२१ मग्घर २०११ बिक्रमी मंगल सिँघ दे गृह पट्टी ज़िला अमृतसर
हरि सेवा फल उत्तम पाया, नाम पदार्थ लाधा। जगत मेवा रस्स साचा खाया, मिल्या मेल हरि माधव माधा। साचा दर जिस इक्क वखाया। शब्द वजाया साचा नादा। बाहों पकड़ कलि गले लगाया, पारब्रह्म पुरख ब्रह्मादा। संत मनी सिँघ जन्म दवाया, मानस देही साधन साधा। चरन प्रीती नात जुड़ाया, शब्द चलाया बोध अगाधा। साचा लेखा मात कराया, आप कराए मात वाधा। जोती जोत जोत जगाया, दिवस रैण अट्ठे पहर रसन अराधा। आपे बख्शे पीआ खाया, आपे होए
पिता दादा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रत्न पदार्थ गुरसिख हीरा, संत दुलारा एका लाधा। संत दुलारा हरि द्वार। पावे सार विच संसार। शब्द वणजारा जगत अपारा, प्रभ भरे भण्डार। पहली वार आत्म खोल्हे दर द्वार। शब्द धुन अपर अपार। कँवल मुखी मुख उग्घाड़ा, झिरना अमृत झिरे अपार। पंचम् चोरां पाए झाड़ा, शब्द डण्डा मारे मार। नेड़ ना आए झूठी धाड़ा, तुट्टा माण जगत हँकार। गुर चरन छुहाए चिट्टा दाहढ़ा, बाहों पकड़ कलि जाए तार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जन्म दवाए दया कमाए, घर सपूता सच्ची सरकार। सच सरकार हरि निरँकारा। जगत अवल्लड़ी चले धारा। हरि जन पावे सार, आत्म वेखे इक्क दुआरा। साचा भरे शब्द भण्डार, पुरख अबिनाशी बण वरतारा। मातलोक ना आए हार, शब्द सिहरा सीस दस्तार। फूलन वरखा अपर अपार, गण गंधरबी पाए सारा। अमृत बरखे ठंडी धार, किरपा करे अपर अपारा। कारज करता दए संवार, ना कोई जीव गंवारा। आपे डुबदे लाए पार, इक्क वखाए पार किनारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अलक्ख अलेखा जगत भुलेखा, करे खेल अपार अपरा। अपर अपारा खेल न्यारा। दो जहानी हरि करतारा। भगत निशानी विच संसारा। गुरमुखां जोत जगे महानी, थिर घर वास पुरख अबिनाशी चरन द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी जाणे सारा। हरि संत प्यारा मीत, वड संसारया। जगत अवल्लड़ी चल्ले रीत, कराए वणज इक्क सच वणजारया। दिवस रैण परखे नीत, भरम भुल्ले ना जन्त विचारया। हरि हरि सदि राखे चीत, मिले मेल नर बनवारया। सदा रक्खे काया ठंडी सीत, देवे नाम शब्द साची धारया। ना कोई मन्दिर ना कोई मसीत, मिले हरि ना किसे गुरद्वारया। एका टेक गुर चरन प्रीत, दोए जोड़ दर निमस्कारया। शब्द सुणाए इक्क सुहागी गीत, साचा मंगल गुरमुख संत सुहागी रसना गा रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगां जुगां दे विछड़े कलिजुग अन्तिम मेल मिल रिहा। जग विछोड़ा जगत कल। भगत सुहेला आप अछल अछल्ल। जल थल घड़ी घड़ी पल पल। इक्क जपाए साचा जाप, हरि भाणा जगत राणा सुघड़ स्याणा ना जाए टल्ल। वेख वखाणे अज्ज कि कल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी पहरे बाणा, सच दुआरा लैणा मल्ल। सच दुआरा हरि निरँकार। जोत अकारा साची धार। शब्द अस्वारा पवण अधार। खेल अपारा संत प्यारा, चरन बहाए दया कमाए, प्रभ अबिनाशी मीत मुरारा। तुट्टी गंढ्ढे तोड़ तुड़ाए जोड़ जुड़ाए साचा नाता, पुरख बिधाता विच संसार। गुरमुख गुरमुख करे उत्तम जाता, संत सुहेला पिता माता, भैण भाई साक सज्जण सैण सच्चा यार। बैठा रहे इक्क इकांता, सुहाए दिवस रैण सुहञ्जणी राता, भाग लगाए दर द्वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोती खेला जगत मेला, आपे गुर आपे
चेला, साचा वणज इक्क कराया, फड़ के बाहों राहे पाया, ना होए विछोड़ा दूजी वार। जगत विछोड़ा गया छुट्ट। साचा पीआ अमृत घुट्ट। निर्मल जीआ भण्डार अतुट। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप आपणी दया कमाए, दोहां धिरां मेल मिलाए, दूई द्वैती गई छुट्ट। मिल्या मेल धुरदरगाह। प्रभ अबिनाशी जगत मलाह। पुत्तर धीआं पकड़े बांह। रखाए मात नीहां, सदा रक्खे ठंडी छाँ। जीव जन्त क्या करे हीआ, पिता मात कोई जाणे ना। पूर्ब कर्म बीज जो बीआ, मानस देही लैणे खा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत वड्याई बणत बणाई दोहां धिरां एका थां। हरि प्यार प्रभ परम पुरख भानया। जगत विहार हरि दातार, शब्द धार इक्क सच निशानया। दिवस विचार कर तन शृंगार, हरि देवे नाम दान वड सच दान दानया। चरन ध्यान इक्क धुरदरगाही, सच लेख प्रभ देवे लिख, आदि अन्त टेक इक्क भगवानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जुगा जुगन्ती शब्द रखाए संग एक सच निशानीआ। शब्द डोरी हथ्थ सगन मनांयदा। भाण्डा भरम भन्न, तन सुहांयदा। जगत निकले जन, कन्न सुणांयदा। मूर्ख मुग्ध ना जाणे अन्न्ह, तोड़ विछोड़ा आप करांयदा। दर घर साचे चढ़दा सच्चा चन्न, अन्ध अन्धेर सर्ब मिटांयदा। अन्तिम बेड़ा रिहा बन्न, धुर संजोगी मेल मिलांयदा। जोती जोत सरूप हरि, संत सुहेले साचे मेले गुर चरन प्रीती साची नीती, काया अतीती ठंडी ठार, माया धार विच संसार, पवण अस्वार शब्द धार अमृत जाम पिलांयदा। अमृत जाम हरि प्याए। पंचम् जेठी सगन मनाए। जुगा जुगन्तर लिख्या लेख, कलिजुग अन्तिम पूर कराए। जोत सरूपी धारे भेख, निहकलंकी जामा पाए। आप मिटाए बिधना रेख, शब्द मेख इक्क लगाए। गुरमुख साचे नेत्र पेख, धुरदरगाही साचा माही, कन्त कन्तूले संत प्यारे मेल मिलाए। नार प्यारी कन्त सुहागण वड वडभागण, सहिँसा रोग पहली माघण, साचा शब्द तेल चढ़ाए। आप मिटाए तृष्ना आगन, गुरमुख साचे संत जनां, पुरख अबिनाशी घट घट वासी दर घर साचे मेल मिलाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम अन्त बणाए बणत, एका जोड़ा शब्द घोड़ा साची वाग प्रीत ताग मौली मैहन्दी साचा सगण नाम रंगण साची तन आप कराए। साचा तन हरि शृंगार। अंगण भूशण शब्द प्यार। साचा सगण हरि साचे कीआ, जोत सरूपी कर विचार। दूजा दर ना गया मंगण, आपे बणे लेख लिखार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, होए सहाई सभनी थाँईं, आपे जाणे वेख वखाणे, देवे माणे दो जहाने, मिल्या मेल भईआ भाई। भईआ भईआ जगत विचोला, साची नईआ आप चढ़ईआ। खाए मात झकोला, अन्तिम वेले पकड़े बाहीं, सदा रखावे ठंडी छाँई, दर घर प्यारा जगत न्यारा, आत्म दर महल्ल मुनारा, दूसर कोई दीसे नाही। संत मनी सिँघ कर प्यार, मुख सगन लगाए प्रभ छुहारा। चरन सुहाए साची नारा। कलिजुग तेरी अन्तिम वारा। प्रभ अबिनाशी सिर
लथ्था भारा। मिल्या मेल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, रक्खे लाज धरे सीस शब्द सच्चा दस्तारा। शब्द ताल मृदंग नगारा। साची धुन धुनी, धुन नाद लोक परलोक इक्क सहारा। वजदा रहे आदि जुगादि, ना कोई मेटे मेटणहारा। शब्द चलाए हरि ब्रह्माद, आप खुल्हाए सुन्न समाध, गुरमुखां खोल्हे दर दुआरा। दर घर मिले साची दाद, नाम कराए वणज वपारा। हरि सज्जण मीत मुरारा लैणा अराध, चरन कँवल कर इक्क प्यारा। धुरदरगाही माधव माध, वरभण्डी होए कन्त प्यारा। संत सुहेला रसन अराध, सदा सदा सद जै जैकारा। जोती जोत सरूप हरि, लोकमात किरपा कर, आपे देवे सच्चा वर, जगत भण्डारा देवे भर, चरन लाग जाणा तर, मानस देही शब्द स्नेही, एका नाम सच्चा काम जगत धाम दूसर कोई नाही। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच संजोगी धुरदरगाही मेला, फड़ फड़ तारे विच संसारे अन्तिम दोवें बाहीं। हरि विचोला जगत विवहार। पड़दा उहला विच संसार। नाम डोला कर त्यार। संत मनी सिँघ तेरा गोला, जगत बणे हरि कहार। आप शृंगारे काया चोला, तन पहनाए फूलनहार। दस्म दुआरी पड़दा खोल्हा, जोती नूर कर अकार। अन्तिम पूरे तोल तोला, ना कोई किया मात अधार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका जाती पुरख बिधाती दिवस राती, शब्द रखाए एका धार। एका धार शब्द चलाईआ। पंचम् जेठी कर विहार बीस इकीसा पूर कराईआ। मात पित भैण भाई ना कोई पावे सार, जगत अवल्लड़ी रीत आपे आप चलाईआ। जोड़ी जोड़ हरि निरँकार, साची सेजा इक्क बणाईआ। फूलन बरखा अमृत धार, काया ठंडी ठार रखाईआ। संत सुहागी साची नार, चरन कँवल प्रीत बंधाईआ। मेल मिलावा सच भतार, विछड़ कदे ना जाईआ। फल लगाया साचे डाल, माता कुक्ख सुफल कराईआ। गुर संगत सुहाए प्रभ साचा नाल, सच ताज साचा सीस, शब्द सेहरा हरि गुंदाईआ। करे खेल हरि जगदीश, मातलोकी काज रचाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एथे ओथे दो जहानी, पूरन जोती इक्क भगवानी, देवे नाम सच निशानी, साचा लेखा नेत्र पेखा, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर, वेख वखाणे जीव निधाने बेमुहाने, गुरमुख विरला संत पछाणे, प्रभ अबिनाशी चल्ले भाणे, साची धार शब्द विचार नर नार, गुरमुख विरले मात पाईआ। नर नारी कन्त प्यारी। प्रभ अबिनाशी देवे सच्चा इक्क प्यार, चरन बंधाए एका धारी। अन्तिम वेला आप सुहाए, काया चोली रंग वखाए, शब्द चूड़ा हथ्थ पहनाए, मैहन्दी लाए प्रेम प्यारी। गुर संगत सेवा सच कमाए, रंगण रंग उत्तर ना जाए, चढ़ी रहे सद ख़ुमारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, हरि दर कर प्यार, जगत खारे आप उतारी।
२२ मग्घर २०११ बिक्रमी प्रेम सिँघ दे गृह पिण्ड बुग्घे ज़िला अमृतसर
संत भतार जोती नार। साचा पीहड़ा तन शृंगार। शब्द लीड़ा विच संसार। हथ्थ कलीरा मैहन्दी धार। अमृत नीरा वारे वार। साचा सीरा चरन प्यार। मन तन तन मन भाण्डा देवे धीरा, गुर गोबिन्दा दर दरबार। शब्द पहनाए साचा चीरा, साचा हीरा संत प्यार। आप उठाए आपणा बीड़ा, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। भगत निमाणयां कटे भीड़ा, जोती जामा भेख न्यार। जोती जोत सरूप हरि, मेल मिलाया आपणा कर विहार। सच विहारा जोती नारी। इक्क प्यारा शब्द धारा तिक्खा आरा, एका एक पावे सारी। ना कोई जाणे शाह दारा, लक्ख चुरासी भुल्ले जीव गंवारी। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पूर्ब लहणा शब्द गहणा, जगत चुकाए मेल मिलाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। शब्द गहणा तन शृंगारे। काया मन्दिर सच दुआरे। कन्त कुँवारा साची सेजा आत्म सुत्ता पैर पसारे। एका देवे शब्द झूला, पवन नादी अपर अपारे। आप चुकाए अगला पिछला मूल, वेख वखाणे जीव जन्त अधारे। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा साचा रामा, खेल कराया मेल मिलाया संत सुहागी साची नारे। साची सिख्या सुलक्खणी नार प्रभ दर मिली साची भिख्या, गुर चरन प्रीती इक्क प्यार। आप मिटाए जगत तृख्या, धीरज धर्म सहिज सुख धार। सिर मस्तक लेख प्रभ साचे लिख्या, मेल मिलाया एका इक्क अधार। जोती जोत सरूप हरि, विच विचोला ना कोई रखाया, शब्दी खेल अपर अपार। धर्म सिँघासण नाम सहारा। पुरख अबिनाशण भगत अधारा। निज घर वासण शब्द स्वासण जोत प्रकाशण, देवे दात चरन प्रीत वड वणजारा। मदिरा मासी अन्तिम नासण, जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द खण्डा साचा डण्डा, मारे सिर काड़ काड़ा। शब्द डण्डा हथ्थ उठाए। प्रभ अबिनाशी दया कमाए, कलिजुग तेरी अन्तिम वार। वेख वखाए चार यार, संग मुहम्मद हो त्यार। काला सूसा तन शृंगार, ईसा मूसा होए दुख्यार। छत्र झुले प्रभ साचे सीसा, जगत जगदीशा बणत बणाए सच दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, जगत बेड़ा अन्तिम अन्त फड़ फड़ बाहों लाए पार। बेड़ा पार कराए जगत मलाहीआ। पार किनारा इक्क वखाए, साचा राह वखाईआ। शब्द जैकारा इक्क कराए, चार वरनां साची सरनां एका एक रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राउ रंक रंक राजान, शाह सुल्तान विच जहान, प्रगट हो नौजवान, दर दर घर घर साचा हुक्म, धुरदरगाही सच मलाही, अन्तिम वेले घर नवेले, जंगल जूह उजाड़ां बेले, मन्दिर मस्जिद गुरदुआरे, वेले अन्तिम दए पुजाईआ। शब्द सुनेहड़ा देवे कलि, ना कोई करे वल छल, कलिजुग शब्द मारे उछल, छाण पुण पुण छाण करे जल थल, राजे राणयां आई हान।
प्रभ अबिनाशी करे पछाण, जगत तुट्टे माण ताण, रसना खिच्चे तीर कमान, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जामा नाम दमामा, छत्र झुल्ले विच जहान। साचा छत्र हरि झुलाउणा। जगत जगदीश बणत बणाउणा। बीस इकीस खेल रचाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच निशाना शब्द बिबाण इक्क उडान, तिन्नां लोआं कर ध्यान, लोकमात मार झात, बख्शे दात वड करामात, साचे दर दरबार कर अकार, जोती नूर शब्द तूर हरि भरपूर, देवणहार सच्ची सरकार। विच संसार पहली वार, सतिगुर तेरी बन्न्हे धार, छोटे बाले कर त्यार, जगत जंज़ाले वारे वार। चरन प्रीती निभे नाले, अन्त ना होए कोई ख्वार। साचे दित्ते शब्द दुशाले, रण भूमी सुत्ते पैर पसार। आपे धोए दाग़ काले, माता सीर बख्शे बत्ती धार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द अस्वारी सहिज सुख धारी करे अपर अपार। किरपा करे अपर अपार। खोल्हे दर हरि नर नर हरि सच्ची सरकार। खोल्हे दर चुक्के डर ना जाए मर देवे वर, लक्ख चुरासी बेड़ा करे पार। गुरमुखां करे बन्द ख़लासी, दर ना आए मदिरा मासी, शब्द डण्डा हथ्थ उठाए, कलिजुग जीवां दिस ना आए, अट्ठे पहर दिवस रैण मारे मार वारो वार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पोह नींह रखाए, साढे तिन्न हथ्थ सीं सुहाए, ना कोई जाणे जीव गंवार। साचा मन्दिर हरि बणाउणा। गुरमुखां अन्दर जोत जगाउणा। डूंघी कन्दर भाग लगाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर साचे हरि, देणा वर, लक्ख चुरासी फंद कटाउणा। लक्ख चुरासी कटे फंद। हरिजन गाए बत्ती दन्द। शब्द सुहागी साचा छन्द। पुरख अबिनाशी परमानंद। घट घट वासी, गुरमुख चढ़ाए साचे चन्द। साची जोत मात प्रकाशी, कलिजुग जीव ना जाणे अन्ध। प्रगट होए घनकपुर वासी, राजे राणयां बेमुहाणयां आत्म ढाहे भरमां कंध। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आदि अन्त जुगा जुगन्त, देवे वड्याई दया कमाई आए सरनाई दाते हरि भगवन्त। पूरन भगवन्ता भगत पुजारी। लेखा लिखे वारो वारी। अन्दर बैठा वेखे वेख वखाणे, जीव जन्त बेमुहाणे, साध संत भुल्ले निधाने, माया रुले आत्म हँकारी। गुरमुख साचे संत पछाणे, दरगहि साची देवे माणे, साचा नाम पीण खाणे सच्ची शब्द उडारी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, कलिजुग तेरी अन्तिम वारी। कलिजुग अन्तिम अन्त जोत जगाईआ। पूरन दाता हरि भगवन्त, साची बणत रिहा बणाईआ। फड़ फड़ उठाए साध संत, शब्द डोरी नाल बंधाईआ। बेमुखां माया पाए बेअन्त, आत्म धुंदूकार रखाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, वड मेहरबान, पंचम् पोह लाए निशान, गुरमुख साचे संत जनां देवे मात वड्डयाईआ। सच निशाना देणा ला। शब्द बिबाणा तीर चला। राजा राणा तख्तों लाह। एका हुक्म दए सुणा। निहकलंक कलि जामा पाया, सभ नूं फाही रिहा पा। कलिजुग वेला अन्तिम आया, वाली हिन्द हुक्म
सुणाया, राज दरबार झूठी छाया, अन्तिम वेला इक्क तका। घनकपुरी हरि जोत जगाया, गुरमुख साचे विच समाया, छब्बी पोह लिख्त रिहा लिखा। साचा लेख हरि लिखाया, रूसा चीना संग रलाया, शब्द दरबान दर ते आया, हो मेहरबान हरि भेव खुल्हाया, राजा राणा कोई भुल्ले ना। कलिजुग अन्तिम भेख वटाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात मार झात, वेख वखाणे सारे थां, वेखे सारे थां सर्ब किच्छ जाणदा। ना मिलणी पुत्रां मां, अन्तिम वेला आया पछोताण दा। राजे राणयां ना कोई पकड़े बांह, झुले इक्क निशान श्री भगवान दा। दर दर घर घर उडदे कां, वक्त चुक्के माया पीण खाण दा। निहकलंक कलि जामा पाया, छुट्टे तीर रसन इक्क कमान दा। रसना छुट्टे तीर सीना पाड़या। चारों कुन्ट होए वहीर, शब्द घोड़े चढ़या साचा लाड़या। किसे हथ्थ ना आउणा नीर, ना दिसे पिच्छा अगाड़या। भाईआं भैणां नाता तुट्टे वीर, उठे रूसा धाड़ी दिन दिहाड़या। कोई ना देवे किसे धीर, मगर लग्गी मौत लाड़ी धर्म राए खोल्हे बन्द कवाड़या। प्रभ अबिनाशी दोहीं हथ्थीं रिहा चीर, तन ना किसे दिसे लीर, शब्द खण्डा वज्जे काड़ काड़या। ना कोई सहाई पीर फकीर शाह दस्तगीर, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, औलीए पीर शेख़ गौंस कुतब, अग्नी जोती काया अन्दरे अन्दर साड़या। हरि मन्त्र नाम अपार, वस्त अमोल है। एका दस्से सच प्यार, मेल मिलाए वसे सदा जो जन कोल है। आत्म भेव देवी देव चुकाए, मार झाकी आत्म ताकी रिहा खोल्ह है। लहिण देण चुकाए, शब्द देवे साचा रस, धुनी नाद वजाए ढोल है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पूरे तोल रिहा तोल है। तोले तोल जगत वणजारा। नाम अनमोल हरिभगत वपारा। आदि अन्त ना जाए डोल, शब्द सरूपी इक्क सहारा। दिवस रैण करे चोहल, काया मन्दिर महल्ल मुनारा। सहिज सुभागी रिहा बोल, आत्म खोल्हे बन्द कवाड़ा। चरन प्रीती साची घोल मिले माण सतारां हाढ़ा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां लाज रखाए दया कमाए, चरन छुहाए दाहड़ा। चरन प्रीती नाम अधार। परखे नीती विच संसार। काया अतीती सीतल सीती, दिवस रैण ठंडी ठार। रसना रस आत्म मध, मानस जन्म जाओ जग जीती, वेले अन्त ना आए हार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा मेला जगत सुहेला, इक्क इकेला सद नवेला, साचा करे तन शृंगार। आपे गुर आपे चेला, संत मनी सिँघ कन्त सुहागी हरि भतार। हरि भतारा विच संसारा। देवे माण वाली दो जहाना, शब्द सिहरा सीसा दस्तारा। आपे तारे कर कर मेहरा। वक्त ल्याए नेरन नेरा। चारों कुन्ट पाए घेरा। शब्द डोरी बंध बंधान, भेव चुक्के मेरा तेरा। रहण ना देवे कोई डेरा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत प्याला नाम रस। दीन दयाला होए वस। हरि कृपाल एका राह जगत फाह, बेपरवाह साचा जाए दस्स। गुरमुख कोई भुल्ले ना, प्रभ अबिनाशी पकड़े
बांह, ना कोई पिता ना कोई मां, चरन लगाए हस्स हस्स। सदा रक्खे ठंडी छाँ, एथे ओथे दो जहानी, इक्क जपाए साचा नां। शब्द मारे तीर कानी, मेट मिटाए शाह इरानी, वड दुरानी जीव शैतानी बेईमानी, गुरमुख साचे दर घर अन्तिम कोई दीसे ना। एका धार धुर फ़रमान, शब्द सोहँ सच्ची बाणी, कलिजुग मुक्के अन्तिम खाणी, सतिजुग साचे धरत मात मार झात, प्रभ आप दवाए साचा थां। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, संत सुहेला इक्क इकेला, दो जहानी साचा मेला, शब्द चढ़ाए साचा तेला, दूसर कोई ना। प्रभ अबिनाशी साचा काज। शब्द देवे नाम दाज। तन बस्त्र कंगण साची रंगण, आदि अन्ती रक्खे लाज। दर घर साचा एका मंगण, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरा हरि निरँकारा, सृष्ट सबाई साजन साज। साजन साजे ग़रीब निवाज़े। रक्खे लाजे देस माझे। चारों कुन्ट पैण भाजे। संगी साथी ना कोई पड़दा काजे। प्रभ रघुनाथी मस्तक लिख्या लेख त्रैलोकी नाथी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सिर पहनाए शब्द साचा ताजे। नर हरि हरी भगवान। किरपा कर साचा हरि देवे नाम वर, आत्म जोती जीआ दान। दुरमति मैल काया धोती, पुरख अबिनाशी आप उठाए मात सोती, इक्क रखाए चरन ध्यान। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, किरपा कर खोल्हे दर, वड दाता मेहरवान। आए दर हरि दातार। चरन लाए दया कमाए, रोग सोग चिन्त मिटाए, शब्द देवे साची धार। लेखा धुर संजोग मिलाए, बिरहों विछोड़ा रोग गंवाए, अमृत रक्खे ठंडा ठार। रसना रस भोग लगाए, दर घर साचा आण सुहाए, जोती जामा रमईआ कृष्ना शामा, कलिजुग अन्तिम भेख न्यार। आपे बन्न्हे नाम दामा, सुक्का हरया करे चामा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, नर हरि हरि निरँकार। दर घर घर दर, दिवस रैण आवे डर। गुर पूरे दया कमाई, चरन लाग जागे भाग, मातलोकी जाए आप, बुझाए आत्म लग्गी तृष्ना आग, जगत भण्डारे जाए भर। हँस बणाए गुरमुख काग, इक्क सुहाए साचा सर। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भगत अधारी जगत सुधारी, पूर्ब कर्म रिहा विचारी, आपे धोए काया दाग़। काया दाग़ दूरो दूर। प्रभ अबिनाशी हाज़र हज़ूर। आसा मनसा करे पूर। चिन्ता सोग होए दूर। जोती जोत सरूप हरि, किरपा कर दर घर साचे देवे वर, सर्बकला समरथ सर्ब कलि भरपूर। सर्बकला समरथ दया कमांयदा। हरि रक्खे दे कर हथ्थ, जिंनां प्रेतां भूत दैतां शब्द डण्डा सीस लगांयदा। हाकन डाकन सिर मुंडवाए, शब्द डोरी हरि बंधाए, गुरमुख साचे हरिभगत दुलारे, बेड़ा पार करांयदा। जोती जोत सरूप हरि, धुरदरगाही सच मलाह, जगत तोड़े जंज़ाला फाह, जगत मार्ग साचे पांयदा। जगत जंज़ाला जाए कट। भगत रखवाला प्रगट झट्ट। आत्म जोती जगे जो अन्दर नूर नुरानी लट। ख़ाली भरे हरि प्याला, रसना रस सोहँ शब्द लैणा चट्ट,। जोती जोत सरूप हरि, एका
वसे सच घर, किसे हथ्थ ना आए तीर्थ तट्ट। तीर्थ तट्ट जगत इशनान। गुरमुख वेखे घट घट, चरन धूढ़ सर्ब माण। शब्द पहनाए साचा पट्ट, साचा नाम पीण खाण। इक्क खुल्हाए साचा हट्ट, अतुल्ल भण्डार सदा रहि जाण। रोग सोग प्रभ रिहा कट, किरपा करे श्री भगवान। जगे जोत काया मट्ट, देवे दरस हरि मेहरवान। कलिजुग माया मेटे फट्ट, साचा देवे जीआ दान। जोती जोत सरूप हरि, आप आपणी किरपा कर, शब्द अधारा भगत सहारा, इक्क इकल्ला सच महल्ला, मिले मेल नर हरि हरि नर श्री भगवान। हरि नर नर हरि नरायण। किरपा रिहा कर, लोचण लोयण वेखे नैण। साचा देवे नाम वर, आपे बणे मात पित भाई भैण। लक्ख चुरासी चुक्के डर, धर्म राए ना दर बहाए, प्रभ आप चुकाए लहिण देण। अमृत आत्म नुहाए साचे सर, गुरमुख साचे संत दुलारे, एका धार विच संसार, हरि दुआरे साचे बहिण। जोती जोत सरूप हरि, आपणी किरपा जाए कर, शब्द दात देवे वर, सज्जण सुहेला हरि अकेला, सखा सहाई अन्तिम साक सैण।