आप वरता रिहा। अचरज पारब्रह्म कलि खेल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा माणक मोती, जगदी रहे काया जोती, पहले सावण पकड़े दामन, धुरदरगाही साचा माही, मात पित भाई भैण साक सज्जण सैण आप अख्वा रिहा। ना कोई भैण ना
कोई भ्राता। कलिजुग दिसे अन्धेरी राता। प्रभ अबिनाशी जामा पाए, अन्तिम वेले पुछे वाता। शब्द दात प्रभ झोली पाए, धुरदरगाही सच सुगाता। साचे धाम आप बहाए, जोत मिलाए इक्क इकांता। आवण जावण गेड़ चुकाए, अमृत बूंद प्याए स्वांता। कलिजुग तेरा अन्तिम लेखा लेख लिखाए, सतिजुग तेरी उत्तम ज़ाता। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ पाल हो दयाल, गोद बिठाए तिन्न लाल, सच्चा दर नर घर इक्क पछाता। सिँघ पाल तिन्न दुलार। चारों कुन्ट पहरेदार। दर घर साचे खेल अपार। जगे जोत हरि हरि हरि निरँकार। आपणी करनी रिहा कर, उत्तर दक्खण पूर्ब पच्छिम दिशा विचार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पाए आपणी सार। आपे पाए सार सुरत संभालदा। गुरमुख साचे बण दयाल लेखे लांयदा। देवे सच्चा नाम ना होए कंगाल, साचे धाम बहांयदा। फल लगाए साचे डाल, गुर संगत मेवा अमृत फल इक्क खवांयदा। प्रभ अबिनाशी वड देवी देवा, करोड़ तेतीसा साची सेवा, सुरपति राजा इन्द तख्तों लाह बहांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरीआं लोआं कर अकार विच संसार, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, लक्ख चुरासी पावे सार, धर्म राए दर खोल्हे बन्द कवाड़, लेखा चुक्के सतारां हाढ़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बणत बणांयदा। साचा लाल इक्क दुलारा। दस चेत दिवस विचारा। किया भेंट पहली वारा। बाणी मन्दिर इक्क उसारा। जोत जगी अन्दरे अन्दर, मातलोक होए उज्जयारा। बन्द कवाड़ी वज्जा जन्दर, काया दिसे धुंदूकारा। पुरख अबिनाशी वसे डूंघी कन्दर, भुल्ले जीव जगत गंवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पवण जोत शब्द गोत, सदा वसे गुप्त ज़ाहरा। गुप्त ज़ाहर हरि दयाल। जगत अवल्लड़ी चले चाल। काया दिसे झूठी खलड़ी, किसे ना निभे अन्तिम नाल। मात पिता छप्पर छाया हेठ पलड़ी, लग्गा फल साचे डाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचा गुरसिख एका अन्तिम मल्लणा ना होए मात कंगाला। इक्क दुआरा भगत वरतारा। इक्क दुआरा भगवन्त वरतारा। साध संत जुगा जुगन्त आदि अन्त, मंगदे रहे नाम भिखारा। मिले वड्याई जीव जन्त, मेल मिलावा साचे कन्त, रोग सोग जगत विजोग चिन्त निवारा। आत्म सेजा साचा सुख लईए भोग, मिले मेल हरि भतारा। देवे साचा शब्द जोग, पड़दा खोल्हे दस्म दुआरा। हउमे विच्चों चुक्के रोग, जात पाती वसे बाहरा। जन भगतां देवे दरस अमोघ, लक्ख चुरासी उतरे पारा। प्रभ जोती मिल्या धुर संजोग, लोकमात ना होए ख्वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे माणक मोती, आप कराए तन शृंगारा। तन शृंगार हरि गिरधारया। गुरमुख रिहा तार, वारो वारया। देवे शब्द उडार पहली वार, बाल अञ्याणे सुघड़ स्याणे, साचे लेखे ला रिहा। मानस देही ना आए हार, दर घर साचे उतरे पार, भरम भुलेखा दूर करा रिहा। सोलां करे तन शृंगार शब्द बणाए साचा हार, कौस्तक
मनी मस्तक लग्गा रिहा। जगे जोती विच संसारा। सतिजुग तेरी बन्न्हे साची धारा। गुरमुख साचे मात विचारा। एका जोती वरन गोती भेव मिटा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, अन्तिम कलि साचा राह इक्क वखा रिहा। साचा राह इक्क टिकाणा। जिथ्थे वसे गुण निधाना। ना कदे हस्से ना कदे रोवे एका रंग हरि भगवाना। भगत जनां दे हिरदे वसे, आत्म देवे ब्रह्म ज्ञाना। बेमुख झूठी फाही फसे, मोह ममता जगत वधाणा। अन्तिम वेले जायण नस्से, खिच्चे जोत श्री भगवाना। काया कोठड़ी अन्धेरी रैण जिउँ चन्द मस्से, साचा दर किसे हथ्थ ना आणा। गुरमुख साचा प्रभ भाणा जाणे खिड़ खिड़ हस्से, किसे हथ्थ ना आए राजे राणे हरि का भाणा। उतरे पार भव सागर। काया गागर झूठी माटी। अमृत रस आत्म एका चाटी। काया मन्दिर वड सिंध सागर, लोकमात खुल्हाई साची हाटी। गुरमुख निर्मल कर्म उजागर, साचा राह प्रभ दर खुल्हाई साचे शब्द बणना सच सुदागर, काया चोली अन्तिम पाटी। किसे ना देवे आदर, लोकमात विच एका औखी घाटी। प्रभ देवे चिट्टी चादर, आवण जावण खेल बाज़ीगर नाटी। एका जाणे करता कादर, ना कोई तीर्थ ना कोई ताटी। एका मेल हरि रत्नागर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे सच दुआरे। कराए वणज इक्क वपारे। नाम तन ना लगे डन्न, भाण्डा काया देवे भन्न, वसाए सच दुआरे। सच दुआरा हरि का न्यारा, नाम भण्डारा नर निरँकारा जोत जगाया। सतवें आसण डेरा लाया। छेवें घर जोत उपजाया। पवण स्वास संग रलाया। पंजवें कुण्डा आपे लाहया। शब्द डोरी नाल बंधाया। पंज पंजायण लेख लिखाया। जोत नरायण भेव किसे ना पाया। चौथे घर गुरमुख साचे मंगलाचार इक्क कराया। नाता तुट्टे भाई भैण, शब्द संगल हरि बन्न्हाया। आपे बणे साक सज्जण सैण, मात पित पिता पूत आप रघुराया। दरस दिखाए तीजे नैण, जोत सरूप डगमगाया। रसना किसे ना सके कहण, हरि घर साचे जिस दर्शन पाया। आप चुकाए लहिण देण, लोकमाती मार झाती पुरख बिधाती झूठा जूठा लेख मुकाया। गुरमुख तेरी उत्तम जाति, चरन कँवल हरि डेरा लाया। मिल्या मेल कमलापाती, उप्पर धवल माण रखाया। कलिजुग मिटे अन्धेरी राती, सतिजुग साचा चन्द चढ़ाया। सिँघ पाल तेरी पुच्छे वाती, देवे प्रभ साची दाती, मनजीत जगदीश तेरी झोली पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गोबिन्द सर्ब बख्शिंद तुट्टा नाता जगत बंधाया। तुट्टा नाता देवे गंढ्ढ। जन भगतां रक्खे आत्म ठंड। जगे जोत विच ब्रह्मण्ड। सत्त दीप नौ खण्ड, प्रभ पाए वंड। लक्ख चुरासी आई कंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे सर्ब पछाणे जीव जन्त साध संत, पूरन भगवन्त उत्भज सेत्ज जेरज अंड। सति पुरख दयाल कर्म कमांयदा। दीना नाथ दीन दयाल हरि गोपाल, गुरमुख साचा लाल साची सेज बहांयदा।
एथे ओथे करे प्रितपाल, चले नाल नाल, पल्ला नाम इक्क फड़ांयदा। लोकमात घाल घाल, अन्तिम तुट्टा जगत जंज़ाल, पहली मारे इक्को छाल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ डूंघी कन्दर पार लँघांयदा। काया खेड़ा वस्सया धर्मसाल, मिल्या इक्क अनमुल्लड़ा लाल, साचा मुल्ल आप पुआंयदा। आपे बणे हरि दलाल। रंग वेखे सूहे लाल, दूसर नाहीं वेख वखांयदा। गोद बिठाया सिँघ पाल, छोटा इक्क अञ्याणा बाल, दरगहि साची धाम सुहांयदा। अमृत भरे सुहावा ताल, तोड़े माया जगत जंज़ाल, साचे सर सरोवर इक्क इशनान करांयदा। शब्द वजाए साचा ताल, अनहद धुन वज्जे कमाल, ढोल मृदंग ना कोई रखांयदा। जन भगतां रिहा सुरत संभाल, अकाल मूर्त जगत निराल, दिस किसे ना आंयदा। एका रक्खे नाम तूरत, बेमुखां दिसे सदा दूरत, गुरमुख आत्म आसण डेरा लांयदा। मनमुख भुल्ले रहे झूरत, सृष्ट सबाई दिसे कूड़ो कूड़त, एका धाम अटल दिखांयदा। जोती जगे नूरो नूरत, सर्बकला आपे भरपूरत, शब्द जोत पवण, एका धाम रहांयदा। सर्ब जीआं सर्ब आसा पूरत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आवण जावण आपणे हथ्थ रखांयदा। आवण जाणा हथ्थ करतार। बेमुख पाए राह औझड़, गुरमुख सोए प्रभ चरन द्वार। भेव रखाए हरि साचा गुझड़, जीव जन्त ना पाए सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आवण जावण खेल रचाए, लक्ख चुरासी बणत बणाए, पवण स्वासी विच टिकाए, दिस ना आए गुप्त ज़ाहर। शिव शंकर जटा जूट धारे। कलिजुग अन्तिम आई हारे। बाशक तशक गल लटकाए, जावे दर हरि निरँकारे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी किरपा कर, अन्तिम जोती मेल मिलाए। अन्तिम जोती मेल मिलईआ। शब्द चढ़ाए साची नईआ। शिवलोक हरि वेख वखाणे, खाली धाम इक्क करईआ। गुरमुख साचे सुघड़ स्याणे, देवे माण हरिभगत गुसँईंआ। ना कोई जाणे वेद पुराने, खाणी बाणी अंज़ील कुरानी किसे सार ना पईआ। एका जोत नर हरि श्री भगवानी, आदि शक्त आवे जावे वारो वार, विच संसार साचा राह इक्क चलईआ। जोती जोत सरूप हरि, एका जोती नूर कर, कलिजुग अन्धेर अन्ध मिटईआ। कलिजुग मिटे अन्ध अन्धेरा। प्रभ अबिनाशी पाया फेरा। गुरमुखां चुकाए हेरा फेरा। इक्क दवाए साचा गेड़ा। धर्म राए दा चुक्के झेड़ा। दरगहि साची इक्क वखाए, साचा धाम खुल्हा वेहड़ा। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, दिसे राम रहीम नेड़न नेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, अन्तिम कलि बन्न्हे बेड़ा। बेड़ा देवे बन्न, भाण्डा भरम भन्नांयदा। शब्द वसाए साचा तन, एका राग सुणांयदा। जन भगतां कढ्ढे आत्म जन, शब्द शृंगार तन करांयदा। सच दुआरे रसना कहण धन्न धन्न, मानस जन्म लेखे लांयदा। गुरमुख आत्म जाए मन्न, अन्तिम जोती मेल मिलांयदा। ना कोई छप्परी ना कोई छन्न, गुरमुख साचे प्रभ साचे घर वसांयदा। साचा घर इक्क
द्वार। जगे जोत अगम्म अपार। शब्द दस्से साची धार। पवण स्वास ठंडी ठार। पुरख अबिनाशी नर निरँकार। घट घट वासी एका करे हरि अकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी जोत सरूपी, शब्द स्वासी रिहा पसार। शब्द जोत पवण अस्वार। सर्ब भवण हरि निरँकार। ना कोई जाणे देव यमन, ना कोई जाणे जीव संसार। ब्रह्म सरूप सर्ब हरि रवण, ब्रह्मा वेद ना पाए सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी शब्द स्वासी रिहा सद सद पसार। सच सिँघासण हरि जी लाया। सिँघ मनजीत तेरा धाम आण सुहाया। लोकमात सदा सुरजीत, ना मरे ना जन्मे जाया। दर घर सचे रिहा अतीत, सदा रक्खे प्रभ ठंडी छाया। गुर चरन निभे तोड़ प्रीत, मात पित भैण भाई हित्त तजाया। दर घर साचे इक्क चलाई साची रीत, शब्द सेहरा सीस गुंदाया। आपे परखे जन भगतां नीत, नाम मैहन्दी हथ्थ रंगाया। हरिजन सदा राखो चीत, काया मन्दिर थान सुहाया। सदा गाओ सुहागी गीत, आवण जावण प्रभ खेल रचाया। प्रभ अबिनाशी साचा मीत, सच सिँघासण आसण लाया। लक्ख चुरासी जाणा जीत, आवण जावण देवे फंद कटाया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, सिँघ मनजीत तेरा धाम सुहाया। सिँघ मनजीत वज्जी वधाई। मिल्या मेल वडे भाई। दोहां कर इक्क सलाही। दर घर साचा पाया, प्रभ जोती लाड़ी इक्क व्याही। सिहरा शब्द सीस गुंदाया, हार तन पहनाई। कलिजुग वेला अन्तिम आया, जोड़ जोड़े हरि रघुराई। बेमुखां बेड़ा दए डुबाया, अग्गे वाट नेड़े आई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हरि साचे घर वजदी रहे सदा वधाई। साचे घर वज्जे मृदंग। चढ़े शब्द साचा रंग। गुरमुख साचे संत जन, जमन किनारा पार जायण लँघ। एका देवे माल धन, दूजा दर ना कोई मंग। जोती जोत सरूप हरि, सदा सहाई अंग संग। मनजीत मन भया अनन्द। कलिजुग चढ़या साचा चन्द। प्रभ अबिनाशी रसना गाया, मुख भाग लगाया बत्ती दन्द। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दोहां भाईआं मेल मिलाया, जीव ना जानण अज्ञान अन्ध। अज्ञान जगत अन्धेरा ना कोई जाणे ना हरि पछाणे, कवण मिटाए हेरा फेरा। दरगहि साची देवे माणा, कटे जम का झेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दो जहानी बन्न्हे आपे बेड़ा। सिँघ मनजीत सद रसना गाए। जगत जगदीश प्रभ दए मिलाए। बीस इकीस एका सेजा हरि सवाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कोए ना सके रोक, भाणा आपणे हथ्थ रखाए। प्रभ अबिनाशी जगत मलाह, दोहां बख्शे साचा थांउँ, करोड़ तेतीस सिँघ मनजीत छत्र झुल्ले साची छाउँ। नाल रलया सिँघ जगदीशा, जगदीश जगत तजाया पिता माउँ। ना कोई करे रीसा, शिव शंकर पकड़े साची बांह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शिवलोक बहाया, दरगहि साची लाए नाउँ। शिवलोक हरि द्वार। सिँघ जगदीश वेख विचार। प्रभ अबिनाशी
बन्न्ही धार। पहली सावण लेख लिखार। पंचम् पोह पावे सार। छब्बी पोह बण सच सच्चा दरबार। निहकलंक नरायण नर, काया माटी छड्डी खाटी, जगत तजाया झूठा मोह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी गति मितक आपे जाणे, अवर ना जाणे को। गुणी गहीर गहर गुणवन्ते। मिल्या मेल गुरसिख प्यारे सच दुलारे साचे कन्ते। शब्द चढ़या साचा तेल, फुल्ल फुलवाड़ी सच संगते। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर्ब लेख आप चुकाया, गुरमुख साचा पार कराया, बेड़ा बन्न्हे जीव जन्ते। उठ जगदीश कर त्यारी। सच सिँघासण तेरी आई वारी। जीव जन्त प्रभ अबिनाशन, अन्तिम पासा आए हारी। गुरमुख विरले मिले पुरख अबिनाशन, रिहा जगत पैज संवारी। दर घर साचे होया दास दासन, गुर गोबिन्द सिर लथ्था भारी। सदा सदा सदा बलि जासण, गुरमुख विहावण प्रभ जोती लाड़ी इक्क कुँवारी। बेमुखां अन्तिम खाए डैण, लाड़ी मौत कर ख्वारी। नाता तुट्टे भाई भैण, सिँघ जगदीश करी सच्ची इक्क सवारी। प्रभ आप चुकाया लहिण देण, धर्म राए ना लेखा मंगे दूजी वारी। जोती दर्शन तीजे नैण, सदा रहे मन ख़ुमारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सपूत सच आसण डेरा लाए, सुत्ता रहणा पैर पसारी। जगत जगदीश जोत जगईआ। सति सति सतिजुग साची आप रखाए कलिजुग नीआ। आपे धोए पिछले दाग़े, निर्मल किया जीआ। विच्चों हँस उडाया कागी, ना कोई पुत्तर ना कोई धीआ। सोई काया मात जागी, प्रभ बीज साचा बीआ। चरन प्रीती साची लागी, अन्तिम किया साचा हीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जगदीश साढे तिन्न हथ्थ रखाई तेरी सीआ। साढे तिन्न हथ्थ धाम न्यारा। देवे हरि समरथ, मात अन्तिम वारा। सगल वसूरे जायण लथ्थ, दर्शन करे जोत निरँकारा। जगत महिंमा बणे अकथ्थ, आप उपजाए सच्चा इक्क दरबारा। लोकमाती साचा रथ, खिच्ची जाए वारो वारा। गुरमुखां सिर रक्खे हथ्थ, सिँघ मनजीत सिँघ जगदीश प्यारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा छत्र सीस झुलाए, धर्म सति निशान इक्क झुलाए, सत्त रंग रंगाए अपर अपारा। सत्त रंग शब्द वट। प्रभ अबिनाशी जाणे घट घट। साची जोत करे उज्जयार, जगे लट लट। गुरमुखां बेड़ा कर त्यार, इक्क बणाए तीर्थ साचा तट्ट। मानस जन्म ना आए दूजी वार, काया दिसे झूठा हट्ट। एका मेल हरि कन्त भतार, लक्ख चुरासी देवे कट। दर घर साचे सौणा पैर पसार, छड्डया काया झूठा मट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत आत्म रस प्याए, रसना रसक लैणा चट्ट,। जगत जगदीश वणज वपारी। लाह खट्टया दूजी वारी। गुरमुख नाउँ पहली वारी। सिँघ सावण नाउँ कर उज्जयारी। मिल्या मेल पतित पावन, मानस देही महल्ल उसारी। नेड़ ना आए कामनी कामन, बाल अवस्था खेल अपारी। जोती चमके दामनी दामन, निर्मल काया होई उज्जयारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ जगदीश लाए
मात तेरी सच्ची फुलवाड़ी। फल लगाए सतारां हाढ़ी। साचा दर इक्क खुल्हाए, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए, गुर संगत अन्दर जाए वाड़ी। नाम रंगण इक्क चढ़ाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जो जन चरन छुहाए दाढ़ी। सिँघ मनजीत तेरी ख़ाक, साचे दर हरि रखांयदा। तेरा खोल्हे इक्क ताक, दर दर बन्द करांयदा। आपे जाणे भविख्त वाक्, ना कोई भेव रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नेत्र पेख मार झात, वडे भाई मेल मिलांयदा। सिँघ जगदीश वडा भाई। तेरी ख़ाक जिस मस्तक लाई। जगत मेटी झूठी शाही। मिल्या मेल सच्चे माही। सच दुआरे आप बहाए, फड़ के दोवें बाहीं। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा माण दवाए, साचा छत्र सीस झुलाए, रक्खे थांउँ थाँईं। गुरसिख दर घर प्रभ रक्खे गंढ्ढ, गुर संगत देवे वंड, गुरसिख होए ना किस्मत माढ़ी, आत्म होए ना रंड। लक्ख चुरासी गेड़ निवारी, घर साचे पाए सदा ठंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, छोटे बाले अग्गे लाए, दो जहानी काज रचाए, बेमुखां आत्म आई गंढ्ढ। सिँघ जगदीश चिखा सिँघासण डेरा लाए, दो जहानी काज रचाए, बरखा फूलण हरि कराए, गुरमुखां भार आप चुकाए, सदा सुहागी ना होए रंड।