पुस्तकालयभाग ४

२१ कत्तक २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल पूरन सिँघ दे गृह ज़िला अमृतसर

दर दरबार गुरसिख मन्दिर हरि आप सुहाणा। जन्म कर्म मात विचार, शब्द टिकाए विच बबाणा। लक्ख चुरासी बन्न्हे धार, धर्म राए हरि गेड़ कटाना। हरिजन साचे उतरन पार, दर द्वार जिस सीस झुकाना। दरगहि साची दिसे पार किनार, राह विच ना किसे अटकाना। मानस देह लेखे लाए हरि करतार, दे मति सर्ब समझाना। जन्म ना आए दूजी वार, मिले मेल हरि भगवाना। उधरे पार नर, नार पाए सार बिरध बाल जवाना। शब्द रक्खे तिक्खी धार, जगत जंज़ाला फंद कटाना। छोटी काया निक्की वाड़, गुरसिक्खी हरि नींह रखाना। आपे जाणे आपणी सार, आपणा भेव हरि आप रखाना। सतारां हाढ़ी दिवस विचार, गुर संगत हरि बन्न्हे हथ्थीं गाना। शब्द चढ़ाए साचे लाल, चुक्के गेड़ आवण जाणा। परे हटाए जमदूतां धाड़, चित्र गुप्त हरि लेख मिटाना। कलिजुग माया चोली पाड़, साचा धनी शब्द वसाना। चारों कुन्ट दिसे उजाड़, काया मन्दिर महल्ल इक्क वसाना। जगत जगे जोत अपार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा रंग मस्तक तिलक इक्क लगाना। चाढ़्हे रंग शब्द गुलाल। गुरमुखां मंगी इक्क मंग, प्रभ अबिनाशी बणया दलाल। शब्द घोड़े कस तंग, लोकमात मारी सच्ची छाल। आपे वसे अंग संग, जगत अवल्लड़ी चले चाल। मानस देही होणी भंग, गुरमुख लैणी सुरत संभाल।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतारां हाढ़ी फुल्ल फुलवाड़ी, फल लगाउणे काया डाल। हरि मन्दिर हरि उसारे। गुरमुखां पार उतारे। लाल दुलारे साचे वारे। लेखा लिखे फेरा पावे दर दरवेशा, जोत सरूपी भेखा धारे। कलिजुग वटाया आपणा भेसा, ना जाणे जीव गंवारे। शिव शंकर करे सदा वेसा, दोए जोड़ चरन निमस्कारे। प्रभ प्रगट होए माझे देसा, प्रभ मेल मिलावे सिँघ जगदीश बहाए सच चुबारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां बेड़ा पार कराए दया कमाए, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए, लेख लिखाए सतारां हाढ़े। साची बणत हरि बणांयदा। साध संत जीव जन्त, ना किसे भेव चुकांयदा। आदि अन्त जुगा जुगन्त, अचरज़ माया जगत पित जगदीश पांयदा। आवण जावण खेल रचाया, पुरीआं लोआं कर अकार, शब्द धीर धरांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, निहकलंकी नर निरँकार, बाणा भाणा जोती राणा आपणे हथ्थ रखांयदा। ना कोई जाणे सुघड़ स्याणा, प्रभ आपे घड़े अन्दर वड़े, आपे अन्त मिटांयदा। ना कोई सीस ना कोई धड़े, मानस देही किसे ना दिसे मात जड़्हे, गर्भवास रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आत्म जोती फड़े, अन्तिम जोती मेल मिलांयदा। मिले मेल हरि भगवाना। गुरमुख विरले सच दुलारे, सच्चा शब्द बन्न्हे गाना। सच धाम बहाए सिँघ पाल देवे माण संसारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हो दयाल तिन्न लाल नाल रलाए, जगत चलाए साची धारे। फल लगाए साचे डाल, वेखे विगसे करे विचारे। चार कुन्ट दए बहाल, दर दरबान खड़्हे रहण पहरेदारे। मातलोकी कर ध्यान, ब्रह्मलोकी शब्द उडान, इन्दलोकी सुरत ध्यान, शिव शंकर वेखे नैण मुँधारे। शब्द वज्जे एका बाण, पुरीआं लोआं लाहे घाण, गुरमुखां वधदी जाए शान, देवे माण हरि गिरधारे। सर्ब जीआं जाणी जाण, आपे करे मात पछाण, जन भगतां देवे ब्रह्म ज्ञान, लेखा चुक्के सतारां हाढ़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां मस्तक तिलक लगाए, जगत उपजाए साचे लाड़े। शब्द जोग जगत ब्रह्माद। पुरीआं लोआं साचा नाद। मिले मेल जहानी दोआ, लिख्या लेख आदि जुगादि। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि किरपा कर, देवे दात वड सुगात, सोहँ शब्द नाम दाद। हरि जोत अकार, शब्द प्रकाश है। शब्द रक्खे तिक्खी धार, पवण देवे सर्ब स्वास है। शब्द घोड़े हो अस्वार, सच मण्डल वेखे साची रास है। तिन्नां लोआं बन्ने धार, वेख वखाणे मात पताल अकाश है। साची पुरीआं पावे सार, हरि विचार किरपा धार, ब्रह्मा शिव इन्द वड मृगिन्द सच्ची सरकार है। जन भगत उपजाए मात साची बिन्द, मानस देही अपर अपार है। जोती जोत सरूप हरि, आत्म जोती नूर धर, शब्द वसाए साचे घर, पवण सवार हरि निरँकार है। हरि नर नर निरँकारा। पवण शब्द जोत अधारा। वरन बरन गोत वसे बाहरा। एका अबिनाशी अबिनाश जोत, दिसे सद गुप्त ज़ाहरा। गुरमुखां

मैल दुरमति रिहा धोत, शब्द कराए तन शृंगारा। बेमुख मात रहे सोत, आत्म अन्ध धुंदूकारा। नर निरँजण एका जोत, आवे जावे वारो वारा। लक्ख चुरासी व्याहे लाड़ी मौत, गुरमुखां देवे शब्द बबाणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग तेरा अन्तिम अन्त माया खेल, जन भगत मेल आपणे हथ्थ रखाना। भगत मेल हरि आप करांयदा। जोती जगे बिन बाती बिन तेल, जगत उज्जयार हरि गिरधार चार कुन्ट करांयदा। गुरमुख साचे माणक मोती, फड़ फड़ बाहों साचे हार बणांयदा। ना कोई जाणे वरन गोती, चार वरन एका सरन एका धार रखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पुरीआं लोआं पसर पसार आपे जाणे वेख वखाणे नज़र किसे ना आंयदा। ना कोई वेखे ना कोई जाणे। लोकमाती भुल्ले राजे राणे। लक्ख चुरासी झूठी बाती, ना कोई चुकावे आवण जाणे। गुरमुखां मेल कमलापाती, देवे दरस श्री भगवाने। आत्म मिटे अन्धेरी राती, दीपक जगे जोत महाने। बैठा दिसे इक्क इकांती, गुरमुख लाए चरन ध्याने। आत्म वेखे मार झाती, काया मन्दिर हरि सुहाने। अमृत देवे बूंद स्वांती, सर सरोवर इशनान कराने। अन्तिम वेले पुच्छे वाती, दरगहि साची माण दवाने। ना कोई पिता ना कोई माती, जगत झूठे भैण भ्राने। एका नर हरि पुरख बिधाती, जन भगतां बन्न्हे हथ्थीं शब्द गाने। साची देवे नाम दाती, लक्ख चुरासी गेड़ कटाने। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, त्रैलोकी नाथी सगला साथी, आदि अन्त जुगा जुगन्त भगत सुहेला साचा मेला दो जहाने। दो जहानी मेल मिलांयदा। शब्द मारे तीर कानी, गुरमुख सोया आप जगांयदा। अमृत देवे आत्म पाणी, काया ठंडी ठार रखांयदा। साची देवे शब्द बाणी, नाद धुन इक्क उपजांयदा। प्रभ जोती साची राणी, गुरमुख लाड़े नाल ब्याहिंदा। साचा मेल इक्को हाणी, विछड़ कदे ना जांयदा। शब्द चढ़े साचा तेल, जन भगतां सिरों वारे पाणी, फूलन सिहरा सीस गुंदांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड धन धनी कौस्तक मणी गुरसिक्खां मस्तक तिलक लगांयदा। कौस्तक मनी तन शृंगार। प्रभ अबिनाशी लाए वारो वार। सिँघ सिँघासण बैठ सच्ची सरकार। लक्ख चुरासी अन्तिम नासन, जन भगतां पाए साची सार। मिले मेल पुरख अबिनाशन, शब्द बन्न्हे सीस दस्तार। निज घर आत्म रक्खे वासन, बेमुख लभ्भण अन्दर बाहर। जन भगतां करे मानस जन्म रासन, आत्म खोल्हे बन्द कवाड़। जुगा जुगन्ती दास दासन, बैठा रहे दर दरबार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पुरीआं लोआं बन्न्हे धार, कर्म कमांयदा। कोई ना पावे सार, सतिजुग साचे जन्म दवांयदा। शब्द रक्खे तिक्खी धार हरि करतार, खण्डा आपणे हथ्थ रखांयदा। वेख वखाणे दर द्वार, आप बणाए आपे ढाहिंदा। ना कोई जाणे जीव गंवार, केहड़े धाम हरि रहांयदा। तिन्नां लोआं पावे सार, आपणा भेव आप छुपांयदा। लक्ख चुरासी कर उज्जयार,

जोती नूर इक्क वखांयदा। पवण स्वासी कर विचार, पवण उनन्जा काया मण्डल विच रखांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, गुरमुख साचे संत जनां साचा माण दो जहान आपे आप दवांयदा। दो जहानां वाली बणत बणांयदा। जन भगत सुरत संभाली, सेव कमाई लेखे लांयदा। माया तोड़े जगत जंज़ाली, फल लगाए साची डाली, अमृत मेवा इक्क खवांयदा। जगत पित चाल निराली। कलिजुग दिसे घटा काली, चन्द सूरज दोए मात चढ़ांयदा। गगन मस्तक साची थाली, जोती नूर इक्क अकाली, तिन्नां लोकां अकार कांयदा। कलिजुग सतिजुग दर दरबार सच्ची सरकार, लाड़ी मौत नाल रलाई, वेख वखाणे सर्ब कुछ जाणे, आपणा भाणा साचा राणा आपणे हथ्थ रखांयदा। सृष्ट सबाई तणदी ताणा, ना कोई जाणे गुण निधाना, आपे घड़े अन्दर वड़े, आपे अन्त मिटांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख लगाए साचे लड़े पल्लू नाम इक्क फड़ांयदा। पल्लू नाम इक्क फड़ाया। सच्चा दाम प्रभ झोली पाया। पूर कराए आपणा काम, निहकलंकी भेख वटाया। राम रहीमा एका राम, नूरी जोती जोत उपजाया। ना होए अन्धेरी राती शाम, सन्झ सवेर इक्क कराया। हड्ड नाड़ी ना कोई चाम, बत्ती धार ना सीर मुख चुआया। नर हरि एका एक रमईआ राम, जोती नूर शब्द समाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, जोती जामा मात धर, आप आपणा भेव छुपाया। जोती जामा हरि निरँकार है। गुरमुखां पाए साची सार है। तिन्नां लोआं बन्न्हे एका धार है। चौथे घर खोल्हे दर, गुरमुख साचे वेख विचार है। पंजवें घर जोत होए, एका नूरी चानण होए, शब्द धुनी अनहद धुन नाद है। छेवे घरं हरि खलोए, अमृत धार निझर चोए, पवण स्वासी चरन दासी जाणे रंग करतार है। सतवें घर प्रभ अबिनाशी कर जोती नूरा, एका हरि सति सरूपा वडा भूपा, शाहो शहाना शाहकार है। सतवें घर हरि बनवारी। रूप रंग ना रेख भेख, ना कोई वेखे खेल मुरारी। छेवें घर लिखे लेख, पवण शब्दी जोत अधारी। पंजवें घर रिहा वेख, गुरूआं पीरां पैज संवारी। चौथे अन्दर नेत्र पेख, आत्म जोती शब्द धुनी साची देवे इक्क धुन्कारी। जन भगत पुकार हरि जी सुणी, पंजवें अन्दर आया बाहरी। लक्ख चुरासी छाणी पुणी, फल ना दिसे किसे डारी। वड दाता हरि वड गुण गुणी, वेख वखाणे गुप्त ज़ाहरी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम अन्त, गुरमुखां बणाए साची बणत, देवे माण सच दुआरे। किरपा धारे वारो वारी। किरपा धार धार बन्न्हांयदा। नर निरँकार सच्ची सरकार, सिँघ सिँघासण डेरा लांयदा। वेख वखाणे करे विचार, आपणा भेव वड देवी देव आपणे हथ्थ रखांयदा। ना कोई जाणे नर नार, गुरमुख साचे संत जनां प्रभ साची सेव लगांयदा। सोलां कर तन शृंगार, साची सेजा आप बहांयदा। गुरमुख नारी हरि भतारा, साचा कन्त मीत मुरारा, साचा संग निभांयदा। आत्म खोल्हे

बन्द कवाड़ा, नाम गाड़्हा प्रेम रंगण रंग चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बहत्तर नाड़ा एका रंग, सच्चा संग आपणा आप निभांयदा। साचा संग आप निभाया। सिँघ पाल वड प्रताप, सोहँ जपया साचा जाप, चरन कँवल उप्पर धवल सीस झुकाया। पुरीआं लोआं गया मवल, रंग अवल्लड़ा प्रभ रंगाया। प्रभ अबिनाशी आप टिकाया। नाभ कँवल, कँवल मुख अमृत धार दे झिराया। ना कोई वेखे रंग काला पीला सँवल, जोती नूर सति सरूर सर्बकला भरपूर, एका रंग हरि रघुराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर दित्ता वर, ब्रह्मलोक धाम सुहाया। ब्रह्मलोक धाम न्यारा। आपे वेखे हरि हरि सिरजनहारा। सृष्ट सबाई लिखे लेखे, बणाए ढाए कर उसारा। गुरमुख विरला नेत्र पेखे, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा धाम इक्क सुहाया, गुरमुख साचा दए बहाया, नां लगाए इक्क चुबारा। पाल सिँघ तेरी सेव वड वड्याई। मिल्या हरि वड देवी देव, लोकमात बणत बणाई। जपया जाप रसना जिहव, भुल्ल रहे ना राई। लग्गा फल साचा मेव, पिता पूत एका जोत समाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज खेल पारब्रह्म कलि जोती नूर सति सरूर देवे माण चरन सरनाई। सरन सरनाई आप रखाया , हरि धरनी धरन, मरन डरन गेड़ चुकाया। मिल्या नर वरनी वरन, करनी करन कलि खेल कराया। खोल्हे दर वड दरनी दरन, वड भण्डार इक्क रखाया। आत्म झोली हरि भरन, भरन तोट कदे ना आया। आपे खोल्हे हरनी फरन, तीजे नेत्र लोयण दरस दिखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, ब्रह्मलोक साचा धाम अन्त सुहाया। अन्त संत भगवन्त मेल मिलांयदा। मिल्या मेल कन्त जन्त, साचा नाता मात जुड़्हांयदा। जीव जन्त साध संत, जुगा जुगन्त पैज रखांयदा। मात बणाए साची बणत, पिता पूत एका धागा एका सूत, शब्द डोर नाल बन्न्हांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वारो वारी रिहा तोर, अग्गा पिच्छा किसे नज़र ना आंयदा। पिच्छा अग्गा ना कोई जाणे। काया तुट्टे अन्तिम तग्गा, भुल्ले जीव निदाने। माया ममता मोह झूठा लग्गा, मात पित ना कोई भैण भ्राने। एका दाता हरि सूरा सरबग्गा, दरगहि साची देवे माणे। चरन सरन सच सरनाई जो जन लग्गा, आवण जावण फंद कटाणे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप बन्न्हाए शब्द हथ्थीं सच्चे गाने। पाल सिँघ कर त्यारी। मारी इक्क शब्द उडारी। मिल्या जोत हरि निरँकारी। ब्रह्मलोक मिली सच्ची सरदारी। पिता पूत हरि पैज संवारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा नूर धर, काया मन्दिर साचे अन्दर डूंघी कन्दर तोड़ जन्दर, आत्म सेजा आसण लाया भारी। आत्म सेजा आसण लाया। शब्द नेजा हथ्थ उठाया। नेत्र तीजा खोल्ह वखाया। आप खलोए दर दहलीजा, पड़दा उहला सर्ब चुकाया। गुरमुख आत्म तन मन सीजा, काया ठंडी ठार

कराया। शब्द बीज साचा बीजा, नाद धुन इक्क उपजाया। आपे करे मात रीझा, पूत सपूता दे वड्याआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आवण जावण जगत जहान, हरि भगवान आपणे हथ्थ रखाया। पूत सपूता हरि बणत बणाई। नार कन्त ना जाणे राई। साध संत ना भेव पाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोती साचा नूर, बज़र कपाटी कीनी दूर, काया मन्दिर विच टिकाई। काया मन्दिर हरि सुहाया। अन्दरे अन्दर डेरा लाया। नूर उजाला गुर गोपाला, भगत दयाला आप अख्वाया। एका रक्खया शब्द दुशाला। धर्म राए दा लाहे पाला, गुरमुखां हरि तन पहनाया। जगत अवल्लड़ी चल्ले चाला, शब्द वजाए साचा ताला, सुर ताल राग रंग ना कोई रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोती नूर कर, वेख वखाणे सच घर, साचे मन्दिर डेरा लाया। साचा धाम इक्क अस्थूल। जिथ्थे वसे कन्त कन्तूहल। सच सिँघासण हरि बिराजे, ना कोई पावा ना कोई चूल। प्रगट होया देस माझे, लक्ख चुरासी गई भूल। आप संवारे आपणे काजे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर हरि सच कन्तूहल। ब्रह्मलोक हरि पैज संवार। तीजे घर वेख विचार। सुरपति राजे इन्द, प्रभ पाए सार। जोती जोत सरूप हरि, आपे बन्न्हे आपणी धार। राज इन्द हरि आप जगाया। वड दाता गुणी गहिंद, साचा हुक्म इक्क सुणाया। लोकमात उपजी साची बिन्द, पूत सपूता भाग लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण सर्ब सुख आसण, एका डेरा आप रखाया। आए दर हरि दरबार। राजा इन्द कर विचार। नर हरि गुणी गहिंद, अन्तिम कलि लोकमात लए अवतार। इक्क रखाए निहचल धाम अटल, पुरीआं लोआं करे ख्वार। जोती जामा वल छल, गुरमुखां रिहा पैज संवार। जन भगतां जाए बलि बलि, प्रभ अबिनाशी घट घट वासी जाए तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ मनजीत तेरी रिहा पैज संवार। मनजीत सिँघ हरि पैज रखाई। पुरी इन्द्र मिली वड्याई। सुरपति राजा इन्द हरि सरनाई। सदा सदा सदा बख्शिंद, आत्म चोला मेल मिलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तिन्नां लोआं कर अकार, शब्द जैकार इक्क कराई शब्द जैकारा इक्क कराया। सोहँ नाअरा गुरसिख लगाया। करोड़ तेतीसा करे निमस्कारा, हरि हरि साचे सेवा लाया। मातलोक आए दौड़ा, देवे वर हरि रघुराया। प्रभ चरन लाग जाईए तर, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर अवतारा। आवण जावण चुक्के डर, जोती मिल्या हरि भतारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त कलि कुलवन्ते, पूरन भगवन्ते पाई साची सारा। इन्द्रपुरी धाम सुहेला। ना कोई जाणे जीव जगत दुहेला। पारब्रह्म अचरज़ खेला। सति पुरख निरँजण जोत अपारी हरि निरँकारी, वेख वखाणे गुर चेला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धुर दी बाण इक्क रखाए शब्द आण, बणया रहे सज्जण सुहेला। सज्जण सुहेला हरि मुरार। करे

मेल साचा मेला विच संसार। नौ बारां अठारां तीस, कलिजुग तेरा अन्तिम वेला। मिटे भेव राग छतीस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे जाण पछाणे वसे धाम इक्क इकेला। साचा धाम हरि सुहांयदा। पूरन करे आपणा काम, शिव शंकर चरन ध्यान लगांयदा। सुक्का काया झूठा चाम, हरया कोई ना मात करांयदा। प्रभ दर कोई ना लग्गे दाम, अमृत इक्क बरसांयदा। इक्क प्याए शब्द जाम, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नील कंठ बसन बनवारी, अन्तिम मेल जोती आप मिलांयदा। नील कंठ कर त्यारी। चौथे जुग आई हारी। प्रगट होया नर निरँकारी। पुरीआं लोआं करे फिर उसारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ जगदीश छत्र झुले मात सीस आई अन्तिम कलि वारी। छत्र साचा सीस झुलाउणा। गुरमुख साचे साचा ताज जगत राज हथ्थ रखाउणा। आप रखाए गुर संगत लाज, चार कुन्ट पए भाज, मात पित किसे हथ्थ ना आउणा। धुरदरगाही साचा माही, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा दर निर्मल घर गुरमुख साचे दर दुआरे दर्शन पाउणा। साचा दर सच दरबारा। लक्ख चुरासी नाता तुट्टा मोह, गुर मन्दिर सोहे दुआरा। हरि जन मस्तक धूढ़ी जाए छोह, लक्ख चुरासी उतरे पारा। सिँघासण लाउणा छब्बी पोह, जगे जोत अगम्म अपारा। करे खेल वाली जहानां दो, नर नरायण हरि निरँकारा। अवर ना जाणे जीव को, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पाए जन भगतां सारा। हरि विछोड़ा हरि जन जाणे, बिरहों रोग संताप। आत्म जोती जो सुख माणे, ना जाणे जगत मात पित माई बाप। माणक मोती साचे चन्द चढ़ाणे, लोकमाती उतरन कोटन पाप। हरिजन दिसण वांग महिताब। हरि वक्त सुहाए आपणा आप। तन पहनाए शब्द बाणे, शब्द जपाए साचा जाप। किसे वक्त हथ्थ ना आए राजे राणे, जन भगतां थापणा रिहा थाप। अन्तिम लाड़ी मौत खाणे, लक्ख चुरासी रही कांप। हरि रंग गुरमुख विरला माणे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जिस जन गोद बिठाए आप। हरि विछोड़ा गुरमुख धारी। गुर गोबिन्द चरन जोड़ा, शब्द तन सच शृंगारी। घर साचा एका लोड़ा, निहकलंक नरायण नर जोत निरँकारी। लोकमाती नाता तोड़ा, छड्डया जोड़ हरि गिरधारी। एका मिल्या शब्द घोड़ा, साचा घर महल्ल अटल्ल अटारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे माण दवाए, तिन्नां लोआं दर दरबारी। हरि विछोड़ा बिरहों रोग। कलिजुग वक्त रहि गया थोड़ा, अन्तिम होए मात सोग। सतिजुग साचे मिल्या जोड़ा, लिख्या लेखा धुर संजोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे गुरमुख चरन सरन रस साचा लैण भोग। हरि विछोड़ा औखी घाटी। काया दिसे झूठी माटी। राउ रंकां चोली पाटी। दर दर फिरन मंगण हाटी। गुरमुख साचे मात तरन, प्रभ लपेटे शब्द पाटी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे दर बहाए अग्गे वखाए नेड़े वाटी।

२७ कत्तक २०११ बिक्रमी पिण्ड बुग्घे प्रेम सिँघ दे गृह

जोती नारी गुरमुख कन्त सुहागया। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, वेख वखाणे गुरमुख जाणे जाण पछाणे आत्म धोए दागया। साचा रंग इक्क चढ़ाणे, जोती जोत सरूप हरि, सरन चरन जो जन लागया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सोया मात उठ उठ जागया। जोती नार तन शब्द शृंगार। सोलां कलीआं वेख विचार। जोती जोत सरूप हरि, साचा सीस आप गुंदाए गुरमुख प्रनाए साची नार। साचा सीस आप गुंदाया। सच जगदीश खेल रचाया। ना कोई जाणे मूसा ईसा, कुरान अंज़ीली भेव छुपाया। जोती जोत सरूप हरि, जोती नारी इक्क प्यारी, शब्द रक्खे तन शृंगारी, सोहणी सेजा आसण लाया। सोहणी सेज हरि द्वार। जोती राणी पुरख भतार। दो जहानी वज्जे शब्द सितार। जन भगतां पड़दे कज्जे, लोकमाती मारे झाती, दिवस राती पावे सार। हरिजन निभाए चरन नाती, जोती दिसे इक्क इकांती, अमृत धार ठंडी ठार। इक्क प्याए बूंद स्वांती, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सति पुरख निरँजण सदा सुहागण एका नार। जोती नारी जिस प्रनाई। दुहागण रात मात ना आई। सेज सुहागण इक्क हंढाई। अट्ठे पहर दिवस रैण रिहा जाग, साची सेवा रिहा कमाई। गुरमुखां पूरन वड वडभाग, चरन प्रीती एका लाई। अन्तिम बुझे तृष्ना आग, सांतक सति करे आत्म जोत धरे रघुराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख निरँजण साची जोती गुरमुख तेरे नाल व्याही। हरि जोती शब्द अधार है। एका शब्द सच्ची सरकार है। तीजा पुरख सबाई सृष्टी एका नार है। आत्म दर वजदी रहे वधाई, अनहद धुनी सच्ची धुन्कार है। गुरमुख गाउँदा रहे चांईं चांईं, नरायण नर सच्चा भतार है। होए सहाई सभनीं थाँईं, मानस जन्म रिहा संवार है। कलिजुग पार लँघाए फड़ के बाहीं, पुरी घनक ल्या अवतार है। सदा रक्खे ठंडी छाईं, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड बली बलकार है। वड बली बलवान, हरि हरि निरंकारया। वज्जे सच्चा बाण, बज़र कपाटी चीर वखा रिहा। वड दाता चतुर सुजान, जोती खेल अपर अपारया। धारे भेख श्री भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचे लेखे आप लिखा रिहा। एका देवे शब्द दान, नाम झोली हरि भरा रिहा। एका रक्खे आपणी आण विच जहान, भाणा आपणे हथ्थ रखा रिहा। ना कोई भुल्ले जीव निधान, लक्ख चुरासी बणत बणा रिहा। दरगहि साची देवे माण, गुरमुख साचे संत जनां साचा रंग वखा रिहा। लोक माती छुट्टे पीण खाण, अमृत फल इक्क खवा रिहा। फल लगाया सच्चे डाहण रसना रस सोहँ शब्द हरि चवा रिहा। जन भगत होया वस, राह साचा रिहा दस्स, वासी पुरी घनक लोकमाती जोत जगा रिहा। बेमुख दर तों जायण नस्स, गुरमुखां हिरदे जाए वस, चरन प्रीती इक्क निभा रिहा। लक्ख चुरासी रैण अन्धेरी

मस्स, गुरमुखां आत्म जोत प्रकाश कोट रवि ससि, दीपक साचा इक्क जगा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती नारी शब्द उडारी, गुरमुक्खां मेल मिला रिहा। जोती नार शब्द उडान है। लोकमाती कर ध्यान हरि भगवान गुरमुखां मेल मिलाण है। आत्म देखे चतुर सुजान, शब्द देवे सच्चा दान, साची झोली हरि भरान है। आपे गोपी आपे कान्हा, दूसर ना कोई विच जहान है। जन भगतां देवे माण गुण निधान, झुलदा रहे सदा इक्क निशान। पंचम् पोह वेख वखाणे निहकलंक बली बलवान, करे खेल मात महान है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साधां संतां गुरूआं पीरां गहर गम्भीरां मारे आत्म तीर रसना खिच्च कमान है। रसना खिच्च कमान तीर चला रिहा। पंचम् पोह चार कुन्ट दहि दिश प्रभ अबिनाशी घट घट वासी सर्ब कुछ वेख विखा रिहा। निहकलंक मात जोत प्रकाशी, मेट मिटाए मदिरा मासी, सोहँ खण्डा शब्द डण्डा हथ्थ उठा रिहा। प्रगट होए घनकपुर वासी, तीर कमान ना हथ्थ उठा रिहा। भारत खण्ड जोत प्रकाशी, सत्त दीप नौ खण्ड एका धार बन्न्हा रिहा। वेख वखाणे पंडत काशी, वेद पुराना माण चुका रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पोह लिख्त लेख वाली हिन्द तेरे दर पुजा रिहा। पंचम् पोह बणे लिखारा। उसरे महल्ल इक्क अपारा। देवे वार वारो वारा। राजे राणयां कर ख्वारा। शब्द रक्खे तिक्खी धारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। प्रगट जोत निहकलंक नरायण नर अवतारा। मेट मिटाए वरन गोत, चार कुन्ट होए धुंदूकारा। सच जोत निरालम, सिँघ शेर शेर सिँघ सच्ची सरकारा। जन भगतां दुरमति मैल रिहा धोत, अमृत पाए काया करे ठंडी ठारा। लक्ख चुरासी रही रोत, हथ्थ ना आए नैण मुँधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जगदीश तेरा मात बणाए इक्क सच्चा चुबारा। वाली हिन्द हरि जणाया। साचे मन्दिर नींह रखाया। जोत जगाणी अन्दरे अन्दर, गुरूआं पीरां खिच्च बहाया। काया दिसे डूंघी कन्दर, साचे मन्दिर जोत सवाया। अट्ठ सट्ठ तीर्थ भौंदे बन्दर, सच्चा राह किसे हथ्थ ना आया। पंचम् पोह धरत मात तेरा तोड़े जन्दर, आपणी हथ्थीं खेल रचाया। ना कोई जाणे गोरख मच्छन्दर, उचे टिल्ले आसण लाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वाली हिन्द सुरत संभाल ना बण कंगाल, निहकलंक साची जोत जगाया। साची जोत करे उज्जयारी। प्रभ अबिनाशी किरपा धारी। पंचम् पोह दिवस विचारी। कलिजुग जीव ना जाणे को, पुरीआं लोआं पावे सारी। जगत नाता झूठा मोह, अन्तिम जाए बाज़ी हारी। गुर चरन सरन जन जाए छोह, मानस जन्म जाए पैज संवारी। होए सहाई जहानी दो, अग्गे पिच्छे पिच्छे अग्गे हरि शब्द सवारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी करे साची कारी। सच विहार कराउणा। कर जोत अकार शब्द धार इक्क रखाउणा। वेख वखाणे सर्ब संसार, शब्द मारे डाहढी मार, राज राजान शाह

सुल्तान तख्तों लाह बहाउणा। ना कोई झुल्ले मात निशान, कलिजुग अन्तिम लेख लिखाउणा। प्रगट जोत श्री भगवान, एका झण्डा धर्म उठाउणा। सत्तां दीपां देवे माण, नौवां खण्डां हरि चरन लगाउणा। सोहँ चले एका बाण, चार कुन्ट चार वरन अठारां बरन हरि इक्क कराउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पोह साचा दिवस खुशीआं नाल मात मनाउणा। पंचम् पोह करे त्यारी। लक्ख चुरासी जिस करनी पारी। बेमुख जीव करन हासी प्रगटे जोत नर निरँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, घनक पुर वासी आपणी हथ्थीं हरि करे आप उसारी। पंचम् पंचम् पंचम् जगत वड्डयाईआ। पंचम् जेठी लए अवतार, लोकमाती पुरख बिधाती जोत जगाईआ। काया मन्दिर बैठा रहे इक्क इकांती, भैणां भाईआं सार ना पाईआ। जन भगतां मिल्या पुरख बिधाती, दर दर घर घर जाए आत्म कुण्डा लाहीआ। देवे दरस जोत जगाए, सावण सुन्दर रूप वटाईआ। अचरज खेल हरि रघुराईआ। माता ताबो सिँघ जवंद, भोले भाओ गुर गोबिन्दा साचा दर सुहाईआ। देवे वड्याई गुरमुख वधाई, छब्बी पोह देह तजाईआ। अवर ना जाणे को, भुल्ली सर्ब लोकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अचरज़ खेल जन भगतां मेल आपणा आप कराईआ। छब्बी पोह देह तजाई जगत तुट्टा मोह, छड्डे भैणां भाईआ। तिन्नां लोकां पाए सो, एका जोत जगे रघुराईआ। बेमुख जीव कोए ना सके छोह, गुरमुखां रिहा बणतष् बणाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जगदीशा बीस इकीसा, एका छत्र रिहा सीस झुलाईआ। छब्बी पोह तन तजाया। लक्ख चुरासी देणा डन्न, शब्द घोड़ा इक्क रखाया। जो घड़या सो देणा भन्न, आउण जाणा आपणे हथ्थ रखाया। गुरमुख साचे सुणना कन्न, मानस देही उत्तम फल , साचा मेवा मात लगाया। जन भगतां मिल्या साचा हरि आत्म जाए मन। लक्ख चुरासी फंद कटाया। बेमुख जीव कलिजुग अन्न्ह, नर हरि हरि नर भेव किसे ना पाया। गुरमुख साचे रसना कहण धन्न धन्न धन्न, भाण्डा भरम हरि भन्नाया। लोकमात चढ़ाए साचे चन्न, पंचम् पोह नींह रखाया। लेखे लग्गा सच्चा तन, मात कुक्ख मिल्या सुख लोकमाती सुफ़ल कराया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर संगत तेरा लाहे दुःख, कर दरस उतरे भुक्ख, छब्बी पोह इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक बैकुण्ठ धाम एका थां दए वखाया। छब्बी पोह हरि बणत बणाउणी। पंचम् पोह धार रखाउणी। शब्द घोड़े हो अस्वार, गुरमुखां वेखे वारो वार, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, एका जोती राम जगाउणी। धरत मात चार कुन्ट खिच्चे कार, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण एका सार रखाउणी। गुरमुख विरोले जिउँ छाछ मक्खण, लक्ख चुरासी छाण वखाउणी। जूठे झूठे भाण्डे सक्खण, गुरमुखां आत्म अमृत धार ठंडी ठार आप वखाउणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी कटे गेड़ा, धर्म राए तेरा छुट्टे झेड़ा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची बणत इक्क

बणाउणी। साची बणत हरि बणांयदा। जीव जन्त साध संत भगत भगवन्त वेख वखांयदा। जन भगतां मिले साचा कन्त, सतारां हाढ़ी फुल्ल फुलवाड़ी विच मात लगांयदा। पंचम् पोह कर त्यारी, छब्बी पोह पूर उसारी, साचा धाम आप सुहांयदा। सतारां हाढ़ी वेखे वाड़ी, आपे फिरे पिच्छे अगाड़ी, गुरमुखां रक्खे लाज चरन छुहाई दाढ़ी, सच्चा पल्ला नाम फड़ांयदा। शब्द घोड़े जाए चाढ़्ही, नेड़ ना आए मौत लाड़ी, जगे जोत बहत्तर नाड़ी, शब्द नाद इक्क वजांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, लक्ख चुरासी जम की फाँसी, लोकमात मार झात अन्तिम अन्त कटांयदा। लक्ख चुरासी देवे कट, हरि साची बणत बणाया। ना कोई जाणे तीर्थ तट्ट, वसे घट घट, लेखा लिख्त रिहा लिखाया। वेख वखाणे काया मट, जगे जोत लट लट, शब्द लपेटे साचे पट, ताणा पेटा इक्क रखाया। इक्क खुल्हाए साचा हट्ट, गुरमुख लाहा लैण खट्ट, दूई द्वैती मिटे फट्ट, सतारां हाढ़ी मिले मात वड्याआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे नाम पूर कराए काम, दर मन्दिर काया इक्क सुहाया। काया मन्दिर इक्क सुहावणा। दीपक जगे अन्दरे अन्दर, पंजां चोरां डन्न लगावणा। साचे घर तोड़े जन्दर, दूई द्वैती पड़दा लाहवणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतारां हाढ़ लक्ख चुरासी गुरमुख फंद कटावण। तिन्न पंज सत्त नौ बारां पन्दरां अठारां इकीस चौबीस सताईस संग लाउणी तीस। प्रभ अबिनाशी भेव चुकाई, जाणे राग छतीस। नारद मुन रिहा समझाई, चुक्के भेव बीस इकीस। साची जोत करे रुशनाई, प्रगट होए जगत जगदीश। झूठा नाता मात पित भैणां भाई, अन्तिम जाणा मात पीस। एका हरि सच्ची सरनाई, छत्र झुल्ले सदा सीस। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कवण करे कलि तेरी रीस। कल कल कल प्रभ धारी। वसे निहचल धाम अटल्ल, अटल अटला नींह उसारी। जगत कराए वल छल, वल छल छलीआ खेल अपारी। गुरमुख साचे सच दुआरा लैणा मल्ल, मिले मेल हरि बनवारी। आप लगाए साचा फल, काया अमृत आत्म सिंचे इक्क क्यारी। गुरमुख साचे आयण चल, वेखण धाम सच्चा राम छत्र झुल्ले इक्क अपारी। मावां पुत्तरां जगत विछोड़ा दूई द्वैती मिटे सल, काया होए ठंडी ठारी। इक्क वखाए जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, जगे जोत घड़ी घड़ी पल पल, छब्बी पोह करे शब्द अस्वारी। गुरमुखां दुरमति मैल रिहा धो, सिँघ पाल पैज संवारी। लक्ख चुरासी रही रो, कोई ना पावे कलिजुग सारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचे धाम बहाए, खिच्च ल्याए वारो वारी। दर दुआरे एका वारे, शब्द अस्वारी पवण अधारी जोत निरँकारी पावे सार। तिन्नां लोआं वसे बाहर। नूरी जोत कर अकार, आपे गुप्त आपे ज़ाहर, आपे गुणीआं साचा शायर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जोधा सूरबीर बहादर , बेमुखां दिसे एका कायर। सूरबीर

बहादर एका बनवारया। करे खेल करता कादर, निर्मल कर्म होए उजागर, गुरमुखां बणया सच सुदागर, कराए साचा वणज वपारया। जोत जगी काया गागर, अमृत भरया सिन्ध सागर, चल्ले धार अपर अपारया। मिल्या मेल हरि रत्नागर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ पाल हो दयाल, हथ्थ फड़ाए साचे लाल, वारो वारी साचे धाम सुहा रिहा। साचा धाम आप सुहाया। जोती नूरा जोत सवाया। कोटन भाना गुण निधाना चतुर सुजाना दिस ना आया। सर्ब ज्ञाना वड ध्याना, पवण बबाणा शब्द उडाना, जोती राणा इक्क रखाया। कृष्ना कान्हा नैण मुधाना, साँवल सुन्दर कँवल नैण मधुर बैन, कुण्डल सीस ना कोए रखाया। जन भगतां बणे साक सज्जण सैण, लहिण देण मात चुकाया। रसना सके ना किसे कहण, दरस पेखे जो जन नैण, तीजा लोयण हरि खुल्हाया। बेमुखां खाए लाड़ी मौत डैण, गुरमुखां प्रभ गोद उठाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अगाध बोध बोध अगाध, शब्द लेख जन भगत वेख, विच मात सच दात वस्त नाम झोली पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सोहँ साचा अमृत आत्म जाम पिलाया। ना कोई रक्खे घोड़ हस्त, ना शृंगारे तन बस्त, खण्डा फड़े ना कोई दस्त, जोती खेल रचाया। गुरमुखां रक्खे सदा मस्त, रंगण नाम इक्क चढ़ाया। साचा जाम हरि पिलांयदा। कोई ना लाए दाम, मिटाए अन्धेरी शाम, दीपक जोती इक्क जगांयदा। पूर कराए काम, सोहँ बख्शे साचा नाम, दो जहानी पैज रखांयदा। सुक्का हरया करे काया चाम, अमृत प्याए साचा जाम, तन रोग जगत विजोग सर्ब मिटांयदा। गुरमुखां देवे अमृत आत्म रस साचा भोग, जगत तृष्ना हरि मिटांयदा। एका देवे दरस अमोघ, नेत्र नैण लोयण एका धार वखांयदा। लिख्या धुर सच्चा संजोग, एका सेजा कन्त प्यारी साची नारी, शब्द सुहागण वड वडभागण साची सेज बहांयदा। गुरमुख साचे प्रभ चरन लागण, दिवस रैण जागण, मात पित भाई भैण त्यागण, एका नाता चरन जुड़्हांयदा। आप बणाए हँस कागन, इक्क सुणाए साचा रागन, जन भगतां धोए पिछले दागन, पूर्ब लेखा हरि चुकांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, खाधे बेर सन्झ सवेर पंचम् वेर, साचे फल साचे डाल लगांयदा। साचे फल लगाए डाल। काया सुहाया एका ताल। अमृत भरया नाम जलाल। गुरमुख मारे पहली छाल। सुच्चा मिले अनमुल्लड़ा लाल। अन्त काल ना खाए काल। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रिहा सुरत संभाल। हरि चरन जो जन ध्यान लगांयदा। हरि चरन जो जन मन टिकांयदा। हरि चरन जो जन तन सेव कमांयदा। हरि चरन जो जन एका धार कर विचार, दु:ख भुक्ख भेंट चढ़ांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात कर उज्जल मुख बणत बणांयदा। एका किया चरन ध्याना। अट्ठे पहर रसना गाए, गुणवन्त गुण निधाना। जीव जन्त कोई सार ना पाए, गऊ ग़रीबां मारन

ताअना। कवण बेड़ा पार कराए, किरपा कर श्री भगवाना। जगत उखेड़ा रिहा लगाए, तुट्टा माण ताणा। नगर खेड़ा कौण वसाए, काया महल्ल होया वैराना। माया झेड़ा कौण चुकाए, बैठी विच उजाड़ बीआबाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, नाम दान दे दरस मिटे हरस, चरन धूढ़ सचा इशनाना। मंगे चरन धूढ़ दिवस रैणया। जीव जन्त की जानण मूढ़्ह, प्रभ दरस लोचण नैणयां। आत्म काया रंग रहे गूढ़, मिली राम नाम इक्क रसैणया। मस्तक मंगे चरन धूढ़, चरन कँवल साची बहिणया। मंगे धूढ़ी कर पुकार काया रंगे नाम रंगण गूढ़ी, भुक्खी भीलणी तिक्खी धार। ना कोई जाणे मुनी रिखी आत्म कुरलाणी, दए दुहाई हरि रघुराई कर विचार। मिट्ठा कौड़ा दिसे पाणी, ग़रीब निमाणी बेरीआं बेर खाणी, अट्ठे पहर रहे उधार। चतुर सुजान ना सुघड़ स्याणी, जीव जन्त कहण गंवार। तेरे चरन सरोवर मंगां इक्को पाणी, देणा दरस राम अवतार। आत्म कुरलाए दए दुहाए, राम प्यारा भगत उधारा, कवण मिलाए शब्द सुणाए इक्क जैकारा। सुत्या रैण समां सुहाए, करे दरस हरि निरँकारा। दर दुआरा आण सुहाए। उठे भीलणी मन करे विचारा। कवण भेंट प्रभ अग्गे चढ़ाए, वेख वखाणे झाड़ी झाड़ा। तोड़ बेर झोली पाए, प्रभ अबिनाशी जाणे बहत्तर नाड़ा। तिन्न सौ सट्ठ हाडी विच समाए। जन भगत लडाए आपे लाडी, ऊँच नीच ज़ात पात ना कोई रखाए। जोती जोत सरूप हरि, आदि अन्त जुगा जुगन्त जन भगतां रिहा बणत बणाए। किरपा करी राम अवतारी। आया चल्ल दर द्वारी। भीलणी वेख ख़ुशी अपारी। नेत्र पेखे चढ़ी ख़ुमारी। अग्गे डाही बेरां खारी। प्रभ अबिनाशी कीनी इक्क प्यारी। आत्म जोती नूर उजाला, शब्द मारी तेज कटारी। दरस दिखाया गुर गोपाला, मिल्या मेल बसन बनवारी। झूठा पड़दा लाहया काला, काया मन्दिर जोत उज्जयारी। धुरदरगाही मिल्या सच दलाला, मानस देही पैज संवारी। जोती जोत सरूप हरि, पंज बेर पहली वेर आपणी मुट्ठ रखा ली। पंज बेर हरि हथ्थ उठाए। पहला आपणे मुख लगाए। लग्गे भोग मिटे जगत विजोग, भीलणी दु:ख मिटाए। जन भगतां लिख्या धुर संजोग, रसना रस भोग दए खवाए। जोती जोत सरूप हरि, चारे फ़ल साचे डाल अन्तिम कलि आण लगाए। साचा फल दर परवान। ख़ुशी होए हरि भगवान। देवे वर वड मेहरबान। जगत भीलणी गई तर, मेटे आवण जाण। प्रभ अबिनाशी किरपा कर, दरस दिखाउणा फेर जहान। जोती जोत सरूप हरि, लिख्या लेख वक्त पछाण। साचा लेखा राम लिखईआ। त्रेता द्वापर जोत मिलईआ। कलिजुग चलाए साची नईआ। निहकलंकी जोत जगईआ। मानस देही सच स्नेही, द्वार बंकी आण सुहईआ। जोती जोत सरूप हरि, आपणा खेल आपे जाणे ना कोई जाणे भैणां भईआ। मग्गया वर चरन दुआरे। मिले मेल दूजी वारे। लोकमात हरि जामा धारे। कलिजुग अन्तिम पैज संवारे। साचे फल साचे डाले। चौथे जुग

चार अपारे। पंचम् डिग्गा धरत मात मुख उग्घाड़े। लिख्या लेख वेद रिग्गा अथर्बण आए पाए सारे। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, लक्ख चुरासी गेड़ निवारे, साचा गेड़ा हरि चुकांयदा। जूठा झूठा जगत झेड़ा, अन्तिम वेले बन्न्हे बेड़ा, आपे पार करांयदा। झूठा दिसे काया खेड़ा, आप बणाए आपे ढाहिंदा। पंचम् जेठ करे निबेड़ा, कलिजुग जीव भेव ना पांयदा। आवण जावण जगत गेड़ा खुल्ल्हा वेहड़ा, ना कोए पार करांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगां जुगां दा करे निबेड़ा, विच विचोला पड़दा उहला ना कोई रखांयदा। जगत विचोला ना कोई रखाया। शब्द बोला इक्क कराया। हरि साचे पूरा तोल एका तोला, वाध घाट ना कोई जणाया। प्रभ चरन दुआरे एका डोला, शब्द बबाणा इक्क रखाया। काया दिसे झूठा चोला, आदि अन्त किसे रहण ना पाया। जीव निमाणा आला भोला, माया ममता फंद फसाया। धर्म राए दा होया गोला, आत्म अन्धेरी कंध रखाया। गुरमुखां सुणया शब्द ढोला, लक्ख चुरासी पन्ध मुकाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ तेरे दर साचे घर मिल्या वर, जगत बोला इक्क विहाया। जगत खेल हरि बनवारया। संत मनी सिँघ साचा मेल, जन्म दवाया दूजी वारया। शब्द चढ़ाया साचा तेल, नाम मैहन्दी रंगण रंग रंगाया। आपे गुर आपे चेल, गुर गोबिन्दा वक्त सुहाया। अचरज पारब्रह्म कलि खेल, भेव किसे ना पाया। भीलणी मिल्या साचा मेल, निहकलंक चरन प्रीती सेव कमा लया। आप कटाए धर्म राए दी जेल्ह, जगत जीती नाम रखा लया। बणे साचा सज्जण सुहेल, काया अतीती इक्क रखा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर मनी सिँघ तेरे सच दुआरे, साची सेवा लेखे ला रिहा। साची सेवा लेखे लाई। काया डाल लगा फल अमृत मेवा, मिट्ठत रस रसना गुर संगत दए खवाई। देवे वड्याई वड देवी देवा, साचे धाम दए बहाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गुर गुर चरन कौर अट्ठ कत्तक जोती मेल मिलाई।