पुस्तकालयभाग ४

पहली पोह २०११ बिक्रमी पूरन सिँघ दे गृह पिण्ड जेठूवाल दरबार विच

हरिभगत हरि दर न्यारा, हरिभगत हरि घर सच वसानया। हरिभगत ना जन्मे ना जाए मर, एका रंग सद रहानया। हरिभगत आवण जावण चुक्के डर, मिले माण दो जहानया। हरिभगत अमृत तीर्थ नुहावे साचे सर, खुल्हे बन्द कवाड़ जगे जोत इक्क महानया। हरिभगत शब्द सरूपी अट्ठे पहर रिहा लड़, मार मिटाए पंज शैतानया। हरिभगत साचे घाड़न रिहा घड़, ना भन्ने डन्ने कोई विच जहानया। हरिभगत ना कोई सीस ना कोई धड़, साचा नाम जगत निशानया। हरिभगत दस्म दुआरे चढ़, मिले मेल बली बलवानया। हरिभगत दस्म घर जाए वड़, मिले जोत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवानया। हरिभगत जगत न्यारा। हरिभगत प्रभ पाए सारा। हरिभगत मात साची धारा। हरिभगत दात शब्द वणज वपारा। हरिभगत नात, गुर चरन प्यारा। हरिभगत पित मात, नरायण नर निरँकारा। हरिभगत बैठा रहे इक्क इकांत, साची पुरी कर पसारा। हरिभगत प्रभ वेखे मार झात, जोती नूर इक्क उज्जयारा। हरिभगत अमृत बूंद पीए स्वांत, मिटे अन्ध अन्धयारा। हरिभगत उत्तम जात, मिल्या मेल महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर अवतारा। हरिभगत हरि द्वार। हरिभगत वड्याई विच संसार। हरिभगत मिले वधाई, रसना गाए नर नार। हरिभगत ना होए जुदाई, दो जहानी पहरेदार। हरिभगत माणे ठंडी छाईं, देवे प्रभ किरपा धार। हरिभगत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दया कमाए आप बहाए सच साचे दरबार।

हरिभगत साजण साज्जया। हरिभगत रक्खे लाज ग़रीब निवाज़या। हरिभगत मारे अवाज़, संवारे काज्जया। हरिभगत सद पहनाए शब्द ताज, वेखे खेल कल कि आज्जया। हरिभगत महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लोकमात देवे वड्याई, वज्जे वधाई अन्तिम कलि देस माज्झया। हरिभगत मिले वड्डयाईआ। हरिभगत माझे देस जोत जगाईआ। हरिभगत कर कर वेस, निहकलंक नरायण नर साची वेल वधाईआ। हरिभगत सदा आदेस, कल साची बणत बणाईआ। हरिभगत ब्रह्मा विष्न महेष कलि शिव शंकर धार रखाईआ। हरिभगत नर नरेश, कर साची पुरी आप वसाईआ। हरिभगत, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे देवे माण, लोकमात करे रुशनाईआ। हरिभगत हरि उधारे, निहकलंक कलि जामा धारे। जगे जोत निरालया। हरिभगत प्रभ पावे सारे, कलिजुग तेरी अन्तिम वारे, कर के खेल भगत मेल मिलाईआ। कलिजुग जीव थक्के ना कोई पावे साची सारे। चले चाल हरि निरालया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आपणा भाणा आपे जाणे, सृष्ट सबाई साचे दर एका सदा सुहाईआ। हरिभगत हरि भण्डार, शब्द अतुट्ट नाम अपार, सच कराए वणज वपार, देवे माण वड्डयाईआ। सतिजुग तेरी तिक्खी धार, गुरमुख विरले उतरे पार, प्रभ अबिनाशी पावे सार, ना होवे अन्त जुदाईआ। लक्ख चुरासी थक्के हार, किसे ना दिसे पार किनार, गुरमुखां मिल्या हरि निरँकार, आत्म जोती दीप इक्क जगाईआ। शब्द घोड़े हो अस्वार, जन भगतां रिहा पैज संवार, दिवस रैण करे काज, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निर्मल जोत वरन गोत ना कोई कराईआ। गुर पूरा मेहरवान दया कमांयदा। अट्ठे पहर कर ध्यान, चरन सरन प्रीत रखांयदा। आपे करे जाण पछाण, जुगा जुगन्त मेल मिलांयदा। लोकमात साचा मेल मिलाण, सुफ़ल कुक्ख आप करांयदा। मिले वड्याई दो जहान, पुरीआं लोआं धार बन्न्हांयदा। इक्क रखाया शब्द बबाण, साचे बाले विच बहांयदा। अमृत नीर कराया सच इशनान, इन्दलोक शिवलोक धाम सुहांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुलारी धी प्यारी, पिछला लहणा कलिजुग गहणा वखाए नैणा, अन्तिम तन पहनांयदा। पिछला लहणा आप चुकाया। लाल दुलारे सिहरा लाया। शिव पुरी चुबारे विच बहाया। इन्द्र पुरी पावे सारे, करोड़ तेतीसा सेवा लाया। किरपा कर हरि निरँकारे, अमृत मेवा फल खवाया। जगे जोत विच संसारे, वल छल ना कोई रखाया। खाली भरे हरि भण्डारे, तोट कोई रहण ना पाया। एका बख्शे चरन प्यारे, धीरज धीर आप रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चिन्ता रोग जगत सोग दए मिटाया।

५ पोह २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल ज़िला अमृतसर काका जगदीश सिँघ दी याद विच नौ दर दरबार दी नींह
रखण समें उस दी हड्डीआं ते भस्म नींह विच पाई गई अते बाअद विच विहार होया

पंचम् पोह पंच परवाना। कलिजुग काला वेस, माझे देस श्री भगवाना। प्रगट होए वड नर नरेश, गुण निधाना। सति पुरख को सदा आदेस, पंचम् पोह थित्त साची वेख, वडे वडे राज राजाना। पंचम् पोह पवण अस्वारा। शब्दी पवणी इक्क हुलारा। अवणी गवणी ना कोई पावे सारा। भेख धारे जिउँ बावन बवनी, निहकलंक नरायण नर अवतारा। गुरमुखां आत्म मेघ सवणी, अमृत बरखे ठंडी धारा। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जगदीश करे खेल अपर अपारा। करे खेल अपर अपारया। पहली वार विच संसारया। कलिजुग अन्तिम जामा धारया। जोत सरूपी किया वेस, ना कोई जाणे जीव गंवारया। सति पुरख को सदा आदेस, आवे जावे वारो वारया। भुल्ले फिरदे नर नरेश, कोई ना पावे साची सारया। कलिजुग तेरा काला वेस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोत सरूपी जामा धर, वेख वखाणे दर घर, करे कराए आप आपणी वारया। कलिजुग काला वेस, दर दरवेश हरि नरेश है। गुरमुख साचे विच प्रवेश, माझे देस जगत अवल्लड़ा वेस है। खुल्हे रक्खे हरि जी केस, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, राज राजान शाह सुल्तान, नौ खण्ड पृथ्मी विच जहान, राज राजाना देवे साचा संदेश है। राज राजाना आप जगाए। जगत जगदीश बणत बणाए। साची नींह शब्द रखाए। साढे तिन्न हथ्थ कलिजुग जीव तेरी सीं, सिँघ मनजीत संग रलाए। गुरमुख अमृत साचा जाम लैण पी, प्रभ अबिनाशी भेव खुल्हाए। लोकमाती सदा जीण, सच दुआरे माण दवाए। गुरमुख साचे बलि बलि थीन, निहकलंकी जोत जगाए। शब्द लिखाए रूसा चीन, छब्बी पोह नेड़े आए। आपे भन्ने हँकारी बीन, काला वेस दर दरवेश वाली हिन्द लए उठाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् दिवस सुभागा सोया जागा, शब्द चलाए सच्चा रागा, राज राजाना लए उठाए। वाली हिन्द उठ बल धार, निहकलंक कलि जामा पाए। प्रगट होया विच संसार, पंचम् पोह नींह रखाए। इक्क बणाए सच सच्चा दरबार, चार वरन इक्क थां बहाए। ऊँच नीच जात पात, भरम भुलेखा दूर कराए। भरम निवार गुरमुखां ठंडी छाँ रखाए। लक्ख चुरासी होई रंड, कलिजुग तेरे अन्तिम वेले, शब्द खण्डा हथ्थ उठाए। आपे करे खण्ड खण्ड, धर्म राए दर देवे दंड, ना कोई सके किसे बचाए। राजे राणयां नंगी होई कंड, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाए। साची बणत हरि बणांयदा। महिंमा जगत अगणत, ना कोई गिणांयदा। गुरमुख विरला जाणे संत, जिस जन दया कमांयदा। एका शब्द चलाए साचा अंक, राउ रंक शाह सुल्तान जीव जहान साचा डंक

वजांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पोह दिवस सुभागा ख़ुशीआं नाल मनांयदा। साची ख़ुशी हरि मनाईआ। गुरमुखां मिले वधाईआ। अन्तिम धारे कलिजुग भेखा, माया तृष्ना दए बुझाईआ। उलटा मात गर्भ कलि रुखा, ना होवे कोई सहाईआ। नौ अठारां गर्भवास दुःखा, अमृत सीर ना कोए प्याईआ। सुफ़ल कराई मात कुक्खा, लोकमात मिली वड्डयाईआ। उज्जल होया साचा मुखा, साची सेवा हरि लगाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जगत जगदीश तेरी बणत गुर संगत मेल आपणे हथ्थीं बणाईआ। आपणे हथ्थीं आप बणाए। हरि समरथी कथना अकथ्थी, भेव ना जाणे कोई राए। सृष्ट सबाई जाए मथ्थी, राज राजाना दए हिलाए। नक्क डोरी पाए नत्थी, अन्त काल ना कोई छुडाए। ना कोई संगी ना कोई साथी, चारों कुन्ट पए दुहाए। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख बणाई तेरी साची रथी, साचे धाम आप टिकाए। साचा धाम आप सुहाया। जगत जगदीशे डेरा लाया। सिँघ मनजीते नाल मिलाया। अचरज़ खेल मात कराया। आपे बणया सज्जण सुहेल, दो जहानां वाली हरि बनवाली, एथे ओथे होए सहाया। इन्दपुरी होई खाली, सच सिँघासण सिँघ मनजीते हरि बहाया। लोकशिव ना मिले दलाली, वेला अन्तिम मात आया। गुरमुख पूरे घाल घाली, साचे दर दए बहाया। अट्ठे पहर दिवस रैण मस्तक लाली, दीपक जोत रिहा जगाया। चढ़या रंग इक्क गुलाली, आदि अन्त ना किसे लाहया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे तेरा साचा धाम लोकमात मार झात बैठ इकांत, आपणी हथ्थीं आप सुहाया। सुहाए धाम हरि बनवारया। पूर कराए काम, कलिजुग तेरी अन्तिम वारया। इक्क जपाए साचा नाम, सोहँ शब्द अपर अपारया। कोए ना लाए घर साचे दाम, साचा वणज आप करा रिहा। कलिजुग होई अन्धेरी शाम, काला वेस आप रखा रिहा। गुरमुखां प्याए अमृत जाम, तन मन्दिर साचे अन्दर दीपक जोती आप जगा रिहा। साधां संतां आत्म वज्जे जन्दर, प्रभ पकड़ लयावे आपे गोरख नाल मच्छन्दर, सभ दा माण गंवा रिहा। गुरमुखां जोत जगाए अन्दरे अन्दर, शब्द मेल आप मिला रिहा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरा विच संसारा पहली वारा, नौ दर आप रखा रिहा। नौ दर रक्खे दरवाज़े। प्रभ सच्ची साजन मात साजे ग़रीब निवाज़े। साची लेख लिख्त आप कराए, सोए उठाए राजन राजे। सिँघ जगदीश तेरी पहली मेख लगाए, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, लहन्दी दिशा आप कराए नूर अलाही साचा माही आपणे साचे काजे। नूर इल्लाही नूर नुरानया। धुरदरगाही सच मलाही काला वेस फूलनहार गल विच गानीआ। वेख वखाणे थांउँ थाँईं अंज़ील कुरान जगत जहान बेईमान करे आप पछाणया। मारे शब्द इक्क निशाना। वाली हिन्द उठ बलवाना। प्रगट होए वाली दो जहाना। अन्तिम झुल्लणा इक्क निशाना, सत्तां दीपां माण दवाना। नौ खण्ड पृथ्मी वंड कराना। महाराज

शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, शब्द सरूपी बन्न्हे गाना। शब्द गाना रिहा बन्न। सुक्का हरया होवे तन। ना जन्मे ना मरया, धर्म राए ना देवे डन्न। प्रभ अबिनाशी दर दुआरे खड़्हया, आपे घड़े आपे लए भन्न। ना कोई सीस ना कोई धड़या, ना कोई फड़े ना देवे डन्न। मातलोक ना किसे लग्गी जड़्हया, लक्ख चुरासी होई अन्न्ह। गुरमुख विरला पंजां तत्तां नाल लड़या, प्रभ का भाणा रिहा मन। एका लड़ साचा फड़या, धुरदरगाही आप मिटाए, कलिजुग भरम भुलेखा झूठा जन। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप लगाए दूजी मेखा, वेख वखाणे बिधना रेखा, गुरमुख साचे तेरी मात वड्याई, रसना हरि हरि गाई धन्न धन्न धन्न। कलिजुग सूसा तन छुहाया। ईसा मूसा भेव चुकाया। बीस इकीसा जगत जगदीशा सेवा लाया। एका छत्र झुलाए साचे सीसा, निहकलंकी जामा पाया। ना कोई जाणे राग छतीसा, वेद पुरानी हथ्थ ना आया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वेख वखाणे साचे घर, मन्दिर मुनारा गुरदुआरा उच्च चुबारा किसे दिस ना आया। उच्च दुआरा दर द्वार। पुरख अबिनाशी विच संसार। सर्ब घट वासी, आदि अन्त पावे सार। लक्ख चुरासी सदा विनासी, वेले अन्तिम आए हार। कोई ना जाणे पंडत काशी, किसे हथ्थ ना आवे हरि द्वार। पन्थी ग्रन्थी मदिरा मासी, जूठे झूठे माया धार। प्रगट होए घनकपुर वासी, भेजे लिख्त दिल्ली दरबार। पूर कराए जन भगतां आसी, जगाए जोत अपर अपार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तीजा लेख सृष्ट सबाई अन्तिम कलि वेख धरत मात सुण पुकार। वेले अन्तिम पावे सार। गुरमुख उपजाए साचे संत, जगत वड्याई देवे तन शृंगार। गुर संगत साचा मेल मिलाई, बणत बणाई अपर अपार। सिँघ जगदीश तेरी ख़ुशी मनाई। पंचम् पोह दिवस विचार। गुरमुख साचे साची जंञ बणाई। मंगलाचार तेरे दर दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, तेरी वाग आपणे हथ्थ रखाई, खिच्च बहाए चरन द्वार। साचा लाड़ा हरि सजाए। सृष्ट सबाई चबाए हेठ दाढ़ा, लक्ख चुरासी धाम बणाए। खेल रचाए सतारां हाढ़ा, कलिजुग अन्धेरी शाम मिटाए जोत जगाए बहत्तर नाड़ा। साध संत गुर पीर शेख़ मुसायक गौंस औलीआ कुतब दस्तगीर शाह हकीर विच जहान कोई भुल्ल ना जाए। एका पाए शब्द जंज़ीर, अमृत देवे साचा सीर, विच्चों कढ्ढे हउमे पीड़, साची बणत रिहा बणाए। आत्म हँकारी देवे पीड़, बेमुखां तोड़े हड्डी रीड़, ना कोई जाणे हस्त कीड़, सच द्वार रिहा खुल्हाए। सतिजुग तेरी बन्न्हे बीड़, लक्ख चुरासी देवे पीड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, साचा भार रिहा उठाए। साचा भार हरि उठांयदा। कलिजुग तेरी अन्तिम वार, दर द्वार इक्क बणांयदा। चार वरनां इक्क प्यार, अठारां बरन मेट मिटांयदा। संग रलाए मुहम्मद चार यार, ईसा मूसा सरन बहांयदा। अंज़ील कुरान तुट्टे धार, वेद पुरानां मुख

भवांयदा। खाणी बाणी गई हार, कलिजुग काला वेस मिटांयदा। दर दर घर घर संत जनां नूं पैंदी मार, माण ताण ना कोई रखांयदा। प्रगट हो निहकलंक नरायण नर अवतार, गुरमुख साचे संत जनां, आपणी गोद उठांयदा। एका शब्द वसाए मना, साचा देवे नाम धना, आत्म तृष्ना भुक्ख मिटांयदा। इक्क सुणाए राग कन्ना, सोहँ साचा जाप जपांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, अन्तिम कलि इक्क बणाए निहचल धाम अटल्ल, सृष्ट सबाई आप भुलाई कर कर वल छल, दिस किसे ना आंयदा। वल छल हरि आप कराया। जल थल प्रभ आप समाया। घड़ी घड़ी पल पल, आपणे भाणे आप रहाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, चौथी मेख नेत्र पेख, धरत मात तेरे मस्तक दए लगाया। चौथी मेख देवे गड्ड। वारी होवे पंचम् हड्ड। पंचम् तत्त प्रभ देवे मति, आप लडाए साचे लड्ड। शब्द देवे धीरज यति, सोहँ साचा मात सति, दूई द्वैती देवे वढ्ढ। सिँघ जगदीश तेरी रत्त। गुर संगत तेरी रक्खे पति। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साची सेवा अमृत फल धुरदरगाही साचा मेवा। गुर संगत अमृत मेवा विच मात लगाया। मस्तक लगाए कौस्तक मनी साचा थेवा, खण्ड ब्रह्मण्ड करे रुशनाया। गुर संगत गाए रसना जिह्वा, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सच दुआरा नर नरायण घर बाहरा, किसे जीव दिस ना आया। नर नरायण इक्क द्वार है। रसना सके ना किसे कहण, भुल्ले जीव गंवार है। आप चुकाए लहिण देण, कलिजुग तेरी अन्तिम वार है। ना कोई मात पित ना भाई भैण, छड्डणा सर्ब एह संसार है। घर घर पैंदे वेखो वैण, दर दर रोंदे नारी नार है। गुरमुख साचे भाणा साचा सहिण, जिस मिल्या हरि भतार है। आप बणाए साक सज्जण सैण, प्रभ अबिनाशी हरि करतार है। धुरदरगाही आया लैण, करया खेल अपर अपार है। ना खाए लाड़ी मौत डैण, धर्म राए रिहा दर दुरकार है। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, पहली सावण पतित पावण, तेरा बणया लेख लिखार है। संत बणाए बणत सहिज सुखदाया। मेल मिलावा साचे कन्त, विछड़ कदे ना जाया। माया ममता भुल्ले जीव जन्त, जूठा झूठा मोह जगत वधाया। हरिजन वड्याए आदि अन्त, जुगा जुगन्त पैज रखदा आया। पकड़ पछाड़े देव दंत, शब्द खण्डा हथ्थ उठाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जन, आसा मनसा पूर आप कराया। साची रचन हरि रचाई। धुरदरगाही साचा बचन, ना कोई पिता ना कोई माई। काया भाण्डा काचा कंचन, थिर किसे दीसे नाहीं। अन्तिम चढ़े साची अंचन, गुरमुख साचे बलि बलि जाई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती अग्नी साचे सगनी विच मात लगाई। जोती अग्न हरि आप लगाए। गुरमुख कुठाली प्रभ साची आप रखाए। चारे कुन्टां वेखण खाली, किसे नाल कुछ ना जाए। धर्म राए घर होए चाली, अन्तिम अन्त ना कोई छुडाए।

गुरमुखां हरि बणया पाली, आपणी गोद उठाए। एका मंगे नाम दलाली, भरम भुलेखा दूर कराए। जगे जोत सच दीपक थाली , गगन पताली होए रुशनाए। साचा फ़ल लगाए साची डाली, अमृत फ़ल प्रभ आप खवाए। कलिजुग तोड़े जगत जंज़ाली, साचा नाता पुरख बिधाता आपणे चरन बंधाए। चली चाल इक्क निराली, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचा साचे लेखे लाए। साचे लेखे हरि आप लगाया। भरम भुलेखे जगत भुलाया। नेत्र पेखे सृष्ट सबाया। लोकमात लगाए साची मेखे, पंचम् पोह नींह रखाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, मेट मिटाए औलीए पीर शेख़े, वरन बरन किसे दिस ना आया। जगत जगदीश प्रभ सेवा लाई। मेट मिटाए राग छतीस, सुरसती धुन जो रसना गाई। वक्त चुकाए सुपारा तीस, दन्द बतीस ना कोई गाई। चार वरनां इक्क हदीस, सोहँ सद जै जै जैकार कराई। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुरमुख साचे संत जनां, अन्तिम कलि पूरन आस आप कराई। पूरन आस करे मेहरवान। मिल्या मेल विच प्रभास, बख्शे जीआ दान। जुगा जुगन्त ना होए नास, सिर हथ्थ रक्खे श्री भगवान। जगे जोत पृथ्मी अकाश, इन्दलोक शिवलोक ब्रह्मलोक करोड़ तेतीस रसना गाए गान। गण गंधरब शिव शंकर जटा जूट धारी, परम पुरख प्रभ पावे सारी, दर दुआरे साचा माण। कलिजुग तेरी अन्तिम वारी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, करे खेल जगत महान। प्रभ साचा दया कमांयदा। सिँघ जगदीश प्रभ साचा तेरी सेवा पूरा करांयदा। वड देवी देव जगत माता, तेरी झोली आपणी हथ्थीं आपे भरांयदा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचे फूल तेरी भेंट चढ़ांयदा। जगत जगदीशे तेरे साचे फुल्ल। लोकमात प्रभ पाए मुल्ल, भाग लगाया साची कुल। मात सुलक्खणी पूरे तोल जाणा तुल। रणजीत कौर नेत्र नीर ना जाए डुल्ल्ह। सृष्ट सबाई चारों कुन्ट सक्खणी, अमृत आत्म शब्द गया डुल्ह। निहकलंक नरायण नर, लज पति मात रक्खणी, किसे अग्ग ना दिसणी चुल्ह। चारों कुन्ट अग्नी जोती एका भखणी, जगत जगदीशे सच दुआरा गया खुल्ह। धारे भेख अलख अलखणी, कलिजुग तेरा अन्तिम फ़ल जूठा झूठा गया हुल्ल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे गुर संगत तेरी भेंट चढ़ाए साचे फुल्ल। साचे फुल्ल करे दाना। किरपा करे आप भगवाना। चरन धूढ़ करना इक्क इशनाना। मूर्ख मुग्ध मूढ़ बणाए चतुर सुजाना। सृष्ट सबाई कूड़ो कूड़, ना कोई रंक ना कोई राजाना। शब्द वेलणे प्रभ पीड़े साचे बूड़, अन्तिम कलि शाह सुल्ताना। सतारां हाढ़ी पाए जूड़, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, प्रभ अबिनाशी बणया गाडी, जगत जगदीशे तेरी लेखे लाए तिन्न सौ सट्ठ हाडी। साचा मन्दिर विच बणाए, इक्क इक्क देवे गाडी। जोत जगाए अन्दरे अन्दर, सत्त दीप चार कुन्ट कोए ना छाडी। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, लोकमात

मार झात बैठ इकांत, साचा वेला सच प्रभात, बेमुख जूठे झूठे दर दवारिउँ जाए काढी। साचे हड्ड प्रभ देवे वंड। गुरमुखां आत्म रक्खे ठंड। पुरख अबिनाशी घनकपुर वासी लोकमात ना देवे कंड। राजे राणयां लाहे उदासी, शब्द लाए साचा दंड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, कलिजुग काला वेस दर दरवेस, जन भगतां लडाए साचे लाडी। वाली हिन्द राज दरबार। प्रभ अबिनाशी पाए सार। घनकपुर वासी सच महल्ल रिहा उसार। मेट मिटाउणे मदिरा मासी, लक्ख चुरासी पैणी मार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतिगुर साचे गुरमुख साचे संत जनां, शब्द पहनाए सच सच्चा पंचम् सच्चा हार। साचा हार तन शृंगार। किरपा धारे विच संसार। मेट मिटाए चार यार, संग मुहम्मद अंज़ील कुरानां पावे सार। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुर पीर औलीए साध संत, खिच्च ल्याए चरन द्वार। चरन दुआरा इक्क गिरधार है। लक्ख चुरासी रही झक्ख मार है। अन्तिम लाहे जम की फाँसी, गुर पूरा बेड़ा कर जाए पार हे। मानस जन्म कराए रहिरासी, लोकमात बणाए सच्चा दरबार है। करे खेल घनकपुर वासी, मात गर्भ गेड़ निवार है। गुरमुखां पूर कराए आसी, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, सतारां हाढ़ी लोकमात लाए सच्ची बहार है। बिशन सिँघ हो त्यार। साची नींह दे उसार। पहला रक्खे हरि जी वार। दूजी करे संगत त्यार। तीजा वेखे नैण मुँधार। चौथा साधां संतां पावे सार। पंजवें जोत करे अकार। छेवें घर खोल्हे बाहर। सतवें घर जगे जोत अगम्म अपार। गुरमुख साचे तेरा साचा बचन, कलिजुग अन्तिम विच संसार। गुर संगत सारी साक सैण सज्जण, प्रभ अबिनाशी मात पित भाई भैण यार प्यार। लोकमात आया पड़दे कज्जण, लक्ख चुरासी करे ख्वार। गुरमुख साचे लोकमात गज्जण, नाल रखाए विच दिल्ली दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, अस्सू तिन्न लाल किल्हे कीना सच विहार। सच विहारा आप कराया। अस्सू तिन्न खेल रचाया। वाली हिन्द सार ना पाया। प्रधान मन्त्री गूढ़ी नींद सवाया। दर दर घर घर पंडत पांधे वेखण जन्तरी, केहड़ी कूटे निहकलंक कलि जामा पाया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, जोती जोत सरूप हरि, लोकमात भेख कर, वेस अवेसा माझे देस विच मात दिस ना आया। माझे देस धारे भेस। ना कोई रूप रंग ना कोई रेख। गुर संगत कीना साचा संग, शब्द स्नेही मात पेख। नूरी जोती किया रंग, आप मिटाए बिधना रेख। सदा सहाई अंग संग, धरे धराए अवल्लड़ा भेस। पंचम् पोह शब्द सरूपी करे जंग, राजे राणयां करे नंग। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, एका सच दुआरा जगत घर बाहरा, गुरमुख साचे संत जन, दूजा दर ना लैण मंग। राज इन्द्र इन्द्र प्रसाद, पंडत नहिरू रक्खणा याद, प्रभ अबिनाशी जामा धारे। लक्ख चुरासी सुणे फरयाद, लोकमात करे अकारे। भगतां देवे शब्द

दाद, सोहँ शब्द कराए सच जैकारे। चार वरनां एका नाद, एका शब्द चलाए बोध अगाध, खाणी बाणी कोई ना पावे सारे। प्रगट होया माधव माध, वेद पुरानां वसे बाहरे। गुरमुख साचे लए लाध, आत्म जोती शब्द हुलारे। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, वजाए डंक, शब्द चोट लग्गे काया तन नगारे। काया तन नगारा चोट लगाईआ। सोहँ शब्द सच जैकारा, चार वरनां दए सुणाईआ। कलिजुग मिटे धुंदूकारा, सतिजुग साची बणत बणाईआ। प्रगट होए चवीआं अवतारा, वेद व्यास गया लिखाईआ। गुर नानक तेरी सुण पुकारा, पताल अकाश गगन रहाईआ। गुर गोबिन्द तेरी बन्न्हे धारा, जोती भेख हरि वटाईआ। वाली हिन्द बण भिखारा, निहकलंक जोत प्रगटाईआ। मंगण आओ चल दुआरा, साचा मन्दिर रिहा सुहाईआ। अन्दर बाहर पाए सारा, गुप्त ज़ाहर भेव ना राईआ। कलिजुग अन्तिम आई हारा, ईसा मूसा दए दुहाईआ। मिटदे जाण चार यारा, संग मुहम्मद रिहा शरमाईआ। कुरान अंज़ीली पैणी मारा, शब्द डण्डा हथ्थ उठाईआ। वेद पुराना करे ख्वारा, साचा राह ना कोए वखाईआ। ब्रह्मे अन्तिम आई हारा, चारों कुन्ट दए दुहाईआ। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आदि अन्त सच्ची सरकारा, जोती रूप धार भेख लोकमात रिहा वटाईआ। शिव शंकर हरि सुण पुकार। लोकमाती कर विचार। जगत जगदीशा दए हुलार। साचा सीसा छत्र झुलार। ईसा मूसा करे ख्वार। पंचम् पोह गल पाया काला सूसा, सोहणा किया शृंगार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, चार वरन अठारां बरन, इक्क सरन चुकाए मरन डरन, खोल्हे हरन फरन, प्रगट होए तारन तरन, करन करावणहार। करन करावणहार सखी सुल्तानया। धरे भेख जिउँ बल बावन, भुलाए राजे राणया। आप उठाए सोए गुर चेले सिँघ सावण, मारे शब्द तीर कानीआ। जगाओ जोत पतित पावण, गुरमुखां पकड़े सच्चा दामन, दर घर करे परवानया। नेड़ ना आए कामनी कामन, मेट मिटाए पंज शैतानया। धुरदरगाही सच्चा जामन, निहकलंक बली बलवानया। हँकारी मारे कर ख्वारे शब्द कटारे जिउँ रामा रावण, चार कुन्ट रखाए एका आणया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, इक्क खुल्हाए सच दर, लक्ख चुरासी देवे वर, आए दर साचे घर, अमृत आत्म सर कराए इक्क इशनानया। अमृत आत्म सर इक्क बणाया। लोकमाती खोल्हे दर, जोत सरूपी भेख धर, धर्म झण्डा इक्क झुलाया। ना जन्मे ना जाए मर, गुर चरनी जन जाए पड़, नौ खण्डी माण दवाया। अट्ठे पहर रिहा लड़, गुरसिख तेरी काया अन्दर वड़, बेमुखां दिसे खाली धड़, पुरख अबिनाशी घट घट वासी, किसे दिस ना आया। जन भगत तेरे आत्म दर दुआरे खड़्ह, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, दीपक जोती इक्क जगाया। जगत रचाया काज, बणत बणाईआ। भगत रखाए लाज, हरि रघुराईआ। शब्द पहनाए सिर सच्चा ताज, छत्र सीस झुलाईआ।

साचे साजण रिहा साज, भुल्ली भरम सर्ब लोकाईआ। बणया मक्के वडा हाजी हाज, काअबा कुरान इक्क दिशा वखाईआ। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां पूरन इच्छा आप कराईआ। मक्कण हाजी हज्ज जलाल। किसे दिस ना आए शेख़ काज़ी, चली अवल्लड़ी चाल। शब्द रखाया साचा ताजी, पवण सरूपी मारी छाल। कलिजुग तेरी अन्तिम बाजी, झाड़े फल उचे डाल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां रिहा सुरत संभाल। हाजन मक्का पीरन शाह। एका देवे शब्द धक्का, कोई ना पकड़े किसे बांह। कलिजुग फल अन्तिम पक्का, कलिजुग जीवां लैणा खा। किसे ना सहाई भैण भाई सका, घर घर रोवण मारन धाह। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां रक्खे ठंडी छाँ। मक्का हाजण हज्ज हज़ूर। सर्बकला आपे भरपूर। नूर उजाला जोती नूर। शब्द दलाला कलिजुग तेरा अन्तिम वेखे भरया पूर। कलिजुग भेख प्रभ अबिनाशी वेख, एका रंग रंगाया काला, लक्ख चुरासी करनी चूर। बेमुख जीवां कढ्ढे दवाला, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुखां आसा मनसा पूर। हाजी हाजन दर कबूल। लोकमात ना जाए भूल। प्रभ अबिनाशी घट घट वासी, फुल्ल फुलवाड़ी साची लाए, होए रखवाला कन्त कन्तूहल। लाड़ी मौत ना कदे व्याहे, गुरमुख साचा संत जन, शब्द पंघूड़ा रिहा झूल। धर्म राए ना पाए फाही, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, आप चुकाए लहणा देणा पिछला मूल। मक्का हाजी हाजण हज्ज नवाब। मिल्या मेल लोकमात दो आब। शब्द चढ़या साचा तेल, दर घर साचे सच ज़नाब। अचरज़ किया हरि जी खेल, शब्द घोड़े चरन रकाब। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, दया कमाए सरन लगाए, इक्क वखाए काअबा काअब। कलिजुग तेरे काले चीर, अन्तिम वेले अन्त अन्त अन्त संत फ़कीर। वेख वखाणे हरि जीव जन्त जन्त जन्त, कोई ना देवे किसे धीर। गुरसिख बणाए साची बणत, अमृत प्याए साचा सीर। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, पंचम् पोह भेख वटाया, काला सूसा तन छुहाया, ना कोई जाणे शाह फ़कीर। शाह फ़कीर मवल मौलानया। वड दाता बेपरवाह, लक्ख चुरासी खेल खिलानया। वेख वखाणे सारे थां, ना कोई भेव छुपानया। गुरमुखां रक्खे ठंडी छाँ, देवे माण जहानया। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, काला सूसा तन छुहाया। पंचम् पोह लिख्त लिखाया, करे वेस दर दरवेस जगत महानया। इक्क तख्त इक्क सुल्तान। एथे ओथे दो जहान। गुर गुर गुर ना भुल्ल निधान। कवण उपजाए शब्द सुर, कवण देवे नाम निधान। चरन प्रीती किस जाए जुड़, कवण देवे ब्रह्म ज्ञान। कवण चढ़ाए शब्द घोड़, खण्ड ब्रह्मण्ड वरभण्ड मार ध्यान। निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाया, शब्द डण्डा हथ्थ उठाया, प्रगट होया वड बली बलवान।

५ पोह २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल स्वामी महिता जी नूं दयाल बाग आगरा शब्द भेज्जया

बाग़ दयाला अन्तिम पति तेरी रहे, सरन आओ बण कंगाला। कलिजुग वहिण झूठा वहे, रुढ़्हदा जाए धन माला। गुरमुख विरला प्रभ अबिनाशी चरनी बहे, शब्द पाए तन साची माला। एका नाउँ दर साचे लए, पंचां तोड़े जगत जंज़ाला। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाया। शब्द डण्डा हथ्थ उठाया, गुरूआं पीरां साधां संतां अन्तिम कलि कढ्ढे दवाला। दयाल बाग़ गुर जाणा जाग। अन्तिम बुझे जोती चिराग। ना कोई धोवे काया लग्गे दाग़। सच सिँघासण गूढ़ी नींद सोवे, आत्म तृष्ना बुझे जगत आग। जोती जोत सरूप हरि, निहकलंक नरायण नर, घर घर दर दर उडाए काग। चौथा दर हरि बन्द कराउणा। इक्क वखाए साचा घर, जोत सरूपी डगमगाउणा। चरन सरोवर साचा सर, आत्म तीर्थ इक्क इशनान कराउणा। ना जन्मे ना जाए मर, एका हरि ओट रखाउणा। लोकमात आया जोत धर, सोहँ शब्द डंक वजाउणा। आपणा कीता लैणा भर, हो सहाई ना किसे बचाउणा। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी खेल रचाया, शब्द डण्डा हथ्थ फड़ाया, गुरूआं पीरां साधां संतां मायाधारी कर्म विचारी, सोया गुर आप जगाउणा। सोए जाग जगत गुर। प्रभ धोए दाग़, आओ तुर। बुझे तृष्ना आग, चरन प्रीती जाए जुड़। अन्तिम अन्त पकड़े वाग, इक्क चढ़ाए शब्द घोड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा बचन रिहा लिखाए, दे मति अन्त समझाए, कलिजुग बेड़ा रिहा रुढ़्ह। दयाल बाग़ गुर क्यों मुख छुपाया। आत्म लग्गी माया तृख, भुक्ख जगत विकार अन्त वधाया। साची सिख्या लैणी सिख, निहकलंक कलि जामा पाया। आदि अन्त जुगा जुगन्त मस्तक लेख रिहा लिख, बिधना लेख दए मिटाया। दर घर एको एका प्रभ देवे भिक्ख, अतुट्ट भण्डार इक्क रखाया। आत्म लाहे दूई द्वैती विख, माया ममता मोह वधाया। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, गुर गद्दी शब्द डोर बद्धी, लोकमात दए हिलाईआ। शब्द डोरी दित्ती पा। अन्तिम पाए गल विच फाह। इक्क वखाए सिद्धा राह। पुरी घनक जामा पाया, बेमुखां कलि दिसे ना। निहकलंकी डंक वजाया, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुर पीर वंडाए हिस्से थां थां थां। पहला हिस्सा पाई वंड। करी खेल विच वरभण्ड। अस्सू सत्त दित्ता वंड। दर घर आए पैज संवारी, लोकमाती दित्ती कंड। अन्तिम आया पासा हारी, आत्म होई रंड। शब्द फड़े प्रभ सच कटारी, प्रगट होए विच ब्रह्मण्ड। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक नरायण नर, जोत सरूपी जामा पाया, कलिजुग जीव भेव ना राया, सिर उठाई माया छाया झूठी पंड। माया राणी सिर बद्धा भार। अन्तिम वेले आई हानी, दर दर होणा अन्त

ख्वार। झूठी तणी मात ताणी, वेस कलन्दर तन शृंगार। सोहँ शब्द सच्ची बाणी, पंचां करे चरन प्यार। एका जोत हरि भगवानी, आदि अन्ती एकँकार। निहकलंकी सच निशानी, शब्द चलाए अपर अपार। भुल्ले फिरदे वड विद्वानी, ना कोई पाए मात सार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, गुरमुख साचे संत जनां, आत्म करे ब्रह्म ज्ञानी, खिच्च ल्याए चरन द्वार। दूजा लेख रिहा घल्ल। ना कोई करना वल छल्ल। फल बोणा काया डल। कलिजुग जवानी गई ढल। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, साचा धाम इक्क सुहाए मन्दिर अन्दर डेरा लाए, वेख वखाणे राजे राणे, शाह सुल्ताने जल थल।

५ पोह २०११ बिक्रमी पिण्ड जेठूवाल संत गुरचरन सिँघ ब्यास नूं शब्द भेज्जया

शब्द घोड़ा चिट्टा अस्व चुक्के पौड़। चरन सरन सरन गुरचरन। कलिजुग अन्तिम आउणा दौड़। प्रभ अबिनाशी तरनी तरन, अन्तिम परखे मिट्ठे कौड़। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाया, शब्द डण्डा हथ्थ उठाया, धुरदरगाही आया दौड़। आत्म दर सच द्वार। तट्ट ब्यासा कर विचार। जगत हासा भगत ख्वार। निहकलंकी जोत प्रकाशा, शब्द डण्डा अपर अपार। एका देवे शब्द धरवासा, फड़ फड़ बाहों लाए पार। होए सहाई मात पताल अकाशा, अन्दर बाहर गुप्त ज़ाहर। सतारां हाढ़ी वेख तमाशा, आउणा चल सच सच्चे दरबार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाया, शब्द डण्डा हथ्थ उठाया, पंचम् पोह दए नींह उसार। पंचम् पोह नींह उसारे। साधां संतां पावे सारे। आत्म जोती खिच ल्याए, इक्क बहाए सच चुबारे। दूजा ना कोई विच रखाए, आपे करे आपणी कारे महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, निहकलंक कलि जामा पाया, जोत सरूपी भेख वटाया, शब्द डण्डा हथ्थ रखाया, उठे मात मारे झात, कलिजुग अन्तिम रिहा ललकारे। निहकलंक नर अवतार। शब्द डंक इक्क अपार। राउ रंकां इक्क करे कराए जैकार। साधां संतां लाए तनक, खिच ल्याए चरन द्वार। आप सुहाए थान बंक, छब्बी पोह कर त्यार। महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, शब्द म्यानों ल्या धू, चारे कुन्टां मारे वारो वार। सति सतिवादी सति पुरख निरँजण, अजपा जप रस नांओ। नेत्र नैण प्रभ साचा जोती नूर एका अंजन, लोचन पेख घर साचा वेख अन्तिम कलि पाओ। धुरदरगाह सच मलाह, इक्क कराए साचा मजन, माया ममता मैल गंवाओ। जो घड़या भाण्डा अन्तिम भज्जण, सुख रैण वसेरा ना मिले ठंडी छाउँ। जन भगतां आया पर्दे कज्जण, पार कराए फड़ फड़ बाहों। जोती जोत सरूप हरि, होए सहाई सभनी थांउँ। साचा सज्जण वेख वखाणे साचा थांउँ। साचा सज्जण जगत मलाह। चार वरनां एका सरना,

इक्क दिसाए राह। गुरचरन सिँघ प्रभ साचा वरना, जोती नूर उजाला, शब्द सरूपी गुर गोपाला, पवण अधारी दीन दयाला ना कुछ खाओ। खाणा पीणा देणा तज। शब्द पंघूड़े चढ़ना भज्ज। हरि दर दुआरे जाणा सज। एका अमृत पीणा रज। सदा सदा लोकमात जीणा, प्रभ अबिनाशी पड़दे रिहा कज्ज। हरि सरन प्रीती बलि बलि बलि थीणा, प्रगट होए देस माझ। माझे देस मिली वड्याई। निहकलंक जोत जगाई। पुरी घनक वज्जे डंक, रंक राजाना रिहा सुणाई। सोहँ शब्द सुणाए साचा अंक, सतिजुग साची बणत बणाई। इक्क सुहाए द्वार बंक, गुरसिख काया आत्म सेजा बैठा आसण लाई। जोती जोत सरूप हरि, महाराज शेर सिँघ विष्नूं भगवान, भरम भुलेखा जगत लेखा वेखी वेखा मन तन अन्दर रहि ना जाई।