पुस्तकालयभाग ४

१६ मग्घर २०११ बिक्रमी रणजीत कौर दे गृह पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर

सत दीप नौ खण्ड सर्ब संसारया। वेख वखाणे हरि ब्रह्मण्ड, सुघड़ स्याणया। पहली पाई मात वंड, सोलां मग्घर कर ध्यानया। साधां संतां आई कंड, उठया बाल नौजवानया। दर घर जाए वंड, इक्क वखाए आपणे भाणया। कलिजुग औध गई हंढ, बेड़ा डुब्बे बेमुहाणया। सिर उठाई पापां पंड, तन पाए झूठा बाणया। आत्म होई खण्ड खण्ड, ना कोई देवे माण जगत निमाणया। ना कोई सुहागण ना कोई रंड, कलिजुग जीव अन्धे काणया। शब्द फड़े हथ्थ चण्ड प्रचण्ड, प्रगट होए विच जहानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोलां मग्घर इक्क इक्क अक्खर कर कर वक्खर, रखाए जगत निशानया। सोलां मग्घर करे विचारे। प्रभ अबिनाशी किरपा धारे। छोटे लाल हरि दुलारे। शब्द घोड़े कर अस्वारे। चरन प्रीती साची जोड़े, तिन्ां लोआं वसे बाहरे। आप चढ़ाए शब्द घोड़े, गुरूआं पीरां साधां संतां वाजां मारे। कलिजुग दिन रहि गए थोड़े, निहकलंक कलि जामा धारे। वेखे परखे मिठे कौड़े, शब्द हथौड़ा इक्को मारे। गुरमुखां हरि साचा बौहड़े, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नरायण नर अवतारे। सोलां मग्घर खेल रचाई। गुरमुख साचे संत जन हरि साचा मेल मिलाई। देवे नाम इक्क धना, रोग दु:ख रहे ना राई, जोती जोत सरूप हरि, एका शब्द सृष्ट सबाई रिहा सुणाई। छोटा लाल कर त्यारे। साधां संतां वाजां मारे। गुरमुखां देवे शब्द अधारे। आत्म उपजाए एका सुखा, आओ चल्ल सच घर सच दरबारे। निहचल धाम इक्क अटल, वसे ना मन्दिर किसे चुबारे। वेख वखाणे जल थल, डूंघी कन्दर

डूंघी गारे। शब्द मारे इक्क उछल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात खुल्हाए इक्क दुआरे। छोटा बाला उत्तों बोले। साधां संतां वाजां मारे, आत्म कुण्डा एका खोल्हे। जीव जन्त आदि अन्त, हरि साचा पूरे तोल तोले। जन भगत मिलावा साचे कन्त, आत्म पड़दे खोल्हे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरी इन्द्र सच सिँघासण आप बिठाए पड़दे ओहले। इन्द इन्द्रासण हरि शृंगार। छोटा बाला आया भज्ज, आपणी पैज संवारे। मेटे दाग़ काले, शब्द घोड़े कर अस्वार। अट्ठे पहर करे प्रितपाले, अमृत बख्शे ठंडी धार। चरन प्रीती निभे नाल, पुरी इन्द्र पैज संवार। इन्द्र दुआरे होए खाली , अन्तिम होया कलिजुग बाहर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ मनजीत सदा अतीत, एका बख्शे सच्चा चरन प्यार। सोलां मग्घर वेख वखानया। जगत भुलेखा भेख वटानया। साचा लेखा हरि लेख लिखानया। लक्ख चुरासी विच्चों वेख, भाल बाल अञ्याणया। अग्गे लाया साधां संतां नेत्र लैणा पेख, सोलां कलीआं तन पहनाया। धुरदरगाहों लिखी साची रेख, बिधना लेख दए मिटाया। सतिजुग साची लग्गी मेख, इन्द्र गगन सुहाया। नेत्र नैण लोचण तिन्ने लैण वेख, सच सिँघासण हरि बहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि मेहरबान लक्ख चुरासी विच्चों कर वख बहाया। लक्ख चुरासी कीना वक्खर। सोहँ शब्द भेंटा अक्खर। प्रभ आप उठाए साचा बेटा, दया कमाए रोड़ी सक्खर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वेख वखाणे सर्ब किछ जाणे उजाड़ पहाड़ वड वड पत्थर। सोलां मग्घर समरथ दीन दिआलया। जन भगतां सिर रक्खे हथ्थ, देवे शब्द नाम दुशालया। सोहँ इक्क चलाया साचा रथ, रथ रथवाही आपणा आप रखानया। पुरीआं लोआं देवे मथ्था, गुरमुखां साचा राह वखानया। जगत चलाए साची गत्थ, देवे माण जगत जहानया। वेला गया ना आवे हथ्थ, भुल्ले जीव गुण निधानया। राजे राणयां पाए नत्थ, घर घर फिराए वड शैतानया। सगल वसूरे जायण लथ्थ, जो दर आए जीव निमाणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सोलां मग्घर सिँघ मनजीत, आप चुकाए पीणा खाणया। पीणा खाणा जगत चुकाया। शब्द बाण हथ्थ फड़ाया। तीर कमान हरि रसन रखाया। करे पछाण जगत रघुराया। साधां संतां तुट्टे माण, नाम निशान इक्क लगाया। आपे जाणे जाणी जाण, दूसर कोई सार ना पाया। तट्ट ब्यासा वेख वखाण, शब्द सीने तीर लगाया। दयाल बाग़ कर ध्यान, शब्द आण इक्क वखाईआ। इक्क झुलाए शब्द निशान, छोटे बाल हथ्थ फड़ाईआ। पुरीआं लोआं देवे माण, गुरमुखां हरि दया कमाईआ। कलिजुग अन्तिम आई हान, जगत लेखा दए चुकाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ मनजीत छोटे बाले आपणा भाणा तेरे हथ्थ रखाईआ। छोटे बाले हरि हुक्म सुणाए। साध संत लए जगाए। सोया मोया कोई रहि ना जाए। एका हल प्रभ साचे जोया, चारे कुन्टां आपे वाहे। अमृत बीज गुरमुखां आत्म बोया, साचा फल

नाम खवाए। निझर रस एका चोया, तृष्ना भुक्ख सर्ब मिटाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे ना जाणे जीव कोए। सिँघ मनजीत सेव कमाई। साधां संतां जीआं जन्तां दए उठाई। आदिन अन्ता इक्क भगवन्ता, साची बणता रिहा बणाई। हरिजन मेल साचे कन्ता, सिँघ जगदीश उठाए फड़ के बाहीं। वेला चुक्कया साधां संतां, राजे राणयां पाए फाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा शब्द हुक्म सुणाए, दए सुनेहड़ा थांउँ थाँईं। सिँघ जगदीश कर विचार। प्रभ अबिनाशी पावे सार। लोकमात मार झात, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। चारों कुन्ट अन्धेरी रात, चन्द सूरज दोए गए हार। ना कोई पुच्छे मात वात, जीव जन्त होए ख्वार। शिव शंकर बैठा इक्क इकांत प्रभ चरन करे इक्क प्यार। प्रगट हो प्रभ कमलापात, धरत मात रोवे धाहां मार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, करे खेल अपर अपार। , शिव शंकर दर पुकारया। प्रभ साचे खेल अपारया। प्रभ साची जोती मेल कर, विछड़े जुग कई कई वारया। एका आपणा सज्जण सुहेल कर, कलिजुग दुखी आत्म भुक्खी चरन प्यारया। इक्क उपजाना साचा सुखी, शब्द चलाणा साची धारया। गुरमुखां कर कर उज्जल मुखी, खिच्च ल्याए चरन द्वारया। सुफ़ल कराए मात कुक्खी, देवे माण विच संसारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दर घर साचे सच द्वार, शिव शंकर दर पुकारया। शिव शंकर दर दए दुहाई। कलिजुग वेला अन्तिम आया, दर घर साचा कोई दीसे नाही। निहकलंक हरि दर सुहाया मेल मिलाया फड़ के बाहीं। अन्तिम वेला नेड़े आया, सदा रक्खे ठंडी छाईं। हेरा फेरा करदा आया, जीव जन्त कोई जाणे नाही। तेरा मेरा नाउँ धरदा आया, जोती नूर सभनीं थाँईं। गुरमुखां हरि वरदा आया, सेज बहाए चांईं चांईं। आत्म भण्डारे भरदा आया, तोट कोई रक्खे नाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अन्तिम अन्त कलि दूसर कोई दीसे नाही। शिव शंकर दर निमाणा। कंकर कंकर वरते भाणा। शब्द मृदंग इक्क वजाणा। गुरमुखां चोले चाढ़्हे रंग, रंगण नाम इक्क रंगाणा। आप निभाए आपणा संग, नर हरि श्री भगवाना। शब्द घोड़े कस तंग, आप उडाए इक्क बबाणा। दर घर मिले साची मंग, मंगे मंग चरन ध्याना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप बिठाए दया कमाए साचे सच टिकाणा। सच टिकाणा हरि मेहरबान, हरि देवे शब्द बबाणा इक्क उडान है। मिले आत्म जोती पवण मसाणा, छड्डे जीव जहान, एह काया दिसे झूठा बाणा, अन्तिम ख़ाकी ख़ाक मिल जाण है। दर घर साचा इक्क पछाणा, जिथ्थे वसे हरि भगवान है। मिले अमृत नाम निधाना, अट्ठे पहर रंग रंगान है। छुट्टे जगत पीणा खाणा, तृष्ना भुक्ख मेट मिटान है। झुल्ले सच्चा नाम निशाना, लक्ख चुरासी एका आन है। जगी जोत इक्क भगवाना। नूरी जोत डगमगान है। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर

सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आप बिठाए दया कमाए साचे धाम निधान है। साचा धाम आप सुहाया। पूरन काम अन्तिम कलि आपणा आप कराया। जूठा झूठा काया चाम, अन्तिम वेले हथ्थ किसे ना आया। आत्म जोती नूरी प्रभ साचे मेल मिलाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शिव शंकर अंकुर कंकर, एका मृदंग वजाया। शिव शंकर कर त्यारी, प्रभ साचा हुक्म सुणांयदा। जगी जोत हरि निरँकारी, लोकमात डगमगांयदा। वेख वखाणे वारो वारी, पुरीआं लोआं धार बन्न्हांयदा। पहलों आए ब्रह्मे वारी, सिँघ पाल तख्त सुहांयदा। राजे इन्द करी त्यारी, सिँघ मनजीत हुक्म सुणांयदा। शिव शंकर चरन बलिहारी, सिँघ जगदीश दरस दिखांयदा। वेखे खेल हरि करतारी, सिर आपणा हथ्थ रखांयदा। प्रभ खेल अपर अपारी, जीव जन्त ना कोई जणांयदा। पुरीआं लोआं एका शब्द उडारी, जोती नूर इक्क रखांयदा। दर घर साचे लग्गी सच्ची फुलवाड़ी, प्रभ साचा फल लगांयदा। करे खेल सतारां हाढ़ी, राजे राणयां हुक्म सुणांयदा। गुरमुखां रक्खे लाज चरन छुहाई दाढ़ी, लक्ख चुरासी गेड़ कटांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे हरि संत दुलारे, साचा नाम निशान तेरा जगत झुलांयदा। सच निशान जगत झुलाउणा। रंगण रंग सति कराउणा। एका तत्त हरि रखाउणा। आत्म शब्द साचा तत्त, दे मति चार वरनां आप समझाउणा। प्रभ अबिनाशी रक्खी पति, सिँघ जगदीश शिव शंकर जाए सुणाउणा। बाल अवस्था ना तुट्टे धीरज यति, रक्त बूंद एका लेख लिखाउणा। आत्म शब्द साचा सति, साची शक्त हरि दर घर बन्द कराउणा। पूर कराए हरि सेवा भगत, पंचम् पोह नींह रखाउणा। मिले वड्याई चार जुग जगत, गुरसिख साचे सेव कमाउणा। दर घर साचे मिली मुक्त, सिँघ जगदीश तेरा दर दरबार विच मात उपजाउणा। निहकलंक बणाई साची जुगत, उत्तर पूर्ब पच्छिम दक्खण किसे हथ्थ ना आउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड मेहरबान, सतारां हाढ़ी फुल्ल फुलवाड़ी विच मात लगाए, शब्द डण्डा विच नव खण्डां सिँघ प्रीतम तेरे हथ्थ फड़ाउणा। शब्द डण्डा लैणा फड़। साचे पौड़े जाणा चढ़। साध संत कोई अग्गे ना सके अड़। गुरूआं पीरां जोत दए निरँकार, ख़ाली दिसण धड़। सच बणाए दर दरबार, आप अन्दर बैठे वड़। लक्ख चुरासी भौंदी फिरे बाहर, शब्द तीर वज्जे कड़ कड़। गुरमुखां पैज हरि रिहा संवार, दर दुआरे अग्गे खड़्ह। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सुल्तान अट्ठे पहर शब्द घोड़ चढ़। पंचम् पोह भगत वड्डयाईआ। जन भगतां मिटे दु:ख रंज, सवेर सन्झ इक्क रखाईआ। ना कोई दिसे धार मंझ, प्रभ बेड़ा पार कराईआ। शब्द रक्खे साचा वञ्झ, गुरमुखां हथ्थ फड़ाईआ। छब्बी पोह गुरमुखां चढ़नी साची जंञ, लाड़ी मौत जिन व्याहीआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण डेरा लाए, साधां संतां गुरूआं पीरां, जोती नूरा जोती खिच्च लिआईआ। साची

बणत आप बणाउणी छब्बी पोह, तुट्टे जगत जंज़ाला झूठा मोह, पूर कराए वेख वखाए मात पताल पृथ्मी अकाश। मात पताल पृथ्मी अकाशे। करे खेल विच परवासे। नौ अठारां बणे बणत, लेख लिख्त लिलाट लिखासे। दर घर वड्याई साचे आवण जावण चुक्के झेड़ा, दहि दिश दस मासे। हरि हरि जी बन्न्हे बेड़ा, निज घर आत्म रक्खे वासे। वसदा रहे नगर खेड़ा, गुरमुखां जन्म होया रहिरासे। कलिजुग जीव झूठा झेड़ा, लक्ख चुरासी अन्तिम नासे। हरि हरि का भाणा मेटे केहड़ा, एका एक पुरख अबिनाशे। धरत मात तेरा खुल्हा वेहड़ा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा खेल मात कराए, गुरमुख साचे लेखे लाए, इन्दलोक शिवलोक धाम बहाए, ब्रह्मलोक रखाए, सिँघ पाल वासे। वसे धाम नर निरंकारया। अमृत प्याए साचा जाम, गुरमुखां कर प्यारया। लेखे लाए काया चाम, वसाए सच दरबारया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका दर दुआरा, जन भगत भगत जन सदा भिखारा, देवणहार हरि गिरधारया। तेग बहादर सेव कमाई। चिट्टी चादर धर्म विछाई। प्रभ अबिनाशी किया आदर, सिँघ पाल जन्म दवाई। करी खेल करते कादर, निहकलंकी मेल मिलाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणी सेवा अलख अभेवा, देवी देवा रिहा पूर कराई। गुर पूरे जन्म दवाया। वड सूरे हरि सरन लगाया। कारज करे मात पूरे, मरन डरन जगत चुकाया। सर्बकला आप भरपूरे, पिता पूत हरि जोत टिकाया। बेमुखां कलि दिसे दूरे, गुर गोबिन्द कलि जामा पाया। जोत निरँजण साची नूरे, प्रभ अबिनाशी झोली पाया। समरथ पुरख सदा उडीके, सिँघ पूरन हरि नाम उपजाया। निहकलंक कलि आसा पूरे, आपणा भेव आपणे हथ्थ रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला लेखा अन्त भुलेखा, अन्तिम दए मिटाया। पिछला लेखा हरि मुकांयदा। भगत भुलेखा अन्त कढांयदा। ना कोई जाणे पीर औलीआ शेख़ा, साध संत ना किसे जणांयदा। आपे लिखी धुर मस्तक रेखा, लेखा आप लिखांयदा। कलिजुग अन्तिम धारे भेखा, जोती जामा हरि वटांयदा। गुर गोबिन्द तेरे लिखे लेखा, हरि लेखा लेख लिख्त पूर करांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नेत्र नैण लोचन जिस जन पेखा, लक्ख चुरासी जम की फाँसी, अन्तिम कलि कटांयदा। गुर गोबिन्दे खेल अपारे। वाली हिन्दे विच संसारे। वाली हिन्दे लाल दुलारे। सच नौ चन्दे नीहां विच उसारे। प्रभ आप बणाए साची बिन्दे, अन्तिम कलि पाए सारे। करे खेल हरि गुणी गहिंदे, जगाए जोत अपर अपारे। आप मिटाए सगली चिन्दे, करे खेल नर निरँकारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम लेखा आण चुकाए देवे माण विच मात जन्म संसारे। मातलोक हरि जन्म दवाया। लोक परलोक थां सुहाया। साची पुरीआं आण रखाया। शब्द बाण इक्क चलाया। माण ताण सच निशान, शब्द बबाण हथ्थ फड़ाया। वेख वखाणे चतुर सुजान, जोती नूर कोटन भान, अकाश पताल गगन रहाया।

लक्ख चुरासी पुण छाण, दर घर साचे वेख वखाणे, बाल अञ्याणे लेखे लाया। सृष्ट सबाई सुंञ मसाण, कलिजुग अन्तिम आई हान, सिँघ जगदीश तेरा दर द्वार इक्क रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पोह नींह रखाया।

१९ मग्घर २०११ बिक्रमी गुरमुख सिँघ दे गृह पिण्ड भलाई पुर ज़िला अमृतसर

हरि शब्द जगत जगदीश। नौ अठारां बारां तीस। चुक्के भेव राग छतीस। कलिजुग वेस बीस इकीस। छत्र झुल्ले हरि साचे सीस। सरन लगाए हरि रघुराए मूस ईस। कुरान अंज़ील रहण ना पाए, सोहँ शब्द सच हदीस। थाणा तहिसील सर्ब मिट जाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए, ना कोई करे रीस। कल कलन्दर, कलि जामा पाया। जगी जोत अन्दरे अन्दर, गुरदुआरे मन्दिर किसे हथ्थ ना आया। लक्ख चुरासी भौंदे बन्दर, गोरख मच्छन्द्र, उचे टिल्ले आसण लाया। आत्म वज्जा हँकारी जन्दर, अन्तिम कलि ना कोए तुड़ाया। रैण अन्धेरी डूंघी कन्दर, साक सैण ना कोई होए सहाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीपक जोती इक्क जगाया। दीपक जोती हरि प्रकाश। गुरमुख हिरदे रक्खे वास। अलख ना लक्खे, हरि शब्द स्वास। पति मात रक्खे होया दास। चार कुन्ट भौंदे वखे, लेखा देणा दस मास। चारे कुन्टां होण सखे, उल्टे रुख गर्भवास। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर पीर औलीए राह साचा दस्से, मिले मेल हरि अबिनाश। हरि अबिनाशी मेल मिलांयदा। पुरख अबिनाशी जोती नूर इक्क करांयदा। घनक पुर वासी, शब्द धार विच संसार, एका एक रखांयदा। मेट मिटाए मदिरा मासी, शब्द स्वासी चरन रखांयदा। भुल्ले रुले जीव करन हासी, छब्बी पोह बणत बणांयदा। चार वरनां करे दासी, राजे राणयां नत्थ पवांयदा। पंडत पकड़ उठाए काशी, शब्द तीर इक्क चलांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा राणा आपणा भाणा बेमुहाणा, अन्तिम कलि आपणे हथ्थ रखांयदा। भाणा रक्खे हथ्थ, जगत भुलाया। सृष्ट सबाई रिहा मथ्था, रंक राजाना शाह सुल्ताना हरि मेहरवाना ख़ाक रुलाया। जगत चलाए शब्द अकथ्थ, सोहँ नाउँ रखाया। इक्क रखाए साचा रथ, गुरसिक्खां लए चढ़ाया। बेमुखां सीआं साढे तिन्न हथ्थ, मन्दिर माढ़ी कोई दिस ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सर्बकला समरथ, सोलां कलीआं कर शृंगार, नौ खण्ड पृथ्मी पावे सार, वेख वखाणे सर्ब किछ जाणे, एका शब्द मृदंग वजाया। शब्द मृदंग हरि वजाउणा। गुरमुख साचे साचा संग, तेरा अन्तिम हरि पूरे आप निभाउणा। शब्द घोड़े कस तंग, चार कुन्ट दहि दिश पवण सरूपी आप तजाउणा। कलिजुग जीव भन्ने काची वंग, होए संग ना किसे छुडाउणा। लक्ख चुरासी होणी भंग, शब्द

पड़दा किसे ना पाउणा। पार ब्यासों जाणा लँघ, बेमुहाणा बेड़ा अन्तिम कलि डुबाउणा। इक्क चढ़ाए साचा रंग, गुरमुखां मंगी साची मंग, राज राजान किसे हथ्थ ना आउणा। वड दाता सूरा सरबंग, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, संत सुहेला साचा मेला, इक्क इकेला, दर घर साचे आपणा आप कराउणा। हरि साचा मेल मिलाए, तन शृंगारया। एका शब्द तेल चढ़ाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। एका आपणा खेल वखाए, जोत जगाए विच संसारया। गुरूआं पीरां दए हिलाए, शब्द खण्डा इक्क उठा रिहा। साधां संतां हरि जगाए, नाम हलूणा एका मारया। फड़ फड़ बाहों राहे पाए, शब्द डण्डा हथ्थ फड़ा रिहा। इक्क वखाए साचा थांएँ, धुर दरगाही साचा माही बेपरवाही, लोकमात जोत जगा रिहा। सृष्ट सबाई आत्म रथवाही, अट्ठे पहर दिवस रैण काया आप चला रिहा। अन्तिम लेखा चुक्के लहिण देण झूठे छड्डे भाई भैण साक सैण इक्क अख्वा रिहा। जन भगतां खोल्हे साचे नैण, तीजा नेत्र काया खेतर, आपणा आप खुल्हा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बणत बणाए पहली चेत्र, फुल्ल फुलवाड़ी मात लगा रिहा।

१९ मग्घर २०११ बिक्रमी सतिगुर प्रताप सिँघ वास्ते शब्द भलाईपुर ज़िला अमृतसर

जगत नेत्र गुर खोल्ह। शब्द सरूपी हरि नर नर हरि बिन रंग रूपी, कवण दुआरा किस वसे कोल। एका जोत सति सरूपी, धुन नाद अनाहद धुन कवण दुआरे वज्जे ढोल। दो जहानां हरि सुल्तानां शाहो भूपी, कवण नाम काया तन चाम, आदि अन्त इक्क अनमोल। लक्ख चुरासी सृष्ट सबाई लोकमाती अन्ध कूपी, कवण गुरमुख तुले पूरे तोल। जोती जोत सरूप हरि, नूर नुराना एका गुरदुआरा वडा संसारा, भगत भण्डारा रिहा खोल्ह। भगत भण्डारा हरि खुल्हाया। कलिजुग अन्तिम वार, अचरज खेल मात कराया। गुरमुख साचे कर प्यार, जोती मेल हरि मिलाया। शब्द बख्शी साची धार, बत्ती धार दए बख्शाया। अमृत देवे ठंडा ठार, निज्झर रस कोट रवि ससि, काया गगन अकाश वखाया। पुरख अबिनाशी होया वस, राह साचा मात रिहा दस्स, भगत सुहेला किसे हथ्थ ना आया। शब्द तीर रिहा कस, बेमुख दर तों जाण नस्स, गुरमुखां हरि होया वस, बाहों पकड़ गले लगाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, उन्नी मग्घर सिँघ गुरमुख सच सिँघासण हरि डेरा लाया। सच सिँघासण हरि सुहाए। शब्द जोती खेल रचाए। माणक मोती गुरसिख बणाए। दुरमति मैल काया धोती, अमृत आत्म इक्क प्याए। एका नूर एका जोती, काया महल्ल सदा अटल्ल, साचा दीपक इक्क जगाए। आप कराए वल छल्ल, वसे निहचल धाम अटल, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मस्तक टिका नाम लगाए।

मस्तक नाम भगत रेखा। काया चाम जगत भुलेखा। साचा दाम अन्तिम अन्त हरि साचे पेखा। पूर कराए प्रभ साचा काम, मेट मिटाए बिधना रेखा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत सुहागा वड वडभागा, कलिजुग अन्तिम जोती जागा, शब्द चलाए इक्क अनुरागा, जगत भगत मीत बणाए। बणाई बणत जगत वड्डयाईआ। साध संत किसे हथ्थ ना आईआ। हरिजन मेल मिलावा साचे कन्त, कन्त सुहागी मिल्या मेल हरि रघुराईआ। कलिजुग भुल्ले जीव जन्त, साचा दामन ना कोई किसे फड़ाईआ। कलिजुग वेला आया अन्त, गुर पूरा गुरमुखां लेख लिखाईआ। कलिजुग माया पाए बेअन्त, बेमुखां माया पड़दा पाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पुरख निरँजण सति स्वामी, सज्जण मीत मुरारा हरि निरँकारा, लोआं पुरीआं बन्न्हे धारा, गुरूआं पीरां पावे सारा, रसना कमान हरि बलवान विच जहान, आपणी आप उठाईआ। रसन कमान बली बलवानया। चले तीर निशान वाली दो जहानया। राज राजान शाह सुल्तान, तख्त ताज ना कोई बचानया। गुरमुख साचे संत जनां देवे माण, हरि पछाण चले चलाए आपणे भाणया। आपे गोपी आपे कान्हा हरि भगवान, लक्ख चुरासी छाणे पुणे, अन्दर बाहर वेख वखाणया। जन भगतां देवे शब्द दान, आत्म जोती साचा नूरा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड वड वड हरि मेहरबानया। कवण दर कवण दुआरा। कवण घर कवण पसारा। कवण नर कवण जोत अधारा। ना जन्मे ना जाए मर, किस वसे सच दुआरा। जोती जोत सरूप हरि, कवण रंग जगत संग, मिले मेल हरि कन्त भतारा। कवण राम रहिमान, जगत गुर चेलया। कवण देवे जीआ दान, आत्म मेला जिस जन मेलया। कवण हीआ मिले भगवान, अन्तिम बणे साचा बेलया। कवण झुल्ले सच निशान, चार कूंट दहि दिश रंग नवेलया। कवण चले जगत बाण, गुर साचे सतिगुर पूरे, कवण वखाणे कवण जाणे, बन बनवाली अचरज़ खेल खेलया। कवण धाम गुर सतिगुर वसेरा। कवण नाम जगत करे निबेड़ा। कवण चाम सुहाए काया नगर खेड़ा। कवण दाम बन्न्हे लाए बेड़ा। कवण काम चुक्के चुरासी झेड़ा। कवण राम वखाए खुल्हा वेहड़ा। कवण ताम जगत जीव खाए, छुट्टे पंजां झेड़ा। गुर सतिगुर साचे अन्तिम करना इक्क निबेड़ा। सतिगुर सच सहिज सुख धारे। काया माटी भाण्डे कच्च, नूरी जोत इक्क निरँकारे। अग्न बसंतर जाणी मच्च, कोई ना होए जगत सहारे। गुर सतिगुर जग सच्च, कवण बिध कलि उतरे पारे। कलि कल्याणा जगत वखाईआ। जीव निधाना साचा राह दिस ना आईआ। वज्जे शब्द तीर निशाना, हथ्थी गाना इक्क बन्न्हाईआ। मिले मेल हरि भगवाना, जोती नूर शब्द सवाईआ। होए सहाई वाली दो जहानां, धर्म राए फंद कटाईआ। कवण जोती हरि पहरे बाणा, कवण शब्द धार रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, सिँघ प्रताप सच जाप, साचे दर साचे घर, आपणा

आप दए खुल्हाईआ। दर द्वार जाप जपाउणा। गुरमुख गुरसिख सच घर बाहर, एका इक्क वसाउणा। ना होए बन्द कवाड़, तत्ती वा ना जेठ हाढ़, अमृत धार इक्क वगाउणा। जोती जगे बहत्तर नाड़, दीपक साचा नाम जगाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, साचा लेख गुर पूरा वेख, तेरे मस्तक तीर चलाउणा। मस्तक तीर हरि चलाए। नेत्र नीर ना कोई वहाए। काया बस्त्र चीर पार कराए। सोहँ रक्खे सच्चा शस्त्र, ना कोई किसे धीर धराए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, नामधारी जगत वपारी पावे सारी, लिख्त लेख मस्तक आत्म वेख, दर द्वार घलाए, लेख लिख्त आए दर। वेख भेख ना जाणा डर। लोकमात प्रभ लाई साची मेख, भगत भण्डारे रिहा भर। गुर पूरे लोचन लोयण नेत्र पेख, प्रभ अबिनाशी साचा वर। जिस बणाया जगत लेख, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क वखाए सच घर। सच घर हरि वखाउणा। खोल्हे दर भरम चुकाउणा। गुरमुख साचा जाए तर, नर हरि कलि रसना गाउणा। ना जन्मे ना जाए मर, एका रंग नाम रंगाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत सुहेले, जगत माण दो जहान गुर पूरे आप दवाउणा। साचा लेखा हरि लिखाए। औलीआ पीर शेख़ ना कोई मिटाए। जोती जामा भेख धारे वाली हिन्द लए उठाए। आप लिखाए साची रेखा, वड प्रधानी हरि बुझाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीजा लेख जगत वेख, राणा संगरूर तुट्टे ग़रूर, दर घर पुचाए। चौथी लिख्त लिखे अपार। ब्यास किनारा वेख विचार। सिँघ गुरचरन हो त्यार। निहकलंक नरायण नर, धरी जोत विच संसार। बाग़ दयाला खोल्ह दर, कलिजुग होया बन्द कवाड़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् लेखा लिख्त लिखाए, वेखे परखे चंगे माढ़। गुरमुख अन्दर सच दरबार। प्रभ अबिनाशी खोल्हे जन्दर, ना कोई करे बन्द कवाड़। साचा दीप जगे जग अन्दर, घट घट रुशनाई हड्ड मास नाड़ी नाड़। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मानस जन्म पूर्ब कर्म , साचे लेखे लाए, मात पैज रिहा संवार। लोकमात सच दुआरा। प्रभ अबिनाशी पावे सारा। सच सिँघासण आत्म रासी, जोती रामा हरि बलवाना आसण लाए नित नवेला इक्क अपारा। घनकपुर वासी शाहो शाबाशी, राजे राणयां पावे सारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण डेरा लाए, गुरमुख साचे पार उतारा। सच सिँघासण हरि सुहांयदा। चार कुन्ट चार द्वार दहि दिशे, शब्द डोर हरि बन्न्हांयदा। गुरमुख तेरे आए हिस्से, नाम धारी जगत वपारी, साची वंड करांयदा। नूर उजाला किसे ना दिसे, सिँघ पाला हथ्थ फड़ांयदा। आपे लाहे आत्म विस्से, तीर निराला इक्क चलांयदा। छत्र झुलाए हरि साचे सीसे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिँघ प्रताप फड़ बाहों आप लगांयदा। सच सिँघासण डेरा ला, गुर पूरा बाहों फड़ जगत

गुर सूरे दए हिला, इक्क वखाए साचा थां। दो जहानां वाली हरि बनवाली करे रखवाली, देवे सदा ठंडी छाँ। चली जगत चाल निराली, कलिजुग अन्तिम रैण काली, चारे कुन्टां दिसण खाली, गुर पीर जगत दलाली, कोई वात पुच्छे ना। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी खेल रचाया। शब्द सरूपी हुक्म सुणाया। राउ रंक राजान शाह सुल्तान कोई भुल्ले ना। साचा हुक्म हरि सरकारा। दर दर आवे घर घर जावे, गुर गोबिन्द पावे साची सारा। वेख वखाणे जगी जोत अन्दरे अन्दर, भेव चुकाए गुप्त जाहरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, इक्क खुल्हाए सच्चा दर दरबारा। नाम अधारी शब्द अस्वारी। पवण आहारी कवण दिशा, विच मात विचारी। नाम वंडे साचा हिस्सा, कवण रक्खे नाम ख़ुमारी। निहकलंक कलि जामा पाया, लोआं पुरीआं मात पताल अकाश गगन पताली, दीपक मस्तक जोती थाली भेव रहे ना राया। मस्तक जोती नूर प्रकाश। तीजे लोयण हर घट वास। गुरमुख बीज साचा बोयण, हरि नर नर हरि सदा सुहेला होए दास। गुर पीर ना जगत सोयण, पुरख अबिनाश सदा बलोयण, ना होइण कदे विनास। निहकलंक कलि जामा पाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द चलाए गुरमुखां स्वास स्वास। शब्द स्वासा आप चलाए। पूरन भरवासा मात धराए। पृथ्मी अकाशा नात बंधाए। सर्ब घट वास पंचम् पोह, लेखा लिख्त लिखाए। गुरूआं पीरां आत्म जोती नूर खोह, साचे मन्दिर बन्द कराए। शब्द जणाए छबी पोह, जगत जंज़ाला मोह चुकाए। जगत सिँघासण बैठे रहे रो, अन्तिम कलि कवण पार लँघाए। साचा हल प्रभ रिहा जो, जड़्ह किसे दी रहण ना पाए। साचे दर ना मिले किसे ढो, फुल्ल फुलवाड़ी जगत वाड़ी, प्रभ जोती अग्न साड़ी, ना होए सहाई को। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जल थल जंगल जूह उजाड़ पहाड़ी, एका बीज सोहँ शब्द चार कुन्टां रिहा बो। सतवें घर हरि निरँकारे। महल्ल अटल्ल अचल्ल अथल्ल, ना कोई दीसे चार दीवारे। एका फल एका हल एका थल, आप आपणी पावे सारे। साचे घर खुल्हे दर, नाम वर शब्द भण्डारे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती नूरा साचा सूरा, समरथ सर्बकला आपे भरपूरा, आत्म वेखे नेत्र पेखे पावे सच्ची सारे। सतवें घर सहिज सुख जोती नूर उपाए। ना कोई रोग सोग चिन्ता दुःख, काया छाया ना भुक्ख सताए। ना कोई नर नारी मनुक्ख, ना कोई मात रक्खे कुक्ख, साचा सीर ना कोई प्याए। गर्भ वास ना उलटा रुख, मास दस ना होए कोई सहाए। घर घर जोती धूंए रहे धुख, दीपक जोती इक्क जगाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच सिँघासण सतवें घर जोत धर, अकाश प्रकाश गगन लग्न सगन, ब्रह्मण्ड खण्ड मात वंड, इक्की माघ तेरे हिस्से आए। वंडी वंड हरि निरँकारी। ना देणी कंड, वड वड वड बलकारी। शब्द फड़ी हथ्थ

विच चण्ड, आए दर नर निरँकारी। माया ममता करनी खण्ड, खण्डा मारी दो धारी। पंजां चोरां देणा दंड, वेखे विगसे हरि शाहो सवारी। बाल जवानी गई हंढ, आई अन्तिम तीजी वारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरा जोत अकारा, शब्द अधारा पवण अस्वारा, तिन्नां लोकां वसे बाहरी। चौथा घर चौथा पद। गुरमुख साचे लैणे सद। शब्द धुन धुनी धुन नाद, इक्क वजाउणा अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अमृत पीए साचा जाम, एका सच्चा मध लाहे सद सद तन अफार। सतवें घर सति सति सति धार, दूजा रंग हरि संग वेख विचार। कवण अंग कवण संग कवण जंग कवण तंग कसे पुरख अपार। कवण सुहेला कवण मेला जगत दुहेला, गुर पूरा संत सुहागी जगत बैरागी, कलिजुग माया तन त्यागी उतरे पार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वक्त सुहाए इक्की माघी, गुरमुख रलाए सच्चे रागी, पहले धोए जूठे झूठे दाग़ी, शब्द कराए तन शृंगार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नर जोत सरूपी जामा धर, आए दर सच्चे दरबार। हरि दर भेंटा इक्क रुमाला। खेवट खेटा जगत दलाला। साचे सूत्र शब्द लपेटा कलिजुग अन्तिम लथ्था पाला। प्रभ अबिनाशी साचा बेटा आप बणाए, करे सद प्रितपाला। जोती जोत सरूप हरि, भेव खुल्हाए दया कमाए, पूर्ब जन्म लेखे लाए, मात रखाए नाउँ सिँघ सिँघ सिँघ पाला। पूर्ब लेखा लेख वखाणी। वेख वखाणे सर्ब घट जाणी। आदि जुगादी शब्द अनादी, हथ्थ ना आए वेद पुरानी। जोत जोत शब्द ब्रह्मादी, देवे माण निताण निताणी। अट्ठे पहर दिवस रैण हरि रसन अराधी, हरी चन्द दर सुघड़ स्याणी। जोती जोत सरूप हरि, साची सेवा आपे लाई, चरन प्रीती इक्क रखाई। कन्त सुहागी हरि भगवन्ता, नार सुहाई तारा राणी। तारा राणी हरि देवे तार। माया राणी दर ख्वार। रसना भरया साचा पाणी, गाया गुण गुणवन्त भतार। अकथ्थ अकथ्थनी जगत बाणी, वेख वखाणी सर्ब संसार। लक्ख चुरासी पुणी छाणी, प्रभ अबिनाशी किरपा धार। जोती जोत सरूप हरि, गुरमुख साचा सेवा लाए दया कमाए, दर दुआरा दए खुल्हाया, पाए वस्त इक्क अपार। सच वस्त हरि झोली पाए। दर घर हरि साचा , एका वर नाम वड्याए। सच सरनाई जाए पढ़, शब्द लड़ ल्या फड़, चार कुन्ट चार चुफेर, चारे वारां दए भवाए। एका अक्खर लैणा पढ़, वक्खर रंग ना कोई रखाए। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर गुर मेला संत सुहेला। एका आपणा नाम जपाए। नार भतार मिल्या मीत। शब्द गाया इक्क सुहागी सोहँ गीत। प्रभ अबिनाशी दर घर साचा पाया, रसन रसायण सदा चीत। ना दिसे ना किसे जाया, मन्दिर दिहुरे ना दिसे मसीत। जोत सरूपी गुरमुख साचे अन्दर मन्दिर डेरा लाया, अट्ठे पहर परखे नीत। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पिछला लेखा पूर कराया, साची सेवा आप लगाया, आदिन अन्ता पूरन

भगवन्ता, वेख वखाणे साची नीत। जगत रोग भगत दलाला। दरस अमोघ नर हरि निराला। देवे वर थिर घर बैठ करे प्रितपाला। जोती जोत सरूप हरि, शाह वड वड भूप, मेटे दाग़ आत्म काला। आत्म दाग़ हरि हरि कटे। चरन लाग पूरन भाग, गुरमुख लाहा साचा खट्टे। काया आंच बुझे तृष्ना अग्ग, रसना रस शब्द चट्टे। रोग सोग सर्ब विनासे, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लेख लिखाए लोकमात ना मिटे। इक्क जल दर परवान। काया थल सुंञ मसाण। अमृत पाए निहचल धाम अटल, हरया होवे पवण मसाण। लग्गे फल काया डाल, किरपा करे हरि भगवान। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा चरन नाता पुरख बिधाता, बख्शे जीआ दान। जल सागर सिंध, हरि बख्शिंद है। हरिभगत सुहेला साची बिन्द, बख्शे प्रभ मृदंग है। अमृत धार विच संसार, देवे कर विचार गुणी गहिंद है। रसना लावे जीव अपार, काया होवे ठंडी ठार है। मुख करे ना निन्द, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा धारी वड बलकारी, आप मिटाए आत्म सगली चिन्द है। आदि अन्त अदेस अदेसा। कमला कन्त भगत प्रवेशा। साध संत हरि वड नरेशा। जोती जोत सरूप धारी भेख जोत निरँकारी माझे देसा। माझे देस ढोल मृदंग। सीस दस्तार काला रंग। शब्द यार सूरा सरबंग। करे विचार पावे सार, गुरमुखां कटे भुक्ख नंग। पंचम् पोह दिवस विचार, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काला सूसा लगाए शब्द साचे अंग। काला सूसा तन शृंगार। राज राजाना हरि सुल्ताना करे ख़बरदार। शब्द चले तीर महाना, लिख्त लेख जाए दिल्ली दरबार। ना कोई जाणे मुनी रिखी, पंडत पांधे गए हार। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाया, काला सूसा ईसा मूसा तन शृंगार। काला सूसा तन शृंगारे। ईसा मूसा कलिजुग चोबदारे। अन्तिम अन्त पकड़ उठाए, मगर लगाए शब्द धाड़े। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, इक्क दस्तार रंग अपार, काली धार सीस रखाए। रक्खे सीस काली धार। जगत जगदीश कर प्यार। शब्द चलाए भेव खुल्हाए, बीस इकीस सोहँ खण्डा नाम डण्डा फड़े हथ्थ करतार। जगी जोत इक्क ब्रह्मण्डा, चरन लाए दया कमाए, राज राजाना हरि नव खण्डा, वाली हिन्द हो त्यार। निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाया, ना कोई जाणे जीव गंवार।

२० मग्घर २०११ बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर

राजन राज हरि निरँकार। साचा साजन विच संसार। जुगा जुगन्तर संवारे काजे, रक्खे लाजन भगत मुरार। मारे शब्द इक्क अवाजण, जोती जामा भेख न्यार। आपे मक्का आपे हाजण, ना कोई दीसे ठग चोर यार। शब्द घोड़ा साचा

ताजन शाहो शाबाशा हरि अस्वार। जोती जोत सरूप हरि, भेख भिखारी भगत अधारी मंगे दात प्रेम अपार। हरि भिखारा भगत दुआरा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। करे खेल अपर अपारा। शब्द रखाए तिक्खा आरा। ना कोई जाणे मुन रिखा, वेद पुराना दिसे बाहरा। एका लेख धुर मस्तक लिखा, गुरमुखां पाए मात सारा। शब्द जणाई साची सिक्खा, लक्ख चुरासी उतरे पारा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, बणया दर दरवेश नर हरि निरँकारा। दर दरवेश शाह हकीर। जोत ग़रीबी अवल्लड़ा भेस, ना कोई जाणे जगत फ़कीर। धरे जोत हरि माझे देस, शब्द चलाए साचा तीर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पोह तन छुहाए काले चीर। काले चीर तन छुहाए। साचा तीर इक्क शब्द चलाए। राजे राणयां तुट्टे धीर, वाली हिन्द हरि उठाए। गुरूआं पीरां कढ्ढे दूई द्वैती पीड़, बाहों पकड़ जगत जणाए। गुरमुखां कटे अन्तिम भीड़, गुर गोबिन्द जो गया लिखाए। छब्बी पोह वक्त अख़ीर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भेव सर्ब खुल्हाए। पंचम् पोह हरि खेल रचाउणा। शब्द म्यानों खण्डा धूह, राजे राणयां हरि वखाउणा। एका हरि अवर ना को, तख्त ताज जिस मात मिटाउणा। गुरमुखां अमृत आत्म रिहा चोअ, एका मेघ नाम बरसाउणा। शब्द हल प्रभ रिहा जो, साचा बीज नाम बिजाउणा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लिख्त भविख्त लेख लिखाए, अन्तिम कलि जो मात वरताउणा। पंचम् पोह लिख्त लिखाए। वाली हिन्द हरि उठाए। सर्ब बख्शिंद पंडत पांधे लए जगाए। जगत प्रधान नौजवान, पुरख अबिनाशी घट घट वासी, शब्द हलूणा इक्क रखाए। राणा संगरूर शब्द तूर जोती नूर इक्क उपजाए। तट्ट ब्यासा आत्म वासा, सिँघ गुरचरन शब्द डोरी नाल बंधाए। दयाल बाग़ जाए जाग। राधा स्वामी राह वखाए, दर घर साचे सद ल्याए, कागों हँस आप बणाए, शब्द सुणाए साचा राग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पोह खेल रचाए, गुरमुखां मिले कन्त सुहाग।