पुस्तकालयभाग ४

२८ कत्तक २०११ बिक्रमी बेबे वीरो दे अन्तिम समें नवित्त पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर

पंचम् जेठ सच विहारा। सति पुरख निरँजण साची धारा। नेत्र नैण चरन धूढ़ साचा अंजन, चरन सरन सच्ची सरकारा। सच दुआरे साचा मजन, अमृत बरखे ठंडा ठारा। आदि जुगादी पड़दे कज्जण, जोती खेल कृष्न मुरारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे जाण वखाणे, जीव जन्त बेमुहाणे, ना कोई पावे सारा। जीव अञ्याण सार ना पांयदा। प्रभ अबिनाशी जाणी जाण विच जहान, पूर्ब कर्म लेख लिखांयदा। इक्क रखाए शब्द आण, झूठा भेख ना कोई जणांयदा।

दर घर मिलदा साचे माण, साचा फल हरि आप खवांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा भाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। भाणा भगवन्त रंग करतार। वेख वखाणे मनी सिँघ संत, शब्द करे तन शृंगार। कलिजुग जीव भुल्ले बेमुहाणे, जीव जन्त ना कोई पावे सार। नर नरेशा इक्क भगवन्त, जोत सरूपी हरि दातार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत स्वामी जगत निहकामी, जोत निरँजण सद अधार। शब्द उडारी पवण अस्वारी, जोत निरँकारी किसे दिस ना आंयदा। मेल मिलाए वारो वारी, वेख वखाणे नर नारी, सुघड़ स्याणा राजा राणा, भेव कोई ना पांयदा। फड़ फड़ बाहों जाए तारी, मानस जन्म ना जाए हारी, कलिजुग वेला अन्त सुहांयदा। अर्जन मेल कृष्न मुरारी, संत मनी सिँघ दूजी वारी, चरन छुहाए साची दाढ़ी, हरि साचा लाज रखांयदा। आपे रहे पिछे अगाड़ी, शब्द घोड़ी रिहा चाढ़्ही, मानस देही नाम मृदंग वजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा मेल कर, दर दुआरे साचे माण दवांयदा। अर्जन मेल हरि भगवान। खिच्चे तीर इक्क कमान। अमृत नीर साचा सीर, दो जहान अन्तिम वेले कटे भीड़, मिल्या मेल जोत महान। जोती जोत सरूप हरि, भगत भगवन्ता, आपे जी जीआ जन्तं, अन्तिम अन्त अन्त जन आए। साध संत जीव जन्त, मानस देही झूठा भाण्डा, प्रभ अबिनाशी भन्न वखाए। अर्जन मेल हरि साचे कन्त, नैण मुँधारी रसना गाए। जगत बणाए साची बणत, दोए जोड़ चरन सरन सीस झुकाए। कलिजुग वड्याई मनी सिँघ संत, मानस देही जामा पाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर दर घर सच दुआरे आत्म जोती कर अकारे, शब्द धार विच संसार एका एक चलाए। हरि चरन करी निमस्कारा। अर्जन पाए प्रभ साचा सारा। दुरजन जीव रहे गंवारा। सति सरूपी वडा शाहो भूपी, कलिजुग मेट अंध अन्धयारा। रूप रंग ना जाणे कोई रेख रूपी, जोती खेल शब्द अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ सतिगुर साचे, हरि मेल मिलाया कन्त भतारा। द्वापर बणया हरि रथवाही। चारो कुन्टां वेख वखाणे, वेखे थांउँ थाँईं। मार मुकाए राज राणे, जन भगतां रक्खे ठंडी छाई। रसना चले एका बाणे, वड हँकारी दीसे नाही। हरि संत सुहेला रंग साचा माणे, दूसर दीसे कोई नाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि जामा पाया, संत मनी सिँघ कलिजुग तारे दोवें फड़ के बाहीं। कलिजुग रथ आप चलाउणा। संत मनी सिँघ तेरा साचा साथ, प्रभ अबिनाशी आप निभाउणा। जोती जामा त्रैलोकी नाथ, जगत अकथ्थ सर्ब समरथ भेव किसे ना पाउणा। सृष्ट सबाई पाए नत्थ, राजा राणा दर नचाउणा। बेमुख जीव जाए मथ्था, हो सहाई ना किसे बचाउणा। सगल वसूरे जायण लथ्थ, चरन द्वार जिस दर्शन पाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान,

शब्द घोड़ा एका एक, धरत मात चारों कुन्ट आप दुड़ाणा। शब्द घोड़ा हरि दुड़ाए। तुट्टा नाता फेर बंधाए। पुरख बिधाता दया कमाए। कलिजुग होई अन्धेरी राता, बेमुख जीव होए हलकाए। गुरमुखां देवे सच सुगाता। सोहँ दात झोली पाए। आपे बणे पिता माता। भैण भ्रा सभनी थांएँ। ना कोई वेखे जातां पातां, ऊँच नीच हरि भेव चुकाए। बैठा रहे इक्क इकांता, आत्म सेजा आसण लाए। अट्ठे पहर मारे झातां, साचा लेखा रिहा लिखाए। गुरमुख विरला अमृत आत्म तीर्थ नहाता, दुरमति मैल रिहा गंवाए। मिल्या मेल सहिज सुख दाता, चरन कँवल कँवल चरन जन सेव कमाए। अन्तिम वेले पुछे वाता, संत मनी सिँघ तेरा रथ प्रभ समरथ शब्द सरूपी रिहा चलाए। शब्द सरूपी इक्क हुलारा। खिच्चे वाग वारो वारा। धोए दाग़ विच संसारा। गुरमुख विरला जाए जाग, प्रभ खिच्च ल्याए चरन दुआरा। अस्सू तिन्न हथ्थ बन्न्हे ताग, किला लाल खेल अपारा। इक्क चलाउणा शब्द राग, आत्म धुनी सच्ची धुन्कारा। गुरमुख साचा प्रभ चरन जाए लाग, बन्द कवाड़ी खोल्हे दस्म दुआरा। आप बुझाए तृष्ना आग, हउमे कढ्ढे रोग भारा। हँस बणाए जीव काग, अमृत मुख चवाए साचा सीर पाए सारा। बेमुखां डस्से माया नागनी नाग, आत्म विख दु:ख लग्गा भारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी सिँघ सच स्वामी, मिल्या मेल वड वडभाग। वड वड भाग जगत वड्डयाईआ। सज्जण सुहेला गया जाग, सच दुआरा हरि निरँकारा वेख विचारा पहली वारा, देवे दात सच सुगात धुरदरगाही साचा माहीआ। आत्म मिटे अन्धेरी रात, शब्द मिली सच्ची दात, जोती नूर हरि सवाईआ। काया डाल फल फुल्ल लग्गे पात, मिल्या मेल पुरख बिधात, साचा खेल जगत रचाईआ। पंचम् जेठ सुहञ्जणी रात, जन भगतां वेखे मार झात, साची जोत मात धराईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा नूर धर, शब्द सरूर इक्क कर, सच सिँघासण डेरा लाए, गुरमुखां दे मति रिहा समझाईआ। देवे मति हरि करतारा। चरन प्रीती साचा नात, झूठा दिसे जगत विहारा। ना कोई पिता ना कोई मात, कूड़ कुटम्बा जीव गंवारा। अन्तिम वेले कोई ना पुच्छे वात, जूठे झूठे करन हाहकारा। इक्क इकेली जगत सहेली रैण अन्धेरी रात, देवे इक्क सहारा। प्रभ अबिनाशी पुछे वात, गुरमुखां वेखे अट्ठे पहर, ना जाणे कोई वेला प्रभात, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क बहाए सच दुआरा। झूठा नाता जगत विहार। पुरख अबिनाशी गुरमुख विरले कलि पछाता, शब्द रखाया इक्क अधार। ना कोई दिवस राता, घड़ी पल जल थल रिहा विचार। बैठा रहे इक्क इकांता। जीआं जन्तां पाए सार। ना कोई पिता ना कोई माता, जन भगतां साचा मीत मुरार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दे मति रिहा समझाए, गुरमुख साचे रिहा जगाए, लक्ख चुरासी रही झक्ख मार। साचा हुक्म हरि सरनाई। चरन सरन इक्क ओट रखाई। चुक्के मरन डरन, काया नगारे इक्क चोट

लगाई। हरि मेल हरि तरनी तरन, झूठा खोट दए गंवाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे जाणे जाण पछाणे, जीव जन्त सुघड़ स्याणे, भेव रहे ना राई। बीस दस बिक्रमी खेल अपार। पंचम् जेठ सच विहार। किरपा करी हरि करतार। आपणा किया सच विहार। पुत्तर धीआं सर्ब संसार। हरिजन कराए निर्मल जीआ, आत्म देवे शब्द हुलार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपे पाए अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहिर सर्ब सार। सच विहारा दित्ता कर। प्रभ अबिनाशी किरपा कर। सगन सुहागी झोली भर। सोई काया मात जगाई, मिले मेल लिख्या धुर। आत्म रहे सदा बैरागी, ना कोई जाणे देव सुर। चरन प्रीती एका लागी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क चढ़ाया शब्द घोड़। सच विहारा विच संसारा। शब्द खेल अपारा, ना भुल्ल जीव गंवारा। जन भगतां पाउँदा आए सारा, देवे माण दर दरबारा। महाराज शेर सिँघ सतिगुर साचा, करनी कर धरनी धर, आत्म जोती नूर नुराना, इक्क अकाला तोड़े जगत जंज़ाला, सर्ब प्रितपाला ना कोई पुरख ना कोई नारा। ना कोई पुरख ना कोई नारी। एका जोत हरि निरँकारी। काया मन्दिर झूठा महल्ल मात अटारी। प्रभ अबिनाशी आप कराए वल छल, अचरज़ खेल वड संसारी। सच दुआरा लैणा मल्ल, लिख्या लेख धुर मस्तक मातलोक आई वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर्ब कर्म मानस जन्म रिहा सर्ब विचारी। पूर्ब कर्म हरि लेखे लाउणा। मानस जन्म मिटे भरम, जगत भुलेखा दूर कराउणा। वड वडभागी सुणया इक्क सच्चा रागी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द भगत दात, आपणी दात आप वरताउणा। साचा खेल हरि करतारा। मिले मेल दूजी वारा। चढ़े तेल विच संसारा। अचरज़ खेल पारब्रह्म मानस जन्म ना आई हारा। सद वसे रंग नवेल, ना कोई जाणे उच्च महल्ल चुबारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा हुक्म शब्द गुरमुख साचे लाज रखाए, दर दुआरे साचे आए, संत मनी सिँघ सतिगुर साचे तेरे सीस धरे दस्तारा। साची दस्तार सीस टिकांयदा। लेखा चुक्के बीस इकीस, भगत भीलणी पार करांयदा। छत्र झुले हरि जगदीश, सीस निवाया लेखे लांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, त्रेता जुग पिण्ड बुग्घ लेखा पूर करांयदा। पूर कराया हरि जी लेखा। आपे कढ्ढे भरम भुलेखा। मात पित ना किसे नेत्र पेखा। ना कोई जाणे औलीआ पीर शेख़ा। ना कोई जाणे वेद पुरानी पंडत रेखा। ना कोई जाणे ब्रह्म ज्ञानी, ना कोई जाणे धारी केसा। ना कोई जाणे जगत इशनानी, साची जोत श्री दस्मेशा। कलिजुग जीव पड़दा पाए माया राणी, मिटे ना जगत अंदेसा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम जोती जामा भेख धर पिछला लेखा पूर कर, आपे किया आपणा वेसा। त्रेता युग लेखा चुक्के। द्वापर वेला आए ढुक्के। शब्द बाणी ना कदे रुके। गुरमुख मुख ना थुक्क सुट्टे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत मनी

सिँघ हरि संत प्यारे, शब्द लगाए एका चोटे। जुग द्वापर तेरी वारी। दित्ता वर हरि बनवारी। मिले मेल भैण प्यारी। कलिजुग वेला अन्तिम निहकलंकी जोत अपारी। आपे सज्जण सुहेला संत मनी सिँघ पैज संवारी। आप कराए साचा मेला, अर्जन सुभदरा नारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द घोड़ चार कुन्ट रिहा दौड़, आदि अन्त एका जोत एका अस्वारी। साचा शब्द हरि जणाया। गुरमुख साचे लए जगाया। आपणा भाणा साचा राणा, आपणे हथ्थ रिहा रखाया। गुरमुख जाणे चतुर सुघड़ स्याणा, जिस जन सिर प्रभ हथ्थ रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, महिंमा जगत अकथ्थ, सच विहारा सीस दस्तारा आप सजाया। सच विहार हरि आप करांयदा। ना करनी जगत विचार, भरम निवार साचे राहे पांयदा। रक्खणी लाज सीस दस्तार सच्ची सरकार, साचा दर इक्क खुल्हांयदा। जन्म मरन ना जाणे जीव गंवार, आवण जाणा आपणे हथ्थ रखांयदा। झूठा नाता जगत विहार, पुरख बिधाता साची सेवा इक्क करांयदा। अमृत फल लग्गे साचा मेवा, तुट्टा फल साचे डाल फिर लगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचा हरि, पृथीपाल बण शब्द दलाल, चार छुहारे साचे दर लिआंयदा। हरि दर सच्चा दरबारया। हरि दर खेल अपारया। एका रक्खे साचे सर, अमृत साचा ताल सुहा रिहा। गुरमुख साचा जाए तर, साचे तीर्थ नुहावण नहा रिहा। ना जन्मे ना जाए मर, गुर चरन सीस झुक्का रिहा। धर्म राए घर चुक्के डर, निहकलंकी लड़ फड़ा रिहा। शब्द घोड़े जाए चढ़, तिन्नां लोआं किला कोट सर करा रिहा। प्रभ अबिनाशी लए बाहों फड़, सच दुआरा इक्क रखा रिहा। एका अक्खर जाए पढ़, सोहँ शब्द मात चला रिहा। ना कोई सीस ना कोई धड़, जोती जामा हरि जी पा रिहा। गुरमुख साचे बैठा अन्दर वड़, रूप रंग ना किसे वखा रिहा। पंजा चोरां लए फड़, शब्द डण्डा हथ्थ उठा रिहा। गुरमुख साचे तेरे आत्म दर दुआरे खड़्ह, सति सरूपी दरस दिखा रिहा। लक्ख चुरासी वहिणा झूठे हड़्ह, कलिजुग वेला अन्तिम आ रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, साची बणत विच मात बणा रिहा। साची बणत बणाए दया कमांयदा। जगत नईआ इक्क चलाए, गुर संगत भैणां भईआ साचे धाम बहांयदा। ना कोई वखाणे पिता मईआ, साजण सईआ आप जणांयदा। साचे शब्द अस्वार हरि निरँकार , लोआं पूरीआं पावे सार, आप बणाए आपे अन्तिम ढाँयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच समग्री कर त्यार, काया गगरी विच संसार, वसे नगरी सच दरबार, साचा खेल करांयदा। साचा खेल हरि करतारा। जन भगतां मेल विच संसारा। सतारां हाढ़ी चढ़ना तेल, संत सुहागण साची नारा। धर्म राए दी कटे जेल्ह, किरपा करे पुरख अपारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे सुन्दर मन्दिर, जोत जगाए काया डूंघी कन्दर, आत्म

जोती नूर उजाला। गुर गोबिन्दा गुर गोपाला। हरिभगत बख्शिंदा दीन दयाला। इक्क उपजाए साची बिन्दा, शब्द पहनाए तन दुशाला। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरी आत्म दर दुआरे बणाए सच्ची धर्मसाला। आत्म दर सच्चा दरबारा। मिले मेल हरि गिरधारा। जगे जोत अगम्म अपारा। शब्द धुन अनहद धारा। तुट्टे मुन ना रहे सुन्न, बज़र कपाटी घर साचे पाटी, मेट मिटाए धुंदूकारा। वणज कराए साची हाटी, जगे जोत काया माटी, निर्मल दीप करे उज्जयारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म पड़दा खोल्हे, शब्द सरूपी अन्दर बोले, खोल्ह वखाए दस्म दुआरा। दस्म दुआर जाए खुल्ह। सतारां हाढ़ी पैणा मुल। भाग लगाउणा साची कुल। पूरे तोल जाणा तुल्ल। कलिजुग जीव ना जाणा भुल्ल। झूठी माया जगत छाया, आत्म अन्धे झूठे धन्दे, मदिरा मासी पापी गन्दे, मात ना जाणा रुल्ल। गुरमुख चढ़ाए साचे चन्दे, प्रगट होए गुर गोबिन्दे, सच दुआरा जाणा खुल्ह। इक्क उपजाए परमानंदे, सदा सदा हरि बख्शिंदे, अमृत आत्म ना जाए डुल्ल्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वेख वखाणे साचा घर, गुरमुख वसे केहड़े दर, धरत मात मार झात, चारों कुन्ट बख्शे दात शब्द सुगात, लोआं पुरीआं पावे सारे। लोआं पुरीआं पावे सार बणत बणांयदा। निहकलंकी जामा धार, हरि करतार पहली वार, साचा छत्र सीस झुलांयदा। राजे राणयां कर ख्वार, शब्द रक्खे तिक्खी धार, चिट्टे अस्व हो अस्वार, चारों कुन्टां पावे सार, वेख वखाणे नर नार, ठग चोर यार ना कोई भुल्ल रखांयदा। जन भगतां पावे अन्तिम सार, खिच्च ल्याए चरन द्वार, आत्म जोती नूर उज्जयार, वरन गोत ना करे विचार, पूर्ब लेखा हरि लिखांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच्चा सच दरबार विच संसार कर त्यार, सोलां कलीआं तन शृंगार, नौ खण्ड सत्तां दीपां पाए सार, सुर नर गण गंधरब सुरपति राजा इन्द वड मृगिन्द खिच्च ल्याए चरन द्वार। शिव शंकर साची बिन्दा, जोती मेला हरि भतार। ब्रह्मा वेख वखाणे, रंग रस साचा माणे, अन्तिम मेला हरि करतार। जगे जोत निहकलंकी बली बलवाने, कलिजुग अन्तिम विच संसार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, त्रैलोकी नाथ सगला साथ, शब्द चलाए साचा राथ, पंचम् जेठी हो अस्वार। साचा रथ हरि रथवाही है। सृष्ट सबाई रिहा मथ्था, वेख वखाणे थांउँ थाँईं है। राजे राणयां पावे नत्थ, शब्द डोरी आपणे हथ्थ रखाई है। गुरमुख साचे संत जनां आत्म वसूरे जायण लथ्थ, दर घर साचे दर्शन पाई है। शब्द चढ़ाए साचा रथ, खिच्ची जाए वाहो दाही है। कलिजुग सीआं साढे तिन्न हथ्थ, मण्डप माढ़ी जगत पसारा, झूठी बणत बणाईआ। गुर चरन सरन एका सच्चा सच दुआरा, आदि अन्त होए सहाईआ। साचा मेल कन्त भतारा, गुरमुख सुहागण साची नारा, आवण जावण जगत विछोड़ा, दए मिटाईआ।

महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द सरूपी इक्क रखाए साचा घोड़ा, गुरमुखां रिहा चढ़ाईआ। साचे घोड़े आप चढ़ांयदा। जुगां जुगां दे विछड़े चरन नाते साचे जोड़े, प्रभ अबिनाशी वागां मोड़े, साची बणत बणांयदा। बेमुख जीव रीठे कौड़े, कलिजुग अन्तिम भन्न वखांयदा। गुरमुख गुर चरन सरन कलि आयण दौड़े, धर्म राए डन्न चुकांयदा। तिन्नां लोआं लाए शब्द पौड़े, साचे धाम आप वसांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन काम आपणा आप, अन्तिम कलि कर वल छल, मात आण करांयदा। साचा तन शृंगार, शब्द करांयदा। फूलन बख्शे हार हरि दातार, किरपा कर धीर धरांयदा। काया करे ठंडी ठार विच संसार, मीत मुरार आप अखवांयदा। निर्मल जोती कर अकार, काया सोती होए उज्जयार, सच भण्डार हरि वरतार, काया मन्दिर इक्क सुहांयदा। गुणवन्ता हरि गुण विचार, पूरन भगवन्ता चरन प्यार, हरि साचा सीर पिलांयदा। मात बणाए साची बणता, महिंमा जगत सदा अगणता, लेखा लेख ना कोए चुकांयदा। वेख वखाणे जीआं जन्ता, करे ध्याने साधन संता, ब्रह्म ज्ञाने आदिन अन्ता, जोती दीपक इक्क जगांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, माण ताण विच जहान गुण निधान, गुरमुख साचे आप माण रखांयदा। साचा हरि तन फुलवाड़ी। फल फुल्ल लग्गे सतारां हाढ़ी। दीपक जोती आत्म जगे, होए रुशनाई बहत्तर नाड़ी। शब्द बन्न्हे हथ्थीं तगे, परे्ह हटाए चोरां झूठी धाड़ी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म लेखे लाए भरम भुलेखे दूर कराए, गुरमुख साचे नेड़ ना आए मौत लाड़ी। मौत लाड़ी दर दुरकारे। शब्द खण्डा एका मारे। गुरमुखां पाई साची वंडा, चरन प्रीती उप्पर धवलारे। आत्म सदा सुहागण ना होए रंडा, मिले मेल हरि कन्त प्यारे। जोती नूर शब्द ब्रह्मण्डा, मात पताल अकाश, एका रंग सच्ची सरकारे। गुरमुख आत्म करे वास, जोत प्रकाश प्रभ अबिनाश, भाग लगाए काया महल्ल सच चुबारे। जोत सरूपी पाए रास, शब्द चलाए स्वास स्वास, दरस दिखाए अगम्म अपारे। रसन तजाए मदिरा मास, हउमे दुखड़ा होए नास, हरि जी वसे सदा पास, कदे गुप्त कदे ज़ाहिरे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां देवे वड्याई सच्ची सरकारे। साचा शब्द तन शृंगारी। ना डोले मन दहि दिश विचारी। साचा राग सुणना कन्न, नाद धुन धुनी धुन्कारी। लक्ख चुरासी विच्चों चुण, मिले मेल हरि बनवारी। सृष्ट सबाई छाण पुण, गुरमुख साचे रिहा नितारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द संदेशा माझे देसा, जोत सरूपी धारे भेसा, अन्तिम रक्खे खुल्हड़े केसा, जन भगत जगाए विच संसारी। हरिजन सोया, आप जगाए। अवर ना जाणे जीव कोया, प्रभ अबिनाशी दया कमाए। साचा हल प्रभ साचे जोया, सोहँ बीज बिजाए धुरदरगाही सच्चा ढोआ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, अन्तिम कलि आपणी हथ्थीं झोली पाए। शब्द

नाम जगत पंघूड़ा। काया चाम रंग चाढ़्हे गूढ़ा। मिटे अन्धेरी शाम, जन मस्तक लाए धूढ़ा। कोई ना लग्गे दर साचे दाम, चतुर सुजान करे मन मूर्ख मूढ़्हा। मेल मिलावा साचे राम, सृष्ट सबाई नाता कूड़ा। इक्क प्याए अमृत जाम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्बकला भरपूरा। सोहँ शब्द रसना रस गीत। मिले मेल प्रभ साचे मीत। हरि हिरदे जाए वस, काया करे ठंडी सीत। पंच पंचायन जायण नस्स, इक्क दिसाए साची रीत। शब्द बाण लाए कस, गुरमुख साचे एका अन्दर साचा मन्दिर, ना कोई वखाणे दिहुरा मसीत। आत्म तोड़े वज्जा जन्दर, नर हरि साचा राखो चीत। दर दर भौंदे फिरदे बन्दर, कोई ना परखे किसे नीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द झोली पाए, दरस दिखाए दया कमाए सदा गाउँणा सुहागी गीत। रसना गीत सुहागी गाउणा। पुरख अबिनाशी रखणा चीत, काया मन्दिर भाग लगाउणा। जगत अवल्लड़ी दस्से रीत, मदिरा मास रसन तजाउणा। गुर संगत साचा मेल मिलाउणा। चरन प्रीती काया डाल, अमृत फल लगाउणा। ना कोई मन्दिर ना मसीत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दर दुआरे साचे अन्दर, निज घर वासी जोत प्रकाशी, स्वच्छ सरूपी दर्शन पाउणा। नेतन नेत नेत गुर अन्तर। दिवस रैण जन रसना चीत, हरि शब्द जग साचा मन्त्र। काया वखाणे साचा खेत, अट्ठे पहर लग्गी रहे बसंतर। जोती जोत सरूप हरि, साची किरपा देवे कर, नर हरि साचा नेतन नीत। सच शब्द शब्द धुन्कारा। प्रभ अबिनाशी रिहा पुकार सुण, हरिजन आए चरन दवारा। वेख वखाणे गुण अवगुण, देवे नाम इक्क भण्डारा। संत सुहेले साचे चुण, चरन लगाए वारो वारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वस्त हरि झोली पाए, गुरमुख मंगे बण भिखारा। गुरमुख साचा दर भिखारी। प्रभ अबिनाशी लिखणा लेख, आत्म करे साची कारी। सज्जण सुहेला साचा सक्ख, फल लगाए सच्ची फुलवाड़ी। अट्ठे पहर रहे रक्ख, पवण स्वासी जोती रहिरासी बहत्तर नाड़ी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा जाप मारे तीनो ताप, सदा सदा सदा बलि बलि जासी। सोहँ नाम रसना गाउणा। पुरख अबिनाशी साचा पाउणा। घट घट वासी निज घर वास इक्क रखाउणा। काया मण्डल साची रासी, शब्द स्वास जगत धरवास हरि रखाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोहँ साचा जाप, चार वरन अन्तिम एका एक जपाउणा। सोहँ जाप, जपे जप अजपा जप जप जापे। कोटन कोट उतारे पाप, लोकमाती वड प्रतापे। आपे बणे माई बाप, गुरमुख साचे एका रंग रंगाणे आपणे आपे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा संग निभाए, आप कलि सागर पार कराए, देवे दात वड करामात, सोहँ दात जगत सुगाते। जगत जंज़ाला झूठा नाता। गुर गोपाला पिता माता। करे प्रितपाला दिवस राता। तोड़े जगत जंज़ाला, बैठा रहे इक्क इकांता। जोती जोत अकाल अकाला, चरन प्रीती दिसे नाता।

शब्द सरूपी वज्जे ताला, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म बैठा मारे झाता। आत्म झाकी खोल्हे ताकी। जन भगतां चुकाए लेखा बाकी। सृष्ट सबाई अन्तिम बाकी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राह इक्क वखाए, जगत फाह दए कटाए, वेले अन्तिम पड़दे ढाकी। जगत जंजाला मात कटाउणा। गुर गोपाला रिदे वसाउणा। शब्द दुशाला तन पहनाउणा। ना होए मात कंगाला, सोहँ लाल हथ्थ फड़ाउणा। बणया रहे शब्द दलाला, दो जहानां पार कराउणा। दर घर साचे एका नाम सच्चा धन माला, प्रभ अबिनाशी झोली पाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म जोती करे उजाला, चरन सरन गुर ध्यान रखाउणा। चरन सरन हरि सरनाई। मिले माण जगत वड्याई। जीव जहान भुल्ल ना राई। शब्द बबाण रिहा चढ़ाई। आप चुकाए झूठी कान, एका आण नाम रखाई। दर घर साचे देवे थान, बंक द्वार रिहा सुहाई। जगत निमाणयां देवे माण, पार लँघाए फड़ के बाहीं। साचा शब्द पीण खाण, अट्ठे पहर ठंडी छाईं। गुर चरन तीर्थ साचा न्हाण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई सभनी थाँईं। रसना गाओ गहर गम्भीरा। अमरापद पाओ, सुख सहिज समाओ, अमृत धारा बख्शे साचा नीरा। हउमे चिन्ता रोग गंवाओ, शब्द रसना रस भोग लगाओ, कढ्ढे हउमे पीड़ा। गुर चरन प्रीती जोग कमाओ, लेखा धुर संजोग जगत विजोग चुकाओ, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त आपे कटे मात भीड़ा। तन जोबन शब्द शृंगारा। कटे हउमे रोगण, पूर्ब कर्म विचारा। दर घर साचे एका जोती जोगण, ना कोई पुरख ना कोई नारा। गुरमुख साचा रसन आत्म भोगण, फूलन कलीआं तन शृंगारा। मिल्या मेल धुर संजोगण, कन्त मिलावा मीत मुरारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क दर साचा जगत रखाया दर सच्चा दरबारा। सोभावन्ती नार, तन शृंगारया। मिल्या कन्त प्यार, आत्म सेजा होई त्यार, हरि सुत्ता चरन पसारया। गुरमुखां वाजां रिहा मार, शब्द बाज़ा इक्क उडार, चारे कुन्टां वेख वखा रिहा। दर घर पाउँदा साची सार, मानस देही पैज संवार, ना कोई जाणे राजे राणयां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे चतुर सुजान, रंग संग साचा माणयां। साचा संग सच्ची सरकारा। चिट्टे अस्व कसे तंग, अट्ठे पहर रहे अस्वारा। जन भगतां कटे भुक्ख नंग, आत्म भरे इक्क भण्डारा। शब्द चढ़ाए साचा रंग, माया ममता लाहे तन अफारा। वड दाता सूरा सरबंग, देवणहार सदा दातारा। गुरमुख साचा पार जाए लँघ, मंगी मंग प्रभ चरन दुआरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच वस्त हरि झोली पाए, पुरख अबिनाश दया कमाए, हरिजन बणया सच भिखारा। मंगे भिक्ख चरन द्वारया। आत्म तृष्ना लाहे विख, देवे शब्द अपर अपारया। साची सिख्या लैणी सिख, मानस देही भाग लगा रिहा। ना कोई जाणे मुन रिक्ख, जोती जामा हरि संसारया। दर दुआरे मिले एका नाम भिक्ख,

गुरमुख मंगण दर दरबारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त जुगा जुगन्त भरे रहण सद भण्डारया। हरि भण्डार सदा भरपूरया। गुरमुखां जाए तार विच संसार, देवे शब्द सति सरूरया। सच कराए वणज वपार, मानस जन्म ना आए हार, मंगण आए सच द्वारया। सोलां करे तन शृंगार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आत्म दर दुआरा अमृत साचा आप चवा रिहा। उठ उठ जाग हरि जोत जगईआ। गुरमुख साचे जागे भाग, प्रभ शब्द चढ़ाए सच्ची नईआ। कलिजुग माया धोए दाग़, निर्मल काया बुध बबेक करईआ। इक्क सुणाए साचा राग, सोहँ जाप जगत जपईआ। तन बन्न्हाए साचा ताग, ना कोई तोड़े तोड़ तुड़ईआ। आप बुझाए तृष्ना आग, अमृत मेघ हरि छिड़कईआ। गुरमुख बणाए हँस काग, माणक मोती सोहँ चोग चुगईआ। अन्तिम वेले पकड़े वाग, भव सागर पार करईआ। जन मिल्या साचा कन्त सुहाग, जगत वछोड़ा दूर करईआ। चरन कँवल जन जाए लाग, लक्ख चुरासी प्रभ फंद कटईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख वड्याए वड वडभाग, दरस अमोघ शब्द जोग इक्क दवईआ। शब्द जोग रसन रस भोग। नर हरि दित्ता वर किरपा कर, आत्म घर कटे हउमे रोग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेल मिलाए मस्तक लिख्या धुर, धुर मस्तक सच संजोग। सर्बकला समरथ, हरि मेहरबान है। सर्बकला समरथ, वाली दो जहान है। सर्बकला समरथ, तिन्नां लोआं बंध बंधान है। सर्बकला समरथ, चौदां लोकां हट खुल्हान है। सर्बकला समरथ, समेरू रक्खे इक्क निशान है। सर्बकला समरथ, ब्रह्मा बहाए विच सच्ची दुकान है। सर्बकला समरथ, शिव शंकर बाशक तशक गल लटकान है। सर्बकला समरथ, इन्द इदरासण सिँघ सिँघासण करोड़ तेतीसा छत्र झुलान है। सर्बकला समरथ, हरि सुरसती प्रगटी विच जहान है। सर्बकला समरथ, नारद उपजे ब्रह्म ज्ञान है। सर्बकला समरथ, छत्ती रागां धुन धुनकान है। सर्बकला समरथ, जुगां जुगन्ता आदिन अन्ता बणाए बणता, ना कोई जाणे जीव निधान है। सर्बकला समरथ, बणत बणांयदा। सर्बकला समरथ, मात पताल अकाश एका ताण तणांयदा। सर्बकला समरथ, घट घट रक्खे वास, दिस ना आंयदा। सर्बकला समरथ, साची जोत इक्क प्रकाश, रंगण रंग धुन वखांयदा। सर्बकला समरथ, ना कोई वखाणे रूप रंग जिन प्रगट हो छिन्न छिन्न भिन्न भिन्न हरि समांयदा। सर्बकला समरथ, लक्ख चुरासी बुझाए गिण गिण, नौ दस ग्यारां बीस तीस चार उपजांयदा। जोती जोत सरूप हरि, एका रक्खे सच दर, चार कुंट दहि दिश वंड करांयदा। साची वंड मात कराई। लक्ख चुरासी वरभण्ड उपजाई। सत्त दीप नौ खण्ड गणत गिणाई। जोती जोत सरूप हरि, आपे वसे अंडज जेरज उत्भज सेत्ज, दिस किसे ना आई। जोती जोत सरूप हरि, पुरीआं लोआं धार बन्न्हाई। बन्न्हे धारा सच्ची सरकारा। लोकमाती कर विचार, लक्ख चुरासी जोत अधारा। प्रभ अबिनाशी साची कार,

बणत बणाए गिरवर गिरधारा। जोती जोत सरूप हरि, चार जुग पाए वंड, तरताली लक्ख संग रलाए बीस हज़ारा। तरताली लक्ख बीस हज़ार। सतिजुग त्रेता कीने वख, कीनी खेल अपर अपार। अठारां जामे हरि प्रतक्ख, सतिजुग साचे सहिजे सुख धार। त्रेते प्रगटे अलखणा अलक्ख, एका जोती दोए अधार। जोती जोत सरूप हरि, आपे जाणे आपणी सार। जुग द्वापर वेख विचारे। दोए जामे हरि जी धारे। अन्तिम वेखे वेख वखाणे, जीव जन्त जाए हारे। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम कलि प्रगट जोत हरि मालन करे त्यारीआ। सिर उठाए साची खारीआ। गुरमुख साचे संत जन, विच मात वेखे लग्गी सच्ची फुलवाड़ीआ। जोती जोत सरूप हरि, साचा कर्म कमाए दया कमाए, वेख वखाणे सतारां हाढ़ीआ। साची खारी सीस उठांयदा। हरि जगदीश दया कमांयदा। प्रभ भेव खुल्हाउणा बीस इकीस, छत्र सीस इक्क झुलांयदा। लक्ख चुरासी जाणी पीस, ना कोई किसे छुडांयदा। ना कोई दए सहारा खाणी बाणी अंज़ील कुरानी शब्द हदीस, वेद पुरानां वक्त चुकांयदा। अन्तिम छड्डणे हाणीआं हाणी, किसे ना मिलणा घर घर पाणी, राजे छड्डण सुतीआं राणी, अमीर वज़ीर दर दरबान शाह सुल्तान तख्त जहान नज़र कोई ना आंयदा। प्रगट होया नर हरि बली बलवान विच जहान, शब्द डंक इक्क वजांयदा। फड़ फड़ मारे बेईमान शैतान, धर्म राए दुलारी सच प्यारी, लाड़ी मौत आप उठांयदा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतारां हाढ़ी गुरमुख साचे दर घर साचे जाए वाड़ी। सदा ठंडी छाँ रखांयदा। जगत फुलवाड़ी फुल्ल कयारा। गुरमुखां पाए कलि जगत पित्त विच संसारा। भाग लगाए साची कुल, नित नवित्त नरायण नर निरँकारा। ना कोई जाणे धी पुत्त, मात पित ना पावे सारा। गुरमुखां अमृत आत्म रिहा सिंच, काया करे ठंडी ठारा। सतारां हाढ़ी सुहाए थित्त, मात गर्भ ना आए रित्त, मिले जोत अगम्म अपारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां साचे धाम बहाए वक्त सुहाए, कौस्तक मनीआ तिलक लगाए, नौ चन्द चढ़ाए विच संसारा। नौ चन्द नौ नौं खण्डे। जगे जोत हरि ब्रह्मण्डे। कलिजुग अन्तिम आया कन्ढ्ढे। सतिजुग साचा मारे डण्डे। शब्द फड़या हरि जी खण्डे। चारे कुन्ट पाए वंडे। जीव जन्त होए घुमंडे। घर घर दीसे नार रंडे। धरत मात कर पुकार, हरि दातार वर एका मंगे। लक्ख चुरासी कर ख्वार विच संसार, राजे राणे फिरन पैर नंगे। निहकलंक जामा धार। शब्द घोड़े हो अस्वार, अन्तिम कलि मारे डण्डे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, फूलनहार गुरसिख प्यार, जगत विहार करे विच वरभण्डे। वरभण्ड वरभण्ड वरभण्ड हरि भंडी पाई। किसे ना दिसे राह डण्डी, मावां पुतरां सुध ना राई। लुकदे फिरन करीर जंडी, आपे करे खण्ड खण्डी, जगत पखण्डी दए मिटाई। शब्द फड़े साची चण्डी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग अन्तिम दए मिटाई। कलिजुग अन्तिम

मेट मिटाउणा। सतारां हाढ़ी लेख लिखाउणा। वेख वेख गुरसिख जगाउणा। मस्तक साची मेख लगाउणा। औलीआ पीर शेख़ मिटाउणा। पीर दस्तगीर कोई दिस ना आउणा। राउ रंक राज राजान शाह सुल्तान, बीआ बान विच जहान, डूंघी कन्दर उजाड़ पहाड़ उच्चा टिल्ला बूरा कक्का बिल्ला, कोई रहण ना पाउणा। रसना तीर शब्द चिल्ला, गगन पतालां थंम हिल्ला, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका एक डंक शब्द अंक राउ रंक द्वार बंक घर घर चलाउणा। जगत सूरा सखी सुल्तान। शब्द गुणी पूरा नौजवान। आत्म बख्शे हरि सति सरूरा, साचा देवे शब्द निशान। जोती जोत सरूप हरि, अन्तिम किरपा देवे कर, आप बिठाए इक्क बबाण। सच बबाणे जाणा चढ़। हरि चरन ध्याने फड़या लड़। कलिजुग होया बेमुहाने, अन्तिम वेले जाए हड़्ह। गुरमुख साचे सुघड़ स्याणे, प्रभ अबिनाशी बाहों लए फड़। दर घर साचे देवे माणे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सदा सुहेला इक्क इकल्ला, हरिभगतन मेला, जोत सरूप अन्दर बैठा वड़। रक्खे लाज देस माझ, भगत बनवारया। शब्द सीस साचा ताज, खेल नर निरंकारया। चार कुन्ट पैणी भाज, आवे वारी वारो वारया। गुरमुखां संवारे आप काज, शब्द देवे सच वस्त हथ्थ समरथ, ना पुच्छे कोई वारया। नाम गहणा तन शब्द बस्त, एका असत नर निरंकारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे हरि दर प्यारे, कर किरपा पार उतारया। उतरे पार बन्न्हे बेड़ा। विच संसार झूठा झेड़ा। प्रभ जाए पैज संवार, चुक्के चुरासी गेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख आत्म दर दुआरे दया कमाए, खुल्हा रखाए सदा वेहड़ा। खुल्हा वेहड़ा काया नगर खेड़ा। दर घर साचे सदा सच निबेड़ा। पुरख अबिनाशी हरि जन हिरदे वाचे अन्तिम बन्न्हे बेड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप मिटाए दया कमाए, जगत जगदीेशा लक्ख चार चुरासी गेड़ा। लक्ख चुरासी चार यार। संग मुहम्मद होए ख्वार। कोई ना पावे अन्तिम सार। अल्ला राणी ना मात जम्मदी, ना होए कलि ख्वार। जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग अन्तिम अन्त इक्क मुहम्मद वारो वार बुलाया, वेखे पुच्छे की वरते संसार। आए दर होए निमाणा। जगत भुलाया राजा राणा। साचा राह किसे दिस ना आया, पीर फकीरां छड्डया भाणा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमाती जोत धर, वरन गोत इक्क कर, राउ रंक राज राजाना। द्वार बंक शाह सुल्ताना। एका रंग दए चढ़ाईआ। फूलन बरखा हरि नर लाईआ। गुरमुखां आत्म वजदी रहे वधाईआ। शब्द सुहागी गीत, गाउँदे रहणा चांईं चांईंआ। कलिजुग अन्तिम जाणा बीत, सतिजुग साचे मिली वड्याईआ। जन भगतां करे काया ठंडी सीत, अमृत सच भण्डार खुल्हाईआ। मानस जन्म जाणा जीत, निहकलंकी चरनी चीत लगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां फूलन बरखा अमृत मेघ बरसाईआ। फूलन बरखा सोभावन्त, करे खेल हरि भगवन्त, भगत वड्याई

संत सहाई। मेल मिलावा साचे कन्त, जगत विछोड़ा दए कटाई। चरन प्रीती नाता जोड़ा, जगत छडे भैणां भाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा धाम इक्क वसे अटल्ला, वसे हरि सद इकल्ला, दूर दुराडा इक्क महल्ला, दीपक जोती रिहा जगाई। सच्चा भोग भगत द्वार। भरे रहण सद भण्डार। तोट ना आवे विच संसार। साची लग्गे शब्द चोट, काया वज्जे इक्क नगार। जूठा झूठा कढ्ढे खोट, देवे नाम शब्द अपार। बेमुख जीव आल्हणिउँ डिग्गे बोट, कोई ना पावे सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती जामा भेख न्यार। जगे जोत हरि भगवाना। आत्म जोती जगे, झूलदा रहे जगत निशाना। एका वा ठंडी वगे, गुरमुख अन्तिम तृखा बुझाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बंक द्वार, सहिज सुख धार आप सुहाना। रसना भोग भगत वड्डयाईआ। शब्द जोग सच कमाईआ। निखुट्ट ना जाए चोग, हरि होए आप सहाईआ। गुरमुखां दरस अमोघ, आत्म दर द्वार दर दरसाईआ। दूई द्वैती कटे रोग, रंगण नाम मजीठ चढ़ाईआ। ना कोई चिन्ता ना कोई सोग, हरि भाणे सद समाईआ। हरि आप चुगाए शब्द साची चोग, गुरमुख साचे गोद उठाईआ। मिल्या मेल लिख्या धुर संजोग, चरन प्रीती तोड़ निभाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रसन लाए साचा भोग, गुर संगत मुख छुहाईआ। गुर संगत, गुर चरन दास। दूजे दर ना जाए मंगत, प्रगट जोत करे प्रकाश। होए सहाई जिउँ नानक अंगद, शब्द सुहेला मानस जन्म रहिरास। लक्ख चुरासी जम की फाँसी आप कटाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां साचा होए दास। दासन दास दर दुआरे। प्रभ पूर कराए आस, मंगे मंग बण भिखारे। जगे जोत पृथ्मी अकाश, एका एक अपर अपारे। निज घर आत्म रखे वास दासन दास दास हरि चरन पनिहारे। सदा सहाई अंग संग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मंगे मंग इक्क नाम दर दुआरे।