१ मग्घर २०११ बिक्रमी बिशन कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर
त्रैलोकी नाथ तिन्न द्वार। तिन्नां मिल्या तिंन तिन्न वार। तीजा नेत्र खोल्हे, शब्द सरूपी आत्म बोले, पवण घोड़े हरि अस्वार। तिन्नां लोकां कुण्डा खोल्हे, तिन्नां पुरीआं बन्न्हे धार। शब्द तोल प्रभ साचा तोले, सोहँ देवे इक्क हुलार। आत्म पड़दा प्रभ साचा खोल्हे, गुरमुख निमाणा जाए तार। आप बहाए शब्द डोले, बणया रहे मात कहार। भाग लगाए काया चोले, शब्द कराए तन शृंगार। गुरमुख साचे भोले भाले, जोती जामा देवे हुलार। आपे धोए दाग़ काले, सोहँ रक्खे तिक्खी
धार। माया तोड़े जगत जंज़ाले, होए सहाए जंगल जूह विच पहाड़। अन्तिम अन्त देवे शब्द दुशाले, गुरमुख ना व्याहे मौत लाड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा दर दरबार इक्क खुल्हाए, दया कमाए सतारां हाढ़। त्रै तिन्न तिन्न त्रै तिन्न तीन। साधां संतां प्रभ आत्म भन्ने हँकारी बीन। गुरमुखां होए सहाई जिउँ माल चराए धन्ने, करे काया ठंडी सीन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेख वखाणे मारे शब्द बाणे, चरन लगाए वाली शाह रूसा चीन। त्रै तिन्न त्रै गुणवन्ता। कर खेल जगत हरि मेल, पूरन जोती हरि भगवन्ता। चार कुन्ट तिन्न द्वार, खोल्हे कवाड़ सतारां हाढ़, पुरख अबिनाशी साचा कन्त वेखे परखे चंगा माढ़, जगे जोत बहत्तर नाड़, भेव रहे ना कोए जीव साधां संतां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जन भगत बणाए साची बणता। तेरां तिन्न तिन्न तिन्न, चार कुन्ट हरि जी वेखे, वेख वखाए भिन्न भिन्न भिन्न। गुरमुखां लिखाए साचे लेखे, अट्ठे पहर दिवस रैण गिन गिन गिन। बेमुखां रहे भरम भुलेखे, मिटे निशान लोक तिन्न तिन्न तिन्न। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा मात धराए, दिस ना आए कोई किसे चिन्न चिन्न चिन्न। सच दरबार ग़रीब निवाज़। गुरमुखां साजण रिहा साज। जोत जगाई वज्जी वधाई, तिन्नां लोकां देस माझ। तिन्नां लोआं करे रुशनाई, मावां पुत्तरां मात वड्याई, हरि हरि हरि संवारे साचे काज। जोत नूर जगत सवाई। शब्द वज्जे साची तूर, पंचम् पोह मिले वड्याई। खिच्चे जोत हरि कोहतूर, पीर फ़कीर देण दुहाई। प्रगट होए इक्क सूरबीर, वज्जे डंक हरि सभनी थांँईं। अट्ठ सट्ठ तीर्थ खिच्चे नीर, गंगा गोदावरी दए दुहाई। साधां संतां लथ्थे चीर, प्रभ अबिनाशी दिस ना आई। गुरमुखां वेला अन्त अख़ीर, छब्बी पोह करे खेल हरि रघुराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बीज फुल्ल फुलवाड़ी, सतारां हाढ़ी रिहा बिजाई। त्रैलोकी धार बंधाए पुरख बिधाता। मातलोक दए वखाए, कलिजुग मिटे अन्धेरी राता। गुरमुख साचे प्रभ लए उपजाए, धुर मस्तक लिख्या साचा नाता। साचा संग आप निभाए, देवे माण ताण सच शब्द सुगाता। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, महाराज शेर सिँघ जिस नर हरि पछाता। नर हरि हरी हरि जाण। आपणी करनी रिहा कर, वाली दो जहान। साची सरन जन गया पड़, मिल्या नाम इक्क निधान। सोहँ अक्खर गया पढ़, मिली जोत हरि भगवान। शब्द घोड़े गया चढ़, साची लाई इक्क उडान। प्रभ अबिनाशी लड़ ल्या फड़, मिल्या मेल हरि भगवान। दर दुआरे अग्गे खड़्ह, मातलोक करे ध्यान । दर घर साचे जाण वड़, नूरी जोत कर ध्यान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचे सच चलाउणा इक्क बबाण। सच बबाण इक्क चलाउणा। चरन ध्यान इक्क रखाउणा। माण ताण विच जहान, अन्तिम कलि आप रखाउणा। झुलदा रहे जगत इक्क निशान, मिटदा रहे पीण खाण, पूत सपूता साचा नाम
इक्क चलाउणा। साचे हरि सुणी पुकार। पुरख अबिनाशी पहली वार। सिँघ पाल जाए चरन बलिहार। प्रभ होया आप दयाल, रक्खे लाज विच संसार। धरे जोत विच साचे लाल। काया रोशन होए मुनार। जगत अवल्लड़ी चले चाल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूत सपूता एका रंगण रंग रंगाए सतारां हाढ़ी लाल गुलाल। कलिजुग अन्तिम बणत बणाई। प्रभ अबिनाशी साचे कन्त, साची नींह सतिजुग रखाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साढे तिन्न हथ्थ दित्ती सीं, सिँघ मनजीत मात अतीत रखाई। साढे तिन्न हथ्थ जगत निशाना। गुरमुखां मिल्या साचा रथ, बणे रथवाही हरि भगवाना। बेमुखां दिसे घर सत्थ, गुरमुखां अमृत मेघ हरि बरसाना। सगल वसूरे जाण लथ्थ, दर दुआरे जिस दर्शन पाना। साधां संतां पाए नत्थ, शब्द डोर हथ्थ रखाना। सर्बकला समरथ, आत्म जोती खिच्च लयाना। धुरदरगाही साची वथ, साचे धाम हरि टिकाणा। महिंमा जगत चले अकथ्थ, अकथ्थ कथी ना किसे कथाना। लक्ख चुरासी जाए मथ्था, वेले अन्त ना किसे छुडाना। वेला गया ना आए हथ्थ, जीव जन्त सर्ब पछुताणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मन्दिर एका आप सुहाना। साचा मन्दिर हरि सुहाए। जगत सिँघ जगदीश भेंट चढ़ाए। मस्तक धूढ़ी गुरमुख लगाए। काया रंगण रंगे गूढ़ी, लक्ख चुरासी गेड़ कटाए। कलि जीव भुल्ले मूढ़्ही, जूठे झूठे धन्दे लाए। कलिजुग माया दिसे कूड़ी, आत्म अन्धे होए हलकाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा माण ताण चरन ध्यान गुरमुखां कलि रखाए। साच मन्दिर करे त्यार। जगे जोत साचे अन्दर, नर निरँजण हरि निरँकार। काया वेखे डूंघी कन्दर, पापां होया धुंदूकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार कुन्ट दहि दिश अट्ठे पहर पावे सार। नौ दर जगत दुआरे। प्रभ अबिनाशी पाए सारे। शब्द घोड़े होए अस्वारे। पंचम् पोह दिवस विचारे। चार कुन्ट एका धार विच संसार, अन्तिम कलि पहली वारे। ना कोई जाणे जीव गंवार, लक्ख चुरासी गई हर, निहकलंकी जामा धारे। गुरमुखां प्रभ पावे सार, अन्तिम खोल्हे बन्द कवाड़, सतारां हाढ़ी जगत अपारे। जगे जोत बहत्तर नाड़, शब्द वज्जे काड़ काड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लक्ख चुरासी पार उतारे। लक्ख चुरासी उतरे पार। जो जन आए चल द्वार। धर्म राए ना मारे मार। प्रभ अबिनाशी किरपा कर देवे वर, साचा हरि इक्क वखाए दया कमाए दर दरबार। सोहँ साचा नाम जपाए, गुरमुख साचे मात जगाए, नेत्र नैण लोचन खोल्ह वखाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल अपर अपार। नौ दर दर दरवेशा। वेख वखाणे काया घर, अट्ठे पहर गहर गम्भीर धारे वेसा। कलिजुग अन्तिम वरते कहर, ना कोई जाणे नर नरेशा। पंचम् जेठी वड दोपहर, जोती धारे हरि जी भेखा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां पाए सार, आप चुकाए दो जहानां साचा लेखा। लेखा चुक्के दो जहान, देवे मात
वड्डयाईआ। झेड़ा छुट्टे आवण जाण, पतित पावन फंद कटाईआ। दरगहि साची माण ताण, हरि साचा माण रखाईआ। एका शब्द सुणाए कान, नाद धुनी इक्क वजाईआ। शब्द देवे पीण खाण, आत्म तृष्ना रोग मिटाईआ। इक्क बिठाए शब्द बबाण, पुरीआं लोआं बाहर कढाईआ। साचा देवे नाम दान, त्रैलोकी नाथ दया कमाईआ। लोकमात कर हरि पछान, गुरमुख साचे संत जन आपणी गोद उठाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूरन भगवन्त साचे संत, जुगा जुगन्त साध संत, रिहा बणत बणाईआ। बणाए बणत सच्ची सरकारा। करे खेल अपर अपारा। ना कोई जाणे नारी नारा। झूठा खेल जगत विहारा। प्रभ चरन प्रीती साचा मेल, कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। अचरज़ पारब्रह्म करी खेल, ना कोई जाणे जीव गंवारा। आपे गुर आपे चेल, धुरदरगाही सच सहारा। धर्म राए दी कटे जेल्ह, मानस देही जन्म सुधारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच हरि जगत नर, जिस जन मग्गया इक्क दुआरा। इक्क दर सच दरबार है। मिले नाम वर, भगत भण्डार है। गुरमुख विरला जाए तर, मिले मेल हरि दातार है। अमृत नुहाए साचे सर, काया होए ठंडी ठार है। आप चुकाए जम का डर, दूई द्वैती दए निवार है। इक्क वखाए साचा घर, जगे जोत अगम्म अपार है। ना जन्मे ना जाए मर, नर नरेश सहिज सुख धार है। आपणी करनी रिहा कर, गुरमुख साचे पैज संवार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत भाणा साचा राणा, आप कराए करनहार करतार है। करन करावण जोग, प्रभ समरथ है। जन भगतां देवे दरस अमोघ, शब्द चढ़ाए साचे रथ है। हउमै कटे चिन्ता रोग, पंजां चोरां देवे मथ्थ है। साचा रस रसना लैणा भोग, सोहँ शब्द जगत अकथ्थ है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, कलिजुग पार उतारे, सद दे कर रक्खे हथ्थ है। कलिजुग उधरे पार, सरन सरनाईआ। पूर्ब कर्म रिहा विचार, बणे मात पित भैण भाई साक सज्जण सैण, किसे भेव ना पाई है। आपे जाणे आपणी धार, ना कोई रसना सके कहण, आवण जावण जगत गेड़ आपणे हथ्थ रखाईआ। जगत मुकाए लहिण देण, प्रभ अबिनाशी घट घट वासी पुरख अबिनाशी, एका राह जगत फाह कलिजुग अन्तिम लाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जगदीशा बीस इकीसा, छत्र झुल्ले साचे सीसा, राउ रंक शाह सुल्तान विच जहान, लए चरन बहाईआ। आए चरन राज रजाना। एका सरन श्री भगवाना। सोहँ शब्द नाम निधाना। तिन्नां लोआं हरि जपाना। अवर ना जाणे कोया, गुरमुखां हरि भेव खुला्हना। भेव चुकाए दोअँ दोआ, एका रंग नाम रंगाना। आप उठाए कलिजुग सोया, प्रभ अबिनाशी वाली दो जहानां। दुरमति पापां मैल धोया , अमृत सीर इक्क प्याना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतारां हाढ़ी फुल्ल फुलवाड़ी गुरमुखां बन्न्हे हथ्थीं गाना। हथ्थीं गानां बन्न धीर धरांयदा। कलिजुग
माया ना लग्गे तन, हउमे पीड़ कढांयदा। भाण्डा भरम देवे भन्न, आत्म साची जोत जगांयदा। साचा शब्द सुणाए कन्न, नाद धुन इक्क रखांयदा। आप तुड़ाए आत्म सुन, माया पड़दा परे हटांयदा। सृष्ट सबाई छाण पुण, गुरमुख साचे लाल गोद उठांयदा। कवण जाणे हरि तेरे गुण, बोध अगाध अगाध बोधा भेव कोए ना पांयदा। धुरदरगाही साचा माही जन भगतां पुकार रिहा सुण, पुरीआं लोआं धार बन्न्हांयदा। गुरमुख साचे मात चुण, साचे धाम ल्आंयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जगदीशा छत्र सीसा, बीस इकीसा एका एक झुलांयदा। साचा धाम हरि न्यारा। ना कोई दिसे पार किनारा। पुरीआं लोआं पाए हिस्से, पृथ्मी अकाश घट घट वास, वेख वखाणे सर्ब संसारा। चौदां लोक मण्डल रास, ब्रह्मण्ड वेख वखाणे हरि पछाणे साची धारा। नौ खण्ड पृथ्मी पाई वंड, सत्तां दीपां सोहँ शब्द जै जैकारा। जगी जोत विच ब्रह्मण्ड, वेख वखाणे हरि पछाणे विच वरभण्ड, होए जै जै जैकारा। बेमक्खां अन्तिम आई कंड, घर घर दिसे नार रंड, लक्ख चुरासी हाहाकारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, कलिजुग अन्तिम पार उतारा। आप बणाए सच दुलारे, सतिजुग चढ़ाए साचे चन्द, साचे चन्द जगत रुशनाईआ। ठंडा सीतल बन्द बन्द, इक्क उपजाया परमानंद, मदिरा मास रसन तजाईआ। शब्द सुणाए साचा छन्द, सोहँ ढोला गाया चांईं चांईंआ। आपे ढाहे भरमां कंध, आत्म अन्धेर पड़दा लाहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां सदा बख्शंद, आदि अन्त मेल मिलाईआ। हरि समरथ, जगत पित सुखदाईआ। देवे नाम सच्ची वथ, नित नवित्त जोती नूर जगत सवाईआ। ना कोई जाणे वार थित्त, प्रभ अबिनाशी मात किसे ना जाईआ। गुरमुख विरला रक्खे चित्त, जिस जन दया कमाईआ। अमृत आत्म काया दए सिंच, काया मन्दिर साचा अन्दर साचा धाम सुहाईआ। आपे बणे हरि साचा मित, एथे ओथे होए सहाईआ। मानस जन्म कलि लैणा जित्त, जन्म अनमुल्लड़ा विच मात दे पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरा खुल्हड़ा गुरमुख विरला पूरे तोल तुलड़ा, जिस जन तन चरन सरन सीस हरि भेंट चढ़ाईआ। मन तन चरन गुर भेंटा, ना कोई बेटी ना कोई बेटा, धुरदरगाही एका खेवट खेटा, चार कुन्ट हरि चतरंग सूरा सरबंग। सृष्ट सबाई ताणा पेटा, शब्द घोड़े कसे तंग। नाम शस्त्र पहने अंग। गुरमुखां प्रेम लाए मैहन्दी रंग। सृष्ट सबाई इक्क दूजे दे नाल खहन्दी, नौ खण्ड पृथ्मी लाए जंग। झूठे वहिण अन्तिम कलि वहन्दी। प्रभ प्रगट होए भेखाधारी धार भेख अमाम मैहन्दी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धार, संग मुहम्मद चार यार। वेख वखाणे पाए सार। ईसा मूसा बन्ने्ह धार। पंचम् पोह वेख विचार। वाली हिन्द प्रभ करे ख़बरदार। प्रगट होया वडा शाह मृगिन्द, शब्द डंक वज्जे अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राणा बाणा
शब्द ताणा, पंचम् पोह हरि सुहाना, वाली हिन्द सोया मोया आप उठाना, लेख लिखाए अपर अपार। लेखा लिखणहार सुल्ताना। वेख वखाणे श्री भगवाना। भेख वटाए कृष्ना कान्हा। तीजे लोयण दरस दिखाए, नैण मुँधारी नैण मुंधाना। अमृत मेघ बरस वखाए, इन्द इन्द्रासण चरन बहाए, शिव शंकर ब्रह्मा विष्न महेष गणेश जिन उपाए, अन्तिम कलि आप मिटाना। साची जोत दस दस्मेश शब्द शहीदी बन्न्हे गाना। कलिजुग अन्तिम वेस कराए, ना कोई जाणे जीव जहाना। खुल्हे हरि जी केस रखाए, आत्म जोती नूर महाना। माझे देस होए रुशनाए, वाली हिन्द सखी सुल्ताना। वरन बरन ना कोई रखाए, जात पात हरि भेव मिटाना। एका सरन टेक रखाए आत्म तीर निर निशाना। गुरमुखां आत्म बुध बबेक कराए, सोहँ देवे नाम निधाना। सृष्ट सबाई इक्क कराए। राउ रंक द्वार बंक हरि इक्क सुहाए, शब्द वजाए साचा डंक, चार कुन्ट हरि सुहाना। गुरमुख उधारे जिउँ राजा जनक, पतित पावन पार कराना। प्रगट होए वासी पुरी घनक, मातलोक कलिजुग अन्तिम वक्त सुहाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पोह तिन्नां लोकां पाए सो, आपणा भाणा आपणे हथ्थ रखाना। काला सूसा तन शृंगार। ईसा मूसा होए ख्वार। संग मुहम्मद चार यार। अहिमद बीर बैताले दर दर भिखार। चारों कुन्ट होए कंगाले, कोई ना पावे सार। मसीत मन्दिर ना दिसे धन माले, चारों कुन्ट भट्ठ अन्गयार। फल ना दिसे किसे डाले, लक्ख चुरासी आई हार। जन भगतां तोड़े जगत जंज़ाले, शब्द पहनाए साचा हार। सच्ची वस्त नाम देवे धन माले, अन्तिम अन्त ना आए हार। प्रभ भेखा धारी करे भेख, सृष्ट सबाई वेख तन पहनाए सूसे काले। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नौ दर जगत दुआरा दसवां घर हरि निरँकारा गुरमुखां पावे सारा। सर्ब सहाई जोती नूर इक्क अलाही। नूर नुरंतर सर्ब घट अन्तर, जगे जोत इक्क बसंतर, भेव किसे ना पाई। नूर अलाही अल्ला ऐली हक्क। ना कोई मिल्या सच घर माही। अन्तिम फल गया पक्क। कवण देवे ठंडी छाईं, कलिजुग अन्तिम गया थक्क, ना कोई पकड़े दोवें बाहीं, चारों कुन्ट पैण धक्क। दर दुआरे रोवण ग़रीब गऊ गाई, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा धारे, दूर दुराडे रिहा तक्क। हरिभगत जगत वड्डयाईआ। साची बूंद रक्त, प्रभ जोती नूर सवाईआ। पवण शब्दी साची शक्त, आदि अन्त इक्क रखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, इक्क रखाए सच घर, आवे जावे आपणी खेल रचाईआ। आवण जावण खेल करतारा। पतित पावन विच संसारा। भेखाधारी हरि बनवारी, जिउँ बल बावन करे खेल अपर अपारा। जोती जोत सरूप हरि, इक्क रखाए सच घर, आदि अन्त जुगा जुगन्त, त्रै लोआं पावे सारा। त्रै लोआं पाए सार सुरत संभालदा। करे जोत इक्क अकार, लक्ख चुरासी पसर पसार मात पताल अकाश एका धार रखांयदा। घट घट हरि जी रक्खे वास, एका शब्द पवण
स्वास, गुरमुखां धीर धरांयदा। लक्ख चुरासी होणी नास, मुख लगायण मदिरा मास, आत्म रस सर्ब गवांयदा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात हरि जोत धर, अन्तिम कलि वसे निहचल धाम अटल, भाणा राणा आपणे हथ्थ रखांयदा। साचा भाणा हरि करतार। ना कोई जाणे जीव जन्त गंवार। कलिजुग भुल्ले माया रुले, डुब्बे विच मँझधार। लग्गी अग्न काया कुले, आत्म भरया इक्क हँकार। गुरमुख विरला पूरे तोल तुल्ले, मिल्या जिस शब्द अधार। मात फुलवाड़ी फले फुल्ले, लोकमाती सच बहार। गुरमुखां अमृत आत्म अन्त ना डुल्ले, खुल्ल्हे कँवल जोत उज्जयार। बेमुखां पाणी प्या काया चुल्हे, होए अन्ध अंध्यार। हरि शब्द भण्डारा सदा खुल्ल्हे, देवणहार सर्ब संसार। कोए ना लाए हरि जी मुल्ले, निहकलंक लए अवतार। गुरमुख विरला पूरे तोल तुले, माया रुले, जूठे झूठे जगत विहार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी शब्द घोड़े चिट्टे अस्व रहे अस्वार। शब्द घोड़े हरि अस्वारा। चार कुन्ट पावे सारा। राउ रंक राज राजानां शाह सुल्तानां विच जहानां, वेखे विगसे कर विचारा। कलिजुग जीव जूठा झूठा पीण खाण, साचा नाम इक्क गिरधारा। दरगहि साची ना मिले माण, माया ममता दु:ख लग्गा भारा। जन भगतां चुकाए जम की काण, देवे दरस अगम्म अपारा। शब्द दुशाला देवे ताण, जोती नूरा साचा सूरा, सर्बकला भरपूरा वाली दो जहान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन आप बिठाए शब्द बबाण। सच बबाणा शब्द उडारी। सच मसाणा पीणा खाणा नाम अधारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल जगत न्यारी। संत सुहेला मीत, हरि राम रमईआ हरि रहिमान। मानस जन्म जाणा जग जीत, दर पुरख सुजान। आप चुक्काए जम का डर, गुरमुख आत्म बूझ बुझान। आत्म जोती नूर कर, मेट मिटाए अन्ध अंध्यान। एका इक्क इक्क शब्द साची तूर, धुनी धुन धुनी धुनकान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क अकेला संत सुहेला, करे खेल कलि अन्त महान। कलिजुग अन्तिम खेल रचाउणी। गुरमुख साचे संत प्रभ बणत बणाउणी। मिले मेल हरि साचे कन्त, आलस निन्दरा मगरों लाउहणी। ना कोई जाणे जीव जन्त, लक्ख चुरासी जिस कटाउणी। कलिजुग भुल्ले जूठे झूठे संत, गुर गोबिन्द लिख्त भविख्त हरि साचे पूर कराउणी। लक्ख चुरासी देव दंत, धर्म राए तेरे हथ्थ फड़ाउणी। जन भगत बणाए साची बणत, सतारां हाढ़ी फुल्ल फुलवाड़ी प्रभ साचे मात लगाउणी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सच द्वार हरिभगत अधार, एका धाम गुर संगत मेल मिलाउणी। हरि धाम जगत अपार। जोती राम खेल करतार। गुरमुख माणक मोती काया झूठा चाम, कराए सच्चा वणज वपार। सोहँ जपाए साचा नाम, चार वरन इक्क प्यार। कराए गुरसिक्खां पूरन काम, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि
जिउँ त्रेता राम। अन्तिम कलि जगत वणजारा। प्रभ अबिनाशी करया वल छल, भुल्लया हरि संसारा। जोती खेल घड़ी घड़ी पल पल, बेमुख जीव ना पायण सारा। वेख वखाणे जल थल, जंगल जूह उजाड़ पहाड़ा। लक्ख चुरासी पाए डूंघी डल, आप चबाए आपणी दाढ़ा। गुरमुख बहाए निहचल धाम अटल्ल, दर खुल्हाए सतारां हाढ़ा। कलिजुग भाणा ना जाए टल, बेमुखां लग्गे अग्न बहत्तर नाड़ा। सृष्ट सबाई जाए हल, शब्द सरूपी उठे धाड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, धरत मात तेरा इक्क बणाए मात अखाड़ा। सुरत शब्द हरि चरन ध्यान रखांयदा। सोहँ साचा नाम बबाण, हरि संतां आप चढ़ांयदा। इक्क लगाए सच उडान, खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड पार करांयदा। दर घर साचे देवे माण, चरन सरन इक्क रखांयदा। ना कोई सके कलि पछाण, जोती जामा हरि जी पांयदा। गुर नानक करया इक्क ध्यान, निहकलंकी डंक वजांयदा। गुर गोबिन्द रखाई एका आण, विष्नूं भगवान खेल खलांयदा। दर दुआरे देवे साचा माण, अन्तिम कलि नूर नुराना शाह सुल्ताना वड मेहरबाना, भेख अवल्लड़ा इक्क इकल्लड़ा मात रखांयदा। गुरमुखां रक्खे भारा पलड़ा, साची धार हरि बन्न्हांयदा। दस्से राह इक्क सुखलड़ा, सोहँ साचा जाप जपांयदा। आत्म दर दुआरे अग्गे खलड़ा, निज घर आत्म दरस दिखांयदा। कलिजुग अन्धेर एका झुलड़ा, ना कोई किसे छुडांयदा। कलिजुग जीआं फल काया अन्तिम हुलड़ा, दूजी वार ना कोई लगांयदा। लग्गी अग्ग काया कुलड़ा, कोई ना दिसे बुझांयदा। दर दुआरा नर निरँकारा एका खुल्हड़ा, गुरमुखां दया कमांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां फड़ फड़ बाहों धुर दरगाहों विछड़े आप मिलांयदा। विछड़े धुर दरगहि, मेले हरि निरंकारया। बण जगत मलाह, निहकलंक कलि जामा धारया। गुर गोबिन्द वेले अन्तिम मारी धाह, दर साचे इक्क पुकारया। कवण पकड़े मेरी बांह, लोकमात देवे कवण सहारया। पिता पूत वारी मां, खाली चल्लया तेरे द्वारया। सिर रक्खीं ठंडी छाँ, घर घर उडाईं कां, निहकलंक अन्तिम कलि आप आपणी वारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दर दरवाज़ा हरि द्वार सच्चा दरबार गुर पीर साध संत औलीए पीर शेख़ गौंस मंगदे रहे वारो वारया। सच्चा इक्क दरबार नर निरँकार है। दूजा कोई ना पावे सार, लक्ख चुरासी रही झक्ख मार है। तीजे जोती इक्क अकार, लक्ख चुरासी पसर पसार है। चौथी शब्द इक्क उडार, तिन्नां लोआं खण्ड मण्डल ब्रह्मण्डां देवे सच सच्ची धुन्कार है। जोती जोत सरूप हरि, पंचम् पवण अवण गवण, लक्ख चुरासी देवे इक्क स्वास है। छेवें छप्पर छन्न ना कोए, जिथ्थे हरि जी सच्चा सोए, साची जोत इक्क प्रकाश है। सत्तवें घर जोत निरँजण इक्क बलोए, संत गुर ना करे कोई क्यास है। अठवें अट्ठ तत्त विचारे, वसे काया महल्ल मुनारे, ना कोई जाणे जीव संसारे, जन भगतां होया दास है।
नावें रंग सच्चे गिरधारे, मात उपजाए सच सुच्च इक्क दरबारे, नौ दर बेमुखां घर आप खुल्हारे, गुरमुखां बन्द करांयदा। दसवें दहि दिश विचारे, गुरमुखां वसे आत्म घर सच्चे दुआरे, निहकलंक नरायण नर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क धाम जगत अटल्ल पंचम् पोह नींह रखांयदा। पंचम् पोह बन्न्हे धार। आप उठाए शब्द खण्डा साचा डण्डा ना जाणे को, राजा राणा लए सुधार। गुरमुखां बीज आत्म साचा बो, सोहँ शब्द हरि अपार। एका हल हरि रसना रिहा जो, आप बणाए सति सति सति बहार। बेमुख गुर दर ना सके छोह, देवे दर दुरकार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, कलिजुग तेरी अन्तिम वार, सच महल्ल दए उसार। सच महल्ल कर उसारी। पुरीआं लोआं बन्न्हे धारी। पूर्ब कर्म सर्ब विचारी। ब्रह्मलोक हरि खेल न्यारी। गुरमुख जोती जगे अपारी। इन्दलोक सच्ची सरदारी। करोड़ तेतीसा चरन निमस्कारी। छोटे बाले सिर छत्र झुलारी। जगत जगदीशे आई वारी। कलिजुग अन्तिम खेल अपारी। शिव शंकर सुन स्माधी आत्म साधी, जटा जूट धारी। जोत निरँजण प्रभ साचे लाधी, शब्द लग्गा मगर भारी। अन्तिम कलिजुग विच साचा नादी, प्रगट होए निहकलंक नरायण नर निरँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वडा माधव माधी, सच महल्ल इक्क अटल्ल करे सच उसारी। हरि ब्रह्मण्ड ब्रह्मण्ड, अकार वेख वखाणे। सर्ब घट जाणे हरि विच नौ खण्ड, करे खेल हरि महाने। कलिजुग जीवां होई आत्म रंड, भुल्ले जीव जन्त बेमुहाणे। वेले अन्तिम प्रभ देवे कंड, ना कोई करे गुर पीर सहाने। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन भगतां करे आत्म ठंड, देवे नाम गुण निधाने। देवे नाम हरिभगत अधारी। पूरन करे काम, जोती नूर सर्ब पसारी। मिटे कलि रैण अन्धेरी शाम, जगे जोत इक्क निरँकारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पंच पुरख सुजाना, चलाए शब्द तीर साची धारी। शब्द साची धारी विच जहान है। लक्ख चुरासी पावे सारी, एका जगत सच्ची उडान है। साधां संतां वेख वखाणे वारो वारी। शब्द घोड़े हरि बलवान है। ना कोई जाणे नर नारी, निहकलंक झुलाए सच्चा इक्क निशान है। इक्की माघ करे त्यारी, सिँघ लाभ जाणा जाग, ना सौणा बण नदान है। इक्की माघ आए दुआरे। करे खेल हरि निरँकारे। सतवें घर साचा मेल, छे पंज ना हरि विचारे। शब्द चढ़ना साचा तेल, चौथे दर बन्द कवाड़े। अचरज खेल पारब्रह्म कलि खेल, लग्गे अग्न तत्ती हाढ़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जन, विच मात उपजाए धुरदरगाही साचे लाड़े। इक्की माघ हरि अस्वारा पवण घोड़ा। शब्द तिक्खी धारा नाम जोड़ा। ना कोई पावे सारा। वेखे परखे मिट्ठा कौड़ा। शब्द धुनी नाड़ी तन मन्दिर महल्ल दस्म दुआरे एका साचा पौड़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, लोकमात मार झात इक्क इकांत धुरदरगाही
साचा माही आया दौड़ा। धुरदरगाही धाम अवल्ला। वसे हरि इक्क इकल्ला। लक्ख चुरासी आप भुलाए, कर वल छल्ला। गुरमुख साचे लए जगाए, सोहँ शब्द हथ्थ फड़ाए साचा भल्ला। साध संत आदि अन्त जुगा जुगन्त प्रभ रिहा पैज रखाई। , वेख वखाणे जो जाणे सच महल्ला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा पाया, शब्द सरूपी खेल रचाया, पवण सरूपी मेल मिलाया, किसे हथ्थ ना आए अल्ला। शब्द ख़ज़ाना आत्म भरपूर। गुर पूरा होया मेहरबाना, आत्म दिया जोती साचा नूर। तन बद्धा नाम गाना, माया ममता कीनी दूर। जोत प्रकाशी कोटन भाना, गुर पूरा हाज़र हज़ूर। जगत झूठा पीणा खाणा, एका वस्त नाम सच्ची तूर। प्रभ देवे दाना बीना, अन्दर बैठा ना दिसे दूर। संत सुहागी ठांडा सीना, पंचम् दिसे कूड़ो कूड़। दिवस रैण मन तन भीन्ना, गुर चरन मस्तक साची धूढ़। आप आपणे जिहा कीना, छुट्टे जगत झेड़ा कूड़ो कूड़। साचे संत मिल्या माल धना पूरे धनवन्त जीव जन्त ना जाणे मूढ़्ह। वेख वखाणे प्रभ साचा कन्त इक्की माघ आत्म लाए जाग, हथ्थ पकड़े आपणे वाग, वेख वखाणे शब्द हुलारा इक्क पंघूड़। अन्दर गुर बाहर गुर, गुप्त ज़ाहिर साची सुर, आत्म जोती नूर निरालम, वेख वखाणे सर्ब घट आलम, सतिगुर सखी सर्ब सुल्ताना। विच जहानां शब्द डोरी नाम बिबाणा, एका पौड़ी दोए जहानां। कलिजुग वेल होई कौड़ी, वेखे जाणे श्री भगवाना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वेख वखाणे साचा घर, जोत नूरी शब्द महल्ला साचा नाउँ इक्क टिकाणा। काया मन्दिर महल्ल सच दुआरा। जगे जोत काया झूठी खल, रोशन होए तन मुनारा। ना कोई जाणे जल थल काया डूंघी वेखे डल, बैठा इक्क इकल्ला नर निरँकारा। शब्द सरूपी चलाए हल, अमृत बरखे जल ठंडी धारा। निहचल धाम इक्क अटल, ना कोई जाणे जन्त गंवारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेख वखाणे सर्ब थित्त जाणे, साचा मेल दस्म दुआरा। काया चिन्ता रोग आत्म दुःखदाई। मीठे करे रसना भोग, ना होवे कोई सहाई। एका मिले शब्द सच्चा जोग, काया सुफ़ल कराई। नाम मिले सच्ची चोग, तृष्ना भुक्ख सर्ब मिट जाई। हरिजन जन हरि कटे चिन्ता विजोग, साचा सुख इक्क उपजाई। दर घर मिले दरस अमोघ, जोती जोत सरूप हरि, जो जन रसना सद सद गाई। रसना गाउँणा गहर गम्भीरा। आत्म शांत ठंडी धार, देवे अमृत साचा नीरा। अन्दर वेखे मार झात, मिटे अन्ध अन्धेरी रात, दिवस रैणी कढ्ढे पीड़ा। जोती जोत सरूप हरि, हरिजन जन भगत सुहेला आपे बन्न्हे बेड़ा। बेड़ा बन्न्हे हरि बनवारी। काया नगर खेड़ा वसे, एका राह साचा दिसे, भुल्ले रहण ना जीव गंवारी। शब्द तीर साचा कसे, दु:ख दलिद्र दर तों नस्से, किरपा करे नर हरि हरि नर सर्बकलधारी। आत्म घर साचे वसे, खिड़ी रहे सच्ची गुलज़ारी। दुक्खां मिटे अन्धेरी रैण मस्से, आत्म जोती हरि उज्जयारी।
जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर देवे वर जो जन आए चरन सरन सच्ची सरकारी। गुर चरन सरन कलि जाणा जाग। मदिरा मास देणा त्याग। प्रभ आप बुझाए काया अग्न लग्गी झूठी आग। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, दुक्खां रोगां धोए अगले पिछले दाग़, पवण मसाणा तीर निशाना मारे गुण निधाना, आत्म वड प्रभ साचे साज वखाना। करे खेल अन्ध घोरी, पवण मसाण गौरी, दर घर साचे कौण करे चोरी, वेख वखाणे गुण निधाना। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, एका बख्शे चरन ध्याना। पवण पवण पवण मसान मसानयां रविआ सर्ब गवन, ना जाणे जीव निधानयां। दीआ एका जगत दु:ख वरता ना किसे कलि पछाणयां। काया मन्दिर अन्दर अन्धेरी राता, सोया जीव अज्ञानया। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, देवे माण जगत निशान वाली दो जहानया।